Onze teckelpup Teuntje op schoot bij Doris

Dan is het zover: we mochten gisteren ons nieuwe gezinslid Teuntje de teckel ophalen in Echtenerbrug. De 9 weken oude teckel ging gisteren met ons mee naar huis. Een moment waar we ons anderhalve week op hadden verheugd.

Nog even ravotten met broertje Jochie, die een uurtje later werd opgehaald. Onder toeziend oog van moeder Ruby.

Het kostte me nog even moeite in de baal wol onze teckel te herkennen. Aan het enthousiasme te merken leek het wel of ze net zo graag als wij bij ons wilde komen wonen.

De 3,5 week oude pups van Bree. Ze houdt de indringers op gepaste afstand.

Na de gebruikelijke overdrachtshandelingen gingen we eerst nog even kijken bij de teckels aan de andere kant van de straat. Daar woont dochter Greetje en uit dat nestje halen we over een week of 5 de nummer 2.

Pup van 3,5 week oud, zo zag Teuntje er 5,5 week geleden uit (zonder tijgervel)

Onvoorstelbaar hoe snel de hondjes zijn gegroeid in de laatste 2 weken. We weten nog niet welke voor ons is, maar we waren erg onder de indruk van de piepkleine diertjes. Ze kijken al trots uit hun oogjes. Lopen nog aarzelend rond, maar nog heel klein vergeleken met de dartele speler die we mee mochten nemen.

Afscheid van de fokster Frensien

Daarna naar huis. We waren al gewaarschuwd. Teuntje had nog niet eerder autogereden. De tocht naar huis was dan ook een hele onderneming. Ze vond het een avontuur waarbij ze wel een beetje misselijk werd. De wagenziekte zorgde ervoor dat de maaginhoud op de bank kwam. Ze ruimde het netjes zelf op. Dat bevorderde een spoedige genezing niet.

In de auto op een eigen kleedje

Thuis waren het spannende momenten. Ze liep onzeker door de kamer. Op zoek naar. Ja, naar wat eigenlijk. Maar van een pup zijn niet alleen de ledematen soepel. Ze wende snel. Binnen een halfuurtje liep ze trots rond. Alsof ze nooit iets anders had gedaan.

De nacht was best spannend. Zou ze het redden daar helemaal alleen in die bench? Het werd een nacht om nooit te vergeten, doordrenkt in slaap en rust. Wat een voorbeeldig schepsel hebben wij in huis gehaald.

In slaap vallen na een roerige dag op de arm van vrouwtje

De eerste dag niets anders. Veel rust en ontspanning. Niet teveel aan de kop. Ze heeft 2 grote trips gemaakt en viel heerlijk in slaap in de arm van haar vrouwtje.

Tonio is gebaseerd op dagboekaantekeningen zoals in Engelenplaque en Hier viel van Gogh flauw staan

Het boek Tonio van A.F.Th van der Heijden lezen voor straf. Ik was een beetje verbaasd toen ik het hoorde vanmorgen in het radiojournaal. Een Belgische rechter heeft een verkeersovertreder veroordeeld tot het lezen van een boek. Het is het boek Tonio van A.F.Th. van der Heijden. De relatie tussen onverantwoord autorijden en het lezen van het boek is het onderwerp van Tonio.

Het boek verhaalt over de dood van Van der Heijdens zoon. Hij verongelukt bij een noodlottig verkeersongeval. Als je het verhaal goed leest, kun je er niet uithalen of de oorzaak ook onverantwoord rijgedrag is. De overtreder zal bij het lezen van het boek beseffen wat de dood van een verkeersslachtoffer doet met de nabestaanden. Dat zal het idee van de rechter zijn. Ik vraag mij af of zo’n link te leggen is.

Ik heb het boek ook gelezen, maar ik denk er bij het autorijden niet aan. Gelukkig, ik zou namelijk geen meter meer durven rijden. Het boek is namelijk een erg indringend verslag van een vader die rouwt om de dood van zijn zoon. Het is een mooi requiem geworden. Eentje dat lang bijblijft. Het grijpt je bij de kladden.

Alleen zul je er in het verkeer niet vaak mee bezig zijn. In mijn ogen heeft het te maken met zelfreflectie. De roekeloze verkeersovertreder zal zo bezig zijn met het onverantwoord rijden dat hij niet merkt dat hij gevaarlijk bezig is. De eventuele gevolgen kan hij helemaal niet overzien. Alleen de mensen buiten de auto zien wat hij doet. Hij zal dat zelf niet of nauwelijks in de gaten hebben.

Dat hij onverantwoord bezig is, zal hij niet beseffen door een boek als Tonio te lezen. Hij zal eerst door moeten hebben welke risico’s hij creëert met zijn rijgedrag. Pas daarna kan hij een beeld krijgen van de mogelijke gevolgen die zijn gedrag kunnen hebben. Er kan een ongeluk ontstaan. Als de persoon die aangereden is, verongelukt, zorg je voor ontroostbaar verdriet bij de familie. Ontroostbaar verdriet zoals de ontroostbare Van der Heijden in Tonio.

Ik vraag mij af of het niet een stap te ver is. Misschien zou hij meer geholpen zijn met een animatie. Voor bitter mensen is het horen dat iemand verongelukt is genoeg om voor het radicaal veranderen van hun rijgedrag. De rest stapt de volgende dag in de auto alsof er niks gebeurd is. Anders zouden veel ongelukken nooit gebeuren of gebeurd zijn. En of Van der Heijden zijn zoon dan nog had. Dat zal je helemaal nooit weten.

Lees mijn verhaal bij Tonio →

‘Je moet de groeten hebben’, grapte ik. ‘Hoezo?’ vroeg ze. ‘Ik kwam haar tegen en toen kreeg ik de groeten.’ Ze keek me ernstig aan. ‘Ja, ik laat ze niet in mijn zak zitten’, grapte ik. ‘Heeft ze echt de groeten gedaan?’ ‘Nee, ik kwam haar tegen en daarom geef ik je de groeten.’

Een klein weekje later bracht ik Doris naar school. Deze juf zie ik niet zo vaak, want ze werkt op andere dagen dan ik Doris breng. Ze verontschuldigde zich tegen mij. ‘Ik zag je rennen en ik wist even niet wie je was. Toen Doris de volgende dag de groeten deed, wist ik het weer.’

Zo waren de groeten die in haar zak zaten er eindelijk uit.

Het duister houdt de ochtend nog in de houdgreep. Ik stap de trein uit. Voor mij lopen de forensen in de richting van de trap. Ze schieten voorbij. Geroutineerd omdat het iedere ochtend dezelfde tocht is. Langs de 2 stempelautomaten die vreemd genoeg haaks op de trap staan.

Voor mij loopt de man met zijn haar in een zware scheiding. De ouderwetse bril en de tas die hij strak om zijn nek draagt, geven hem de streng gereformeerde uitstraling. Naast hem zouden Jan Peter Balkenende en Piet Hein Donner als jongelui overkomen.

Op de trap zakt een man met een leren jack naar beneden. In zijn mond bengelt de peuk die hij in de trein gedraaid heeft. Als elke morgen. Een paar dagen geleden was hij druk in gesprek met iemand die hij kende. Hij vertelde dat hij twitterde. ‘Waar twitter je dan over?’ vroeg de man met wie hij in gesprek was. ‘Nou, gewoon over alles.’

De man met de scheiding passeert hem. Ze lopen gelijk op naar de uitgang van het station. Zonder kijken stappen de twee langs de bakker waar de dikke vrouw het afbakbrood uit de oven haalt. Als elke morgen rond deze tijd. De mannen lopen in hetzelfde tempo naast elkaar in de richting van de donkere uitgang.

Sinds een week hangt daar een nieuwe overkapping. Het heeft iets van een tentzeil of een tarp. Het zweeft boven alles uit, omhoog gehouden door stalen palen, waar het doek zich tot een punt samenbalt. De schuifdeuren gaan open voor de voorlopers van de groep mensen. Het beekje forensen stroomt in de richting van de hoge kantoorgebouwen aan de Zuid As.

‘En ik moet je eerlijk zeggen dat ik soms het idee heb dat ik geleefd word’, hoor ik de man met de scheiding zeggen tegen de man die de peuk al in de mond heeft. De sigaret die al in de trein gedraaid is, smacht naar de ontbranding van het vuur. ‘In plaats van dat ik leef’, vult de scheiding zichzelf aan. De aansteker licht het gezicht van de man in het leren jack. De peuk gloeit op.

Of ze nu samen stil blijven staan, of dat de wegen scheiden. Ik weet het niet. Ik durf niet om te draaien. Pas veel verderop draai ik. Normaal loopt de man met de strakke scheiding in het haar een eind met mij op. Hij trekt altijd vlak langs de gebouwen. Schuw om het vogelvrije tochtkanaal dat tussen de hoogbouw loopt. Nu hoor ik zijn stappen niet.

In de middagpauze blader ik in de boekwinkel in In de polder van Kader Abdolah. Ik lees: ‘Op het boekenbal miste ik Remco Campert. Iedereen was er, maar Campert niet.’ Wat verder de prachtige dubbelzinnige zin, verklaard in de volgende: ‘Remco Campert wordt nooit oud. Wie zulke zinnen maakt, blijft voor altijd.’

De schrijver van het stukje, Mirza, leest Campert als hij terugkomt van het boekenbal met het thema ouderdom. Hij denkt aan zijn oude oom Aga Djan en besluit hem op te bellen. Het is dan wel midden in de nacht, het moet. Bovendien zou hij al wakker moeten zijn voor het ochtendgebed. Zijn oom neemt op. Hij hoort zijn stem en is tevreden. Oom heeft ook geen tijd, hij moet gaan bidden.

Dan neemt Kader Abdolah de bundel van Campert weer op. Hij citeert de volgende dichtregels:

Als ik doodga
hoop ik dat je er bij bent
dat ik je aankijk
dat je mij aankijkt
dat ik je hand nog voelen
kan.

Hoe kan iemand zich in godsnaam laten leven in de waan van de dag. De poëzie schudt je wakker en geeft het leven terug. Ik lees niet een gedicht over doodgaan, maar over leven en liefde. En ik ben zo blij dat iemand mij dat weer vertelt.

Alleen hij liep daar. Op zijn dode akkertje. Niet gehinderd door enige haast of opvliegendheid. Hij volgde daarmee het voorbeeld van Almeerders. Die zijn ook zo gek om rustig te kuieren in het midden van het fietspad. Het liefst met 3 of meer naast elkaar.

Hij stopte even bij een plasje water, aan de rand van het fietspad. Gestaag zakte zijn nek, maakte een heuse zwanenhals en slobberde het water de snavel in. De hals trok zich omhoog, liet het water door de enorme hals zakken en zeeg weer ineen om een volgende slok uit het plasje te diepen.

Uitgedronken stapte hij weer rustig verder. Hij liep recht op mij af. De rust en het carillonspel gaf ons voldoende vertrouwen in elkaar. Een vrouw fietste voorbij. ‘Hij laat zich niet afleiden hoor’, zei ze. Ik wist niet of het een waarschuwing was in mijn richting of een beschrijving van het tafereel. We lieten ons inderdaad niet afleiden.

Hij schoot vlakbij mij van het fietspad, koos het voetpad, achter de boomstam. Een iets veiliger afstand ontstond tussen ons. Zijn waggel zette door. Hij verloor iets van zijn statigheid waarmee hij zich door het water peddelt. Nu zwiepte het lijf log een stuk door terwijl zijn peddels allang geland waren op het steen van het trottoir.

Bij de oversteekplaats, wachtte hij geduldig. Keek spreekwoordelijk links en rechts, deinsde even terug voor de fietsers die passeerden, waarna hij rustig overstak. In het gras langs de gracht geland, maakte hij van de gelegenheid gebruik even goed zijn veren op te schudden. Zijn snavel dook diep in het verendek. Waarna als besluit de staart tevreden heen en weer bewoog.

Het meerkoetje zag het allemaal van een afstandje aan. De zwaan zette zich in beweging om de afdaling van het talud in te zetten. Nerveus schoot het meerkoetje weg. Alsof deze koning van het fietspad zich gehinderd zou voelen. Ondertussen zette het carillon een populair deuntje in van Händel. Tijd om verder te gaan.

En hier hoorde ik weer de bekende manier waarmee Wilders zijn tegenstanders uit de tent probeert te lokken. Via de agendapunten die zijn partij niet verwezenlijkt ziet, gooit hij met zand in het rond. Precies de punten: het federaal Europa, het generaal pardon en de hypotheekrenteaftrek. Allemaal punten waarbij de PVV alleen maar geschreeuwd heeft en weinig heeft binnengehaald.

Het roept bij mij wel de vraag op waarom het journaal nu met dergelijke ‘nieuws’ moet openen. Alsof er niet belangrijkere dingen zijn om over te berichten. Net als dat de linkse jakhalzen van DWDD op het nieuws duiken. Hoe meer Wilders op de (linkse) media scheldt, hoe dichter ze tegen hem aankruipt. Zelfs van het grootste non-nieuws weet ze zo een nieuwtje te bakken.

Als je het over niets hebt, hoef je niet over iets te beginnen.

Een ziekte waarbij mensen het risico lopen niet meer te zien, waarbij zelfs een dodelijke afloop niet onmogelijk is, krijgt altijd de volle aandacht. Een dure inentingsactie wordt op touw gezet. Het mogelijke gevaar moet tot in de kleinste risico’s worden uitgedund.

Maar de grote epidemie die jaarlijks de dagen rond Oudjaarsavond ons land teistert, wordt ongemoeid gelaten. Iedereen loopt rond met een hoeveelheud dynamiet op zak waar een terrorist jaloers op is. Het mag allemaal, want het is nu eenmaal het gebruik. Dat mensen op de avond zelf in dronken toestand die explosieven mogen afvuren op mens en dier, is ook het gebruik. De traditie hebben we hoog in het vaandel te houden.

Een sigaret mag je niet opsteken binnen een straal van 100 meter van een openbaar gebouw. Een rotje of vuurpijl mag overal worden afgevuurd rond 31 december. Overal dien je explosieven in te leveren, alleen op Oudjaarsdag mag je de zakken en tassen er vol mee hebben.

Ouderen, kinderen en huisdieren bibberen in een hoekje. Sommige mensen durven dagenlang niet meer over straat. Allerlei oorlogsherinneringen doemen op of rampen waarbij harde klappen vielen. Dat allemaal doet er niet toe. Het draait om de lol van die paar mensen die zo graag knallen en ploffen uitdelen.

Maar het rotje, de vuurpijl en de gillende keukenmeid zijn heilig. Voorstanders zeggen dat je het vuurwerk van de gewone man niet moet afpakken om de bommenmakers aan te pakken. Oudjaarsavond is niet meer het afsteken van een vuurpijl. Het feest is veranderd. De hoeveelheid vuurwerk dat aan het luchtruim wordt toevertrouwd groeit jaarlijks.

Ik pleit voor mooi gemeenschappelijk vuurwerk. Op een duidelijk zichtbare plaats wordt vuurwerk afgestoken door deskundigen. Het levert mooier vuurwerk op, vergroot de saamhorigheid en geeft minder slachtoffers. Want iedereen loopt gevaar op Oudjaarsdag. Het is onacceptabel dat zo’n kleine groep mensen de rest beheerst.

De enig bewaard gebleven Blauwe tram bij een ritje in het Openlucht museum te Arnhem (bron: wikipedia)

Bij het lezen van de (autobiografische) verhalen van F.B. Hotz in stuit ik regelmatig op de blauwe tram. Een keur uit Hotz’ prachtige verhalen is namelijk onlangs verschenen onder de titel Mannen spelen, vrouwen winnen. De bloemlezing is samengesteld en ingeleid door Hotz-biografe Aleid Truijens.

Hotz spreekt in deze verhalen vol liefde over de tram die tot begin jaren ’60 tussen Leiden en Katwijk reed. De trams reden door de Rijnsburgerweg in Oegstgeest. Daarnaast reed de blauwe tram tussen Den Haag, Leiden, Haarlem en Amsterdam via allerlei verbindingen.

Verschillende spoorbreedtes
Er waren verschillende spoorbreedtes. Tussen Amsterdam en Zandvoort/Bloemendaal reden de trams op spoor van een meter breed. Tussen Leiden en Haarlem reed de tram op normale spoorbreedte. Vanaf de jaren ’30 rijden deze trams op stroom.

De tram in de verhalen van Hotz is meer dan figuratie. Ze vervult bijna de rol van een personage. Bijvoorbeeld in het verhaal ‘De verplaatsing’. Hierin rijdt de tram van Leiden naar Haarlem sinds kort op stroom. De rit door de bollenstreek eindigt abrupt. Hij moet overstappen. Er is een ongeluk gebeurd. Een oud vrouwtje is verongelukt voor de tram.

‘Een zei het niet te begrijpen: al jaren woont dat vrouwtje daar, ze was toch gewend aan de tram. ‘Maar niet aan de elektrische!’ zei een wegwerker snel en met listige, haast triomfantelijke ogen, ‘die is zó bij je!’ (223)

Het ongeluk heeft een functie in het verhaal. Het drukt de zwaarmoedige sfeer van het verhaal uit. De hoofdpersoon hoort van zijn moeder dat zijn vader voorgoed weg wil. Om het huwelijk te redden gaan ze verhuizen van de Weg in Leiden naar Haarlem Noord. In een kort tevoren opgeleverd huis aan een doodlopend straatje komen ze terecht. ‘Alles liep hier dood, wat m’n zus en mij betrof’, zegt de verteller.

Weekendje naar de Weg
Dan mogen broer en zus na lang dralen een weekendje naar de grootouders aan de Weg. Ze ontsnappen even aan het slechte huwelijk van hun ouders. Als de dag nadert dat ze terug moeten, verzint oma een attractie voor de terugreis. Ze mogen met de even tevoren geëlectrificeerde tram naar Haarlem terug. ‘Naarmate de avond naderde hing er iets van onheil in de lucht.’ (219)

Bij deze reis gebeurt het. Er is een ongeluk gebeurt. Het lichaam van het oude vrouwtje dat aangereden is, ligt in een rieten mand op een handkar. De kar wordt weggereden. ‘De man sjokte voort in de regen en het kale licht. Niemand wees hem de weg. En in die mand lag wat er over was van een mens.’ (222)

De tram drukt de sfeer in het verhaal. Is geworden tot een personage. Dat gebeurt meer in de tramverhalen van Hotz. Zoals in zijn debuutverhaal ‘De tramrace’. Ook hier maken machines zich los van de mensen die ze bedienen. Ze worden tot heuse wezens die een rol spelen in het verhaal.

In de voorbereiding op een recensie voor Litnet, volgen de komende dagen een paar blogs over trams en de verhalen van F.B. Hotz. Morgen: Hotz en de Budapester.

Ik wist dat geen prijs, geen koop betekende. Toch waagde ik het. De man die de boeken prijsde liep immers rond. De grijzende heer herkent me al en groet me vriendelijk. Bij mijn vorige bezoek prees hij mijn aankopen. ‘Zo komen we tenminste van de Nederlandse én buitenlandse literatuur af’, zei hij. Hij telde mijn betaalde euro’s na. De getelde munten gleden uit zijn hand de kassa in.

Dit keer was ik er wat sneller doorheen. En ik wilde mijn stapeltje afrekenen. De ervaring rijker geworden, vertelde ik de verkoper dat er geen prijs in stond. De jongen liep naar de grijzende heer. ‘Er staat geen prijs in’, zei hij. De man bladerde naar het schutblad. ‘Jawel hoor’, zei hij pedant. ‘Er staat 19,50 in.’ Hij grijnsde in mijn richting. Pakte en potloodje en schreef iets.

Op de terugweg naar huis vroeg ik mij af of het boek bij verschijnen in 1975 inderdaad 19,50 gulden kostte. Dat was een flink bedrag voor die tijd. Of zou het in de tussenliggende periode in een tweedehands boekwinkel zijn beland. Bij De Slegte prijzen ze achterin, maar andere antiquariaten zetten de prijs voorin.

Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat de vorige eigenaar het boek weinig of niet gelezen heeft. Ik hoop dat het bij mij een beter leven beschoren is. Hij krijgt in elk geval een tweede kans. Zeker ook omdat er mooie verhalen in staan van Frans meesters zoals ‘November’ van Gustav Flaubert en een verhaal uit het debuut van Marcel Proust.

Als de muizen in de schuur zich dan ook eens tegoed doen aan lege flessen frituurolie, dan is het een rommeltje waar je liever niet aan begint. De flessen waren bedoeld om de vieze olie in te doen. Maar er zat nog een plasje in. Zodoende was de plank waar alles op stond doordrenkt van frituurolie.

In een hoek van de schuur staat de oude keuken uit het huis. Om wat ruimte te maken in de smalle schuur moest een deel van de oude keuken weg. Het was de draaikast waarin oude verfpotten stonden opgestapeld. Op de vrijgekomen plaats kon dan de vriezer komen. Zo zouden we weer wat meer ruimte krijgen in de rest van de schuur. En ruimte in de schuur is ruimte binnen.

Ik haalde de boel vanmiddag maar eens leeg. De tijd was aangebroken, vond ik. En mijn vrije vrijdagmiddag bood alle gelegenheid. De rommel mocht het hiernamaals verder opzoeken. Zodoende sloopte ik het kastje en nam gelijk heel veel rommel mee.

‘Zo buurman’, hoorde ik achter mij terwijl ik een grote vuilniszak met restafval ergens tussen probeerde te wringen. De auto is veel te klein om al die troep mee te kunnen nemen. Daarom zat er al niks anders op dan 2 keer te rijden. ‘Ruim nu eindelijk die troep op’, grapte hij. ‘Ik moet het ook doen’, zuchtte hij.

Ik knikte. ‘Tja, het zijn van die karweitjes die moeten.’ ‘Net als de administratie’, vulde hij aan. ‘Ja, dat is ook zoiets’, reageerde ik. ‘Afgelopen weekend heb ik 8 mappen doorgenomen. Ik heb flink geruimd. Het zijn er nu nog maar 3.’ Hij keek er supertrots bij. ‘De rest kon wat mij betreft gewoon weg.’

Nog voor ik kon reageren beende hij weg. Hij hield de boodschappentas onder zijn oksels als een ordner. Zijn rug glom nog na van trots. Ik kon mij het gevoel voorstellen. Ik stond nog aan de vooravond van die trots. Ik haalde de laatste vuilniszak die er nog in paste en reed naar het recyclingperron.

Ik ben 2 keer gereden en voel nog niet dezelfde trots als mijn buurman. Wel ben ik een keer of wat naar de schuur gegaan en aanschouwde het opgeruimde hoekje. Misschien dat de fietsen ook een glimmende rug van trots zagen.