kuchnia pełna smaków

Kruche maślane kwadraty z rabarbarem i budyniem waniliowym

2021-05-13T11:38:00.007+02:00

Jeszcze przedwczoraj mieliśmy tu, nad morzem, lato. Dosłownie z kurtki puchowej wskoczyliśmy w bikini. Taaak, dobrze się domyślasz, jak na taką zaskakująca pogodę przystało, plaża była pełna ludzi korzystających ze słońca i absorbujących witaminę D. Wyobraź sobie, że nawet nie było parawanów, gdyż zwyczajowy nadmorski wiatr był jedynie miłym przepływem ciepłego powietrza. Tak było przez trzy piękne dni, dziś znów normalne, majowe, nadmorskie 14 stopni w porywach do 16... (śmiech), choć ja nie porzuciłam sandałów. Zatem wiosna...! A jak wiosna, to majówki, i pikniki. Nawet na własnym tarasie, czy balkonie. A jak wiosna i piknik, to rabarbar...! Moja pierwsza tegoroczna propozycja to kruche kwadraty z budyniem i dżemem rabarbarowym. Przepyszne...! Pod warunkiem, że lubisz budyń i rabarbar...

Kruche maślane kwadraty z rabarbarem i budyniem waniliowym

CIASTO:
200 g masła
240 g mąki pszennej
90 g cukru pudru
1 łyżeczka cukru waniliowego
35 g płatków kokosowych, albo wiórek
Nadzienie:
Dżem rabarbarowy (patrz przepis niżej)
Budyń waniliowy (patrz przepis niżej)

Dżem rabarbarowy
300 g rabarbaru
150 g cukru do dżemu; możesz też dodać 150g cukru żelującego do owoców, wtedy nie musisz przecedzać rabarbaru w końcowej fazie;
1 łyżka soku z limonki
1 łyżeczka pasty waniliowej lub proszku waniliowego
Trochę malin, jeśli chcesz dla koloru.
2. Włóż do rondla z cukrem, sokiem z limonki i wanilią. Doprowadzić do wrzenia, a gdy się zagotuje, gotuj jeszcze na wolnym ogniu przez 5-7 minut.
3. Po tym czasie krótko odsącz rabarbar na sicie. Jeżeli dodasz cukru żelującego, NIE ODSĄCZAJ OWOCÓW, DODAJ JE W TAKIEJ FORMIE DO CIASTA.

Budyń waniliowy
2 żółtka
65 g cukru pudru
15 g mąki kukurydzianej (2 łyżki)
200 g mleka
15 g masła
1 łyżeczka pasty waniliowej lub 2 łyżeczki cukru waniliowego
1.W misce wymieszaj żółtka, cukier i skrobię kukurydzianą.
2. W rondelku zagotuj mleko. Wlej do mieszanki jajecznej podczas ubijania, a następnie wlać z powrotem do rondelka.
3.Podgrzewaj na średnim ogniu, ciągle mieszając, aż krem zgęstnieje.
4. Zdejmij z ognia i dodaj masło i wanilię.
5. Wlej do miski, przykryj folią i wstaw do lodówki, aż ostygnie.
1.Rabarbar opłucz i pokrój na mniejsze kawałki.

PIECZENIE:

1. Ustaw piekarnik na 180°C ( termoobieg 160 °C).
2. Wszystkie składniki na ciasto (oprócz wiórek kokosowych) wymieszaj w robocie, albo zagnieć ręką.
3. 2/3 ciasta wylep formę o wymiarach ok. 20 × 20 cm (30x15cm albo tortownicę, lub formę do tarty 20-23cm). Do pozostałej 1/3 ciasta dodaj zmielone wiórki kokosowe. Ciasto z wiórkami włóż do lodówki
4. Formę z ciastem wstaw do piekarnika i piecz przez 15 minut. Następnie wyjmij i rozprowadź na nim cały krem waniliowy. Na krem wyłóż cały dżem.
5. Wyjmij z lodówki pozostałą 1/3 ciasta i pokrusz na dżem.
6. Wstaw do piekarnika i piecz przez około 30 minut, aż ciasto nabierze ładnego koloru. Pozwól mu całkowicie ostygnąć przed wyjęciem go z blachy i pocięciem na kwadraty.

Inspiracja: https://brinkenbakar.se/

Babka cytrynowa z makiem od Yotama Ottolenghiego

2021-03-20T17:59:00.003+01:00

Pisząc ten blog, z dużymi, przerwami w ostatnim czasie, zawsze miałam jakąś historię do opowiedzenia. Coś małego, albo wielkiego, jakieś dawne, bądź całkiem świeże wspomnienie. Coś, co było bardzo osobiste i tym samym cenne tylko dla mnie, albo coś, co mogło przynieść również pocieszenie, czy tez pożytek Państwu, moim Czytelnikom. Tym razem nie mam nic, żadnej historii. Teraz, w tym czasie, który na potrzeby tej chwili nazwę nieregularnym czasem publikacji przepisów, mam tylko (albo aż) codzienność, która bardziej skupia się na chwili obecnej. Momenty przerw wykorzystuje na pogłębianie wiedzy i rozwój osobisty, a dobry, zaplanowany czas przed pracą na bieganie bądź ćwiczenia. I to mnie cieszy...! Od kilku lat pracuję w zupełnie innym systemie niż przez długi czas prowadzenia bloga i dużo trudniej mi zaplanować działania tutaj. Jestem w systemie, który usystematyzowany nie jest, gdyż zazwyczaj klient, w porozumieniu ze mną naturalnie, wyznacza godziny mojej pracy. Dla pracy jest to dobre, ale dla hobby, którym jest ten blog, kuchnia i fotografia kulinarna już nie. Jednak ja nie narzekam. Państwo narzekają mi tu tylko czasami, gdyż teraz coraz mniej komentarzy pod postami. Komentowanie przeniosło się na instagram, czy na faceboook. Jeśli chodzi o pracę, to robię to, co lubię, a praca sprawia mi przyjemność. Od czasu do czasu uda mi się też nie tylko upiec i skonsumować (bądź oddać, po spróbowaniu jednego kawałka i stwierdzeniu, że dobry, może iść do ludzi ;) ), ale tez sfotografować to, co wykreuję w mojej kuchni.

Podobnie było z tą babką. Upiekłam ją 7* razy...! Taka jest pyszna...! Ale dopiero przy ostatnim razie doczekała się zdjęcia od czoła (śmiech).

Babka jest wilgotna, maślana i taka bardzo swojska, domowa. Idealna do gorącej herbaty, albo mocnej kawy po sztormowym spacerze. Świetna będzie też na Wielkanoc, ale wtedy lepiej upiecz ją z podwójnej porcji (albo dwie sztuki w dwóch keksówkach), bo zniknie w try miga...!

Ciasto cytrynowe z makiem

Składniki (na jedną keksówkę):

3 duże jajka

225 g drobnego cukru

120 ml śmietanki 30%

75 g masła + trochę do natłuszczenia formy

10 g maku

drobno starta skórka z 3 cytryn

170 g mąki pszennej

1 i 1/4 łyżeczki proszku do pieczenia

1/4 łyżeczki soli

Glazura (opcjonalnie):

100 g cukru pudru

2 łyżki soku z cytryny

1. Rozgrzej piekarnik do 180°C. Natłuść formę i wyłóż papierem do pieczenia.

2. Do misy miksera z rózgą wrzuć jajka i cukier. Miksuj na średnich obrotach ok. 2 minut aż do uzyskania jasnej, pienistej masy. Dodaj śmietanę i miksuj około 2 minut, aż składniki się połączą.

3. Tymczasem w rondelku, na małym ogniu stop masło, wrzuć mak i skórkę cytrynową. Odstaw.

4. Przesiej (albo po prostu wsyp) do miski mąkę, proszek do pieczenia i sól. Wsyp wszystko do masy jajecznej i wymieszaj gumową łopatką. Następnie dodaj masło z dodatkami i znów wymieszaj.

5. Przełóż ciasto do formy (powinno sięgać 3/4 wysokości) i piecz około 50 minut, aż patyczek wbity w środek ciasta wyjdzie czysty.

Glazura:

Wymieszaj cukier puder i sok z cytryny. Polej ciasto zaraz po wyjęciu z piekarnika. Odstaw na 30 minut do wystygnięcia.

*piekłam ją z mniejsza ilością cukru -190g, piekłam osobno ubijając jajka i osobno śmietanę, co niczego nie zmieniło i raz nawet zmniejszyłam ilość masła do 60g; w każdym przypadku czuć było te braki, więc nic nie zmieniaj, przepis jest idealny :).

Bułeczki jabłkowo - cynamonowe z sosem kajmakowym

2021-01-20T20:46:00.003+01:00

Zima zalała całą Polskę. No... prawie całą, bo u nas, nad morzem, tylko poprószyła. Wciąż czekamy na góry lodowe na plaży, które ostatni raz były tu chyba w 2010 roku.
Wszyscy się tą zimą zachwycali i robili zdjęcia, bo w ciągu kilku godzin zmieniał się świat... Taka pogoda, która kiedyś była normą, to teraz towar deficytowy. Poza tym wspaniała odskocznia od covidiańskiego obłędu... W dzieciństwie mojego pokolenia zima była zimą. Po szkole mieliśmy duże opóźnienia w powrocie do domu, bo przecież trzeba było wracać zaspami na poboczu naszej wiejskiej drogi. Moje walonki (takie grubsze filcowe buty z cholewką), niestety bez kaloszków, były zawsze całe mocno przemoczone. Ale tam..., pamiętam tylko poczucie szczęścia kiedy wchodziłam w świeże nienaruszone zaspy... A w niedziele były kuligi. Tata ciągał dzieci na sankach z całego osiedla zielonym maluchem... Co to były za kuligi...! I ta walka o bycie ostatnimi sankami... Ech... Te cudowne, dawne białe czasy....! Zima była jeszcze w liceum i pamiętam jak w 4 klasie po raz pierwszy pojechałam w lutym, z siostrą, nad morze. A ono było tak zamarznięte, że na molo wchodziłyśmy od strony wody. Wspaniałe wspomnienia. Musze odnaleźć zdjęcia z tamtego czasu... Tymczasem teraz facebooki i instagramy zapełniły się cudownymi śnieżnymi ujęciami, a dzieci do kolekcji wspomnień mogły dołączyć te o zimie. Rodziny z dziećmi wychodziły na sanki i szukały choć górek do zjazdów takich choćby jak dla... "emerytów", a mamy, po sankach serwowały gorącą herbatę malinowską, albo tą z cytrynką i imbirem..., albo gorącą czekoladę lub inne grzańce, które po zabawie, albo spacerze smakują jak... niebo...! Miejmy nadzieję, że zima jeszcze wróci a wraz z nią nasza radość i czyste dziecięce emocje. Tymczasem moja dzisiejsza propozycja też może wzbudzić wspaniałe emocje. Pyszne drożdżowe bułeczki z jabłkami, cynamonem i orzechami. Idealne po spacerze, albo ot tak po prostu do kawy. W ostatnim czasie zrobiłam je już 5 razy używając różnego rodzaju mąk (orkiszową jasną, chlebową, pszenną tortową i pszenną 500). Z każdą mąką wychodzą trochę inne, ale za każdym razem pyszne. Najbardziej mi smakują te z mąką orkiszową. A to nadzienie złożone z dwóch warstw jest naprawdę wyśmienite.

Musze powiedzieć, że nie zachwalam tu niczego na wyrost. Zanim coś wyląduje na blogu, zawsze przechodzi kilka testów. I kiedy jestem z tego naprawdę zadowolona zapisuję, fotografuję i przedstawiam Wam tutaj. Zatem, przed Państwem bułeczki jabłkowo- cynamonowe z pysznym sosem kajmakowym.

Bułeczki jabłkowo - cynamonowe z sosem kajmakowym

12 sztuk

Ciasto:

320 ml (340g) mleka (sprawdzi się każde mleko)

50g zimnego masła pokrojonego w kostkę

500g mąki plus dodatkowo trochę do podsypania

saszetka 7g suszonych drożdży, albo 14 g świeżych (świeże rozetrzyj z łyżką cukru i zalej 3 łyżkami ciepłego mleka, odstaw na 10 minut aż urosną)

2 łyżki brązowego cukru demerara

olej roślinny do posmarowania miski

Nadzienie jabłkowe:

3 średnie jabłka obrane ze skórki, pokrojone w 1cm kostkę

łyżka masła

2 łyżki brązowego cukru

100g lekko posiekanych orzechów włoskich

Masło cynamonowe:

100g miękkiego masła

100g brązowego cukru pudru (możesz zmielić cukier demerara)

cukier waniliowy (albo 2 łyżeczki ekstraktu waniliowego)

1 łyżka cynamonu

Lukier = sos:

150g miękkiego serka Philadelphia albo innego śmietankowego

150g cukru pudru

duża szczypta cynamonu

3 łyżki kajmaku

Ciasto na bułki możesz przygotować dzień wcześniej, jeśli masz czas - dzięki temu możesz uzyskać lepszy smak.

1.W niedużym garnku podgrzej mleko (nie gotuj). Dodaj masło aż się rozpuści. Odstaw niech lekko ostygnie.

2. Do dużej miski (lub misy miksera) wsyp mąkę. Dodaj drożdże i cukier oraz ½ łyżeczki soli. Wymieszaj wszystko, a następnie wlej ciepłe maślane mleko. Mieszaj, aż składniki utworzą miękkie ciasto (powinno być trochę lepkie), a następnie wyłóż je na lekko posypaną mąką blat i ugniataj ręcznie przez 8-10 minut lub przy pomocy miksera przez około 5 minut. Ciasto powinno być elastyczne i miękkie. Lekko naoliw dużą miskę, włóż do niej ciasto i przykryj ściereczką. Pozostawi do wyrośnięcia w temperaturze pokojowej na 1,5 godziny lub do momentu, gdy ciasto podwoi swoją wielkość. Lub wstaw do lodówki na noc.

3. Przygotowanie nadzienia jabłkowego: zagotuj jabłka z masłem, cukrem i 1 łyżką wody. Gotuj przez 5-10 minut, aż jabłka będą miękkie. W razie potrzeby, jeśli cukier się pali, albo jabłka przywierają, dodaj trochę więcej wody Zostaw do ostygnięcia. Dodaj posiekane orzechy włoskie.

4. Przygotuj masło cynamonowe: wymieszaj masło, cukier, wanilię i cynamon ze szczyptą soli.

5.Jeśli ciasto zostało schłodzone, wyjmij je z lodówki na 30 minut przed uformowaniem. Jeśli jest wyrośnięte, wyłóż na stolnicę, lekko podsyp mąką i rozwałkuj na prostokąt 40cmx50cm. Na rozwałkowane ciasto rozsmaruj masło cynamonowe, a na nie nadzienie jabłkowe

6.Używając noża, albo narzędzia do krojenia pizzy, pokrój ciasto na 12 równych podłużnych kawałków. Aby to łatwo zrobić, najpierw przekrój ciasto na pół (w poprzek), a następnie pokrój każdą połowę na trzy części. Każdy z pasków z nadzieniem zwiń, zroluj i ułóż na blasze (prostokątna klasyczna, albo tortownica 33cm) wyłożonej papierem do pieczenia. Zostaw trochę miejsca wokół każdej bułki, ponieważ będą rosły. Przykryj ściereczką i pozostaw do wyrośnięcia na 30 minut-2 godziny (w zależności od tego, jak gorąco jest w Twojej kuchni), aż bułeczki puchną” i będą dotykały się po bokach. Rozgrzej piekarnik do 180°C.

7. Piecz przez 35-40 minut na złoty kolor. Sprawdź bułeczki po 25 minutach - jeśli w środku nadal wyglądają jak ciastowate, ale brzegi się przypiekają, przykryj folią aluminiowa i kontynuuj pieczenie. Odstaw do ostygnięcia w foremce podczas robienia lukru.

8. Wymieszaj miękki serek, cukier puder i cynamon. Rozłóż na bułkach, gdy są jeszcze lekko ciepłe, tak, aby lukier znalazł się w zwiniętych zagłębieniach bułeczek. W razie potrzeby rozrzedź sos kroplą mleka. Odstaw na 30 minut przed podaniem.

Jerozolimskie bajgle z sezamem - Ka'ak Al Quds

2021-01-09T18:07:00.000+01:00

Sobotni poranek wstał zapłakany i smutny. Oczekiwaliśmy na obiecywany śnieg, a tu ciągle nic... Od 2011 roku tak czekamy. I żadnej puchatej pierzynki, prawie nic, bo czasem zdarzy się mały śnieżek, wszyscy się cieszą, wyciągają sanki..., a ten poleży przez dzień i tyle go widzimy... Trudno to zaliczać niebu, ale tam..., pozostaję optymistką, bo skoro deszcz daje życie ziemi, to chyba nie jest aż tak źle... ;). Nie jest tak źle, bo mimo braku styczniowego śniegu, zagrał dziś Pan Marek (Niedźwiedzki)...! Pojawił się, powiedział że są 2 minuty po dziesiątej i... przedpołudnie znów nabrało ciepłych barw. Razem z nowym, internetowym radiem 357 wróciło życie...! Coś niesamowitego...! Dla mnie jak powrót do domu z długiej podróży. Z tej okazji zaczyniłam ciasto na bajgle. I zrobiłam je w trakcie audycji. Są mięciutkie, robią się szybko i bezkonfliktowo. Potrzebują tylko troszkę czasu, jak każde ciasto na drożdżach. Polecam...!

Przepis na bajgle z książki "Palestyna".

Jerozolimskie bajgle z sezamem

6 sztuk

10g drożdży instant

2,5 łyżki drobnego cukru

270ml letniej wody

250g mąki pszennej i troszkę do podsypania

250g maki pszennej chlebowej

2 łyżki mleka w proszku

1 łyżeczka proszku do pieczenia

3 łyżki oleju słonecznikowego

2,5 łyżeczki soli

Na wierzch:

60g jasnego sezamu (nieprażonego)

1 jajko

2 łyżki mleka (lub wody)

1. Drożdże, cukier i 120ml letniej wody połącz w małej miseczce. Wymieszaj i odstaw na 5 minut, aż na powierzchni pojawią się pęcherzyki.

2. Do misy miksera stacjonarnego z zamontowanym mieszadłem hakowym wsyp obie mąki, mleko w proszku, proszek do pieczenia i 2,5 łyżeczki soli (jeśli nie masz miksera, wyrabiaj ręcznie, zabierze to trochę więcej czasu). Dodaj olej, zaczyn drożdżowy i pozostałe 150ml letniej wody. Miksuj na średnich obrotach 4-6 minut, aż składniki się połączą i powstanie gładkie ciasto. Wyjmij je z misy, delikatnie uformuj w kule i posmaruj olejem. Włóż z powrotem do misy, przykryj ściereczką i odstaw do wyrośnięcia w ciepłe miejsce do podwojenia objętości (na mniej więcej godzinę).

3. Gdy ciasto wyrośnie, przegnieć je i wyłóż na oprószony mąką blat. Podziel na 6 części po około 140g. Po kolei uformuj je w kule, delikatnie zawijając ciasto pod spód (nie tocz w rękach). Przykryj ściereczką i odstaw na 10 minut, by ciasto odpoczęło.

4. Wsadź palec w środek kuli i przebij je na wylot. Równomiernie rozciągaj ciasto na zewnątrz, aż powstanie owalny bajgiel o wymiarach 18x9cm. Ciasto będzie się kurczyć, ale nie dawaj za wygraną, dopóki nie uzyskasz pożądanych wymiarów.

5. Przełóż bajgiel na arkusz papieru do pieczenia wielkości blachy (przygotuj razem 3 arkusze papieru). Uformuj kolejne porcje ciasta i ułóż na arkuszach papieru, na każdym po dwa w odległości 4-5cm od siebie. Przykryj i odstaw na 15 minut, by ciasto odpoczęło.

6. Rozgrzej piekarnik z termoobiegiem na 220°C.

7. Sezam rozsyp w dużym płytkim talerzu i odstawa na bok. W małej misce zmieszaj (widelcem, trzepaczką...) jajko i mleko (lub wodę).

8. Wstawa do piekarnika trzy blachy, by się rozgrzały. Jeśli masz tylko dwie blachy, upieczesz bajgle w dwóch partiach.

9. Każdy bajgiel posmaruj z wierzchu jajkiem zmieszanym z mlekiem i zanurz w sezamie (mokrą stroną do dołu), by się dobrze nim oblepił. Odłóż z powrotem na papier do pieczenia, przykryj i odtaw na kolejna 10 minut, by ciasto znów odpoczęło.

10. Gorące blachy wyjmij z pieca i ostrożnie zsuń na nie papier wraz z porcjami ciasta. Piecz 15 minut, aż bajgle się ładnie zrumienią ( w połowie czasu możesz obrócić blachy o 180°, by się równo upiekły).

11. Wyjmij z piekarnika i odstawa na 10 minut, jeśli chcesz podać bajgle ciepłe, lub na dłużej, by ostygły do temp. pokojowej.

"Palestyna" Tamimi Sami i Wigley Tara

Data premiery: 12-11-2020

Wydawca: Wydawnictwo Filo

Lebkuchen czyli najlepsze świąteczne ciasteczka

2020-12-16T12:09:00.000+01:00

Odwróciłam się z pleców na bok i szczelniej przykryłam kołdrą. Było jeszcze ciemno, a już było słychać te tuptania moich małych kochanych nóżek. Energia od samego rana...! Jak to dobrze, że potrafią się bawić sami i tak od razu do mnie nie przybiegają... Czułam wielkie szczęście, że pozwolono mi te dzieci adoptować, że ich nie rozdzielono. Miało być jedno, w końcu dla samo...-dzielnej dziewczyny to i tak dużo..., ale teraz cieszę się moimi trzema silnymi chłopcami i zawsze uśmiechniętą Melisą. Moje kochane czekoladowe dzieci, zupełnie nie podobne do mnie. Tak, pospałabym jeszcze, ale bycie mamą czwórki dzieci zobowiązuje... pomyślałam stanowczo i odrzuciłam kołdrę, a wtedy... zadzwonił budzik...!

Tak że tak... Takie to historie u mnie nocą

A ja świątecznieję..., bo Radio357 już nadaje, jak co roku, piosenkę przyjaciół karpia i dzięki temu, że czuję to świątecznienie, to ciasteczka dla dzieci już są. Lebkuchen = pierniki. Do nich właśnie robiłam tę ostatnią skórkę pomarańczową. Dla mnie milion razy lepsze niż pierniczki. Przepis wzięłam już kilka lat temu z Moich Wypieków Doroty, ale zaczęłam ja piec tylko 8-9 minut, a nie 15... Dzięki temu są delikatne i przyjazne podniebieniu. Zaczęłam też robić do nich cytrynowy lukier, bo dzięki temu stają jakby lżejsze i świeższe i stały się najulubieńszymi świątecznymi ciasteczkami mojej rodziny.

Powiem Wam, że czasami "szłam na skróty" i robiłam je robić ze skórką kandyzowaną taką na wagę, która pojawia się u nas na rynku w okresie przedświątecznym i z tą gotową w pojedynczych pojemniczkach ze sklepu, ale to nie było to... Także lepiej zaopatrzyć się w skórki i czas..., bo warto :).

Lebkuchen

Składniki na 30 sztuk:

250 g mąki pszennej
85 g zmielonych migdałów
3 łyżeczki przyprawy korzennej do piernika (najlepiej domowej)
1 łyżeczka zmielonego cynamonu
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
200 ml płynnego miodu
85 g masła
pół szklanki (w sumie) drobno posiekanej kandyzowanej skórki pomarańczowej

1. Suche składniki: mąkę, migdały, proszek, sodę, przyprawy wymieszaj w misce.

2. W garnuszku z grubym dnem umieść masło i miód, podgrzewaj, mieszając, do roztopienia masła. Zdejmij z palnika i lekko przestudź (mieszanka ma pozostać lekko ciepła).

3. Do suchych składników wlej ciepłą masę maślano – miodową, dodaj kandyzowane pomarańcze i wymieszaj (możesz mikserem), by nie było grudek. Ciasto powinno wyjść lepiące (nie dosypuj mąki). Przykryj ściereczką i odstaw do całkowitego wystudzenia (zgęstnieje), możesz zostawić nawet na noc.

4. Po tym czasie z ciasta rób kulki wielkości niedużego orzecha włoskiego (powinno wyjść około 30 sztuk). Ja ważę kawałki ciasta po 25 g tak, aby wszystkie ciasteczka były jednakowe. Układaj je na blaszkach wyłożonych papierem do pieczenia w dużych odległościach od siebie (bardzo rosną). Każdą kulkę spłaszcz trochę łyżką (ponieważ ciasto bardzo się klei najlepiej maczaj ręce w wodzie i wtedy formuj kulki; również łyżka, którą będziesz je spłaszczać powinna być wilgotna).

5. Piecz w temperaturze 180ºC przez 8-9 minut (nie dłużej, bo będą zbyt kruche i twarde, choć w oryginale jest 15min. Jak chcesz, to jedną partię piecz dłużej i zobaczysz, jaki czas pieczenia bardziej Ci odpowiada.). Lebkuchen wyciągnięte prosto z piekarnika będą bardzo miękkie, najlepiej poczekaj 2 minuty, albo delikatnie, np. na nożu..., przenieś je na kratkę do wystudzenia. Ich wierzch delikatnie kruszeje, a wnętrze jest mięciutkie.

Składniki na lukier:

2 szklanki cukru pudru
sok z cytryny

Cukier puder wsyp do miseczki. Dolewaj sok z cytryny z umiarem..., mieszając i rozcierając grzbietem łyżki. Gdy lukier będzie lejący, ale nie za gęsty, maczaj w nim pierniczki i odkładaj na kratkę do całkowitego zastygnięcia lukru. Jeśli dodasz zbyt dużo soku, wyrównaj cukrem pudrem i... odwrotnie. Lukruj przestygnięte ciasteczka.

Kolejnego dnia lebkuchen można układać do świątecznych pudełek, są mięciutkie i gotowe na święta :-).

Może się jednak zdarzyć, że pierniczki stwardnieją, bo... nie znasz jeszcze swojego piekarnika, albo czas pieczenia był zbyt długi. a wtedy, czytaj dalej...

Co zrobić, by pierniczki zmiękły?

Może się zdarzyć, że pierniczki po kilku dniach stwardnieją (powoduje to dodatek miodu), albo stwardnieją od razu z powodu zbyt długiego czasu pieczenia. By zmiękły potrzebują pochłonąć odpowiednią dawkę wilgoci np. z powietrza lub owoców. Wtedy będą rozpływały się w ustach! Jeśli u Ciebie w domu jest dość sucho, schowaj pierniczki do szczelnej puszki, albo dużego słoika ze skórkami, albo kawałkami jabłek. Jabłka wymieniaj co parę dni, by nie zaczęły pleśnieć. Pierniczki będą chłonęły wilgoć z owoców.

Smacznego :-).

Cardamom buns czyli jesienne bułeczki kardamonowe

2020-11-28T11:51:00.005+01:00

Jeśli o mnie chodzi, to mogłaby je robić codziennie. Kocham ten rodzaj kreacji w kuchni. Zapach jesiennych przypraw, ciepło piekarnika i ten specyficzny rodzaj przytulności oraz swoistego poczucia bezpieczeństwa sprawiają, że za każdym razem z wielką radością podchodzę do ich splatania. A później testowania ma się rozumieć ;).

Tym razem bułeczki tylko z masłem i kardamonem. Dzięki połączeniu dużej ilości masła z cukrem pudrem smakują trochę jak cukierki maślane robione w dzieciństwie na patelni... Kto robił ten wie... Na drugi dzień są już takie lekko powiedzmy słabe..., czerstwe, nadzienie wnika w warstwy ciasta, wiec... nie powinno się ich zostawiać na drugi dzień. Ale można, wiadomo..., można je też zamrozić i wyjmować w chłodny jesienny wieczór.

Życzę Państwu smacznego i miłych jesiennych spotkań przy bułeczkach albo bez.

Czytaj uważnie przepis, gdyż całą ilość kardamonu, masła i cukru trzeba będzie trzeba podzielić

BUŁECZKI KARDAMONOWE

Składniki:

na ciasto:

40 strączków kardamonu (albo 2 opakowania), możesz też użyć mielonego, ale aromat będzie zdecydowanie słabszy...

350ml pełnotłustego mleka

200g masła pokrojonego w kostkę

500g mąki pszennej 500, albo orkiszowej (piekłam używając 400 orkiszowej 700+ 100 g tortowej)

225g złotego cukru pudru złotego (zmielony cukier brązowy demerara)

1 saszetka (7g) suszonych drożdży

½ łyżeczka mielonego cynamonu

olej roślinny lub słonecznikowy do natłuszczania

1 duże jajko, ubite

2 łyżki cukru perłowego

1. Rozmiażdż wszystkie strąki kardamonu tłuczkiem w moździerzu (albo w misce), obierz ze skórki i zmiel w młynku, albo utrzyj w moździerzu. Łyżeczkę utartego kardamonu wrzucić do rondelka. Dodaj mleko i lekko podgrzej (lekko...!). Dodaj 50 g masła (pozostałe masło pozostaw w temp. pokojowej) i odstaw do ostygnięcia, aż będzie letnie. Od czasu do czasu obróć rondelek, aby masło się rozpuściło.

2. Mąkę, 75 g cukru, drożdże, cynamon i 1/2 łyżeczki soli wsyp do dużej miski lub miski wolnostojącego miksera. Wymieszaj. Używając drewnianej łyżki lub haka do ciasta, wymieszaj, aby uzyskać miękkie ciasto. Wyłóż na blat roboczy i ugniataj przez 10 minut albo miksuj przez 5 minut, aż ciasto będzie gładkie i rozciągliwe. Wyczyść miskę, lekko nasmaruj olejem, następnie włóż ciasto z powrotem do miski i odwróć, aż będzie dobrze pokryte olejem. Przykryj miskę ściereczką lub folią spożywczą i pozostaw do wyrośnięcia na 2 godziny lub do podwojenia objętości (możesz też zostawić w lodówce na noc).

3. Zrób cukier kardamonowy: pozostały kardamon połącz ze 150 g cukru. Do osobnej miseczki odsyp 2 łyżki. Pozostałe masło (150g) utrzyj z tym cukrem kardamonowym.

4. Dwie blachy do pieczenia wyłóż pergaminem. Uderz ciasto pięścią, aby usunąć powietrze, a następnie rozwałkuj na prostokąta o wymiarach około 35 x 45 cm, dłuższą krawędzią skierowaną do siebie. Na całej powierzchni rozsmaruj masło kardamonowe, aż do krawędzi. Złóż jedną trzecią górną w dół do środka, a dolną jedną trzecią do góry, jak koperta, aby uzyskać trzy warstwy ciasta. Przetnij, a następnie pokrój na 12 równych pasków o wymiarach około 3,5 x 11 cm każdy. Odetnij każdy pasek na środku, pozostawiając przymocowany u góry. Odkręć każdy pasek od środka dwa lub trzy razy, a następnie zawiąż ciasto w supeł i wsuń końce pod bułkę.

ALBO potnij ciasto na długie paski wzdłuż dłuższego brzegu i zwiń jak kłębki wełny. Tu, NA FILMIE możesz zobaczyć cały proces, może wtedy będzie łatwiej.

5. Obie blachy przykryj lekko naoliwioną folią spożywczą i pozostaw w ciepłym miejscu na 30 minut - 1 godzinę lub do prawie dwukrotnego powiększenia. Rozgrzej piekarnik do 190°C.

6. Odsłoń bułeczki i posmaruj je ubitym jajkiem, a następnie posyp cukrem perłowym. Piecz przez 20-25 minut, aż się zarumienią - zamień blachy w połowie, jeśli rumienią się nierównomiernie.

7. Przełóż pozostały cukier kardamon na patelnię i dodaj 50 ml wody. Doprowadzić do wrzenia, następnie zdejmij z ognia i odstawi do ostygnięcia, mieszając, aby rozpuścić cukier. Posmaruj bułeczki syropem dwa lub trzy razy, gdy ostygną, pozostaw je do namoczenia na 20 minut przed jedzeniem. Przechowuj je przez 2 dni w szczelnym pojemniku. Możesz zamrozić je na 2 miesiące. Rozmrażaj w temperaturze pokojowej i podgrzej w piekarniku przez 5 minut przed konsumpcją.

Przepis zmodyfikowany z BBC.

Chleb pszenny z Tartine Bakery - chleb z najlepszych czasów...

2020-05-13T19:17:00.001+02:00

Podczas czasu panowania covid-19 pieczenie chleba stało się nową modą. W wielu miastach brakowało i nadal brakuje mąki, ponieważ aż tak wielu ludzi postanowiło zostać piekarzami...;). Uśmiech... Może nie jest to odkrywanie pasji, a zwykła potrzeba, bo w pewnym momencie zabrakło też drożdży, a później chleba. Sami tego doświadczyliście, prawda...?
Kiedy na półkach widziałam tylko mąkę ryżową, a moje, niezbyt duże, zapasy zaczynały się kończyć, zmówiłam mąkę z młyna. Trochę na nią czekałam, ale udało się i dzięki temu mogłam wyjść z domu, a 20 kg mąki w paczkomacie było tego uzasadnionym powodem.
Minął marzec, kwiecień i połowa maja... Przez ten czas upiekłam już jakieś 20 chlebów, jak nie więcej... jeśli dobrze policzyłam. Większością z nich były chleby pszenno-żytnie. Długo jednak chodziła za mną ochota na słynny pszenny chleb Chada Robertsona, Tartine z piekarni Tartine Bakery w San Francisco. Do niego jednak należało mieć zakwas pszenny stworzony z zakwasu żytniego, oraz połączenia maki pszennej chlebowej i pszennej razowej, jednak tej ostatniej ciągle nie było. Kiedy tylko ją dostałam, w 5 dni wyprodukowałam zakwas pszenny i upiekłam ten chleb.
Przepis podaję dla tych, którzy mają już zakwas żytni i chcą pójść dalej. Podaje go tylko dlatego, że miałam wiele zapytań i próśb o niego na Faceboku i instagramie. Tak trochę nie po kolei..., ale od niedzieli obiecuję, że napiszę przepis, obiecuję i... ciągle zajmuję się pieczeniem. Śmiech... Wybaczcie. W przyszłości się poprawię i napiszę post z zakwasem żytnim, żeby wszystko było w jednym miejscu. Tymczasem

Zakwas pszenny 50/50

2 łyżki aktywnego zakwasu żytniego

100 g mąki pszennej chlebowej (typ 750)

100 g mąki pszennej pełnoziarnistej (typ 2000)

200 g wody

1. Wszystkie składniki wymieszaj, przykryj folią i odstaw na dobę w ciepłym miejscu (w temp. pokojowej)

2. Następnie, codziennie, przez 5 dni dodawaj:

50 g mąki pszennej chlebowej

50 g mąki pszennej pełnoziarnistej

100 g wody

Za każdym razem zakwas wymieszaj, przykryj folią i odstaw w ciepłe miejsce (w temp. pokojowej).

3. Po tym czasie zakwas powinien być spieniony- "bąbelkujący"z widocznymi pęcherzykami - i pięknie pachnieć winnymi jabłkami, powierzchnia powinna być spieniona, z widocznymi pęcherzykami. Przelej go do słoja, przechowuj w lodówce.

Dokarmianie:

Taką samą ilością wody i mąki (pół na pół pszenną chlebową i pszenną pełnoziarnistą)

Chleb z Tartine Bakery

Zaczyn:

1 łyżka zakwasu pszennego 50/50

200 g letniej wody

100 g mąki pszennej chlebowej

100 g mąki pszennej pełnoziarnistej

1. Wymieszaj, przykryj folią, zostaw w temp. pokojowej na noc (10-12 godz.)

Jeśli chcesz sprawdzić czy zaczyn jest aktywny, do miski z ciepłą wodą, dodaj łyżkę zakwasu, jeśli spadnie na dno, zaczyn nie jest gotowy, jeśli pływa po powierzchni, zaczyn jest gotowy do użycia. Rób to wolno i delikatnie. Poczekaj aż zakwas odbije się od dna i podąży ku powierzchni.

Zakwas powinien pachnieć mniej więcej jak bardzo słodki przejrzały owoc.

Ciasto właściwe:

700 + 50 g letniej wody

200 g zaczynu

900 g mąki pszennej chlebowej

100 g mąki pszennej pełnoziarnistej

20 g soli

1. Do 700 g wody dodaj 200 g zaczynu, wymieszaj.

2. Teraz dodaj obie mąki i miksuj na niskich obrotach, do połączenia składników (możesz wyrabiać ręcznie). Miskę przykryj i zostaw w temp. pokojowej na 25-40 min. Następnie dodaj 50 g ciepłej wody i sól, miksuj do połączenia składników (możesz wyrobić ręcznie). Ciasto zostaw w temp. pokojowej na ok. 3-4 godz. (patrz niżej, nie możesz GO CAŁKOWICIE ZOSTAWIĆ...!) w zależności od temp. otoczenia (jeśli ciasto nie rośnie, nie pojawiają się pęcherzyki, nie zmienia się jego struktura, być może temp. pomieszczenia jest za niska... Wtedy należy przedłużyć czas fermentacji. Ciasto powinno być delikatniejsze, bardziej miękkie, lżejsze, jakby lekko napowietrzone, z widocznymi pęcherzykami powietrza).

3. Przez pierwsze 2 godz., ciasto składaj co 30 min., potem raz na godzinę. Składaj je dłonią zamoczoną w miseczce z wodą, naciągając, jakby wydłużając, napinając spód, ciągnąc taki język ;) z ciasta zakładając ciasto na ciasto.

4. Po pierwszej fermentacji ciasto wyłóż na blat lekko posypany mąką, podziel na dwie części, uformuj wstępne bochenki, przykryj ściereczką i zostaw, niech odpoczną przez 20-30 min. Po tym czasie, uformuj właściwe bochenki, umieść je w koszykach wyłożonych ściereczkami i obficie wysypanymi mąką (autor proponuje mieszankę ryżowej i pszennej, ja wysypuję pszenną chlebową).

Chleb może rosnąć w temp. pokojowej przez 3-4 godz., lub w przez noc w lodówce (8-12 godz.). Dla mnie smaczniejsze są te bochenki, które wyrastają przez noc w lodówce, ale możesz sama sprawdzić (musisz wtedy każdy koszyk włożyć do plastikowej torebki i szczelnie zawiązać).

5. Pieczenie:

1. Garnek żeliwny lub kamień rozgrzewaj przez 45 min. -1 h w temp. 240 C (w oryg. 260° C), 20 min przed końcem rozgrzewania wyjmij bochenki z lodówki (ja przekładam ten chleb do garnka prosto z lodówki).

2.Wyrośnięty chleb delikatnie przełóż do rozgrzanego garnka, bochenek natnij (albo nie, wtedy jest taki trochę księżycowy, gdyż sam pęknie tam, gdzie będzie chciał), garnek przykryj i wstaw z powrotem do piekarnika.

3. Piecz 20-25 min., następnie zdejmij pokrywkę garnka i piecz kolejne 20 min (u mnie to wygląda tak, że piekę 20 min., później zaglądam i jak jest jasny, albo za jasny, to dopiekam pod pokrywką jeszcze 10 min. Następne 6 minut bez pokrywki i jeszcze jakieś 6-8-10 minut przykryty folią aluminiowa, bo chce jak najwięcej tej skórki mocno chrupiącej), aż skórka będzie miała głęboko skarmelizowany kolor.

Studź na kratce, krój ostudzony.

Kardemummabullar med mandel czyli szwedzkie bułeczki kardamonowe z migdałami

2019-12-03T00:40:00.000+01:00

Biały młynek do kawy dziadka Pawła był jak relikwia. To już była końcówka lat 80-tych...Wszyscy chodzili z ziarenkami kawy do SAM-u, albo GS-u, a dziadek, jak pan.., mógł je mielić sam. W sklepie pani kasjerka mieliła je w dużym, przemysłowym młynku (ach ten dźwięk wsypywania... kto pamięta...?). Kawę wsypywała górą, a na dole stawiała torebkę, do której mielona kawa wpadała i szybko zabierała tę torebkę jednocześnie kasując i powodując lekkie zamieszanie odwracające uwagę. Kiedy już człowiek-dziecko prawie... się odwrócił, strzepywała kawę z wewnętrznych ścianek młynka, żeby go "wyczyścić" i na pewno... miała jakieś 250g kawy dla siebie z całego dnia... Ale zostawmy panią kasjerkę z jej ówczesną radością z kawy, której miała pod dostatkiem. Wróćmy do dziadka, który miał swój młynek. Własny, elektryczny Brown, prosto z Niemiec przywieziony. I dumny był z niego. W końcówce lat 80-tych to naprawdę był skarb (tak, jak i niemieckie katalogi z ubraniami, zabawkami i wszystkim czego dusza zapragnie... "Ale żeby bieliznę kupować w gazecie...???"pytała wtedy retorycznie babcia...). Zatem wszyscy dziadkowi tego młynka troszkę... zazdrościli. Czasem specjalnie go odwiedzali, żeby sobie swoją kawę zmielić. Ja wtedy miałam jakieś 9, 10 lat i z kawą miałam niewiele wspólnego, więcej już z ciastami pieczonymi przez moją mamę do kawy pitej z sąsiadkami. Wtedy to właśnie marzyłam o tym, aby pracować w cukierni... Ale tam..., takie marzenia chyba ma każda dziewczynka. Jednego dnia chciałam być piosenkarką, drugiego "ogarniać" tę cukiernię... Wróćmy jednak do młynka, bo jeśli chodzi o dygresje z tamtych lat, to ja mogę w nieskończoność... W każdym razie młynek w tych wspomnieniach ( i dygresjach też...) jawi się jako coś cennego, czego w sklepach nie było. Ze wszystkich znanych mi osób młynek miał tylko dziadek. Dziadka Pawła nie ma już z nami 5 lat, gdyby żył miałby 97 lat , a ten słynny młynek ten dopiero w zeszłym roku odmówił posłuszeństwa. Po ponad trzydziestoletniej służbie...!
Zapytacie więc dlaczego dzisiaj o młynku... Bo... ostatniej pięknej soboty wstałam wcześnie kiedy wszyscy jeszcze smacznie spali..., zarobiłam ciasto na bułeczki i zostawiłam je, aby rosło. Ciasto powiększało swoją objętość, a ja wsypałam migdały do mojego czarnego młynka Brown i po trzech, czterech ruchach ostrzy usłyszałam, że nie chcą już współpracować... Po 5 latach...??? A ja myślałam... Ech... Dramat...! No..., nie tragedia..., bo tragedia to jest kiedy zaparzysz np. mak na tort makowy przed Świętami Bożego Narodzenia, i okazuje się, że pożyczyłaś maszynkę do mielenia...! A jest godzina 23...! O..., pardon, znowu brnę...
W każdym razie ciasto rosło, a do otwarcia sklepów była jeszcze ponad godzina. Ponad godzina...! Ciasto potrzebowało tylko 15 minut, a tu godzina. Wstawiłam je więc do lodówki, aby spowolnić proces wzrastania. W związku z tym jeszcze w piżamie miałam czas na wypicie kawy i spokojne ubranie się, a już o godzinie 9, z rozwianym włosem i lekko porannym okiem byłam pierwszym klientem sklepu żółto-czarnego ze sprzętem AGD. Była to ta ostatnia sobota, która oferowała produkty po obniżonych cenach jeszcze z "czarnego piątku", więc na pewno wyglądałam jak czarnopiątkowy drapieżnik polujący na okazje... Ale znalazłam go...! Mój młynek był przedostatni i... biały...! ha...! Biały...! Jak dziadka...! A to dopiero... (wtedy właśnie sobie przypomniałam ten dziadkowy młynek, stąd ta historia dzisiaj tutaj)...! Młynek był w cenie obniżonej oficjalnie o 50 zł, a nieoficjalnie..., jak powiedziała miła Pani Ekspedientka, o 20 zł.
I tak oto sobota zaczęła się w czarn...-ym młynku, a później świeciła pięknym słońcem i zachwycała dokładnie tak samo jak sobota z ostatniego posta o bułeczkach cynamonowych. Szybciutko zmieliłam migdały, zrobiłam farsz, odetchnęłam z ulgą, że ciasto w lodówce nie urosło nadmiernie, skręciłam bułeczki, którym dopiero teraz należało się powolne, spokojne 1,5 godzinne wyrastanie i poszłam biegać. Bo jak wiadomo... biegam, aby móc jeść bułeczki drożdżowe ;).
Z tym, że teraz piekę, skręcam i jem bułeczki kardamonowe...! Przepis znów zaczerpnęłam od Roya Faresa i nieznacznie go zmodyfikowałam. Bułeczki są pyszne jak te poprzednie, cynamonowe. Choć niezależna komisja krewnych stwierdziła nawet, że te pyszniejsze:
"Dużo pyszniejsze", "Cynamonowe bardzo dobre, baaardzo..., zachwycają, ale kardamonowe wysuwają się na prowadzenie...!"," O łeb...!", "A nawet więcej...!", "Pyszota...!", "Pyszocizna...!", "Pod warunkiem, że się lubi kardamon...", "No..., wiadomo..." .
I tak w nieskończoność rozpływali się w zachwytach w ten deseń, do których i ja, nieskromnie, się przychylam. Także przepis już przedstawiam, a Państwo, jeśli nie piekli Państwo jeszcze żadnych, zdecydują sobie sami co upieką. Od razu nawet można pół na pół, w sensie, że pół kardamonowych, pół cynamonowych. Wystarczy tylko nadzienie podzielić na pół i do jednej części dosypać cynamon, a do drugiej kardamon... Idźmy wiec do przepisu.

Kardemummabullar

18-20 bułeczek

ciasto:

30 g drożdży

250 g mleka

550 g mąki pszennej

3 g soli (0,5 łyżeczki)

5 g zmielonego kardamonu

120 g masła, temperatura pokojowa

110 g cukru pudru

1 jajko

nadzienie:

120 g cukru pudru

200 g mąki migdałowej

150 g masła, temperatura pokojowa

10 g cukru waniliowego [1 łyżka]

5g mielonego kardamonu

pieczenie:

1 jajko do posmarowania bułek

cukier najlepiej perłowy, albo gruba rafinada, ale może być zwykły

kardamon tłuczony/młotkowany( potłuczony w moździerzu lub lekko zmielony tak, aby zachować większe kawałki)

syrop:

1/4 szklanki wody

1/4 szklanki cukru

1. Rozdrobnij drożdże w dużej misce (albo w misce robota kuchennego), podgrzej mleko do letniej temperatury

i wymieszaj z drożdżami. Dodaj połowę mąki i zostaw luźne ciasto na 5-10 minut.

2. Dodaj pozostałe składniki i zacznij wyrabiać ciasto ręcznie lub używając miksera, hakiem. Gdy składniki się

połączą, przyspieszysz i wyrabiaj kolejne 10 minut, aż utworzy się gluten, a ciasto będzie błyszczące i delikatne.

Odłóż wtedy ciasto na 15 minut na blat posypany mąką i przykryj ściereczką.

3. Zrób nadzienie: wymieszaj zmielone migdały, cukier puder, cukier waniliowy i kardamon, aż uzyskasz gładkie

nadzienie, na końcu dodaj masło w temperaturze pokojowej.

4. Rozwałkuj ciasto grubość 3-4 mm. Połowę ciasta posmaruj nadzieniem, a drugą połową przykryj tę część

posmarowaną.

Albo, jeśli, jak ja masz małą stolnice podziel ciasto na dwie części i każdą rozwałkuj osobno.

Wtedy jedną "płachtę" ciasta posmarujesz nadzieniem, a drugą "płachtą" przykryjesz tę pierwszą.

Pokrój ciasto na paski, później skręć je według instrukcji na zdjęciach, połóż na blachach

wyłożonych papierem do pieczenia i odstaw na 1,5 godziny przykrywając bułki ściereczką.

5. Posmaruj bułki rozbełtanym jajkiem, posyp kardamonem i perłowym cukrem.

6. Piekarnik ustaw na 180°C, piecz 13-15 minut aż do lekkiego zbrązowienia.

8. Zagotuj wodę z cukrem i odstaw. Po wyjęciu blachy z piekarnika posmaruj syropem każdą bułkę, aby błyszczała i troszkę dłużej zachowała świeżość.

Życzę Państwu radości z pieczenia i wspaniałego smaku...!

Bułeczki cynamonowe Roya Faresa na ostatnie dni listopada

2019-11-23T16:31:00.000+01:00

Dzisiaj taka sobota o jakiej marzy się w listopadzie. Taka, która jest spełnieniem moich maleńkich marzeń o odpoczynku i spokoju. I nie dowierzam, że przyszła właśnie taka... Choć na tegoroczny listopad grzechem byłoby narzekać, tu, w bonusie, jeszcze słońce... takie jakby wiosenne, które rysuje uśmiech nawet tej smutnej pani w osiedlowym sklepiku. Słońce takie, które nawet jeśli rzuca swój promień na szafki,a ja widzę kurz, to tylko macham ręką, no bo czym tu się przejmować kiedy to taka piękna wolna sobota. Słońce, horyzont w żółte liście zdobny i chłodna rześkość dnia. Wyjątkowa i niespodziewana nagroda za cotygodniową pracę. Dziękuję...! Sobota, z którą można robić same dobre rzeczy...! Liśćmi można poszurać, kawę nad morzem wypić, albo na tarasie..., spotkać dawno widzianą Bratnią Duszę, przeczytać książę, która leży i czeka... Pewnie, że posprzątać też można..., ale dzisiaj to tylko "z grubsza" ;), bo szkoda byłoby ją zmarnować na takie yyy... (ważne...) rzeczy.
Zatem sobota idealna. Już rano wiedziałam, że muszę ją przedłużyć (ona nie może się skończyć razem z zachodem słońca, choć zachody coraz piękniejsze...) i zaraz po wstaniu zaczyniłam ciasto na bułeczki cynamonowe. O tak...! Sobota pełna słońca i bułeczek cynamonowych... Nigdy nie było lepiej. Uwielbiam bułki cynamonowe, bułki z szafranem i kardamonem. W każdej wolnej, dłuższej chwili uwielbiam je robić. Najbardziej jednak lubię ten klimat, który tworzą. Uwielbiam pleść, zaplatać, rolować, zwijać i pozostawać w tej kreacji... Kiedy je ugniatam, wałkuję i splatam czuję swoisty spokój i... bezpieczeństwo. Poczucie bezpieczeństwa przychodzące z zapachem cynamonu i ciasta drożdżowego. Zatem ostatnie dni listopada, kawa i cynamonowe bułki. Czy można chcieć więcej w tę piękna sobotę...?
Może jeszcze anegdotę o tym, że jak w zeszłym roku odwiedziłam Monikę w Sztokholmie (Polka w Szwecji) a Ona zabrała mnie do cukierni, która w zeszłym roku wygrała konkurs na najlepsze bułki cynamonowe w mieście, to zakupiłam tych bułek przepysznych chyba z 15 i... zapomniałam wziąć do samolotu. Zostały u Moniki w lodówce... Ale teraz mam przepis idealny i... nie potrzebuje przywozić bułek ze... Sztokholmu ;). Co najwyżej odwiedzić Monię kolejny raz :)

Przepis na bułki wzięłam od młodego szwedzkiego cukiernika (pastry chef) Roya Faresa pochodzącego z Libanu. Roy napisał kilka książek kulinarnych i występuje w szwedzkich programach telewizyjnych. Zaczęło się od tego, że Roy otrzymał dyplom praktykanta w cukiernictwie w 2005 roku. W tym samym roku wygrał Mistrzostwa Szwecji Młodych Piekarzy i zajął trzecie miejsce w Mistrzostwach Europy Młodych Piekarzy. W 2010 r. Fares wygrał konkurs Cukierniczy Roku, który jest największym w Szwecji konkursem dla profesjonalnych cukierników.
W 2014 roku Roy został uznany za najmodniejszego mężczyznę roku przez szwedzki magazyn CHIC. A w 2016 roku otrzymał nagrodę dla Najlepszego Ubranego Człowieka Roku od ELLE Sweden....! Od niedawna Roy jest szefem cukierni MR Cake mających swoje siedziby w Sztokholmie i Göteborgu.

Przepis na bułeczki, które upiekłam jest naprawdę pierwsza klasa...! Bułki są zaskakująco lekkie i niezwykle delikatne. Możesz je zwinąć tak, jak zazwyczaj, czyli w ślimaczka, albo podpatrzeć (tutaj) jak robi to Roy. Ja zrobiłam dokładnie tak, jak on. Pamiętaj, ze kształt nie ma wpływu na smak i strukturę. Bułeczki będą tak samo dobre.

Bułeczki cynamonowe

30 g drożdży

250 g mleka

570 g mąki pszennej

3 g soli (0,5 łyżeczki)

5 g zmielonego kardamonu

90 g cukru pudru

1 jajko

110 g masła, temperatura pokojowa

1 jajko do smarowania

cukier perłowy, do posypania

nadzienie cynamonowo-migdałowe:

200 g zmielonych migdałów

10 g cukru waniliowego

30 g cynamonu

150 g masła, temperatura pokojowa, (ja daję 120-E)

syrop:

1/4 szklanki cukru

1/4 szklanki wody

1. Drożdże rozgnieć w misce (albo w misie robota kuchennego).

2. Lekko podgrzej mleko, dodaj do drożdży i wymieszaj.

3. Dodaj pozostałe składniki oprócz masła. Połącz wszystkie składniki ręcznie, albo użyj miksera z hakiem. Gdy składniki się połączą, dodawaj po kawałeczku masło. Ciasto ugniataj (przez 10 minut w maszynie), aż utworzy gluten, a ciasto stanie się elastyczne, błyszczące i delikatne.

4. Umieść ciasto na posypanej mąką stolnicy i zostaw na 20 minut przykrywając ściereczką.

5. Wymieszaj zmielone migdały z cukrem waniliowym i cynamonem. Połącz z masłem.

6. Rozwałkuj ciasto na grubości 3-4 mm. Ma być dłuższe niż szersze, gdyż będzie złożone po środku. Rozłóż nadzienie cynamonowe na połowie rozwałkowanego ciasta. Częścią nieposmarowanego ciasta przykryj część posmarowaną i potnij ciasto na paski. Zwiń tak, jak pokazuje Roy na filmiku, ALBO jeśli nie chcesz robić takich kłębków jakie ja

zrobiłam, zwiń całe ciasto w rolkę, jak roladę i pokrój tworząc ślimaczki.

7. Wyłóż blachy papierem do pieczenia. Poukładaj bułeczki tworząc między nimi spore odstępy.

Ja kładę 6 bułek na dużą piekarnikową blachę

8. Teraz zostaw bułeczki na około 1,5 godziny.

9. Wodę z cukrem zagotuj w rondlu zwracając uwagę aby cukier się rozpuścił. Odstaw.

10. Ustaw piekarnik na 190 stopni. Posmaruj bułki rozbełtanym jajkiem i posyp cukrem perłowym.

Piecz 9-11 minut aż będą lekko brązowe

11. Gdy wyjmiesz bułeczki z piekarnika, posmaruj je syropem cukrowym. Dzięki temu bułki nabierają ładnego połysku i zachowują świeżość

Smażona (kandyzowana) skórka pomarańczowa i malutkie wspomnienia.

2018-12-12T10:38:00.000+01:00

Miałam niecałe trzy latka, ale pamiętam ten dzień, kiedy podczas zimy stulecia (w 1978 roku) jechaliśmy do babci Helenki do Wałcza zielonym maluchem. Mróz trzaskał i skrzył się wokół. Zima była jak się patrzy, jak to mówią. Jak okiem sięgnąć było bialutko. Rodzice wybierali się na imprezę sylwestrową, my, z siostrą, do dziadków pod opiekę. I... utknęliśmy gdzieś po drodze, w zaspie, w okolicach Czaplinka... Dobrze, że mama zapobiegliwie zabrała wełniane koce w czerwoną kratę do samochodu i termos z gorącą herbatą, a tata zdążył wrócić na czas z pomocą. I ciągnik nas wyciągał z zaspy. Pamiętam to przenikliwe zimno i jasność śniegu w zapadającej ciemności. Ech... A droga miała tylko 70 km...

Mama mówi, że Sylwester się udał, a przy stole siedzieli z Lilką od sąsiadów i z takim facetem, co to już umarł. Taki młody był..., i papierosów nie palił, a babcia mówiła, że umarł na suchoty... Ale zabawa była dobra i facet całkiem przyzwoicie tańczył... A później, wiesz, siedzieliśmy u babci tydzień, bo drogi były nie odśnieżone. Ja już tam nie mogłam no..., wytrzymać..., dobrze, że już wam pieluch nie trzeba było zmieniać, bo babci (teściowej) to byłoby nie w smak... I te drogi sprawdzali co rusz... I dopiero po całym tygodniu wyjechaliśmy. Ale to była mordęga, mówię ci...

Mordęgi nie pamiętam ;), ale pamiętam pomarańcze u babci. Luksus. Pomarańcze z orzechami w przezroczystych woreczkach, bo o papierach kolorowych nawet nikt nie śnił... Pomarańcze, które były tylko na Święta. A skórka z nich była jak skarb drogocenny. Zbierało się ćwiartki po obranych owocach, kroiło w maleńką kosteczkę i siup... do rondelka...! To były jedne z tych słodyczy, które... były i można je było bezkarnie podjadać.

Do dziś je bardzo lubię i mam do nich wielki sentyment. A jak wkładam łyżeczkę w ciepłą jeszcze skórkę to... Sami spróbujcie...!

Smażona skórka pomarańczowa

6 pomarańczy( najlepiej bio)

1/3 szklanki wody

2 szklanki cukru

woda do zagotowania

1. Skórki pomarańczowe z jak najmniejszą ilością albedo (to białe pod skórką) sparz i pokrój w drobną kosteczkę. Zalej w małym garnku wodą tak, aby przykryć wszystkie skórki. Zagotuj i po chwili odlej wodę. Powtórz to z zalewaniem wodą i zagotowaniem.

2. Teraz zalej skórki 1/3 szklanki wody i dodaj dwie szklanki cukru. Gotuj na małym ogniu pół godziny. Zamieszaj od czasu do czasu.

Gotowe...!

Po ostudzeniu możesz je wstawić do lodówki, albo od razu zużyć

Rogal Świętomarciński vel Śródecki. Pan Rogal.

2018-11-16T22:46:00.003+01:00

Kiedy mieszkałam w Poznaniu miałam ulubioną cukiernię, w której kupowałam ukochane rogale marcińskie. Wypiekane przede wszystkim na 11 listopada, na święto Świętego Marcina. Później, przy okazji wizyt w Poznaniu również stamtąd przywoziłam sobie te pyszności z białym makiem. Albo prosiłam znajomych o przywiezienie jednego... W tym roku dowiedziałam się, że większość cukierni chwali się certyfikowanymi rogalami, czyli rogalami z margaryną (...!), okruchami cukierniczymi i sztucznymi aromatami... Tak, Drodzy moi, takie rzeczy w certyfikacie, który przyznaje się od 2003 roku, ale w 2008 r. rogal został wpisany do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych w Unii Europejskiej. Oznacza to, że bez certyfikatu producent nie może używać nazwy „rogal świętomarciński. W tym roku 105 cukierni otrzymało certyfikat. Nawet nie chciałam sprawdzać czy moja też, ale coś mi się wydaje, że nie może być inaczej. Zatem złudzenia opadły, miłość do rogala marcińskiego przygasła... Bo jakże to tak margaryną... Zatem zaczęłam myśleć o wypieku własnego rogala, choć wiedziałam..., słyszałam..., w końcu czytałam..., że to niezwykle trudna robota. No i jeszcze ten biały mak trzeba zamówić... Dam radę, pomyślałam, a jak się nie uda..., eee... to się nie uda, to będę miała kuchnię pełną jakichś rogalopodobnych tworów i... tyle. No to przeczytałam ten przepis jeszcze raz... i jeszcze raz... Ja nie zrobię...??? W końcu mam książkę "Lubię" Moniki Mądrej -Pawlak i Jana Pawlaka, a w niej przepis na Rogala Śródeckiego...! Pana Rogala Śródeckiego, jak mówi o nim Jan. Takiego z masłem, migdałami i skórkami cytrusowymi..! Zatem zamówiłam ten mak, a później wszystko poszło troszkę po grudzie..., ale z górki... A rogale były przepyszne...!

Zawsze patrzę optymistycznie na jakąkolwiek pracę, która mam wykonać. Nigdy nie mówię, że nie dam rady... No..., chyba, że byłoby to blok betonowy o wadze kilku ton, który trzeba przesunąć... Wtedy bym się zastanowiła... Zatem równie ochoczo zabieram się za przekopanie podwójnej (...!) szklarni mojej mamy, jak i za ciasto, które ma kilka warstw, oraz ciasto, które robi się kilka dni.

Nie wiem czy gdybym wiedziała, że tej pracy będzie tyle..., to wzięłabym pieczenie tych rogali pod uwagę... Nie wiem, czy zabrałabym się za nie, gdybym wiedziała, że JA będę musiała wykonać aż tyle pracy. W zasadzie sama ją sobie wydłużyłam... W Twoim przypadku, jeśli Ci powiem jak ja sobie skrócić i ułatwić, będzie na pewno szybciej. JESTEM PRZEKONANA. Także do rzeczy, nie przerażaj się, chociaż wszędzie czytasz, że to trudne. Wszystko jest trudne, dopóki się z tym nie zmierzysz. Z ciastem jak z życiem... Im trudniejsze, tym większy smak i satysfakcja.

Po pierwsze schowaj swoje ambicje i miłość do żeliwnej maszynki "do mięsa". Jeśli kolega, lub koleżanka zaproponuje Ci pożyczenie swojej elektrycznej na jeden wieczór, skorzystaj z tej nonszalancko rzuconej propozycji. Uwierz mi, trzykrotne mielenie białego maku zmieniło moje pozytywne uczucia do maszynki, w której przekręcałam mak jako mała dziewczynka. Wtedy jednak, w kuchni, zazwyczaj w przedświątecznym czasie, było mnóstwo ludzi (mam trójkę rodzeństwa...!) i przekręcanie świątecznego maku odczuwało się zupełnie inaczej.Wtedy nie lubiłam jej tylko troszeczkę jak się teraz okazało..., później poprosiłam mamę, aby mi ją oddała, bo brat obdarzył ją tą elektryczną (TU możesz poczytać o tej maszynce, a nawet ją zobaczyć), teraz... hmm... będę w niej mielić tylko fasolę na kotlety, a jak w przyszłym roku będę chciała zrobic rogale, to pożyczę sobie maszynkę.

Po drugie orzechy włoskie wyłuskaj dwa (...!) dni wcześniej , a migdały zblanszuj zaraz po tej robocie. I zmiel je, albo... kup zmielone, będzie JESZCZE SZYBCIEJ. Resztę możesz już wykonywać według przepisu.

Jeśli weźmiesz te moje wskazówki pod uwagę, masz szansę pięknie podzielić pracę na jeden wieczór i jeden poranek. Teraz to już naprawdę bułka z masłem... yyy... rogal półfrancuski z przepysznym nadzieniem, który nawet na trzeci dzień jest pyszny. Nie wiem co z rogalem dzieje się 4 dnia, ale... jestem pewna, że nie zechcesz sprawdzać. Lepiej zamroź.

Rogal Śródecki

Ciasto:

500g maki

20 g drożdży

30g cukru pudru

50g masła

150g masła do przełożenia ciasta

200ml ciepłego mleka

50ml ciepłej wody

2 żółtka

1 laska wanilii

szczypta soli

Nadzienie:

500g białego maku

200g migdałów

120g orzechów włoskich

120g masy marcepanowej

80g rodzynków

60ml Havana Club

skórka starta z cytryny

skórka starta z pomarańczy

0,5 szklanki miodu

0,5 szklanki cukru

70g masła

2 białka + 2 jajka

Klajdra:

jajko roztrzepane z odrobiną mleka (przed pieczeniem)

lukier (cukier puder i trochę wrzącej wody)

posiekane migdały i orzechy włoskie

Masę makowa najlepiej przygotować dzień wcześniej.

1. Dobrze wypłucz mak, wrzuć do gara, zalej wodą i gotuj 30 minut na małym ogniu. Odcedź, a następnie zmiel trzykrotnie w maszynce z małymi oczkami.

2. Rodzynki zalej Havaną Club z odrobina wrzącej wody i odstaw na około pół godziny do nasączenia.

3. Migdały zblanszuj i obierz ze skórki. Zmiel razem z orzechami(drobno, aczkolwiek nie na mąkę). na dużej patelni roztop masło, dorzuć orzechy i migdały. Smaż chwilę. Dodaj miód z cukrem i mieszaj do rozpuszczenia miodu. na koniec dorzuć mak, odsączone rodzynki, pokruszona masę marcepanową i smaż około 5 minut, ciągle mieszając. Dodaj skórki cytrusowe. Ubij białka i delikatnie wmieszaj do masy. I wreszcie ostatni element - jajka jedno po drugim, ciągle mieszając. Jeśli masa będzie zbyt gęsta, dodaj jeszcze jedno jajko.

Wszystkie składniki na cisto powinny mieć temperaturę pokojową. Ja przygotowuje ciasto wieczorem i na noc wstawiam do lodówki, a rano zjadamy świeżo upieczone rogale na śniadanie.

4. Przygotuj rozczyn. Do małej miseczki skrusz drożdże, dodaj cukier puder i mieszaj, aż drożdże się upłynnią. Dodaj łyżkę mąki, ciepła wodę (37C) i odstaw do wyrośnięcia na około 10 minut. Do misy wrzuć pozostałe składniki (poza masłem) oraz rozczyn. Wyrabiaj chwile (ręcznie lub robotem planetarnym) aż składniki się połączą. Następnie dodaj roztopione i przestudzone masło i wyrabiaj dalej, co najmniej 10 minut. Ciasto powinno być lśniące, elastyczne i bardzo milusie w dotyku. Przykryj miseczkę ściereczką i pozostaw cisto do wyrośnięcia na około półgodziny.

5. Wyrośnięte ciasto odgazuj, uderzając w nie pięścią. Przełóż na stolnice. Chwile wyrabiaj, a następnie rozwałkuj na prostokąt o bokach plus minus 18x36 cm (krótszym bokiem do siebie). Zawsze staraj się wałkować od siebie. Na 2/3 powierzchni ciasta rozsmaruj 150 g miękkiego masła (pozostawiając 1 cm brzegu). Pozostała 1/3 ciasta złóż do środka, a na to złóż ciasto wysmarowane masłem. W ten sposób otrzymasz prostokąt o 3 warstwach. Obróć o 90°, aby ciasto znów było ustawione wertykalnie (krótszym bokiem do Ciebie). Ponownie rozwałkuj i złóż na trzy. Masz zatem 9 warstw ciasta Zawiń je w folię (ale nie bardzo szczelnie, bo będzie rosło) i włóż do lodówki na pół godziny. Po tym czasie powtórz czynność wałkowania i zwijania. masz już 27 warstw. Do lodówki na pół godziny i ostatni raz to samo. Masz już pożądana liczbę 81 warstw najlepszego na świecie ciasta półfrancuskiego. Zafoliuj i do lodówki na noc.

6. Rano wyciągnij ciasto. Podziel na 2 części. Każdą spłaszcz i rozwałkuj na prostokąt o bokach mniej więcej 44x35 cm. Podziel na 8 trójkątów. Na każdy trójkąt wyłóż nadzienie, pozostawiając niewielki margines na bokach i około 8 centymetrów ciasta od wierzchołka trójkąta. Zwiń podstawę trójkąta do środka (2-3 cm), delikatnie natnij. Otrzymane "nóżki" rozłóż i zwijaj w kierunku wierzchołka trójkąta. Jeżeli nie zużyjesz całego nadzienia, możesz je zamrozić.

7. Układaj rogale na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, z zachowaniem kilkucentymetrowych odstępów, przykryj ściereczką i odstaw do podrośnięcia na 20-30 minut. Przed pieczeniem posmaruj rogaliki jajkiem roztrzepanym z odrobiną mleka. Będą się dzięki temu ładnie błyszczały.

Rozgrzej piekarnik do temperatury 190°C. Piecz rogaliki 16-20 minut. Powinni być pięknie zrumienione.

Oklajdraj każdego rogala gęstym lukrem, posyp posiekanymi migdałami i orzechami włoskimi. Czytasz te przepis już drugi raz i myślisz "Nie, nie, za dużo roboty, masakra jakaś i ta matematyka"? To źle. Powiedz głośno: "ja pierdole, zrobię te rogale!

Jagodzianki do pokochania – prawdopodobnie najlepsze jagodzianki jakie upieczesz…

2018-07-22T00:03:00.002+02:00

Lato mieni się kolorami, zapachami i smakami, które teraz są najwspanialsze. Nie zamrożone, nie ususzone, tylko takie jakie są, prawdziwe. Ociekają barwą i... sokiem w niektórych przypadkach. Kocham cię Lato...! Kupuję wiśnie i pestkując je wsuwką (taką do włosów) na tarasie podjadam te najciemniejsze, bardzo soczyste przy okazji brudząc sobie trochę twarz, trochę ręce i ... nogi, bo jak chlapnie to... chlapnie...! U babci Helenki do pestkowania wiśni zakładało się roboczy biały (...!) fartuch. Wyglądałyśmy po takim pestkowaniu jak pracownice... rzeźni...! Nie mam fartucha, więc zakładam czarny, wysłużony t-shirt, soku nie będzie widać. A później gotowałyśmy konfitury, których smaku zupełnie nie pamiętam. U mnie też będą. Przydadzą się do pączków Pani Marii. Takie małe wspomnienia.

Wiśnie wiśniami, ale czereśniami nie mogę się najeść. Wciągają jak krówki ciągutki, ale są zdrowe, wiadomo. Oby nie za dużo, bo później brzuch boli. Ale... poboli i przestanie, wiec i tak, kocham Cię lato...! Kocham za to ciepło, które znów u nas gości, za świeżość poranków oraz niebieskość nieba i... jagodzianki, które nigdy nie będą tak dobre, jak teraz.

Choć w tym sezonie upiekłam już 4 tych letnich bułeczek, to wciąż nie mam ich dość. Nie mam, bo szukam jeszcze lepszego smaku. “Wydziwiam” i nie chciałam piec ze sprawdzonego przepisu, który jest naprawdę dobry, ale…. chciałam znaleźć przepis jeszcze lepszy. Piekłam już z mascarpone i z duża ilością jajek i z kruszonką, ale… to wciąż było nie to. Za suche, za dużo ciasta, za mało… jagodowe. Tym razem zaczęłam zarabiać ciasto na te swoje, ale… zrobiłam je trochę inaczej. Hmm…, dużo inaczej…, zupełnie inaczej.

Po spróbowaniu pierwszej, jeszcze ciepłej przepadłam…! To jeden z tych przepisów, na który nie ma słów. Zapach wanilii jest wszędzie…, ciasta jest mało, jagód dużo i dobre i… jest kruszonka…! Jestem pewna, że też je pokochasz...!

Jagodzianki z kruszonką

(14 sztuk)

400g mąki pszennej (tortowej), i trochę do podsypania jeśli ciasto będzie za żadkie
80g cukru
duża szczypta soli
9g drożdży instant ( świeżych 20g)
120g masła
120ml mleka
3 łyżki śmietany 18%
2 jajka
laska wanilii

Nadzienie:
600 g jagód
2 opakowania cukru z prawdziwą wanilią + dwie czubate łyżki cukru demerara
3 łyżki mąki ziemniaczanej

Kruszonka:
80g mąki orkiszowej (albo zwykłęj pszennej)
40g zimnego masła
40g cukru
szczypta soli

Do posmarowania: żółtko, 2-3 łyżki mleka

1. Z całej ilości mleka odlej do rondelka 6 łyżek i je podgrzej (pilnuj, aby nie zagotować, mleko ma być lekko ciepłe). Dodaj drożdże, łyżeczkę mąki i cukru. Odstaw na 10 minut.
2. W tym czasie kiedy drożdże rosną rozpuść w innym rondelku pozostałe masło i dodaj do niego resztę mleka. Odstaw, ostudź.
3. W dużej misce wymieszaj mąkę z cukrem, solą i drożdżami. Dodaj mleko z masłem, jajka, ziarenka z laski wanilii i śmietanę. Wyrabiaj, aż powstanie gładkie ciasto. Będzie przypominać trochę miękka plastelinę. Przykryj ściereczką i odstaw na 1,5 godziny.
4. Po tym czasie zrób nadzienie: dokładnie wymieszaj jagody z cukrem i mąką ziemniaczaną.
5. Posyp stolnicę mąką. Ciasto zważ i uzyskaną wagę podziel na 14 części. (Ja każdy kawałek ważę tak, aby później bułeczki były podobnego kształtu). Każdą rozwałkuj, albo rozpłaszcz palcami na cienki placek. Na każdą część ciasta połóż 2 łyżki nadzienia, zlep jak sakiewkę zagarniając ciasto, sklej dokładnie i odwróć na sklejeniem w dół na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Przykryj ściereczką i odstaw na 0,5h do wyrośnięcia.
6. W międzyczasie zrób kruszonkę. Wymieszaj mąkę z cukrem i szczyptą soli. Razem z mąką i cukrem rozetrzyj w palcach pokrojone w kostkę masło i wstaw do lodówki.
7. Rozgrzej piekarnik do 190°C. Wyrośnięte jagodzianki posmaruj żółtkiem z mlekiem. Posyp jagodzianki kruszonką. Piecz 20-25 minut, do zezłocenia. Smacznego...!

Trufelki à la tiramisu

2018-03-18T16:46:00.002+01:00

Pogoda płata figle. I nie ma w tym nic dziwnego, marzec to marzec. Chwilowo przyszła wiosna i zeszłoniedzielne plusowe 15 stopni spowodowało, że wyciągnęliśmy prochowce, cienkie kurtki i... wiosenne uśmiechy. Już planowaliśmy chowanie wszystkich zimowych ciuchów i butów, a tu... niespodzianka. Na południu spadł śnieg, a u nas, nad morzem niespodziewanie przymroziło i powiało ostrym wiatrem. Lataliśmy prawie jak nasi skoczkowie... Przeprosiliśmy się z kurtkami i znienawidzonymi rajstopami pod spodniami (...!) i ciągle mówimy tylko o pogodzie...
Ale tam... mimo wszystko światło jest piękne, miejscami jakby letnie. Codziennie mamy słońce, a słońce to dobra energia i... żyć się chce. A jak dodać do tego jeszcze piosenki z dzisiejszej niedzielnej Sjesty Marcina Kydryńskiego w Trójce, to już coraz bliżej lata.

Dziś mam przepis dla miłośników tiramisu i... nutelli. Trufelki à la tiramisu. Bardzo łatwe do przyrządzenia, tak jak klasyczne tiramisu ( tutaj). Wymagają jedynie chłodzenia i przechowywania w lodówce. Jednak jak już je wyjmiecie, zrobią furorę i jestem przekonana już jeden kęs wywoła uśmiech. Próbujący będą się dopytywać czy to marcepan i ... przekonywać Was, że oszukujecie..., że to na pewno jest marcepan..., bo przecież smakują jak marcepan...
No cóż... sami sprawdźcie.

Trufelki à la tiramisu
10-15 sztuk

300 g mascarpone
200 g biszkoptów do tiramisu (ja używam takich )
50 g cukru pudru
20 g zaparzonej kawy espresso
Nutella
kakao

1. Mascarpone ubij z cukrem pudrem mikserem elektrycznym. W osobnej misce, albo w mikserze, rozgnieć biszkopty na piasek.
2. Do ciastek dodaj kawę i krem mascarpone. Ponownie wymieszaj, aż do uzyskania jednorodnej mieszaniny.
3. Powstały krem umieścić w lodówce, przykryj folią spożywczą i zostaw na około 1,30 godziny. Po tym czasie masa nadal będzie miękka, ale zwarta. Ja zostawiam ją na noc w lodówce. Lekko zwilżonymi dłońmi szybko nabieraj łyżkę ciasta i utwórz w środku wgłębienie. Włóż tam niecałą łyżeczkę Nutelli, przykryj ją odrobiną ciasta i uformuj dość regularną kulkę o wymiarach 3-4-5 cm.
4. Ułóż trufle na talerzu wyłożonym papierem do pieczenia i włóż do lodówki, aby stwardniały przez 30 minut. Po tym czasie nadaj mu rękami bardziej regularny kształt i otocz je w kakao. Przykryj je większa miską, albo folią spożywczą i wyjmij je w... razie... potrzeby ;).
Smacznego...!

Podroże i banofil

2018-02-11T15:33:00.000+01:00

Od dwóch lat sama sobie jestem szefem. Od dwóch lat w pełnym tego słowa znaczeniu, gdyż wcześniej (całe życie w zasadzie), choć fakty były takie same, zawsze byłam podwykonawcą. Taki kontrakt (a czasem nawet nie...) i w praktyce bycie pracownikiem jakby... na etat, ale w większym wymiarze godzin. Czasem nawet niewyobrażalnym... Bo czy można masować od godziny 7 do 21...? Albo od 7 do 21 i w trakcie przeprowadzić trzy godziny zajęć fitness...? Nawet jeśli odpowiesz, że to niemożliwe, moja odpowiedź będzie brzmiała MOŻNA. Bo ja tak miałam. Bo jak tak pracowałam. I miałam siłę. Jak trzeba, to można.
W związku z tym, że teraz o wielu sprawach decyduję zupełnie sama, pracy nie zaczynam o 7, chyba, że przyjdzie niebieskie lato i ktoś mnie poprosi o wcześniejsze spotkanie. W konsekwencji zaczynam pracę o 9 albo o 8 i dzięki temu śpię spokojniej i dłużej. Staram się położyć spać tak, aby sen trwał przynajmniej 8 godzin. Przez te osiem godzin organizm metabolizuje informacje, emocje i wydarzenia skonsumowane przez cały dzień. Przez te osiem godzin pobieram energię potrzebną na dobre funkcjonowanie w ciągu dnia.

Dzięki tym zmianom sporo podróżuję. Więcej niż zwykle. Dużo więcej. Spełniam marzenia i wyjeżdżam w miejsca, o których nawet nie miałam pojęcia... Uwielbiam podróże. Na wszystkie możliwe sposoby. Lubię stan bycia "w drodze". Lubie podróżowanie pociągiem i puste perony o świcie, lubię przestrzeń lotniska i podekscytowanie przed podróżą i lubię podróżować autem kiedy to samochód staje się takim trochę domem na ten czas. Czasem podróżuje sama, czasem z przyjaciółmi, a niekiedy z rodziną, Bywa, że wyjeżdżam nawet z osobami, których nie podejrzewałabym o posiadanie prawa jazdy, a nawet z takimi, o których wiem, że ważny dokument posiadają, ale nigdy za kierownicę nie wsiadły...

W grudniu odwiedziłam Afrykę z grupą kilku dobrych znajomych. Długo decydowaliśmy jaki środek transportu wybierzemy i zdecydowaliśmy się na rowery. Każdy z nas żyje aktywnie, więc rower był bardzo dobrym pomysłem. Podróż była długa i trudna, ale ekscytująca. Miejscami uciążliwa, bo wąskie przesmyki nie pozwalały jechać ciągiem i nasze rowery, wraz z bagażami musieliśmy przenosić. Chłopaki jak chłopaki, ale babki... No..., powiem Wam, że wartość nasza, z każdym uniesionym rowerem, w oczach kolegów wzrastała z dnia na dzień. Spojrzenia z podziwem, a często zwyczajna braterska pomoc i widoki wynagradzały wszystko. Teraz już nie trudy wspominam, ale wyjątkową przyrodę z jej zwierzętami, zapachy wiatru, nocy i cudne zachody słońca, kiedy po meczących dniach siedzieliśmy przy ognisku. W sercu zostały obrazy i poczucie naszych szczęśliwych wieczornych oczu, w których odbijały się ogniki radości pomieszane ze zmęczeniem. Do tego moje opalone nogi, spaloną buzię, wiatr we włosach i poczucie wolności, które nas wypełniało w tej nieogarnionej przestrzeni.
Cudny czas, doborowe towarzystwo i wspomnienia na zawsze.

Po powrocie z Afryki, jeszcze przed Bożym Narodzeniem, żeby troszkę ochłonąć, jako ochotnik, pojechałam do Chorwacji sadzić drzewa na terenach zniszczonych przez pożary w okolice Splitu. Kilka dni w innym klimacie, z nowo poznanymi ludźmi poszerzyło wiedzę o przyrodzie, jej pięknie i zagrożeniach. Pracowałam dla dobrej sprawy czując, że naprawdę robię wielkie rzeczy. Popołudniami piłam kawę na nabrzeżu, jadłam arbuzy i świeże figi, wystawiałam twarz do słońca, zwiedzałam i zachwycałam się kamienicami starego, jakże wciąż pięknego "wiecznie młodego" miasta. Popołudniowe zwiedzanie ustawiałam tak, aby za Złotą Bramą, prawie każdego dnia, pamiętając o legendzie, pogłaskać błyszczący paluch biskupa Grgura Ninskiego (po naszemu Grzegorza z Ninu) prosząc o spełnienie marzeń... Sobotnie wieczory wraz z "braćmi z lasu", jak się nazywaliśmy, przeznaczaliśmy na koncerty w pałacu Dioklecjana. Muzyka i gra świateł była wspaniałą nagrodą za dłuższą sobotnią pracę i obietnicą wolnej niedzieli. Wróciłam niesamowitymi wspomnieniami, z pięknymi zdjęciami i jeszcze większą miłością do Chorwacji.

W moją ostatnią podróż wzięła mnie moja mama. To był zupełnie nieoczekiwany wyjazd, gdyż w ostatnim czasie mama nie chciała się nigdzie ruszać. Każda propozycja budziła w niej niechęć i jeszcze większe przywiązanie do domowych pieleszy. Już nawet dziwiliśmy się z moim rodzeństwem, że po przeprowadzce na wieś jakby zdziczała... Nie chciała nic nigdzie, bo pogoda coś nie taka..., bo śnieg..., bo mróz..., bo pada... Ech... Odpuściliśmy sobie. Niemniej wymyśliła urlop... Nagle zaczęła mówić, że potrzebuje przestrzeni, nowych widoków i... wyzwań. Moja mama...? Wyzwań...? Przejażdżki wokół jeziora rowerem, nowych kwiatów w ogrodzie, czy innej odmiany jarmużu lub pomidorów to rozumiem, ale wyzwań...? To było trochę dziwne, jak na nią, ale... zawsze to ja ją gdzieś zabierałam, zawsze ja proponowałam i zawsze to ja byłam "kierownikiem" i kierowcą takiego wyjazdu. Tym razem, myślałam, może to ona chce się jakoś, odwdzięczyć powiedzmy..., choć przecież ja żadnej wdzięczności w tym "układzie" nie potrzebuję, może to ona chce zrobić niespodziankę... Mama poprosiła mnie tylko o urlop, spakowanie się na ciepło i zimno (spakowałam jeszcze ciuchy i buty do biegania) i towarzystwo ma się rozumieć. Łatwe do zrealizowania, prawda...? Tym bardziej kiedy samemu sobie jest się szefem.
Walizkę miałam już spakowaną, ubrałam ciemno niebieskie jeansy, szare wiązane buty, wełniany siwy sweter i ciepłą granatową kurtkę. Moje czarne, długie, nigdy nie farbowane włosy, pokręciłam jak nigdy i czekałam tylko na przyjazd mamy. Uśmiechałam się myśląc o tym jakie niespodzianki mnie czekają... Sądziłam, że skoro powiedziała, iż przyjedzie po mnie samochodem, to będzie to samochód z kierowcą... To była sprawa oczywista... Tymczasem za kierownicą wolkswagena classik - vana (w modelu z lat siedemdziesiątych...!) w kolorze biało-cytrynowym ujrzałam moją mamę...!

Mamę za kierownicą...! To było nie do uwierzenia... Przecież ostatnio widziałam ją 32 lata temu w pomarańczowym"maluchu", kiedy to razem jechałyśmy na Dzień Matki w szkole podstawowej... Rany...! Odważyła się, wreszcie...? Jak ona to zrobiła...? Lekcje...? I udawało jej się to ukryć...? Przecież teraz, jeszcze przez chwilę, po dziesięcioletnim życiu w Egipcie, mieszka z nią moja siostra, więc jak...? B. mówiła, że mama częściej wyjeżdża rowerkiem "się przejechać", bo do miasta jest dobre 10 kilometrów, ale... no... nie dowierzałam... Jednak postać mamy kierującej starym autem w, na oko..., dobrym stanie była oczywista, realna i uśmiechnięta, a samochód był na niemieckich numerach... Wsiadłam jako pasażer, mimo wszystko, pełen ufności, że "wszystko się uda, o to nie ma żadnej obawy...", a nas czeka na pewno przygoda życia... Najpierw sto pytań do... Trochę odpowiedzi wymijających, trochę pewnych... Samochód należał do dawnego znajomego, który chce się przeprowadzić w nasze okolice. To on namówił mamę na odnowienie umiejętności. Wiadomość przyjęłam z radością, bo ileż to razy proponowałam mamie, że może wsiądzie do mojego samochodu, może spróbuje... Wszystko spełzało na tłumaczeniach, że za dużo czasu upłynęło od ostatniego razu i... ona się boi i po co jej to, przecież ma... rower, to ze wszystkim sobie radzi. Tym razem dała się przekonać komuś innemu, ale nie miałam o to nawet odrobiny żalu.
Podróżowałyśmy po Polsce odwiedzając wszystkich krewnych i znajomych. Taka, początkowo, podróż sentymentalna. Miasteczko Krajeńskie, Poznań, Ruda Śląska, Kazimierz, Zamość... Podróż z mamą była szalona i ekscytująca, jakby w jej ciele zamieszkała dużo energetyczniejsza osoba niż ona sama. I wcale nie czułam się z tym dziwie. Było trochę jak w domu podczas rozmów przy dobrej kawie. Śmiałyśmy się, śpiewałyśmy w samochodzie i planowałyśmy co dalej. Nawet ja, dzięki temu miałam energii za dwóch. Na początku mama powiedziała, że najpierw sentymenty, a później niespodzianka... Zatem czekałam na niespodziankę ciesząc się tym co tu i teraz, ciesząc się czasem z nią, jej i swoją energią. Czułam wolność, prawdziwość i świeżość tego czasu.

Z Zamościa skierowałyśmy się w kierunku Bieszczad, w których nigdy nie byłam. Pogoda była całkiem przyjemna. Im bardziej na południe, tym więcej śniegu. Mróz i śnieg w towarzystwie słońca radowały każdą komórkę mojego ciała. Przypominałam sobie jak będąc nastolatką, zimą, koleżankami byłyśmy w Rogach podczas ferii zimowych. Zajrzałam wtedy do Dukli, Miejsca Piastowego, Krosna i weszłam na Cergową, ale wspomnienia z tych miejsc miałam bardzo odległe. Pamiętam jak oprowadzano nas po Pustelni św. Jana z Dulki. W pewnym momencie znajomy przewodnik powiedział wskazując ręką: "A tam on miał ule..." na co wszystkie trzy spojrzałyśmy na niego nieprzytomnymi oczami pytając: "Jaką Ulę...???" .
Ze wspomnień wyrwał mnie głos mamy:
- A teraz - powiedziała - zaczynamy zmierzać w kierunku niespodzianki... Jeszcze kilkanaście kilometrów.
Uszy i serce nastawiłam jak radary... Co też ona mogła wymyślić...? Choć droga była prosta, to samochód zaczął podskakiwać jak na wyboistej drodze. Mam była skupiona i zadowolona jednocześnie, więc ja tylko szerzej otwierałam oczy i używałam mięśnia naczasznego marszcząc czoło. Czułam lekki niepokój, ale mam starała się trzymać kierownicę mocno i jechała prosto i pewnie. Miałam wrażenie, jakby coś nam chciało przeszkodzić w dotarciu do tego celu jak dotąd znanego tylko mamie. Im bliżej, tym bardziej nami szarpało. Nagle jednak wjechałyśmy w rozległą dolinę, gdzie, jak okiem sięgnąć było biało. Zbocza porośnięte gęstym lasem pokrywał śnieg. Horyzont zakończony był wysokimi świerkami i tak samo strzelistą wieżą kościoła kierującą się ostro ku niebu. Bajka, pomyślałam, ale nagle szarpnęło mocniej, a przed nami wyrósł mur z kamieni. Tak jakby zabudowano drogę, a wieś była nim otoczona. Dziwne... Wycofując, ślizgając się trochę i klucząc znalazłyśmy w końcu drogę, która prowadziła dalej wzdłuż muru, ale tera zbyła przysypana śniegiem. Dojechałyśmy do szerokiej drewniano-kamiennej bramy w stylu jakby norweskim. Parę razy na wciąż gładkiej drodze nami wstrząsnęło, ale jechałyśmy dalej i nagle po prawej stronie zauważyłam drzewo. W miarę zbliżania się do wioski ze strzelistym kościołem, zbliżałyśmy się też do drzewa, a ono było naprawdę bardzo duże, coraz większe..., ogromne. Trochę przypominało baobab. Pomyślałam, że już mi się podobają te Bieszczady. Podjechałyśmy bardzo blisko. Mama wyłączyła samochód i spojrzała na mnie znacząco.
- Jesteśmy - powiedziała tajemniczo mrużąc oczy.
- Jesteśmy...? Chciałaś mi pokazać to drzewo? Tak po prostu? I Bieszczady? Obejrzymy je i będziemy chodzić po górach...? - byłam trochę rozczarowana i zdziwiona. Mama uśmiechnęła się tylko i pokiwała głową.
- Wejdź do środka - powiedziała spokojnie. Uświadomiłam sobie, że podczas całej podróży była nieprawdopodobnie miła i cały czas zgadzała się ze mną. Dopiero teraz zaczęło to być trochę dziwne.
- Do... środka...??? - nie dowierzałam.
- Tak, tutaj, zobacz - wskazała mi drzwi maleńkiego domku, w kolorze pnia drzewa, ukrytego wśród rozległych korzeni, z których ogromna część znajdowała się nad ziemią, dzięki czemu wydawało się, że drzewo tylko częścią korzeni zagłębia się w ziemię, reszta tworzy ażur i taką jakby drewnianą koronkę pod grubym pniem drzewa.
- Mam tam wejść sama...? Wejdziesz ze mną? - czułam się niepewnie.
- Wejdziemy razem - uspokoiła mnie - Zobacz tam są dwie pary drzwi - dopiero teraz je dostrzegłam, bo wzór słojów tak się zlewał, że podczas szybkiego spojrzenia przed chwilą nie zauważyłam drugiej klamki - Chodź, wzięła mnie za rękę, a ja ufnie włożyłam swoja rękę w jej. Szłyśmy w świeżym jasnym puchu. W pewnym momencie weszłyśmy w cień drzewa. Śnieg błyszczał i skrzypiał. Podeszłyśmy do drzwi. Ja do prawych, ona do lewych.
- Mamo, ale co to będzie...? - usiłowałam uzyskać jakąś odpowiedź.
- Całe życie chciałam Ci to pokazać - powiedziała - ale nie byłaś jeszcze gotowa - zdumiała mnie i mocniej ścisnęła moja rękę - Ruszaj, zobaczysz, będzie pięknie - powiedziała z uśmiechem - później się tu spotkamy - dodała.
Puściła moją dłoń i każda z nas zaczęła otwierać swoje drzwi walcząc ze śniegiem, który leżał tuż przy nich. Otworzyłyśmy je w tym samym momencie. Spojrzała na mnie jeszcze raz.
- Będzie pięknie, zobaczysz - uśmiechnęła się spokojnie i szczerze i zamknęła za sobą drzwi.
Weszłam ufając i też zamknęłam za sobą drzwi. Weszłam na mały placyk wyłożony wapiennymi płaskimi kamieniami i d razu zobaczyłam takie same wapienne, kamienne schody prowadzące jakby w dół, a jednocześnie prosto skąd, zza zakrętu, wychodziły świetliste promienie. Wyglądały trochę tak, jakby tam dalej świeciło słońce jeszcze intensywniejsze niż to na mroźnej bieszczadzkiej polanie, na której zostawiłyśmy samochód. Wahałam się tylko przez moment, bo lubię przygody, zakamarki i włóczęgę bocznymi ulicami starych miast i wiem, że schody zawsze prowadzą w ciekawe miejsca.
Za zakrętem weszłam na podobna polankę jak ta, z której wchodziłyśmy razem z mamą. Tak, jakbym poszła za to wielkie drzewo, ale oglądając się, ale nie zobaczyłam go za sobą. Szłam i szłam podekscytowana, aż doszłam do miejsca, gdzie stał drewniany fotel wyłożony aksamitnymi turkusowymi poduszkami i stolik z malutką porcelanową filiżanką i miską pełną owoców. "Usiądź tutaj" - było napisane na kartce, która leżała na jednaj z poduszek. Rozejrzałam się i zobaczyłam, że w filiżance jest gorące podwójne espresso z orzechową cremą. Usiadłam pełna oczekiwania i poczułam spokój. "Spróbuj mnie" zobaczyłam malutką kartkę na spodeczku przy filiżance, a przy owocach napis "poczęstuj się". Najpierw wzięłam piękną i słodką malinę, później sięgnęłam po kawę i w jednej ręce trzymając spodeczek, popiłam. Kawa rozlała się po języku jak delikatny krem. Zdążyłam pomyśleć "Doskonała...", kiedy nagle śnieg wokół zaczął się topić... Wokół mnie pojawiły się kolorowe kwiaty, a zamiast śniegu pod nogami miałam zieloną trawę. Na żadnym drzewie nie było już śniegu, a wśród gałęzi, spoglądając na mnie przez chwilę, mignęła wiewiórka. Zdumiona rozglądałam się wokół. Odstawiając filiżankę zobaczyłam, że mam na sobie zwiewną sukienkę w kwiaty, a na stopach sandałki. Ale jak... Co ona powiedziała...? ...że wcześniej nie byłam na to gotowa...? Ale jak...??? Jak...??? Nie wiedziałam czy tracę rozum, ale czułam zapach i kwiatów i kawy jednocześnie. Poczułam, że moja prawą stronę twarzy przeszywa dreszcz... i opadłam na poduszki. Byłam jednocześnie w stanie świadomości i nieświadomości. Widziałam, że stoję na tarasie, z którego rozciąga się widok na lazurowe morze. Śpiewały ptaki, a ja czułam, że budzę się z głębokiego snu. Wszystko było tak realne...!Widziałam wszystko tak wyraźnie, jak nigdy dotąd. Czułam zapachy, ciepło słońca i orzeźwiające powiewy wiatru. Czułam się też silniejsza, jakby zdrowsza i pełniejsza miłości. Czułam jednię z naturą. Byłam jednocześnie nią i sobą. Czułam, że schodzę do głębi swojego serca i tam jestem jeszcze piękniejsza i lepsza. Czułam cierpliwe wsparcie dla samej siebie i miłość do wszystkich. Czułam się człowiekiem z szerszym sercem niż dotychczas i człowiekiem naprawdę wolnym. Czułam jakbym dopiero teraz docierała do Prawd Najważniejszych. Całą mnie wypełniała słodycz nadziei. Nie było przeszłości i przyszłości. Był tylko ten moment, ten czas. Błękit nieba i lazur wody sprzyjał mi jak nigdy dotąd. To był mój film, a w nim świadomość, że moje szczęście nierozerwalnie związane jest ze mną i zależy tylko od jednego człowieka na tym filmowym planie, ode mnie. W tym momencie akceptowałam życie takie, jakim jest. Byłam jednocześnie sukienką w kwiatki, lazurem morza, siłą skał dumnie opierającym się falom i błękitem morza. Tym wszystkim i sobą jednocześnie. Spokojną i wolną, pełna miłości i wyrozumiałości. Poczułam swego rodzaju dreszcz szczęścia, pełnię życia i... wtedy się... obudziłam. Z poczuciem szczęścia, które pozostało.

Zatem z całego serca polecam dbanie o swój sen. Wiem, że jeśli zadbam o ładowanie nocnej, dobrej energii, zawsze będę miała jakaś przygodę. Bardziej lub mniej realną. Prawie "na zawołanie"... Co i Wam z całego serca polecam.

A na koniec najważniejsze. W zasadzie tylko z tego powodu opisuję Wam co u mnie słychać we... śnie. Teraz mam dla Was pyszny sernik bananowy z przepisu podróżników, ludzi, którzy zjedli kawał świata, właścicieli kawiarni La Ruina na wyjątkowej Śródce w moim kochanym Poznaniu, w którym mieszkałam 5 dobrych lat. Przepis pochodzi z wydanej przez nich książki "Lubię". Z całego serca...!

Banofil
tortownica 26 cm

spód
130g maki
75g masła
65g cukru
20g kakao
większa szczypta soli

masa
1kg twarogu
40g mąki
200g cukru
3 jajka
3 banany (po ok.180g)
150g kwaśnej śmietany
szczypta soli

50g gorzkiej czekolady
50g mlecznej czekolady
200g kajmaku
szczypta soli

klajdra
150g mascarpone
30g cukru pudru
100ml śmietany kremówki
30ml rum Havana Club
kakao
pieprz

1. Rozgrzej piekarnik do temperatury 200°C.
2. Roztop masło. Wszystkie składniki sodu włóż do miski i dokładnie połącz, najlepiej dłońmi, zagniatając je mocno między palcami (nie łączą się w zbitą kulę). Przełóż do tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia, równo rozprowadź. Mocno i równomiernie rozgnieć zarówno brzegi, jak i całą powierzchnię spodu. Nie oszczędzaj się, dzięki temu spód będzie chrupiący. Wstaw do piekarnika i piecz ok.10 min., aż do lekkiego przyrumienienia. Odstaw do wystygnięcia i stwardnienia.
3. Zwiększ temperaturę w piekarniku do 220°C.
4. Rozpuść czekolady w kąpieli wodnej. Dodaj kajmak i mieszaj do uzyskania jednolitej masy. Wylej do formy i równo rozprowadź po spodzie.
5. banany rozgnieć widelcem na pureé. W misie miksera umieść twaróg. Mieszaj chwilę, aby go delikatnie spulchnić. Dodawaj pozostałe składniki po kolei, mieszając tylko do połączenia składników w misie. Najpierw mąka, cukier, sól. potem jajka, jedno po drugim. Następnie pureé z bananów i na koniec kwaśna śmietana. Nie zmieniaj tej kolejności. Przelej do formy.
6. Wstaw do piekarnika na 10 minut, następnie zmniejsz temperaturę do 150°C i piecz kolejne 45-50 minut, lub do czasu, aż boki sernika będą ścięte, a środek delikatnie trzęsący. Boki sernika nie powinny się podnieść (ewentualnie delikatnie). wyjmij sernik z piekarnika i odstaw do ostygnięcia. Następnie wstaw do lodówki, najlepiej na noc.
7. Następnego dnia w misie miksera umieść mascarpone i przesiany cukier puder. Wymieszaj. Dodaj kremówkę i miksuj aż krem zgęstnieje. Uważaj żeby nie przebić śmietanki, bo zrobisz masło. Na koniec wlej rum i krótko mieszaj. Rozprowadź klajdrę na serniku. Wyrównaj. Oprósz równomiernie, hojnie kakao, przesiewając je przez sitko.
8. Przed podaniem posyp obficie wierzch sernika świeżo mielonym, drobnym pieprzem, albo... nie posypuj ;).

Pączki Pani Marii

2017-02-13T12:44:00.000+01:00

Mama smażyła je nie tylko w karnawale, ale, wolałam te w sklepie wiejskim przywożone z GS-u. Później te w mieście, naprzeciwko szkoły, gdzie na dużej przerwie popijaliśmy je oranżadą. Lukier oblepiał brodę, marmolada czaiła się w kącikach uśmiechniętych i rozgadanych ust, a państwowy pączek i słodki musujący napój był szczęściem na tę chwilę. Może gdyby zegarek tak bezlitośnie nie odliczał minut dużej przerwy, radość byłaby mniejsza...??? Kto wie... Niecodzienność oranżady była szczęściem zaraz obok dżinsów z wysokim stanem zapinanych na szeroki pas i turkusowej podszewki wypełniającej kieszenie... (i jeszcze wielu innych rzeczy, z których dziś byłoby absurdem się cieszyć). Nie każdy takie dżinsy miał, więc wspomnienie uczuć nie jest przesadzone. Gdybym jednak musiała wybierać..., ze spokojem zrezygnowałabym z pączków, a wybrała dżinsy - takie spełnienia wczesnej nastolatki lat dziewięćdziesiątych. Ale, wracając do pączków, te mogły, ale nie musiały istnieć, więc, gwoli ścisłości, znawcą.... nie byłam, jednak od momentu spróbowania pączków Pani Marii, dobrego pączka potrafię rozpoznać.

Być może przepis na TE pączki podobny jest do wielu innych przepisów na pączki.... Być może wyglądają identycznie jak wszystkie pączki, które do tej pory widzieliście. Być może. Zmienilibyście jednak zdanie po pierwszym, no... może po drugim kęsie. Dla mnie jednak, nawet nie wyglądają jak wszystkie inne pączki, gdyż są o połowę mniejsze, ale, co najistotniejsze, przede wszystkim nie dorównują innym swoją delikatnością.
Po raz pierwszy jadłam je jakieś 20 lat temu. Później zdarzyło się to jeszcze kilka razy. Może dwa, może trzy... Prośbę o przepis próbowałam się ułożyć w słowa, ale informacje, że nawet najwytrawniejsze gospodynie-koleżanki nie osiągnęły tej delikatności, o której mowa, skutecznie spychały ambicje o smażeniu pączków-ikon w dalszą przyszłość, taką, w której być może nabiorę wprawy... Innym, z doświadczeniem, nie wychodziło, to jak mi..???, więc... nie prosiłam. Z łatwością jednak wydębiłam przepis na sernik z ziemniakami i wraz z nim otrzymałam cały zeszycik z przepisami powojennymi, a w nim receptę na pączki. Na TE pączki. Czas jednak mijał, zeszycik kurzył się, a moje onieśmielenie trwało. Wspomniałam kiedyś Pani Marii, że może byśmy kiedyś wspólnie spróbowały..., ale się nie "składało". W końcu, latem, otrzymałam od niej telefon: "Przyjeżdżaj, jutro smażymy pączki...!". Byłam wniebowzięta...!!!

Po rozczynieniu drożdży, po połączeniu wszystkich składników zaczęłyśmy pracować. Najpierw Ona, później ja. Pamiętając Jej wcześniejsze ruchy, uderzałam ciastem o dno miski, wyciągałam je wysoko w stronę sufitu, aby lądując znów uderzyło o miskę. I tak ponad półgodziny, aż Pani Maria stwierdziła, że już wystarczy, że jest takie, jak trzeba. Przykryła je ściereczką i zostawiła aby urosło, a nam zrobiła kawę.

Aromat kawy i drożdży wypełniał kuchnię, a ja słuchałam opowieści o tym jak mała Marysia, może jedenastoletnia, może dwunastoletnia, razem z ciekawskimi dzieciakami z sąsiedztwa uwielbiającymi pączki, podpatrywała przy pracy wspaniałego radomskiego cukiernika pana Banasika. Widziała jak mistrz ciastem rzucał, jak je ugniatał i klepał tak długo, aż w cieście pojawiały się pęcherzyki. Mówiła, że zapamiętała, iż ciasto musi być delikatne, trzeba je wyrabiać dość energicznie aż będzie właściwie napowietrzone. Później widziała, że mistrz ciasta nie wałkuje, a rozciąga rękami starając się nie przerwać jego delikatnej struktury. Po wojnie, już w życiu dorosłym, piekąc pączki dla dzieci pamiętałą o panu Banasiku i jego technikę wprowadziła do swojej kuchni. Pączki jednak zmniejszyła, bo nie lubiła "takich dużych buł" , a po latach do lukru dodała skórkę pomarańczową, którą, z kolei, podpatrzyła w Warszawie w kawiarni "Pod kurantami".

Kiedy skończyła się kawa, a ciasto urosło, w powietrzu unosił się nadal smak przedwojennych wspomnień. Lepiłyśmy delikatne ciasto zamykając w nim wiśniową konfiturę. Pani Maria od czasu do czasu dorzucała garstkę obrazów z dziecięcych lat.
Później przyszedł czas na drugą kawę i ocenę (...!) ciepłych jeszcze pączków. Pozostałe delicje rozdzieliłyśmy do pudełek dla dla mnie, dla niej oraz kilku krewnych i znajomych.

Zatem pierwsze wspólne pączki miałam za sobą i cieszyłam się jak... nie wiem co...! Teraz sama wzięłam się za ich samodzielne rozciąganie, klejenie i... smakowanie. Po trzech pączkach zadzwoniłam do Pani Marii nieśmiało pochwalić się sukcesem. Prosiła, abym jednego pączka zjadła w jej intencji, co z wielka przyjemnością uczyniłam, a resztę.... rozdałam.
Pamiętajcie, że sukcesem tych pączków jest długie wyrabianie i rozciąganie, a nie wałkowanie ciasta.
Dziękuję za uwagę i powodzenia...!

Pączki Pani Marii

rozczyn:
50g drożdży
50g cukru
30g mąki
trochę letniego mleka tak, aby składniki się połączyły

pozostałe składniki:
4 żółtka
3 jajka
80g cukru
skórka z cytryny
750g mąki
1/3 -1/2 szklanki mleka
szczypta soli
kieliszek alkoholu
140g masła

konfitura wiśniowa albo inna ulubiona jako nadzienie
smalec lub bezwonny olej do smażenia; ja smażę na tłuszczu pół na pół: dwie kostki smalcu i butelka oleju

1. Zrób rozczyn i postaw do wyrośnięcia.

2. Utrzyj jaja i żółtka z cukrem i skórką z cytryny, dodaj przesianą mąkę, wyrośnięty rozczyn, mleko, sól i alkohol. Wyrabiaj ręką.

3. W rondelku roztop masło.

4. Gdy wszystko się połączy, dodawaj PO TROCHU roztopione masło i wyrabiać ciasto do osiągnięcia gładkości i pęcherzyków powietrznych. Oprósz mąką i przykrywając ściereczką odstaw do wyrośnięcia na półtorej do dwóch godzin.

5. Gdy ciasta przybędzie jeszcze raz tyle, podziel na 4 części, wykładaj po jednej na stolnicę ( a resztę schowaj pod ściereczką) i rozciągaj (ale nie wałkuj) aż ciasto osiągnie grubość mniej więcej 1,5 cm. Klasyczną szklanką wykrawaj krążki. Krążek kładź na rękę, na krążek dwie, albo trzy wisienki i sklejaj tak, aby konfitura nie wypłynęła.

6. Układaj pączki na posypanym mąką blacie, nakryj ściereczką i pozostaw do wyrośnięcia na jakąś godzinę.

7. Rozgrzej dobrze tłuszcz.

8. Wyrośnięte pączki omieć z mąki i kładź na tłuszczu. Gdy spód się zrumieni, drewnianym patyczkiem odwróć na druga stronę.

9. Usmażone pączki wykładaj na papierowy ręcznik, osącz i wyłóż na talarze.

Po usmażeniu wszystkich smaruj je lukrem ze smażoną skórką pomarańczową, albo w wersji skrócone z lukrem ze świeżo startą skórką pomarańczową, albo zwyczajnie oprósz cukrem pudrem, ale.... to już nie będzie to.

skórka pomarańczowa

składniki na 1,5 szklanki:

6 dużych pomarańczy ze średnio grubą skórką
2 szklanki cukru
1/4 szklanki wody

Pomarańcze wyszoruj i sparz. Obierz dzieląc skórkę na ćwiartki. Ze skórek odkrój i wyrzuć białą warstwę (albedo). Pozostałą skórkę pokrój w kosteczkę, zalej wrzącą wodą i gotuj 5 minut. Odcedź. Czynność powtórz.

W rondelku wymieszaj wodę z cukrem. Wrzuć przygotowane skórki pomarańczy i gotuj na minimalnym ogniu (początkowo pod przykryciem, pod koniec gotowania bez przykrycia), aż staną się półprzezroczyste, a większość wody wyparuje, około 45 minut. Wystudź, następnie na sitku odlej nadmiar syropu (około 2 łyżek).

Przełóż do słoiczków.

lukier pomarańczowy

1 szkl. cukru pudru

1-2 łyżki soku z pomarańczy

Łączę składniki ucierając je łyżką.

Lepiej później niż teraz...i wspaniałe koktajle bez cukru i inych cukrowych wspomagaczy

2017-01-29T21:44:00.001+01:00

Założyłam siwą czapkę na głowę i zaraz ją zdjęłam. Eee... "Załóż, przecież byłaś chora..." usłyszałam za prawym uchem... ". Skuliłam się w ramionach. "Kaptur też może być" ten szept szedł z lewego ramienia. Oba zlekceważyłam schylając się, aby założyć buty. "No załóż..., mówię ci..." znów za uchem prawym...
Czy za trzydzieści lat te same kwestie będę wypowiadała na głos...? Za trzydzieści lat...? Przecież za pięć lat moja mama będzie w takim wieku, w jakim ja będę za trzydzieści... Czy mama rozmawia sama ze sobą...? No..., do kota mówi..., ale...
Ulegając... prawym szeptom wyszłam w czapce. Próbowałam w ten sposób ukryć brak makijażu, bo ja przecież tylko do sklepu... Błądząc po półkach myślałam czym banany bio różnią się od tych nie bio... Gołym okiem różnicę zauważyłam tylko w cenie i wzięłam te "niebio", a uchem zakrytym czapką usłyszałam jak pan około pięćdziesiątki wybierał awokado i mówił: "może do wtorku dojrzejesz..." Oho... to może przyjść szybciej niż myślałam...

Przy papryce powiedziałyśmy sobie cześć. Ja wiedziałam, że ona to Ania i wiedziałam co, gdzie, kiedy..., ona natomiast : "Tak, wiem..., czekaj... fitness, albo fizjoterapia...!"wykrzyknęła z radością. "I jedno i drugie. Poznałaś po... oczach...?" zapytałam, bo wtedy, gdy pracowałyśmy w tym samym miejscu jeszcze się nie malowałam... "Nie, po produktach, które wybrałaś". Uśmiechnęłam się. Zamieniłyśmy jeszcze kilka serdecznych zdań. Wzięłam kartonik z warzywami, załadowałam całą torbę grejpfrutami, powąchałam spód ananasa, włożyłam do kartonika i ruszyłam w stronę kas.
W domu przeczytałam, że mówienie do siebie jest oznaką porządkowania rzeczywistości. Uff..., ale i tak lepiej później niż teraz...

Zatem w ramach porządkowania rzeczywistości zmiksowałam część zawartości kartonika i zrobiłam kilka zdjęć. Zielony koktajl robię tak często, jak często avokado (odłożone do ciemnej szafki) znajduję w doskonałym stanie dojrzałości. Zielony jest słodką, sytą wspaniałą przekąską. Różowy, może spełniać tę samą rolę, ale dzięki obecności czerwonej porzeczki jest lekki i orzeźwiający. W każdym z nich są tylko naturalne produkty.

Zielony koktajl

2-3 porcje

2 duże garści jarmużu

1/2 - 1 avocado

1 duży banan

pomarańcza

1/3 ananasa

trochę imbiru świeżo startego

pół szklanki wody albo więcej...

Zmiksuj wszystko dokładnie, wodą reguluj gęstość.

Różowy koktajl

2 porcje

3/4 szkl. mrożonych porzeczek

1i1/2 banana

pomarańcza

3-4 łyżki mielonych migdałów

trochę startego świeżego imbiru

Zmiksuj, pij od razu.

Simit, rokitnik i powrót czyli tureckie bajgle i koktajl z rokitnika, mango i banana

2017-01-16T18:12:00.001+01:00

Takiej przerwy nie planowałam. Żadnej nie planowałam. Życie zaplanowało, a ja mu uległam... Ten rok obfitował w nowe doświadczenia sportowe, zawodowe, fotograficzne i kulinarne. Zdobyłam nowy zawód (jestem podologiem...:)), w którym się rozwijam. Przebiegłam maraton, dwa półmaratony i kilka krótszych oficjalnych biegów. Stylizowałam zdjęcia do książki z wypiekami, która jeszcze nie ukazała się na rynku i nadal kulinarnie (i około kulinarnie) eksperymentuję w swojej kuchni.

Dziś mam przepis przepyszne bajgle tureckie z książki Moniki Wałeckiej "Opowiadania drewnianego stołu" oraz wyjątkowo aksamitny koktajl, który podpatrzyłam Mary. Bajgle najlepiej smakują w dniu wypieku. Koktajl jest z rokitnikiem, pełnym cudownej witaminy C (który zebrałam jesienią i zamroziłam, przyszłym roku zamrożę jeszcze więcej) i z mlekiem owsianym, które robi się wyjątkowo łatwo (poniżej przepis), ale możesz też użyć innego roślinnego, lub zwykłego.

Może koktajl i bajgle wystarczą na początek...?

Simit - tureckie bajgle
Składniki na 10 sztuk

650 g mąki pszennej (chlebowa typu 750)
7 g drożdży suchych
200 g letniej wody
150 ml mleka
1 jajko
2 łyżki oliwy z oliwek
2 płaskie łyżki cukru
1 łyżeczka soli

Dodatkowo:

1 szklanka sezamu, podprażonego na suchej patelni do zezłocenia ( mieszaj cały czas, przypalony sezam będzie gorzki)
1/3 szklanki wody wymieszana z 1 łyżką melasy

Ze wszystkich składników (oprócz sezamu i melasy) zagnieć gładkie i elastyczne ciasto. Przełóż je do naoliwionej miski i pozostaw do wyrośnięcia na godzinę lub do czasu podwojenia objętości.
Kiedy ciasto urośnie, wyłóż je na blat i podziel na 10 kawałków. Każdy z nich uformuj w kulkę i pozostaw na kwadrans. Następnie każdą z kulek rozwałkuj rękami na wałeczek o długości mniej więcej 70 cm. Złóż go w pół i skręć delikatnie dookoła własnej osi aż otrzymasz świderek. Złącz jego końce i ułóż na umączonym blacie. Instrukcję jak formować bajgle znajdziesz tutaj.
Tak przygotowane bajgle pozostaw do wyrośnięcia na 30 minut. W międzyczasie lekko podpraż na patelni sezam, w oddzielnej misce rozrób melasę z pół szklanki wody. Podrośnięte bajgle zanurz w przygotowanym roztworze z obu stron, lekko odsącz je nad miską, a następnie obtocz w sezamie. Ułóż na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Piecz przez ok. 25 minut w piekarniku nagrzanym do 200 stopni. Bajgle najlepiej smakują w dniu wypieku, ale z powodzeniem możesz z nich korzystać przez następne dwa dni. Smacznego!

Uwaga: jeśli chcesz, by pęknięcia na bajglach były mocniej widoczne, posmaruj je wodą z melasą i oprósz sezamem jeszcze przed podwojeniem objętości, zaraz po uformowaniu;

Koktajl z rokitnika, mango, banana i mleka owsianego
3 porcje 1 bardzo duży banan
1 mango
100 g rokitnika*
2 filiżanki mleka owsianego **
1łyzeczka ekstraktu waniliowego
1/2 łyżeczki kurkumy

dodatkowo (do ozdoby)
sezamem
mrożone malin
mrożony rokitnik

Wymieszaj wszystkie składniki w blenderze, aż smothie będzie gładkie i gęste. Przecedź przez sito, aby pozbyć się czarnych pestek z rokitnika. Wlej do szklanek i pij ze smakiem.

* jeśli jesteś z Warszawy, TUTAJ możesz dostać rokitnik mrożony ;

**Mleko owsiane
2 filiżanki

4 łyżki płatków
400 ml wody
Zmiksuj i przecedź przez gazę, albo czystą ściereczkę.

Do koktajlu możesz użyć mleko nie przecedzone, wtedy koktajl będzie bardziej gesty.

Alleluja!

2016-03-26T23:42:00.004+01:00

Dzisiejszej miłości, pokoju i nadziei na DŁUŻEJ. Niech radość Zmartwychwstania będzie naszym udziałem:). Dobrego świętowania:)

2015-12-24T11:51:00.000+01:00

Moi Drodzy,

życzę Wam spokojnych serc,

nadziei, która trzyma w pionie,

mądrości,

satysfakcji

i łagodności na każdy czas.

Spójrzmy na siebie nowymi oczami, tak, jakbyśmy widzieli się po raz pierwszy - bez obciążeń i naznaczeń, spójrzmy na swoich krewnych i bliskich tak, jakbyśmy właśnie och poznawali...

Dobrego czasu, dobrego świętowania!
Pięknego Bożego Narodzenia!

Bóg się rodzi.

Do zobaczenia przy żłóbku!

Crumble z jabłkami, malinami i orzechową kruszonką. Oczekiwanie na...

2015-12-02T15:38:00.002+01:00

Grudzień. Gałęzie drzew obce, jakby nieznajome, a po kolorowych wcześniej, liściach tylko mokre resztki. Na dworze gorzej niż przewidujemy. Lodowaty płyn wpada prosto za kołnierz, a wiatr szarpie połami płaszczy. Do tego ciemno i zimno. Wciąż jeszcze jesień, ale samo słowo grudzień przynosi wewnętrzne nastawienie na zimę. Z pawlaczy, czy garderoby wyciągamy rękawiczki i czapki, kupujemy buty, kurtkę, czy płaszcz "na zimę". Wraz z tym nastawieniem i grudniem przychodzi czas oczekiwania na... śnieg. Wprost nieproporcjonalnego oczekiwania w stosunku do zapowiedzi pogodynek i innych (Kret kłamie...! powiedziała wczoraj koleżanka). Ale co tam... lekceważymy je, bo oczekiwanie ma swoje prawa.... Czekamy, nawet jeśli głośno nie przyznajemy się do tego. Czekamy, bo każdy z nas nosi w sobie pragnienie... baśni, a pierwszy śnieg jest jej, swego rodzaju, namiastką. Czekanie wytwarza w nas przepiękne przestrzenie piękna i czegoś nieuchwytnego... W każdym razie śnieg, w naszej szerokości geograficznej, pojawi się, albo... nie, a piękno pozostanie. Tak przynajmniej sobie życzymy.

Grudzień to czas Adwentu i radosnego oczekiwania na Boże Narodzenie. Mój kolega mówi, że Adwent wywodzi się od angielskiego słowa adventure - przygoda, więc trzeba się przyGodować na przyjście Jezusa i tym czasie przeżyć wspaniałą przygodę. A poważniej to czas intensywnej nadziei i odkrywania miłości w ludziach i w sobie. Czas nadziei na lepsze...

Mój wieniec przybrał w tym roku formę pieńka. Inspiracją był dla mnie pieniek Kristin z Islandii, który znalazłam wśród jej przepięknych zimowych zdjęć. Jak Wam się podoba?

Skoro grudzień i Adwent to napełniam się oczekiwaniem i nadzieją mrucząc pod nosem: "Dopóki jest ciasto, jest nadzieja. A ciasto jest zawsze."(Deana Koontz - ale nigdy nie pamiętam...). Zatem ciasto z kruszonką. Swobodnie mogłabym je nazwać malinową szarlotką z kruszonką, ale będę się trzymać nomenklatury Katie Quinn Davies, z której przepisu korzystałam - "What Katie Ate. Weekend Katie" - i zostanę przy kruszonce, albo crumble. Ciasto jest zwarte i sycące, ale nie przesłodzone, słodycz jest tutaj zbalansowana orzeźwiającymi malinami ( u Katie jeżynami) i jabłkami. Pyszne do cappuccino i do herbaty, a do kakao najlepsze. Już jeden mały kawałeczek wywołuje uśmiech.

Crumble z jabłkami, malinami i orzechową kruszonką
12porcji - blacha 24x30cm

150g schłodzonego masła, pokrojonego na małe kawałki
300g przesianej mąki
110 + 50 g cukru pudru
1 jajko
1 łyżeczka ekstraktu waniliowego (albo cukru z wanilią)
2 zielone jabłka pokrojone na małe kawałeczki
250 g świeżych lub mrożonych malin (mrożone rozmrozić)

orzechowa kruszonka
75g mąki pszennej
100g schłodzonego masła, pokrojonego na kawałeczki
75g brązowego cukru + 2 łyżki do posypania
45g płatków owsianych
125g orzechów laskowych bez skórek, posiekanych
1/2 łyżeczki mielonego imbiru

1. Mikserem utrzyj masło, mąkę i 110 g cukrupudru do czasu aż będą przypominać mokry piasek. Dodaj jako i ekstrakt waniliowy i mieszaj dalej, aż powstanie zwarte ciasto. Uformuj z niego kulę, zawiń w folię spożywczą i włóż do lodówki na 20 min.
2. W tym czasie do rondla włóż jabłka, maliny, wsyp pozostały cukier i wlej sok z limonki oraz 125 ml wody (u mnie to był sok pozostały z rozmrażanych malin). Doprowadź do wrzenia, następnie zmniejsz moc palnika d średniej i gotuj 15-20 min. lub do czasu aż jabłka zmiękną, a większość płynu wyparuje. Zdejmij rondel z ognia odstaw do ostygnięcia.
3. Rozgrzej piekarnik do temperatury 180°C. Formę do pieczenia natłuść ALBO wyłóż papierem do pieczenia.
4. Przygotuj kruszonkę: mikserem utrzyj mąkę z masłem, aż powstanie tzw. mokry piasek. Dodaj pozostałe składniki włącz znowu na chwile mikser, aby je wymieszać i zostaw na później.
5. Wyjmij ciasto z lodówki, rozwiń i uformuj okrągły placek. Włóż go między 2 kawałki papieru do pieczenia, rozwałkuj na prostokąt o wymiarach 24x30cm i rozłóźż na spodzie blaszki.
6. Nakłuj ciasto dość gęsto widelcem i piecz 20 min. lub do czasu, aż zacznie brązowieć. Wyjmij ciasto z piekarnika, odczekaj 5 min., a następnie równomiernie rozłóż przygotowane wcześniej owoce. Posyp je kruszonką i dodatkową porcją brązowego cukru. Piecz 25-30 min. lub do momentu, kiedy kruszonka nabierze złocistego koloru. Po wyjęciu zostaw ciasto w blaszce na 30 min, następnie pokrój na kwadraty i podawaj.

Na Bałtyku sztorm

2015-11-30T17:04:00.001+01:00

Nad Bałtykiem wieje. 8, 9 w porywach do 10 w skali Beauforta. Trudno zejść schodami, które całe w piasku, więc schodzę otwartym wyłomem wydmy prosto na plażę. Już tutaj czuję ostre uściski lodowatego wiatru. Naciągam więc kaptur na czapkę, szczelniej zapinam kurtkę i żałuję, że nie pomyślałam o rękawiczkach. Długo tu nie pobędę…

Stalowo szare chmury, wichrem smagane, co jakiś czas odsłaniają niebo. Ziarenka piasku, pod wpływem imperatywu wewnętrznego śmigają z zachodu na wschód. Po drodze zatrzymują się na moich ustach. Dwie osoby, dość mocno “opatulone” chłoną moc natury nabierając energii na jakiś niewątpliwie gorący napój. Mewy w czerwonych, ocieplanych… gumowcach oczekują na świeże zimne kąski, a ja podczas tych 10 minut próbuję uchwycić piękno i moc żywiołu. Wracam marząc o gorącej herbacie…

Zupa z dyni z pomarańczą i mlekiem kokosowym w towarzystwie śmietany i prażonych orzechów laskowych

2015-11-25T22:44:00.001+01:00

Miasto przykrywają stalowe chmury, jarzębinom, prawie codziennie, kapie z nosa, a nagie drzewa, jakby zawstydzone..., czekają na białe okrycie, które znów uczyni je, swego rodzaju, dziełami sztuki. Silne wiatry, jak co roku, zrobiły swoje i nie ma na to rady. Wszystko przemija i zmienia się, przyczajone wchodzi w stan oczekiwania, tylko wrzosy wyglądają na w pełni zadowolone.

W zasadzie szybko mija mi ten listopad, bo spędziłam go w pracy. Wychodziłam, gdy jeszcze było ciemno, a wracałam po zmroku. Nie rozpieszczał mnie ten miesiąc, ale o ile większa stratą byłby taki choćby sierpień... Ech lepiej nie wywoływać wilka z lasu... Z dwojga złego, lepiej tak.

Wieczorami robiłam zupę na trzy dni, albo na trzy dni gotowałam kaszę lub fasolę, odmrażałam krokiety i wyciągałam sałatki z piwnicy. Pochłaniałam jabłka i zapijałam kawą. Raz nawet upiekłam szarlotkę.
W obliczu tragicznych wydarzeń w Paryżu wzruszałam się tym, że wszyscy moi Bliscy są daleko. Bliscy choć oddaleni... Chwytałam za telefon, aby poczuć tę bliskość choć trochę... i modliłam się o ukojenie serc tych tam w świecie, którzy są pełni ogromnej pustki i bólu po stracie.

Otrząsałam się z kropli deszczu, które czasem wpadły mi za kołnierz, szłam spać i wstawałam pełna sił i... oczekiwania kiedy to się skończy. Teraz mogę odetchnąć..

Teraz potrzebuję ciszy i spokoju. Teraz kupiłam nowa "Sjestę" i słucham dźwięków i magnetyzmu w sam raz na listopad (takich jak choćby TUTAJ). Do kompletu "Księgi Jakubowe", których już nie mogę się doczekać. A na horyzoncie Adwent z jego światłem w ciemności, mocą i oczekiwaniem, które w samo w sobie jest wielką sprawą. Czasami myślę nawet, że ta droga, to oczekiwanie jest większym sensem, że droga jest celem. Kto wie...

Tymczasem jedna z moich jesiennych zup. Smak dyniowej odkryty na nowo. Nadal wytrawnie, ale z nutą słodyczy dzięki pomarańczy. Przyprawy dodawaj według smaku. Jeśli wolisz rzadszą zupę, daj więcej soku z pomarańczy, jeśli bardziej ostrą, dolej trochę oliwy z chilli, albo dodaj kawałek papryczki chili podczas gotowania. Bardzo dobra zupa. Rozgrzewa, syci i... cieszy. Nie dolewaj do niej oleju z pestek dyni, bo jest zbyt ciężki i nie pasuje do pomarańczy, ale kwaśna śmietana musi być.

Zupa z dyni z pomarańczą i mlekiem kokosowym w towarzystwie śmietany i prażonych orzechów laskowych

4 porcje

800 g obranej dyni

2 średnie cebule

1/2 - 3/4 szklanki soku z pomarańczy

4-5 łyżek masła

3/4 puszki mleka kokosowego

1/2 - 3/4 łyżeczki gałki muszkatołowej

2 plastry pomarańczy z syropu, albo łyżeczka brązowego cukru

sól, świeżo zmielony pieprz

kwaśna śmietana

orzechy laskowe prażone (po garści na miseczkę - upraż je na zimnej patelni)

1. Obraną dynię pokrój w kostkę i razem z posiekana cebulą podsmaż na maśle w garnku na średnim ogniu. Mieszaj od czasu do czasu.

2. Gdy warzywa zmiękną, dodaj mleko kokosowe. Gotuj 15 min. Zmiksuj, dodaj sok z pomarańczy, pomarańcze w syropie (albo cukier), sól do smaku. Wszystko wymieszaj i serwuj z kwaśna śmietaną i uprażonymi orzechami.

Placki dyniowo-ziemniaczane z limonkowo-miodowym dipem ze śmietany (wersje dla mięsożerców, wegetarian i wegan)

2015-10-12T21:06:00.000+02:00

Październik. Zmrok przyczaja się cichutko jak szary kot... Pajęczyny błyszczą w słońcu jak najpiękniejsze korale, poranne mgły biorą świat we władanie, a my, najzwyczajniej w świecie, jak każdego roku o tej porze, motamy szale na szyjach zapominających pocałunki lata.

Jesienne kolory przytulają nas jak najlepsi przyjaciele. Wzrok błądzi po kolorowych liściach i wywołuje takie zachwyty jak gdyby to był ten pierwszy piękny raz... Zbieramy ostatnie orzechy, aby były na zimowe chłody, do wazonów wstawiamy długo kwitnące zatrwiany. Ze szklarni zabieramy pachnące papryki i resztki pomidorów. W międzyczasie pijemy kawę i głaszczemy kotkę, która co rusz dopomina się pieszczot. A wieczorem palimy ognisko i wspólnie jemy kolację, jak dawniej. Jest tak dobrze. I mogłoby trwać, gdyby nie konieczność powrotu. Po takich cudnych weekendach, choć czuję się na jakieś 25 lat..., chciałabym być już na emeryturze, aby móc cieszyć się tym światem, dotykać go i wąchać. Codziennie dostawać takie poranki z ich mocą i energią, której nie ma żaden inny kawałek dnia.

Wszystko tymczasem pozostaje w sferze pragnień, marzeń i tęsknot, a ja zabieram ze sobą kilkanaście dyń i zaczynam kosztować. Zupa już była, teraz placki, a później pumpkin latte. To będzie smaczna jesień.

Placki są zwarte i lekko słodkie (ze względu na słodką dynię). Można je upiec, albo usmażyć na rozgrzanym oleju.

Dla mięsożerców boczek i albo szynka,

dla wegetarian orzechy włoskie,

a dla wegan orzechy włoskie i bez jajka.

Ja swoje placki zapiekłam w krążkach dyni Violiny (spokrewnionej z dynią Butternut), ale możesz je upiec zwyczajnie, bez violinowych fanaberii. Nie zapomnij o dipie...!!!

Pieczone placki dyniowo-ziemniaczane z limonkowo-miodowym dipem ze śmietany

600-700g obranej dyni hokkaido

350-400g obranych ziemniaków

70g mielonych migdałów

100g sera gouda (opcjonalnie)

1 jajko (wersja wegańska bez jajka, koniecznie mąka ziemniaczana, ale najpierw wsyp dwie łyżki i zobacz jak się skleja)

3 łyżki mąki ziemniaczanej (opcjonalnie jeśli Twoja dynia będzie wodnista - czyli nie będzie dynią hokaido)

sól, troszkę pieprzu do smaku

80g = 8-10-12 plastrów wędzonego boczku, albo szynki w zależności od upodobań...

dla nie jedzących mięsa wersja z orzechami włoskimi:

100 g grubo posiekanych orzechów zalej gorącą wodą i dodaj do masy dyniowo-ziemniaczanej;

DIP:

300g kwaśnej śmietany (albo 150g kwaśnej śmietany i 150 g jogurtu)

skórka z całej i sok z pół limonki

2-3 łyżki miodu DO SMAKU

Połącz wszystko razem.

1. Piekarnik nagrzej do temp. 180°C.

2. Dynię i ziemniaki zetrzyj na tarce o dużych oczkach. Połącz z migdałami, jajkiem i ewentualnie z mąką ziemniaczaną. Posól i popieprz do smaku (tak, trzeba spróbować i wypluć...)

3. Wyłóż, formując placki, na papier położony na blachę, albo bezpośrednio na blachę. Piecz do zezłocenia.

4. Boczek pokrój w kosteczkę i podsmaż. Rozkładaj na jeszcze ciepłe placki. Podawaj z dipem.

2015-10-01T22:25:00.003+02:00

Dziś takie piękne Baby Boo otrzymałam od Olgi stwarzającej prześliczności. Olgę spotkac możecie tutaj: http://handmadebyolga.blogspot.com/.

Oluś, dziękuję, wspaniała niespodzianka :)

2015-10-01T22:20:00.003+02:00

Październiku Drogi...
dzisiaj jesteś taki piękny ♥,
mam prośbę... po prostu mnie przytul...