นะ-พง

Just only for you, yes! you.

2011-10-26T06:01:00.002+07:00

คุณหมอกำลังแจ้งข่าวกับคนไข้
หมอ: มีข่าวร้ายกับข่าวร้ายที่สุด อยากฟังข่าวไหนก่อน?
คนไข้: โห ฟังดูแย่จังครับคุณหมอ งั้นผมขอเริ่มจากข่าวร้ายธรรมดาๆ ก่อน
หมอ: คุณเป็นโรคร้ายแรงชนิดพิเศษ และจะมีชีวิตอยู่ได้แค่ 24 ช.ม. เท่านั้น
คนไข้: ..... ผมเหลือเวลาแค่ 24 ช.ม. เองเหรอ แต่คนเราก็ต้องพบเจอเรื่องราวแบบนี้แหล่ะนะ เฮ้อ... อย่างน้อยผมก็ยังมีเวลาทำอะไรให้คนที่ผมรักได้อีก 1 วัน
หมอ: นี่แหล่ะข่าวร้ายที่สุด คือผมจะบอกคุณตั้งแต่เมื่อวานแล้ว แต่ผมหาคุณไม่เจอ!
คนไข้: .....

หัวเราะไหม? นั่นแหล่ะๆ ยิ้มเยอะๆ แบบนั้นแหล่ะดีแล้ว น่ารักกว่าเยอะเลย...

ชีวิตของคนเรามักต้องเจอกับเรื่องดีและเรื่องร้ายรวมถึงได้รับทั้งข่าวดีและข่าวร้ายอยู่เสมอ อดทนและยิ้มสู้ไว้นะ ที่สำคัญแอบดื้อบ้างถ้ามีโอกาส

เพราะเหมือนกับการเล่นเกมนั้นแหล่ะ ถ้าไม่มีด่านหรือเป้าหมายให้เอาชนะ ไม่มีการเก็บคะแนนบอกเรา เกมนั้นๆ ก็จะเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ เล่น 10 วันก็ไม่รู้จะไปแพ้ไปชนะใคร หรือเล่นไปถึงไหนแล้ว จนเป็นที่ว่างให้นักออกแบบเกมผู้เก่งกาจคนอื่นๆ โยนความห่วงใยและกังวลมาใส่เรา และปรารถนาจะเขียนตอนจบหรือเรื่องราวของเกมให้ออกมาตามใจพวกเขาได้ นั่นคือเราต้องลองหาจุดมุ่งหมายที่เราต้องการจริงๆ แล้วลุยหน้าไปถึงมันให้ได้ สิ่งเหล่านี้แหล่ะนะที่จะเป็นกำแพงป้องกันเราจากความคาดหวังและความกดดันของคนรอบข้างได้ดีทีเดียว

จุดมุ่งหมายพวกนั้นเราเองก็คงจะมีในใจอยู่แล้ว ที่เหลือก็แค่ค่อยๆ เก็บสะสมเส้นทางที่จะนำเราไปถึง แสดงออกถึงจุดมุ่งหมายของเราให้ชัดเจนและให้คนอื่นรับรู้ขึ้นทีละนิดๆ และที่สำคัญที่สุด... พิสูจน์ตัวเราให้คนอื่นได้รู้ แน่นอนว่าอาจต้องใช้เวลาบ้าง แต่อย่างน้อยเราก็ไม่ได้เหมือนคนไข้ในเรืิ่องตลกข้างบนซะหน่อย ยังมีวันพรุ่งนี้สวยๆ ให้เราได้ยิ้มหวานๆ ใส่อีกเยอะนะ เชื่อสิ

นั่นแหล่ะๆ ยิ้มเยอะๆ แบบนั้นแหล่ะดีแล้ว น่ารักกว่าเยอะเลย...

เราเป็นเจ้าของดอกไม้

2011-10-11T07:16:00.000+07:00

“ทั้งๆ ที่คุณก็พกวัตถุเหล็กสีดำไว้กับตัวเสมอ? แท่งเล็กๆ แต่ฆ่าคนได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...”

ตีพิมพ์ครั้งแรก 6 ตุลาคม 2549 (เครือข่ายนักเขียนฯ งาน 30 ปี 6 ตุลาฯ)

เขาถูกนำตัวเข้าสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ใกล้ๆ กับวัด มหาวิทยาลัย และบรรดาห้างสรรพสินค้าที่วางตัวอยู่แน่นขนัดถัดจากสี่แยกราชประสงค์ พาตัวเองผ่านโต๊ะเสมียนลึกเข้ามายังบริเวณแผนกร้องทุกข์อย่างตื่นตัว ไม่เคยรู้สึกเป็นมิตรกับที่แห่งนี้ได้สักที... เขาเพียงได้แต่บ่นอิดออดอยู่ในใจ
“ท่านผู้การสวัสดีครับ!” เจ้าของดาวบนบ่าข้างละสามดวงกระแทกส้นเท้าดังกรึ้บ! ด้วยท่าทางแข็งขัน ทำความเคารพเขาอย่างคุ้นเคย
“ไม่เคยรู้สึกเป็นมิตรกับที่แห่งนี้ได้สักที...” เขาแสร้งยิ้ม แล้วพยักเพยิดหน้าเล็กน้อยแสดงอาการรับรู้
ยังคงพาตัวเองเดินต่อไปยังบริเวณหน้าห้องทำงาน ถอนหายใจขับไล่ความไม่สบายใจอีกครั้งแล้วผลักบานประตูกระจกเข้าไปอย่างรู้สึกเสียไม่ได้

จุดไฟสีแดงปรากฏขึ้นที่ปลายบุหรี่ เขาสูดหายใจผ่านก้นกรองนำลมวิ่งลงสู่ปอดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกระบายออกสู่ภายนอก ส่งควันขาวคลุ้งขึ้นทั่วบริเวณ
“ขออนุญาตครับ!” หน้าห้องของเขาแสดงความเคารพ ก่อนยกแฟ้มกระดาษแข็ง 2-3 แฟ้มเข้ามาวางไว้บนโต๊ะ
“เรื่องคดีนายผ่องที่ผมให้ตาม ไปถึงไหนแล้ว” เขาขยับตัวเล็กน้อยให้ชุดเข้าที่ หันมาสนใจกับแฟ้มเอกสารที่ถูกยกเข้ามา
“เขาเสียชีวิตแล้วเมื่อคืนนี้”
“เวรเอ้ย! โลกนี้เอามนุษย์คืนไปอีกคนแล้วเหรอ?” ยกบุหรี่ขึ้นอัดเต็มปอดอีกครั้ง
“เหตุการณ์เป็นยังไง?”
“ทีมของพวกเราบุกจับกุมตัวนายผ่อง เมื่อหลักฐานทุกอย่างพร้อมในตอนเย็น ไม่มีอะไรผิดพลาด เว้นเสียแต่ว่า”
“นายผ่องตาย” สีหน้าของเข้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เว้นเสียแต่ว่าอะไร?”
“เขาขัดขืนการจับกุมของเจ้าหน้าที่ตำรวจ!”
“พวกมึงเลยยิงเขา?”
“แล้วไง? เขาพยายามใช้อาวุธตอบโต้ด้วยงั้นรึ?”
“ใช่ครับ เราจึงจำเป็นต้องวิสามัญฆาตกรรม”
“...” ทีท่ากระอักกระอ่วนปรากฏขึ้นอีกครั้งในรอบหลาย 10 ปีของชีวิต
“พวกเขาเขียนรายงานให้แล้วอยู่ในแฟ้มสีชมพู ตรงหน้าท่าน ยินดีด้วยนะครับท่านที่ปิดคดีนี้ลงได้เสียที...”
“อย่าเพิ่งร้องเพลงเฉลิมฉลองตอนนี้เลย มันยังไม่ใช่เวลา! เอาหล่ะขอบคุณมาก คุณไปทำงานต่อเถอะ?” เขาเน้นเสียงเครียด ประตูถูกปิดลงสนิทพร้อมใบหน้าบูดบึ้ง (ตามอารมณ์ของท่านไม่เคยทันเสียที ไม่รู้ไปกินรังต่อรังแตนมาจากไหน!) ของนายตำรวจผู้นั้น มวนบุหรี่ถูกขยี้ลงยังที่เขี่ย เสียงภายนอกที่จอแจลดขนาดลง ห้องทำงานส่วนตัวของนายตำรวจยศขนาดนี้อย่างเขาปิดกั้นจากความวุ่นวายภายนอกเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
“ความวุ่นวายภายนอกนั่น?” เขาปัดแฟ้มตรงหน้าตกกระจายเกลื่อนพื้นห้อง หงายหลังพิงเบาะนุ่ม เสียงเครื่องปรับอากาศครางกระหึ่มอย่างสม่ำเสมอ เหม่อลอยจนเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้
ละสายตาจากฝ้าเพดาน มือขวาของเขาเลื่อนมาคว้าเมาส์คลิกเปิดหน้าค้นหาข่าวสารในอินเตอร์เน็ตแล้วไล่สายตาตามลำดับข่าวในหน้าจอ
“สังหารหมู่! ผู้ก่อการร้าย 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ครูและนักเรียนดับ 5 ศพ” ข่าวลำดับแรกถูกยกขึ้นไว้เป็นข่าวสำคัญของวัน เหตุการณ์ความไม่สงบของ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้...
“ข่าวสำคัญ! ไอ้ห่า! ทำอย่างกับ 1 จังหวัดเมืองหลวงภาคกลางมันสงบเรียบร้อยดีอย่างนั้นแหล่ะ!” เขาสบถอย่างหัวเสีย บุหรี่อีกตัวถูกจุดขึ้น มือที่คีบมวนบุหรี่ของเขาเกร็งขืนจนเส้นเลือด และกล้ามเนื้อปรากฏปูดโปน
“แตกต่างอะไรกับข่าวลำดับที่ 12 ว่ะ! ตีนแมวบุกกลางบ้านเศรษฐีกลางกรุง ขนเกลี้ยงก่อนปลิดชีพยกบ้าน 5 ศพทั้งพ่อ แม่ และลูกๆ ห่า! ตีนแมวแม่งไม่ก่อการร้ายเท่า!” เขาคิด
“เราเห็นพวกคนเหล่านั้นเป็นอะไร! จ้องจะจับผิดพวกเขากันมาตั้งแต่ยุคไหนๆ มองเห็นเขาเป็นตัวประหลาดจนพวกเขาอึดอัด ทำให้เหตุการณ์บานปลายอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่เหรอ? มนุษย์แตกต่างกันตรงไหน? ถ้าใช้ไฟลั่ม ใช้สปีชี่ย์ มาแยกแยะสายพันธุ์ แตกต่างกันตรงไหนถ้าใช้ความเป็นมนุษย์มาบ่งชี้ แค่เชื่อในสิ่งที่แตกต่างกัน มุ่งหมายในสิ่งที่แตกต่างกัน เรื่องเหล่านี้มันสร้างผลร้ายให้มนุษย์กันมามากแค่ไหนแล้ว?” คงแปลกถ้ากฎหมายบังคับให้คนฆ่าเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน คนที่คิดต่าง คนที่ไม่ยอมปลิดชีวิตเพื่อนมนุษย์อาจถูกมองว่าเป็นไอ้บ้าใจโหด! หรือคงแปลกถ้าประเทศนี้เป็นประเทศที่นับถือศาสนาอื่น แล้วมีวัดและคนพุทธอยู่แถวๆ 3 จังหวัดชายแดนของภาคใดภาคหนึ่ง และกฎหมายของประเทศห้ามพระสงฆ์ออกบิณฑบาตร หรือนุ่งห่มจีวรสีเหลือง แม้ปัจจุบันจะไม่เลวร้ายถึงขนาดนั้นแล้วอนาคตจะยอมนิ่งเฉยต่อแรงกดดันภายในจิตใจเชียวหรือ?
“นี่มันโลกบ้าอะไรกัน!” เขาคำรามอยู่ในใจ ยกมือทุบโต๊ะขึ้นปัง! จนแม่บ้านต้องเปิดประตูเข้ามาถาม...
“ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ?” หล่อนโพล่งขึ้น
“วันหลังช่วยเคาะประตูก่อนเปิดเข้ามาด้วยนะคุณปราณี” เขาพูดขึ้นด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยว นึกไม่ถึงว่าตัวเองเคยมีมารยาทถึงขนาดนั้น
จ้องมองใบหน้าซีดสีของหล่อนชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น “เอาหล่ะ! ไม่มีอะไรหรอกคุณปราณี ช่วยเก็บแฟ้มเอกสารบนพื้นให้ผมที ผมจะออกไปธุระข้างนอกสักประเดี๋ยว”
“แน่ใจนะค่ะ ว่าท่านไม่เป็นอะไร?”
“คงอย่างนั้น?” เขาทำทีเป็นกระสับกระส่าย มองหาอะไรสักอย่าง “บ้าเอ้ย! อยู่ตรงนี้ได้ไงวะ?”
หล่อนชำเลืองสายตามองหาตามทั่วพื้นห้อง เก็บความสงสัยอยู่เพียงครู่ก็อดที่จะเอ่ยปากถามไม่ได้ “ท่านกำลังหาอะไรอยู่หรือค่ะ?”
"บ้าเอ้ย! โลกเรามาอยู่ถึงจุดตรงนี้ได้ยังไงวะ?..."
“...” ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปาก เขาเดินกระแทกเท้าปึงปังออกไปจากห้อง...

เสียงปืนดังขาดช่วงแต่ไม่เคยสิ้นสุด แผดเสียงลั่นด้วยห้วงทำนองการบรรเลงดังกังวานที่แสนหนักหน่วง และหนักแน่น บางคราวก็หวีดหวิวเล็กแหลมบาดแก้วหู บางคราวก็โหยหาอาดูรฟังคล้ายเป็นเสียงร้องของพญาปีศาจที่รู้จักเวลาเร่ง เวลาผ่อน เวลาอ่อนโยน เวลาหนักแน่น ไพเราะก็ต่อเมื่อมันก้องอยู่ในหูของมนุษย์บ้าสงคราม น่าห่วงที่แม้ในเวลาปัจจุบันเสียงปืนก็ยังไม่เคยสิ้นสุด... รถตำรวจอีกคันเปิดสัญญาณฉุกเฉินวิ่งผ่านไป นายตำรวจใหญ่เดินทอดน่องอยู่ริมถนนไกลออกมาทางสี่แยกปทุมวัน
โลกใบนี้แปลกหน้าสำหรับเขาและเขาก็แปลกหน้าสำหรับโลกใบนี้เสมอ ใครๆ คิดว่าเขาเป็นพวกพูดน้อย และอารมณ์ร้ายที่ดูเหมือนจะมากขึ้นทุกวัน เพื่อนทั้งที่สนิทและไม่สนิทเริ่มไม่เข้าใจเขาและเขาก็เข้าใจคนรอบข้างน้อยลงทุกที

เขารักษาระดับความขุ่นมัวให้ผ่อนลง ทิ้งกายลงแตะบาทวิถี ในชั่วขณะเดียวกับที่เสียงซอเอื้อนเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเองมาจากบริเวณใกล้ๆ ถัดไปจากเชิงสะพานขึ้นลงที่ทอดตัวเชื่อมถนนเบื้องล่างกับสถานีรถไฟฟ้าสยาม เจ้าของเสียงเพลงคนนั้นร่างกายผอมโซแต่งกายด้วยเสื้อสีมอซอเก่าโทรมจนขาดรุ่งริ่ง แต่ทว่านั่งบรรเลงเพลงซอเสียงหวานจนจับใจอย่างครูเพลงวาทินฝีมือจัด ทำให้เขาค่อยทุเลาอาการลงไปได้บ้าง
“สวัสดีน้องชาย” เขาเริ่มต้นเปิดฉากการเจรจา วณิพกขยับแว่นตาให้เข้าที่พลางชำเลืองมองมาทางเขา มือของวณิพกขยับบรรเลงกลอนสุดท้ายของบทเพลง เมื่อเสียงเอื้อยสุดท้ายสิ้นสุดลงก็วางซอไว้บนระนาบตักอย่างผ่อนคลายแล้วกล่าวขึ้น “สวัสดีผู้พิทักษ์สันติภาพ”
“สันติราษฎร์!”
“แปลว่าอะไร? ขอโทษ! ผมรู้น้อย...” วณิพกอมยิ้มอย่างยียวนกวนสายตา
“รู้น้อย? เกี่ยวด้วยหรือ?” เขากลับรู้สึกไม่เห็นด้วยว่าเป็นคำแก้ตัวที่สมเหตุสมผลสักเท่าไร การศึกษาในระบบช่วยพัฒนาคนได้มากน้อยแค่ไหนกันเชียว “ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ มาจากผู้รักษาความสันติภาพ บวกกับราษฎร”
“ก็คือคนที่คอยดูแลทุกข์สุขของพวกผมนะหรือ?” วณิพกยกซอขึ้นปรับตั้งสาย สีๆ อี๋ออไปพลาง
“คงใช่ถ้าคุณเป็นราษฎร”
“คงใช่ถ้าผมดูเหมือน! ดูคุณแต่งกายคล้ายตำรวจ? มานั่งทำอะไรตรงนี้” วณิพกกวาดสายตาตรวจสอบเขา บุคคลในวัย 50 ต้นๆ แต่งตัวด้วยชุดกึ่งสูทสีกากีอมน้ำตาลสวมรองเท้าหนังมันปลาบ ผมเกรียนดูน่าตาน่าเกรงขาม เสื้อผ้าปะ และกลัดด้วยสัญลักษณ์ที่ดูแต่ไกลก็น่าจะคาดหมายอาชีพได้ไม่ยาก ไม่น่าจะมานั่งทอดอารมณ์อยู่เพียงลำพังตรงนี้ เขาทำท่าห่อเหี่ยว ไหล่สองข้างลู่ลงข้างลำตัว “ถูกแล้ว ไม่มีอะไรมาก ผมเพียงแต่เบื่อ...”
“มีอะไรทำให้นายตำรวจอย่างคุณรู้สึกเบื่อได้ด้วยหรือ?”
“ถามแปลก!”
“ผมเบื่อความรุนแรง! รังเกียจเสียด้วยซ้ำ”
“ทั้งๆ ที่คุณก็พกวัตถุเหล็กสีดำไว้กับตัวเสมอ? แท่งเล็กๆ แต่ฆ่าคนได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...”
“คุณหมายถึงปืน?” เขาทำที ประหลาดใจระคน “ฟังเหมือนคุณไม่ได้เรียนมาน้อย...”
“การศึกษามันช่วยพัฒนามนุษย์สักแค่ไหนเชียว! ผมอาจจะไม่เข้าใจศัพท์แสงยากๆ แต่ก็ใช่ว่าผมไม่เข้าใจโลก ตลกดี! ยิ่งเรียนสูงยิ่งพูดจาให้เข้าใจกันยากขึ้น แล้วยังไงต่อ?”
“กวนประสาทชะมัด!”
“ปืนนี้ไม่เคยมีลูก! ผมพกไว้เพื่อป้องกันการถูกมองเป็นคนแปลกในสายตาของคนอื่นๆ สมัยที่ผมยังเป็นนายตำรวจชั้นผู้น้อย ผมเคยสังหารผู้ร้ายด้วยมือของตนเอง นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมรังเกียจความรุนแรง”
“แต่คุณก็ยังคงเป็นตำรวจ?”
“อุว่ะ! ไอ้นี่!” เขากระชับมือข้างหนึ่งให้มั่นอยู่ในมืออีกข้างหนึ่ง เพื่อปลุกปลอบตนเอง และเพื่อระงับโทสะที่กำลังพลุ้งพล่านให้จางลง
“ใช่! แต่ผมก็พยายามตั้งใจทำงาน และสร้างผลงานให้ตัวเองได้ขึ้นสู่ตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่ จะได้ไม่ต้องจับปืนขึ้นฆ่าใครอีกครั้ง! ตอนนี้ผมก็ใช้เพียงหัวสมองในการตัดสินใจ ใช้เพียงอำนาจในการสั่งการลูกน้อง” เสียงถูกเน้นให้ดูใจเย็นขึ้นเล็กน้อย
“แต่คุณก็ไม่นึกรังเกียจ?”
“รังเกียจในอะไร?”
“อำนาจก็ความรุนแรง!”
“อย่างน้อยผมก็ได้ใช้สมอง...” เขาเริ่มเก็บอาการไว้ไม่อยู่
“ผมแปลกใจ เพิ่งจะรู้ว่างานแบบคุณจำเป็นต้องใช้สิ่งนั้นด้วย?”
“ห่า! เบื่อจริงกับการต่อล้อต่อเถียง กูเจอมาเท่าไรต่อเท่าไรแล้วนะคนแบบนี้!”
“แล้วงานอย่างคุณต้องใช้ด้วยหรือ ขอโทษนะถ้ามันถูกเรียกว่างาน!” เขาย้อน
วณิพกแกล้งส่ายหน้าอย่างยั่วยวนโทสะ เหลือบหันมามองใบหน้าเขาด้วยใบหน้าฉาบด้วยอาการแกล้งสงสัย “ผมเบื่อจริง ปากก็พูดว่าเบื่อความรุนแรง ถุย! มันก็ลงอีหรอบเดียวกันหมด! ผมเจอมาเท่าไรต่อเท่าไรแล้วนะตำรวจแบบนี้!”
“ความโมโหมันก็คือความรุนแรง ตราบใดที่คุณใช้อารมณ์ตัดสินคนอื่น!” วณิพกพูดต่อไป
“น้ำหน้าอย่างคุณจะมาสอนอะไรผม?”
“น้ำหน้าอย่างคุณก็เคยฆ่าคน!” วณิพกจุ้ย ยักไหล่ยักคอประกอบการพูดจนน่าหมั่นไส้
“ไอ้นั่นมันคนเลว!” เขาเถียง
“เหมือนที่คุณเป็นคนดี?” วณิพกย้อน เย้าแหย่จนเขาหมดความอดทน ปราดเข้าคว้าคอเสื้อของวณิพก “อ่ะๆ ไอ้แบบนี้ก็ความรุนแรง!” วณิพกสวนคำเข้าเหมือนเขาถูกใบมีดแหลมคมแทงเข้าตรงกลางขั้วหัวใจ และความรู้สึกอัปยศ
“ไอ้เวร!” หมัดขวาของเขาวิ่งเข้าปะทะใบหน้าด้ายซ้ายของวณิพกเต็มรัก รู้สึกชาอยู่อึดใจก็เจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก รอยหัวแหวนอัศวินของนายตำรวจขึ้นเป็นดวงแผลบนใบหน้าซูบผอม ไม่ปล่อยให้ตกเป็นฝ่ายถูกกระทำแต่เพียงฝ่ายเดียว และโดยไม่นึกกริ่งเกรงต่ออำนาจของนายตำรวจใหญ่ วณิพกเงื้อซอขึ้นฟาดกลับจนกระโหลกของเครื่องสีแตกกระจายเมื่อกระทบเข้ากับกระโหลกของเขา
“โพล๊ะ!” เขายกมือขึ้นกุมหัว “ไอ้ห่า! หัวกู”
“มึงทำร้ายเจ้าพนักงาน!” เสียงลั่นถนน ทำเอาคนรอบข้างเหลียวหันมาจับจ้องเป็นตาเดียว
“มึงก็ทำร้ายวณิพก!” เขาถูกแย้งเสียงแข็งสวนคืน
“แต่กูเป็นผู้พิทักษ์สันติราษฎร์!”
“กูก็เป็นราษฎร!” สิ้นคำเถียง พลันกิริยาของวณิพกเปลี่ยนเป็นเซื่องซึม และเหงาหงอย แลดูสงบนิ่งสุขุมราวกับคนละคนโดยไร้สาเหตุ เขาเลิกคิ้วด้วยประหวั่นใจ “ไอ้นี่ถ้าจะบ้า!” หมัดขวาของเขาที่กำแน่นเริ่มคลายลง จัดเสื้อผ้าและทรงผมให้เข้าที่ ดูให้แน่ใจในท่าทีของเพื่อนคู่ประฝีปาก เมื่อเห็นว่าน่าจะปลอดภัยดีแล้วก็ลงนั่งเคียงข้างกันอย่างระมัดระวัง

“ผมเคยทะเลาะกับพ่อแม่ของผม ตอนท่านยังมีชีวิตอยู่” วณิพกกอบเอาเศษกะโหลกของซอที่ตกเกลื่อนเข้ามาใกล้ตัว
“อืม! ผมก็เคย” เขาจัดแจงคว้าผ้าเช็ดหน้าส่งให้วณิพก “ผมขอโทษ!”
“ไม่เป็นไร ผมก็ต้องขอโทษคุณเช่นเดียวกัน” วณิพกยื่นมือไปรับ และมอบยิ้มคืนให้เขา คราวนี้ไร้อารมณ์ยียวนเป็นส่วนผสม “คนเราขัดแย้งกันได้! ไม่มีวันที่คนทั้งโลกจะมองเห็นและคล้อยตามไปในทางเดียวกันได้ทั้งหมดทุกคน เรื่องนี้ผมรู้...”
“ดูไม่เห็นเหมือนเขาจะได้รับการศึกษามาน้อย”
“ผมทะเลาะกับพวกท่าน เพราะพวกท่านไม่เคยเห็นด้วยกับความคิด หรือเรื่องใดๆ ของผมเลย คุณพ่อต้องการให้ผมเป็นตำรวจเช่นเดียวกันกับท่าน ซึ่งผมไม่เคยต้องการ และผมก็ถูกบังคับเคี่ยวเข็นจนเป็นตำรวจอย่างที่คุณเห็น”
“แต่คุณก็ไม่เคยรบกับท่าน เช่นเดียวกันผมก็ไม่เคยทำสงครามกับพ่อแม่ อาจจะเพราะเราทั้งคู่เคารพรักท่าน นอกเหนือจากการดื้อเพ่ง และแอบน้อยใจต่ำใจอยู่ภายใน เมื่อมาเข้าใจในภายหลังว่าทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นจากความรักและความหวังดีของพวกท่าน ก็ทำเอาละอายไปบ้างเหมือนกัน แต่ยังไงก็ไม่เคยนึกโกรธจนอยากฟ้องศาลโลก... ผมอยากให้การปกครองในเมืองไทยกลับไปเป็นพ่อปกครองลูกเช่นเดิมในบางโอกาสคงเข้าท่าดีไม่น้อย”
“คุณไม่เลื่อมใสในประชาธิปไตย?” เขาขมวดคิ้ว พยายามควบคุมปากที่เผลอถามเหมือนอดเสียไม่ได้ให้หุบลง กลัวว่าการพูดคุยต่อไปจะทำให้เกิดการทำร้ายร่างกายกันอีกครั้ง
“ก็ในบางโอกาส! ผมไม่เห็นว่าประชาธิปไตยอย่างในประเทศเราจะให้สิทธิอันแท้จริงตรงไหน ถึงให้ก็ไม่เห็นประชาชนช่วงใช้สิทธินั้นได้เต็มที่ตรงไหน?”
“ผมไม่เห็นด้วย!” เขาแย้งอีกครั้ง
“ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย… แค่รับในความคิดที่แตกต่างได้พอ!” วณิพกตอบ

“ดูเหมือนคุณไม่เห็นจะได้รับการศึกษามาน้อย?” เขายังแอบสงสัย “คุณพูดจาเหมือนคนมีความรู้!”
“ผมไม่โง่จนเกินไปนักหรอกครับ แค่ไม่มีโอกาสได้มีหนังสือดีๆ ให้อ่านมากนัก แต่ก็พอให้มีเวลาติดตามข่าวสารบ้านเมืองจากเศษหนังสือพิมพ์ที่คนทิ้งปลิวเกลื่อนท้องถนน ว่างจนได้มีโอกาสแอบมองคนเดินผ่านไปมา แอบได้ยินการพูดคุยกันของผู้คน ว่างจนผมมีเวลาเรียนรู้ และเข้าใจโลก… ต่างกับคนในสมัยนี้รักที่จะสะดวกสบาย และไขว้คว้าเงินทอง ขวนขวายหาพื้นที่ส่วนตัวจนปิดกั้นทุกสิ่งทุกอย่างออกจากชีวิต ไม่มีเวลาเหลียวมองแม้ปลายจมูกตัวเอง แหง๋แซ่ะ! มองให้ตายก็ไม่ได้อะไรตอบแทน มนุษย์เราต้องการเพียงเท่านั้น ทำอะไรสักอย่างเพื่อผลตอบแทนที่มีมูลค่าเพียงพอสำหรับตนเอง...” วณิพกแอบยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อไป “ถ้าผมทนไม่ไหว ถ้าความสุขในการเล่นดนตรีของผมหมดลง หรือผมเข้าใจมันทั้งหมด ไม่แน่ผมอาจจะเลิกสีซอ...”
“หันไปเป่าปี่แทน?” เขายั่วเล่น แล้วหัวเราะพลางคิดรำพึงรำพันกับตัวเอง
“นั่นสินะ ถ้าวันไหนผมทนไม่ไหว ถ้าความสุขในการเป็นตำรวจของผมหมดลง หรือผมเข้าใจระบบมันทั้งหมด ไม่แน่ผมอาจจะเลิกเป็นตำรวจ...” เขาหัวเราะ “เออน่าลอง แล้วหันไปเป่าปี่แทน!”

10 โมงกว่าแล้ว เขาลุกขึ้นออกเดินกลับไปในทิศทางของสำนักงานตำรวจแห่งชาติ โดยปราศจากต้นเสียง... ข้างหูเขายังคงแว่วเสียงซอหวานช่ำดังมาจากทุกทิศทาง...

Sister Bliss : The Music is my Radar

2011-02-24T13:29:00.005+07:00

“ฉันเคยได้ยินมาว่าสิ่งเหล่านี้คือ Universe of Consciously (จักรวาลแห่งสามัญสำนึก) อย่างเช่นในคลับ หรือในคอนเสิรท์เพลงร็อค มันก็มีดนตรีที่สื่อได้กับทุกๆ คน”

ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอย่างไร แต่ผมกับกลุ่มเพื่อนๆ รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้รู้ว่าจะเกิดงาน ’Bacardi B-Live Culture One 2009’ ขึ้นอีกครั้งในประเทศไทย จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไรล่ะ เพราะนี่อาจเป็นอีกสัญญาณสำคัญอีกสัญญาณหนึ่งที่ช่วยบอกอะไรกับเราว่า ต่อจากนี้ไป เราไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าเครื่องบินสูงลิบเพื่อไปนั่งฟังดนตรีและศิลปินดีๆ ในอีกฝากหนึ่งของโลก เพราะเพียงแค่ขับรถเลยจากชีวิตประจำวันไปไกลกว่าเดิมอีกนิดเดียว ดนตรีดีๆ ก็ยืนอ้าแขน รอมอบกอดอุ่นๆ ให้เราอยู่แล้ว

และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งช่วงเวลาตื่นเต้นของเราอีกเช่นกัน เพราะเราได้มีโอกาสนัดพบพูดคุยกับ ’Sister Bliss’ หรือ Ayalah Bentovim ศิลปิน, ดีเจสาวสัญชาติอังกฤษ-อิสราเอลหนึ่งในสมาชิกของวงดนตรีชื่อดังที่มีคนโปรดปรานไปทั่วโลกอย่าง Faithless
เรามีนัดให้พบกันในช่วงบ่ายของวันที่เธอจะขึ้นเล่นสดในตอนกลางคืน เราตั้งใจจะถามคำถามมากมายกับเธอ มีอะไรที่ติดใจสงสัยเกี่ยวกับตัวเธอและดนตรีประเภทนี้อีกมากในหัวสมอง จนเมื่อเวลานัดมาถึง ภาพความวุ่นวายก็ก่อตัวขึ้นที่นั่นจนเราแทบจะหลงลืมคำถามไปจนหมดสิ้น มีนักข่าวจากทั้งสื่อเพลงและสื่ออื่นๆ มากมาย รอคิวสัมภาษณ์เธอจนเหลือเวลาให้เราเพียงน้อยนิดจนน่าตื่นเต้น (อีกครั้ง) นี่เราลืมอะไรไปหรือเปล่า? ก็เธอคนที่เรากำลังจะพูดคุยด้วยในครั้งนี้ คือศิลปินชื่อดังที่เคยได้ยืนบนเวทีคอนเสิร์ทระดับโลกมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว!

ทำไมต้องเป็น Sister Bliss
ดีเจทุกคน ตั้งแต่ฉันจำความได้ต้องมีฉายาสำหรับการเล่นสดบนเวที มีจำนวนน้อยมากที่ใช้ชื่อจริงของตัวเอง สำหรับชื่อของฉัน ฉันต้องการที่จะแยกระหว่างความเป็นส่วนตัวกับความเป็นสาธารณะออกจากกัน และ Sister Bliss ก็เป็นชื่อหนึ่งที่ฉันสนใจ และยังสามารถได้ยินได้ภายในคลับที่มีระบบเสียงทรงพลังดังรบกวนอยู่ ไม่เหมือนชื่อจริง! (หัวเราะ)

นอกจากอุปกรณ์ของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แล้ว คุณเล่นเครื่องดนตรีอื่นอีกบ้างไหม?
คีย์บอร์ด เพราะเราสามารถได้เสียงทุกเสียงที่ต้องการได้อยู่แล้วจากเครื่องดนตรีชิ้นนี้ ตั้งแต่เสียงออเครสต้ายันเสียงกลอง และฉันก็เป็นวงดนตรีที่มีฉันเพียงคนเดียว! จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะ จริงไหม? ดังนั้นคีย์บอร์ดจึงเป็นเครื่องดนตรีที่มีความสามารถเพียงพอให้กับดนตรีของฉัน

งานดนตรีของคุณมักเกิดขึ้นใน Studio เหรอ? ถ้านั่นไม่ใช่ที่ทำงานเดียวของคุณ? ไอเดียและท่วงทำนองจะเกิดขึ้นในเวลาและสถานที่ใดบ้าง?
จริงๆ แล้วก็ไม่เสมอไป ฉันได้ไอเดียตลอดเวลาที่บ้าน เวลาที่ฉันทำนู้นทำนี่ บางทีฉันจะชอบคิดตอนกลางคืนเวลาที่อยู่คนเดียวก่อนเข้านอนหรือไม่ก็ตอนตื่นนอนตอนเช้า แต่ก็นะ ตอนนี้ฉันมีลูกแล้ว เวลาในการทำดนตรีที่ดีที่สุดมันก็คงหนีไม่พ้นในสตูดิโอ เพราะฉันจะได้มีสมาธิและทุ่มเทได้มากกว่า

อะไรเป็นแรงบันดาลใจสำคัญสำหรับการผลิตผลงาน?
อะไรก็ได้ การมีชีวิต ผู้คน บทสนทนามั้ง (หัวเราะ) ฉันชอบดนตรีอิเล็กทรอนิกส์และดนตรีแดนซ์ เพราะฉะนั้นฉันก็เลยฟังดนตรีประเภทนี้เยอะ ฟังใครก็ได้ที่ทำดนตรีออกมาดีๆ เพราะว่าดนตรีแบบนี้สามารถเป็นได้ทั้งแบบอินดี้ แบบทั้งป๊อป หรือแบบฮิปฮอป ฉันฟังเพลงเยอะ และนั่นแหล่ะก็เป็นแรงบันดาลใจสำคัญของฉัน อีกแรงบันดาลใจหนึ่งก็คงจะเป็นเรื่องของเทคโนโลยี ว่าเราสามารถนำความสามารถของสิ่งเหล่านั้นมาทำอะไรได้บ้างกับดนตรีของเรา (หัวเราะ) มันน่าอัศจรรย์นะ

เสน่ห์ของ Synthesizer อยู่ตรงไหน?
สำหรับฉัน มันคือเครื่องดนตรีแห่งอนาคต เหมือน The Beatle ที่เขาก็ได้ลองทำดนตรีมาทุกแนว แต่แนวที่เขาไม่ได้ลองอาจจะเป็นแนวเทคโนและอิเล็กทรอนิกส์ (หัวเราะ) ดังนั้นคนที่เป็นแฟนของเสียงกีตาร์ หรือเป็นคนเล่นกีตาร์ พวกเขาก็ต้องฟัง The Beatle หรือ The Rolling Stones แค่นั้นก็ได้ ใช่ไหม? แต่สำหรับดนตรีเทคโนแล้ว มันยังคงต้องมีการค้นหาเสียงและเทคโนโลยีใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา สำหรับกีตาร์เนี่ย เครื่องดนตรีชนิดนี้มันมีมานานๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (เน้นเสียงยาว) มากแล้ว ใครๆ ก็เคยได้ยิน แต่สำหรับ Synthesizer แต่ละปีเขาก็จะมีการพัฒนาโปรแกรมคอมพิวเตอร์ให้มีคุณสมบัติที่ใหม่และดีขึ้น มีการพัฒนาอุปกรณ์สร้างเสียงรุ่นใหม่ๆ ออกมาทุกปี แน่นอนว่าเราก็จะได้ยินเสียงใหม่ๆ เพิ่มขึ้นทุกปี Synthesizer มันเลยไม่ตาย นี่แหล่ะคือสิ่งที่ฉันชอบ

การ Mix เพลงช่างดูอิสระดีจัง คุณมีวิธีการที่เป็นแบบแผนในการ Mix ขณะแสดงสดบ้างไหม? มีอะไรอยู่ในหัวคุณขณะนั้น?
ฉันก็แค่พยายามหาเมโลดี้ของประเภทดนตรีที่ฉันรัก แล้วก็พยายามนำมันมารวมๆ กัน เพราะฉันเป็นคนไม่ชอบเล่นดนตรีประเภทใดประเภทหนึ่ง มีดีเจหลายคนที่ชอบแบบไหนก็จะเล่นอยู่แบบเดียว เช่นบางคนเล่นแนวเทคโน อิเล็กโทรเฮาส์ หรือฟังก์กี้เฮาส์เท่านั้น สำหรับฉันแล้ว ฉันพยายามจะมิกส์ทุกอย่างออกมา เพราะมันให้อะไรที่มากกว่าสำหรับคนฟัง (หัวเราะ) แน่ละว่ามันง่ายกว่าถ้าจะเล่นแค่ดนตรีประเภทใดประเภทเดียว แต่มันก็เป็น Tempo เหมือนๆ กัน Style เหมือนๆ กัน แต่สำหรับฉันแล้วฉันชอบดนตรีหลายประเภท ครั้งแรกที่ฉันได้ยินดนตรีแบบเฮาส์ นั่นแหล่ะก็เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นว่าคนเอาดนตรีหลายประเภทมารวมกัน และนั่นก็เป็นกรมิกส์ดนตรีประเภทหนึ่งที่ฉันอยากจะนำเสนอให้แก่คนฟัง เพื่อที่จะแสดงให้เห็นว่ามีอะไรอยู่ในจิตใจของฉัน ซึ่งนั่นก็คือการที่ฉันชอบดนตรีตั้งแต่ปี 1989 มาจนถึงการมีอัลบั้มเป็นของตัวเอง

แต่งานดนตรีแบบนี้ เริ่มกลายมาเป็นเพลงบรรเลงสำหรับงานปาร์ตี้มากขึ้น เหมือนเป็นเพลงที่เปิดผ่านหูให้ผู้คนเต้นไปเมาไป มันดูตื้นเขินน่ะ?
ฉันคิดว่ามันไม่ค่อยจริงเท่าไรนะ เพราะว่าสำหรับฉันแล้ว เวลาฉันได้ฟังเพลงเฮาส์มันได้อารมณ์และสร้างแรงบันดาลใจให้มากมาย ยิ่งถ้ามีการใส่เนื้อร้องเข้าไปด้วยแบบเพลงแร๊พน่ะ ใช่ไหม? คุณจะยิ่งได้อารมณ์เพิ่มขึ้นอีกมากเลย จริงๆ แล้วคนที่กำลัง เฮ้ย! ยกมือขึ้นหน่อยสิ! มาปาร์ตี้กันหน่อย! สิ่งเหล่านั้นบอกอะไรแก่เราผ่านดนตรีแดนซ์เหมือนกันนะ คนที่ได้มาเจอกันในงานปาร์ตี้ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เมื่อเขาได้มาเจอกัน ได้มาคุยกัน นั่นแหล่ะ! คือการได้สื่อสารกัน ได้รู้จักกัน ได้มาอยู่รวมในสังคมเดียวกัน ทั้งที่เขาไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ก็ดนตรีแนวนี้นี่แหล่ะที่เป็นสื่อกลางระหว่างสิ่งเหล่านี้ จริงไหม? และฉันเชื่อว่าดนตรีเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดสิ่งเหล่านี้ในอีกหลายๆ เหตุการณ์ เป็นการแสดงออกถึงอิสรภาพซึ่งจะสามารถได้จากแค่เพลงแดนซ์เพลงเดียว ฉันเคยได้ยินมาว่าสิ่งเหล่านี้คือ Universe of Consciously (จักรวาลแห่งสามัญสำนึก) อย่างเช่นในคลับ หรือในคอนเสิรท์เพลงร็อค มันก็มีดนตรีที่สื่อได้กับทุกๆ คน มันอาจจะเรียกได้ว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญเพราะมีบางคนที่เขารู้สึกโดดเดี่ยวมาก แต่เมื่อเขาได้มาได้ยินดนตรีที่เขาชอบ หรือได้ยินเพลงแดนซ์มิวสิค เขาก็จะรู้สึกว่าตัวเองโดดเดี่ยวน้อยลง ผู้คนสื่อได้ถึงข้อความที่ซ่อนอยู่ในเพลง และฉันก็ไม่เห็นว่าดนตรีแดนซ์ไม่ได้มีข้อความที่จะสื่อถึงคนตรงไหน ข้อความของเราอาจจะเป็น... ความรัก! (หัวเราะ) มันเป็นไปได้ไหม? คำตอบคือ ได้สิ! และฉันก็หวังว่ามันควรจะเป็นอย่างนั้น ขอโทษนะถ้ามันเป็นคำตอบที่ยาวไปหน่อย (หัวเราะ)

ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว คุณคิดว่าอนาคตของดนตรีจะอยู่ที่จุดไหน Sound Programming จะกลายมาเป็นวิธีการหลักของดนตรีในยุคสมัยใหม่เลยหรือเปล่า?
ในอนาคตนี้ฉันไม่รู้นะว่าเขาจะทำอะไรกันต่อไป สำหรับฉันแล้ว ดนตรีแดนซ์กับดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ คืออนาคต เพราะว่าดนตรีประเภทนี้ยังคงต้องมองหาเทคนิคใหม่ๆ ไม่ใช่ว่าเป็นเทคโนโลยีเดิมที่มีแค่เพียง กลอง กีตาร์ และเบส สำหรับอนาคตแล้ว เอ่อ... ไม่รู้สิ! ฉันคงบอกอะไรมากไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ คือดนตรีคงจะเข้าไปถึงคนฟังได้มากขึ้นแน่ๆ อย่างงาน Bacardi B-Live Culture One เนี่ย ก็เป็นรสชาติของอนาคตแล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็นแสง สี เสียง วิชวลไลเซอร์ มีดีเจพิเศษๆ มากมายจากทั่วโลก มีความรู้สึกดีๆ ของคนฟัง และมีเสียงดนตรีที่รวมกันป็นหนึ่งเดียว ไม่แน่ว่าสิ่งเหล่านี้อาจเป็นขุมพลังของดนตรีในอนาคตก็ได้ แต่มันก็แค่ความคิดของฉันคนเดียวเท่านั้นล่ะนะ (หัวเราะ) แต่ฉันว่าอีกหน่อยคุณไม่จำเป็นต้องไปคลับอีกแล้ว คุณสามารถเปิดวิชวล ฟังเพลง แล้วก็เต้นอยู่ในบ้านของคุณเอง พาเพื่อนๆ มาปาร์ตี้ (หัวเราะ) แต่ฉันคงไม่สรุปอะไร เพราะใครจะไปรู้ล่ะว่า ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์จะเป็นยังไงในอนาคต

ค้นหาและรู้จักเธอในภาคดนตรีเพิ่มได้ที่ www.myspace.com/faithlessmusic
ภาพ: Tossapon Boonyatanapitak
ขอขอบคุณ : โรงแรม Pullman Bangkok King Power เอื้อเฟื้อสถานที่ในการถ่ายภาพ

ตีพิมพ์ครั้งแรก นิตยสาร Crush Magazine มีนาคม 2552 คอลัมน์ Crush on her

Supakitch & Koralie

2011-02-16T05:49:00.008+07:00

เมืองนอกเขาใช้สี ไอเดีย กับเครื่องมือเก่งกันจริงๆ เมืองไทยก็มีคนเก่งๆ อย่างนี้เยอะครับ แต่หาที่ลงยากนอกจากได้ลงนิตยสารติสต์แตกขายยากๆ ไม่กี่เล่มแล้ว แค่ดื่มเหล้าคืนเดียวก็ไม่รู้จะกินอะไรแล้วพรุ่งนี้...

-: กรณีหัวเอ็ม และการเฝ้าดูอารมณ์เพื่อน :-

2009-06-17T16:57:00.012+07:00

“หลายชื่อในนั้นล้วนทำให้ผมดราม่าน้ำตาไหล หลายชื่อชวนติดตามแบบแม่บ้านติดลีซานอย่างไงอย่างงั้น และหลายชื่อดูกวนตา กวนใจ กวนความรู้สึกเป็นที่สุด”

ช่วงนี้ผมกำลังเริ่มดำเนินธุรกิจของตัวเองในขณะที่ยังไม่มีสถานที่ตั้งออฟฟิตเป็นหลักเป็นแหล่ง ผลที่ตามมาก็คือ การติดต่อสื่อสารผ่านสายโทรศัพท์ที่ลากให้ผมและสมาชิกในทีมมานั่งอยู่ใกล้กันเหมือนตูดชนตูด พูดคุยกันรู้เรื่องและเข้าใจผ่านตัวอักษรและสายไฟที่ยาวไกลนับกิโล

MSN นั่นเองคือตัวช่วยแรกๆ ของผมและกลุ่มเพื่อนๆ ที่ทำโปรเจค 1,000 ล้านนี้ด้วยกัน (ขอโทษนะ ผมขี้โม้!) และด้วยการที่ต้องออนไลน์เป็นประจำ ทำให้มีเพื่อนหลายคนทักทายกับผมมาในโปรแกรมช่างคุยนี้ และพยายามตั้งคำถามว่าผมเป็นอะไรจึงได้ตั้งชื่อเอ็มได้หม่นเศร้าเทาดำหรือไม่ก็ยาวยืดช่างฝันได้ทุกวี่ทุกวัน แรกๆ ยอมรับครับ ว่าไม่ทันได้สังเกตตัวเองเท่าไรนัก แต่พอมีคนถามมาหลายคนเข้า ไอ้เราก็เลยไล่ตามเก็บชื่อหัวเอ็มของตัวเองในบันทึกการสนทนามาลองวิเคราะห์ดู เออ! จริงด้วยว่ะ!

- ถ้าเกิดว่าเราไม่เคยรู้จักกัน แล้วเพียงบังเอิญเดินสวนกันในเช้าวันนี้ เราจะยังส่งยิ้มให้กันไหม?
- ธรรมชาติสร้างมนุษย์ มนุษย์เอ่ยคำขอบคุณ แล้วทำลายธรรมชาติ
- ป : บางครั้งเพลงประกอบชีวิตก็ดังขึ้นในฉากของโลกความจริง
- เราวิ่งเล่นกันอย่างนี้ตั้งแต่ดอกเดซี่ยังไม่ร่วง
- ผลสำรวจบอกเราว่า ณ พงศ์ อ่านหนังสือวันละ 8 บรรทัด
- รู้สึกเหมือนโลกไม่ได้หมุนอยู่...
- ถึงไม่มีผม ไม่มีเฟืองตัวนี้ เครื่องจักรเศรษฐกิจโลกคงไม่ถึงคราวล่มสลาย...
- รุ่งอรุณของวันที่โลกเต็มดวง
- ป : ต้นไม้ตั้งเหงาอยู่ใต้เงาตึก
- ณ พงศ์ : ผมมองเข้าไปในความฝัน... ที่นั่นไม่มีใครอยู่ หรืออาจจะมีคนอื่นอยู่บ้าง แต่ไม่มีผมอยู่ในนั้น...
- ณ พงศ์ : ท้องฟ้าจะรู้บ้างไหม ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่...
- ณ พงศ์ : อยากถอนหายใจอย่างนี้สักร้อยปีร้อยชาติ
- ป : ดวงดาวคงไม่จดจำว่าเคยมีคนๆ หนึ่งเฝ้ามอง สำหรับดวงดาวแล้ว เราอาจไม่มีชื่อ ไม่มีรูปร่าง ไม่มีตัวตน...
- ระบายลมหายใจอีกห้วงทิ้งไปกับสายลมหนาว

อืม........ สงสัยผมกำลังอาศัยอยู่ใต้เมฆฝนครึ้มๆ แบบเดินไปไหน เมฆไปตาม เหมือนในนิทานบางเรื่อง! หรือยังไง?

เมื่อรับรู้เรื่องราวของตัวเอง ผมก็เลยเถิดไปนั่งสังเกตชื่อหัวเอ็มของเพื่อนในลิสต์หลายๆ คน โดยเฉพาะที่มันเด้งดึ๋งขึ้นมาที่มุมขวาล่างของหน้าจอ หลายชื่อในนั้น ล้วนทำให้ผมดราม่าน้ำตาไหล หลายชื่อชวนติดตามแบบแม่บ้านติดลีซานอย่างไงอย่างงั้น และหลายชื่อดูกวนตา กวนใจ กวนความรู้สึกเป็นที่สุด เช่น

- ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น!
อืม... แล้วออนไลน์ทำไมครับพี่?

- Oat : ถึง net จะหลุด ก็ไม่หยุดรักเธอ
เอ่อ... พี่โอ้ตฮะ แนะนำให้ไปตัดสติกเกอร์แปะหลังรถบรรทุกฮะ ชอบจริงๆ

- Ying : อารมณ์เหมือนใบไม้ ไหวแต่น่ารัก
จินตนาการตามไม่ออกว่ะไอ้หญิง ตรงใบไม้ไหวอ่ะพอได้ แต่ตรงน่ารักเนี่ย บรื๋อ......

- อย่าทำเหมือนรัก ถ้าเธอไม่คิดจะรัก...
เศร้านะฮะน้อง

- คิดถึงแนนทุกลมหายใจน้า
ส่ง SMS กันเหรอฮะ?

- ไอ้พวกพูดมาก แม่งเอ้ย ไอ้...
เฮ้ย! เป็นไรป่ะฮะ พอดีผมมีธุระจะคุยกับคุณด้วยสิ แต่ไม่กล้าทักฮะ!

- L'amour est autour de moi. Qu'est ce-que l'amour? les fleurs? le soleil? ou le ciel?
แปลว่าไรฮะ ใครรู้ช่วยผมหน่อย

- ผมเป็นชายเจ้าชู้
รู้ฮะรู้

- ฉันเลย OK!
ผมก็โอเคกับพี่ด้วยฮะ

- อารมณ์เหมือนใบไม้ แต่ไม่ไหวแล้วว่ะกู!!
เอ่อ... คุ้นๆ นะฮะ ล้อเลียนหัวเอ็มใครอยู่ป่าวฮะ?

- อย่าลืมดื่มน้ำที่วางไว้
คือไรฮะ!!?

- คนดีไม่มีที่อยู่ Ver. จงชราอย่างกล้าหาญและขึ้นคานอย่างมีศักดิ์ศรี
สู้เขาพ่อ!

- ใจเหนียว
???????

- .
ใจเย็นๆ นะจ๊ะ

- Vision change the world!
อืม คมทีเดียว

- อยากกินอาหารญี่ปุ่น
น่าสนฮะ

- กูทำงานมาเหนื่อยยาก โดนภาษีสูบไปหมด สาดดดดดดดดเอ้ย
......

- อยากได้หน้ากากป้องกันหวัด 2010
อัพเดทนะฮะ เกินคนอื่นไปตั้งปี?

- สายไหม?
ไม่นะ!

- คนเดินถนน : รักแท้รักที่อะไร ตับไตไส้พุง หรือรักตรงที่เกี๊ยวกุ้ง ว่ามีหลายตัว
เพื่อนผมเป็นคนตลกดีจังฮะ

นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของความสร้างสรรค์บนหัวเอ็มของเพื่อนภายในลิสต์ ผมรู้ว่าคุณก็คงต้องเคยพบเหตุการณ์อะไรทำนองนี้มาบ้าง ใครมีอะไรแปลกๆ คอมเมนต์มาบอกผมด้วยนะครับ ผมกำลังสะสมอยู่!!

-: The Triplettes of Belleville (2003) :-

2009-06-16T12:01:00.013+07:00

The Triplettes of Belleville (2003)
บิ๊กตูบผจญภัยกับคุณนายไบซิเคิล

Directors : Sylvain Chomet

The Triplettes of Belleville พูดถึงชีวิตของหญิงชราชื่อมาดามซูซา และชามปิญองหลานชายตัวน้อยที่กำลังตกอยู่ในความซึมเศร้า วันหนึ่งหญิงชราตัดสินใจซื้อจักรยานให้เด็กน้อยเป็นของขวัญ โดยสองยายหลานเฝ้าฝึกฝนปั่นจักรยานกันทั้งคืนทั้งวันจนภายหลังชามปิยองได้กลายมาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมเกร็ง ท่าทางขี้โรค แต่มีขาที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อบวมโต ชามปิญองเข้าแข่งขันในรายการจักรยานทางไกล ‘ตูร์ เดอ ฟรองซ์' (Tour de France) และเกิดเรื่องราวขึ้นมากมายในระหว่างนั้น แม้การ์ตูนเรื่องนี้จะมีบทพูดเพียงน้อยนิด และอาจอยู่ห่างไกลจากคำว่าน่ารักคิกขุ ที่น่าใช้เปิดให้ลูกๆ ดูแทนการเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน แต่ด้วยจินตนาการอันน่าพิศวง เพลงประกอบที่งดงาม คาแรกเตอร์ที่มีเสน่ห์ และสีสันนุ่มละมุนของภาพภายในเรื่อง กลับทำให้ The Triplettes of Belleville ดูคล้ายงานศิลปะที่ชวนให้ขนลุกเพราะสามารถมอบแรงบันดาลใจดีๆ ให้คนดูได้อย่างมหาศาล

-: Big Fish (2003) :-

2009-06-16T11:54:00.010+07:00

Big Fish (2003)
จินตนาการรัก ลิขิตชีวิต

Directors : Tim Burton

เรื่องราวของคนธรรมดาบางคนอาจสามารถแต่งแต้มสีสันให้กลายเป็นเรื่องเล่าเหนือจินตนาการได้ เช่นเดียวกับเรื่องเล่าจากปากของเอ๊ดเวิร์ด บลูม ชายหนุ่มธรรมดาๆ ที่เดินทางออกจากหมู่บ้านชนบทเพื่อไปค้นหาเรื่องราวใหม่ๆ ให้ชีวิตอันแสนน่าเบื่อของตน ระหว่างการใช้ชีวิต เขาได้พบกับเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย ทั้งเพื่อนตัวยักษ์ ปลาตัวใหญ่ เมืองที่เหมือนดั่งสรวงสวรรค์ การเข้าทำงานในคณะละครสัตว์ แฝดหญิงตัวติดกัน รวมถึงการสร้างทุ่งดอกไม้กว้างไกลให้หญิงคนรัก โดยบลูมล้วนแต่เล่าให้คนอื่นฟังราวกับว่าเหตุการณ์เหล่านั้นเป็นเทพนิยายเพ้อฝัน และผู้ฟังก็ชื่นชอบเรื่องเล่าของเขาเสียด้วย เว้นแต่วิล บลูม ลูกชายเพียงคนเดียวของเอ๊ดเวิร์ดที่กลับหัวเราะเยาะและมองว่าพ่อเป็นคนน่าเบื่อหน่ายที่ชอบพูดแต่เรื่องไร้สาระ เขาไม่สามารถสนิทสนมและลองเรียนรู้ตัวตนจริงๆ ของพ่อบังเกิดเกล้าได้ เพียงเพราะกำแพงเตี้ยๆ ที่เรียกว่า ‘มุมในการมองโลก’ กำลังกั้นขวางคนทั้งคู่อยู่ หากจะมองกันดีๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับโลกจริงในปัจจุบันไม่ใช่หรือ?

-: Tarnation (2003):-

2009-06-16T11:37:00.011+07:00

Tarnation (2003)
ทาร์เนชั่น 218 ดอลล่าร์...ฝันไม่มีวันจบ

Directors : Jonathan Caouette

ไม่แปลกที่ใครๆ ก็พากันพูดว่าอเมริกันชาติช่างน่านับถือ เพราะแท้จริงแล้วเบื้องหลังผู้คนโก้หรู ตึกรามบ้านช่องยิ่งใหญ่ และภาพความสุขสมช่างฝันในภาพยนตร์ฮอลิวู๊ดทุนสร้างร้อยล้าน ไม่เคยพลิกให้เห็นถึงความเสื่อมโทรมหลังบทภาพยนตร์เหล่านั้น ในขณะที่โจนาธาน คอเอตต์ ผู้กำกับและเจ้าของชีวิตจากเรื่อง Tarnation หนังสารคดีอินดี้เกย์เรื่องเยี่ยมอาจไม่เชื่อในภาพมายาสวยงาม จึงได้หยิบยกวัตถุดิบมากมายทั้งข้อความในมือถือ รูปถ่าย วิดีโอที่ถ่ายเล่น และหนังสั้นยุคแรกของเขามาผสมผสานเพื่อถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเองที่เป็นเกย์ ต้องหนีจากแรงกดดันจากตาและยาย แม่เป็นโรคป่วยทางจิต อีกทั้งเขายังได้สอดแทรกประเด็นที่เสียดสีความรุนแรงและเสื่อมโทรมในสังคมอเมริกันชนิดที่ใครๆ อาจนึกไม่ถึงไว้ หนังเรื่องนี้ได้รับรางวัลมากมายจากเวทีประกวดทั่วโลก และช่วยเปลี่ยนทัศนคติของคนทำหนังผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายว่า ต้นทุนเพียง 218 ดอลล่าร์ก็ให้กำเนิดหนังสร้างสรรค์คุณภาพเช่นนี้ได้เหมือนกัน

-: โปรดออกเสียงเป็นภาษาไทย :-

2009-06-15T14:15:00.007+07:00

Drawing by Audrey Kawasaki

“สิ่งที่ตามมาจากการเร่งพัฒนาอารยธรรมของประเทศไทยให้เท่าทัน อาจทำให้วันนี้ผมมานั่งอยู่ตรงนี้ นั่งมองดูโลกที่ผมไม่รู้จักพาผมหมุนไปตามวงจรที่ผมไม่รู้จัก ไม่ได้สนุกไปกว่าการนั่งม้าหมุน... อยากลงจากเครื่องเล่นแต่ก็รบกวนคนทั้งหมดแค่เพียงให้ม้าหมุนหยุดจอดปล่อยผมลง”

“If you talk to a man in a language he understands, that goes to his head. If you talk to him in his language, that goes to his heart.”
เนลสัน แมนเดลลา (เกิดเมื่อพ.ศ. 2461, ประธานาธิบดีผิวดำคนแรกของอัฟริกาใต้พ.ศ. 2537, ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพพ.ศ. 2536)

เวลาใกล้ห้าโมงเย็นแล้วขณะที่รอคอยให้หยาดฝนโปรยปรายลงมาอย่างทุกวัน ผมนั่งมองดูคนอื่นเดินพลุกพล่านและเคลื่อนไหวผ่านไปมา เมฆที่ลอยอยู่ข้างบนหม่นครึ้มจนคาดเดาสีได้ลำบากแต่ก็ดูตัดกับสีฟ้าสดของท้องฟ้ายามเย็นที่ยังคงสะท้อนกับแสงอาทิตย์ที่เหลือค้างอยู่ ความมืดมัวบนฉากแห่งความสดใสตัดขาดโลกของผมออกจากผู้อื่นชั่วขณะ ตอนนี้ความคิดในหัวกำลังวิ่งไปด้วยความเร็วพอๆ กับรถไฟฟ้าที่ผมโดยสารอยู่ และยังไม่มีท่าทีจะเข้าจอดเทียบสถานีไหน

ผมหันกลับเข้ามาดูในห้องโดยสารโอ่โถงแต่ผู้คนยืนเบียดกันอย่างคับแคบ ใกล้ชิดแทบหายใจรดต้นคอกันและกันแต่ปราศจากการปฏิสัมพันธ์ใดๆ คนเราพูดกันด้วยภาษาอะไร? หากเราไม่ได้เปล่งเสียงหรือส่งสัญญาณอะไรบางอย่างถึงกัน แต่ละคนยืนอยู่ในพื้นที่ส่วนรวมอย่างส่วนตัว เด็กผู้ชายกลุ่มใหญ่หัวเราะรุ่มร่ามอยู่ข้างพี่ชายที่ยืนหลับ น้องสาวคุยโทรศัพท์มือถือยืนหันหลังเกือบชนกับพระสงฆ์ที่ก็กำลังพูดโทรศัพท์จนเหมือนทั้งสองคุยกันเอง ผู้หญิงสวมเสื้อสีเหลือง ที่ยืนประจันหน้ากับผู้ชายที่สวมเสื้อสีน้ำตาล ต่างฝ่ายต่างแปลกหน้าและพยายามหลบเลี่ยงสายตาที่จำเป็นต้องจ้องจับกัน เสียงพูดของคนนับร้อยบนรถไฟฟ้ากลับเหลือเพียงเสียงเดียว... เสียงของความเงียบงัน

ทำไมบางครั้งแม้คนที่พูดภาษาเดียวกันแท้ๆ กลับไม่เข้าใจกันและกัน...

ทุกคนรู้ดีว่าภาษาถือเป็นตัวกลางสำคัญในการสื่อสารระหว่างคนสองคนขึ้นไป รู้ดียิ่งขึ้นไปอีกว่าประเทศไทยที่เราร่วมอยู่อาศัยหลับนอนนี้ มีภาษาไทยเป็นภาษาประจำชาติของตัวเอง และธรรมดาของวัฒนธรรม ส่วนของภาษาก็ไม่สามารถหนีพ้นจากการเปลี่ยนแปลง ซึ่งนับวันก็ยิ่งรวดเร็วขึ้นจนน่าใจหาย

เหตุผลสำคัญอาจเป็นเพราะการมองโลกด้วยสายตาของชาวตะวันตก จากโครงสร้างของภาษาที่มีเอกลักษณ์ของตัวเอง ก็กลายไปเป็นการใช้รูปแบบสำนวนอย่างภาษาอังกฤษเข้ามาแทนที่ ถึงแม้จะเถียงได้ยากว่าโครงสร้างของภาษาอังกฤษนั้นแข็งแรงและสวยงามกว่าก็ตาม รวมไปถึงเทคโนโลยีที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งให้สังคมไทยเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเร็วขึ้น เร็วจนทุกสิ่งทุกอย่างบนผืนแผ่นดินต้องเร่งรีบตามไปด้วย ตื่นเร็ว ทำงานเร็ว ร่ำรวยเร็ว เจ็บป่วยเร็ว แก่เร็ว ตายเร็ว ก็เกิดเร็ว... ภาษาไทยจึงต้องเผชิญหน้ากับการกระทบกระทั่งของปัจจัยเหล่านี้อยู่ไม่วางวาย

สายตาของโลกซีกตะวันตกคือการมองทุกอย่างที่พัฒนาทางด้านอารยธรรมว่างดงาม และสบายตามากกว่าการพัฒนาด้านวัฒนธรรม รื้อชิ้นส่วนของสังคมออกเป็นชิ้นเล็กๆ ในระดับปัจเจก ขณะที่สายตาของโลกซีกตะวันออกถอยหลังออกมาแล้วมองโลกทั้งใบเป็นเพียงโลกทั้งใบ... หรือการมองโลกในระดับองค์รวม...

นับตั้งแต่ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมเมื่อคราวที่ชาติตะวันตกเรืองอำนาจขึ้นเหนือเขตแคว้นอื่นๆ ทั่วโลกเนื่องจากโลกแห่งเทคโนโลยีและวิทยาศาสตร์ดูเหมือนจะตอบคำถามให้กับมนุษย์ได้ละเอียดชัดแจ้งกว่าพระคัมภีร์ของศาสนาใดๆ กระแสอารยธรรมที่พัฒนาขึ้นมาพร้อมกับวัตถุเปลี่ยนแปลงตำราเศรษฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยทั่วโลกไม่เว้นแม้แต่ประเทศไทย จนเกิดเป็นลัทธิทุนนิยมที่แพร่กระจายอยู่ในปัจจุบัน การใช้ชีวิตเพื่อตอบโจทย์เพียงแค่ว่าทำอย่างไรให้ได้กำไรมากที่สุด ในขณะที่ใช้ทุนน้อยที่สุด น่ากลัว แต่ก็ฝืนตัวไม่ถนัด...

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ผู้คนบนรถไฟฟ้ายังอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองเช่นเดิม...

จนเมื่อมหาตมะ คานธี (Mahatma Gandhi) เป็นคนเอเชียร่วมสมัยคนแรกที่ชี้ให้เห็นอันตรายของอารยธรรมตะวันตก ไม่เพียงแต่โดยความคิดและคำพูดเท่านั้น ยังได้ประพฤติปฏิบัติหลักอหิงสธรรมและสัตยาเคราะห์จนสั่นสะเทือนไปทั่วชมพูทวีป และทั่วทั้งโลกจนเอินสท์ ชูมากเกอร์ (Ernst Friedrich Schumacher) นักเศรษฐศาสตร์ชาวเยอรมันมองเห็น และตระหนักถึงความสำคัญของอารยธรรมตะวันออก และเห็นว่าชาติตะวันตกสมควรต้องมาเรียนรู้ และนำไปประยุกต์ใช้ก่อนที่จะนำพาโลกทั้งโลกไปสู่หายนะ

ในที่สุดอารยธรรมตะวันตกก็ฟาดงวงฟาดงาเข้ามาถึงประเทศไทย และเราก็ยินดีค้อมหัวยอมรับ สิ่งที่ตามมาจากการเร่งพัฒนาอารยธรรมของประเทศไทยให้เท่าทัน อาจทำให้วันนี้ผมมานั่งอยู่ตรงนี้ นั่งมองดูโลกที่ผมไม่รู้จักพาผมหมุนไปตามวงจรที่ผมไม่รู้จัก ไม่ได้สนุกไปกว่าการนั่งม้าหมุน... อยากลงจากเครื่องเล่นแต่ก็รบกวนคนทั้งหมดแค่เพียงให้ม้าหมุนหยุดจอดปล่อยผมลง รถไฟฟ้าเข้าจอดเทียบสถานีปลายทางแล้ว ผมเหลียวไปมองดูผู้หญิงในเสื้อสีเหลืองอมยิ้มอ่อนโยนเมื่อผู้ชายในเสื้อสีน้ำตาลกล่าวคำขอโทษหลังจากถูกผู้ร่วมการเดินทางคนอื่นเบียดผลักทำให้ร่างกายของทั้งสองสัมผัสกัน “คนเยอะจังเลยนะครับวันนี้” ชายหนุ่มยิ้มเขินแล้วกล่าวกับหญิงแปลกหน้า

ผู้หญิงเสื้อเหลืองกางร่มสีน้ำตาลในมือขึ้นบังเม็ดฝน ผู้ชายเสื้อสีน้ำตาลกระชับร่มสีเหลืองไว้ในมือ ทั้งสองเดินลงจากสถานีแล้วพูดคุยกันตลอดทางอย่างออกรสจนทำให้ผมอดอมยิ้มไม่ได้ ไม่ว่าทั้งสองจะใช้ภาษาอะไรคุยกัน ไม่ว่าภาษาไทยจะถูกแรงใดๆ โบยตีให้ชอกช้ำจนบิดเบี้ยวผิดรูปผิดร่าง ตามปรกติของภาษาที่ยังไม่ตาย ฝืนดึงรั้งไปก็เหนื่อย แต่จะปล่อยให้ถูกฉุดลากไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ที่สิ้นสุดก็อันตราย

โชคดีที่เรายังมีวันภาษาไทยแห่งชาติให้คิดถึงในวันที่ 29 กรกฎาคม ของทุกปี (หากใครหลายคนยังไม่รู้) อย่างน้อยในวันนี้ผมก็เห็นรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางม้าหมุนที่เหวี่ยงแรง แค่เพียงคนทั้งสองเริ่มต้นพูดคุยกัน...

หกโมงเย็นแล้วเสียงเพลงชาติจากร้านค้าใกล้ๆ ดังขึ้นทุกคนหยุดนิ่งยืนตรงเพื่อรำลึกถึงเอกลักษณ์ไทยที่น่าภูมิใจ จังหวะนั้นผมก้าวขึ้นรถเมล์ไปครึ่งตัวแล้วไม่สามารถหยุดทำความเคารพต่อสิ่งใดๆ ได้อีก หากเลือดรักชาติของผมพลุ่งพล่านขึ้นมาในวินาทีนั้นคงถูกรถเมล์กระชากตัวรถให้ผมหล่นลงมาภูมิใจในความเป็นไทยต่อกับพื้นถนน เสียงภาษาไทยที่ถูกประพันธ์ขึ้นอย่างวิจิตรบรรจงประสานรับกับท่วงทำนองอย่างไพเราะ น่าภูมิใจที่ประเทศของเรามีภาษาเป็นของตัวเอง

ทิ้งช่วงไม่เกิน 2 ท่อนเพลงชาติก็หยุดเสียงลง เจ้าของร้านค้าดึงปลั๊กวิทยุออก “ไอ้บ้านี่! คนอื่นเขาเคารพธงชาติอยู่ เลยไม่ต้องรู้กันพอดีว่าเพลงจะจบเมื่อไร” ภรรยาของชายผู้ทำลายวัฒนธรรมของชาติเสียในเสี้ยววินาทีบ่นเสียงดัง เจ้าของวิทยุยิ้มแหย๋แล้วเดินไม่รู้ไม่ชี้ไปด้านหลังของตัวร้าน ทุกคนในบริเวณป้ายรถเมล์ลุกลี้ลุกลนมองหน้ากันเลิกลั่กคาดเดาไม่ถูกว่าจะทำอย่างไรกันต่อไป ภาพสุดท้ายก่อนรถเมล์ที่ผมโดยสารจะเคลื่อนตัวออกไปคือหลายคนออกเดินและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผู้หญิงเสื้อสีเหลืองถือร่มสีน้ำตาลกับผู้ชายเสื้อสีน้ำตาลถือร่มสีเหลืองแอบป้องปากหัวเราะกันคิกคัก จนผมเผลอหัวเราะตามพวกเขา ฝนตกปรอยๆ พัดลมเย็นสดชื่นโชยเข้ามาปะทะร่างกาย ผมนึกชอบประเทศที่ผมอยู่

เผยแพร่ครั้งแรกที่ - คอลัมน์เหตุผลรองสุดท้ายของการมีชีวิตฯ นิตยสารออนไลน์หมดปัญญา ฉบับที่ 1 (สิงหาคม 2550)

-: When Microsoft Learn to Design :-

2009-06-10T15:52:00.008+07:00

สตีฟ จอบส์ ป๋าใหญ่แห่งค่าย Macintosh เคยกล่าวไว้ว่า ที่บริษัทและผลิตภัณฑ์ของเขาประสบความสำเร็จได้ เป็นเพราะคาถาวิเศษที่ประกอบด้วยคำ 2 คำ นั่นคือ “Industrial Design”

ยักษ์ใหญ่ในวงการอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์อย่าง Microsoft จึงต้องยอมรับในความจริงข้อนี้ ดังที่เห็นได้จากทิศทางของวาระการพูดคุยในงานประชุม Remix 2008 ที่เมือง Brighton ประเทศอังกฤษ โดย Bill Buxton ตัวแทนฝ่ายวิจัยของ Microsoft ได้ออกมากล่าวถึงการที่บริษัทจะต้องมุ่งความสนใจไปที่งานออกแบบที่จะเกิดขึ้นกับซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์ต่างๆ เป็นเพราะเกมการตลาดของโลกได้เปลี่ยนมือจาก ‘ต้องใช้งานได้ ความสวยไว้ที่หลัง (Form Follow Function)’ ไปเป็นการตลาดแบบ ‘สวยเรียกพี่ ดีเรียกพ่อ (Form and Function)’ ซะแล้ว

-: Short Film to the London 2012 Olympic Games :-

2009-06-10T12:52:00.007+07:00

หนังสั้นโฆษณาเมืองลอนดอนชิ้นนี้สร้างขึ้นโดย Th1ng สตูดิโอมิกซ์มีเดียและแอนิเมชั่นมือรางวัลของประเทศอังกฤษ เพื่อจุดประสงค์ในการช่วยยกระดับภาพลักษณ์ของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ในลอนดอนและส่งเสริมการเป็นเจ้าภาพมหกรรมกีฬาโอลิมปิคลอนดอน 2012

เนื้อหาภายในเรื่องสั้นชิ้นนี้ใช้สัญลักษณ์อันโดดเด่นของเมือง เช่น แม่น้ำเทมส์ ดนตรี ตลาดหุ้น รวมไปถึงวัฒนธรรมทางสังคมเช่นงานปาร์ตี้ และการพ่นสีกำแพง เพื่อเล่าถึงการรวมตัวกันของมนต์เสน่ห์ภายในเมือง ทั้งงานศิลป์ กีฬา ไลฟสไตล์ ความรุ่มรวย และความร่าเริง สื่อผ่านการเดินทางของหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์แจกฟรีที่อยู่ในรูปแบบต่างๆ โดยใช้ลำดับภาพในการเล่าเรื่องและผสมผสานกับเทคนิคทางการถ่ายทำ เช่น การเดินภาพเร็ว โมชั่นเบลอ โมชั่นอาร์ต และการเล่นกับแสงสี สิ่งเหล่านี้ช่วยบ่งบอกถึงศักยภาพระดับโลกของวงการภาพยนตร์ลอนดอนที่เห็นแล้วอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้

-: Ridiculous Design Rules - เรื่องตลกร้ายในงานออกแบบ :-

2009-06-10T11:44:00.011+07:00

การออกแบบบนพื้นฐานของความคิดสร้างสรรค์มักไม่ถูกนิยามผ่านข้อจำกัดทางกฎเกณฑ์สักเท่าไรนัก จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เราไม่เคยเห็นนักออกแบบคนไหนลุกขึ้นมาออกกฎหมายห้ามใช้ตัวหนังสือสีขาวบนพื้นดำ หรือมีคนถูกจับเพราะดีไซน์เก้าอี้พลาสติกโมโนบล็อกที่คนคุ้นตาให้มีรูปแบบแตกต่างไปจากเดิม กฎเหล่านี้จึงกลายเป็นเพียงความเคยชินส่วนบุคคลที่หากคนอื่นได้ยินแล้ว ถ้าไม่ทำหน้ามึนก็คงต้องหัวเราะจนฟันร่วง จำพวก “อย่าใช้เครื่อง PC ในงานออกแบบ - ใกล้กำหนดส่งแล้วค่อยเร่งทำงาน เพราะช่วงนั้นความคิดสร้างสรรค์จะล้นทะลัก - งานสวยๆ ที่ลอกเขามา ย่อมดีกว่างานต้นแบบห่วยๆ”

แต่ ‘Ridiculous Design Rules (www.ridiculousdesignrules.com)’ กลับนึกสนุก โดยสร้างพื้นที่ให้คนทั่วไปหรือนักออกแบบขาโจ๋ได้เข้ามาโพส มาอ่าน มาขำกลิ้ง แล้วจัดอันดับให้คะแนนกฎเพี้ยนๆ เหล่านี้ และนอกจากนั้นเว็บไซต์ยังได้รวบรวมข่าวสารและบทความที่เกี่ยวข้องกับงานดีไซน์ (อันนี้ได้ประโยชน์จริงๆ) ไว้ให้เพิ่มเติมมุมมองกันมากขึ้น ฟังแล้วอาจดูแปลกและเพี้ยนไปหน่อย แต่ความสดใหม่แบบนี้ก็น่าจะช่วยให้นักออกแบบได้รู้สึกครึ้มอกครึ้มใจ จนอยากผลิตผลงานดีๆ ออกมาบนโลกอีกสักชิ้นก็เป็นได้

-: 3/4 ใบหน้าของมนุษย์ :-

2008-12-04T12:07:00.002+07:00

“ก็เนื่องมาจากเจ้าชายทำรองเท้าคนนั้นเกิดความคลางแคลงสงสัยในงานที่ตัวเองทำ จนพาลทำให้คลางแคลงสงสัยไปถึงชีวิตของตัวเอง เขาเกิดไม่เชื่อในเรื่องของพระเจ้าขึ้นมาเสียเฉยๆ”

วันนี้ผมตื่นเช้าขึ้นมา ท้องฟ้าดูสดใส สว่าง จนความมืดไม่อาจทำลายความสว่างนั้นได้ ปุยเมฆสีเข้มกระจายตัวอยู่เต็มท้องฟ้า พร้อมกับดาวฤกษ์ประจำสุริยะจักรวาล สีขาว “ดาวอาทิตย์” ที่ส่องแสงนวลสว่าง คู่กับมนุษย์เรามาหลายล้านปีสี

วันนี้ผมต้องออกตระเวนเพื่อไปรายงานตัวต่อผู้บังคับบัญชาของผมหลายคน เพราะผมกำลังจะเข้าเป็นนักประพฤติและแสวงหาของหน่วยงานหลักบนดาวเคราะห์โลก หน่วยงานที่หล่อหลอมรวมเอาจิตใจมนุษย์ทั้งหมดเข้าเป็นส่วนเดียวกัน เพื่อปกป้อง “สหภาพมนุษย์” (the Union of Human) จากการก่อสงครามของสิ่งมีชีวิตอีกสายพันธุ์หนึ่งที่ถูกพวกเราเรียกว่า “เออาร์ที” (ART : Anti-Realism Terrorists)

หน่วยงานของเราเหล่ามนุษย์นี้ถูกเรียกอย่างเป็นทางการว่า “หน่วยงานเลียน” (Copy Center) มาร่วม แสนปีสีแล้ว ใช่! นานมากเมื่อเทียบกับอายุขัยของพวกเรา ๑๒ ปีสี หน่วยงานนี้เป็นศูนย์รวมจิตใจของมนุษย์ทุกผู้ทุกเหล่าบนดาวโลก โดยยึดถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด สิ่งศักดิ์สิทธิ์พระองค์นี้พวกเรารู้จักท่านนามของ “เทพเจ้าโมนีย์” (Mo-ney)

“ตามตำนานเทพนิยาย เทพเจ้าโมนีย์เสวยสุขอยู่บนสรวงสวรรค์ชั้นสูงที่สุดโดยมีภาระหน้าที่ในการบันดาลสิ่งที่เทพน้อยใหญ่ปรารถนาให้เกิดขึ้นกับเขาผู้นั้น” พ่อบอกกับผมในวันหนึ่ง
“รวมไปถึงความต้องการของมนุษย์บนพื้นโลก และสิ่งมีชีวิตถ้วนหน้าในจักรวาลพิภพ หลังจากที่พระองค์ได้ทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ตามบัญชาจากกษัตริย์ของเหล่าเทพมาเป็นเวลาหลายล้านล้านปีสี แต่แล้วเรื่องราววุ่นวายได้เกิดขึ้นบนเอกภพหรือโลกแห่งแผ่นดินสวรรค์จนได้ ก็เมื่อคราวที่ชายทำร้องเท้าจากเมืองโทโลกหรือโลกของมนุษย์ต้องการที่จะเข้าเฝ้าเทพเจ้าเดร์แอม” พ่อหยุดถอนหายใจ แล้วกล่าวต่อ
“เทพเจ้าเดร์แอมคือใครหรือครับ?” ผมในวัยนั้นกล่าวถาม
“เทพเจ้าเดร์แอม (Dre-am) คือเทพเจ้าที่พวกเออาร์ทีมันเคารพนับถือ เทพเจ้าเดร์แอมเป็นเทพเจ้าแห่งความสุข ซึ่งคอยดลบันดาลพลังใจให้กับสรรพสิ่งทั่วโลก เมื่อเขาเหล่านั้นถึงคราวหมดอาลัยตายอยากในชีวิต เจ้ารู้ไหมว่าครั้งหนึ่งเทพโมนีย์ก็เคยมาขอรับพรจากเทพเจ้าเดร์แอมนะในสมัยที่ทั้งสองยังเป็นเทพบุตรตัวเล็กๆ” พ่อพูดเน้นเสียงอย่างหัวเสีย อาจเพราะรู้สึกเสียหน้าแทนเทพที่ตนเองศรัทธา “แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไรมากมาย? ปัญหามันก็แค่ในตอนนั้นเทพเจ้าของพวกเรายังไม่มีความสามารถที่จะใช้พรของตัวเองดลบันดาลความสุขให้ตัวเองได้ แต่เทพเจ้าเดร์แอมนั้นมีพรติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดขึ้นบนสรวงสวรรค์”
“แล้วทำไมชายทำรองเท้าถึงไปขอเข้าเฝ้าเทพเจ้าเดร์แอมหรือครับ?” ผมเร่งให้พ่อเล่าต่อ

“ก็เนื่องมาจากเจ้าชายทำรองเท้าคนนั้นเกิดความคลางแคลงสงสัยในงานที่ตัวเองทำ จนพาลทำให้คลางแคลงสงสัยไปถึงชีวิตของตัวเอง เขาเกิดไม่เชื่อในเรื่องของพระเจ้าขึ้นมาเสียเฉยๆ และถึงกับสวดอ้อนวอนต่อหน้าประชาชนทำให้เทพเจ้าโมนีย์ของเราเสียหน้า เช่นในพระคัมภีร์ที่กล่าวอ้างถึงถ้อยคำของชายคนนั้นไว้ว่า - ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าที่เรารัก เราไม่ได้ต้องการทุกอย่างในชีวิต เราต้องการเพียงอะไรก็ได้ที่ทำให้เรามีความสุข ท่านมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่เรา ภรรยาสาวสวย ลูกชายที่จะมาดูแลกิจการต่อ หน้าที่การงานที่มั่นคงและลูกค้าที่ซื่อสัตย์ แต่เราไม่ได้ต้องการภรรยาสาวสวยที่คอยบ่นว่าทุกครั้งเมื่อเราอยากพักผ่อนและปิดร้าน ไม่ได้ต้องการลูกชายที่เราอยากให้ทำรองเท้าที่คนใส่แล้วจะมีความสุขแต่เขากลับสนใจแต่เพียงเชือกและหนังชนิดใดที่ทำรองเท้าได้ราคาถูกจนทำให้ขายได้กำไรมากขึ้น เราไม่ได้ต้องการหน้าที่การงานที่มั่นคงและลูกค้าที่ซื่อสัตย์โดยที่เราต้องคอยง้อลูกค้าที่มีแต่อยากจะได้รองเท้าจากร้านของเราใส่เพื่ออวดโอ่ มากกว่าสวมใส่เพื่อป้องกันผิวเท้าจากคมบาดของพื้นกรวด ท่านเป็นเทพเจ้าที่เราไม่ต้องการ ได้โปรดให้เราเข้าเฝ้าเทพเจ้าเดร์แอมเพื่อทูลขอเพียงความสุข ได้โปรดเปลี่ยนหน้าที่ของพระองค์ให้เทพเจ้าที่เราต้องการด้วยเถิด – พ่อไม่เข้าใจคนพวกนี้จริงๆ และพวกเออาร์ทีนี่แหล่ะที่ยึดถือบทสวดนี้เป็นสรณะ ทั้งๆ ที่มันเป็นบทสวดต่อว่าพระเจ้าของพวกเรา”

“แล้วชายคนนั้นได้พบเทพเจ้าเดร์แอมไหมครับ?” ผมยังกล่าวถามต่อไป พร้อมกับรอยบูดบึ้งที่เริ่มเปื้อนไปตามคราบยิ้มบนใบหน้าของพ่อ
“ได้สิ เพราะเทพเจ้าของพวกเราทรงมีพระเมตตาจึงดลบันดาลให้ชายโง่คนนั้นได้ในสิ่งที่เขาต้องการ และสิ่งเดียวที่เขาได้จากเทพเจ้าเดร์แอมคือฐานะทางบ้านที่ยากจนลง ทำไมเขาถึงต้องคิดอะไรมากมายด้วยนะ ทำไมนะเขาถึงต้องยอมแลกความสะดวกสบายกับเรื่องราวไร้สาระแบบนั้น ก็แค่ใช้ชีวิตของเขาไปวันๆ อยู่กับความมั่งคั่งของตัวเอง เขาโง่ถึงขนาดยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่างกับสิ่งที่จับต้องไม่ได้สักอย่างเดียวที่เทพเจ้าเดร์แอมมีปัญญามอบให้แค่นั้น... ตำนานนี้แหล่ะที่ทำให้พวกคิดมากคนอื่นๆ พากันหลงเชื่อ และก่อการปฏิวัติและกลายพันธุ์กลายมาเป็นพวกเออาร์ทีที่สร้างความวุ่นวายให้กับพวกเราทุกวันนี้” ผมนั่งมองดูพ่อถอนหายใจเสียเนิ่นนาน

ตามความเชื่อของ "เลียน" ชายใดที่มีอายุได้ ๒ ปีสี จะต้องถวายตัวเข้ารับใช้เป็นนักประพฤติและแสวงหา ประจำหน่วยงาน เพื่อสานต่อภาระหน้าที่หลักของหน่วยงาน รวมถึงแสวงหาหนทางในการกำจัดเหล่ามนุษย์กลายพันธุ์ที่จ้องจะรุกราน ด้วยความกระหายที่จะมีชีวิตแตกต่างจากพวกเราเหล่ามนุษย์
และวันนี้ผมก็มีอายุอยู่ในเกณฑ์ที่ต้องปฏิบัติตามครรลองของดาวดวงนี้...

“มนุษย์กับเออาร์ทีต่างกันตรงไหนนะครับพ่อ?” ผมถามพ่อถึงรูปลักษณ์ของพวกกลายพันธุ์ ผมไม่เคยคาดเดาเอาเองได้เลยว่าสิ่งมีชีวิตที่กลายพันธุ์ไปจากพวกเราที่เดินผ่านไปผ่านมาให้เห็นอย่างในปัจจุบันนี้จะหน้าตาเป็นอย่างไร? มีหงอนโผล่ขึ้นมาตรงกลางหัว? หรือจะมีลำตัวเป็นเปลือกแข็ง?
“พ่อเล่าให้ฟังว่า ปู่เล่าให้ฟังว่า พ่อของปู่เล่าให้ฟังว่า บรรพบุรุษเล่าให้ฟังว่า... สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์พวกนั้นมีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกับเราจนแทบจะแยกด้วยตาเปล่าไม่ออก แต่หากจะสังเกตดีๆ เราจะพบว่าพวกเขาจะยืดหลังตรงกว่าเราเล็กน้อย และรูปร่างหน้าตาอ่อนเยาว์คล้ายเด็กอยู่ตลอดชีวิตแม้หนวดเคราจะขาวครึ้ม และที่สำคัญขนาดของหัวใจพวกนั้นจะโตกว่าเราหลายเท่า” ฟังดูน่ารังเกียจจนคิดภาพตามไม่ไหว แต่ทุกคนก็ยังยืนยันว่ายังไม่มีใครเคยเห็นหน้าตาพวกมันชัดๆ เสียที ทุกคนรู้มาจากการบอกเล่าต่อกันมา แม้ว่าหน้าที่ภาระของผมในวันนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

หลังจากผมกลับมาจากการรายงานตัว สิ่งถัดมาที่ต้องกระทำก็คือ ทำความเข้าใจถึงวัตถุประสงค์ของการเข้าเป็นผู้ประพฤติและแสวงหา ซึ่งพวกเราทุกคนจำเป็นต้อง อ่าน โดยการรับประทานผลคู่มือชีวิต ซึ่งคุณพ่อเด็ดมาจากต้นตระกูล ที่ปลูกไว้โตและสูงใหญ่กิ่งก้านแผ่ครึ้มไปทั่วตรงบริเวณหน้าบ้านของทุกบ้าน และมอบให้กับผมเรียบร้อยแล้ว ต้นตระกูลจะให้กำเนิดผลคู่มือนี้ชั่วอายุมนุษย์ละ ๑ ครั้ง... และแปลกประหลาดที่จำนวนของผลคู่มือจะเท่ากับจำนวนของบุตรหลานในแต่ละบ้าน... อาจจะเป็นเพราะความลงตัวอันน่าประหลาดนี้ที่ทำให้ทุกคนบนโลกยอมรับนับถือธรรมเนียมปฏิบัตินี้อย่างขึ้นใจ

ผลคู่มือจะออกฤทธิ์กระตุ้นประสาทให้ผู้ที่รับประทานเกิดภาพจำถึงสิ่งที่จะต้องทำสำหรับชั่วอายุมนุษย์นั้นๆ สำหรับตัวผม ตั้งแต่เกิด จนตาย และสิ่งเหล่านี้ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไข หรือมีความคิดเห็นขัดแย้งได้

“มันอาจจะยากที่จะเข้าใจ และยอมรับในวิถีชีวิตของพวกเรา แต่ลูกจะต้องเติบโตขึ้น และเป็นมนุษย์ที่ดีได้แน่ๆ” พ่อกล่าวกับผม
“ครับพ่อ ผมมั่นใจว่า ถ้าผลคู่มือทำให้ผมรู้ว่าชีวิตคืออะไร เราก็ควรจะว่าไปตามนั้นครับ ในเมื่อเผ่าพันธุ์ของเราสืบต่อวิถีชีวิตอย่างนี้มาได้หลายปีสี เท่านี้ก็น่าจะบอกอะไรๆ ได้แล้วว่า สิ่งที่กำลังเป็นอยู่มันถูกต้องที่สุดแล้ว”
“ฟังดูดี... ยกเว้นก็แต่ยังมีพวกมนุษย์กลายพันธุ์ที่ต่อต้าน” พ่อรำพึงกับตัวเองแล้วเดินเลี่ยงจากไป

หลังจากเที่ยงวันไปไม่นาน ผมก็เริ่มจดจำเนื้อหาสาระของสิ่งที่ผลคู่มือเกิดจินตภาพขึ้นกับผม ผมสามารถรับรู้การใช้ชีวิตทั้งชีวิตที่เหลือของผมได้จนถึงวันสุดท้ายที่ผมจะมีชีวิต วันนี้แสงดาวอาทิตย์ขาวนวลสาดส่องตั้งฉากกับดาวโลกพอดี จนทำให้วันนี้เป็นวันที่สว่างที่สุดตามที่กรมโหรได้พยากรณ์เอาไว้ ผมปล่อยตัวเองไว้ที่โต๊ะตัวเดิม นั่งมองต้นตระกูลกำลังผลิช่อ เพื่อผลิตผลคู่มือเล่มเล็กๆ หนังสือคู่มือที่จะเติบโตเต็มที่พอดีสำหรับชั่วอายุมนุษย์ต่อจากนี้

ตลอดปีสีที่ผ่านมานี้ หลายครั้งที่ผมเคยรู้สึกอึดอัด กับเส้นทางชีวิต ที่พ่อมักจะพูดให้ผมฟังอยู่เสมอก่อนที่ผมจะมาได้รับรู้จากมันจริงๆ ผมเคยคิดว่า ทำไมเราต้องใช้ชีวิตตามเส้นทางที่ทุกอย่างขีดเขียนไว้แล้ว มันไม่น่าเบื่อไปหน่อยหรือ มันจะทำให้ชีวิต ๑๒ ปีสีของผมซีดจางลงไปหรือไม่ ผมเคยเบื่อกับกฎระเบียบรุงรังของบ้านนี้เมืองนี้ แต่พ่อก็คอยปลอบผมทุกครั้งที่ผมมีอาการเสี่ยง พวกมนุษย์เรียกความคิดขัดแย้งแบบนี้ว่า “อาการเสี่ยง” หลายมนุษย์มักจะพร่ำบอกกับผมว่า ผมจะเข้าใจในทุกสิ่งทุกอย่างเองหลังจากได้อ่านหนังสือคู่มือเล่มนี้จนครบ เมื่อไรก็ตามที่ผมมีเสถียรภาพในการจดจำ และเชื่ออย่างไม่มีข้อแม้ได้ เมื่อไรก็ตามที่ “ต่อมสังคม” ภายในร่างกายของผมโตพอ อาการเหล่านี้ก็จะเลือนหายไปในที่สุด

และวันนี้ผมก็รับรู้ทุกอย่างแล้ว ผมพร้อมที่จะจดจำ และเชื่อ ผมเข้าใจทุกอย่างหมดจดแล้ว บ่อยครั้งผมก็อดนึกขำไม่ได้ที่เห็นเด็กมนุษย์ตัวเล็กๆ หลายคนบ่นอิดออดกับความเป็นตัวตนของพวกเราเผ่าพันธุ์มนุษย์ อดไม่ได้ที่จะคิดถึงผมในตอนเด็ก และอดไม่ได้ที่จะละอายใจเมื่อครั้งเคยคิดต่อต้าน...

อีกไม่กี่วันแล้วที่ภาระงานของผู้ประพฤติและแสวงหาในหน่วยงานเลียนจะมาถึง ผมรู้สึกพร้อมที่ จะเป็นส่วนหนึ่งของเผ่าพันธุ์ที่เลอเลิศที่สุดบนดาวเคราะห์ดวงนี้ เลอเลิศกว่าพวกมนุษย์กลายพันธุ์เออาร์ทีเหล่านั้นหลายเท่านัก... เวลาผ่านไปจนดาวอาทิตย์คล้อยต่ำ ผลคู่มือที่ถูกกัดจนเนื้อหมดลงแล้วนอนทิ้งตัวอยู่ในถังขยะข้างๆ โต๊ะ ห้องของคุณพ่อหรี่เสียงลงในเวลาเดียวกับที่ไฟตามจุดต่างๆ ของเมืองเริ่มหรี่แสง และดับลงในที่สุด ชาวบ้านแต่ละคนเริ่มทยอยกันเดินเข้าตัวบ้าน ทิ้งไว้เพียงท้องถนนเงียบร้าง ต้นตระกูลใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสะบัดไหวตามสายลม และจุดประสงค์ของมันที่คงจะเริ่มวงจรใหม่เมื่อช่วงชีวิตของลูกหลานในรุ่นถัดไปใหม่มาถึงโลกของเราดวงเดิม เปลี่ยนเพียงแขกผู้มาเยือน ความมืด... ความสว่าง... ความวุ่นวาย... ความสงบ... และความทรงจำ...

ผมโยนผลคู่มือทิ้งลงในถังขยะ แล้วหัวเราะ...

-: หลงรักดวงดาว :-

2008-12-04T12:06:00.004+07:00

Starry Night over the Rhone 1888 by Vincent van Gogh

คุณเคยหลงรักดวงดาวไหม?
อาจจะสวยงาม แต่ก็อยู่แสนไกลเกินเอื้อมมือถึง
อยากจะตะโกนชื่นชม บอกถึงความรู้สึกดีๆ และความห่วงใย แต่ระยะทางก็แสนไกลจนเสียงเหล่านั้นตกค้างอยู่กลางอวกาศ

ใครหลายคนอาจกล่าวกระตุ้นเราว่า เราก็ต้องกระโดด และไขว้คว้าไปให้ถึงสิ!
แต่ถ้าเราหาญกล้าเดินทางข้ามขอบฟ้าหลายปีแสงไปจนพบดวงดาวที่เฝ้ามองอยู่ทุกวัน ดวงดาวกลับสร้างชั้นบรรยากาศปิดกั้นเราไว้ เมื่อเข้าไปสู่ 'ใจ' กลางของดวงดาวไม่ได้ เราจะยังเหลือเรี่ยวแรงเดินทางกลับมายังโลกที่เราอาศัยอยู่ได้อีกหรือไม่?

แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ดวงดาวจะยังคงส่องแสงพราวอยู่อย่างนั้นจนเมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกทั้งหมดของเราก็จะลอยฟุ้งหายไปกับสายลม ดวงดาวคงไม่จดจำว่าเคยมีคนๆ หนึ่งเฝ้ามอง สำหรับดวงดาวแล้ว เราอาจไม่มีชื่อ ไม่มีรูปร่าง ไม่มีตัวตน...

ค่ำคืนใกล้คล้อยลับขอบฟ้าแล้ว แสงของดวงดาวเริ่มเลือนหายไปจากท้องฟ้าที่กว้างไกลสุดสายตา
จนเมื่อรุ่งเช้ามาถึง... เราอาจจะตื่นจากความจริงขึ้นมาพบกับความฝันก็เป็นได้

-: This is not romantic article :-

2008-12-04T12:05:00.004+07:00

Painting by Beth Reitmeyer

“อย่าไปเที่ยวค้นหาคำอธิบาย เหตุผล หรือตรรกะใดๆ อย่าไปกังวลไปกลัวกับสิ่งที่ยังไม่เคยเกิด และอาจจะไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ แค่เพียงกล้าที่จะรัก และรักษาความรักที่ยิ่งใหญ่นี้ไว้ให้อยู่กับหัวใจของคนทั้งสองให้ได้ตลอดไป”

“Immature love says: "I love you because I need you."
Mature love says: "I need you because I love you."”
Erich Pinchas Fromm (March 23, 1900 – March 18, 1980) นักปรัชญามนุษย์ และนักจิตวิทยา

อาจเป็นสิ่งวิเศษที่สุดในชีวิตที่บุคคล 2 คนได้มาพบกัน หลายคนอาจเคยฝันไปว่าวันหนึ่งจะได้พบกับครึ่งหนึ่งของชีวิตที่เฝ้าตามหามานานแสนนาน ครั้งหนึ่งผมเคยสงสัยว่า “คนเรารู้จักเพื่อนมนุษย์ได้น้อยจนน่าใจหาย หากชีวิตนี้ผมเริ่มต้นระดับการศึกษาที่ระดับประถม - 6 ปีที่ผมอาจจะรู้จักผู้คนได้ มากที่สุดไม่น่าจะเกิน 50 คน แน่นอนถึงขนาดเผื่อแผ่ความสนิทสนมได้นั้น ไม่น่าจะเกิน 10 คน ...ต่อมาในช่วงชีวิตระดับมัธยมศึกษา ผมอาจจะได้รู้จักสังคมที่กว้างขวางขึ้น เพื่อนจากหลายโรงเรียนเริ่มเข้ามาวนเวียนในชีวิตของผม ในช่วงเริ่มแรกของการเป็นวัยรุ่นที่ผมตั้งใจจะทำความรู้จักกับความรัก และกอบโกยมิตรภาพ ในช่วงเวลาที่ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบกับชีวิตมากมายนัก ผมกลับที่จะได้รู้จักคนเพิ่มอีกไม่น่าจะเกิน 200 คนภายในระยะเวลา 6 ปี และเช่นกันเพื่อนสนิทเคียงกายก็คงยังเข้ามาในชีวิตได้ไม่เกิน 30 คน!! แล้วหลังจากนั้นเล่าอีกประมาณ 4 ปีกับชีวิตการเตรียมตัวเป็นผู้ใหญ่ ภาวะสังคมแปลกตาคงเข้ามาทำให้ระคายความรู้สึกของใครๆ ไม่น้อย และผมก็คงเช่นกัน ผมอาจจะพบว่าช่วงนี้ไล่ไปยันช่วงผู้ใหญ่ เราอาจได้พบปะกับผู้คนมากขึ้น แต่แสนเศร้า ผมกลับที่จะสนิทสนมกับพวกเขาน้อยลง...”

เราอาจจะกำลังเสียเพื่อนที่เข้าใจ และน่าจะพูดคุยถูกคอกับเรามากที่สุดไป เพียงเพราะเขาอาศัยอยู่ในประเทศหมู่เกาะฟาโรที่เราไม่เคยได้มีโอกาสได้ไปเหยียบย่างที่นั่น หรือเราไม่สามารถพูดภาษาถิ่นกับเขาได้ เราอาจจะกำลังสูญเสียคนที่เรารักอย่างสุดซึ้ง ยิ่งกว่าใครๆ ที่เคยมอบหัวใจและทุ่มเทคำว่ารักให้มาก่อน ซึ่งถ้าหากได้ลองมาพบปะพูดคุย หรือร่วมหนทางแห่งความรักกันแม้ชั่วเวลาเพียงน้อยนิดก็ตาม แต่กลับรู้สึกเหมือนได้พบเจอกันมาแล้วชั่วนิรันดร์ ความรักของคน 2 คนนี้อาจจะสั่นโลกให้ไหวเคลื่อน แต่เราอาจสูญเสียเขาหรือเธอไปเพียงเพราะชีวิตนี้คนสองคนไม่เคยมีโอกาสได้พบกัน โอกาสที่คนเราจะได้พบกับผู้คนนอกเหนือระบบวิถีชีวิตประจำวันของมนุษย์เราช่างน้อยเหลือเกิน...

อัลแบร์ กามูส์ นักคิดนักเขียนชาวฝรั่งเศสเคยกล่าวเอาไว้ว่า มนุษย์จะมีความสุขถ้าอยู่ภายใต้องค์ประกอบ 4 อย่างนั่นคือ ได้อยู่ในที่อากาศโล่งโปร่ง ได้ทำงานสร้างสรรค์ หลุดพ้นจากความทะเยอทะยาน และได้รักใครสักคน ซึ่งถ้ากามูส์ไม่นั่งเทียนสร้างเรื่องนี้ขึ้น เราจะพบได้เลยว่า องค์ประกอบทั้ง 4 ข้อนั้นหาได้ยากยิ่งในสังคมทุนนิยมปัจจุบัน ที่ผู้คนต่างเร่งรีบเย่อหยิ่งและทะเยอทะยาน นั่งทำงานภายในออฟฟิตแคบอึดอัด งานหลายประเภทที่มิได้เพียงแต่ไม่สร้างสรรค์ แต่ยังแช่แข็งความสร้างสรรค์ให้อยู่ร่วมกับความแปลกแยกอันร้ายกาจในตู้แช่ช่องเดียวกัน และที่สำคัญเราแทบจะไม่มีคนให้รัก หรือดูแลความรักที่มีกันได้ไม่ดีนัก เพียงเพราะคิดกังวลอยู่กับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง…

คุณตาผู้หนึ่งซึ่งได้ล่วงผ่านอนาคตของท่านเองเกือบทั้งชีวิตมาแล้วกล่าวให้ผมฟังว่า “เมื่อใดก็ตามที่คิดว่าได้พบกับอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตที่แสนวิเศษแล้ว ความรักที่ไม่ได้ต้องการสิ่งใดนอกจากได้รัก... อย่าไปเที่ยวค้นหาคำอธิบาย เหตุผล หรือตรรกะใดๆ อย่าไปกังวลไปกลัวกับสิ่งที่ยังไม่เคยเกิด และอาจจะไม่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ - แค่เพียงกล้าที่จะรัก และรักษาความรักที่ยิ่งใหญ่นี้ไว้ให้อยู่กับหัวใจของคนทั้งสองให้ได้ตลอดไป แล้วเมื่อไรที่หลานพบกับคนๆ นั้น หลานจะรู้สึกได้ด้วยตัวเอง”

ความรักที่ไม่สมบูรณ์กล่าวว่า “ฉันรักเธอเพราะฉันต้องการเธอ”
ความรักที่สมบูรณ์กล่าวว่า “ฉันต้องการเธอ เพราะฉัน... รักเธอ”
วันนี้ผมคิดว่าผมรู้สึกได้แล้ว... คุณเองรู้สึกเหมือนกันไหม?

-: สิ่งที่พวกเรารอคอย :-

2008-09-11T15:33:00.008+07:00

“ฟลอเรนติโนเป็นตัวละครใน Love in the Time of Cholera นิยายชั้นเยี่ยมของกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ จนกลายมาเป็นภาพยนตร์โศกนาฏกรรมรักผ่านมุมมองของไมค์ เนเวลล์ ซึ่งเคยมีผลงานดีๆ ผ่านมือมาแล้วหลายเรื่อง”

ไม่ต่างอะไรจากภาระทุกข์อันหนักอึ้งของชีวิตเช่นการเกิด แก่ เจ็บ และตาย อีก 2 สิ่งที่ชีวิตมนุษย์ต้องประสบพบเจอ คล้ายกับการที่เราต้องมองเห็นแสงสว่างในยามกลางวันและความมืดมิดของค่ำคืนนั่นก็คือ ความรัก และการรอคอย พนันกันได้เลยว่าไม่มีใครบนโลกที่จะหลีกหนีไปได้

แม้ว่าผมเองจะจดจำไม่ได้เสียแล้วว่าเคยเกิดความรู้สึกที่เรียกว่าความรักขึ้นครั้งแรกเมื่อไร อาจจะเป็นเมื่อ 2 ปีก่อน หรืออาจจะยาวนานกว่านั้นหลาย 10 ปี ไม่น่าแปลกที่ผมจะจำไม่ได้เพราะบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่น่าจดจำไปเสียหมดทุกเรื่อง สำหรับการรอคอยนะหรือ? ผมกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าผมเป็นเพื่อนสนิทกับการรอคอย เท่าที่ผมจดจำได้ เราทั้งคู่ได้พบกันครั้งแรกในคืนฝนตกครั้งหนึ่ง คืนที่ดูปรกติเหมือนกับวันธรรมดาๆ ผู้คนเร่งร้อนหลบฝน ผู้ชายและผู้หญิงกางร่มวิ่งหนีออกไปขึ้นรถยนต์ส่วนตัวที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ส่วนตัวผมกำลังนั่งอยู่บนเบาะหลังในรถยนต์ของคุณพ่อรอคอยการกลับมาของท่านอย่างใจจดใจจ่อ เพียงเพื่อจะเอ่ยปากถามคำถามที่ไม่สำคัญสำหรับผู้ใหญ่เพียงคำถามเดียว

ก่อนหน้าการพบกันกับการรอคอย ในช่วงเวลาขณะนั้นผมมีความจำเป็นต้องไปพักอยู่กับคุณยายที่บ้านอีกหลังหนึ่ง หลังจากทำความรู้จักจนเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับบ้านแปลกหน้าหลังนั้นได้เป็นอย่างดี ทั้งสนามหญ้าสีเขียวพร้อมหลุมสำหรับเล่นดีดลูกแก้ว ห้องนอนน้อยๆ สีครีมอบอุ่น โทรทัศน์เครื่องเล็กดื้อรั้นที่มักจะแสดงภาพไม่ชัดเสียเลยในช่องที่ฉายการ์ตูนเรื่องโปรด มื้ออาหารที่เคยระคายสัมผัสรับรส ความเงียบเหงาที่แทงทะลุหัวใจในช่วงกลางวัน รวมไปถึงคุณยายที่มีอายุห่างกันนับปีไม่ถ้วน จนในหัวค่ำวันหนึ่งหลังจากที่ผมนอนหลับไปตามตารางเวลาของบ้านคนแก่ ไม่กี่วันหลังจากรอยยิ้มของผมเริ่มปรากฎบนใบหน้าและความผูกพันเริ่มโอบกอดผมอย่างนุ่มนวลเบามือแล้ว ผมกลับมารู้สึกตัวตื่นอยู่คนเดียวบนเบาะหลังรถยนต์ของคุณพ่อ สายฝนส่งท่วงทำนองไพเราะแต่เหมือนเล่นด้วยโน้ตและคีย์ที่เหงาที่สุดเมื่อตกลงมากระทบกับผิวรถ ความมืดหม่นของค่ำคืนคล้ายกับจะมาแย่งชิงเอาความรู้สึกดีๆ ของผมแล้วนำไปทิ้งในที่แสนไกล น้ำตาของผมไหลเปื้อนแก้มทั้งสองข้าง สนามหญ้าและบ้านหลังเล็กนั่นเล่ามีใครเก็บใส่กระเป๋าของผมมาด้วยหรือไม่ยามเมื่อผมจากมาอย่างไม่ทันตั้งตัว คำร่ำลายังคงค้างอยู่ในลำคอ แห้งผากเสียจนไม่สามารถเปล่งออกมาได้ ผมรอคอยอยู่ที่นั่น อย่างนั้นเนิ่นนาน รอคอยการกลับมาของชายคุ้นหน้าซึ่งแปลกหน้าที่สุดสำหรับสถานการณ์นี้ รอคอยจะโวยวายและยิงคำถามใส่อย่างไม่ใยดีว่า... คุณยายที่นอนข้างๆ ผมก่อนผมหลับไปเล่า ท่านอยู่ที่ไหน? คุณยายอยู่ที่ไหน?

ผมร้องไห้งอแงไม่หยุด คิดถึงคุณยายที่น่ารักสุดขั้วหัวใจ ผมร้องไห้ตามประสาเด็กไร้เดียงสา หากประโยคที่ว่า “น้ำตากลายเป็นสายเลือด” มีอยู่จริง ค่ำคืนนั้นผมก็คงจะได้เห็นกับตาตัวเอง และไม่นานนักผมก็ผลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าและเผลอกลืนคำถามหายลงคอไปจวบจนทุกวันนี้

การรอคอยบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความรักมักทรมาณหัวใจเสมอ...

เช่นเดียวกับการรอคอยคนรักของชายที่ชื่อฟลอเรนติโน อริซา (จาเวียร์ บาร์เด็ม) ชายที่บ้าคลั่งและน่าเห็นใจที่สุดเท่าที่มีใครเคยจดบันทึกไว้ ฟลอเรนติโนเป็นตัวละครใน ‘Love in the Time of Cholera’ นิยายชั้นเยี่ยมของกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซหนึ่งในนักเขียนคนโปรดของผม จนกลายมาเป็นภาพยนตร์โศกนาฏกรรมรักผ่านมุมมองของไมค์ เนเวลล์ ซึ่งเคยมีผลงานดีๆ ผ่านมือมาแล้วหลายเรื่องไม่ว่าจะเป็น Four Wedding and a Funeral, Mona Lisa Smile หรือ Harry Potter and The goblet of fire

ฟลอเรนติโนตกหลุมรักเฟอร์มินา (จิโอวานน่า เมซโซจิออโน่) ตั้งแต่แรกเห็นเมื่อครั้งเขาและเธอยังเป็นหนุ่มสาว และนับจากนั้นเธอก็กลายเป็นทุกอย่างที่คงอยู่ในห้วงคิดคำนึง เธอและเขามอบความรักให้แก่กันอย่างลึกซึ้งแม้จะไม่ได้พบหน้ากัน โดยผ่านการโต้ตอบทางจดหมาย รวมถึงบทกวีและเสียงไวโอลินของชายหนุ่มเท่านั้น

ดูเหมือนเรื่องรักบทนี้จะดำเนินไปด้วยดี หากเสียแต่ว่าเขาและเธอกลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในระดับของชนชั้นและฐานะ ชายหนุ่มเป็นเพียงพนักงานในสำนักงานไปรษณีย์ประจำเมือง ในขณะที่หญิงสาวเป็นถึงลูกของเศรษฐีเรือเดินสมุทร เมื่อพ่อของหญิงสาวทราบเรื่องที่ดูไม่คู่ควรและดูไม่เลิกราง่ายๆ เช่นนี้ พ่อจึงได้พาเฟอร์มิน่าหนีออกจากเมืองไปอยู่ที่อื่น เขาทั้งสองอยู่ห่างไกลกัน และแม้จะพร่ำเพ้อถึงกันอย่างไรก็ตาม วันหนึ่งหญิงสาวก็ผิดคำสัญญาไปแต่งงานกับชายที่เป็นถึงนายแพทย์ผู้รู้วิธีรักษาโรคอหิวาต์ที่กำลังระบาดคร่าชีวิตผู้คนอยู่ในขณะนั้น แต่ความรักต่อตัวเธอของฟลอเรนติโนก็ยังมั่นคงไม่เสื่อมคลาย สำหรับคนอื่น เพียงแค่การถอนใจกลับมาโอบกอดตัวเองเช่นเคยอาจเป็นทางออกที่เหมาะสมที่สุด แต่สำหรับชายหนุ่มแล้วการได้รักหญิงสาวกลับเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่เพียงอย่างเดียวในชีวิตและเรื่องอื่นใดในชีวิตก็ไม่มีความสำคัญอันใด

ในขณะที่เวลาดำเนินผ่านไปอย่างเชื่องช้าคล้ายการคลานขยับของหอยทากบนพื้นซีเมนต์เย็นเยียบ ฟลอเรนติโนพยายามทุกวิถีทางที่จะลืมเธอ เขาจมลงไปสมสู่อยู่ในรสเพศของสาวแปลกหน้ามากมายโดยปราศจากความรัก แต่ยิ่งผ่านกายของหญิงสาวเท่าไร - จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย - เขากลับได้พบกับความจริงอันแสนเจ็บปวดที่ว่า ไม่มีวันใดเลยที่เขาจะหยุดรักเธอ ชายหนุ่มพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะเริ่มก้าวเข้ามามีหน้าตาและพื้นที่ยืนในสังคมโก้หรูและทำได้สำเร็จ แต่ก็ไม่ได้สร้างโอกาสหรือถนนนำไปสู่ชีวิตของหญิงสาวได้

จนเมื่อเวลาผ่านไปห้าสิบเอ็ดปี เก้าเดือน สี่วัน เวลาที่ฟลอเรนติโนรอคอยมาแสนนานก็มาถึง สามีของเฟอร์มินาเสียชีวิตลง ฟลอเรนติโนจึงเกิดมีความหวังขึ้นอีกครั้งแม้ตนและเธอจะอยู่ในวัยชรา เขารีบรุดไปพบเฟอร์มินาทันทีที่ทราบข่าว และประกาศตัวอย่างมั่นคงว่า “ผมยังรักคุณไม่เปลี่ยนแปลง”

จากเรื่องราวของกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ ทำให้ใครหลายคนบนโลกเฝ้าภาวนาให้การรอคอยเกิดขึ้นน้อยที่สุด และขอให้ยิ่งน้อยลงไปอีกหากการรอคอยจะเกิดขึ้นกับความรัก แน่นอนว่ารวมทั้งตัวของผมเองด้วย

เพราะการรอคอยบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความรักมักทรมาณหัวใจเสมอ...

-: เกลียด :-

2008-09-11T13:46:00.006+07:00

ผมไม่ชอบ เสียงถอนใจ ไร้ความก้อง
แต่ก็เกลียด เสียงโห่ร้อง ไร้ความหมาย
ผมไม่ชอบ การยืนเปลี่ยว อย่างเดียวดาย
แต่ก็เกลียด ความมากมาย ของผู้คน

ผมไม่ชอบ การใส่ใจ ไม่ละเลย
แต่ก็เกลียด การนิ่งเฉย ไม่เคยสน
ผมไม่ชอบ รักยิ่งใหญ่ ปักใจตน
แต่ก็เกลียด ความเหงาล้น เมื่อขาดรัก...

-: บางสิ่งในหัวของไอ้หมาปอ :-

2008-08-14T15:18:00.008+07:00

“ไอ้หมาปอ ลูกหมาเชื่องๆ ตัวหนึ่งที่เมื่อถูกเจ้านายเรียกก็รีบกระดิกหางวิ่งมาต้อนรับด้วยความสุขเป็นที่สุด”

ผมไม่ได้รู้ทุกอย่างในโลก
ไม่แน่ว่าโลกก็ไม่ได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวผม

หากเปรียบผมเป็นเหมือนหนังสือ
หนังสือของผมคงไม่ได้สนุกจนวางไม่ลง
ไม่ได้ถูกใจคนอ่านทุกเพศทุกวัย
คงไม่ได้ลึกลับเขย่าขวัญ ไม่ได้ตลกโปกฮา ไม่ได้กวนตีนเสียดสี
ไม่แน่มันอาจเป็นเพียงหน้ากระดาษเปล่า หรือไม่ก็อาจมีข้อความอยู่ไม่กี่บรรทัด หรืออาจยาวหลายหน้า

หนังสือตัวผมอาจวางสงบนิ่งอยู่บนชั้นหนังสือ ไม่มีใครรู้จักถ้าไม่หยิบเปิดดู หน้าปกอาจไม่สวย อาจไม่มีรูปภาพชวนดึงดูด อาจเป็นหนังสือเกี่ยวกับศิลปะ ดนตรี ภาพยนตร์ ที่ไม่ได้อยู่ในกระแส หรืออาจเป็นงาน Mass Production จำพวก Kitch ผมก็ไม่รู้ได้ อาจเป็นหนังสือภาพ อาจเป็นหนังสือเด็ก อาจเป็นหนังสือที่มีแต่ตัวหนังสือยืดยาวหลายหน้าจนบางครั้งก็คล้ายสารานุกรม หรือน่าเบื่อเหมือนพจนานุกรม อาจเป็นเพียงเศษกระดาษ หรือสมุดบันทึกเล่มใหญ่ที่มีนิยายเรื่องดีที่ยังเขียนไม่จบค้างอยู่

ผมอาจเป็นเพียงมนุษย์แกะตัวหนึ่งที่กระโดดข้ามรั้วของคนนอนไม่หลับในคืนหนักๆ
อาจเป็นเพียงอิเรน่าตัวละครในนิยายของมิลาน คุนเดอร่าที่กำลังเดินทางกลับบ้านเกิด
อาจเป็นแมลงวันหนุ่มที่อยากสวยในนิยายภาพเรื่องล่าสุดที่ผมกำลังจะปิดต้นฉบับและรอคอยการนำเสนอสำนักพิมพ์
ไม่ว่าผมจะเป็นอย่างไร แน่นอนว่าผมภูมิใจที่ได้เป็น แม้ว่าใครหลายคนจะไม่เห็นด้วย

แต่ก็ช่างมัน ผมไม่ได้รู้ทุกอย่างบนโลก ผมไม่ใช่นอสตราดามุส ผมเป็นเพียงไอ้หมาปอ ลูกหมาเชื่องๆ ตัวหนึ่งที่เมื่อถูกเจ้านายเรียกก็รีบกระดิกหางวิ่งมาต้อนรับด้วยความสุขเป็นที่สุด เมื่อเจ้านายไม่มีเวลาเล่นด้วยหรือเจ้านายไม่เห็นหัว โมโห ไม่พอใจ ผมก็ได้แต่เดินหลังค่อมท่อมๆ ออกจากบ้านไปนอนเซื่องอยู่ใต้ต้นลำพู นอนดูหิ่งห้อยเหงาๆ แอบน้อยอกน้อยใจโกรธเกรี้ยวอยู่เพียงลำพัง และเมื่อไรที่เจ้านายเรียกก็รีบกระดิกหากวิ่งไปหาด้วยความสุขเช่นเคย

หรือไม่แน่ว่าไอ้หมาปออาจเป็นนักเขียนที่มีผู้อ่านติดตามและชอบพอในเนื้องาน อาจมีความสำคัญเด่นดีจนกล้าที่ลุกขึ้นเดิน 2 ขา ทอดทิ้งเจ้านายไปง่ายๆ โดยคิดเพียงว่าหมาก็มีสิทธิจะเลือกเส้นทางหมาๆ ผมอาจไม่ใช่นักเขียนที่ดีที่สุดในโลก ยังไม่มีงานรวมเล่มของตัวเองเสียด้วยซ้ำ หรือถึงมีก็คงขายไม่ดีจนสามารถซื้อคฤหาสถ์ได้สัก 30 หลัง ผมเคยนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟในค่ำคืนหนึ่งแล้วมีคนเดินเข้ามาถามว่า “คุณคือณ พงศ์ วรัญญานนท์ หรือเปล่าครับ ผมชอบงานของคุณมากเลย” ตอนนั้นผมนึกแปลกใจว่ายังมีคนอื่นๆ อีก ที่รู้จักไอ้หมาปอในนัยยะอื่นๆ ที่แตกต่างจากที่ผมเคยรู้จัก แม้กระนั้นผมก็ยังยินดีที่จะวิ่งรี่เข้าไปหาเจ้านายด้วยความสุขหากเขายังรักและใส่ใจในตัวผม ยังรักที่จะขุดหลุมฝังรอยถ่ายของตัวเอง ยังสนุกกับการขบกระดูกและเห่าใส่คนแปลกหน้า ผมแน่ใจว่ามีผู้คนที่โด่งดังในชื่อเสียงและเกียรติยศมากกว่าผมอีกมากมาย และผมก็เป็นไอ้หมาปอตัวนี้เช่นเคย ไอ้หมาปอที่คนบางคนก็ยังคงมองข้ามหัวไหล่ผ่านไป ไม่สนใจ ไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับเขา ไม่มีผมสักคนบนโลกรัสเซียคงไม่ได้หยุดรบกับจอร์เจีย จีนคงไม่ได้หยุดการไล่ล่าเหรียญทองในกีฬาโอลิมปิค 2008 ยายมีคงไม่เลิกขายก๊วยเตี๋ยว และไอ้หมาปอยังคงไม่หยุดฉี่รดล้อรถยนต์

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม ขณะนี้เวลาบ่าย 2 โมงครึ่ง บทเพลงWhat A Difference A Day Made ในเวอร์ชั่นของ Jamie Cullum หนึ่งในบทเพลงโปรดที่เคยเป็นส่วนหนึ่งในเรื่องสั้นที่ไม่ได้เรื่องของผมกำลังเล่นอยู่อย่างโดดเดี่ยวในเครื่องคอมพิวเตอร์

“What a difference a day made, twenty four little hours
Brought the sun and the flowers where there use to be rain
My yesterday was blue dear
Today I'm a part of you dear
My lonely nights are through dear
Since you said you were mine”

และผมก็ยังนั่งอยู่ตรงนี้ ฟังเพลงที่ชื่นชอบ แม้ว่าอากาศจะไม่ดี อารมณ์คนรอบข้างจะไม่ดี ผมอาจจะรู้สึกเหมือนว่าไม่เคยทำอะไรที่ถูกต้องสักที
แต่... ผมว่าผมก็รักในวิถีชีวิตของผมในระดับที่ยังพอรับได้...
"สุขสันต์วันพฤหัสบดี!!

-: จดหมายถึงคุณความว่างเปล่า :-

2008-05-11T03:32:00.036+07:00

-: จดหมายถึงคุณความว่างเปล่า :-

"แด่... นักเล่านิทานสุดที่รัก หนูทัพเพนนี
และดินสอสีทุกแท่งบนโลกใบนี้"

ในห้องนั่งเล่นของคืนที่แสนยาวนาน

11 มีนาคม 2551

ถึง คุณความว่างเปล่า

          สวัสดีความว่างเปล่า คุณยังคงอยู่รอบตัวผมใช่ไหม? นั่นหมายความว่าจริงๆ แล้วผมอาจไม่ต้องนั่งมองท้องฟ้ายามเย็นแล้วรู้สึกเปลี่ยวเหงาเช่นในวันนี้ เพราะคุณยังคงอยู่ข้างๆ นั่งมองดูผมที่กำลังเหม่อลอยดูปุยเมฆสีขาวสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น คุณกำลังโอบกอดร่างกายของผมให้รู้สึกอบอุ่นและมีคุณค่า ลมหายใจอุ่นๆ ของคุณที่พัดผ่านต้นคอทำให้ผมรู้ว่าคุณยังคงเอนหัวลงมาซบที่หลังและยังคงต้องการผมอยู่เสมอ แม้ภายหลังคุณจะทำให้ผมรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วคุณก็เป็นเพียงความว่างเปล่าที่ผมสัมผัสไม่ได้อย่างที่ผมต้องการก็ตาม
          ค่ำคืนอันอบอ้าวเริ่มกล่าวทักทายผมแล้ว ผมยังคงนั่งมองดูดวงดาวต่อไปอีกพักใหญ่ ผมชอบนั่งมองดูดวงดาวเพราะมันดูสุกสว่างสวยงามเหมือนผืนผ้าใบที่ปะพรมด้วยจุดสีขาวนับแสน เคยมีคนบอกผมว่าท้องฟ้ายามค่ำคืนนั้นดูเหมือนหลังคาสีดำที่เป็นรูมากมาย และคนๆ นั้นเองที่เคยเอาหัวพิงกันแล้วนั่งมองดูดวงดาวน้อยใหญ่ไหลไปมาตามการเคลื่อนที่ของรถบัสจากเชียงใหม่ถึงกรุงเทพฯ ผมยังจำทุกความรู้สึกในวันนั้นได้เป็นอย่างดี ผมเก่งใช่ไหมล่ะความว่างเปล่าที่รัก แต่ความเก่งอาจไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้คนมีคุณค่าได้หรอกนะ
          ความว่างเปล่าครับ สำหรับคุณแล้ว คุณคิดว่าคนเรามองเห็นคุณค่าของคนรอบข้างอย่างไร สำหรับตัวผมเอง ผมคิดว่าคนเราต่างมีคุณค่าในตัวเองทุกคนขึ้นอยู่กับการตีความ และการเชื่อมั่นยอมรับ เมื่อไม่กี่วันมานี้ผมเพิ่งจะได้รับคำชมเชยในงานเขียนและวิธีการมองโลกของผมจากรุ่นพี่คนหนึ่งที่ผมเคารพ รุ่นพี่คนนี้ศรัทธาในตัวของผมมาตลอดไม่ว่าผมจะเลือกเดินทางไปในทิศทางไหน แน่นอนว่าเขาก็ตั้งความหวังกับผมอยู่ไม่น้อย แต่ผมก็ไม่ได้เลือกที่จะเดินไปในหนทางที่จะทำให้ตัวเองต่ำต้อยลงเสียหน่อย เพราะจุดมุ่งหมายของผมคืออนาคตที่สดใสทั้งความเป็นอยู่และความสุขเช่นเดียวกับที่คนทั้งโลกต้องการ
          แต่ก็มีหลายๆ คนที่กลับไม่เชื่อมั่นในคุณค่าของผมและมองว่าสิ่งที่ผมเป็นเป็นเรื่องตลกที่ไม่มีคนบนโลกนี้ขำ ความลึกในการมองโลกของผมกลับกลายเป็นความจริงจังอันแสนน่าเบื่อ การมีจุดประสงค์ของชีวิตกลับขัดหูขัดตากลายเป็นอุดมคติที่ดึงชีวิตผมให้ห่างออกจากสิ่งที่คนทั่วไปเขาทำกัน ทั้งๆ ที่ผมก็อยากกินข้าวในร้านอาหารหรูหรา อยากซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ตัดเย็บประณีตกว่าเสื้อผ้าราคาถูก อยากดื่มเหล้าราคาแพงและเล่นสนุกไปตามที่หัวใจเรียกร้องต้องการเช่นเดียวกับคนทั่วไป เพียงแต่ผมมีวิธีคิด - ที่จะตื่นเพื่ออะไร หลับเพื่ออะไร ตื่นเพื่อใคร และหลับเพื่อใคร - เป็นของผมเองก็เท่านั้น ผมไม่อยากให้ใครคาดหวังว่าผมควรจะเป็นให้เหมือนคนอื่น แต่ผมอยากให้เขาเหล่านั้นมีความหวังว่าผมจะต้องเป็นอย่างเช่นคนอื่นเขาเป็น คือมีความสุขทั้งร่างกายและหัวใจ...
          โชคไม่ดีเท่าไรเลยความว่างเปล่าที่รัก คนหนึ่งที่คิดเช่นนี้กลับเป็นคนที่ผมรักสุดหัวใจ และในวันนี้เธอก็เดินจากผมไปเสียแล้ว ผมคงไม่ต้องพิสูจน์อีกต่อไปว่าผมรักและพยายามทำทุกอย่างให้มันดีขึ้นมากแค่ไหน ผมมีความสุขที่ได้ทำในสิ่งเหล่านั้น มีความสุขที่ได้เดินเคียงข้างคอยดูแลกันและกัน มีความสุขที่ได้โอบกอดสัมผัสไออุ่น และมีความสุขที่ได้รู้ว่ามีผู้หญิงคนนี้อยู่บนโลกจริงๆ ผมคงจะโชคดีกว่านี้ถ้าเขารู้ว่าเธอรักผม คงจะโชคดีถ้าเธอเชื่อมั่นและยอมรับในสิ่งที่ผมเป็นเพราะผมจะเป็นยอดผู้นำของเธอได้ก็ต่อเมื่อเธอเชื่อในสิ่งที่ผมกำลังนำ คงจะโชคดีถ้าเธออยากจะฝ่าฝันทุกอุปสรรคและร่วมทางไปกับผมจนวันสุดท้ายของชีวิต คงจะโชคดีถ้าเธอปล่อยวางข้อผิดพลาดกวนใจที่ผมมี นี่เรายังไม่ได้ผ่านช่วงที่ยากที่สุดของความรักไปเสียด้วยซ้ำ

          สวัสดีจะที่รัก เธอยังคงอยู่ใกล้ๆ ใช่ไหม? นั่นหมายความว่าจริงๆ แล้วฉันอาจไม่ต้องนั่งมองท้องฟ้ายามเย็นแล้วรู้สึกเปลี่ยวเหงาเช่นในวันนี้ เพราะเธอยังคงอยู่ข้างๆ นั่งมองดูฉันที่กำลังเหม่อลอยดูปุยเมฆสีขาวสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น เธอกำลังโอบกอดร่างกายของฉันให้รู้สึกอบอุ่นและมีคุณค่า ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอที่พัดผ่านต้นคอทำให้ฉันรู้ว่าเธอยังคงเอนหัวลงมาซบที่หลังและยังคงต้องการฉันอยู่เสมอ แม้ในวันนี้เธอจะทำให้ฉันรู้ตัวว่าแท้จริงแล้วเธอก็เป็นเพียงความว่างเปล่าที่ฉันไม่สามารถสัมผัสผิวกาย กล่าวคำว่ารัก และจับมือเดินเคียงข้างกันตลอดไปอย่างที่เราสองคนเคยต้องการได้ก็ตาม...

ยังคงยินดีที่ได้รู้จักเสมอ
ปอ

ป.ล. ไม่ว่าคนๆ นั้นจะเป็นใครก็ตาม ขอให้คุณได้พบกับเขาเสียที คนที่คุณรักเขามากพอกับที่เขารักคุณ ผมอยากให้คุณเข้าใจและรู้ด้วยตัวเองว่าผมไม่ได้คาดหวังมากเกินไป “ว่าความรักที่ทำให้ผมอมยิ้มและร้องไห้อยู่ทุกวันนี้... มันมีอยู่จริง”

-: ความง่วงของคนอื่น :-

2008-01-21T13:03:00.003+07:00

-: ความง่วงของคนอื่น :-

ก่อนช่วง ดวงอาทิตย์ จะนิทรา
เส้นขอบฟ้า พาดสาย กับปลายเสา
ลดช่วง ร่วงเลื่อน เคลื่อนหนักเบา
กระตุกเอา เสาล้มทับ กับราตรี
ราตรีแตก กระจายตัว ทั่วท้องฟ้า
เป็นดารา พราววับ สลับสี
สลับเส้น เต้นเตร่ บนเวที
ม่านเคลื่อนคลี่ คลายลาก เปิดฉากคืน
.....

อีกไม่กี่ช่วงเดิน อีกไม่เกินช่วงตื่น
จะล้มทับรับรื่น กับเนื้อนุ่มเนินหมอน
ช่างเหนื่อยเหน็ดเข็ดหน่าย จะแกล้งตายทำนอน
ไม่สนเย็นสนร้อน ไม่อยากรู้ดินฟ้า
มากคำถามตามติด ธุรกิจธุรกา
แม่พ่อลุงหลานป้า ใครจะด่ารดหัวใคร
จะไม่ยุ่งการเมือง เรื่องของเด็กตัวใหญ่
จะเกลียดไทยจะรักไทย ท้องไม่เห็นหายร้อง
คนรักจะเลิกรัก ไม่สมัครร่วมห้อง
จะไม่หวังปรองดอง ขอเพียงเตียงยังฟู
ใกล้จะถึงบ้านใกล้ แม้หัวใจหดหู่
ใกล้จะถึงเตียงกู จะล้มทับดับตาย
ชาติจะเผด็จการ กลุ่มทหารเฉิดฉาย
ประชาธิปไตยล้มตาย แต่อย่าเลอะหมอนกู
อีกไม่เกินช่วงเดิน ไม่นานเกินเนิ่นรู้
ทีวีอาจยังเปิดอยู่ แต่กูหลับไปแล้ว

-: Coffee & Tea, Me & You :-

2008-01-11T15:36:00.005+07:00

-: Coffee & Tea, Me & You :-

“เธอผละมือไปยกถ้วยชาขึ้นจิบ ในขณะที่ผมก็กำลังจิบกาแฟ ผมชอบชั่วขณะแบบนี้แม้ว่าเวลาจะไม่เคยหยุดนิ่งให้มองได้นานเท่าที่เราต้องการ”

5 โมงเย็นของวันเสาร์ที่ 8 ธันวาคม 2550 วันเสาร์ซึ่งไร้ซึ่งสัญลักษณ์ใดๆ ที่ระบุได้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดสัญลักษณ์ของโลก (เคยสงสัยไหมว่าทำไมต้องเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ทำไมสุดสัปดาห์ไม่เป็นวันจันทร์-อังคาร อังคาร-พุธ พุธ-พฤหัสบดี หรือพฤหัสบดี-ศุกร์) วันหยุดที่คนจะได้ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวร่างกายออกไปนอกแห่งกรอบวิถีเงินเดือน หยุดเพื่อขยับไปตามความต้องการของตนเองจริงๆ

ผมนั่งห้อยขาอยู่หน้าร้าน ‘เล่า’ บนถนนนิมมานเหมินทร์ จังหวัดเชียงใหม่อยู่กับผู้หญิงคนรักข้างกาย ถนนเส้นนี้ถือว่าเป็นถนนเส้นสนุกเส้นหนึ่งที่ไม่เคยหลับใหลแม้เวลาจะผ่านไปสักสามสิบชาติเศษแล้ว เวลาในขณะนี้มืดครึ้ม และใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกที แต่การตื่นขยับจากหลับใหลของถนนเส้นนี้กลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากถนนโลกีย์หลายสายในมหานคร และในประเทศไทย เพียงเพราะถนนเส้นนี้ตื่นขยับด้วยแรงเขย่าของศิลปะ และจากไอสดชื่นของกลิ่นความสุข มิใช่ตื่นจากการเขย่าของขวดเหล้าและเต้านม

ผู้หญิงข้างกายนั่งเอนพิงและอ่าน ‘มาทิลดา นักอ่านสุดวิเศษ’ หนังสือของนักเขียนนามอุโฆษ ‘โรอัลด์ ดาห์ล’ ในขณะนั่งจิบชา English Breakfast อันมีกลิ่นหอมละมุนและรสอุ่นละไม ดาห์ลวางแผนเขียนหนังสือเล่มนี้ยาวนานถึง 20 ปี เพื่อจะบอกเล่าถึงเด็กหญิงมหัศจรรย์คนหนึ่งที่พูดจาเป็นเรื่องเป็นราวตั้งแต่อายุเพียงขวบครึ่ง และสอนให้ตัวเองอ่านหนังสือมาตั้งแต่สี่ขวบเนื่องจากไม่เคยมีใครสนับสนุนให้เธออ่านหนังสืออย่างจริงจังเลย ผมชายตาไปมองเห็นบางข้อความในหนังสือแล้วทำให้อดชายตาไปมองบางหน้ากระดาษของหนังสือที่จั่วหัวตัวใหญ่ว่า ‘ประเทศไทย’ ไม่ได้

“พ่อคะพ่อซื้อหนังสือให้หนูซักเล่มได้ไหมคะ” เธอพูด
“หนังสืออะไรกันละ—อยากได้หนังสือบ้าๆ ไปทำไม” พ่อย้อนถาม
“เอาไว้อ่านสิคะพ่อ”
“ให้ตายเถอะ! ดูทีวีมันเสียหายตรงไหน เรามีทีวีจอกว้าง ขนาดสิบสองนิ้วอย่างดี ยังจะขอหนังสืออีก แกมันถูกตามใจมากไปหน่อยแล้วนังหนู!”

ผมสะดุ้งเสีย 2 ครั้ง เมื่อรู้สึกว่าบทสนทนาแบบนี้อาจจะสามารถพบเห็นได้ทั่วไปในประเทศไทยปัจจุบัน แต่อาจจะเปลี่ยนเป็นทีวีจอกว้างสัก 52 นิ้ว และไม่แน่อีกไม่นาน บทสนทนาเหล่านี้อาจจะยังคงซ้ำเดิม มีเพียงแต่จอทีวีเท่านั้นที่กว้างใหญ่ไพศาลขึ้น...

โรอัลด์ ดาห์ล มีเชื้อสายนอร์เวย์ เกิดที่แคว้นเวลล์ ในเครือจักรภพอังกฤษ หลังจากเรียนจบมัธยมปลายเมื่ออายุ 18 ปี ดาห์ลก็เข้าสมัครทำงานกับบริษัทเซลล์ในแอฟริกา จนเมื่อเกิดสงครามโลกครั้งที่สองดาห์ลได้สมัครเป็นทหารของกองทัพอากาศอังกฤษ สงครามในครั้งนี้เองที่เกือบพรากเมทิลดาไปจากมนุษยชาติ เพราะดาห์ลประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกและได้รับบาดเจ็บสาหัส ครั้นสงครามโลกครั้งที่สองยุติ ดาห์ลก็เข้ารับตำแหน่งผู้ช่วยทูตทหารอากาศอังกฤษประจำกรุงวอชิงตัน ดี. ซี. ประเทศสหรัฐอเมริกา และจึงได้เริ่มเขียนเรื่องสั้นเรื่องแรกจากการชักนำของนักเขียนชื่อดังคือ ซี เอส. ฟอร์เรสเตอร์ เพียงเรื่องแรกก็ได้รับการตอบรับจากนักอ่านอย่างดียิ่ง

เมื่ออายุมากขึ้นโรอัลด์ ดาห์ล จึงเริ่มหันมาเขียนวรรณกรรมเยาวชน ปรากฏว่างานเหล่านั้นกลายเป็นที่ชื่นชอบของนักอ่านวัยเยาว์ทั้งหลาย จนอาจกล่าวได้ว่า ‘ในประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นสื่อกลางทุกประเทศทั่วโลก และประเทศที่มีการแปลหนังสือจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาของตน แทบจะไม่มีชาติใดในจำนวนเหล่านั้นที่ไม่รู้จักชื่อของ โรอัลด์ ดาห์ล’

ผมปิดหนังสือของผมที่อ่านค้างอยู่ในมือลงเมื่อกาแฟคาปูชิโน่ร้อนถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้า หนังสือรวมเรื่องสั้นของฮารูกิ มุราคามิ ที่ผมอ่านอยู่อาจจะไม่สดใสคู่ควรกับบรรยากาศอ่อนโยนและลมที่กำลังพัดเย็นสบายในยามนี้ ผู้หญิงข้างกายหันมาส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้ แตะมือสัมผัสอ่อนนุ่มที่ข้างแก้ว ก่อนจะเปรยขึ้นว่าลมหนาวทำให้กาแฟร้อนจัดในถ้วยอุ่นพอดีให้ดื่มได้เลยทีเดียว เราส่งยิ้มให้กันและกัน แม้ค่ำคืนจะส่งแสงมืดทำลายความคมชัดของรอยยิ้มนั้นลงไปบ้าง

ผมและเธอสูดอากาศสดชื่นของถนนสายศิลปะเข้าเต็มปอดอีกครั้ง เธออ่านเมทิลดาที่เหลือค้างเล่มในขณะที่ผมระบายลมหายใจอีกห้วงทิ้งไปกับสายลมหนาว แล้วเริ่มต้นอ่านบรรยากาศดีๆ เก็บไว้ในความทรงจำ เธอผละมือไปยกถ้วยชาขึ้นจิบ ในขณะที่ผมก็กำลังจิบกาแฟ ผมชอบชั่วขณะแบบนี้แม้ว่าเวลาจะไม่เคยหยุดนิ่งให้มองได้นานเท่าที่เราต้องการ แต่แค่มีคนที่รักและเข้าใจนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ เท่านี้ก็ทำให้หัวใจอุ่นได้แล้ว บางครั้งความอบอุ่นก็ไม่จำเป็นต้องขึ้นอยู่กับฤดูกาลสักเท่าไร ผมคิดว่าเมทิลดาเองก็คงคิดเช่นเดียวกัน

-: น้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ :-

2008-01-04T16:14:00.003+07:00

-: น้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ :-

ข้าพระพุทธเจ้า นายณ พงศ์ วรัญญานนท์ ขอน้อมรำลึกในพระมหากรุณาธิคุณ
สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์

-: นิทานก่อนตื่น :-

2007-12-13T14:05:00.003+07:00

-: นิทานก่อนตื่น :-

ภาพโดย ธวัชชัย พัฒนาภรณ์
จากนิทรรศการภาพถ่าย "ที่เกิดเหตุ" บันทึก 1 ปีในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้

เพียงชั่วครู่...
ลมก็ซัด พัดพรู อยู่ใกล้ใกล้
ละอองดิน บินสะบัด เศษซัดไป
ควันขาวไล้ โลมร่างเล่น ไอเหม็นปลิว

กลิ่นคาวเกลื่อน เคลื่อนกลับ รับอีกกลิ่น
ฉุนผงดิน ปืนคละ ดินประสิว
สางสาปเลือด ที่หลั่งหล่น ล้นเขตทิว
แผลเผยผิว เลอะร่าง เป็นทางยาว

ระเบิดคลั่ง ดังโครม โถมกระแทก
กระเทือนแยก แสงจ้า จนฟ้าขาว
ฟ้าคลายลับ กลับคืน เป็นผืนดาว
ผืนดินร้าว กระทุ้งเคลื่อน กระเทือนโครม

เสียงเพลงหวีด กรีดเสียง เพราะเพียงเปิด
แต่ระเบิด แผดลั่น สนั่นโถม
ไร้สักจุด ให้หยุดครุ อนุโลม
คำรามโหม หูพร่า นัยน์ตามัว

ชายหนุ่มเลื่อน เคลื่อนกลับ ขยับใกล้
แล้วโอบไหล่ เด็กน้อย จากห้อยหัว
เด็กเอื้อนคราง โอดคลั่ง ทั้งเจ็บกลัว
หันมอง สองเมียผัว ไม่หายใจ

..................

เด็กน้อย ร้องถาม ตามหา
ท่อนขา ของหนู อยู่ที่ไหน
เห็นมันวิ่ง ผ่านตา มาไวไว
เจอก็จึง จับใส่ ไว้ที่เดิม

แล้วร้องเล่น เต้นก๋า เข้าหากลุ่ม
เพื่อนก็รุม ล้อมใกล้ เข้าไปเพิ่ม
ตรงดิ่ง วิ่งรี่ กลับที่เดิม
แล้วจึงเริ่ม เกมต่อ ไม่รอช้า

ไม่ซ่อนแอบ เจ้าแสบอ้อน เลิกซ่อนแอบ
กร่างผลักแสบ แล้วแนบชิด ลงปิดหน้า
ใครหลบ นับครบแล้ว นะแก้วตา
ออกตามหา โป้งเจ้าแสบ แอบไม่ทัน

เจ้าแสบท้อ ต่อเสียง เถียงสหาย
แอบให้ตาย ไม่หายหัว หรอกตัวฉัน
"ขากูด้วน อ้วนช้า อย่าแกล้งกัน"
ตบหน้าหัน ไอ้กร่างเคือง "เรื่องของมึง!"

เด็กน้อย กุมหน้า น้ำตาไหล
ตัวอ่อน ถอนใจ คิดไม่ถึง
จับคอเสื้อ ไอ้กร่างลาก กระชากดึง
กร่างจิกทึ้ง เตะขากุด จนหลุดแรง

พื้นที่ เก็บเก่า เงาความฝัน
สลายลบ จบพลัน ไม่ทันแย่ง
สูญสิ้น ดินยืน แม้ผืนแปลง
เหี่ยวแห้ง แล้งลด อดชื่นชม

พื้นที่ เล็กเล็ก ของเด็กชาย
ที่เคยร่วม เคียงกาย ได้ผสม
ความฝัน ความสุข ทุกข์ระทม
กลายเป็นล้ม ระกำ ระช้ำใจ

..................

ชายหนุ่ม ร้องถาม ตามหา
ท่อนขา ของผม ล้มอยู่ไหน
เพียงชั่วคราว ที่ทิ้งวาง แล้วห่างไป
เจอก็จับ กระชับใส่ ไว้ที่เดิม

ประคองกาย ป้ายคล้องตน ทุพลภาพ
น้ำตาอาบ ชีวิตตน ไร้คนเสริม
ทนท้อแท้ แย่ช้ำ คนซ้ำเติม
หมดทางเริ่ม ไร้ทางสู้ ผู้พิการ

ตั้งกายตรง ลงจรด กดไม้เท้า
ชันหัวเข่า แขนประคอง ทั้งสองด้าน
สองขาเทียม เตรียมก้าว อย่างร้าวราน
สบถกร้าน "กูต้องช้ำ" น้ำมือใคร?

แรงสะเทือน เลื่อนสั่น ยังลั่นก้อง
ชายหนุ่มร้อง ภาพเคยพบ ลบไม่ได้
พ่อแม่ทาง ร่างหงาย ไม่หายใจ
เด็กน้อยทาง ขากางไขว้ เลือดไหลริน

เคยสดชื่น รื่นสำราญ บ้านอบอุ่น
ชั่วควันกรุ่น ฝุ่นกระจาย ฝันหายสิ้น
เคยใช้เท้า ก้าวเย็น เล่นไอดิน
กลับเป็นชิ้น ไม้เท้า พาก้าวเดิน

..................

เสียงโครมคลั่ง ดังเกิด ระเบิดคลั่ง
พาพัดพัง ทุกช่วงนิ้ว แม้ผิวเผิน
แรงกระเทือน กระแทกรุม ทุกหลุมเนิน
จนแตกดับ ยับเยิน เกินเยียวยา

เด็กน้อย ยังร้องถาม ยังตามตื้อ
หารือ ทวงถาม ยังตามหา
เห็นมันฝืน ขืนชิ่ง วิ่งผ่านมา
ท่อนขา ของหนู อยู่ที่ใคร

เพียงชั่วครู่...
เสียงก็ตึง อึ้งหู อยู่ใกล้ใกล้
ละอองหิน บินพัด สะบัดไป
บาดหัวไหล่ บาดแขน บาดลำตัว

เสียงหวิวหวีด กรีดดัง กังวานก้อง
กังวานร้อง บ้าคลั่ง ดังขึ้นทั่ว
ผู้คนหวาด ขยาดหวั่น และพรั่นกลัว
ฟ้ามืดมัว ฝุ่นคลุ้ง ฟุ้งกระจาย

เด็กน้อย ร้องถาม เพื่อตามหา
ท่อนแขนขวา ก็ไม่อยู่ หนูทำหาย
หลังเสียงตูม ไหลลื่น กลืนร่างกาย
เอาแขนซ้าย จิกพื้นเลื่อน เพื่อเคลื่อนตัว...
..................

-: เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังวันอื่น :-

2007-11-29T09:00:00.003+07:00

-: เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังวันอื่น :-

Sainte-Adresse, View Across the Estuary,
1865–70, by Claude Monet.

“ความจริง ความใช่ มักถูกประเมินจากสายตาของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่รู้จริง ในสิ่งนั้นๆ แต่ในทางกลับกันความปลอม ความไม่จริงก็ใช่ว่าจะเป็นผู้พ่ายแพ้อยู่ฝ่ายเดียว”

“ไม่จริงหรอก” ณรวิตรเถียงยาย
“หรือว่าณอไม่รู้สึก?” ยายถาม
“โลกของเราเนี่ยนะยาย ไม่ได้เป็นทรงกลม?...”
เช้าวันที่ 1 เมษายน 2550 โทรทัศน์ที่ณรวิตรนั่งดูอยู่ประโคมถึงข่าวการย่างเท้าเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างเต็มตัวทั้งรูปธรรม และนามธรรม รวมไปถึงเรื่องราวสะเทือนโลกของผู้สมัครเข้าชิงตำแหน่งประธานาธิปดีแห่งประเทศสหรัฐอเมริกา อัลเบิร์ต อัลกอ (Albert Arnold "Al" Gore, Jr.) กล่าวเอาไว้ในภาพยนตร์สารคดีที่ทำให้คนทั้งโลกต้องหันมาให้ความสนใจอย่าง An Inconvenient Truth ว่าในขณะนี้โลกของเรากำลังร้อนขึ้นอย่างก้าวกระโดดจนน่าตกใจ จนทำให้จากนี้ไปอีกประมาณ 50 ปี โลกของเราคงต้องถึงกาลวิบัติเป็นแน่ หาก! มนุษย์โลก (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อนร่วมประเทศของอัลกอ) ยังบริโภคอย่างนิยม และชมชอบที่จะฉีกยิ้มแลบลิ้นใส่สภาพแวดล้อมอย่างไม่ใยดี ณรวิตรกวาดสายตามองไปรอบตัว และส่ายหน้า “ไม่จริงหรอก” ณรวิตรเถียงอัลกอ...

ลมร้อนอีกระลอกพัดเข้ามาทางหน้าต่าง ครั้งแล้ว... ครั้งเล่า... เขาลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าเหวี่ยงทิ้งไปยังทิศที่พัดลมตั้งอยู่ ปล่อยตัวเองให้เปล่าเปลือยอยู่กับผ้าขนหนูผืนใหญ่ในห้องน้ำ รูขุมขนทุกรูขยายตัวปล่อยเอาความร้อนภายในระบายออกมาเต้นระบำกับความร้อนกว่าภายนอก ก่อนที่จะเปิดสายน้ำเย็นพุ่งเข้าสู่ใบหน้า...
“วันนี้สดชื่นดีนะ!” ยายทักทาย เนื้อตัวของณรวิตรยังหมาดไปด้วยหยดน้ำ
“ร้อนไปนิดนึงยาย” เขาส่งยิ้มแล้วเดินเข้าไปโอบกอดจากด้านหลัง ก้มลงเอาหัวเปียกๆ ยีกับเสื้อคอกระเช้า
ตัวบางที่ยายสวมอยู่
“อย่าเล่นสิลูก” ยายปล่อยหัวเราะ
“ทำอะไรอยู่หรือครับ?”
“ถั่วเขียวต้มน้ำตาลของโปรดของณอไงล่ะจ๊ะ ยืนตรงนั้นช่วยหยิบกระปุกน้ำตาลส่งให้ยายหน่อยเร็ว...”
เช้านี้ยายเริ่มต้นวันให้ณรวิตรอย่างแปลกหูด้วยการเปรยขึ้นว่าโลกใบที่ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่ใม่ใช่ทรงกลมอย่างที่เขาเห็นในภาพข่าวจากโทรทัศน์ ณรวิตรปล่อยขำเสียยกใหญ่ และเผลอนึกไปว่าความจริง ความใช่ มักถูกประเมินจากสายตาของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่รู้จริง ในสิ่งนั้นๆ แต่ในทางกลับกันความปลอม ความไม่จริงก็ใช่ว่าจะเป็นผู้พ่ายแพ้อยู่ฝ่ายเดียว เช่นเดียวกับประชาธิปไตย ฝ่ายตรงข้ามย่อมมีหน้าที่ระแวดระวัง ตั้งคำถาม และถ่วงดุลอำนาจให้ความจริงเหล่านั้นจริงอยู่เสมอ ใช่อยู่เสมอ และถูกต้องอยู่เสมอ
Mark Jones ผู้ช่วยภัณฑารักษ์แผนกเหรียญกษาปณ์ และเหรียญตราของ British Museum เคยกล่าวเอาไว้ในบทความชื่อ Fake? The Art of Deception ผ่านสำนวนแปลของ จักรพันธ์ วิลาสินีกุลไว้ว่า "ของปลอมสามารถสอนเราได้ในหลายสิ่งหลายอย่าง และบางทีสิ่งที่เด่นชัดที่สุดก็คือความผิดพลาดของผู้เชี่ยวชาญที่อาจเกิดขึ้นได้"
จนนึกขึ้นได้ว่าไม่น่าแปลก! หากวันนี้ยายอาจจะบอกเขาอีกว่าเกิดรัฐประหารซ้อนรัฐประหารซ้อนรัฐประหาร, อเมริกาค้นพบดาวดวงใหม่ที่คนสามารถอาศัยอยู่ได้ หรือจะจริงหรือไม่ที่เขาได้ยินว่าโลกกำลังร้อนขึ้นทุกๆ ปีอย่างน่ากลัวจากปากของชายที่ชื่ออัลกอ ราวกับมีกองเพลิงสุมอยู่ในชั้นบรรยากาศ เพราะชั้นบรรยากาศของโลกหนาขึ้นด้วยมลพิษที่คอยกีดกันไม่ให้โลกโยนเศษไม้ติดไฟเหล่านั้นทิ้งไปได้บ้างเลย ก็เพราะวันนี้เป็นวัน April Fool’s Day
ยายเคยเล่าว่าประมาณปี ค.ศ. 1564 กษัตริย์ชาร์ลที่ 9 แห่งฝรั่งเศสทรงประกาศเปลี่ยนวันเฉลิมฉลองการล่วงเข้าสู่ปีใหม่จากช่วงวันที่ 25 มีนาคม และส่งการ์ดให้กันในวันที่ 1 เมษายน (New Year's Week) มาเป็นวันที่ 1 มกราคม และด้วยข้อจำกัดของการติดต่อสื่อสารในสมัยนั้นจึงทำให้หลายต่อหลายคนยังคงไม่รู้ (Fool) และเฉลิมฉลองกันในวันที่ 1 เมษายนอยู่ ทำให้เรื่องที่ยายพูดวันนี้จึงฟังดูตลก
“ไม่จริงหรอก” ณรวิตรเถียงยาย
“หรือว่าณอไม่รู้สึก?” ยายถาม
“โลกของเราเนี่ยนะยาย ไม่ได้เป็นทรงกลม?...”

เวลาครึ่งชั่วโมงล่วงผ่านน้ำในหม้อเริ่มเดือดและข้น ถั่วเขียวเริ่มพองสุกแล้ว ยายยังสาละวนอยู่กับการเคี่ยวส่วนผสมในหม้อให้เข้ากัน ไอความร้อนจากเตาแก็ส จากดวงอาทิตย์ และจากอัลเบิร์ต อัลกอช่วยกันวิ่งปะทะร่างกายของยายอย่างแข็งขัน ทำเอาเหงื่อของยายเปียกโชกไปทั้งตัว โลกของเราร้อนขึ้นมากจริงๆ! ณรวิตรวิ่งไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นบิดหมาด แล้วเดินปรี่เข้ามาในครัว
“วันนี้ร้อนจังนะครับ” เขาพูดขณะที่สัมผัสผืนผ้าขนหนูลงเช็ดบนใบหน้าของยาย
“อากาศดีออกต่างหากล่ะจ๊ะ” รอยยิ้มที่เปรอะบนใบหน้ายายไม่ได้ถูกเช็ดออกไปด้วย... แม้ช่วงนี้จะบ่นว่าปวด
หลังอยู่บ่อยๆ แต่ก็มีความสุขกับขนมที่ตั้งใจทำเพื่อหลานรักอย่างสุดฝีมือ
“ไปเอาถ้วยมาสองใบไป ยายจะตักขนมให้” ณรวิตรเลียปากเมื่อรู้ว่าจะได้กินของโปรด ยายใช้ช้อนคนในหม้ออีกสอง-สามครั้งแล้วยกชิมน้ำที่ค้างช้อนอยู่ ในขณะที่ณรวิตรเดินกลับมาพร้อมถ้วยสองใบ เขาแกล้งกระโดดเข้างับปลายช้อนในมือยาย ยายหลานหน้าแหย๋ มองหน้ากันแล้วปล่อยเสียงหัวเราะลั่นบ้าน
“ผมหยิบกระปุกเกลือให้ยายหรือนี่!” เขาอุทาน และเผลอนึกถึงคำพูดของ Mark Jones อีกครั้ง
“ณอแกล้งหลอกยายเล่นวัน April Fool’s Day เหรอ?” ยายกล่าวหยอกเสียงหัวเราะ
“วันนี้ยายก็หลอกผมเหมือนกันว่าโลกของเราไม่ได้เป็นทรงกลม” ณรวิตรแกล้งตัดพ้อ แล้วโอบรอบลงเอวคุณยาย
“ยายไม่ได้โกหกหรอกจ่ะ! โลกของเราไม่ได้กลมเพียงเพราะยายมองดูมันในขณะที่ยายยืนอยู่บนพื้นโลก... ข้างๆ หลานนี่ไงลูก... หรือว่าณอไม่รู้สึก!” ยายถาม ณรวิตรช่วยเทหม้อถั่วเขียวทิ้งลงอ่างล้างจาน ในขณะที่คุณยายเดินยิ้มไปทางหลังบ้านแล้วยกมือขึ้นปาดเหงื่อ หรือน้ำตาเม็ดเล็กๆ?

-:รายละเอียด:-

2007-06-12T17:48:00.003+07:00

รายละเอียด

“รวมถึงไปถึงปัญหาใกล้ตัวเช่นละเลยที่จะข้ามถนนตรงทางม้าลาย? เผลอทิ้งขยะเรี่ยราด? หรือไม่กล้าหอมแก้มพ่อและแม่สักครั้ง?”

ยามเช้ามาถึงแล้ว แม้ในช่วงนี้จะระอุไปด้วยไอความร้อนมากกว่าปรกติอยู่บ้าง ขณะที่ผมพาตัวเองมาเดินเตร็ดแตร่อยู่ในสวนสาธารณะกลางเมืองเพื่อรับการปลอบประโลมจากความเขียวขจีของแมกไม้ ผมได้ยินเสียงของคนอื่นแว่วเข้าหูมาว่า “ความรู้สึกต่อสิ่งที่เป็นเรื่องละเอียดอ่อนมักมีในผู้หญิง มากกว่าในผู้ชาย” ผมเกือบจะตะโกนเถียงกลับออกไปว่า ไม่จริงหรอกผู้ชายที่ละเอียดอ่อนยังมีอยู่ถมไปบนโลกใบนี้ น่าเสียดายที่ผู้พูดกลับเดินห่าง และห่างออกไปทุกที

ผู้พูดเป็นผู้หญิงอายุราวๆ 18 ปี หรือ 20 ปี ไม่รู้สิอาจจะไม่ถึง หรืออาจจะเกิน ผมอาจจะเป็นผู้ชาย และไม่ละเอียดอ่อนอย่างที่เธอพูดจริงๆ แค่ประมาณอายุของเธอยังไม่ได้เลย เธอเดินมากับผู้ชายอีกคนหนึ่ง ท่าทางกำลังออกรสออกชาติในการถกเถียงกันถึงประเด็นความละเอียดอ่อนของจิตใจ

ผมเริ่มหาที่นั่งเพื่อพักเหงื่อที่เริ่มชุ่มหลังแล้วลองทบทวนไตร่ตรองถึงสิ่งที่ได้ยิน ผม และผู้ชายหลายๆ คนอาจเป็นอย่างนั้นจริงๆ ผู้ชายที่กำลังเถียงอยู่กับเธอคนนั้นอาจจะไม่มีวันเถียงชนะ เพราะมันอาจเป็นความจริงที่ว่าผู้หญิงอาจละเอียดอ่อนกว่าผู้ชาย

หลายครั้งที่เรากลายเป็นผู้สร้างปัญหาระดับโลกเช่น ภาวะโลกร้อนที่เกิดจากการขาดความรับผิดชอบโดยตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ? อาจแอบเผลอปล่อยสารเรือนกระจกสู่ชั้นบรรยากาศ? หรืออาจเป็นผู้ร่วมทำร้ายระบบนิเวศ ธรรมชาติ และสภาพแวดล้อม? รวมถึงไปถึงปัญหาใกล้ตัวเช่นละเลยที่จะข้ามถนนตรงทางม้าลาย? เผลอทิ้งขยะเรี่ยราด? หรือไม่กล้าหอมแก้มพ่อและแม่สักครั้ง?
จะสังเกตหรือไม่ก็ตาม คำตอบของปัญหาเหล่านั้นหลายคนเป็นผู้หญิง และหลายคนเป็นผู้ชาย...

เสียงของคนคู่นั้นดังขึ้นทำลายความเงียบ ถัดจากผมไปเพียงเก้าอี้สาธารณะ 2 ตัว หรือ 3 ตัว ไม่รู้สิอาจจะไม่ถึง หรืออาจจะเกิน... พวกเขายังไม่ได้ไปไหน ยังคงนั่งเถียงกันอยู่ข้างๆ ผม เสียง และรสชาติของการคุยกันของคนสองคนดูเข้มข้นยิ่งขึ้น

บางครั้งการตั้งคำถามต่อสิ่งต่างๆ รอบกายอาจไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้กับโลกใบนี้มากนัก อาจไม่ได้ทำให้ผม และใครๆ หลายคนรู้ถึงคำตอบของคำถาม แต่คงเป็นเพราะเขาทั้งคู่กำลังใส่ใจในรายละเอียดถึงจิตใจของฝ่ายตรงข้าม เลยใช้ความเป็นตัวเองสร้างบรรทัดฐานขึ้นมา เพื่อที่จะวัดอีกฝ่ายหนึ่ง และเพียงไม่นานสงคราม การก่อการร้าย และปัญหาความขัดแย้งทั่วโลกจึงเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่มนุษย์ทุกคนอาจพยายามที่จะทำความดี และวัดผลการกระทำนั้นกับคนอื่นที่แตกต่างกันทางความคิดสิ้นเชิง

ฝนหลงฤดูเริ่มลงเม็ดโปรยตามกันลงมาเรื่อยๆ ชะเอาไอความร้อนละลายไหลติดไปด้วย เสียงฝนหล่นลงกระทบพื้น ดังขึ้นพร้อมๆ กับเสียงของคนคู่นั้นที่เงียบหายไป ยังไม่ทันจะได้รู้ว่าคู่รักทั้งสองนั้นลงเอยประเด็นคำถามนี้กันได้หรือไม่? อย่างไร? ผู้ชายอาจจะละเอียดอ่อนมากกว่า หรือผู้หญิงอาจจะละเอียดอ่อนมากกว่า ไม่รู้สิอาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ ผมอาจจะเป็นผู้ชาย และไม่ละเอียดอ่อนอย่างที่เธอพูดจริงๆ ...

ผู้ชายยกกระเป๋าขึ้นเพื่อบังฝนให้ผู้หญิง ผู้หญิงเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองส่งให้ผู้ชาย แล้วก็พากันวิ่งจูงมือไกลออกไป...