Wszystko o psach

Pies labrador - przewodnik

2012-06-16T23:12:00.000-07:00

Niepełnosprawność jest dla jednych wyrokiem, który wydała choroba, dla innych jest to po prostu cecha wrodzona.

Niepełnosprawność jest dla jednych wyrokiem, który wydała choroba, dla innych jest to po prostu cecha wrodzona. Tak jest na przykład w przypadku ludzi niewidomych, którzy albo utracili wzrok na skutek urazu lub choroby, albo urodzili się bez daru widzenia. Poruszanie się, czy wykonywanie jakichkolwiek codziennych czynności jest dla tych ludzi nader problematyczne. Muszą nauczyć się żyć wykorzystując inne zmysły, takie jak zapach, słuch, czy dotyk.

Bardzo dużą pomocą dla niewidomych są psy przewodniki. Są to specjalnie szkolone rasy psów, które pomagają w poruszaniu się osobom niewidomym.

Psy przewodnicy muszą być przede wszystkim bardzo łagodne i inteligentne. Jedną z ras, która nadaje się na szkolenie na psa przewodnika jest pies labrador. Labrador jest bodajże najbardziej przyjazną dla ludzi rasą, dlatego też znakomicie sprawdza się w roli przewodnika osoby niewidomej. Pies labrador musi mieć odpowiedni wiek i przygotowanie szkoleniowe. Małe szczenię raczej nie okaże się pomocne dla osoby niepełnosprawnej. Dopiero specjalistyczny kurs, organizowany przez zaledwie kilka ośrodków w kraju, sprawi, że pies labrador stanie się wyszkolonym psem przewodnikiem, który będzie nieocenioną pomocą dla osoby niewidomej.

--
Stopka

Edgar Kowalik

zwierzeta w internecie

Artykuł pochodzi z serwisu artykuly.com.pl - Twojego źródła artykułów do przedruku.

Jak wykąpać psa?

2012-06-16T22:57:00.000-07:00

Odpowiedź na to jest prosta: jak najrzadziej. O ile nie posiadamy psa wystawowego, lub mającego jakąś chorobę skóry wymagającą częstego mycia, psie kąpiele należy ograniczyć do minimum.

Jeżeli jednak nasz pupil postanowił wytarzać się w czymś wyjątkowo pachnącym, i kąpiel należy mu się bezwzględnie, całą procedurę należy przeprowadzić najszybciej jak to możliwe. Nie tylko ze względu na stan powietrza w mieszkaniu, i możliwość wytarcie się psa o meble, ale również z powodu czworonoga - większość psów nie lubi kąpieli, a żadna próba karania nic nie da - pies już dawno zapomniał, skąd wziął się zapach.

1) Przygotowanie łazienki. Przede wszystkim należy usunąć z łazienki wszystkie ręczniki i szlafroki, które wiszą tam na co dzień. Pies może się otrząsać, niekoniecznie zanim zdążymy do końca zmyć z niego to, w czym się wytarzał.
Na dno wanny lub brodzika kładziemy matę antypoślizgową, aby ułatwić psu utrzymanie równowagi.
Przygotowujemy tez szampon, najlepiej kupiony specjalnie dla typu okrywy włosowej, lub nawet rasy. Dzięki temu minimalnie zaburzymy naturalna barierę, jaką skóra psa sama wytwarza. Najlepsze byłoby oczywiście umycie psa sama woda, ale nie da to takiego rezultatu jak szampon.

2) Przygotowanie psa. Psu zakładamy obrożę - utrzymanie go w wannie, jeżeli postanowi wyjść, będzie bez niej bardzo trudne.
Jeżeli pies należy do tych, które regularnie przynoszą na sobie różne "ciekawe" zapachy, można postarać się nauczyć go wskakiwać do wanny samemu. Zaoszczędzi nam to dużo czasu i nerwów podczas wkładania psa do środka.

3) Kąpiel. Sama kąpiel nie różni się bardzo od kąpania dziecka - dużego i kręcącego się, ale nadal dziecka.
Szczególnie uważać należy na następujące rzeczy:
-temperatura wody powinna być jak najbliższa temperaturze ciała, czyli około 37 stopni.
-szampon nie może dostać się do oczu ani do uszu psa. Mimo że szampon dla psów nie powinien zawierać substancji drażniących, woda w uszach jest dla psów szczególnie nie przyjemna.
-psa należy spłukać bardzo dokładnie. Niespłukany szampon zmatowi sierść, a jeżeli zostanie w podszerstku może sprawić, że pies zacznie się pienić przy pierwszym deszczu.

4) Po kąpieli. Po spłukaniu z psa całego szamponu należy go jak najdokładniej wytrzeć. O ile nie jest środek lat i nie panuje upał, lepiej jest poczekać ze spacerem aż zwierzak przynajmniej trochę wyschnie.
Jeżeli zdecydujemy się na spacer, trzeba pilnować, aby zaraz po wyjściu nie wytarzał się w czymś jeszcze bardziej śmierdzącym. Dla psów zapach szamponu jest zbyt dostatecznie nieprzyjemny, aby próbować zamaskować go pierwszym "ciekawym" zapachem jaki znajdą.
--
Stopka

Artykuł pochodzi z serwisu artykuly.com.pl - Twojego źródła artykułów do przedruku.

Modne Psy – Nieszczęśliwe Psy?

2012-06-16T22:37:00.000-07:00

Z pewnością każdy, kto posiada zwierzątko domowe, stara się o nie jak najlepiej zadbać. Szczególnej opieki wymagają zwłaszcza psy, którymi trzeba dużo się zajmować już od szczeniaka, by jako dorosłe psy dobrze z nami współżyły. Edukacja, dyscyplina, posłuszeństwo – to tylko część tego, czego trzeba nauczyć psa. Ponadto, oprócz nauki, dochodzą jeszcze sprawy materialne, czyli wszystkie artykuły, w które trzeba zaopatrzyć naszego pupila.

Jednakże, dzisiaj w sklepach zoologicznych dostaniemy nie tylko karmę, miski, smycze czy zabawki, ale nawet ubrania dla psów.

Okazuje się bowiem, że dzisiaj dbanie o psy znacznie wykracza poza normy standardowej opieki nad pupilami. W niektórych przypadkach, kiedy bez żadnej potrzeby psy przebierane są w różne wymyślne fatałaszki, jest to nawet gruba przesada. Oczywiście, zdarzają się wyjątkowe sytuacje, kiedy rzeczywiście dobrze jest mieć ubranie dla psa. Są też niektóre rasy, które tego potrzebują, chodzi tu szczególnie o psy o bardzo drobnej budowie ciała i niezwykle krótkiej sierści. W takim wypadku zagwarantowanie pupilowi komfortu podczas spaceru, zwłaszcza przy złej pogodzie, jest w pełni zrozumiałe. Jednakże, bezmyślne kopiowanie stylu gwiazd, które nawet ze zwierząt pragną zrobić swoje kolejne ozdoby poprzez sprawianie im coraz to bardziej wymyślnych strojów, nie jest ani mądre, ani korzystne, zwłaszcza dla zwierzaka, który może nie podzielać naszej radości z nowego psiego ubranka. Zamiast tego, lepiej zainwestować w zabawkę dla psa lub inny artykuł, który sprawi mu przyjemność, a przy okazji pozytywnie wpłynie na jego rozwój.

Źródło: <a href="http://www.webshock.com.pl/modne-psy-nieszczesliwe-psy/">Modne psy – nieszczęśliwe psy?</a> - new_moon

Choroby Psów

2012-06-06T23:50:00.000-07:00

Herpes Virus , wirus który dziesiątkuje mioty w skrajnych przypadkach uśmierca szczenięta w pierwszych dobach ich życia. Wydawać się może że Herpes jest wirusem którego nosicielem jest również człowiek u którego najczęściej objawia się w postaci opryszczki na ustach a który uaktywnia się u człowieka w momencie osłabienia organizmu i mimo iż nie można go całkowicie wyleczyć to istnieją lekarstwa umożliwiające pozbycie się jej wizualnych efektów.

Rozpoznano (human herpesvirus – ludzki herpeswirus)
dwa gatunki wirusów opryszczki pospolitej:
HHV-1 (dawniej HSV-1, herpes labialis – opryszczka wargowa)
HHV-2 (dawniej HSV-2, herpes genitalis – opryszczka narządów płciowych).
A jak wygląda problem jeśli chodzi o zwierzęta np: psy i tu np: Owczarek Niemiecki.
Najczęściej do zakażenia dochodzi drogą płćową powoduje padanie szczeniąt oraz może doprowadzić do poronień, a nawet niepłodności u suk.
Psy w każdym czasie są narażone na zarażenie ale tylko szczenięta zarażone tym wirusem są bardzo zagrożone do 3 tygodnia życia.
Jakie zachowania szczeniąt powinny zwrócić naszą uwagę?
- szczenięta tracą instynktowny popęd do ssania, skutkuje to traceniem na wadze.
- osobniki zarażone zachowują się głośno (popiskiwanie)
- nie interesują się matką oddalają się od niej przez co obniża się ich temperatura ciała w efekcie czego w drugiej a nawet w czwartej dobie następuje zgon.

Źródło: <a href="http://www.webshock.com.pl/choroby-psow/">Choroby psów</a> - skocio

Dlaczego pies jest otyły?

2012-06-06T23:46:00.001-07:00

Myślisz, że trzy kilogramy to dla psa niewiele? Spróbuj nosić przez cały dzień zgrzewkę wody mineralnej - przekonasz się, ile dla zwierzęcia znaczy taka otyłość. I pamiętaj - jesteś za to odpowiedzialny. Źle dobrana karma dla psa to główna przyczyna nadmiaru kilogramów.

Definicja otyłości jest prosta: mamy z nią do czynienia wtedy, kiedy wzrost masy ciała przekracza 20 proc. normy. Kiedy rzecz dotyczy człowieka - wszystko jest jasne. Dodatkowe kilkanaście kilogramów widać gołym okiem. Potrzebne są nowe ubrania, a przejście dłuższego dystansu powoduje narastające zmęczenie. Kiedy rzecz dotyczy psa, nadwaga przestaje być tak dobrze widoczna. Dodatkowe trzy kilogramy wagi chowają się pod sierścią. No i pies nie potrzebuje ubrań. Jego samopoczucie jednak i stan zdrowia są tak samo gorsze jak w przypadku ludzi. Ten sam jest też winny - człowiek. Dlaczego? Bo za otyłość odpowiada choćby niewłaściwie dobrana karma dla psa.

Zdaniem dziennikarzy miesięcznika Mój Pies problem leży w żywieniu zwierząt pokarmem mieszanym - suchym i mokrym. Skład obu rodzajów karmy dla psa jest bowiem różny. W 100 g jedzenia suchego znajduje się na przykład około 21 g białka, 12 g tłuszczu i 50 g węglowodanów. W przeliczeniu daje to 360 kcal. Z kolei w takiej samej ilości jedzenia z puszki węglowodanów jest znacznie mniej, bo około 12 g. W efekcie porcja takiej karmy ma jedynie 100 kcal. Ponieważ pies potrzebuje około 750 kcal dziennie, łatwo obliczyć, że żeby zaspokoić swoje potrzeby musi zjeść 200 g karmy suchej lub 750 g karmy puszkowej. Właściciele jednak - bardzo często w dobrej wierze - mieszają oba rodzaje pożywienia w proporcjach jeden do jednego. Efektem jest nadmiar dostarczanych kalorii i dodatkowe kilogramy wagi psa.

Jeśli karma dla psa dobierana jest w sposób niewłaściwy - otyłość pojawia się prędzej czy później. Razem z nią przychodzą zagrożenia dla zdrowia zwierzęcia. Jakie? Otyłe psy narażone są na takie choroby jak cukrzyca, choroby serca i układu oddechowego, pogorszenie jakości sierści czy schorzenia kostno-stawowe. Zwierzę może też mieć obniżoną odporność. Najgroźniejsze jest jednak skrócenie życia psa.

Tak jak każdy organizm żywy, także pies może zachorować niezależnie od tego, czy jest otyły, czy nie. W przypadku psa otyłego jednak rośnie ryzyko powikłań związanych z utrudnionym dostępem do narządów wewnętrznych. Czas zabiegu jest wówczas dłuższy, a tolerancja na zmiany oraz leki - obniżona.

Czy nadwagę można rozpoznać? Czy ostrzeżenie może być na tyle wczesne, że karma dla psa zacznie być dobierana właściwie i dzięki temu uda się uniknąć dalszych komplikacji? Zapewne. Trzeba tylko dobrze przyglądać się temu, jak zmienia się zwierzę. Objawy nadwagi to bowiem nie tylko wzrost masy ciała, ale także zmieniony wygląd sylwetki, czyli powiększenie obrysu brzucha, brak wcięcia w talii, wałeczki tłuszczu), trudności w poruszaniu, niechęć do wysiłku fizycznego czy wysokich temperatur. Podejrzana może być niższa aktywność ruchowa - kiedy żywy do tej pory pies zaczyna spędzać dnie leżąc - możemy podejrzewać, że przeszkadza mu masa ciała. W takiej sytuacji przywrócenie właściwych proporcji żywieniowych i odpowiednia karma dla psa mogą być kluczowe.

Postrzeganie psów przez ludzi

2012-05-27T19:31:00.000-07:00

Pies - przyjaciel człowieka. Czy jednak każdy zgodzi się z tym stwierdzeniem? Raczej nie. Każdy z nas postrzega te zwierzęta na swój indywidualny sposób. Jednak czasem nawet zupełnie nieświadomie ludzie wyrządzają tym zwierzętom krzywdę.

Pies - przyjaciel człowieka. Czy jednak każdy zgodzi się z tym stwierdzeniem? Raczej nie. Każdy z nas postrzega te zwierzęta na swój indywidualny sposób. Jednak czasem nawet zupełnie nieświadomie ludzie wyrządzają tym zwierzętom krzywdę.
Traktują je jak ludzi, lub co gorsza jak maskotki, czy ozdoby swojej osoby. Wielu z nas nie wie, że zwierzęta przemawiają do nas, jednak swoim "psim językiem". Przekazują nam informacje, których my - ludzie, niestety nie potrafimy odczytać. Każdy ruch ogona, spojrzenie,
szczeknięcie, czy postawa ciała wyrażają to co chcą nam w danej chwili przekazać. Potrafią również "czytać" naszą mowę ciała. Wiedzą kiedy jesteśmy zdenerwowani, a kiedy mamy ochotę na zabawę. Dlaczego więc ludzie nie uczą się tej psiej mowy, aby móc cieszyć się każdą chwilą spędzoną ze swoim pupilem? Takich pytań można by zadawać w nieskończoność. Wielu ludzi zwierzęta te nazywa swoim przyjacielem, czy nawet członkiem rodziny, jednak nie przeszkadza im to w trzymaniu psa na łańcuchu przy budzie, nie wyprowadzaniu na spacery, zamykaniu na całe tygodnie, czy nawet lata do kojca, bez wypuszczania psa. Tacy ludzie nie dbają o dobro zwierząt, a jedynie są zapatrzeni w siebie. Mają psa bo np. urzekła ich ta mała kuleczka, czy może panowała moda na posiadanie psa. Gdy pies podrasta i właściciele nie mogą już sobie z nim poradzić, bo np. sika w domu, gryzie i niszczy wszystko to w konsekwencji trafia do zamknięcia na dwór. Wielu ludzi zamiast rozwiązywać takie problemy woli po prostu pozbyć się psa. Najgorsi są ci, którzy pozbywają się pupila, bo chcą wyjechać na wakacje. Teraz o tej porze roku znów mnóstwo psiaków trafi na ulicę, tylko dlatego, że mają nieodpowiedzialnych właścicieli. Niestety muszę przyznać, że znam wiele osób dla których normalną rzeczą jest pozbycie się psa. Tak naprawdę dopóki ludzie nie zadadzą sobie choć trochę trudu na zrozumienie tych wspaniałych zwierząt, to nic się nie zmieni. Szkoda, że u nas nie ma przepisów jak w innych krajach, gdzie żeby móc posiadać psa to trzeba zdawać specjalne testy dotyczące psiego zachowania, oraz innej potrzebnej wiedzy, aby móc opiekować się tymi wspaniałymi zwierzakami.

Joanna LMZapraszam na moje blogi:
mam-psa.blogspot.com
pies-lucky.blogspot.com

Transportery dla psów

2012-05-26T12:03:00.000-07:00

Chcesz wyjechać na urlop i zabrać ze sobą psa lub przewieźć pupila bezpiecznie do weterynarza?

Dostępne transportery dla psów na pewno w tym pomogą. Przy wyborze odpowiedniego dla naszego psa powinniśmy przede wszystkim zwrócić uwagę na wytrzymałość, solidne tworzywo (najważniejsze jest bezpieczeństwo zwierzaka) oraz odpowiednie drzwiczki, które nie mogą się otwierać same bądź przy małej pomocy pupila. Pod tym względem niepraktyczne są transportery wiklinowe, które zamykane są zazwyczaj jedynie na haczyk.

Gdy zabieramy psa do weterynarza ważne jest, aby właśnie drzwiczki w transporterze były umiejscowione także, lub tylko na górze (oczywiście zdaje to egzamin tylko przy kotach i mniejszych psach). Przebywając w poczekalni zwierzę może się na tyle zestresować czekającą go wizytą, bądź wystraszyć innych zwierząt, że nie będzie chciało dobrowolnie wyjść i jeśli nie pomoże wabienie go smakołykami trzeba będzie wyjąć pupila własnoręcznie z transportera, właśnie przez górne drzwiczki. Zabierając psa do samochodu dbamy o to, aby czuł się komfortowo, bezpiecznie oraz jak najwygodniej. Transporter dla psa musi być zatem odpowiednio dobrany jeśli chodzi o gabaryty naszego pupila. Mimo, bezpiecznej jazdy, niewskazane jest, aby pies „wariował” z powodu umieszczenia go w zbyt ciasnej klatce, a tym samym rozpraszał kierowcę podczas jazdy. Dlatego tak ważny jest dobór odpowiedniego rozmiaru transportera. Można go postawić w bagażniku, na podłodze o ile miejsce na to pozwala, bądź na fotelu i przypiąć go specjalnymi pasami, co jest bardzo ważne przy dłuższych trasach.

Oczywiście każdy doskonale o tym wie, że pies zawsze musi mieć dostęp do wody. W niektórych transporterach jest zamontowane już poidełko (jak np. marki Ferplast Atlas Deluxe). Jeśli poidełka nie ma, można dokupić je osobno i zamocować samodzielnie. Ważne także jest, by zwierzę nie leżało na gołym plastiku, tak więc by mu było bardziej miękko zalecane jest dokupienie odpowiedniego posłania. Natomiast, gdy zwierzak jest sporych rozmiarów można dokupić także do jego transportera kółka, co ogromnie ułatwia przemieszczanie klatki – dobry sklep zoologiczny będzie posiadał wszystkie te gadżety i informacje.

Jeśli chodzi o podróż samolotem wskazane jest, aby rozmiar transportera było nieco większy niż normalnie. Zwierzę musi wówczas móc swobodnie się w nim obracać, w przeciwnym razie może nie zostać dopuszczony do podróży. Będąc sam w luku bagażowym może czuć się nieswojo i popaść w lekką panikę, dlatego tak ważne jest nieumieszczanie go w już za ciasnej klatce (mimo, iż na co dzień, w innych okolicznościach psy szukają sobie właśnie ciasnego kąta). Jeśli transporter dla psa posiada normę IATA oznacza to, że jest dopuszczony do przewożenia zwierząt domowych w samolocie. Norma ta jest akceptowana przez prawie wszystkie linie lotnicze.

Posted in Artykuły do przedruku | No Comments »

Kot czy pies??

2012-05-23T09:11:00.000-07:00

Na pewno wielu rodziców często to słyszy od swoich pociech. W życiu każdego dziecka przychodzi taki okres, że chce mieć jakieś zwierzę. Z reguły jest to pies. Jeśli usłyszymy od naszego malca, że chce mieć psa, powinniśmy się bardzo dobrze zastanowić nad jego zakupem lub przygarnięciem ze schroniska. Na początku dziecko na pewno będzie zadowolone. Będzie się bawiło z psem, karmiło go, wyprowadzało na spacery. Jednak po jakimś czasie pies może się znudzić i wtedy będziemy mieli problem.

Dlatego decyzję o zakupie lub przygarnięciu psa należy bardzo dobrze przemyśleć. Jeżeli dziecko się uprze, możemy starać się namówić je na jakieś inne zwierzę, którego nie trzeba będzie wyprowadzać na dwór, na przykład chomika, świnkę morską, rybki czy żółwia, kot czy pies.
Jeśli już zdecydujemy się na psa, powinniśmy pilnować, aby dziecko go karmiło i wyprowadzało na dwór kilka razy dziennie. Jeżeli tego nie dopilnujemy, to potem na nas spadnie obowiązek zajmowania się psem. Pies jest idealnym zwierzęciem dla dziecka, które jest obowiązkowe i będzie się nim zajmowało. Dlatego jeśli nasze dziecko nie jest nauczone dyscypliny i mamy pewność, że po jakimś czasie znudzi mu się opieka nad psem, to najlepiej od razu namówić je na inne zwierzę.
Ludzie często bez namysłu kupują swoim dzieciom psy, a gdy one nie chcą już później zajmować się zwierzakami, dorośli oddają psy do schroniska lub, jak bardzo wielu robi, wyrzucają je na ulicy, przeważnie na polnych drogach, daleko od domu, tak aby pies już nigdy nie wrócił. Jest to bestialskie i nieludzkie zachowanie, ale niestety wielu z nas tak robi, zapominając o tym, że pies to żywe stworzenie, które czuje i ma instynkt.
Podobnie jest z pozbywaniem się szczeniąt, w przypadku gdy kupimy suczkę i nie dopilnujemy jej w czasie cieczki. Gdy suka ma dużo szczeniąt, to ludzie także części z nich lub całości się pozbywają. Najczęściej je topią. To także jest karygodne zachowanie, tym bardziej, że te szczeniaki mogłyby uniknąć przedwczesnej śmierci i znaleźć nowych właścicieli. Jeżeli mamy problemem ze znalezieniem nowych właścicieli dla szczeniaków, możemy zamieścić ogłoszenie w prasie lub w internecie na portalach dotyczących zwierząt, niż pozbywać się ich w tak okropny sposób.
Dlatego jeżeli planujemy kupić naszemu dziecku psa, przemyślmy to dobrze, żeby uniknąć potem dylematu, co zrobić z tym psem, gdy już się dziecku znudzi. Czasami lepiej jest kupić rybki czy chomika, przy których jest dużo mniej pracy niż przy psie i nie mieć potem wątpliwości co zrobić ze zwierzęciem.
Artykuł z serwisu Airstar.plDarmowe artykuły do przedruku
Autor: Ola

Psy rasy yorkshire terrier

2012-05-16T09:41:00.001-07:00

Kupując yorka, pamiętajmy o kilku podstawowych informacjach, które są bardzo ważne do dalszego , właściwego funkcjonowania naszego psa. Pierwszym z nich jest podstawowe szczepienie psa, które ochroni go przed chorobami oraz infekcjami. Drugą ważną rzeczą jest informacja od właściciela, który sprzedaje nam psa jaką karmę obecnie spożywa nasz york i ostatnią informacją powinna być notka związana z jego uzębieniem psa, czy ma dobry zgryz.

W internecie często spotykamy oferty sprzedażny yorków, po bardzo zróżnicowanych cenach. Wystarczy wpisać yorki szczeniaki lub yorki sprzedam, a pojawi nam się kilkadziesiąt ofert. Wybierajmy jednak z rozwagą i namysłem. Im tańsza oferta, tym bardziej pies może być pozderzany.

Aby dowiedzieć się coś więcej o tej rasie wystarczy poszukać w Internecie. Sporo właścicieli tych psów zamieszcza dużo informacji związanych z tą rasą. Jeżeli nie znajdziemy interesującego nas tematu wystarczy wpisać słowo yorki forum a ukarze się nam kilka specjalistycznych for o yorkach.

Prawie każda osoba wie jak wygląda yorkshire terrier. To mały piesek, którego waga nie powinna przeczać 3 kilogramów. Należy do grupy psów miniaturowych, chociaż jego charakter mówi co innego. Terriery to psy, których zawsze jest wszędzie pełno. Nie umieją usiedzieć w jednym miejscy spokojnie przez kilka minut.

Psy rasy yorkshire terrier, potocznie nazywane są yorkami. podczas chłodnych dni powinny nosić odpowiednie ubranka. Szczególnie yorki psy których włos został obcięty bardzo krótko. Psy tej rasy nie są specjalnie przygotowane na takie warunki klimatyczne, jakie panują u nas w kraju. W Polsce bardzo dobrą firmą produkującą i oferującą bardzo duży wybór ubranek jest firma York Design. Ubranka dla yorków to nie tylko moda, lecz przede wszystkim zdrowy i nie chorujący york podczas zimnych dni.

Wbrew od dawna, utartemu od lat powiedzeniu ,że psa powinno się kąpać maksymalnie raz na miesiąc psa rasy yorkshire terrier należy kąpać co najmniej raz w tygodniu,a to ze względu na jego włos, który jest bardzo podobny w budowie no naszego. Nie kąpiąc psa rasy yorkshire terrier przez okres dłuższy niż dwa lub trzy tygodnie jego włos staje się po prostu tłusty.

Źródło artykułu:
Psy rasy yorkshire terrier - Artykuły do przedruku

Na co szczepimy nasze zwierzęta?

2012-05-10T08:35:00.000-07:00

Zwierzęta mieszkające z nami, podobnie jak ludzie, narażone są na wiele groźnych dla ich zdrowia i życia patogenów. Najważniejsze i zarazem najniebezpieczniejsze z nich są patogeny wywołujące choroby zakaźne, zaraźliwe. Choroby te utrzymują się w populacji naszych domowych pupili i mogą być przekazywane z osobnika na osobnika, owocując często szybką wizytą u weterynarza. Najbardziej znanymi i powszechnie występującymi w świadomości Właściciela są m. in. nosówka, parwowiroza, białaczka kotów czy wścieklizna.

W celu kontroli tych chorób, ochrony zdrowia zwierząt towarzyszących, a także w celu ochrony zdrowia Właścicieli (człowieka) opracowano szereg programów ochronnych - standardów postępowania mających na celu zmniejszenie występowania ww. chorób o raz ograniczenie ich występowania w środowisku, mogące w rezultacie doprowadzić do całkowitego wyeliminowania patogenu ze środowiska (podobnie jak to miało miejsce z ospą właściwą u ludzi).

Programy te obejmują kompleksowe zabezpieczanie zwierząt przeciwko pasożytom zewnętrznym, wewnętrznym oraz przeprowadzane u weterynarza szczepienia przeciwko najgroźniejszym chorobom. Zarówno w przypadku kotów, jak i psów programy te są prawie na całym świecie ujednolicone i stosunkowo mało uciążliwe dla Właścicieli.

Psy, które nadal stanowią większość wśród utrzymywanych w gospodarstwach domowych zwierząt są uodparniane już od najmłodszych tygodni życia - prawidłowo poprowadzona przez lekarza weterynarii ciąża, oraz właściwa immunizacja matki(suki) warunkują wysokie miano przeciwciał przekazanych szczeniętom w tzw. "siarze"(pierwszym pokarmie pobranym przez nie zaraz po urodzeniu). Takie psiaki posiadają bardzo wysoką odporność na najgroźniejsze dla nich w tym wieku choroby: nosówkę i parwowirozę - odporność ta utrzymuje się nawet do 8 - 9 tygodni. Po tym czasie poziom przeciwciał matczynych, pobranych z siarą, obecnych we krwi zaczyna spadać.

W celu wyeliminowania tzw. "luki immunologicznej", czyli niskiego poziomu przeciwciał w okresie przypadającym właśnie na 8-10 tydzień życia szczenięcia - kiedy to zaczyna brakować przeciwciał matki, ale własny organizm szczenięcia nie wytworzył jeszcze własnych, pierwsze szczepienie weterynarzwykonuje około 6 tygodnia życia szczenięcia - zawiera ono tylko 2 patogeny: nosówkę i parwowirozę. Jest to wyjątkowa w skali całego życia szczepionka, pomimo tego że zabezpiecza jedynie przed 2 chorobami jej konstrukcja różni się od wszystkich pozostałych szczepionek. Szczepionka ta zawiera stosunkowo dużo antygenów - na tyle dużo, aby mogły one pokonać barierę przeciwciał pobranych z siarą i aby doszło do pierwszego w życiu szczenięcia pobudzenia układu odpornościowego. Takie postępowanie zapewnia dobrą ochronę szczenięcia przed zachorowaniem.

Oczywiście w celu ograniczenia stresu dla organizmu i uzyskania możliwie najlepszej odporności, przed tym pierwszym szczepieniem powinniśmy przynajmniej 2-krotnie odrobaczyć naszego szczeniaka - to bardzo ważne.

Większość pasożytów osłabia układ odpornościowy i uzyskana w takich warunkach odporność jest zdecydowanie mniejsza. Często Właściciele uważają, że jeśli nie widać pasożytów w kale zwierzęcia, to nie ma sensu go odrobaczać. Proszę pamiętać o tym, że jaja, larwy oraz cysty pasożytów to struktury mikroskopijne - nie jesteśmy w stanie "gołym okiem" stwierdzić ich obecności, natomiast jak wskazują prowadzone na całym świecie przez ośrodki naukowe badania problem nosicielstwa pasożytów dotyka ponad 80% zwierząt domowych, w tym również regularnie odrobaczanych. Dlatego warto pamiętać o zwalczaniu pasożytów wewnętrznych - robimy to także dla swojego zdrowia.

W przypadku szczenięcia kolejne dawki szczepionek podajemy w 3 tygodniowych odstępach. Szczepienie chorób zakaźnych wykonujemy 3-krotnie: w 6 tygodniu, następnie w 9 i ostatnie w 12 tygodniu życia. Tak uodporniony przeciw chorobom psim szczeniak zwykle jest ponownie szczepiony przez weterynarza po roku od ostatniego szczepienia, dalsze szczepienia chorób zakaźnych wykonujemy co 2 lata.

Ostatnim i najważniejszym z punktu widzenia prawnego szczepieniem jest szczepienie przeciwko wściekliźnie.

Szczepienie to w naszym kraju jest szczepieniem wykonywanym przez weterynarza obowiązkowo co roku u każdego psa. Pierwsza szczepionka przeciwko wściekliźnie powinna zostać podana przed ukończeniem przez psa 4 miesiąca życia. Pamiętajmy, że wścieklizna jest nieuleczalna i prowadzi do śmierci zwierzęcia, jest ona również niezwykle niebezpieczna dla ludzi i nierzadko pokąsanie człowieka przez zwierzę chore na wściekliznę kończy się tragedią.

W przypadku kotów schemat postępowania jest podobny - z jednym wyjątkiem: nie ma w tej chwili szczepionki dla kociąt, na tyle silnej aby przełamać barierę przeciwciał matczynych. W związku z powyższym pierwsze szczepienie u kociąt weterynarz wykonuje około 8 tygodnia życia, podobnie jak u szczeniąt powtarzając je jeszcze 2 krotnie, co 3 tygodnie. Kolejne szczepienia powtarzamy co 2 lata.

U kotów nie ma obowiązku szczepienia wścieklizny, natomiast jeśli nasz mruczek ma być kotem swobodnie korzystającym z dworu i co za tum idzie polującym warto zaszczepić wściekliznę dla naszego bezpieczeństwa - główne ofiary naszego kota, gryzonie są dość częstym nosicielem tej choroby. Szczepienie to powtarzamy co 2 lata.

W przypadku posiadania kilku kotów, jak również kota wychodzącego warto zastanowić się nad podaniem (zabezpieczeniem) naszego zwierzaka przed niezwykle groźną chorobą - białaczką kotów. Zastosowanie szczepionki przeciw tej chorobie powinno być jednak poprzedzone przeprowadzonym u weterynarza badaniem immunologicznym, dzięki któremu wykluczymy wcześniejszy kontakt z wirusem. W przypadku kotów które miały wcześniej kontakt z białaczką - posiadają przeciwciała istnieje ryzyko powstawania miejscowych odczynów poszczepiennych, jak również rozwoju tzw. białaczki poszczepiennej.

Uzbrojeni w ten podstawowy zakres wiedzy możemy śmiało udać się do weterynarza po książeczkę szczepień naszego pupila i wykonać szybki test pozwalający nam ocenić jakie jest ryzyko zachorowania przez naszego zwierzaka.

Pamiętajmy - lepiej zapobiegać niż leczyć. Nie warto zaniedbywać okresowych szczepień ochronnych.

http://artykuly.com.pl/artykuly/4664_u-weterynarza-na-co-szczepimy-nasze-zwierzeta.html

Zanim oddasz psa do szkolenia

2012-05-10T07:34:00.000-07:00

Jeżeli chcemy mieć w psie oddanego towarzysza i rozumnego przyjaciela, nie możemy go uczłowieczać ani traktować jako tylko materiał hodowlany. Chcąc właściwie rozumieć naszego przyjaciela, musimy respektować psie obyczaje i dopasować nasze postępowanie do psich możliwości myślenia i kojarzenia.

Aby uniknąć problemów z psem dorosłym nasze zabiegi pedagogiczne i szkoleniowe rozpoczynamy już w wieku szczenięcym. Pierwsze cztery miesiące życia to okres najintensywniejszego uczenia się naszego towarzysza. W tym okresie naprawdę warto za każdym razem, gdy szczeniak przysiadł chwalić go mówiąc: siad, dobry pies, gdy podejdzie tak, dobrze, do mnie, a gdy się położy: waruj. Zawsze to samo słowo przy samorzutnym zachowaniu się szczeniaka połączone z pochwałą lub nagrodą doprowadzi do trwałego skojarzenia słowa-komendy z wykonywaną czynnością i oszczędzi w przyszłości tygodni tresury.

Chwalić malca za każdy powrót, choćby poprzedzony dwugodzinnym wymykaniem się spod ręki i kontroli. Karanie w takiej sytuacji kojarzyło by się szczenięciu nie z ucieczką, a z powrotem.
Mieszać ręką jedzenie w misce dokładając je, odbierać kość dając natychmiast lepszą i większą. Dorosły pies bez lęku odda nam wszystko cokolwiek znajdzie, nawet ?najsmakowitszą" truciznę.
Dziesiątki razy na spacerze zapinać i odpinać smycz, uciekać szczeniakowi - dać się dogonić, chwalić, zapiąć smycz i ponownie ją odpiąć. Gdy pies dorośnie - nie pobiegnie na oślep w chwili odpięcia karabinka wprost pod nadjeżdżający samochód a nasza ręka ze smyczą i komenda nie będzie kojarzyć się z koniecznością powrotu do domu.
Pamiętać, że nasz psiak nie rozumie znaczenia wypowiadanych słów, lecz kojarzy określoną sekwencję dźwięków z określoną czynnością lub sytuacją. Pies nie rozumie również zdań przeczących - chociaż zna już zakaz "nie" oraz komendy "siad" i "waruj" to zdanie "nie siadaj tylko waruj" jest nie do pojęcia nawet dla psiego intelektualisty. Żądając wykonania zadań niepojętych prowokujemy uzasadniony bunt lub zniechęcenie;
Kontrolować cały czas swoje zachowanie wobec szczeniaka, bo tylko pochwały, nagrody czy sporadyczne ganienie dawane we właściwym momencie umożliwią trwałe zapamiętanie i właściwe skojarzenie komendy i czynności jaka po niej ma nastąpić.
Szkolenie psa nie jest niczym innym jak nawiązaniem kontaktu z psem, wytłumaczeniem mu, jakie są nasze wymagania i podporządkowaniem go. Ćwiczenie typu ?siad" czy ?wróć" są nie tylko po to, aby pies siadał i wracał, ale żeby dowiedział się, że ma robić to, czego oczekuje od niego przewodnik. Tak naprawdę całe szkolenie to proces, którego głównym ?produktem" jest ustalenie hierarchii a ubocznym - zdobycie przez psa jakiejś umiejętności.
Chcąc mieć psa wyszkolonego i posłusznego, nie tracąc z nim kontaktu emocjonalnego i nie narażając na nieodpowiednie traktowanie - musimy poświęcić własny czas i pracować z psem samodzielnie pod bacznym okiem doświadczonego menera. Instruktor nie będzie uczył psa tylko nas jak z psem postępować, aby osiągnąć zamierzony efekt. To w końcu pies ma reagować na nasze komendy i na nasze gesty a nie na komendy tresera. Ktoś, kto nigdy w życiu samodzielnie psa nie opanował nie będzie potrafił korzystać z rezultatów pracy nawet najlepszego szkolącego. Najlepszy mener nie wytłumaczy naszemu psu, że ma nas słuchać - tylko my sami musimy tego dokonać.
Ucząc psa czy indywidualnie, czy w grupie, pamiętaj że szkolenie odbywa się bez członków rodziny. Obecność kogokolwiek oprócz przewodnika dekoncentruje psa. Oczywiście w domu musimy pokazać, w jaki sposób prowadzić psa, by wszyscy domownicy tak samo postępowali z psem;
Pochwała i nagroda umożliwiają kojarzenie komendy z pożądaną reakcją. Pies niczego się nie nauczy, jeżeli nie będzie nagradzany. Kieszenie pełne smakołyków są lepsze od kolczatki czy nagany.
Pies musi czuć, że naprawdę zależy ci na tym, co robicie razem. Nie wolno okazać zniechęcenia czy złości. Jeden niekontrolowany wybuch gniewu zniweczy tygodnie pracy.
Ćwiczenia wykonywane pod okiem instruktora na zajęciach staraj się powtarzać choć przez parę minut na każdym spacerze. W przeciwnym razie pies będzie słuchał tylko w obecności instruktora.
Polecenie raz wydane musimy wyegzekwować. Inaczej pies wykona nasze polecenia tylko wtedy, gdy nie będzie miał nic ciekawszego do roboty.
Każdy pies ma własną indywidualność i nie jest gorszy przez to, że uczy się wolniej od pozostałych. Pamiętajmy o predyspozycjach danej rasy do szkolenia i nie zmuszajmy na przykład charta afgańskiego do tego aby został super użytkowym psem, tak samo jak nie wymagamy od rottweilera aby został mistrzem toru wyścigowego.
Każdego psa można nauczyć podstawowego posłuszeństwa, rezultaty szkolenia zależą od umiejętności i zaangażowania właściciela.
Szkolimy psa dla siebie a nie na pokaz czy do egzaminu. Trzy miesiące solidnej pracy będą owocować przez kilkanaście lat psiego życia (co nie oznacza, że wystarczy popracować z psem przez trzy miesiące, aby do końca życia nie mieć z nim problemów).
Gdy psa układasz sam - podporządkowuje się w trakcie szkolenia tobie, reagując na twój ton głosu i gesty.
Okazuje się, że samo oddanie psa na tzw. tresurę bez własnego czynnego udziału zazwyczaj nie przynosi spodziewanych efektów. Pies (szczególnie ras obrończych na które jest obecnie moda) nie opanowany przez właściciela, nie reagujący na jego komendy, nie tylko, że nie spełnia pokładanych w nim nadziei ale wręcz może okazać się niebezpieczny dla najbliższych członków rodziny i dla otoczenia.
Na zakończenie tego tematu powtórzę kilka uwag już wcześniej zasygnalizowanych dla tych co mają problemy z posłuszeństwem własnego psa.
1. Nie dopuszczaj aby twój pies sypiał przy twoim łóżku lub w łóżku. W dzikiej sforze miejsce spania świadczyło o pozycji osobnika w hierarchii sfory - im bliżej przewodnika tym wyższa pozycja.
2. Jedząc posiłek nigdy nie dawaj smakowitych kąsków swemu psu. W dzikiej sforze tylko osobnik słabszy dzielił się jedzeniem z silniejszym. Nasz odruch przyjaźni odbierany jest jako sygnał naszej słabości a nasza pozycja przewodnika ulega osłabieniu.
3. Przy wyjściu z domu na spacer i przy powrocie ze spaceru do domu zawsze pierwszy wychodzi i wchodzi przewodnik. Nie dopuszczajmy do tego aby pierwszy wybiegał i wbiegał pies.
4. Nigdy nie bój się własnego psa. Pod wpływem strachu zmienia się zapach naszego ciała, co pies doskonale wyczuwa i potrafi wykorzystać.
5. Konsekwentnie i ostro reaguj na nieposłuszeństwo psa ale zawsze w momencie przewinienia nigdy po.
6. Siły fizycznej używaj w ostateczności.
7. Wszyscy domownicy powinni postępować tak samo.

Artykuł pochodzi z serwisu artykuly.com.pl - Twojego źródła artykułów do przedruku.

Spacer z psem

2012-05-06T07:33:00.000-07:00

Spacer z psem służy każdemu i psu, i jego właścicielowi. Właściciel może rozprostować kości po przebudzeniu, ciężkim dniu w pracy czy dotlenić się przed pójściem spać. Pies, pies za to zaspokaja swoje podstawowe potrzeby. Może powęszyć, poruszać się, zobaczyć dawno nie odwiedzane miejsce albo wybrać się ze swoim Panem na wycieczkę.

Podczas spaceru stymulowane są wszystkie zmysły psa: chodzi po różnych podłożach, widzi nowe obiekty, ludzi, czuje przedziwne zapachy. Czasem, jeśli wykorzystamy spacer do ćwiczeń z psem, spadnie mu smaczny kąsek! Na pobliskim podwórku można psu zorganizować podwórkowe agility, czyli zbudować prosty tor przeszkód wystarczy do tego ławka, drzewo, patyki czy karton!
Wspólna aktywność to nie tylko frajda dla psa i właściciela, ale przede wszystkim budowanie więzi pomiędzy psem i opiekunem, a ta, jak wiadomo, skutkuje lepszym porozumieniem i mniejszą ilością problemów z zachowaniem psa. Pies, któremu zapewnimy dostateczną ilość ruchu i atrakcji, grzecznie spędzi cały dzień w oczekiwaniu na nasz powrót z pracy. Pies znudzony przemebluje nam mieszkanie, poobgryza meble albo będzie wył i szczekał tęskniąc za nami. Sąsiedzi tego na pewno nie polubią, a i nam na pewno nie będzie przyjemnie zostawiać w domu nieszczęśliwego psa.
Aby zapobiec tym problemom, postaraj się wychodzić (niezależnie od miejsca zamieszkania!) z psem co najmniej 3 razy dziennie, a na każdy spacer przeznacz ok. 30 minut. Podczas spaceru pamiętaj, że nie chodzi jedynie o to, żeby pies załatwił swoje potrzeby fizjologiczne, ale właśnie o to, żeby spokojnie sprawdził wszelkie wiadomości zapachowe od innych zwierząt. Jeśli Twój pies lubi pływać, zabieraj go od czasu do czasu w miejsca, gdzie jest to możliwe i bezpieczne.
Pamiętaj - spacer z psem nie musi być nudny!
Szczęśliwy Pies
www.szczesliwypies.pl

Nauka chodzenia na smyczy

2012-05-06T07:31:00.000-07:00

Kolejny kamień milowy w szkoleniu psa to oczywiście nauka chodzenia przy nodze. W jaki koszmar przerodzić się może spacer z niewychowanym psem wie chyba każdy psiarz. Właśnie dlatego lepiej unikać takich sytuacji.

Kiedy więc najlepiej zacząć naukę? Właściwie im wcześniej tym lepiej, oczywiście przy zachowaniu niezbędnej dawki rozsądku. Szczeniaki mają naturalną skłonność do podążania za poruszającym się obiektem, co może w znaczny sposób ułatwić naukę. Nie ma jednak sensu stresować szczeniaka, który nie ma jeszcze trzech miesięcy ćwiczeniami ze smyczą.

Najpierw zaopatrzmy się w niezbędne akcesoria, czyli smycz, szelki bądź obrożę oraz zapas przysmaków. Na początku zakładajmy pupilowi samą obrożę, żeby miał czas się do niej przyzwyczaić. Kawałek materiału wokół szyi wcale nie jest dla zwierzęcia czymś naturalnym. Dopiero, gdy obroża zostanie zaakceptowana przez szczeniaka możemy zacząć ćwiczyć ze smyczą.

Pierwszym krokiem jest przyjęcie odpowiedniej pozycji wyjściowej. Pies powinien być nauczony chodzić po lewej stronie właściciela, dlatego tam należy go ustawić. Ważne, aby smycz nie była napięta. Trzymając smakołyk przy nosie psa, wydaj komendę (np. noga!) i zacznij iść przed siebie. Jeśli pies idzie za Tobą w dobrej pozycji, pochwal go i podaj mu przysmak.

Wszystko to może wydawać się całkiem łatwe, o ile trenujemy w domu lub na ogrodzie. W momencie wyjścia na ulicę należy się jednak przygotować na spore komplikacje. Psa wszystko będzie ciekawić: może pchać się do innych zwierząt, ludzi i nieznanych obiektów. Jeżeli pies zaczyna ciągnąć, napnij smycz i ściągnij do siebie, po czym szybko rozluźnij. Koniecznie postaraj się odwrócić uwagę psa od tego, co go zaciekawiło. Gdy zatrzyma się i spojrzy na ciebie, nagródź go smakołykiem. Pamiętaj, czas poświęcony na naukę teraz będzie procentował w przyszłości!

Akcesoria dla psów

2012-05-06T07:29:00.001-07:00

Czy psia smycz musi mieć jakąś minimalną długość? Który kaganiec będzie lepszy, metalowy czy skórzany? Jaką karmę wybrać, aby nasz czworonożny przyjaciel prawidłowo się rozwijał i nie chorował?

Takie podstawowe pytania dzień w dzień męczą setki, jeśli nie tysiące właścicieli psów, którzy codziennie stają przed powyższymi wyborami i muszą podjąć inne, równie ważne decyzje dotyczące losów wielu psów. Dlatego w niektórych sklepach zoologicznych, które sprzedają różnorodneakcesoria dla psów udostępniane są też specjalne poradniki i książki przydatne dla każdego hodowcy, niezależnie od tego, czy trzyma on psy dla zysku i zajmuje się hodowlą profesjonalną, czy opiekuję się tylko jednym psiakiem.

Dbałość o to, aby pies miał zapewnioną zdrową i smaczną karmę, czystą wodą, odpowiednią smycz i obrożę oraz właściwą dawkę spaceru i ruchu każdego dnia to podstawowe obowiązki osób, które decydują się na przygarnięcie takiego zwierzęcia. Niestety wiele osób nie pamięta lub nie chce pamiętać, że psy również rosną a co za tym idzie, drastycznie zmieniają się ich potrzeby co do ruchu, pokarmu czy oczywiście samej obroży, która okazuje się już zbyt ciasna. Dlatego przyjęło się, że średnio raz na rok choć oczywiście wskazane jest o wiele częściej należy dokładnie sprawdzać wszystkie akcesoria dla psów, jakie posiadamy. Długość smyczy należy dostosować do potrzeb czworonoga, obrożę poluzować i dokupić odpowiednio duży i luźny kaganiec, aby pies mógł swobodnie oddychać. Inną kwestią są zabawki dla zwierzaka, które trzeba sukcesywnie wymieniać, ponieważ zwykle są one zwyczajnie gryzione, a co za tym idzie, po prostu niszczone.

Kupując akcesoria i produkty przeznaczone dla psa trzeba też pamiętać, aby zwrócić uwagę na fakt, z jakiego są wykonane materiału (surowca) oraz czy ich używanie nie będzie stanowiło dla zwierzaka żadnego bezpieczeństwa. Mowa tu głównie o środkach do mycia i pielęgnacji psów, które nie mogą zawierać zbyt dużo czynników chemicznych, jakie psują naturalny system immunologicznych czworonogów..

Jak trafnie wybrać szczeniaka

2012-05-06T07:11:00.000-07:00

1. Czy na pewno chcemy mieć psa?

Jeśli ktoś planuje zakup szczeniaka musi najpierw upewnić się, czy naprawdę chce i jest w stanie mieć psa. Często błędne bywają nieprzemyślane decyzje podjęte pod wpływem impulsu. Kiedy na skutek nalegań dziecka kupuje się szczeniaka, który jest taki słodki. W chwili tej często nie myśli się o tym, że jest to obowiązek na co najmniej kilkanaście lat psiego życia.

Piesek, który nie był naszym marzenie a jedynie kaprysem dziecka skutecznie zatruje nam życie gdy dorośnie a i jemu z nami łatwo nie będzie, bo nie chcieliśmy go tak naprawdę, a naszemu dziecku może się przecież znudzić równie łatwo jak inne zabawki.

Często takie zakupione pod wpływem impulsu psiaki wraz z nastaniem wakacji lądują w schronisku powiększając i tak ogromną rzeszę bezpańskich czworonogów lub co gorsza zostawiane są na pewną śmierć przywiązane do drzewa w lesie - a ich los nadaje nowego wymiaru słowu „przywiązanie”. Dlatego też zakup psa powinien być bardzo dogłębnie przemyślany. Od trafności tej decyzji zależeć będzie zarówno nasza jakość życia jak i dobry los szczeniaka.

2. Czy ktoś z domowników nie jest uczulony na sierść?

Jeśli ktoś z domowników jest alergikiem dobrze byłoby wcześniej zrobić testy pod kątem alergii na sierść psa niż później narażać dziecko na stres, że pieska niestety trzeba oddać no i na niepotrzebny stres również tego małego czworołapa będącego przyczyną zamieszania. Czasem osoby nie uczulone na sierść dorosłego akity mają uczulenie na tzw. szczenięcy puch. Niestety zdaża się, że to uczulenie z biegiem czasu może niestety rozszerzyć się również na sierść dorosłych egzemplarzy. Wyjściem dla osób uczulonych jest zakup innej rasy, czyli chińskiego grzywacza, bo tego pieska często wybierają alergicy.

3. Czy ta rasa jest dla nas a my dla niej?

Jeśli już jesteśmy pewni, że marzymy o psie tej rasy to zadajmy sobie jeszcze pytanie, czy sobie z nim poradzimy.

Jest to pies wymagający stosunkowo dużo ruchu. Co prawda nie musi codziennie biegać i od czasu do czasu dzień bez dłuższego spaceru jest w stanie wytrzymać bez gryzienia nam mebli i żałosnego wycia – jak to robi większość husky i malamutów, które się nie wybiegały dostatecznie. Natomiast predyspozycje do biegów ma i to spore.

Akita w przeciwieństwie do husky i malamutów - z którymi jest często mylnie utożsamiany - to pies terytorialny. On nie tylko będzie się trzymał swego terenu, ale jeszcze jest w stanie skutecznie pilnować go przed obcymi i bronić swej ziemi i swego stada - czyli nas - do końca. Jest to pies, który nie poddaje się. Tak jak wierny jest do końca tak walczy do końca, ale musi wiedzieć, że teren czy stado o które ma się troszczyć jest jego. Nie nadaje się do samotnego pilnowania posesji. Jeśli nie będzie się tam czuł z nikim związany przy pierwszej nadarzającej się okazji zamiast stróżować po prostu ucieknie.

Akita to pies rodzinny i jako taki musi być traktowany. Nie można go izolować od ludzi, bo on ich kocha i tylko w ich pobliżu czuje się szczęśliwy. Jest to jednak pies o dominującym charakterze i jeśli nie byliśmy w stanie konsekwentnie wychować naszego dziecka tak by nam nie wlazło na głowę - to w takim wypadku również akita będzie dla nas zbyt dużym wyzwaniem. Czasem lepiej jest wtedy zweryfikować swoje marzenia co do rasy lub przynajmniej pójść na kompromis i zdecydować się na dużo łatwiejszą na ogół (bo wyjątki potwierdzają tylko regułę) do ułożenia suczkę i dodatkowo poprosić hodowcę, żeby wybrał dla nas najmniej dominującą. Suczka nawet rozpieszczona nie powinna na ogół być niebezpieczna, może najwyżej być trochę rozkapryszona i nieznośna. Kupmy wyłącznie akitę z metryką, o sprawdzonym pochodzeniu i starajmy się kupić po przebadanych rodzicach.

4. Jakiej płci ma być nasz szczeniak?

Jeśli już zdecydowaliśmy się na konkretną rasę to pozostaje jeszcze wybór płci szczeniaka. I jest to równie ważna sprawa. Na ogół (choć są wyjątki jak od wszystkiego) mniej dominujące i łatwiejsze w ułożeniu są suczki. Są one bardziej przymilne niż psy i bardziej pilnują się właściciela i domu. Psy za to są bardziej niezależne i ich wygląd jest na ogół bardziej imponujący niż suczki z tej samej rasy.

Mankamentem posiadania suczki jest konieczność pilnowania jej podczas cieczki, czyli nie spuszczania ze smyczy w tym czasie na spacerze i nie pozostawiania bez dozoru nawet we własnym ogródku, bo pomysłowość samców jest w tym okresie niemal nieograniczona.

Jeśli jednak nie mamy w planach hodowli a nie czujemy się na siłach pilnować ja dwa razy do roku to odpowiednim wyjściem jest sterylizacja suki tuż przed pierwszą lub najpóźniej przed drugą cieczką. Zmniejsza to zarówno ryzyko ropomacicza jak i raka sutka. Pamiętać jednak należy, że zabieg ten jest nieodwracalny, więc nie można decydować się na niego pochopnie.

Suczka jest również lepszym wyjściem dla kogoś zakochanego w swoich krzewach w ogrodzie, które piesek niewątpliwie poniszczy znacząc co chwila na nich swój teren.

Pieska trzeba pilnować przez cały rok praktycznie, bo zawsze gdzieś w okolicy jakaś suczka może mieć cieczkę i wtedy wołany przez zew krwi może nie reagować niestety na nasze komendy powrotu. Właściciel suki zaś ma pełne prawo bronić jej przed niechcianym pokryciem przez naszego psa i może się to skończyć niemiłą przygodą naszego pupila.. o czym często beztroscy właściciele psów nie pamiętają. Poza tym pies biegnąc za takim tropem może zaślepiony wpaść pod samochód.

Jeśli mamy w domu już jednego psa, zwłaszcza przy dominujących rasach, to dobrym wyjściem jest sprawić sobie szczeniaka płci przeciwnej – pamiętając jednak o tym, że musimy mieć możliwość odseparowania ich na czas cieczki.

Zdecydowanie nie polecam trzymania dwóch samców w jednym domu, a i nad trzymaniem dwóch suk radzę się dobrze zastanowić i dobrać przynajmniej tak, żeby nie były obie osobnikami dominującymi, bo to doprowadzi do walki, tym bardziej, że suki gryzą się bardziej dotkliwie niż psy i na ogół ich wzajemne zranienia są dużo poważniejsze.

5. Jak znaleźć dobrą hodowlę?

Jeśli już zdecydowaliśmy jakiej płci szczeniaka kupujemy to kolejnym etapem jest znalezienie dobrej hodowli (najlepiej domowej), czyli ludzi, którzy są pasjonatami jednej rasy (ewentualnie dwóch-trzech) od dawna. Nie kupować psów z hodowli, gdzie hodowane rasy zmieniają się z zależności od mody. Jednego roku mają tam labrador retrievery lub golden retrievery, później beagle lub też jakąś inną właśnie modną rasę. W kolejnych latach, gdy rynek nasyci się już psami danej rasy i nie ma na nie takiego zbytu nagle hodowla zupełnie zmienia profil na jakąś krańcowo inna ale aktualnie modną i o małej konkurencji na rynku rasę.

W takiej hodowli ciężko oczekiwać jakiegoś ukierunkowania na zdrowe psychicznie i fizycznie, a do tego ładne psy i to już choćby dlatego, że zanim taki hodowca rozezna się w tym jakie linie w danej rasie są czym obciążone i jakich lepiej unikać a jakie warto wprowadzać do hodowli… już ma inna rasę i uczy się od nowa. Zakładając w ogóle, że ma taki zamiar i chce się doskonalić w tym co robi a nie tylko produkować szczeniaki, szybko je rozmnożyć i równie szybko sprzedać – często nawet zupełnie się nie interesując dokąd i kto takiego pieska kupuje.

W chwili obecnej większość szanujących się hodowli ma już swoje strony internetowe i można na nich zobaczyć na ogół nie tylko zdjęcia słodkich szczeniaczków (co do tych z wyłącznie taką zawartością należy stosować daleko idącą ostrożność) ale również zdjęcia ich rodziców i rodowody (często ze zdjęciami przodków), charakterystykę i historię rasy, standard, a także informację o przebadaniu psa pod kątem dysplazji czy chorób oczu. I nie należy sądzić, że skoro szczeniak ma metryczkę to znaczy, iż rodzice byli zdrowi, gdyż akurat w rasie akita nie ma obowiązku żadnych badań, nawet badania chociażby na dysplazję. Naprawdę warto więc zadać sobie trud i poszukać takiej hodowli, która – nawet mimo braku wymogów regulaminowych - bada swoje psy, aby zminimalizować ryzyko przykrych niespodzianek u szczeniaków. Ze zdjęć rodziców i przodków można choćby w przybliżeniu zorientować się w wyglądzie naszego wybranego szczeniaka w przyszłości.

Natomiast na miejscu radzę osobiście zapoznać się z psimi rodzicami, aby przekonać się jaki mają charakter, bo taki właśnie charakter może odziedziczyć nasz wybrany szczeniak. Niestety nie jest na ogół możliwe osobiste poznanie ojca, jeśli hodowca jechał z suką na krycie przez pół Polski czy też do innego kraju. Natomiast duże podejrzenia powinna budzić niechęć hodowcy do pokazania matki szczeniąt. W takim wypadku odradzałabym zakup szczeniaka z tej hodowli.

Dziwią mnie hodowcy, którzy proponują dowóz szczeniaka do domu nabywcy. Po pierwsze nie mamy wtedy możliwości przekonać się, w jakich warunkach przyszedł on na świat i spędził pierwsze tygodnie życia, często nie widzimy też matki malucha ani rodzeństwa, taki hodowca zazwyczaj ma coś do ukrycia… A przecież szczeniak to nie kanapa, którą kupimy z dostawą do domu. Ja osobiście nie sprzedałabym szczeniaka komuś, kto nie znalazł czasu ani chęci, żeby po niego przyjechać, bo taki potencjalny właściciel źle rokuje jako odpowiedzialny opiekun psa.

6. Czy wystawowy - „show” czy kanapowy - „pet”?

Jeśli już wiemy jaką rasę i płeć chcemy mieć oraz wybraliśmy już hodowlę z jakiej pochodzić ma nasze szczenię to należy jeszcze przemyśleć kwestię czy psa tego chcemy w przyszłości wystawiać.

Jeśli na 100% nie mamy zamiaru naszego akity wystawiać w przyszłości można czasem kupić szczeniaka, który ma jakąś drobna wadę wystawową: wadę zgryzu, wadę umaszczenia, długi włos lub po prostu nie jest egzemplarzem, którego hodowca chciałby widzieć na wystawach.

Piesek taki ma również sprawdzone pochodzenie, którego gwarancją jest metryka (bez metryki zakupu nie radzę, gdyż jest to wtedy zakup tzw. wysokiego ryzyka), ale jest na ogół tańszy. Hodowca odnotowuje wtedy w metryce w rubryce uwagi, iż piesek nie jest wystawowy i z takim psem nie mamy prawa pojawić się na wystawie.

Natomiast, jeśli nie wykluczamy wystaw w przyszłości lepiej kupmy psa rokującego wystawowo, żeby nie zamykać przed kariery wystawowej. Na szczeniaka najlepiej się zapisać w wybranej wcześniej hodowli.

Czasem warto nawet poczekać trochę. Tu też obowiązuje złota zasada, że „co nagle to po diable” i „szybko niestety nie idzie w parze z jakością”. Dobre hodowle można poznać właśnie po tym, że nie dostanie się tam na ogół szczeniaka od ręki, a tylko po zapisaniu się na listę i wpłacie zadatku.

Dobrze jest znać standard rasy, którą się kupuje i zwrócić uwagę na to, czy szczeniak mu odpowiada

Dobry hodowca wiedząc, że planujemy wystawy sam będzie się starał pokazać nam, który piesek jego zdaniem najlepiej rokuje w tym względzie. W końcu to o renomę hodowli chodzi i nie byłoby w jego interesie, gdyby jego przydomek na ringach reprezentował przeciętny raczej pies, podczas gdy ten najpiękniejszy z miotu spędzi życie na przysłowiowej kanapie.

7. Charakter szczeniaka?

Gdy szczenięta już są i właśnie przyjechaliśmy wybrać tego naszego należy zwrócić uwagę na charakter szczeniaka. Jeśli jesteśmy konsekwentni to możemy wziąć równie mocnego psychicznie szczeniaka. Jeśli natomiast raczej niekoniecznie umiemy egzekwować swoje prawa lepiej wziąć szczenię jak najbardziej ugodowe.

Do dyspozycji przy wyborze szczeniaka z miotu są odpowiednie testy jednak osobiście radzę spytać hodowcy, bo to on obserwuje szczeniaki od momentu narodzin i jest najlepiej w stanie określić, który z nich jest najbardziej ugodowy a który trudno się podporządkowuje.

8. Jak powinien wyglądać szczeniaczek:

Odbierając szczeniaka należy zwrócić uwagę zarówno na warunki panujące w hodowli jak i kondycję zdrowotną suki - matki szczeniaczków.

Warto sprawdzić w protokole przeglądu miotu - który na życzenie udostępni nam hodowca do wglądu - czy piesek z wybranym przez nas tatuażem nie widnieje tam z opisem jakiejkolwiek wady.

Akity występują w kolorach: czerwono-płowy, sezamowy (czerwono-płowy włos z czarnymi samymi końcówkami), pręgowany, biały. Wszystkie kolory za wyjątkiem białego muszą mieć białawe umaszczenie po bokach kufy, na policzkach, po spodniej stronie żuchwy, szyi, piersi, tułowia i ogona, po wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych. Tylko u białych psów dopuszczalny jest cielisty kolor nosa, aczkolwiek i tam pożądanym - jednak niezwykle rzadko występującym - jest czarny nos, który inne kolory muszą mieć obowiązkowo.

Kolorowe plamy na bieli są niedopuszczalne, podobnie jak długi włos. Błędem są też białe plamy występujące u czerwono-płowych akit na plecach. Niepożądane, a niestety dość powszechne w Polsce, jest też u psów czerwono-płowych występowanie tzw. białych kołnierzy optycznie odcinających głowę od tułowia psa.

Warto sprawdzić w książeczce zdrowia psa, czy był on odrobaczany i ile razy i jakie ma już szczepienia. W zależności od wieku psa to do nas należeć będzie zarówno dalsze odrobaczanie jak i dbanie o to, by w odpowiednim czasie dostał kolejną szczepionkę. Jednak pierwsze szczepienie i 2-3 krotne odrobaczenie powinien już mieć za sobą.

Trzeba też zwrócić uwagę na to, czy szczeniaki są zadbane i czyste, czy mają miękki brzuszek, bo brzuch nie powinien być twardy i opuchnięty. Nie powinny mieć żadnych wysięków z oczu i uszu, ani problemów skórnych.

Prawidłowo odchowane szczenięta nie powinny bać się człowieka ani wyciągniętej do nich ręki, powinny być skore do zabawy i radosne. Powinny pewnie się poruszać a nawet skakać. Szczenię osowiałe, siedzące w kącie i biorące udziału w zabawie to raczej nie jest zdrowy szczeniak – być może ma problem z poruszaniem się (dysplazja) lub jest chory. Jeśli mamy w planie wystawy należy sprawdzić kątowanie szczeniaka, czyli ustawienie kości kończyn pod odpowiednim katem w stosunku do siebie i do poziomu. Poza dobrym kątowaniem bardzo ważne jest też, aby przód i tył był zbalansowany, czyli aby takie samo było kątowanie odpowiadających sobie partii. Idealne proporcje dorosłego egzemplarza prezentuje rysunek sylwetki akity w punkcie 6.

Należy sprawdzić zgryz – u akity wyłącznie zgryz nożycowy jest zgryzem prawidłowym. Sprawdzić należy kompletne uzębienie w zależności od wieku szczeniaka. Zęby mleczne sieczne (ostre) wyrastają między 1 a 2 miesiącem życia i są to: cęgi, średniaki, okrajki i kły. Po 2 miesiącu życia siekacze rozstępują się na skutek rozszerzania się kości międzyszczękowej i szczęki dolnej. W wieku 2-4 miesięcy zęby mleczne zaczynają już się ścierać. Zmiana cęgów, średniaków i okrajek następuje w 4-5 miesiącu po urodzeniu, natomiast zmiana kłów w 6 miesiącu życia.

U piesków należy sprawdzić jąderka. U akit bardzo rzadko występuje wnętrostwo, ale jąderka u szczeniaka są bardzo małe i wśród gęstego szczenięcego puchu słabo wyczuwalne. Często w wieku, kiedy odbieramy szczenię jąderka mogą jeszcze nie być wyczuwalne lub znajdować się dopiero w kanałach. Wtedy trzeba pamiętać i czuwać nad tym i na bieżąco kontrolować czy już zeszły. Zaniedbań bowiem nie da się później naprawić, a jądro, które nie zstąpiło do moszny usuwa się z jamy brzusznej operacyjnie, gdyż pozostawienie go tam jest niebezpieczne dla psa. Niestety brak choćby jednego jądra w mosznie jest wadą dyskwalifikującą z wystaw w każdej rasie, gdyż wnętrostwo jest dziedziczne.

Człowiek nie zawsze ludzki jest

Często ludzie nie zastanawiają się dlaczego czasem można okazyjnie kupić szczeniaki „prawie rasowe” (pozarodowodowe) za podejrzanie niską cenę. Opowieści pseudohodowców sprzedających szczenię po „rodowodowych rodzicach, co to nie chcieli ich wystawami męczyć”, albo „6-te z miotu, więc bez metryki” nadzwyczaj szybko okazują się bajką za kilkaset złotych, a raczej koszmarem, gdy okaże się, że do ceny tej trzeba później doliczyć koszt leczenie szczeniaka (często bez widocznych efektów) i koszt zakupu następnego (gdy tego uratować się nie udało)… tym razem już jako, że „mądry Polak po szkodzie”… z rodowodem i to z dobrej etycznej hodowli. Czyż nie lepiej jednak uczyć się na błędach innych. Nikomu nie życzę uczenia się na własnych… i tylko psów szkoda… bo to nie chińskie podróbki markowych adidasów, tylko żywe i czujące stworzenia, których nie można wyrzucić do kosza, gdy okaże się, że kupiliśmy psie nieszczęście.

Proszę spojrzeć jak naprawdę wyglądają fabryki szczeniąt - puppymills, które sprzedają potem swoje szczeniaki w sklepach, na giełdzie, gdzie się tylko da - często bezpośrednio z samochodu jak kartofle lub nawet dowożą na telefon. I choć to akurat jest wersja angielskojęzyczna to zdjęcia są aż za bardzo wymowne. Koniecznie proszę odwiedzić wyżej wymienioną stronę zanim zgotujecie Państwo podobny los następnym pokoleniom z fabryk szczeniąt - bo „popyt czyni podaż”, więc kupując szczeniaka z takiej fabryki sprawiamy, iż ten okrutny proceder nigdy się nie skończy i stajemy się tak samo winni jak fabrykant szczeniaków.

Powodów dla których należy kupić psa rodowodowego jest zbyt wiele, żeby przytoczyć je w tym krótkim artykule.

Przygotowała
Izyda Bach-Zelewska
Hodowla "Akita u Izis FCI"
www.akita.pl

Nauka zachowania czystości

2012-05-06T07:08:00.000-07:00

Nauka zachowania czystości opiera się na naturalnym instynkcie, który powstrzymuje szczenię przed zanieczyszczaniem miejsc, w których sypiają. Aby osiągnąć sukces, musisz uzbroić się w cierpliwość i wytrwałość oraz zrozumieć potrzeby swojego szczenięcia.

W wieku około 8 tygodni szczenię oddaje mocz w ciągu dnia co około dwie godziny. Kał - trzy do sześciu razy dziennie, w zależności od rodzaju pokarmu, którym jest żywione - łatwo strawny pokarm niewielkiej objętości jest najlepszy. Wypróżnia się najczęściej rano, po przebudzeniu, zaraz po jedzeniu, tuż po drzemce i kiedy jest podekscytowane (na przykład w czasie wizyt gości).

Gdy szczenię chce się załatwić, zaczyna węszyć i kręcić sie w kółko. Naucz się rozpoznawać te sygnały. Zabierz wtedy szczenię na dwór i zostań z nim. Pochwal lub nagrodź szczenię, gdy tylko załatwi się we właściwym miejscu. Dzięki temu następnym razem pies również będzie chciał zasłużyć na nagrodę.

Jeśli mieszkasz w bloku, rozłuż gazetę koło drzwi wejściowych i naucz psa korzystać z nich. Kiedy już się tego nauczy, zabieraj je przed dom i kładź gazetę na trawie. Pochwal szczenię, jeśli załatwi się na gazety. Po jakimś czsie przestań rozkładać gazetę i nagradzaj szczenię, gdy załatwi się na trawniku. Przyzwyczjaj psa do pozostawania przez pewien czas samotnie, w specjalnym kojcu lub klatce. Dzięki temu, jeśli będziesz musiał zostawić szczenię samo w mieszkaniu, nie zabrudzi ono twoich dywanów.

"Wypadki"

Twoje szczenię z pewnością od czasu do czasu załatwi się w nieodpowiednim miejscu, ale w miarę jak bedzie dorastało, "wypadki" powinny zdarzać się coraz rzadziej. Do sprzątania odchodów używaj ciepłej wody i środków usuwających przykre zapachy. Usunięcie zapachu zniechęci szczenię do powracania w to samo miejsce. Nie karć szczenięcia za takie "wypadki". Jeśli jednak złapiesz je na gorącym uczynku, powiedz głośno i zdecydowanie "nie" i wynieś go na zewnątrz. Pochwal entuzjastycznie, jeśli dokończy załatwiać się na dworze.

Niektóre szczenięta uczą się zachowywać czystość znacznie szybciej niż inne, ale bądź przygotowany na to, że szczeniak będzie umiał załatwiać swoje naturalne potrzeby dopiero w wieku 7-8 miesięcy. Jeśli masz problemy z nauczeniem psa porządku, spytaj lekarza weterynarii, czy przyczyną nie są problemy fizjologiczne. Pomóc może zmiana karmy, zwłaszcza na mniej treściwą.

"Wypadki" psów dorosłych

Wypadki zdarzają się nawet dorosłym, nauczonym czystości psom. Jeśli jednak stają się uporczywe, przyczyną takiego stanu mogą być poważne zaburzenia zachowania lub zdrowia. Gdy zaczynają znaczyć różne przedmioty w domu - ściany, stoły, stojaki na rośliny, a nawet nogi gości, często to znak, że pies czuje się niepewnie. Być może zmieniło się coś w jego otoczeniu, zestresowała go przeprowadzka do nowego mieszkania lub w domu pojawił się nowy pies. Niekiedy wystarczy usunąć przyczynę, aby zachowanie psa wróciło do normy. Gdy zawodzą inne środki, jedynym rozsadnym wyjściem jest kastracja psa.

Niektóre psy pozostawione same, wpadają w panikę i w rezultacie załatwiją się w domu. Nie karć psa i nie krzycz na niego, jeśli narobi bałaganu podczas twojej nieobecności. To tylko pogorszy sprawę i spotęguje obawy psa przed rozłąką. Przyczyny takiego problemu mogą być bardzo złożone i powinieneś poszukać profesjonalnej pomocy.

Powtarzające się, niekontrolowane oddawanie kału lub moczu jest często objawem choroby psychicznej, zwłaszcza u starszych psów. Nagły atak biegunki również może sprawić, że nawet najlepiej wychowany pies zacznie załatwiać się w domu. W takich przypadkach zawsze szukaj pomocy u lekarza weterynarii.

kosik_wszystoopsach.blogspot.com

Zdrowie szczenięcia

2012-05-06T07:04:00.000-07:00

Po około dwóch tygodniach od przyniesienia szczeniaka do domu należy skontaktować się z lekarzem weterynarii, aby sprawdził czy pies jest zdrowy.

Niestety, niekiedy lekarz może stwierdzić poważne kłopoty zdrowotne. W tym przypadku powinniście wspólnie zdecydować, czy zwrócić szczeniaka, czy zażądać zwrotu kosztów leczenia od hodowcy. Po upływie dłuższego czasu trudno udowodnić, że za zły stan zdrowia psa odpowiada hodowca.

Jeśli pierwsza wizyta w lecznicy weterynaryjnej będzie przykra dla szczeniaka, następne mogą być bardzo trudne dla wszystkich. Lekarz weterynarii postara się uspokoic swojego pacjenta, ale dobrze jest zabrać ze sobą na pierwszą wizytę smakołyki, aby mógł podać je przed i w czasie badania. Wszystko po to, aby szczeniak miał tylko przyjemne wspomnienia z pobytu w lecznicy, nie bał się i nie wyrywał.

Ochrona przed chorobami zakaźnymi

Lekarz weterynarii może od razu rozpocząć cykl szczepień przeciwko najczęstszym zakaźnym chorobom psów lub poradzi odczekać kilka dni. Pierwsze szczepionki podaje się dwukrotnie zazwyczaj między 4 a 8 tygodniem życia, by zapewnić szczeniakowi kompletną ochronę. Ochrona nie jest całkowita jeszcze przez ponad tydzień od ostatniej szczepionki i w tym czasie szczeniaka nie można wyprowadzać z domu, chyba że będziemy go nieść na rękach. Od lekarza weterynarii otrzymasz książeczkę zdrowia, z datami odnotowanych szczepień. Zachowaj ją, aby co roku rejestrować kolejne szczepienia. Lekarz weterynarii powinien również poradzić, jak odrobaczać psa. W zasadzie wszystkie szczenięta mają glisty. Zarażają się nimi od matki, poprzez łożysko jeszcze przed urodzeniem, a także ssąc zakażone mleko. Jeśli glisty są zbyt liczne, mogą powodować poważne dolegliwości. Lekarz weterynarii zapisze najodpowiedniejszy środek na odrobaczenie.

Szczenięta powinny być rutynowo odrobaczane co dwa tygodnie do 12 tygodnia życia, poźniej co miesiąc aż do 6 miesiąca życia. Jeżeli szczenię przyjmuje środki odrobaczające przeciwko innym obleńcom, to zwalczają one również glisty.

Dowiedz się również, jak chronić psa przed pchłami. Swędzenie i małe skupiska ciemnych drobin brudu w sierści świadczą o tym, że szczeniak ma pchły. Pchły rozmnażają się bardzo szybko, więc natychmiast zacznij działać. Również pozostałe zwierzęta w domu, ich posłania, dywany i obicia mebli będą wymagały odpchlenia.

Codziennie sprawdzaj stan zdrowia szczeniaka, usuń wydzielinę z kącików oczu, sprawdź stan uszu i wnętrza pyska. Odgarnij ręką sierść, by sprawdzić, czy nie ma śladu pcheł i unieś ogon psa, by sprawdzić, czy sierść pod nim jest czysta. Takie rutynowe badanie przyzwyczai szczeniaka do dotyku i pozwoli na szybkie wykrycie wszelkich problemów zdrowotnych, zamin się rozwiną. Powinieneś również od czasu do czasu czesać szczeniaka.

Ochrona zdrowia szczenięcia

- W ciągu kilku dni po przyniesieniu psa do domu, sprawdź stan jego zdrowia, poddając go badaniu przez lekarza weterynarii.

- Upewnij się, że szczeniak otrzymuje wszelkie niezbędne szczepienia ochronne.

- Pamiętaj o odrobaczaniu.

- Regularnie czesz szczenię, sprawdzaj, czy nie ma pcheł, zaczerwienionych uszu lub innych podrażnień.

- Sprawdzaj czy zęby rozwijają się prawidłowo.

- Rozważ możliwość ubezpieczenia szczenięcia.

kosik_wszystkoopsach.blogspot.com

O czym warto pomyśleć, zanim przygarnie się psa

2012-05-06T06:52:00.000-07:00

Wiele osób zastanawia się nad tym, czy warto zaprosić do siebie jakiegoś towarzysza codziennego życia. Mowa oczywiście o domowym zwierzątku, które często stają się namiastką prawdziwego przyjaciela.

Od niepamiętnych czasów wiadomo, że psy są brane za najlepszych towarzyszy ludzi. To zapewne najbardziej doceniany gatunek zwierząt – szczerze wątpię, czy jest zwierzę, które prześcignie je w zestawieniu. Większość osób mówi, że najpiękniejszą właściwością psów jest wierność, która jest bezkonkurencyjna. Nie ma się zatem co dziwić, że tak duża ilość ludzi skłania się na posiadanie psa.

Trudność polega jednak na tym, że w licznych sytuacjach jest to sprawa nie do końca przemyślana. Pies jest pod naszym czujnym okiem dopóki jest malutki, a później stopniowo schodzi na dalszy plan. Zamiast specjalnie przygotowanych posiłków występują gotowe karmy dla psów, a zamiast codziennych zabaw na świeżym powietrzu – rutynowy spacer w oczywistym celu. A w końcu pies oczekuje uwagi i poświęcenia – trzeba się nim zająć, a nie mechanicznie gromadzić zabawki dla psów lub polecane karmy.

I tak dobrze, jeżeli rewolucje na tym poprzestaną – znacznie gorzej, kiedy znużony właściciel dojdzie do wniosku, że w sumie najwyższy czas się rozstać z aktualnym towarzyszem. Tak bowiem kończy się dużo codziennych historii, których skutkiem są wyrzucane czworonogi chodzące się po bulwarach albo wywiezione za miasta. Trzeba sobie uświadomić, że żadne stworzenie nie jest zabawką i nie może być skazane na naszą łaskę. Jeśli decydujemy się na przygarnięcie jakiegokolwiek zwierzęcia, nieistotne, czy zostanie nim pies, kot czy świnka morska, to przyznajemy się do trwałej opieki. A skoro zakładamy, że nasza fascynacja psem może się w końcu skończyć, to po prostu od razu zrezygnujmy z ryzykownego projektu – tak będzie po prostu lepiej - dla nas, i dla czworonoga, któremu oszczędzimy niepotrzebnych emocji, a potem rozczarowania naszą niedojrzałością.

Jak powinna wyglądać buda dla psa

2012-05-06T06:40:00.001-07:00

Jeśli posiadamy psa, to powinniśmy jak najszybciej postarać się o to, by miał on swoje własne miejsce, miejsce, gdzie będzie mógł spokojnie odpoczywać oraz schronić się przed zimnem oraz słońcem.

Akcesoria dla zwierząt są bardzo ważne w utrzymaniu komfortu życia zwierzęcia. Oczywiście buda dla psa będzie potrzebne tylko, jeśli ma on mieszkać na zewnątrz, ponieważ w domu będzie i tak miał swoje miejsce.

Należy przy tym dokładnie dopilnować, by taka buda nie tylko była dobrana rozmiarami, ale także, żeby pies nie marzł zimą. W tym celu należy całą budę obić styropianem, który w znacznym stopniu zapobiegnie ucieczce ciepła z wnętrza psiego domu. Jeśli mamy możliwości, to najlepszym wyjściem jest oczywiście buda dwukomorowa, gdzie mamy pierwszą komorę nieocieplaną na lato oraz kolejną, tym razem dokładnie ocieploną, gdzie pies będzie mógł się wygrzewać w zimne wieczory.

Buda dla psa nie powinna znajdować się w pierwszym, lepszym miejscu, ponieważ będzie on narażony wówczas na zaczepki ze strony innych ludzi czy zwierząt. Jego dom powinien być zbudowany w miejscu zacisznym, osłoniętym od wiatru, tak, by śnieg nie wpadał do środka na śpiącego psa. Buda powinna także znajdować się w miejscu, które pozwoli psu na odpoczywanie w spokoju, gdzie nie będzie niepokojony przez ludzi.

Ważne jest także, by rozmiary legowiska wewnątrz były dobrze dobrane do wielkości psa, tak, by mógł swobodnie stanąć oraz obrócić się w budzie. Buda dla psa jest przecież jego własnym domem, przez co należy jak najbardziej zadbać o to, by czuł się on tam najbardziej swobodnie jak to tylko możliwe. Jeśli nie mamy możliwości zakupienia odpowiedniego domku, możemy sami postarać się o skonstruowanie dla niego budy, ale należy dokładnie zapoznać się z wszelkimi zasadami budowy psiego domu.

Artykuł pochodzi z serwisu artykuly.com.pl - Twojego źródła artykułów do przedruku.

Ubezpieczenia dla psa - rodzaje polis

2012-05-01T01:50:00.001-07:00

Pies to dziś równoprawny członek rodziny ma swoje miejsce w naszych domach oraz sercach. Z całych sił dbamy, aby zwierzak był szczęśliwy i zdrowy. Jednak zdarza się, że zwierzak zniszczy coś kosztownego lub wymaga drogiego leczenia wtedy docenia się wartość ubezpieczenia psa. Jaką polisę wybrać, by była korzystna dla nas i czworonoga?

Ubezpieczenie dla psa

Pies jako istota czująca i kochana przez rodzinę, wymaga sporej troski. Należy nie tylko go karmić, kąpać i szczepić, ale również brać odpowiedzialność za wyrządzone przez niego szkody czy płacić za jego leczenie. Warto więc ubezpieczyć psa, co jest bezsporne, ale jak to zrobić, by nie przepłacać a móc spać spokojnie?

Ubezpieczenie psa przy nas jest możliwe, gdy taką opcję włączymy do naszej polisy OC w życiu prywatnym. Opcja zapewnia wypłatę odszkodowania osobie, którą pies ugryzie lub coś jej zniszczy np. płaszcz. Wykupienie tego dodatku nie jest kosztowne i część właścicieli psów decyduje się właśnie na nią. Niemniej chroni ona tylko w części psa wszak za jego leczenie czy operację, zapłacimy już z własnej kieszeni ubezpieczyciel nie odpowiada za takie zdarzenia.

Drugi rodzaj ubezpieczeń to osobne polisy dla psa. W ramach ubezpieczenia psa otrzymujemy szeroki wachlarz ochrony. Poszkodowany przez psa otrzyma odszkodowanie, my zaś dostaniemy zwrot kosztów leczenia, operacji, rehabilitacji, eutanazji, pochówku lub utylizacji zwłok. Dostaniemy też odszkodowanie w razie padnięcia lub zaginięcia zwierzaka. Jak widać, taka ochrona jest pełna i lepiej zabezpiecza nasze interesy. Wszak pies w całym życiu może nikogo nie ugryźć, ale chorować może często a na jesieni życia wymagać uśpienia, by nie przedłużały się jego cierpienia. Warto o tym pomyśleć i nadmiernie nie oszczędzać osobne ubezpieczenie psa kosztuje w zależności od ubezpieczyciela od kilkudziesięciu do kilkuset złotych rocznie. Wpływ na koszty ma często rasa psa rasy uznane za agresywne wycenia się w inny sposób.

Uwaga

Aby kupić ubezpieczenie psa, musimy mieć zaświadczenie od weterynarza, że zwierzę jest w pełni zdrowe, sprawne i bez oznak żadnych schorzeń. Pies musi też mieścić się w widełkach wiekowych zwykle ubezpiecza się psy starsze, niż 6 miesięcy, ale młodsze, niż kilka (maksymalnie 10) lat.
Patrycja, Copywriter

Wyjazd a pupile...

2012-05-01T01:40:00.002-07:00

Właściciele pupili niekiedy bardzo przeżywają sytuacje, kiedy muszą wyjechać na jakiś czas. Niestety zdarza się niekiedy taka konieczność. Być może nie wyobrażamy sobie zostawienia naszego czworonożnego przyjaciela samego w domu. Pies, czy kot, to prawie jak członek rodziny, za którym tęsknymi i martwimy się, czasem jak o dziecko. Czy zabrać pupila ze sobą na wakacje, wyjazd do rodziny i tym podobne wojaże? Generalnie uzależnione jest to od konkretnej sytuacji, lecz właściciele psów są zachęcani, by rozważyć zabranie pupila ze sobą. Psy dość dobrze znoszą podróże, natomiast same w domu nie czują się najlepiej.
Przywiązane do właściciela, mogą się czuć samotne, opuszczone i nieszczęśliwe, kiedy zostaną same na dłuższy czas- na przykład w hotelu dla zwierząt. Jeżeli jesteśmy posiadaczami kota, warto uzmysłowić sobie natomiast fakt, że koty nienawidzą podróżować i bardzo źle to znoszą. Są także przywiązane do swego terytorium, w którym czują się pewnie i bezpiecznie. Lepiej, więc zapewnić kotu opiekę na miejscu. Można poprosić kogoś znajomego, by zechciał wprowadzić się do naszego kotka na czas naszej nieobecności. Takie postępowanie, uwzględniające naturę danego zwierzęcia, z pewnością wyjdzie na dobre i właścicielom i ich ulubieńcom.

Źródło: <a href="http://www.webshock.com.pl/wyjazd-a-pupile/">Wyjazd a pupile…</a> - PiVi

Dbanie o psa

2012-05-01T01:38:00.002-07:00

Dbając o psa, należy zapewnić mu wiele możliwych wygód. Choć wydaje się to banalną oczywistością, zdecydowanie nie jets to prosta sprawa. W końcu zwierzak często jest prawie jak czlonek rodziny, w związku z czym należy zapewnić mu odpowiedni poziom zainteresowania ze storny opiekuna.

Przede wszystkim należy zadbać o zdrowe wyżywienie dla pupila. Nie moze być to co popadnie, ani resztki z obiadu. Najelpiej, aby była to naprawdę odpowiednio dobrana karma dla psów. Niekoniecznie taka hipermarketowa. Lepiej, zeby wlaśnie taka dobrana indywidualnie do wielkości i zdrowia danego psa.

Czworonogom należy też poświęcić sporo czasu. Zdecydowanie zainteresowanie ze storny opiekuna jest dla nich istotne z różnych przyczyn. Choć wielu ludzi poddaje to w wątpliwość, zwierzęta też posiadają własne potrzeby emocjonalne. Tak wiec nie starczy 5 minut dziennie. Przeciwnie, potrzeba nawet wielu godzin.

Psy potrzebują też przestrzeni, zeby się wybiegać. W końcu karma, którą wcześniej zjedzą dostarcza ich organizmowi energii, którą następnie należy jakoś spożytkować. A do tego najlepiej służą spacery, zabawy, bieg. W dodatku zapewniają one psom dużo lepsze samopoczucie, aniżeli siedzeine w kilku pokojach czy w budzie w ogrodzie.

No i trzeba jeszcze zapewnić psu potrzebne szczepienia, aby był odporny na takie schorzenia, jak wścieklizna.

Źródło: <a href="http://www.webshock.com.pl/dbanie-o-psa/">Dbanie o psa</a> - pisarz

Nakarm psa

2012-05-01T01:32:00.000-07:00

Czy opiekowałeś się kiedyś psem? Jeśli tak, to dobrze wiesz, że zgodnie z odwiecznym powiedzeniem jest to najlepszy przyjaciel człowieka, który potrafi swojemu opiekunowi dostarczyć sporo radości. Ale jednocześnie wiąże się też z wielką odpowiedzialnością – bo trzeba jasno powiedzieć, że opieka nad psem wymaga poświęcenia sporej ilości czasu.

Ponadto zdecydowanie jeśli opiekujesz się psem powinieneś się dowiedzieć jaka karma będzie dla niego najlepsza pod względem jakościowym. Od dobrego doboru diety wiele bowiem zależy w kwestii zdrowia twego czworonoga. Jak też w kwestii jego ogólnego zadowolenia.

Oczywiście w praktyce oznacza to tyle, że musisz po pierwsze bardzo uważnie zwracac uwagę na zestaw składników, jakie serwujesz psu w posiłku. Dobra karma nie powinna być bowiem zwykłą mielonką, a całkiem konkretnym zestawem zdrowych i odżywczych mikroelementów.

Po wtóre – zwracaj uwagę na to, jak Twój pies reaguje na posiłki. Jeśli coś ewidentnie go odrzuca, postaraj sie znaleźć karmę równie odżywczą, ale nieco smaczniejszą. W końcu sam również preferujesz taki posiłek, który odpowiada Twoim kubkom smakowym, czyż nie?

Źródło: <a href="http://www.webshock.com.pl/karma-psa/">Nakarm psa</a> - pisarz

Czy jesteś gotowy na posiadanie psa

2012-05-01T01:23:00.002-07:00

Sporo osób pragnie, aby mieć w mieszkaniu swojego czworonoga. Bardzo typowym zakupem bywa wówczas pies, ponieważ przecież to on bywa nazywany tytułem najwierniejszego przyjaciela ludzi, który wspiera nas w niemal każdej możliwej kwestii. Generalna reguła przypomina nam o tym, że ludzie dzielą się na fanatyków psów i kociaków.

Trudno ustalić, ile tkwi w tym tak naprawdę prawdy, jednakże wszystko wskazuje na to, że nieco prawdy jest w tym na pewno. Miłośnicy psów zaznaczają, że ich zwierzęta są wierne, towarzyskie i urocze. Wychodzą z nimi na spacery i dają im wiele czasu, by zwiększać ich umiejętności. Jeśli jesteśmy w podobnej sytuacji i zechcemy posiadać w swoim mieszkaniu psa, to warto postawić sobie kilka pytań.

Pierwsze z nich to nasze rzeczywiste marzenie, czyli określenie, czy rzeczywiście odnajdziemy w sobie tak wiele chęci i cierpliwości, aby każdego dnia opiekować się zwierzakiem. Wiele osób mówi bowiem, że kupiło psa pod wpływem chwili, a potem żałowało tej deklaracji. Jeżeli więc nie jesteśmy do końca upewnieni w tej decyzji, to chyba lepiej nie ryzykować. Kolejna kwestia to wybór najważniejszych rzeczy, które przydadzą nam się do kompleksowej opieki nad zwierzątkiem.

Dobrze jest zainwestować w artykuły z atestem, przykładowo popularnej firmy Trixie. To sprawi, że będziemy mieli pewność, że wszystkie wybrane rzeczy są bezpieczne i solidne. Pamiętajmy, że lepiej jest kupić jedną konkretną rzecz, niż pięć przedmiotów średniej klasy, bo w ostatecznym rachunku to i tak stanie się mocniej wydajne.

Źródło: <a href="http://www.webshock.com.pl/czy-jestes-gotowy-na-posiadanie-psa/">Czy jesteś gotowy na posiadanie psa</a> - kawit

Labrador Retriever

2012-05-01T01:10:00.001-07:00

Labrador Retriever jest psem średniej wielkości o zwartej budowie ciała i silnej kości. Wyróżniają go dwie charakterystyczne cechy: futro i ogon.Futro jest krótkie, grube oraz wodoodporne o maści głównie czarnej lecz również żółtej czy czekoladowej. W porównaniu do Golden Retrieviera szata labradora nie jest falista i nie układa się w piórka. Ogon natomiast jest wyraźnie zaznaczony, pokryty jasnym krótkim oraz gęstym futrem. Gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Nigdy nie jest zakręcony nad grzbietem.

Labrador posiada masywną sylwetkę o głębokiej i szerokiej piersi, prostym grzbiecie i szerokich lędźwiach. Głowa psa jest również szeroka o wyraźnie zaznaczonym stopie i lekko wysklepionymi brwiami. Posiada duży nos o szeroko rozwartych nozdrzach, oczy średniej wielkości, brązowe lub orzechowe.Stosunkowo małe niezbyt ciężkie i obwisłe uszy są nieco odchylone do tyłu. Przednie kończyny Labradora są od łokci proste, natomiast tylne szerokie i silnie umięśnione.

Obecnie Labrador jest jednym z najpopularniejszych psów do towarzystwa, gdyż przystosowuje się do niemal każdej sytuacji życiowej. Jest to pies, który potrzebuje przestrzeni. Nie sprawiedliwe jest zamykać tych psów w małym mieszkaniu i pozbawienie go biegania oraz pływania.Labrador został wychowany po to aby pływać więc pływanie czy nurkowanie po patyk przy każdej pogodzie jest dla tej rasy psów życiową koniecznością.

Pochodzenie rasy i data powstania	Kanada, XIX w.n.e.
Przeznaczenie	Pierwotnie pomocnik rybaków przy łapaniu ryb i wyciąganiu sieci. Następnie mysliwski pies aportujący do pracy na lądzie i w wodzie; pies lawinowy; opiekun ocimniałych; pies służbowy w wojsku i służbach celnych, a także jeden z najpopularniejszych psów rodzinnych i do towarzystwa.
Wielkość miotu	średnio 8 szczeniąt
Długość życia	10 - 12 lat
Wzrost	Pies: 56 - 61 cm. Suka: 53 - 58 cm.
Waga	Pies: 27 - 36 kg. Suka: 25 - 32 kg.
Wymagania	Nadaje się na pierwszego psa w rodzinie i jest świetny dla początkujących właścicieli, ale jego wychowanie nie jest aż takie proste. Wskazana możliwość zapewnienia psu możliwość pływania i aportowania z wody. Duża potrzeba ruchu. Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji, ale bardzo linieje.
Stosunek do dzieci	Doskonały. Miły i cierpliwy, choć należy pamietać że to duży, aktywny pies.
Stosunek do obcych	Niezmierna, wręcz wylewna przyjaźń od pierwszego spotkania.
Stosunek do psów	Opanowany i zrównoważony. nie wszczyna bójek.
Stosunek do innych zwierząt	Doskonały.

Labrador Retriever lubi bardzo pieszczoty oraz jest wesołym i wiernym psem. Jego cechy to czułość, przywiązanie oraz wrażliwość na złe traktowanie. Jest czujny lecz nie agresywny. Jest również beznadziejnym stróżem gdyż nieufność jest zupełnie obca jego naturze.

Labrador jest wielkim łakomczuchem i łatwo można go przekarmić oraz doprowadzić do otyłości. Może to spowodować nadpobudliwość i przyczynić się do wielu niepożądanych zachowań. Należy zauważyć, że labrador bez sensownego zajęcia oraz odpowiedniej dawki ćwiczeń może stać się nieposłuszny i samowolny. Więc ta rasa psów nie nadaje się dla ludzi wygodnych gdyż potrzebuje codziennego ruchu.

Labrador jest przyjaznym psem, łatwo przedstawić mu wcześniej nieznane osoby, bez oznak agresywności czy szczekania. Lecz źle wychowany pies może na znak radości z nowo poznanej osoby np. wskoczyć na nią. Labrador nadaje się do dzieci, gdyż jest miły i cierpliwy dla naszych pociech lecz należy uważać na jego zabawy z mniejszymi dziećmi. Labrador do około 3 lat jest dużym szczeniakiem gdyż późno dojrzewa. Z tego względu może nieumyślnie przewrócić dziecko podczas zabawy. Dla większych dzieci pragnących godzinami spacerować z psem i rzucać mu piłkę lub patyk , labrador stanie się najlepszym kompanem.

W stosunku do zwierząt tak jak do ludzi labrador jest również przyjazny i sam nie wszczyna żadnych bójek z innymi psami.

Niestety zdarza się (na szczęście rzadko), że występują psy w żaden sposób nie przypominające z charakteru jak i wzorców rasy gdyż labrador stał się bardzo popularny w Polsce,a co za tym idzie jego masowa "produkcja" często przez pseudo - hodowców nie wpływa zbyt dobrze na jakość miotów. Spotkać więc można np. agresywne i zaczepiające inne czworonogi labradory - co jest całkowicie niezgodne z charakterem tych psów.

Labradory podobnie jak inne rasy psów są narażone na dysplazję stawów. Występują lecz rzadko problemy z oczami. (najczęściej spotyka się zaćmę i postępujący zanik siatkówki). Psy tej rasy przejawiają średnie ryzyko do występowania skrętu żołądka , ale czasami zdarza się padaczka.

Twarda sierść labradora jest łatwa w pielęgnacji ale bardzo linieje.

Idealny dom dla labradora to dom blisko miejsca gdzie może pływać i godzinami aportować, spacerować. Pies ten zupełnie nie nadaje się do trzymania w kojcu, gdyż towarzystwo ludzi jest mu niezbędne jak powietrze.

Psy tej rasy są pełne temperamentu, są bardzo energiczne i aktywne. Dlatego trzeba zapewnić mu odpowiednią ilość codziennego ruch w zależności od potrzeb psa. Gdy tego nie spełnimy spowodujemy, że pies będzie otyły,a to z kolei może doprowadzić do chorób stawów.

Labrador nadaje się na pierwszego psa w rodzinie i jest jest świetny dla początkujących właścicieli, lecz jego wychowanie nie jest aż tak proste i może być prawdziwym wyzwaniem jak wychować tego dużego aktywnego psa.