அன்பான வாழ்க்கை - சிவராமுக்காக...........

சிவராமின் நான்காவது ஆண்டு நினைவு அஞ்சலி

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 29 Apr 2009 05:01:00 +0000

இதுவரை தீர்ப்பு வழங்கப்படாத சிவராம் கொலை வழக்குக்கு நான்கு வருடங்கள் ஆகிவிட்டது. இலங்கைத் தமிழ் பத்திரிகையாளர்களின் மனங்களை விட்டு விலகி விடாத ஒருவரான தராக்கி என்ற சிவராமின் நினைவுகளை மட்டும் அனேகமானோர் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவருடைய படைப்புக்கள் அனைத்தையும் கற்று உண்மைகள் பலவற்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது கட்டாயமானது.

சிவராமின் நான்காவது நினைவு தினத்தில் அவருடைய எழுத்துக்கள் அனைத்தையும் ஒரு சேரப் பதித்து வெளியிடுவதற்கான முயற்சியை யாராவது செய்ய வேண்டும் என கோரிக்கை விடுக்கிறேன்.

ஈழப்போராட்டத்தில் தனது வாழ்க்கையையே முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்ட ஒரு வருடைய வாழ்க்கையின் பல ஞாபகங்கள் மறைந்தே போயின. இருப்பவற்றை மறைத்து விடாமல் வெளிப்படுத்தி வாருங்கள்.

பத்திரிகையாளர்கள் நல்ல பல புதிய விடயங்களைத் தொடருந்து கற்க வேண்டும் என்ற அவரின் ஆலோசனைக்கு அமைய சிந்தியுங்கள் செயற்படுங்கள் நோக்கங்களை நிறைவேற்றுங்கள். அது அவருடைய ஆத்மா சாந்தியடைய வழி செய்யும்.

தமிழரை அடக்க தமது இறமையை அடகுவைக்கும் சிங்களத் தலைமைகள்

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 23 Apr 2009 08:04:00 +0000

1977 பொதுத் தேர்தலில் தமிழீழத் தனியரசை நிறுவ மக்களிடம் ஆணை கேட்டுப் பெற்றது தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி. 1979 இல் மாவட்ட சபைகள் அமைப்பதற்கான பேச்சுவார்த்தைகளை அது சிறீலங்கா அரசுடன் ஆரம்பித்தது. இது தொடர்பான சட்ட விடயங்களை கலாநிதி நீலன் திருச்செல்வமும், தந்தை செல்வாவின் மருமகனான பேராசிரியர் ஜெரட்ணம் வில்சனும் கையாண்டனர்.

தமிழரை ஏமாற்ற ஸ்ரீ லங்கா அரசு பேச்சுவார்த்தைகளை மீண்டும் பயன்படுத்துகிறது. அவற்றை நீடிப்பதன் மூலம் தமிழ் இளைஞர்களை கொடூரமாக அடக்குவதற்கு வழிகோலுகிறது எனவும் கருதிய பேராசிரியர் வில்சன் தனிநாட்டுக்கான போராட்டத்தில் முழுமையாகக் குதிக்கும்படி கூட்டணியை வேண்டினர். (திரு. அமிர்தலிங்கமும் கலாநிதி நீலனும் அவருடைய அறிவுரையைக் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை என்பது வேறு விடயம்).
இதுமட்டுமன்றி அவர் சில முக்கிய வெளிநாட்டுத் தூதுவர்களிடம் தமிழரின் நிலைமையை எடுத்துரைத்தார். இதன்போது கொழும்பிலுள்ள சீனத்தூதுவரை சந்தித்து தனித் தமிழ் ஈழம் உருவாக்கப்பட்டால் அதனை அவரது நாடு எங்கனம் நோக்கும் என பேராசிரியர் வில்சன் வினவினார்.

தமிழீழம் உருவானால் அது சோவியத் யூனியனின் செல்வாக்கிற்குட்படவே வாய்ப்பு உண்டு எனவும் அதன் காரணமாக எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யும் வளைகுடா நாடுகளுடனும், தனக்குச் சார்பான ஆபிரிக்க நாடுகளுடனும் தொடர்புகளைப் பேணுவது சீனாவிற்கு கடினமாகிவிடும் எனவும் சீனத் தூதுவர் தன்னிடம் தெரிவித்ததாக பேராசிரிர் வில்சன் கூறுகிறார். இக்கூற்றின் தேந்திர (Strategic) ) பெறுமானங்களை பகுத்தறிய வேண்டிய தேவை அப்போது பேராசிரியர் வில்சனுக்கோ, அவர் சார்ந்திருந்த தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணிக்கோ இருக்கவில்லை. ஆனால் இன்று எமது போராட்டமும் முழுக்க முழுக்க ஒரு சர்வதேச பரிமாணத்தினுள்ளேயே தனது எதிர்காலத்தை கணக்கெடுக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளது. தனது படைகளைக் கொண்டு புலிகளை அழித்து தமிழரைத் தனது சிங்கள பௌத்த மேலாண்மையாட்சியினுள் மீண்டும் அமுக்கி, சோரம் போக இம்மியளவும் தயங்காத, சூழலில் ஊறிப்போன மலையகத் தமிழ் அமைச்சர்கள் போன்ற தலைமைகளை எம்மிடையே உருவாக்கி எம்மை அடிமைப்படுத்தி ஆளலாம் என்ற நம்பிக்கையை ஸ்ரீ லங்கா அரசு கணிசமாக இன்று இழந்துவிட்டது.

இதேவேளை ஸ்ரீ லங்காவின் ஒற்றையாட்சி முறையை எந்த வøகயிலும் மாற்றிட முடியாது, கூடாது என்பதையும் சிங்கள மேலாண்மையாட்சியாளர் அறிவர். ஆனால் தற்போதுள்ள சூழ்நிலையில் தமிழரை கடந்த அரை நூற்றாண்டு செய்தது போல் ஒரேடியாகப் போய்க் காட்டிட முடியாதென்பதையும் அவர்கள் உணர்கின்றனர். இவையனைத்தையும் வகுத்துக் தொகுத்துப் பார்க்கையில் தமிழரைக் கையாள்வதற்கு வெளிநாடுகளின் உதவியை நாடிடுவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை. வரலாற்று நோக்கில் பார்க்கையில் இதைச் செய்வதற்காக சிங்கள மேலாண்மையாளர் ஸ்ரீ லங்காவின் இறைமையை முற்றாக விட்டுக் கொடுப்பதற்குக் கூடத் தயங்கிட மாட்டார்கள் என்பது தெளிவாகப் புரியும்.

உலகின் வல்லரசுகளுக்கும், வல்லரசு நிலையை அடைய முனையும் நாடுகளுக்கும் இந்து மாகடல் எவ்வளவு முக்கியமானதென்பதும், அதனூடு செல்லும் பொருளாதார மற்றும் போரியல் முதன்மை வாய்ந்த கடற்பாதைகளின் சரி நடுவண் அமைந்துள்ள இலங்கை அவற்றின் தவிர்க்க முடியாத கணிப்புக்குரியதென்பதும் சிங்கள மேலாண்மையாளருக்கு நீண்டகாலமாகவே தெரியும். இøத அவர்கள் தேவை ஏற்படும் போதெல்லாம் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தியே வந்துள்ளனர்.

இரண்டாம் உலகப் போர் முடிவடைந்த நேரம் பெரும் விடுதலைக் கிளர்ச்சிகள் நடைபெற்று வந்த தனது காலணிகளை தொடர்ந்து வைத்திருப்பது பொருளாதார வகையில் பயனற்றது என பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் உணரத் தொடங்கியிருந்த காலமது. அதேவேளை இக்காலனியாதிக்கத்துக்கெதிரான விடுதலைப் போராட்டங்கள் தனது பொருளாதார மற்றும் போரியல் நலன்களை பாதிக்கக்கூடிய வகையில் வெற்றி பெற்றுவிடக் கூடாது என்பதிலும் அது அக்கறையாயிருந்தது. அதாவது தனது பெரும்பாக நலன்களை தொடர்ந்து பேண உடன்படிக்கைய தலைமைகளிடம்தான் கைவிட வேண்டிய காலனி நாடுகளின் ஆட்சியை கொடுக்க அது எண்ணிற்று. இதன் காரணமாகவே இந்தியாவில் ஜெர்மனிக்குச் சார்பாகவும் சோவியத் யூனியனுக்குச் சார்பாகவும் செயற்படுகிறார்கள் எனக் கருதப்பட்ட தேசிய விடுதலைக் கோட்பாட்டாளர்களையும், கிளர்ச்சிக்காரர்களையும் ஓரங்கட்டுமுகமாக காந்தியையும் நேருவையும் முதன்மைப்படுத்தி அவர்களிடமே பிரித்தானிய ஆட்சியையும் கையளித்தது. (கமல்ஹாசனின் "ஹேராம்' படத்திலும், பிரித்தாளும் அரசியல் பற்றி நான் கடந்த ஆண்டு "நிகரி'யில் எழுதிய கட்டுரையிலும் இதுபற்றி சில மேலதிக தகவல்களைக் காண்க).

ஆசியாவில் பிரித்தானியாவின் கடல் மேலாதிக்கத்திற்கு அன்று இலங்கை அடித்தளமாக இருந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது தென்கிழக்காசியாவினூடாக ஜப்பான் தென்னாசியாவை நோக்கி மேற்கொண்ட பெரும் படையெடுப்பை எதிர்கொள்ளவென நிறுவப்பட்ட பிரித்தானிய அமெரிக்க கூட்டுக் கடற்படைத் தலைமையகம் திருமலையிலேயே அமைந்திருந்தது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். தென்கிழக்காசியாவின் வளங்கள், கடற்பிராந்தியங்கள் பாதைகள் என்பவற்றின் மீதும் அவுஸ்திரேலியா, நியூஸிலாந்து ஆகியவற்றின் மீதும் தனது பிடியை வைத்திருப்பதற்கு இலங்கையில் தனது படைத்தளங்களும் பெரும் எரிபொருட்களஞ்சியங்களும் தொடர்ந்து பேணப்படவேண்டும் என்பதில் பிரித்தானியா கவனமாக இருந்தது. இதன் காரணமாக இலங்கையைத் தனது காலனியாதிக்கத் தலையினின்றும் விடுவிப்பதாயின் அதற்கு முழு இறைமையைக் கொடுப்பதில்லை என்பதிலும் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் உறுதியாயிருந்தது.

இதன் காரணமாக இலங்கைக்கு பகுதித் தன்னாட்சி வழங்கும் வகையில் செய்யப்படவிருந்த அரசியல் யாப்பு வரைபு முயற்சிகளுக்கு இன்றியமையாத அடித்தள நிபந்தனைகளாக பாதுகாப்பு வெளி அலுவல்கள் என்பவற்றை வரையறுத்து 1943ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 26ஆம் நாள் பிரித்தானியாவின் இராஜாங்க அமைச்சர் (Secretary of State) ஒரு பிரகடனத்தை வெளியிட்டார். 1943இரண்டாம் உலகப் போர் மிக உக்கிரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த நேரம். பிரித்தானிய அமெரிக்க ஆதிக்கத்தை முறியடித்து கிழக்கு மற்றும் தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் ஜப்பானிய படைகள் தென்னாசியாவை நோக்கி விரைவாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தன. எனவே இலங்கையில் தனது ஆதிக்கத்திற்குச் சவாலாக அமைந்திடக்கூடிய எவருடைய கையிலும் அரசியல் அதிகாரம் குறுங்காலத்திலோ நீண்டகாலத்திலோ போய்விடக் கூடாது என்பதில் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியம் அப்போது கவனமாக இருந்ததில் வியப்பில்லை.

இலங்கையில் பிரித்தானிய காலனியாதிக்கத்தை முற்றாக ஒழித்திட வேண்டும் என அந்தக் காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் மாத்திரமே குரலெழுப்பப்பட்டது. தென்னிலங்கையில் தீவிர இடதுசாரிகள் மாத்திரமே இக்கருத்தைக் கொண்டிருந்தனர். 1927 இலிருந்து குடாநாடெங்கும் கிளைவிட்டுப் பரவிய யாழப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்தை இலங்கையிலிருந்து முற்றாக விரட்டியடித்து இலங்கையில் முழு இறைமையுள்ள தன்னாட்சி நிறுவப்பட வேண்டுமென தீவிரமாகச் செயலில் இறங்கிற்று. 1930 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் அன்று எவரும் செய்யப் பயந்து நடுங்கிய ஒரு செயலை அது செய்தது. அவ்வாண்டு ஜூன் மாதம் பிரித்தானிய மன்னரின் பிறந்த நாள். இலங்கையிலுள்ள குடி மக்கள் அனைவரும் அதைக் கொண்டாடி தமது அரச விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்திடும் நாளாகும்.

அன்று யாழப்பாண இளைஞர் காங்கிரஸ் தொண்டர்கள் பிரித்தானியக் கொடியைப் பொதுவிடத்தில் போட்டெரித்தனர். இதன் பின்னர் 1931 ஆம் ஏப்ரல் மாதம் யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற இளைஞர் காங்கிரஸின் மாநாட்டில் இலங்கைக்கு முழுமையான தன்னாட்சி கிடைப்பதற்கு தம் உயிர்களைத் தியாகம் செய்தாயினும் நாட்டிலுள்ள அனைவரும் போராட வேண்டுமென அறை கூவல் விடுக்கப்பட்டது. அவ்வாண்டு பிரித்தானியர் அறிமுகப்படுத்திய டொனமூர் அரசியல் யாப்பு ஏகாதிபத்தியத்தின் பிடியை இலங்கையில் நீடிப்பதற்கான ஒரு சதியெனவும் அதனடிப்படையில் அமைக்கப்பட்ட அரசவையை (State council) அனைவரும் புறக்கணிக்க வேண்டுமெனவும் யாழ். இளைஞர் காங்கிரஸ் கூறியது. இதற்கென குடாநாட்டில் அது செய்த பெரும் பரப்புரை முயற்சி வெற்றி பெற்றது. பிரித்தானியாவின் ஆதிக்கத்திற்கு இலங்கையில் விடுக்கப்பட்ட பெரும் சவால் அம்முக்கியமான காலகட்டத்தில் இதுவேயாகும். தென்னிலங்கையில் இளைஞர் காங்கிரஸின் விடுதலை அறைகூவலுக்கு ஆதரவு கிடைக்கவில்லை.

இது இப்படியிருக்க பிரித்தானியாவின் நலன்களை நன்கு புரிந்து கொண்ட சிங்கள மேலான்மை நன்கு புரிந்து கொண்ட சிங்கள மேலாண்மையாளரின் தலைவர் டி.எஸ். சேனாநாயக்கா இரண்டாம் உலகப்போர் முடியும் தறுவாயில் இங்கிலாந்து சென்றார். தன்னிடமும் தனது சிங்கள மேலாண்மைச் சகபாடிகளிடமும் இலங்கையின் ஆட்சி கையளிக்கப்படுமாயின்தான் ஒரு விரிவான பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்திற்கு உடன்பட முடியுமெனவும் அதற்கு வரக்கூடிய எதிர்ப்புக்களை சமாளித்து ஆட்சியைக் கொண்டு நடத்த முடியுமெனவும் உறுதியளித்தார். 1915 ஆம் ஆண்டு முஸ்லிம்களுக்கு எதிராகச் சிங்களவரைத் தூண்டிவிட்ட ஒரு சிக்கலுக்குரிய பேர் வழியாக பல காலம் டி.எஸ். சேனநாயக்காவை கருதிவந்த பிரித்தானியா ஏகாதிபத்தியம் இப்போது அவரை அரவணைக்கலாயிற்று.

தனது ஏகாதிபத்திய விசுவாசத்தை மேலும் வெளிப்படுத்திடுவதற்காக 1943 இல் இலங்கைத் தேசிய காங்கிரஸினுள் இடதுசாரிகள் அனுமதிக்கப்பட்டதை எதிர்த்து டி.எஸ். சேனாநாயக்க அதிலிருந்து வெளியேறினார். இது அவர் மேற்கொண்ட நன்கு கணக்கிடப்பட்ட ஒரு செயலாகும். என சிங்கள வரலாற்றுப் பேராசிரியர் கே.எம்.டி. சில்வா கூறுகிறார். இலங்கையின் இடதுசாரிகளும் அந்நேரத்தில் பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்திலிருந்து முழுமையான தன்னாட்சி வேண்டும் எனக் கோரி வந்தனர். ஆனால், அவர்கள் யாழ். இளைஞர் காங்கிரஸ் போல் இதில் தீவிரமாக இருக்கவில்லை. சிங்கள இடதுசாரித் தலைவர்களான அறை கூவலைப் புறக்கணித்து அரசவைத்தேர்தலில் நின்றனர்.
இடதுசாரிகளின் எதிரியாக தன்னை இவ்வாறு காட்டிக் கொண்டதன் மூலமும் சிங்கள தேசத்தின் தந்தை தன்னை பிரித்தானிய ஏகாதிபத்தியத்தின் தவிர்க்க முடியாத விசுவாசியாக உருவாக்கிக் கொண்டார்.

பிரித்தானியாவுடன் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் செய்வது தொடர்பாக டி.எஸ்.சேனாநாயக்கவும் அவரது நண்பர்களும் இங்கிலாந்து சென்று அரச அதிகாரிகளுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர். பிரித்தானியாவின் ஆசிய மேலாதிக்கத்தை பேணுவதற்கு வேண்டிய தளங்களையும் துறைமுகங்களையும் அத்துடன் இலங்கையினுடைய வெளிநாட்டு அலுவல்களையும் பிரித்தானியாவின் கட்டுப்பாட்டிலேயே தொடர்ந்து வைத்திருப்பதற்கான ஒப்பந்தத்தை முழுமையாக ஏற்றுக் கொள்வதற்கு தானும் தன்னைச் சார்ந்த சிங்கள மேலாண்மை தலைவர்களும் தயாராயிருப்பதாக இங்கிலாந்தின் ஏகாதிபத்திய உயர் அதிகாரிகளை நம்பவைத்தார்.

இந்த அடிப்படையிலேயே இலங்கைக்கு தன்னாட்சி வழங்கப்பட்டபோது பிரித்தானியாவுடன் மேற்படி பாதுகாப்பு ஒப்பந்தமும் செய்யப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தத்தின் கீழ் தன்னுடைய தேவைக்கு ஏற்ற படைகளையும் போர்தளபாடங்களையும் இலங்கையில் பிரித்தானியா வைத்திருக்கலாம் எனவும் அதற்கு உகந்த வகையில் இந்நாட்டின் கடல் மற்றும் வான் படைதளங்களையும் தொலைத் தொடர்பு வசதிகளையும் பயன்படுத்தலாம் எனவும் இவ்வொப்பந்தத்தின் கீழ் வரையறுக்கப்பட்டது. இதன்படி திருகோணமலை பிரித்தானிய கடற்படை தேவைகளுக்கும் கட்டுநாயக்க விமான நிலையம் பிரித்தானிய வான் படையின் பாவனைக்கும் விடப்பட்டது.

இலங்கையின் இறைமையை பிரித்தானியாவுக்கு இங்ஙனம் தாரை வார்த்ததற்கு எதிராக எழுந்த விமர்சனங்களுக்கு டி.எஸ். சேனõநாயக்க அவர்களும் அவருடைய சகபாடிகளும் பின்வருமாறு விளக்கமளித்தனர். இலங்கை ஒரு சிறிய நாடு, அதன் மத இந்திய மற்றும் சோவியத் யூனியன் படையெடுத்திடக்கூடிய வாய்ப்பு உண்டு. அதை தடுக்க பிரித்தானியா வுடன் மேற்படி பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் கட்டாயமாக தேவை என அவர்கள் சாட்டுகின்றனர்.

மேற்படி ஒப்பந்தம் இலங்கையினுடைய இறைமையை இல்லாமல் செய்கிறது என்ற காரணத்தைக் காட்டி சோவியத் யூனியன் 1955 ஆம் ஆண்டு வரை இலங்கைக்கு ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் அங்கத்துவம் கிடைப்பதை தடை செய்து வந்தது. 1956 இல் ஆட்சிக்கு வந்த திரு. பண்டாரநாயக்க அவர்கள் தன்னுடைய ஏகாதிபத்திய எதிர்பார்ப்புக்கு கோட்பாட்டை நிலை நாட்டு முகமாக இவ்வொப்பந்தம் செல்லுபடியாகாது என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தார். இக்காலகட்டத்தில் பிரித்தானியாவின் கையில் இருந்து சுயஸ்கால்வாய் பறிபோயிருந்தது. இதன் காரணமாக பிரித்தானியாவில் இருந்து மத்திய தரைகடல், செங்கடல், அரபிக் கடல் என்பவற்றின் ஊடாக செல்கின்ற கடற்படை பாதை மீதான பிரித்தானியாவின் பிடி அற்றுப்போனது. இதனால் அந்நாடு இலங்கையில் தளங்களையும் படைகளையும் வைத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லாது போயிற்று. எனவே பண்டாரநாயக்க பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்தை உதாசீனம் செய்ததை பிரித்தானியா பெரிதுபடுத்த வேண்டிய தேவை ஏற்படவில்லை. எனினும் 1983 ஆம் ஆண்டிலே தமிழர்களுடைய போராட்டம் முனைப்பு பெறும் என்ற நிலையிலும் இதையொட்டி இந்தியாவின் தலையீடு ஏற்படலாம் என்ற அச்சத்தில்அன்றைய ஸ்ரீலங்கா ஜனாதிபதி ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தன அவர்கள் பிரித்தானியாவினுடனான மேற்படி பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் தொடர்ந்து செல்லுபடியாகும் எனவும் பிரித்தானியா அவ்வொப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் இலங்கைக்கு போர் உதவி செய்ய வேண்டுமெனவும் வலியுறுத்தினார்.

இவ்வளவு வரலாறும் ஏன் தேவையென்ற கட்டத்தில் நீங்கள் வினவலாம்.
ஒன்று பிரித்தானிய இலங்கை பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்தின் அடித்தளமான விடயங்களை இதுவரை இங்கு போட்டு வரும் பிராந்திய மற்றும் வல்லரசுத் தலையீடுகளுக்கு காரணமாகவுள்ளது என்பது.

இரண்டு மேற்படி விடயங்களே சோழர் கடல் கடந்த படையெடுப்புகளுக்கும் அவர்கள் இலங்கை தீவின் மீதும் கொண்டிருந்த மேலாதிக்கத்திற்கும் சீனா அன்றும் இன்றும் இந்நாட்டின் கீழ் கொண்டிருக்கும் அக்கறைக்கும் தற்போது இந்தியாவும் அமெரிக்காவும் ஜப்பானும் இங்கு காட்டும் கரிசøனக்கும் அடிப்படை என்பது.

மூன்றாவதும், முக்கியமானதுமாக நாம் இவற்றில் கவனிக்க வேண்டியது எமது விட்டுக்கொடுக்கப்படாத இறைமையாகும். இலங்கையில் அவ் உருவாக்கம் நடைபெற்ற எந்தவொரு சந்தர்ப்பத்திலும் (1947, 1972, 1978) நாம் எமது இறைமையை விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. இதனுடைய அர்த்தம் என்னவெனில் சிங்கள தேசம் தமது இறைமையை விட்டுக்கொடுத்து செய்துக்கொண்ட செய்ய முனைகின்ற எந்தவொரு பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்திற்கும் நாம் கட்டுப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல என்பதாகும். இதன் காரணமாகவே எமது இறைமையை பேணும் உறுதியை குழைப்பதை பல புல்லுருவிகளும் கயவர்களும் எம்மிடையே ஏவப்படுகின்றார்கள். இவர்களை நாம் இனங்கண்டு எமது இறைமையை இம்மியளவும் விட்டுக் கொடாதர்வர்களாக தன்மானத்துடன் வாழ வேண்டும். (சீனத் தூதுவர் பேராசிரியர் வில்சனிடம் தமிழீழம் பற்றிக் கூறிய கருத்தின் விரிவையும் அதன் இன்றைய பரிமாணங்களையும் அடுத்த கிழமை பார்ப்போம்).

29.06.2003 டி. சிவராம்

சர்வதேச காப்பு வலை ஒரு போரியல் வலை

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 22 Apr 2009 08:00:00 +0000

புலிகள் டோக்கியோ மாநாட்டிற்குப் போயிருந்தால் அது தமிழரின் நியாயமான அரசியல் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு சிறீலங்கா அரசு நல்லதோர் தீர்வைக் கையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்ற பொய்மையைமேலும் வலுவாகப் பரப்புவதற்கு பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவிற்கும் அவரது சகபாடிகளுக்கும் நல்லதோர் வாய்ப்பாக அமைந்திருக்கும். எந்தவொரு தீர்வையும் தந்திட சிறி லங்கா அரசு தயாரில்லை. மாறாக பலஸ்தீன மக்களை ஒரு சர்வதேச கெடுபிடிக்குள் மாட்டி வைப்பதற்கும் அதன்மூலம் அந்த மக்களின் போராட்டத்தை அழித்தொழிப்பதற்கு நோர்வேயின் உதவியோடு நடைபெற்ற அமைதிப் பேச்சுக்களை எவ்வாறு இஸ்ரேல் பயன்படுத்தியதோ அதே பாணியில் ரணில் விக்கிரமசிங்க தனது அரசு வேலை பார்க்கிறது என்ற உண்மை அம்பலமாவதற்கு மேலும் பல மாதங்களாகியிருக்கும்.

புலிகள் ஜப்பான் போகாததால் அவர்களை மீண்டும் வழிக்கு கொண்டு வந்திடவே முன்னர் சொல்லப்பட்டதை விட கூடுதல் நிதி வழங்குவதற்கு உறுதியளிக்கப்பட்டது என்பதையும் புஷ் நிர்வாகத்தின் நோக்கம் அரசியல் மற்றும் நிதி வழிப்பட்ட அழுத்தங்களின் ஊடாக வன்முறையை புலிகள் அரசியல் கருவியாகப் பயன்படுத்துவதை ஒரேயடியாக முடிவுக்கு கொண்டு வருவதேயாகும் என அமெரிக்க துணை வெளிநாட்டலுவல்கள் அமைச்சர் ஆர்மிரேஜ் TBS-TV தொலைக்காட்சிக்கு கூறியுள்ளதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

மேற்படி நிதி வழிபட்ட அழுத்தம் என அர்மிரேஜ் குறிப்பிடுவது உண்மையில் நமது நியாயமான உரிமைகளை விட்டுக் கொடுத்து சிறிலங்காவின் சிங்கள மேலாண்மை அரசியல் யாப்பிற்குள் முடங்கிப் போவதற்கான கையூட்டே (இலஞ்சம்) ஆகும். நோர்வேயின் உதவியோடு இப்படித்தான் அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்தலைவர் அரபாத்தை மடக்கின. (அதன் கொடூரமான விளைவுகள் என்ன என்பதை நீங்கள் நாளாந்தம் செய்தியேடுகளில் காண்கிறீர்கள்) புலிகள் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் பேச்சு வார்த்தைக்குத் திரும்பாவிட்டால் ஜப்பானில் உறுதியளிக்கப்பட்ட தொகையில் 80 விழுக்காட்டிற்கு மேல் சிறிலங்காவிற்கு வந்து சேராது என்பதையும் இதன் காரணமாக பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவிற்கு தமது சர்வதேச காப்பு வலையை மேலும் தமிழரின் குரல் வளையைச் சுற்றி இறுக்க முடியாது போகும் என்பதையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

பொருளாதார ரீதியாக கவிழும் நிலையிலிருந்த சிறிலங்கா அரசை நிமிர வைக்க புலிகளின் ஒரு தலைப்பட்சமான போர் நிறுத்த அறிவிப்பே உதவியது எனவும் பேச்சுவார்த்தைக்கு ஒரு உறுதியான அடித்தளத்தை வழங்கும் வகையில் புலிகள் உள்ளக சுய நிர்ணய உரிமையையும் ஒஸ்லோ பிரகடனத்தின் மூலம் சமஷ்டியாட்சி முறையையும் ஏற்றுக் கொண்டனர் எனவும் ஆனால் பிரதமர் ரணில் இதற்கு கைமாறாக சரியான அரசியல் நடவடிக்கைகளை எடுத்து அவர்களின் நம்பிக்கையை வென்றெடுப்பதை விடுத்து சர்வதேச வலையொன்றை விரிப்பதிலேயே கவனமாக இருக்கிறார். இது அமைதிக்கு நல்லதல்ல என அரசியல் விஞ்ஞான பேராசிரியரும் சிங்கள தேசத்தின் நன்கறியப்பட்ட கருத்தாளர்களில் ஒருவருமான பேராசிரியர் ஜயதேவ உயங்கொட அண்மையில் எழுதியிருந்தார்.

உண்மை இப்படியாக இருக்க சில புலித்தலைவர்கள் ஏன் பிரதமர் ரணில் நல்லவர், நம்பிக்கையானவர் எனக் கூறத் தலைப்பட்டனர் எனவும் அவர் ஒரு நியாயமான கேள்வியையும் எழுப்புகிறார். இந்நிலையில் நமது நியாயமான அரசியல் உரிமைகளையும் எதிர்பார்ப்புக்களையும் சிதையடையாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்கு போரால் அழிந்து கிடக்கும் நமது தாயகத்தை மீளக் குடியெழுப்புவதற்கும் இப்பேச்சு வார்த்தைகளின் சில அடிப்படைகள் திட்டவட்டமாக மறுசீரமைக்கப்பட வேண்டும். அத்துடன் எந்த நோர்வேயூடாக பிரதமர் ரணிலும், மிலிந்த மொறகொடவும் அமெரிக்காவும் எமது நியாயமான அரசியல் பொருளாதார எதிர்பார்ப்புக்களை முடக்கிப் போடுவதற்கான வலையை எம்மைச்சுற்றி இறுக்கி வருகிறார்களோ அதே நோர்வேயிடம் தனது இடையீட்டுப் பணியை இனியும் தொடர்வதாயின் அது மேற்படி வலைச்சுற்றலை செய்வதற்கான மறைமுகத் தரகர் வேலையை முற்றாக கைவிடும் படி வலியுறுத்தப்பட வேண்டும். இனி சிறிலங்கா பிரதமர் ரணில் விரித்துள்ள சர்வதேச காப்பு வலை என்பது என்ன என்பதையும்அது ஏன் அவருக்கு இன்றியமையாத படி தேவைப்படுகிறது என்பதையும் பார்ப்போம்.

தத்தமது நலன்களை இலங்கையில் வளர்த்தெடுப்பதற்கு இந்தியாவிற்கும் அமெரிக்காவிற்கும் ஜப்பானுக்கும் இங்கு போர் தற்காலிகமாக வேணும் ஓய வேண்டும் என்ற தேவை கடந்த பல ஆண்டுகளாக மிக வெளிப்படையாக இருந்து வருகிறது.

அமெரிக்காவிற்கு இங்கு தளம் அமைப்பதற்கு வாய்ப்பாக ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடுவதும் இந்தியாவிற்கு தனது மூலதனப்பரம்பலை விரிவாக்குவதோடு இலங்கையை தன் நலனுக்குக் குந்தமாக வேறு நாடுகள் பயன்படுத்தக்கூடாது என்பதும் ஜப்பானுக்குத் தன் மூலதனத்தினதும் பிராந்திய அரசியல் செல்வாக்கினதும் ஒரு முக்கிய தளமாக இலங்கையை மாற்றிட வேண்டும் என்பதும் குறிக்கோளாக உள்ளன என்பதை பல ஆண்டுகளாக ஐக்கிய தேசிய கட்சி சரியாகவே புரிந்து வைத்திருந்தது.

அத்தோடு இந்நாடுகள் தத்தமது குறிக்கோள்களை அடைந்திடவும் அவற்றின் நன்மைகளை நீண்ட காலத்தில் வலுப்படுத்திடவும் புலிகள் போரில் ஈடுபடாதவாறு அமைதிப் பேச்சு வட்டத்தினுள் கட்டுண்டு கிடந்திட வேண்டும் என்பதையும் ஐ.தே.க தலைவர் ரணில் உணர்ந்திருந்தார். எனவே புலிகளோடு பேச்சுவார்த்தைகளை ஆரம்பித்த கையோடு மேற்படி நாடுகள் இங்கு பெரிய அளவில் தமது மூலதனங்களை கொண்டுவருவதற்கான வேலைகளில் அவர் ஈடுபடலாயினார்.

அவருடைய செயலின் பின்னனியில் இருந்த தர்க்கம் மிக இலகுவானது. அதாவது உலக மற்றும் பிராந்திய வல்லரசுகளின் பொருளாதார மற்றும் கேந்திர நலன்கள் எந்தளவிற்கு பரவி வேரூன்றுகின்றனவோ அந்தளவிற்கு அந்த நாடுகள் புலிகள் மீண்டும் போருக்குப் போகாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் என்பதே அது. இதனாலேயே அவர் ஒருபக்கம் இந்திய எண்ணெய் கூட்டுத்தாபனமும் இங்கு விரைந்து காலூன்றிவிடுவதற்கான அவசரப் பேச்சுவார்த்தைகளையும் மறுபுறம் அமெரிக்க அரசுடன் ACSA ஒப்பந்தம் சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தம் என்பவற்றை செய்து கொள்வதற்கு அமைச்சர் மிலிந்த மொறகொடவை துரிதப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

சிறிலங்கா அரசியல் தமிழருக்கு எந்த வகையான தீர்வையும் வழங்கிட முடியாது. தமிழரசுக் கட்சி தமிழர் விடுதலை கூட்டணி வரதராஜப் பெருமானின் ஈழமக்கள் புரட்சி கர விடுதலை முன்னணி என்பவற்றின் வரிசையில் புலிகளையும் தன் முயற்சியில் சற்றும் சளைக்காத விக்கிரமாதித்தனைப் போல் சிறிலங்கா அரசு ஏமாற்றுகிறது என்ற உண்மை மிக உறுதியாக வெளிப்படும் காலத்தில் இந்தியா, அமெரிக்கா, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளில் கேந்திர மற்றும் பொருளாதார முதலீடுகள் கணிசமாகப் பெருகிவிடும் என்பது ஐக்கிய தேசிய கட்சித் தலைமையின் கணிப்பு. அதாவது எந்தத்தீர்வும் கிடைக்காத நிலையில் புலிகள் மீண்டும் போருக்குப் போக முற்பட்டால் அதன் விளைவு தமது முதலீடுகள் மீது பொறுக்க முடியாத பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்ற உந்துதலில் மேற்படி நாடுகள் அவர்களை எவ்வழிப்பட்டும் தடுத்திடும் என்பது திட்டம். இதனையே சர்வதேச காப்பு வலை (International Safty Net) என பெருமிதத்துடன் கடந்த ஆண்டு புலிகளுடன் கவனமாகஅலுவல் பார்க்க வேண்டும் என அவரை எச்சரித்த பலரிடம் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க விளக்கினார்.

மேலைத்தேய போரியியலாளர் கூறும் கட்டுக்குள் பேணும் தந்திரோபாயம் (Containment Strategy)என்பதன் ஒரு வடிவமே பிரதமர் ரணிலின் சர்வதேச காப்பு வலைத் திட்டமாகும். சிறிலங்கா படைத்துறையின் தீச்சுவாலை நடவடிக்கையை புலிகள் முறியடித்தகையோடு சிறிலங்கா அரசினதும் அதன் அமெரிக்க பிரித்தானிய படைத்துறை மதியுரைஞர்களதும் போரியற் கோட்பாட்டுக் களஞ்சியத்துள் எஞ்சியிருந்தது. இந்தக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் திட்டமே. தீச்சுவாலை நடவடிக்கையை முறியடித்த பின்னர் புலிகள் திருமலை மீது குறிவைக்க ஏற்பாடு செய்கிறார்கள் என்ற அச்சம் அமெரிக்க படைத்துறையினருக்கு உண்டாகலாயிற்று. மட்டக்களப்பில் தளபதி கருணாவின் கீழ் கணிசமான படைகள் ஒரு பெரிய நடவடிக்கைக்கு தயாராகின்றன என்ற தகவலும் திருமலைத் துறைமுகம் அமைந்துள்ள கொட்டியாரக்குடõவின் தென் பகுதியான மூதூர் கிழக்குப்பிராந்தியத்தில் தளபதி பதுமனின் படைகளும் போருக்குத் திரள்கின்றன. என்ற செய்தியும் மேற்படி அச்சத்தை தோற்றுவித்தன.

தளபதி கருணாவின் படைகள் மட்டக்களப்பின் வடக்குப்பகுதியில் தயாராகிக் கொண்டிருந்ததால் அவை அநேகமாக மூதூரை நோக்கி முன்னேறி தளபதி பதுமனின் படைகளுடன் இணைப்பேற்படுத்திக் கொண்டு (Link up) திருமலையின் சுற்றுப்புறத்தையும் அதை நாட்டின் ஏனைய பகுதிகளுடன் இணைக்கும் பாதைகளையும் கைப்பற்ற முனையலாம் எனவும் இதே வேளை வவுனியாவை அச்சுறுத்தும் வகையில் புலிகள் ஒரு படையெடுப்பை தொடங்கினால் சிறி லங்கா அரசால் அதன் கிழக்குத் துறைமுகத்தை பாதுகாக்க முடியாது போய் விடும் என 2001 இன் நடுப்பகுதியில் அமெரிக்க படைத்துறை மதிப்பீடு செய்தது. இது நடைபெற்றால் சிறிலங்கவின் கடற்படை மற்றும் வான் படைத் தளங்களை கையகப்படுத்தும் தனது ACSA ஒப்பந்தம் அர்த்தமற்றதாகிவிடும் எனவும் அது கவலை கொள்ளலாயிற்று. இந்த விடயம் சந்திரிக்கா அரசின் இந்தியச் சார்பாளர்சிலரால் டெல்லியின் கவனத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டது. திருமலையிலுள்ள எமது நலன்களில் கைவைக்காத வரை புலிகள் அங்கு என்ன படையெடுத்தாலும் எமக்கு அக்கறை இல்லை என்று மட்டும் அப்போது இந்திய வெளியுறவு அலுவலர் ஒருவர்தெரிவித்தார்.

(இது என்ன நோக்கில் கூறப்பட்டது என அப்போது தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கவில்லை) இந்த வகையில் புலிகளுக்கு கிடைத்திடக் கூடிய ஒவ்வொரு வெற்றியும்சிறி லங்காவின் இறைமையைக் குறைக்கும் எனவும் இதன் காரணமாக அதனுடன் கைச்சாத்திடக்கூடிய ACSA மற்றும் சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தம் என்பவை வலுவற்றதாகி விடும். எனவும் அமெரிக்கா கரிசணை கொள்ளலாயிற்று. இந்த நிலையில் புலிகளுக்கு சாதகமாக இலங்கைத்தீவில் போர்ச்சமநிலை விரைவாக மாறிச்செல்வதை தடுப்பதற்கு சிறிலங்கா அரசிற்கு இருந்த ஒரே வழி மேற்படி கட்டுக்குள் முடக்கி வைத்திருக்கும் தந்திரோபாயமே.

இப்போரியற் கோட்பாட்டின் முதலாவதும் முக்கியமானதுமான அடித்தளம் அமைதிப் பேச்சுக்களேயாகும். அதாவது அமைதியை கொண்டு வருவதற்கான பேச்சுவார்த்தை என்பது வேறு போரிடல் திட்டமிடலின் ஒரு வெளிப்பாடாக நடைமுறைப்படுத்தப்படும் பேச்சு வார்த்தை என்பது வேறு. எனவே 2001 இன் நடுப்பகுதியில் காணப்பட்ட போர்ச் சமநிலையைக் கருத்திற் கொண்டு அப்போது சர்வதேச மட்டத்தில் அமெரிக்கா மற்றும் இந்தியா என்பனவற்றின் பின்னனியோடு அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைகளை ஆரம்பிக்க எடுக்கப்பட்டு வந்த முயற்சிகள் போரியற் தந்திரோபாயத்தின் வெளிப்பாடாகவே அன்றி வேறு வகையில் அமைந்திட முடியாது என நான் எழுதியிருந்தேன்.

ஏனெனில் இந்தக்காலத்தில் அமெரிக்க சார்பு கொலம்பிய அரசுக்கெதிரான ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் போராட்டத்தையும் இதற்கு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பலஸ்தீன மக்களின் போராட்டத்தையும் கட்டுக்குள் போட எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகளின் அதே சாயல்கள் இங்கும் தென் படத் தொடங்கியிருந்தன. 1997 இல் கொலம்பிய படைகளை முறியடித்து அந்நாட்டின் அரசைக்கவிழ்க்கக்கூடிய நிலையில் அங்குள்ள பார்க் (FARC) இயக்கம் பெரு வளர்ச்சியடைந்துள்ளது எனவும் இது தடுத்து நிறுத்தப்படாவிட்டால் அமெரிக்காவின் பின் புலத்தில் பேராபத்துத் தோன்றி விடும் எனவும் அமெரிக்கப் படைத்துறை கூறியது.

எனினும் கொலம்பியாவின் உள்நாட்டுப்போரில் சிக்கிடவும் அமெரிக்கா தயாராக இருக்கவில்லை. ஆகவே கொலம்பிய அரசின் மீது கடும் அழுத்தத்தைக் கொடுத்து தாமதமின்றி போராளிகளுடன் அமைதிப் பேச்சு வார்த்தைகளை உடன் தொடங்குமாறு வற்புறுத்திற்று. அமைதிப் பேச்சுக்களும் பல திரைமரைவு வேலைகளின் பின்னர் 2000 ஆம் ஆண்டளவில் ஆரம்பமாயின. ஆரம்பத்தில் அனைத்தும் மிக சுமுகமாகவே இருந்தன. போராளிகளின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த கொலம்பியாவின் 40 விழுக்காடு நிலப்பரப்பு அவர்களின் கட்டுப்பாட்டினுள் இருக்கலாம் என உடன் பாடு காணப்பட்டது.

ஆனால் காலப்போக்கில் கொலம்பிய அரச அமைப்பின் உயர்வர்க்க மேலாதிக்க அம்சங்களை மாற்றுவதில் இழுபறிகள் தோன்றலாயின. ஆனால் பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்ற காலப்பகுதியில் கொலம்பியாவின் படைகளை வலுப்படுத்துவதற்காக அமெரிக்கா கோடிக்கணக்கான டொலர்களை அங்கு கொட்டியது. சண்டைகள் இல்லாதிருந்தால் கொலம்பியப்படைகளை பயிற்றுவிப்பதும் புலனாய்வுவேலைகளை விரிவாக்குவதற்கும் அமைதிப் பேச்சுக்கள் அமெரிக்காவிற்கு ஒரு பெரு வாய்ப்பினை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தன. அத்துடன் கொலம்பிய அரசியலில் முழுமையாகத் தனது சொற்படி நடத்தக்கூடிய வலது சாரி கடும்போக்காளரான அவ்வாரே உரிபே என்பவரை அமெரிக்கா வலுப்படுத்தி கடந்த ஆண்டு அந்நாட்டு ஜனாதிபதியாக்கிற்று. அமைதிப் பேச்சுக்கள் அமெரிக்காவின் தேவைகளுக்கேற்ப கொலம்பிய அரசால் நகர்த்தப்படுவதை காலம் பிந்தி உணர்ந்துகொண்ட பார்க் இயக்கம் தன்னை நிலைப்படுத்திட முயற்சி எடுக்க முன்னர் அந்நாட்டுப் படைகள் நடவடிக்கைகளில் இறங்கின.

பார்க் இயக்கத்தின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் இருந்த நிலப்பரப்பின் பெரும் பகுதியும் அதன் தலை நகரமும் கொலம்பியப் படைகளிடம் கையகப்பட்டன. ஆயுதங்களை கீழே போடும் வரை இனி பார்க் மற்றும் ஏனைய போராளி இயக்கங்களுடன் பேச்சுக்கே இடமில்லை என உரிபே அறிவித்து விட்டார். இவ்வாறாகக் கொலம்பிய அரசு பார்க் அமைப்புடனான அமைதிப் பேச்சுக்களை தனது பெரும்பாக போராட்டத்தின் ஒரு இன்றியமையாத அங்கமாகவே அமெரிக்காவின் உதவியோடு வடிவமைத்து செயற்படுத்தியது. கொலம்பியாவின் அரசமைப்பை இடது சாரிப் போராளிகள் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப அந்நாட்டின் வறிய மக்களுக்கு சார்பாக மாற்றியதால் அது தனது மூலதன இராணுவ நலன்களையே முதன்மையாகப் பாதிக்கும் என்பது அமெரிக்காவிற்கு நன்கு தெரியும்.

தமது இருப்பிற்கு அமெரிக்காவை நம்பியிருந்த கொலம்பிய ஆளும் வர்க்கங்களும் அந்நாட்டின் அரசியலமைப்பை மாற்றுவதில்லை என இரகசிய உறுதிப்பாட்டுடனே போராளிகளுடன் அமைதிப்பேச்சுக்களில் இறங்கினர். எனவே அந்தப் பேச்சுக்களில் கொலம்பிய அரசிற்கு ஒரேயொரு குறிக்கோள் மட்டுமே இருந்தது. அதாவது தனக்குச் சாதகமான முறையில் பார்க் இயக்கத்தை கட்டுக்குள் முடக்கி நீண்டகாலம் வைத்திருப்பதே அது. இது இப்படியிருக்க 2001 ஜூலை மாதம் அமெரிக்க தலைநகரிலுள்ள சர்வதேச மற்றும்கேந்திர ஆய்வுகளுக்கான மையத்தில் கொலம்பிய இலங்கை போர் நிலைவரங்களை ஒப்பிட்டு இலங்கையில் அரசியல் யாப்பை மாற்றிட எந்தவழியுமின்மையால் அங்கு அமைதிப் பேச்சு வார்த்தை நடைபெறும் பட்சத்தில் அதை புலிகளை மடக்கிப் போடும் ஒரு பெரும்பாக போர்த்திட்டத்தின் வெளிப்பாடாகவே ஸ்ரீலங்கா அரசு கையாள முனைவது தவிர்க்க முடியாதது என ஆற்றிய உரையைச் செவிமடுத்த அமெரிக்க பாதுகாப்பு அமைச்சு அமெரிக்க கூட்டுப்படைத்தலைமையகம் வெளியுறவுத்திணைக்களம் போன்றவற்றின் அதிகாரிகள் கேட்ட கேள்விகளும் தெரிவித்த கருத்துகளும் எனது மேற்படி ஒப்பீடும் எடுகோளும் சரியாகவே இருக்கலாம் என்பதைக் கோடிட்டுக்காட்டின.

கொலம்பியாவைப்போல் இங்கும் அரசியல் யாப்பை மாற்றிடும் எண்ணம் அரசுக்கு இல்லை. இங்கும் வருங்காலங்களில் தனது ஒப்பந்தங்களை நிலைப்படுத்திட ஸ்ரீ லங்காவின் ஒற்றையாட்சியே அமெரிக்காவுக்கு சாதகமாக உள்ளது. சமஷ்டி ஆட்சி ஏற்பட்டு வடக்குக் கிழக்கில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் தனக்குச்சாதகமற்ற ஒரு ஆட்சி அமைந்தால் அது தனது ஒப்பந்த நலன்களை பாதிக்கும் என்பது அமெரிக்காவின் கருத்து. இதனாலேயே பிரித்தானியா நோர்வே என்பவற்றின் செல்வாக்குகளைப் பயன்படுத்தி புலிகளை உள்ளக சுய நிர்ணய உரிமை, மரபுவழி வதிவிடங்கள் என ஒற்றையாட்சியை நோக்கி ஆரம்பகட்டத்திலேயே இறங்கி வர வைத்தது. இது இந்தியாவிற்கும் சாதகமாயிற்று.

இவையனைத்தையும் கருத்திற் கொண்டே பேச்சுவார்த்தையை ஒரு பெரும்பாகப் போரியல் பொறியாக அமெரிக்கா ஆரம்பத்திலிருந்து கருதி வருகிறது என நாம் ஆணித்தரமாக கருத வேண்டியுள்ளது. இதை நன்றாகப் புரிந்து கொண்டே பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க தனது சர்வதேச காப்பு வலையை பேச்சுக்கள் ஆரம்பமான காலத்திலிருந்து அமெரிக்கா இந்தியா ஆகியவற்றின் உதவியுடன் விரித்து வருகிறõர்.
ஆனால் இதைச் செய்வதற்கான கால அட்டவணைத்திட்டத்தை டோக்கியோ போகாததன் மூலமாக புலிகள் குழப்பி விட்டார்கள். அமெரிக்க இந்திய மற்றும் ஜப்பானிய நலன்கள் இங்கு சரியாக வேரூன்ற இன்னும் காலம் தேவை.

அதுவரை இந்நாடுகள் எதுவுமே பிரதமர் ரணிலுக்கு சார்பாக புலிகளை மடக்கக்கூடிய நேரடி அழுத்தங்களை செலுத்திட முடியாது.
1983 இலிருந்து 87 வரை நடக்கின்ற உண்மை என்ன என்பதை புரிந்து கொள்ள நாம் முயற்சி எடுக்காததால் இந்தியாவின் கால அட்டவணை திட்டப்படியெல்லாம் ஆடி கடைசியாக பெருசிக்கலில் மாட்டினோம். இனியும் அப்பிழையை நாம் விடமுடியாது, கூடாது.
இதை நாம் செய்வதற்கு முதற்படி தமிழ் மக்கள் மீண்டும் ஒரு சரியான உறுதியான அரசியல் அடித்தளத்தில் காலூன்றி நிற்பதேயாகும் எனவேதான் மீண்டும் கூறுகிறேன் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானத்தை தேடுங்கள் படியுங்கள்.

15.06.2003 டி.சிவராம்

தமிழர் தம் இறைமையை விட்டுக் கொடுக்க இயலாது

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 21 Apr 2009 08:55:00 +0000

போரால் பறிக்க முடியாமல் போன நாகலாந்தின் இறைமையை இன்று பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் மடக்கிப் போட முனைந்து வருகிறது இந்திய அரசு. அதாவது தமிழ் மக்கள் தமது இறைமையை சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது அரசுருவாக்கத்தில் இம்மியளவும் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை.

ஒரு குறிப்பிட்ட மக்கள் கூட்டம் ஒரு ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட சமூகமாக இயங்குவதாயின் விதிகள் அல்லது சட்டங்கள், அவற்றை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரங்கள் அவற்றின் அடிப்படையில் அமைந்த நீதி பரிபாலனம், அம்மக்கள் கூட்டம் உருவாக்கும் செல்வத்தில் ஒரு பகுதியை (உபரி) சேகரித்து சமூகத் தேவைக்கு பயன்படுத்துவதற்கான வழிமுறைகள், அம்மக்கள் கூட்டத்தின் உள்ளும் புறமும் அதன் பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்தக்கூடிய வகையில் ஒழுங்குகளை ஏற்படுத்தல், மேற்கூறியவற்றை செய்வதற்குரியவர்களை தெரிவு செய்தல் என்பன அவசியமாகும்.

ஒரு புவியியல் பரப்பினுள் மேற்படி கூறப்பட்ட அனைத்தும் செய்யப்பட்டபொழுது அரசுகள் உருவாகின. இந்த வகையில் உலகின் மிகப் பழைய சமூக நிறுவனம் அரசே ஆகும். சமூக, அரச உருவாக்கத்திற்கான மேற்படி செயல்களை ஆற்றும் தகைமையையே நாம் இறைமை (Sovereignty) என்கிறோம். மன்னர் ஆட்சிக் காலத்தில் மேற்படி செயல்கள் அனைத்தையும் செய்யும் தகைமை, உரிமை அரசனுக்கு மட்டுமே இருப்பதாக கொள்ளப்பட்டது. பல பழைய சமூகங்களில் இவ்விறைமை மன்னனுக்கு இறைவனால் கொடுக்கப்பட்டதாகவும் சில மக்கட் குழுமங்களில் இது மக்களாக உடன்பட்டு அரசனுக்கு வழங்கியதாகவும் பலவாறாக கருதப்பட்டது. முடியாட்சிகள் மக்களாட்சிகளாக மாறியபோது மேற்படி இறைமை ஒரு நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் உரியதாயிற்று. ஒரு மக்கட் கூட்டம்தான் ஒரு சமூகமாக இயங்குவதற்கு என மேற்படி விடயங்களை செய்கையில் அது தன் இறைமையை செயற்படுத்துகின்றது எனக் கொள்ளப்படும்.

இவ்வாறு ஒரு சமூகம் தனது இறைமையை தன் சொந்த விருப்பின்படி பிரயோகிப்பதே அதன் சுய நிர்ணய உரிமை எனப்படுகிறது. ஒரு சமூகம் தான் சுமூகமாக இயங்குவதற்கும் தனது நலன்களை பேணி பாதுகாத்து நிலை நிறுத்துவதற்கும் ஏற்றவகையில் அது தனது இறைமையை எவ்வாறு செயல்படுத்துவது என்பது விரிவாக வரையறுக்கும் ஆவணமே ஒரு அரசின் அரசியல் யாப்பாகும்.

இந்த வகையில் ஒரு மக்கட் குழுமம் தன் இறைமையை செயல்படுத்தி ஒரு அரசியல் யாப்பை அதாவது ஒரு அரசை ஏற்படுத்தலாம் அல்லது தனது சொந்த விருப்பின்பேரில் இன்னொரு சமூகத்துடன் இணைந்து அதைச் செய்யலாம் அல்லது இன்னொரு மக்கட் குழுமம் உருவாக்கும் அரசியல் யாப்பு, அரசு தனது உகந்ததெனக் காணுகையில் தனது இறைமையை அந்த உருவாக்கத்திற்கு தன் நலன்களை பேணிடக்கூடிய நிபந்தனைகளோடு ஒப்புக்கொடுக்கலாம்.

வரலாற்றை பொறுத்தவரையில் தம்மைத் தனித்துவமான சமூகங்களாக கருதிய எல்லா மக்கட் குழுமங்களுக்கும் தமது இறைமையை தங்கு தடையின்றி செயல்படுத்திட முடிந்ததில்லை. வன்முறை மற்றும் அரசியல் வழிப்பட்ட மேலாதிக்க முறைகள் மூலம் அவை தமது இறைமையை முழுமையாக செயற்படுத்த முடியாதபடிக்கு தடைகள் போடப்பட்டன. தன்னுடைய இறைமையை முழுமையாக செயல்படுத்தி அரசுருவாக்கத்தில் ஈடுபடும் ஒரு சமூகம் தனது அதிகாரத்தினுள் இன்னொரு சமூகத்தினை அதன் இறைமை ஒப்புதல் இன்றி வைத்திருப்பதையே நாம் காலணியாதிக்கம் என்கிறோம்.

ஒரு சமூகம் தனது ஆதிக்க எல்லைக்குள் வாழும் வேறு எந்த மக்கட் குழுமமும் தனது இறைமையை முழுமையாக செயல்படுத்த முடியாதபடி ஒரு அரசை உருவாக்கும்போது அது ஒற்றையாட்சி எனப்படுகிறது. இந்த வகையில் தன்னகத்தே இறைமையுள்ள வேறு சமூகங்களை உள்ளடக்கிய ஒற்றையாட்சிக்கும் காலனியாதிக்கத்துக்கும் பெரிய வேறுபாடு இல்லை. வரலாற்றில் இவ்வாறான சூழலில் அகப்பட்டுக் கொள்ளும் சமூகங்கள் ஒன்று, தமது இறைமையை எந்த அடக்குமுறைகளின் கீழும் விட்டுக் கொடுக்காது போராடுகின்றன. இரண்டு பகுதியாகவோ, முழுமையாகவோ தமது இறைமையை விட்டுக்கொடுத்து அதன் காரணமாக இழிநிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. மூன்று, தமது இறைமை முற்றாக பறிக்கப்பட்ட நிலையில் ஆதிக்க சமூகங்களினுள் கரைந்து போயின.

முதலாவது வகையில் நாம் இந்தியõவின் வட கிழக்கில் உள்ள நாகா இன மக்களையும் இந்தோனேஷியாவின் ஆச்சே மக்களையும் இலங்கைத் தமிழரையும் குறிப்பிடலாம். 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி வரை நாகலாந்து ஒரு தனியரசாக இருந்து வந்தது. அதை நீண்டகால போருக்கு பின்னர் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் கைப்பற்றி தனது இந்திய காலனி அரசின் ஒரு அங்கமாக இணைந்தது.

1947இல் இந்தியா சுதந்திரமடைந்தபோது நாகா இன தலைவர்கள் காந்தியை சந்தித்து பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்தால் பறித்தெடுக்கப்பட்ட தமது மக்களின் இறைமையை மீள்நிலைநாட்டிடும் வகையில் தாம் மீண்டும் ஒரு சுதந்திர நாடாக செயல்படப் போவதாகக் கூறினார்கள்.
அவர்களை அப்படி செய்ய வேண்டாமெனவும் நாகலாந்து தற்காலிகமாக இந்தியாவுடன் பத்து வருடங்கள் இணைந்திருந்த பின் பிரிந்து போகலாம் எனவும் காந்தி விடுத்த வேண்டுகோளை அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டனர். பத்து வருடங்களின் பின்னர் காந்தியோடு கொடுத்த வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் நாகலாந்து தனது சுதந்திரத்தை இறைமையை நிலைநாட்ட முற்பட்டபோது இந்திய படைகள் அங்கு அனுப்பப்பட்டன. பெரும் அடக்குமுறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. எனினும் நாகா மக்கள் 50 வருடங்களிற்கு மேலாக தமது இறைமையை இம்மியளவும் விட்டுக் கொடுக்காமல் போராடினர். போரால் பறிக்க முடியாமல் போன நாகலாந்தின் இறைமையை இன்று பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் மடக்கிப் போட முனைந்து வருகிறது இந்திய அரசு.

ஆச்சே மக்களது இறைமையும் ஒல்லாந்தரால் பறிக்கப்பட்டது. பின்னர் ஆச்சே பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு கையளிக்கப்பட்டது. இந்தோனேஷிய தீவுகளை பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் விட்டுச் சென்றபோது ஆச்சே மக்கள் இந்தோனேஷிய பெரும்பான்மை அரசின்கீழ் கொண்டுவரப்பட்டனர். ஆயினும் அவர்கள் இன்றுவரை தமது இறைமையை விட்டுக்கொடுக்காது போராடி வருகின்றனர்.

1947இல் இலங்கைக்கு பிரித்தானியா சுதந்திரத்தை வழங்கியபோது உருவாக்கப்பட்ட சோல்பரி அரசியல் யாப்பு சிங்களப் பெரும்பான்மையின் இறைமைக்குரியதாக மட்டுமே உள்ளது. இதில் தமிழர்கள் ஒரு காலனியாதிக்க கீழ்நிலையிலேயே வாழ வேண்டி வரும். இந்த யாப்பின் கீழ் அவர்கள் தமது இறைமையை இம்மியளவும் செயல்படுத்த முடியாது என்ற அடிப்படையில் தமிழர் அதை நிராகரிக்க வேண்டும் எனக்கோரி தமிழ் காங்கிரஸ் இலங்கையின் முதலாவது நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிட்டது. தமிழர் தாயகத்தில் அந்நேரம் இருந்த 13 தொகுதிகளில் 9 தொகுதிகளில் அது போட்டியிட்டு 7இல் வெற்றி பெற்றது. சோல்பரி ஒற்றையாட்சி அரசியல் யாப்பை ஆதரித்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சி வடக்கு கிழக்கில் எந்த ஒரு தொகுதியிலும் வெற்றி பெறவில்லை. இதனடிப்படையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடிய வேறு மாற்றுத் தீர்வு இல்லாததாலும் தமிழ் மக்கள் தமது சுயநிர்ணய உரிமையை பிரயோகிக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும் என தமிழ் காங்கிரஸ் பிரித்தானிய அரசைக் கேட்டுக் கொண்டது. இங்கு தெளிவாக நாம் ஒன்றை புரிந்து கொள்ளவேண்டும். அதாவது தமிழ் மக்கள் தமது இறைமையை சுதந்திர இலங்கையின் முதலாவது அரசுருவாக்கத்தில் இம்மியளவும் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை என்பதே அதுவாகும். இதன் பின் வந்த சிங்கக் கொடி தமிழர் தாயகத்தை அழித்திடும் சிங்களக் குடியேற்றங்கள், தனிச் சிங்கள சட்டம், 1958 தமிழர் படுகொலை, வடக்கு கிழக்கில் நடைபெற்ற அமைதி வழி அரசியல் போராட்டங்களின் மீது சிங்களப் படைகள் ஏவப்பட்டமை ஆகியன தமிழர் தமது இறைமையை எந்த வகையிலும் சிங்கள் பேரினவாத ஒற்றையாட்சியினுள் விட்டுக்கொடுக்க முடியாதென்பது உறுதிப்படுத்தின.

1972இல் சிங்கள தேசம் தனது முழு இறைமையை நிலைநாட்டும் வகையில் ஒரு சிங்கள மேலாதிக்க அரசியல் யாப்பை உருவாக்க முனைந்தது. இந்த முயற்சியில் தமிழருடைய இறைமை ஒரு பகுதியாகவேனும் உள்ளடக்கப்படாது விட்டால் தனது ஒற்றையாட்சி அமைப்பு அதனூடாக நாட்டின் தேசிய செல்வத்தையும் நிர்வாகத்தையும் தனது கைக்குள் மட்டுமே வைத்திருப்பதும் முழுமையாக நியாயப்படுத்த முடியாது போய் விடும் என்பதை சிங்கள மேலாண்மையாளர் உணர்ந்தனர். எனவே மறைந்த திரு.எம்.திருச்செல்வம் அவர்களூடாக தந்தை செல்வாவை ஆசைகாட்டி புதிய அரசியல் யாப்பிற்கு உடன்பட வைக்கப் பார்த்தனர். ஆனால் அவர் மறுத்துவிட்டார்.

1972இல் தந்தை செல்வா தமது நாடாளுமன்ற பதவியை துறந்ததும் 1974இல் மீண்டும் போட்டியிட்டதும் தமிழ் மக்கள் தமது இறைமையை தாமாக பிரயோகிப்பதை தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியே இல்லை என்ற அடிப்படையிலேயாகும். இதையே வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானம் விரிவாக எடுத்தியம்பியது.

1978இல் மிக மிக இறுக்கமான ஒற்றையாட்சி அரசியல் யாப்பை ஐக்கிய தேசியக் கட்சி உருவாக்கியபோதும் அதில் தமிழரை அணைக்கும் முயற்சி எள்ளளவேனும் எடுக்கப்படவில்லை. இதன் பின்னர் நடைபெற்ற அனைத்தும் (பயங்கரவாத தடைச் சட்டம், யாழ். நூலக எரிப்பு, 83 தமிழர் படுகொலை இன்னோரன்ன) சிங்கள மேலாண்மை ஒற்றையாட்சியினுள் தமிழர் பாதுகாப்பாக வாழ்வதானால் தமது இறைமையை தாமாகவே செயல்படுத்துவதைவிட வேறு வழியில்லை என்பதை மிகத் தெளிவாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளன.

இந்த வகையில் தமது அரசியல் எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கும் நோக்கில் தமிழர் மேற்கொள்ளும் எந்த பேச்சுவார்த்தையும் அவர்களுடைய கைவிடப்படா முழு இறைமையின் அடித்தளத்தில் நின்றே செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே வரலாற்றுக் கட்டாயமாகும்.

டி. சிவராம் 22.06.2003

தமிழர் போராட்டமும் பெருஞ் செஞ்சீனமும்

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 20 Apr 2009 11:52:00 +0000

1979 ஆம் ஆண்டு இலங்கைக்கான சீனத் தூதுவர் தமிழீழம் உருவாகினால் அவருடைய நாடு அதை எவ்வாறு நோக்கும் என்பது பற்றி சென்ற வாரம் பேராசிரியர் வில்சனிடம் சொன்னதைப் பற்றி எழுதியிருந்தேன். தமிழீழம் ஒரு ரஷ்யச் சார்பு சோசலிச நாடாக இருக்கும் என அவர் கூறியதற்கு வட்டுக் கோட்டைத் தீர்மானத்தில் தமிழீழக் குடியரசின் பொருளாதாரம், சமூகம் என்பன எவ்வாறு அமைய வேண்டுமெனக் கூறப்பட்ட விடயங்கள் ஒரு முக்கியமான காரணமாயிருக்கலாம் எனக் கருதிட இடமுண்டு.

தமிழீழம் என்ற தனிநாடு சீனாவோடு அன்று முரண்பட்டு நின்ற சோவியத் யூனியனுக்குச் சார்பாக இருக்கும் என்ற அவரது கருதுகோளுக்கும் அதன் காரணமாக எண்ணெய் உற்பத்தி செய்யும் வளைகுடா நாடுகள் தனக்குச் சாதகமான ஆபிரிக்க நாடுகள் என்பவற்றுடனான சீனாவின் தொடர்பு பாதிக்கப்படும் என அவர் கூறியதன் உட்கிடை என்ன? அன்றைய காலகட்டத்தில் சோவியத் யூனியனும் இந்தியாவும் நெருங்கிய பாதுகாப்பு மற்றும் பொருளாதார உறவுகளைக் கொண்டிருந்தன. அவையிரண்டும் சீனாவுடன் முரண்பட்டிருந்தன. இவ்வாறான ஒரு சூழலில் தமிழீழம் ஒரு தனிநாடாக உருவானால் அது தன்னை பாதிக்கும் என சீனா கருதியதில் ஒரு முக்கிய உண்மை வெளிப்படுகிறது. அது என்ன என்பதைப் பார்ப்போம்.

சீனாவின் பெரும் பொருளாதாரம் மிகத் துரிதமாக வளர்ந்து நவீனமயமாகி வருகின்றது. இந்தப் பொருளாதாரம் தங்கு தடையின்றி இயங்குவதற்கு எண்ணெய் மற்றும் நிலவாயு என்பன இன்றியமையாதனவாகும். சீனாவின் பொருளாதாரம் இயங்குவதற்குத் தேவையான மொத்த எரிபொருளின் 60சதவீதம் இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கை அண்டிச் செல்லும் கடற்பாதைகள் வழியாகவே போகிறது. இக்கடற்பாதைகள் இலங்கைக்கு அடுத்த படியாக இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் அந்தமான் நிக்கோபாத் தீவுகளைத் தழுவி குறுகலான மலாக்கா நீரிணை ஊடாக தென் சீனக் கடலை அடைகின்றன. சோவியத் யூனியனுக்கு சார்பான நாடாக தமிழீழம் உருவாகிற்று என வைத்துக் கொள்வோம்.

சீனாவிற்கு இந்தியாவுடனோ சோவியத் யூனியனுடனோ அன்று ஒரு பெரும் முறுகல் நிலை தோன்றியிருந்தால் இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கை அண்டி மலாக்கா நீரிணையூடாகச் செல்லும் கடற்பாதையை சீனா பயன்படுத்த முடியாதபடிக்கு தமிழீழ அரசின் கடற் செயற்பாடுகள் தவிர்க்க முடியாதபடி அமைந்து விடலாம். வளைகுடா நாடுகளுடனும் தனக்குச் சாதகமான அபிவிருத்தி நாடுகளுடனுமான தனது தொடர்புகளை குறிப்பாக எரிபொருள் வரவை இது பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாக்கலாம் என்பதே சீனத் தூதுவர் அன்று பேராசிரியர் வில்சனிடம் தெரிவித்த கருத்தின் உட்கிடையாகும்.

அதாவது தனது பொருளாதார இருப்பு, தனது பாதுகாப்பு என்பவற்றிற்கு அடிப்படையாக சீனா போடும் கணக்கில் தமிழர் தாயகத்தின் எதிர்காலமும் இன்றியமையாதவாறு அடங்குகிறது என்பதை நாங்கள் அவருடைய கூற்றிலிருந்து மட்டுமல்ல கடந்த பத்தாண்டு காலத்தில் இது மகாகடலிலும் அதை அண்டிய கேந்திர முக்கியமான இடங்களிலும் நடைபெற்று வரும் மாற்றங்களையும் அவற்றில் சீனாவின் பங்கையும் அவதானித்தோமேயானால் நன்கு புரியும்.

சீனா ஆசியாவின் மிகப்பெரிய நாடு. தன்னுடைய பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கும் எரிபொருட் பாதுகாப்பிற்கும் போர்வலு மேலாண்மைக்கும் அடிப்படையாக அது கொள்கின்ற விடயங்களில் வங்காள விரிகுடாவும், அரபிக் கடலும் முக்கயமானவையாகும். ஆசியக்கண்டத்தின் கடல் இந்துமா கடலாகும். எனவே ஆசியாவின் முதன்மை வல்லரசாக விரும்பும் எந்தவொரு நாடும் அதன் மீது ஆதிக்கம் செலுத்த விரும்புவது இயற்கை.

ஆனால் ஆசியாவின் மிகப் பெரிய நாடாக சீனா இருந்த போதும் அதற்கு இந்து சமுத்திரத்தின் நேரடி புவியியற் தொடர்பு இல்லை. நாம் மேற்குறிப்பிட்டது போல் இக்கடற்பிராந்தியத்தில் குறிப்பாக அரபிக் கடல், வங்காள விரிகுடா என்பவற்றில் உள்ள கடற்பாதைகள் சீனாவின் பொருளாதாரத்திற்கும், பாதுகாப்பிற்கும், அதன் ஆசிய மேலாண்மைக்கும் குன்றியமையாதனவாக உள்ளன. இந்தச் சிக்கலை சீனா இரண்டு வழிகளில் அணுகுகின்றது. ஒன்று தனக்கும் இந்து மாகடலுக்கும் இடையில் புவியியற் தொடர்ச்சியாக அமைந்துள்ள பாகிஸ்தான் மற்றும் மியன்மார் ஆகிய நாடுகளுடன் நீண்ட காலமாக மிக இறுக்கமான தொடர்புகளை வளர்த்தெடுத்துள்ளது.

இதில் பாகிஸ்தான் அரபிக் கடலுக்கும், மியன்மார் வங்காள விரிகுடாவிற்கும் சீனாவிற்கு வழி சமைக்க உதவியுள்ளன. அரபிக்கடலை தரை வழியாக மிக விரைவாக அடைந்திடக் கூடிய வகையில் தனது எல்லையில் இருந்து பாகிஸ்தானின் முக்கிய அரபிக் கடல் துறைமுகப் பட்டணமான கராச்சி வரை ஒரு நெடுஞ்சாலையை சீனா உருவாக்கியுள்ளது. (கராக்கோரம் நெடுஞ்சாலை) மியன்மார் நாட்டின் இராணுவ ஆட்சியாளர் சீனச் சார்பாளராக உள்ளமையினால் வங்காள விரிகுடாவிற்கான தொடர்பும் சிக்கலில்லாமல் உள்ளது. இது மட்டுமின்றி மியன்மாரின் தென்மேற்கு கரையிலும் அதையண்டிய அந்தமான் தீவுக்கு வடக்காக உள்ள பெருங்கொக்கோ தீவிலும் (Grater Cocos Island) கடற் கண்காணிப்புக்கான தளங்களை சீனா கட்டியுள்ளது.

அடுத்ததாக மத்திய கிழக்கு நாடுகளிலிருந்தும் வட ஆபிரிக்காவின் இயற்கை வளங்கள் உற்பத்தியாகும் நாடுகளிலிருந்தும் தனக்குத் தோவையானவற்றை கொண்டு வருவதற்கு இன்றியமையாத கடற்பாதைகளைப் பேணிடவும் சீனா நீண்ட காலமாக முயற்சி எடுத்து வருகிறது. இதில் குறிப்பிட்டளவு வெற்றியும் கண்டுள்ளது. இதில் தான் இலங்கையும் அதன் இனப் பிரச்சினையும் சீனாவின் பெரும்பாகத் திட்டமிடல் (Strategic Planing) முதன்மை பெறுகின்றன. ஈராக் குவைத் ஆகியவற்றின் கரையோரத்திலிருந்து பாரசீக வளை குடாவினூடாகவும் அதனுடைய குறு நீரிணையான கோமூர்ஸ் நீரீணையூடாகவும் (Hormuz Strait) அரபிக் கடல், மன்னர் வளைகுடா இலங்கையின் கிழக்கு கடற்கரை என்பவற்றின் வழியாகவும் அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகளைத் தழுவி மலாக்கா நீரிணையூடாக தென் சீனக்கடலை சென்றடையும் பாதை மீது தனது ஆதிக்கத்தை வளர்த்தெடுக்க சீனா நீண்ட காலமாக முயற்சி எடுத்து வருகிறது.

மேற்படி கடற்பாதையில் தனது கப்பல்களின் பாதுகாப்பை எந்த நேரத்திலும் உறுதிப்படுத்துவதற்கும் அப்பாதையின் மீது மறைமுகமான மேலாதிக்கத்தை செலுத்துவதற்கும் சீனாவிற்கு நான்கு இடங்கள் முக்கியமானவை. அவற்றில் முதலாவது கோமுர்ஸ் நீரிணை. இதன் ஒரு முனையில் அமைந்துள்ளது ஈரானின் பன்டர் அப்பாஸ் துறைமுகம். இங்கு சீனா ஈரானுடன் கூட்டாக ஒரு பெரும் கடற்படைத்தளத்தை நிறுவி வருகிறது. அத்துடன் அந்நாட்டுடன் நெருக்கமான படைத்துறை உறவுகளை குறிப்பாக கடற்படை விடயங்களில் சீனா பல ஆண்டுகளாக வளர்த்தெடுத்துள்ளது. அடுத்தது குவாடார் முனை. பாரசீக வளைகுடாவிலிருந்து வரும் மேற்படி கடற்பாதை அரபிக் கடலை சந்திக்கும் இடத்தில் இம்முனை பாகிஸ்தானின் தென் கரையோரம் அமைந்துள்ளது. இங்குள்ள பழைய துறைமுகத்தை திருத்தி பாகிஸ்தானுடன் கூட்டாக ஒரு கடற்படைத்தளத்தை சீனா நிறுவி வருகிறது. இது பற்றி அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டு நாடுகளும் விமர்சிக்க தலைப்பட்ட போது குவாடார் துறைமுகப் போரியல் நோக்கில் விரிவாக்கப்பட வில்லை என சீனா கூறிற்று.

எனினும் அதை கவனமாக நோக்கும் போரியல் ஆய்வாளர்கள் குவாடார் ஒரு பெரும் கடற்படைத் தளமாக இயங்கக் கூடிய வகையிலேயே வடிவமைக்கப்பட்டு வருகிறது எனக் கூறுவர். பாகிஸ்தானுக்கும் சீனாவிற்கும் மிக நீண்ட காலமாக இருந்த உறவும் அது எங்ஙனம் அமெரிக்காவிற்கும் சீனாவிற்கும் இடையில் உறவுப்பாலம் ஏற்படுத்திட உதவிற்று என்பது போன்ற விடயங்கள் யாவரும் அறிந்தவையே என்பதால் இங்கு விரிவஞ்சி விடுகின்றேன். குவாடாருக்கு அடுத்தது இலங்கை வன்னியின் மேற்குக் கரையோரம் அமைந்துள்ள மன்னார் வளைகுடாவும் கிழக்கு கடற்கரையை அண்டிய வங்காள விரிகுடாப் பிராந்தியமும் சீனா மேலாதிக்கம் செலுத்த முயலுகின்ற கடற்பாதைக்கு இன்றியமையாதவை.

இது விடயத்திலும் தமது பெரும்பாகப் பொருளாதார மற்றும் போரியற் திட்டமிடலுக்கும் இலங்கை எந்தளவிற்கு முக்கியமென்பதை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே சீனா உணர்ந்து கவனமாகச் செயல்பட்டு வந்துள்ளது. சீனாவின் மிகத் தொலை நோக்குள்ள செயற்பாட்டிற்கு ஒன்றை உதாரணமாகக் கூறலாம். 1960 ஆம் ஆண்டிலிருந்து இலங்கையின் ராஜதந்திரிகளாக வேலை பார்ப்பதற்கென சில இளையவர்களைத் தெரிவு செய்து பேராதனைப் பல்கலைக்கழகத்தில் சிங்கள மொழியில் படிக்க சீனா அனுப்பியது. இப்போதுள்ள இலங்கைக்கான தூதுவர் இவ்வாறு சிங்கள மொழி பயின்றவரே. இது மட்டுமின்றி சிறிலங்கா சுதந்திரக்கட்சியுடன் மிக இறுக்கமான உறவுகளையும் வளர்த்தெடுத்தது.

சிங்கள ஆட்சியாளருக்கு இந்தியாவின் மேலாதிக்க நோக்கங்கள் தொடர்பாக இருந்த அச்சங்களை சீனா தனக்குச் சாதகமாக பயன்படுத்த தவறவில்லை. 1970 களில் ஆரம்பத்தில் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சி பதவியில் இருந்த காலத்திலிருந்து இரண்டு முக்கியமான விடயங்களில் சீனா நீண்ட கால முதலீட்டை செய்யலாயிற்று. ஒன்று ஸ்ரீலங்காவின் கடற்படை, இரண்டு ஸ்ரீலங்காவின் எரிபொருள் துறை. இக்காலகட்டத்திலிருந்து ஸ்ரீலங்கா கடற்படையினருக்கும் சீனாவிற்கும் இடையில் இன்றியமையாதபடி நெருங்கிய உறவுகள் உருவாகியமை அனைவரும் அறிந்ததே.

1987 ஆம் ஆண்டில் இலங்கையினுடைய துறைமுகங்கள் எவையும் திருகோணமலையிலுள்ள எரிபொருள் குதங்களும் இந்தியாவின் அனுமதியின்றி பயன்படுத்தபட முடியாது என டில்லியுடன் ஜே.ஆர். அரசு ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டதால் சீனாவின் பல நோக்கங்கள் தடைப்பட்டன. இந்தியா மேற்படி ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்தியதற்கு அமெரிக்கா மட்டுமல்ல சீனாவின் இலங்கை மீதான அக்கறையும் ஒரு காரணமெனக் கூறப்படுகின்றது.

குவாடார் முனைக்கு அடுத்ததாக முக்கியமாக அமைந்த இடமான இலங்கையின் கடல் எல்லையில் செல்வாக்கை உருவாக்க வேண்டிய தேவையும் இங்கு எரிபொருளை பெரியளவில் திரட்டி வைக்க வேண்டிய தேவையும் தனது கடற்பாதையை பேணுவதற்கு சீனாவிற்கு அவசியமாயிற்று. இந்த வகையில் இரண்டாயிரம் ஆண்டு மே மாதமளவில் கொழும்புக்கு வடக்காகவுள்ள முத்துராஜவெல பகுதியில் திருகோணமலையில் உள்ளதைப் போன்ற 33 குதங்களைக் கொண்ட ஒரு எண்ணெய் களஞ்சியத்தையும் அதை கடலில் நின்றவாறே கப்பல் பயன்படுத்தக் கூடிய ஒரு தளத்தையும் கட்டுவதற்கான ஒப்பந்தமொன்றை சந்திரிக்கா அரசுடன் சீனா செய்து கொண்டது.

திருகோணமலை களஞ்சியங்களுக்கு மாற்றீடாகவே இதை சீனா உருவாக்க முனைந்தது. வளை குடாவிற்கும் மலாக்கா நீரிணைக்கும் இடையில் செல்லும் கடற் பாதையின் சரி நடுவில் இலங்கை இருப்பதால் இங்கு எரிபொருள் களஞ்சியப்படுத்தல் சீனாவிற்கு இன்றியமையாத தேவையாகும். இந்து மகா கடலின் இலங்கையின் இந்த நடு நாயகமான அமைவை கருத்திற்கொண்டே பிரித்தானிய பேரரசு திருமலையில் எண்ணெய் குதங்களை அமைத்தது என்பதை இங்கே நாம் கவனிக்க வேண்டும். எனினும் சீனாவின் இந்த கேந்திர முன்னெடுப்புக்களை தடுப்பதற்கு இவை யாவும் முயற்சிகளை எடுக்கலாயிற்று. இந்த எண்ணெய் நிறுவனம் இங்கு பெரியளவு அண்மையில் காலூன்றியமைக்கு சீனாவின் நடவடிக்கைகளும் காரணம் என நம்பப்படுகிறது.

தனது கடற்பாதை பாதுகாப்புக்கும் எரிபொருள் சேமிப்பு முயற்சிகளை இலங்கையில் இந்தியா தொடர்ந்து குந்தகம் விளைவிக்கும் நிலை தொலைவில் தென்படத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து சீனா இந்தியாவுடன் எவ்வித ஒப்பந்த கடப்பாடுமற்ற மாலைதீவு அரசுடன் நெருக்கமான இராணுவ உறவுகளை எடுத்தலாயிற்று இதன் உச்ச கட்டமாக 2001 ஆம் ஆண்டு மே மாதமளவில் சீன அதிபர் மாலைதீவுக்கு சென்ற வேளையில் அந்நாட்டின் மரோ என்ற தீவில் தளம் அமைப்பதற்கான ஒப்பந்தத்தை சீனா செய்து கொண்டது. இதன்பின்னரும் இலங்கை மீதான சீனாவின் அக்கறை குறைந்து விட்டது என நாம் கூற முடியாது.

மாலைதீவில் தளம் இருந்தாலும் இலங்கையிலும் அதையண்டிய கடல் பரப்பில் தனது நலன்களுக்கு சாதகமற்ற சக்திகள் தலையெடுத்ததால் அது தனது கடற்பாதை பாதுகாப்பிற்கு குந்தகமாக அமையுமென சீனா கருதுகிறது.

இதில் முக்கியமாக இலங்கையை தான் மலாக்கா நீரிணைக்குள் செல்கின்ற நுழைவாயிலில் இந்தியா செலுத்தி வருகிற ஆதிக்கமும் இலங்கை தொடர்பான அக்கறையினை சீனாவுக்கு ஏற்படுத்துகின்றது.

06.07.2003 சிவராம்.

The Tear Drop Civil War : The Debate

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 10 Mar 2009 03:55:00 +0000

click here
From governance, to civilians, to the larger communities: How does Sri Lanka – and all those affected by the civil war – move on?

Guests

Lenin Benedict is with the Canadian Democratic Tamil Cultural Association.

Rudhramoorthy Cheran is an assistant professor in the Department of Sociology and Anthropology at the University of Windsor. From 1984 to 1992, Dr. Cheran was a working journalist in Sri Lanka.

Anna Neistat is a senior researcher with Human Rights Watch’s emergencies division. She is a specialist in humanitarian crises, and works to investigate and expose human rights violations in crisis situations on a rapid-response basis.

David Poopalapillai is director of Public Relations for the Canadian Tamil Congress. He also functions as the national spokesperson for CTC.

Asoka Yapa is a past president of the Sri Lanka Association of Ottawa and past chair of Project Peace for a United Sri Lanka.

Producers
Daniel Kitts is a senior producer on The Agenda with Steve Paikin. His main areas of interest are international affairs and the debates around climate change. Daniel has worked at TVO since 1999. He has also worked at the CBC, and contributed articles to the National Post and globeandmail.com. Daniel holds a Bachelor’s Degree from the Carleton School of Journalism. Follow Daniel on Twitter

சிவராம் - மறக்க முடியாத (ஊடக) முன்னோடி

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 28 Apr 2008 12:18:00 +0000

-சண் தவராஜா நிலவரம் பத்திரிகையில் 25.04.2008ல் சிவராமின் நினைவுகளை மீட்டுப் பார்த்த கட்டுரை இங்கு மீள் பிரசுரமாகிறது-

ஈழத் தமிழ்த் தேசியமானது ஒரு குறுகியகால இடைவெளியில் பல்வேறு சாதனைகளைப் படைத்துள்ளது. புரட்சி எனப்படுவதே வரலாற்றில் பாய்ச்சலை ஏற்படுத்துவது தான். அந்த வகையில் எமது போராட்டமும் வரலாற்றுச் சாதனைகளைப் படைத்திருக்கின்றது. ஏற்கனவே இருந்த பல சாதனைகளை முறியடித்திருக்கின்றது. பழைய சாதனைகளை நினைவு படுத்தியிருக்கின்றது. செழுமைப்படுத்தி இருக்கின்றது. அவற்றுக்கூடாத மக்கள் மத்தியிலே உத்வேகத்தையும் உணர்வையும் ஊட்டியிருக்கின்றது.

மக்களே வரலாறைப் படைப்பவர்கள் என்பது பொதுநியதியான போதிலும் அதற்கு வித்திடுபவர்கள் தனி மனிதர்களே. இத்தகையோர் சாதனையாளர்களாகக் கருதப்படுவார்கள். அவர்கள் வாழுகின்ற சூழல், அவர்கள் பெற்ற கல்வி, அனுபவ அறிவு, வாய்த்த நண்பர்கள் பெற்றோர், சகோதரர்கள், சுற்றம் எனப் பல்வேறு காரணிகள் அவர்கள் சாதனையைப் படைப்பதற்கான விதைகளாகின்றன.

சாதனையாளர்கள் பலருக்கு முன்னோடிகள் அல்லது வழிகாட்டிகள் கிடைத்து விடுகின்றார்கள். ஒரு சிலருக்கோ முன்னோடிகள் கிடைப்பதில்லை. இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவர் மாமனிதர் டி.சிவராம்.

செல்வந்தக் குடும்பமொன்றில் பிறந்து கற்றோர் சமூகப் பின்னணியில் வளர்ந்த சிவராம் ஒரு இலக்கிய ஆர்வலராகவே பொது வாழ்வில் அறிமுகமானார். மட்டக்களப்பு வாசகர் வட்டத்தின் ஸ்தாபக உறுப்பினர்களுள் ஒருவராக விளங்கி, இடதுசாரிச் சிந்தனை கொண்ட படைப்பாளிகள் பலருடன் பழகியதில் கிடைத்த அனுபவமே பின்னாளில் அவர் அரசியலில் ஈடுபடவும், விஞ்ஞான பூர்வமான விமர்சனப் பாணியூடாக விடயங்களை அணுகும் போக்கிலான எழுத்துக்களைப் படைக்கவும், சமூகப் பிரக்ஞையுடன் வாழ்ந்து தனது சமூகத்தின் நலவாழ்வுக்காக உயிரைத் தியாகம் செய்யவும் வித்திட்டிருக்கலாம் எனலாம்.

ஈழத்திலும் சரி, தென்னிலங்கையிலும் சரி வாழ்ந்த, தற்போதும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்ற தமிழ் ஊடகவியலாளர்களைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் தேசிய உணர்வும், தேசிய விடுதலை உணர்வும் உடையவர்களாக இருந்த போதிலும் விடுதலையை நோக்கிய பயணத்தில் தமது எழுத்தை முறையாகப் பயன்படுத்தத் தெரியாமலும் ஊடகப் பலத்தைக் கொண்டு சமூகத்துக்கு அறிவூட்டி திசைகாட்டும் வழி தெரியாமலும் இருந்தனர். ஆனால், சிவராம் ஒருவரே இரண்டையும் சரியாக உணர்ந்து கலந்து பயன்படுத்தினார். தான் மட்டுமன்றி தன் சகாக்களையும் அந்தத் திசைவழியில் அழைத்துச் சென்றார். அதற்கூடாக புதிய செல்நெறியைப் படைத்தார்.

'ஊடகவியலாளன் என்பவன் அரசியல்வாதிகளையும் பிரமுகர்களையும் சார்ந்தே செயற்பட வேண்டியவன். இது தவிர்க்க முடியாத ஒரு நியதி. செய்தி என்பது பேச்சுக்களும் நடைபெற்ற சம்பவங்களுமே" என்ற மாயைக்குள் ஊடகவியலாளர் அநேகர் சிக்குண்டு கிடந்த காலப் பகுதியிலேயே சிவராம் ஊடகத்துறையில் பிரவேசித்தார்.

விடுதலையின்பால் கொண்ட வேட்கையின் காரணமாக போராட்ட இயக்கமொன்றில் இணைந்து, சுய அறிவை இழந்து, சூழ்நிலையின் கைதியாக மாறி, மனச்சாட்சியைத் தொலைத்து விட்டுச் செயற்பட்டு, மீண்டும் சுய உணர்வு பெற்ற நாட்களிலேயே சிவராம் ஊடகத் துறையில் பிரவேசித்தார். தனது கடந்த காலம் தொடர்பில் சிவராம் சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்ளவில்லை. ஆயினும் அது தொடர்பான கசப்பு அவர் செயல்களில் இறுதிவரை விரவி இருந்தமையை அவதானிக்க முடிந்தது.

பேரினவாத்தின் சூழ்ச்சிக்கு நம்மையறியாமலேயே எப்படிப் பலியாகுவது என்பதை சுய அனுபவத்தினு}டாகத் தெரிந்து வைத்திருந்த சிவராம், ஊடகவியலாளர்களை சுயமரியாதை கொண்டவர்களாக மாற்றியமைப்பதில் வெற்றி கண்டார். கிழக்கிலங்கை செய்தியாளர் சங்கம், வட இலங்கை ஊடகவியலாளர் ஒன்றியம், இலங்கைத் தழிழ் ஊடகவியலாளர் ஒன்றியம், கிழக்கிலங்கை இளம் ஊடகவியலாளர் சங்கம் என சிவராமின் பங்களிப்பும் ஆலோசனை வழிகாட்டலும் இல்லாத தமிழ் ஊடக அமைப்புகள் இல்லையெனும் அளவிற்கு அவரின் பங்களிப்பும் வழிகாட்டலும் இருந்தது.

ஈழத் தமிழரிடையே ஆங்கிலப் புலமை கொண்ட பல ஊடகவியலாளர்கள் எம்மிடையே காலங்காலமாக இருந்து வந்த போதிலும் சிவராமின் எழுத்துக்களோ எழுத்துத் துறையில் ஒரு புரட்சிகர ஆரம்பத்தையும் எழுத்துலகில் புதியதொரு செல்நெறியையும் தோற்றுவித்தது. பத்தி எழுத்துக்களோடு மாத்திரம் தனது பணியை மட்டுப்படுத்தவிடாத அவர் அதற்கும் அப்பால் சென்று இராணுவ ஆய்வாளர் என்ற கோதாவில் பல்வேறு நாடுகளிலும் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களிலும் பொது மன்றங்களிலும் பல ஆய்வுரைகளையும் நிகழ்த்தியுள்ளார். பல்கலைக்கழக வாசற்படியை மிதித்த அவர் பட்டப்படிப்பை முடிக்காத போதும் பட்டப்படிப்பை முடித்த எத்தனையோ பேருக்குக் கிட்டாத வாய்ப்புகள் அவரின் திறமைக்கும், அர்ப்பணிப்புக்கும், சேவைக்கும் கிடைத்தன.

இதற்கும் அப்பால் அவரால் ஆரம்பிக்கப்பட் செய்தி நிறுவனமான தமிழ்நெற் இன்று சர்வதேச அளவில் ஈழத் தமிழர் விவகாரம் தொடர்பிலான செய்திகளை உடனுக்குடன் தெரிந்து கொள்ளக்கூடிய நம்பிக்கைக்குரிய நிறுவனமாக வளர்ச்சி கண்டு நிற்கின்றது. வெளிநாட்டு அரசாங்கங்களும், புலனாய்வு நிறுவனங்களும், ஏன் சில வேளைகளில் சிறிலங்கா அரசு கூட தமிழ்நெற்றைப் பார்த்தே செய்திகளை அறிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு அதன் சேவை மிகக் குறுகிய காலத்தில் உயர்ந்துள்ளமை சிவராமின் திறைமைக்கும் தீர்க்க தரிசனத்துக்குமான ஒரு சான்றாகும்.

தமிழ்நெற் இணையச் சேவைக்குப் புறம்பாக North Eastern Herald என்ற பெயரில் ஆங்கில வாரப் பத்திரிகை ஒன்றும் சிவராம் அவர்களால் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. சிறிலங்காவில் வெளிவரும் ஆங்கிலப் பத்திரிகைகள் தமிழர்களுக்கு எதிரான இனவாதத்தைக் கக்குவதுடன், தமிழ்த் தேசியத்துக்கு எதிரான கருத்துக்களை வெளியிட்டும், திரித்துக் கூறியும் பேரினவாதத்துக்குத் துணைபோகும் நிலையில், சிறிலங்காவில் நிலைகொண்டுள்ள இராசதந்திரிகளும் உண்மைகளை அறிந்து கொள்ள விரும்பும் சிங்களவர்களும் கருத்துத் தெளிவைப் பெறுவதற்கு உதவும் நோக்கில் வெளிவந்த இப்பத்திரிகை ஒரு வருடத்துக்கு மேல் வெளிவராமல் போனமை துரதிர்ஸ்டமே.

சிவராம் அவர்கள் எழுதுகின்ற பாணி அலாதியானது. தமிழானாலும் ஆங்கிலம் ஆனாலும் சரளமான சொல்லாடலுடனும், சீரான வேகத்துடனும் எழுதும் அவரைப் பொறுத்தவரை மற்றவருக்குச் சிறியதாகத் தெரியும் விடயத்தைக் கூட மெருகுபடுத்தி, கருத்துச் செழுமையுடன், கவர்ச்சிகரமாக வெளியிடத் தெரிந்திருந்தது. ஒரு இடத்தைக் குறிப்பிட்டு எழுதும் போது கூட அந்த இடத்தின் கேந்திர அமைவிடம், அதன் பண்டைய சிறப்பு, அங்கே இடம்பெற்ற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகள், மக்கள் இலக்கியம், உணவுப் பழக்கவழக்கம், வழக்காறு என உபரித் தகவல்களை வழங்குவதனூடாக வாசகரைத் தன் எழுத்தின்பால் ஈர்க்கும் உத்தி அவருக்குக் கைவந்த கலை.

மீள்கட்டவிழ்ப்பு வாத அடிப்படையில் இயங்கியல் சார்ந்த அவரின் எழுத்துக்கள் தான் கூற விரும்பும் எந்தவொரு கருத்தையும் அலசி ஆராய்வதாக இருப்பதுடன் இறுதியில் தமிழ்த் தேசியம் சார்ந்த கருத்தோட்டத்துடன் அவற்றை இணைப்பதில் போய் முடியும்.

சிவராமின் சமூகப் பிரக்ஞைக்கும் பல்வேறு எடுத்துக் காட்டுக்களைக் கூற முடியும். தனது ஊடக சகாக்களை நிறைய விடயங்களைக் கற்றுக் கொள்ளுமாறு சதா வலியுறுத்தும் அவர் போராளிகளுக்கும் பல விடயங்களைக் கற்றுத் தந்தார். மக்கள் போராட்டத்தில் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை கொண்ட அவர் போராட்டத்தின் உந்து சக்தியான மக்கள் அரசியல் மயப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதில் விடாப்பிடியாக இருந்தார். தன்னால் இயலுமான வரை பொதுமக்களுக்கான விழிப்பூட்டல் கூட்டங்களில் கலந்து கொண்டு கருத்துக்களைப் பரிமாறும் சிவராம் தனது சகாக்களையும் அந்தத் திசையில் பயணிக்கச் செய்தார்.

தமிழ்மக்களின் அரசியலில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனைகளுள் ஒன்றான தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பின் உதயமானது வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு நிகழ்வேயானாலும் அதனை உருவாக்கி, தளம் அமைத்து, நெறிப்படுத்தி, உத்வேகப் படுத்தியதில் சிவராமின் பங்கு அளப்பரியது.

தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதைக் கருத்துக்களின் பால் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட அவர் மட்டக்களப்பில் உருவாக்கி வைத்த தமிழர் மறுமலர்ச்சிக் கழகம் கிழக்கிலங்கை செய்தியாளர் சங்கத்துடன் இணைந்து முன்னெடுத்த செயற்பாடுகளே தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு உருவாக வழிகோலியது.

கற்பனையில் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாதபடி எதிரிகளாகக் கணிக்கப் பட்டோரை, பொது வேலைத் திட்டத்தின் அடிப்படையில் ஒரே நேர்கோட்டில் நிறுத்தி, புரிந்துணர்வை ஏற்படுத்தி, பொது வேலைத் திட்டமொன்றை உருவாக்கியதில் சிவராமின் பங்கு இன்றியமையாதது. அவர் ஒரு போதும் ஆலோசனை கூறுவதுடன் மாத்திரம் நின்றுவிடுவதில்லை. ஏனையோரை இயக்குபவராக விளங்குகின்ற வேளையிலும் கூட தானே ஒரு இயக்கு பொருளாகவும் அவர் விளங்கினார்.

படித்துப் பட்டம் பெற்றவர்களே சான்றோர்கள் என்ற கணிப்பு நிலவிய சமூகத்தில் சிவராமும் ஒரு சான்றோராகக் கருதப்படக் காரணம் பரந்த வீச்செல்லையைக் கொண்ட அவரின் வாசிப்பே. தேடலின் உச்சம் எனக் கூறும் அளவிற்கு அநேகமாக சகல துறைகளையும் தழுவியதாக அவரது வாசிப்பின் வீச்செல்லை விளங்கியது.

அவரது இந்தப் பரந்த அறிவே எதிரிகள் மத்தியிலும் அவருக்கு ஒரு கௌரவத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இதுவே அவரது உயிரை ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் வரை காப்பாற்றியும் வந்தது எனக் கூறினாலும் அது மிகையாகாது.

ஊடகத் துறையில் கால் பதித்த நாள் முதல் அவர் கொலையான அந்தக் கணம் வரையும் தனது கொள்கைகளையும், சுயமரியாதையையும் சமரசம் செய்து கொள்ளாத அந்த இயல்பு உண்மையில் பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒரு விடயம்.

'வாழ்நாளில் தான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்த தருணங்களுள் உன்னதமானது தேசியத் தலைவரைச் சந்தித்துக் கலந்துரையாடிய அந்தக் கணப்பொழுதே" என ஒரு குழந்தையின் குது}கலத்துடன் அவர் விபரித்த வேளையில் அவர் கண்ணில் மின்னிய பரவசம் வார்த்தைகளால் வர்ணிக்க முடியாதது.

மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் வேளைகளில் நாம் குழுவாகப் பாடும் பாடல், 'தோல்வி நிலையென நினைத்தால் மனிதன் வாழ்வை நினைக்கலாமா?...... உரிமை இழந்தோம், உடமை இழந்தோம், உணர்வை இழக்கலாமா?" என்பது. தனது கட்டைக் குரலால் ஒரே வரியையே திரும்பத் திரும்பப் பாடிக் கொண்டிருப்பார்.

அவர் மிகவும் விரும்பிய அந்தப் பாடலுக்கு ஏற்ப தனது இன உணர்வை, சுய மரியாதையை இறுதிவரை விட்டுக் கொடுக்காத நிலையில் இரண்டகர்களால் கொல்லப்பட்ட சிவராம் உண்மையில் ஒரு மாமனிதனே!

ஒஸ்லோ பிரகடனம் ஒரு பொறி; அது கிழித்தெறியப்படவேண்டும்

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 26 Feb 2008 13:02:00 +0000

வட கிழக்குத் தமிழ் பேசும் மக்களுடைய இன்னல்களுக்கான தீர்வு ஒஸ்லோ பிரகடனத்தின் அடிப்படையிலேயே காணப்படவேண்டும். அதற்கமையவே புலிகள் தமது தீர்வுத் திட்டத்தை முன்வைக்க வேண்டும் என அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகள் மிக ஆணித்தரமாகக் கூறிவருகின்றன.
சிறிலங்காப் பிரதமர் அமெரிக்கா சென்றிருந்த வேளையில் அந்நாட்டின் பிரதி வெளிநாட்டலுவல்கள் அமைச்சர் றிச்சேட் ஆர்மிரேஜ் ஒஸ்லோ பிரகடனத்தின் அடிப்படைகள் என்ன என்பதை தெட்டத்தெளிவாக வலியுறுத்தியிருந்தார்.
விடுதலைப் புலிகளின் தலைவரைக் காணப்புறப்படுவதற்கு முதல் நாள் கொழும்பிலுள்ள சர்வதேசக் கற்கைகளுக்கான நிறுவனத்தில் உரையாற்றியபோது கிறிஸ் பற்றனும் ஒஸ்லோப் பிரகடனத்தின்படியே புலிகள் இனச்சிக்கலுக்கான தீர்வு பற்றியது தமது முன்னெடுப்புகளைச் செய்ய வேண்டும் எனக்கூறியது மட்டுமன்றி, ஒரு படி மேற்சென்று அவர்கள் தயாரித்திருக்கும் சமஷ்டித் தீர்வு பிரிந்து செல்லும் உரிமை எனும சற்றே திறந்த கதவிடுக்கினுள் காலை வைத்துக்கொண்டு முன்வைக்கப்படுவதாக இருக்கக்கூடாது என மிக அழுத்தமாக வலியுறுத்தினார்.
அதாவது ஒஸ்லோப் பிரகடனத்தினடிப்படையில் தமிழ் பேசும் மக்களுடைய இன்னல்களுக்கு ஒரு சமஷ்டித் தீர்வை புலிகள் முன்வைப்பதாயின் அதனுள் எமது சுயநிர்ண உரிமை பற்றிய பேச்சுக்கு இடமேயில்லை என்பதே கிறிஸ் பற்றனுடைய கூற்றின் சாராம்சம். அமெரிக்க பிரதி வெளிநாட்டலுவல்கள் அமைச்சர் ஆர்மிரேஜ் இதை வேறு விதமாக வலியுறுத்தியிருந்தார்.
புலிகள் மிகக் கவனமாக ஆராய்ந்து தயாரித்துச் சமர்ப்பித்த இடைக்காலத் தன்னாட்சி அதிகார சபை பற்றிய வரைவு ஒஸ்லோப் பிரகடனத்தின் வரையறைகளை மீறும் வகையில் அமைந்துள்ளது. ஆகவே அது ஏற்கக் கூடியதல்ல என்பதே அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ஜப்பான் ஆகிய நாடுகளின் திட்டவட்டமான நிலைப்பாடு என்பதை கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களின் போதெல்லாம் அவை இப்போது வலியுறுத்தி வருகின்றன.
(புலிகளை இனிப்போருக்குப் போகாமல் பார்த்துக்கொண்டால் அவர்கள் தீர்வைப்பற்றிப் பேசிப் பேசிக் களைத்துபோய், காலவோட்டத்தில் ஸ்ரீலங்காவின் ஒற்றையாட்சியினுள் வாழப்பழகிவிடுவார்கள் என்பது டெல்லியில் நிலவும் எண்ணம் போல் தெரிகிறது. இது பற்றிப் பின்னர் பார்ப்போம்)
இலங்கையின் ஒருமைப்பாட்டினுள் (Unity) உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை என்பதன் அடிப்படையில் தமிழ் பேசும் மக்களின் சிக்கலுக்கு தகுந்த சமஷ்டித் தீர்வொன்றினைத் தேடுவதென 2002 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 5 ஆம் திகதி ஒஸ்லோவில் ஸ்ரீலங்கா அரசும் விடுதலைப் புலிகளும் பிரகடனம் செய்தனர்.
இப்பிரகடனமே இனித் தமிழ் பேசும் மக்களுடைய எதிர்காலத்தை தீர்மானிக்கின்ற எந்தவொரு அரசியல் தீர்வுத்த்திட்டத்தினதும் பேச்சுவார்த்தைகளினதும் கோட்பாட்டு அடிச்சட்டமாக இருக்கவேண்டும் என்பதே அமெரிக்கா, ஜப்பான், இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகளின் திட்டவட்டமான நிலைப்பாடாகும்.
இந்த வகையில் ஒஸ்லோ பிரகடனம் என்பது எமது நியாயமான போராட்டத்தை முடக்கவும், எமது மக்களின் உண்மையான அரசியற் பாரம்பரியத்தை தமது நோக்கங்களுக்குச் சாதகமான ஒரு பொய்மைத்தளத்திற்கு மாற்றவும் அமெரிக்கா மற்றும் அதைச் சார்ந்த நாடுகளினால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பொறி என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும். அதாவது ஸ்ரீலங்கா அரசு தனது அரசியல் யாப்பை மாற்றி தமிழ் பேசும் மக்களுக்கு ஒரு தீர்வை முன்வைக்காமல் அல்லது நாம் முன் வைப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் பேசிப் பேசியே எமது இன்னொரு தலைமுறையை வீணடித்துக் கொண்டு போனாலும் நாம் எமது சுயநிர்ணய உரிமையை பிரயோகிப்பதற்கான எந்த நடைமுறையிலும் இறங்காமல் நல்ல பிள்ளைகளாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அந்நாடுகளின் நோக்கமாகும்.
புpரித்தானியா இலங்கைத் தீவை விட்டுச் சென்ற பின்னர் நாம் தேடிய அரசியல் முதுசத்தை கைவிடப்பண்ணும் நோக்கில் தயாரிக்கப்பட்ட பொறியே ஒஸ்லோ பிரகடனமாகும். 1972 இல் சிங்கள பௌத்த மேலாதிக்க அரசியல் யாப்பை நாம் நிராகரித்தமையும், 1976 இல் வட்டுக்கோட்டைத் தீர்மானமும் 1977 இல் எமது சுயநிர்ணய உரிமையை நிலைநாட்டிட எமது மக்கள் ஜனநாயக hPதியாக வழங்கிய ஆணையும், அதைக் கோட்பாட்டடிப்படையில் மீளுறுதி செய்த திம்புப் பிரகடனமுமே எமது கைவிடப்படமுடியாத அரசியல் முதுசமாகும்.
எம்மை இவ் அரசியல் முதுசத்தைக் கைவிடச் செய்து ஸ்ரீலங்காவின் ஒற்றையாட்சிச் சகதிக்குள் மாட்டவைப்பதற்கு 1987 இல் இந்திய - ஸ்ரீலங்கா ஒப்பந்தத்தின் கீழ் எடுக்கப்பட்ட முயற்சியை தோற்கடித்த நாம் ஒஸ்லோ பிரகடனம் என்ற பொறிக்குள் எப்படிச் சிக்குண்டோம்?
எமது போராட்டத்தைச் சுற்றி வலைவிரிக்கும் சர்வதேசச் சக்திகளையும் அவற்றினுடைய கேந்திர உள்நோக்கங்களையும் உலகில் நடைபெற்ற வேறு விடுதலைப் போராட்டங்களின் இதுபோன்ற அனுபவங்களையும் கவனமாகக் கற்று அலசி ஆராய்ந்து நாம் செயற்படவேண்டிய அவசியத்தையே இது காட்டுகிறது. இது எமது மக்களின் பிரச்சினை.
தமது உரிமைப் போராட்டங்களின் அரசியல் முதுசங்களைக் கைவிட்டவர்கள் இவ்வாறான பொறிகளுக்குள் சிக்கி தமது மக்களை படுகுழிக்குள் வீழ்த்திய கதைகள் பல உண்டு.
1964 ஆம் ஆண்டின் பாலஸ்தீன விடுதலை அமைப்புகள் அனைத்துமாக இணைந்து பாலஸ்தீன விடுதலையின் அடிப்படைக்கோட்பாடுகளை ஒரு பிரகடனமாக்கின. இது Palestinian Charter என அறியப்படுகின்றது. பாலஸ்தீன மக்களின் பாரம்பரியத் தாயகத்திலிருந்து அவர்களை அகதிகளாக விரட்டியடித்துவிட்டு அங்கு சட்டவிரோதமாக இஸ்ரேல் நிறுவப்பட்ட அடிப்படை உண்மையின் தளத்தில் பாலஸ்தீனச் சாட்டர் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. இஸ்ரேலின் படைபலம் அமெரிக்க உதவியுடன் பல்கிப்பெருகியபோதும் பாலஸ்தீனச் சாட்டரின் மேற்படி அடிப்படை அரசியல் மற்றும் சட்டாPதியாக அந்நாட்டிற்கு ஒரு பெரும் சவாலாகவே இருந்து வந்தது.
1990 களில் நோர்வேயின் அனுசரணையோடு பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத்திற்கும் இஸ்ரேலிய அரசுக்குமிடையில் நடைபெற்ற முன்னோட்டத் திரைமறைவுப் பேச்சுக்களின்போது யாசீர் அரபாத்தின் சில முக்கிய ஆலோசகர்கள் ‘வளைத்துப்’ போடப்பட்டனர். இஸ்ரேலுக்குச் சார்பாகப் பேச்சுக்களின் பின்னணியில் செயற்பட்ட அமெரிக்க மற்றும் நோர்வே ஜிய சக்திகளின் வேலைப்பாடுகளால் மேற்படி மதியுரைஞர்கள் அரபாத்தையும் திசைமாற்றினர்.
அவர்கள் அதை செய்வதற்கு எந்தத் தடங்கலும் இருக்கவில்லை- ஏனெனில் பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கத் தலைவர் ஊழலில் ஊறிய ஒரு அரசியற் சந்தர்ப்பவாதி. இப்படியான ஆலோசனைகளின் விளைவாக அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் பாலஸ்தீன மக்களின் போராட்டத்தை தமக்குச் சாதகமாகப் பின்தள்ளும் விடயத்தில் ஒரு பெரும் வெற்றியை ஈட்டின. 1993 ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் 13 ஆம் திகதி இஸ்ரேல் அரசம் பாலஸ்தீன விடுதலை இயக்கமும் நோர்வேயின் தலைநகரம் ஒஸ்லோவில் வைத்து ஒரு பிரகடனத்தை வெளியிட்டன.
இதுவும் ஒஸ்லோப் பிரகடனம் என்றே அறியப்படுகிறது. இப்பிரகடனத்தில் பாலஸ்தீன மக்களின் முழுச்சுயநிர்ணய உரிமை, அவர்களது பாரம்பரியத் தாயக உரிமை, பாலஸ்தீனத் தனியாட்சி ஆகிய அடிப்படைகள் என்பன குறிப்பிடப்படவில்லை.
அரபாத்தினுடைய ஆலோசகர்களையும் அவர்களுடாக அவரையும் வளைத்துப் போட்டதால் அமெரிக்காவிற்கும் இஸ்ரேலுக்கும் கிடைத்தவெற்றியே அந்த ஒஸ்லோப் பிரகடனமாகும்.
நீண்டகாலமாகப் பொருட்செலவு மிகுந்த போரினால் சாதிக்க முடியாமற் போனதை ஒஸ்லோப் பிரகடனத்தின் ஊடாக இஸ்ரேல் சாதித்தது எனக் கூறின் மிகையாகாது. பாலஸ்தீன விடுதலைப் போராட்டத்தின் அடிப்படை அரசியல் ஆவணமான பாலஸ்தீன சாட்டர் கைவிடப்பட்டது.
இங்ஙனம் அரபாத்தும் அவருடைய ஆலோசகர்களும் ஒஸ்லோப் பிரகடன விடயத்தில் சோரம் போனதை கடுமையாகக் கண்டித்து எழுதிய போராசிரியர் எட்வேர்ட் சயீட் போன்றவர்கள் சமாதானத்தின் விரோதிகளாக காட்டப்பட்டனர்.
பாலஸ்தீனத் தரப்பு நியாயங்களையும் தரவுகளையும் ஆழமாக ஆராய்ந்து, சேகரித்து அவற்றின் அடிப்படையில் பேச்சுவார்த்தையின்போது இஸ்ரேலின் சூழ்ச்சிகளை முறியடிப்பதில் அரபாத்தினுடைய ஆலோசகர்கள் எவ்வித அக்கறையும் கொள்ளவில்லை என பேராசிரியர் எட்வர்ட் சயீட் கூறுகிறார்.
பாலஸ்தீன சாட்டரின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகளை அரபாத்தின் ஆலோசகர்கள் கைவிட்டதன் காரணமாக இன்று பாலஸ்தீன மக்களின் போராட்டம் திசை தடுமாறுகிறது. இவ்வகையான ஒரு தந்திரோபாயத்தின் அடிப்படையிலேயே பிரித்தானிய அரசு வட அயர்லாந்துப் போராட்டத்தை அரசியல் hPதியாக மடக்கிப்போட முனைந்தது.
வட அயர்லாந்தின் பிரச்சினை அங்கு வாழும் கத்தோலிக்கருக்கும் புரட்டஸ்தாந்திகளுக்குமிடையிலான முரண்பாட்டைத் தணிக்கும் அதிகாரப் பரவலாக்கல், வன்முனையை அனைவரும் முற்றாகக் கைவிடல் போன்றவற்றின் அடிப்படையில் வரையறை செய்யப்படவேண்டும் என்பது பிரித்தானியாவின் நிலைப்பாடு. இந்த அடிப்படையிலேயே 1996 இலிருந்து வடஅயர்லாந்து சமாதானப் பேச்சுக்களை அது முன்னெடுக்க விரும்பியது.
இதன் உள்நோக்கத்தை தெளிவாக இனங்கண்டு கொண்ட ஜரிஷ் விடுதலை இயக்கம் தனது போராட்டத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாட்டை மீண்டும் மீண்டும் மிகத்தெளிவாகப் பிரகடனப் படுத்தியது. வடஅயர்லாந்தை பிரித்தானியா ஆக்கிரமித்திருப்பதே பிரச்சினையின் அடிப்படை என்பதை ஐரிஷ் விடுதலை இயக்கம் கைவிடவில்லை. அதை கைவிடப்பண்ணுவதற்கு பிரித்தானியா எடுத்த முயற்சிகள் தோல்வி கண்டன.
இவற்றையெல்லாம் இங்கு கூறுகையில் ஒரு ஆட்சேபணை எழலாம். மேற்படி உதாரணங்கள் எதுவும் தமிழ்பேசும் மக்களின் பிரச்சி;னையுடன் ஒப்பிடக்கூடியவையல்ல- ஏனெனில் இங்கு புலிகளிடம் பெரும் படைவலு இருக்கிறது என்பதே அது.
ஒரு மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமைப் போராட்டத்தில் அவர்களிடமுள்ள படைவலு என்பது அவர்களுடைய முழு இறைமை என்ற அரசியல் குறிக்கோளை அடையும் ஒரு கருவியாகவே தொழிற்படுகிறது.
எனவே முழுச்சுயநிர்ணய உரிமை என்ற எமது அரசியல் முதுசத்தை நாம் கை கழுவிவிட்டு, இலங்கையின் ஒருமைப்பாட்டிற்குள் உள்ளக சுயநிர்ணய உரிமை என்ற ஒஸ்லோ பிரகடனத்தின்பாற்பட்டு ஒழுகுவதாயின் அக்குறிக்கோளை அடைந்திட புலிகளின் படைவலு தேவையற்றது என்ற எண்ணம் மக்களின் உள்ளத்தில் உண்டாகலாம். அறுகம் புல்லைத்தான் வெட்டப்போகிறோம் என்று முடிவெடுத்த பின் கோடாலி எதற்கு என்ற எண்ணத்தை காலப்போக்கில் எமது மக்களிடம் தோற்றுவிக்கலாம் என ஒஸ்லோப் பிரகடனத்தின் சூத்திரதாரிகள் கருதுகின்றனர்.
இடைக்கால தன்னாட்சி அதிகாரசபை வரைவின் முன்னுரையில் புலிகள் ஒஸ்லோப் பிரகடனத்தை து}க்கி ஒருபுறம் வைத்துவிட்டு எமது போராட்டத்தின் சரியான அரசியல் அடித்தளத்தை தெளிவாக இனங்காட்ட முற்பட்டுள்ளனர். ஒஸ்லோப் பிரகடனத்தைக் கிழித்தெறிந்து அதை ஒரு கெட்ட கனவாய் மறந்து அடுத்த கட்டத்தில் நாம் காலடியெடுத்து வைக்கவேண்டும்.

காலத்தின் தேவை அரசியல் வேலை

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 31 Jan 2008 13:01:00 +0000

தமிழ் சமூகத்தை அதனுள் இயல்பாகக் காணப்படும் முரண்பாடுகளை கூர்மை அடையச் செய்வதன் மூலம் அடக்கி ஆளலாம் என நவீன சிங்களப் பேரினவாதிகள் நம்புகின்றார்கள்.
தமிழ் மக்களை பட்டி தொட்டியெங்கும் இன்று அரசியல் தெளிவுபடுத்த வேண்டிய தேவை எம்முன் உள்ள மாபெரும் வரலாற்றுக் கடமையாகும்.
பிரித்தாளும் தந்திரோபாயங்களின் ஊடாக எம்மை வென்று விடலாம் என சிங்களப் பேரினவாதிகள் எதிர்பார்க்கின்றனர்.

தமிழீழச் சமூகம் என்ற மேற்பரப்பை நாம் சற்று சுரண்டிப்பார்த்தால் அதன் கீழ் பிரதேசவாதம், மதம்,சாதி, வட்டாரவழக்கு உரசல்கள், ஊர்களுக்கு இடையிலான அடிபிடிகள் எனப்பலவற்றைக் காணலாம். ஆனால் சிங்களப் பேரினவாதம் இவற்றையெல்லாம் கணக்கிலெடுக்காது தமிழ் மக்களை ஒட்டுமொத்தமாக வலுவிழக்கச் செய்து தமிழர் தாயகம் அனைத்தும் சிங்கள பௌத்தத்தின் வரலாற்று உரிமைக்கு உட்பட்ட இடங்கள் என்ற கருத்தை நிலைநாட்ட அயராது உழைத்து வருகிறது.

1958ஆம் ஆண்டிலும் 1977ஆம் ஆண்டிலும் 1983ஆம் ஆண்டிலும் அவற்றைத் தொடர்ந்து வந்த போர் ஆண்டுகளிலும் சிங்கள பௌத்த பேரினவாத அரசுகளும் அவற்றின் படைகளும் தமிழ் மக்களை சாதி, சமூக, மத, பிரதேச மற்றும் வட்டார பேதமின்றி அழித்தொழிக்க முற்பட்டு வந்துள்ளன. போர்க்காலத்தில் எம்மை நோக்கி எப்போதும் நீண்ட சிங்களப் பேரினவாதத்தின் துப்பாக்கிகள் எம்மை யாழ்ப்பாணத்தான் என்றோ, திருகோணமலையான் என்றோ, வன்னியான் என்றோ, மட்டக்களப்பான் என்றோ வேற்றுமைப்படுத்தியது கிடையாது.
சிங்களப் பேரினவாதிகளின் கண்களில் நாம் அனைவருமே தமிழராகவே காணப்பட்டோம். விடுதலைப் புலிகளோடு நீண்டகாலம் போரிட்டதால் பெற்ற அனுபவங்களைக்கொண்டும், வெளிநாடுகள் மற்றும் ஏகாதிபத்தியங்கள் எவ்வாறு தாங்கள் அடிமைப்படுத்திய சமூகங்களை பிரித்து ஆண்டு வந்துள்ளன என்பதை அண்மையில் நுட்பமாக கற்கத் தொடங்கியதாலும் இன்று சிங்களப் பேரினவாதம் புதிய வடிவம் பெற்றுள்ளது. தமிழ் சமூகத்திலுள்ள சகல முரண்பாடுகளையும் ஆழமாகக் கற்றறிந்து அவற்றை கூர்மையடையச் செய்து தமிழ் சமூகத்தின் அரசியல் ஒருமைப்பாட்டை சிதைக்க வேண்டும் என்பதில் நவீன சிங்கள பௌத்தம் மிகத்தெளிவாகவே உள்ளது.
இன்று ஹெல உறுமயவின் போசகர்களாக இருக்கின்ற திலக் கருணாரட்ண (தலைவர்), சம்பிக்க ரணவக்க (தேசிய அமைப்பாளர்), உதய கமான்பில்ல (பொதுச் செயலாளர்) ஆகிய மூவரும் 16 வருடங்களுக்கு முன்னர் என்னோடும், நான் சார்ந்திருந்த இயக்கத்தோடும் நெருங்கி பழகியவர்களே. சிங்கள பௌத்தத்தின் வெற்றிக்காக அவர்கள் இன்று மிக நுட்பமாக செயற்பட்டு வருகின்றனர்.

போரில் வென்றெடுக்க முடியாத தமிழ் சமூகத்தை அதனுள் இயல்பாகக் காணப்படும் முரண்பாடுகளை கூர்மையடையச் செய்வதன் மூலம் அடக்கிஆளலாம் என இந்த நவீன சிங்களப் பேரினவாதிகள் நம்புகின்றார்கள். அதற்கென நமது சமூகத்தின் வெங்காயத்தனமான பிளவுகளையும் முரண்பாடுகளையும் அவர்கள் இன்று நிறையவே கற்றுவருகின்றார்கள். இந்தக் கற்றலின் வெளிப்பாடுதான் ஜாதிக ஹெல உறுமயவுக்கும் கருணாவிற்கும் ஏற்பட்ட நெருக்கமான தொடர்பாகும்.
இதனால்தான், இன்று ஜாதிக ஹெல உறுமய கட்சி இலங்கைத் தொழிலாளர் காங்கிரஸ{டனும் ஈ.பி.டி.பி.யுடனும் உறவை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
ஒரு காலத்தில் தமிழரையே சாதியத்தின் பெயரால் மிருகத்தனமாக ஒடுக்கியபோது சிங்கள பௌத்த பேரினவாதம் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் சார்பாக எம்மிடையே புகுந்து எமது தேசிய ஒருமைப்பாட்டை சிதைத்து விடலாம் என பல வேலைத்திட்டங்களில் ஈடுபட்ட கதைகளை யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள சொக்கதிடல் போன்ற ஒடுக்கப்பட்ட ஊர்களின் வரலாறுகளை நாம் கற்கும்போது தெளிவாக அறிந்து கொள்ளலாம்.
(1984ஆம் ஆண்டில் ஸ்ரீலங்கா இராணுவம் எம்மை முற்றுகையிட்டபோது சொக்கதிடலில் ஓடி ஒளிய நேரிட்டது. அப்போது அங்கு நான் கேட்டறிந்த கதையை இன்றும் மறப்பது கடினமாகவே உள்ளது.)
கொழும்பிலுள்ள சிங்கள, பௌத்த அறிஞர்கள் சிலர் தமிழ் சமூகத்தை எந்தெந்த வகையில் பிரித்து ஆளலாம் என வெளிப்படையாகவே இன்று பேசுகின்ற ஒரு சூழல் தோன்றியுள்ளது.
எமது சமூகத்தில் காணப்படுகின்ற சகல வகையான முரண்பாடுகளையும் எவ்வாறு பயன்படுத்தி எமது தேசிய ஒருமைப்பாட்டை அழித்துவிடலாம் என்பதில் இன்று நவீன சிங்களப் பேரினவாதிகள் பெருநாட்டம் கொண்டுள்ளனர்.
கடந்த மூன்று மாதங்களாக கிழக்கில் காணப்படுகின்ற நிலைமைகள் சிங்களப் பேரினவாதிகளின் எண்ணத்துக்கு மேலும் வலுச் சேர்த்துள்ளன. கிழக்கு மாகாணம் தமிழர் தாயகத்தின் ஒரு இன்றியமையாத அங்கம் என நாம் ஒரு புறம் கூக்குரலிட்டுக்கொண்டிருக்கையில், மறுபுறம் எம்மிடையே சில துரோகிகள் எம் எதிரிகளோடு கைகோர்த்துக் குலாவித்திரிகின்றனர்.
போர்க்காலத்தில் வெல்ல முடியாததை மிக நுட்பமான பிரித்தாளும் தந்திரோபாயங்களின் ஊடாக எம்மை வென்று விடலாம் என சிங்களப் பேரினவாதிகள் எதிர்பார்க்கின்றனர். அவர்களோடு அண்மைக் காலத்தில் எனக்கு உரையாடக் கிடைத்த சந்தர்ப்பங்களிலெல்லாம் அவர்கள் எமது சமூகத்தை எந்தளவுக்கு நுட்பமாக புரிந்து செயல்பட விரும்புகிறார்கள் என்பதை நான் இலங்கையிலும் வெளிநாடுகளிலும் மிகத் தெளிவாக அறியக் கூடியதாயிற்று. இது கிழக்கைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு ஒரு முக்கிய சவால் ஆகும்.
இடையே ஒரு மிக முக்கியமான விடயத்தைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது.
ஆரம்ப காலத்திலே தமிழ் மக்களிடையே பிராந்திய வேறுபாடுகள், ஊர் முரண்பாடுகள், சமய வேற்றுமைகள் போன்றவற்றை மேவிநின்ற ஒரு முற்போக்கான- சமதர்மநோக்கம் கொண்ட- தமிழ்த் தேசியக் கோட்பாட்டை மிகவும் முயற்சி செய்து கட்டியெழுப்ப தமிழரசுக்கட்சியும் பின்னர் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி மற்றும் மாணவர் பேரவை போன்ற பல அமைப்புகளும் இடையறாத போராட்டங்கள் மூலமாகவும் அரசியல் வகுப்புகளின் ஊடாகவும் ஊர் ஊராகவும் தெரிவு செய்யப்பட்ட இரகசிய குழுக்கள் ஊடாகவும் பரப்ப கடும் முயற்சி எடுத்தன. பல்வேறு வேலைத்திட்டங்களில் சளைக்காது ஈடுபட்டன.

இந்த காலகட்டத்தின் பின்னர் உருவாகிய பல்வேறு இயக்கங்கள் ஊர் ஊராக மக்களை - குறிப்பாக இளம் சமூகத்தை - அணிதிரட்டி அவர்களுக்கு தமிழ்த் தேசியத்தின் அரிவரியிலிருந்து கார்ல் மார்க்ஸின் மூலதனம் வரை ஒரு பரந்துபட்ட அரசியல் பார்வையை-தெளிவை-அத்தெளிவின் ஊடாக ஏற்படக்கூடிய போராட்டப் பற்றுறுதியை - உண்டாக்கின.
இதன் காரணமாகத்தான் புலிகள் தேடித் தேடி அழிக்க முற்பட்ட முன்னாள் மாற்றியக்கக்காரர்கள் பலர் இன்று எமது மக்களின் விடிவுப் போராட்டத்துக்கு தம்மால் இயன்றதை எங்கிருந்தாயினும் செய்ய வேண்டும் என ஏங்கி நிற்கின்றனர்.
இன்று விடுதலைப் புலிகள் தமிழ் மக்களிடம் வீடு வீடாகச் சென்று அரசியல் தெளிவையும் ஒரு பரந்துபட்ட பார்வையையும் ஏற்படுத்த உடனடியாக ஆவன செய்ய வேண்டும்.
மட்டக்களப்பில் அண்மையில் ஏற்பட்ட குழப்பங்கள், எந்தளவுக்கு அரசியல் அறிவீனம் என்பது மிக ஆழமாக புரையோடிப் போயிருந்துள்ளது என்பதை நமக்கு நன்றாகக் காட்டிற்று. எத்தனையோ ஆயிரம் போராளிகளைப் பறிகொடுத்து கட்டியெழுப்பப்பட்ட தமிழ்த்தேசிய உணர்வை கணப்பொழுதில் ஒரு சிலர் தங்களது சுயநலத்திற்காகத் தூக்கியெறிந்து கண்ணிமைக்கும் பொழுதில் பிரதேசவாதச் சேற்றுக்குள் உழல்கின்ற எருமைகளாக மாறியதன் அடிப்படைக் காரணம் அரசியல் அறிவீனமே அன்றி வேறில்லை.
தமிழ் மக்களை பட்டி தொட்டியெங்கும் இன்று அரசியல் தெளிவு படுத்த வேண்டிய தேவை எம்முன் உள்ள மாபெரும் வரலாற்றுக் கடமையாகும்.
ஒரு காலத்தில் ஊர் ஊராக காடுமேடு பள்ளம் எனப்பாராது அரசியல் வகுப்பெடுக்க தமிழீழத்தின் பல அறியா மூலைமுடுக்குகளிலெல்லாம் அலைந்து திரிந்த பல்வேறு இயக்கங்களினுடைய அரசியல் மற்றும் மக்கள் அமைப்பைச் சேர்ந்த போராளிகளின் வேலைகள் ஏதோ வகையில் பல்வேறு நன்மைகளை செய்துள்ளன.
வெற்றி பெற்ற விடுதலைப் போராட்டங்களின் கதைகளை, எமது போராட்டத்தின் தெளிவுகளை, தோல்வியடைந்த பல்வேறு ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் போராட்டங்களின் தவறுகளை எமது மக்களிடையே சலிப்பின்றி நாம் கொண்டு சென்று புரிய வைக்க வேண்டிய வரலாற்றுக் கடமை எம்முன் பரந்து கிடக்கிறது.
சர்வதேச நல்லெண்ணத்தை பெற்றுக் கொள்வதற்கு நாம் காட்டுகின்ற ஊக்கத்தைவிட பல நூறு மடங்கு ஆர்வத்துடன் நாம் எமது மக்களிடையே பரந்து சென்று பேச வேண்டிய காலம் இது. இதை மறந்த பந்தா பரமசிவன்கள் தமிழீழ விடுதலை வரலாற்றின் குப்பைத் தொட்டிக்குள் வீழ்வது தவிர்க்கப்பட முடியாதது.
ஊடகங்கள் மூலமாக மக்களை முழுமையாக சென்றடைந்து விடலாம், அவர்களுக்கு அரசியல் தெளிவை ஏற்படுத்துவதற்கு ஊடகங்களே போதும் என எண்ணுவது மகாதவறாகும். தகவல்போர் யுகத்தில் நாம் வாழ்பவர்கள் என்ற வகையில் ஊடகங்கள்- குறிப்பாக எமது போராட்டம் சார்ந்த ஊடகங்கள்- மிக நுட்பமாகச் செயற்பட வேண்டும் என்பதிலோ அதில் நாம் கட்டாயம் பெரு முதலீடு செய்ய வேண்டும் என்பதிலோ மறுபேச்சுக்கு இடமில்லை. ஆனால் மக்களிடம் சென்று அரசியல் கருத்தரங்குகளையும் உலக விடுதலைப் போராட்டங்கள் பற்றிய தெளிவு ஏற்படுத்தும் கூட்டங்களையும் நாம் செய்யும் வரை எமது ஊடகச் சாதனைகள் நீர் மேல் ஊற்றிய மண்ணெண்ணெய்யாகத்தான் இருக்கும்.

(இருவாரங்களுக்கு முன்னர் வீரகேசரி வார வெளியீட்டில் எனது ஆங்கில பத்தி ஒன்றைத் தழுவி எழுதப்பட்ட கட்டுரையில் சில பெரும் தவறுகள் நிகழ்ந்துள்ளன.
கேணல் ஜெயம் புலிகளுக்கு எதிராகத் தேசத்துரோகச் செயலில் ஈடுபட்டார் எனவும் அதன் காரணமாக அவர் கைது செய்யப்பட்டு கடும் தண்டனைக்குள்ளாக்கப்பட்டார் எனவும் இதோடு ஒப்பிடுகையில் கருணா 6 கோடி ரூபா பணத்தை கையாடியது ஒரு பெரும் குற்றமல்ல எனவும் ஒரு மிகத் தவறான கருத்து. வெளியாகியுள்ளது. இது மறைக்கவோ மன்னிக்கப்படவோ முடியாத ஒரு பெரும் பிழையாகும்.
மாத்தையாவினுடைய சதிக்கும் கேணல் ஜெயத்திற்கும் எந்தவித தொடர்புமில்லை எனத் திட்டவட்டமாகத் தெளிவாகியதாலேயே ஜெயத்துக்கு கேணல் பதவி வழங்கப்பட்டது என்பது எனது கூற்றில் தொக்கி நிற்கும் உண்மையாகும்.)

சிவராம்.
25.07.04

நான் ஒரு மட்டக்களப்பு பிரதேசவாதி

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 31 Jan 2008 12:56:00 +0000

'வீரமும் களத்தே போட்டு வெறுங் கையோடு இலங்கை புக்கான்" இது கம்பனின் அழிக்கமுடியா கவிதை வரிகளில் ஒன்று.

கருணாவினுடைய செயல்களை எண்ணும்போது கம்பனின் இவ்வரிகள் என் எண்ணத்தில் தோன்றும்.

நான் மட்டக்களப்பில் வாழைச்சேனையிலிருந்து நீலாவணை வரையும், கொக்கட்டிச்சோலை கரடியனாறு எனவும் ஒரு கிழமையாக பல இடங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தேன். அப்போது என்னை ஆங்காங்கு இனம் கண்டுகொண்ட அன்பர்கள், ஆர்வலர்கள், உறவினர்கள் எனப்பலரும் 'உங்களுக்கென்ன பைத்தியமா? கருணா குழுவினர் நீங்கள் இங்கு வந்திருப்பதை அறிந்தால் உங்களை கொன்றுவிடுவார்கள்" - என்று என்னிடம் கூறினர்.

மட்டக்களப்பு நான் பிறந்து வளர்ந்த மண். எந்த வெளிநாடு சென்றாலும் மட்டக்களப்பின் வாவியோரம் மாலை நேரத்தில் வீசும் தென்றல் உலகத்தின் எந்த நவீன சொர்க்கங்களிலுமே கிடைக்கப்போவதில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அங்குதான் நான் செல்வேன். என்னை யாரும் தடுக்கமுடியாது. உலகம் முழுதும் சுழலும் என் பயணங்களின் முடிவு மட்டக்களப்பில்தான்.

ஸ்ரீலங்கா வான்படையின் பிடியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட ஆலடிச்சோலையில் நான் புதைக்கப்பட வேண்டும் என்பதுதான் என் அவா. என்னுடைய ஆவலை அரசியல் இலாபத்துக்காகவும் சுயநலநோக்கத்திற்காகவும் ஸ்ரீலங்கா படைகளுடன் சேர்ந்து தடைசெய்ய முற்படும் எந்த ஒரு அற்ப பதரும் தடுத்துவிடமுடியாது. என்னிடம் மட்டக்களப்பில் இருந்து உடனடியாகப் புறப்படும்படியும் இல்லையெனில் என்னை ஸ்ரீலங்கா இராணுவ புலனாய்வுப் பிரிவினருடன் இணைந்து செயல்படும் கருணா குழுவினர் கொன்றுவிடுவார்கள் எனவும் கூறிய அனைவரும் ஒரே அரசியல் நோக்கம் கொண்டவர்கள் அல்லர். அவர்களுள் படையினருடன் வேலை செய்யும் முன்னாள் இயக்க உறுப்பினர்களும் அடக்கம்.

மட்டக்களப்பில் புலிகளுக்கு எதிரான பல இயக்கங்கள் செயல்பட்டிருக்கின்றன. அவர்கள் எவருமே (ராசிக் உட்பட) மட்டக்களப்பிலிருந்து பெரும்பாலான பத்திரிகையாளர்களை விரட்டியடிக்கும் அளவுக்கு அராஜகம் புரிந்தவர்கள் அல்லர். ஆனால் இன்று பல்வேறு அரசியல் கருத்துக்களைக் கொண்டவர்கள் கூட அபிப்பிராய பேதமின்றி 'கருணா என்றால் பத்திரிகையாளர்களை கொன்றழிக்கும் அல்லது மிரட்டியடிக்கும் பேர்வழி" என கூறுகின்றனர்.

வடக்கிலே ஸ்ரீலங்கா படைகளை விரட்டியடித்த புலிகளின் சிறப்புமிக்க கட்டளைத் தளபதியாக வன்னியிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் ஏன் ஐரோப்பிய நாடுகள் அனைத்திலும் கொண்டாடப்பட்ட கருணா, கேவலம் இன்று நிராயுதபாணிகளான தம் எழுத்தைத் தவிர எந்தவித பாதுகாப்புக் கவசமும் இல்லாத நடேசன் போன்ற எழுத்தாளர்களை கொலைசெய்கின்ற ஒரு நபராகவும், துரைரட்ணம், சண். தவராசா, வேதநாயகம் ஆகிய மட்டக்களப்பு எழுத்தாளர்களை கொலை செய்ய திட்டமிடும் ஸ்ரீலங்கா இராணுவ புலனாய்வுத்துறையின் இன்னுமொரு கையாளாகவும் மட்டக்களப்பு மக்களால் கருதப்படுகின்ற நிலைக்கு இறங்கியிருப்பது வேதனையளிக்கிறது.

வீரம் விளைந்த நிலமென்று கருணாவால் புகழாரம் சூட்டப்பட்ட மட்டக்களப்பு மண் ஸ்ரீலங்கா இராணுவத்திற்கு இன்னுமொரு கைக்கூலியை கொடுத்துவிட்டோம் என வெட்கித்தலைகுனிந்து நிற்கிறது.

மட்டக்களப்பு மண்ணின் விடுதலைக்காக என கருணா எதைச் செய்திருந்தாலும் அதை இரண்டாம் பேச்சிற்கு இடமின்றி முன்னின்று ஆதரித்திருக்கக்கூடிய நூற்றுக்கணக்கான மண்ணின் மைந்தர்களில் என்னையும் கணக்கில் எடுக்கலாம்.

ஏனெனில் மட்டக்களப்பு மண்ணின் விடிவுபற்றி கருணாவிற்கு திடீரென ஞானோதயம் தோன்றுவதற்கு சரியாக 22 வருடங்களுக்கு முன்னர் கிழக்கிற்கென தனி இயக்கம் தொடங்கியவர்களில் நானும் ஒருவன். என்னுடைய வீட்டிலிருந்த துப்பாக்கிதான் மட்டக்களப்பு கச்சேரியில் 200க்கு மேற்பட்ட ஆயுதங்களை அபகரித்துச் செல்வதற்கு பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரே ஒரு ஆயுதம் (எங்களுடைய செயல்பாடுகளை அறிந்து மிரண்ட என் தாயார் அத்துப்பாக்கியின் தோட்டப்பெட்டிகளை மறைத்ததும் பின்னர் எமக்கெல்லாம் அன்புடன் உணவளித்ததும் மறக்கமுடியாத வேறுகதை)

நாங்கள் இவ்வாறு மட்டக்களப்புக்கென இயக்கம் தொடங்கிய காலத்தில் ஏதும் அறியா பாலகனாக பா. சின்னத்துரையுடன் புறப்பட்டுச் சென்று புலிகளோடு இணைந்து இந்தியா சென்ற கருணா திடீரென மட்டக்களப்பு பிரதேசவாதம் என்ற ப10ச்சாண்டியை கிளப்புவது எனக்கு விநோதமாக இருக்கின்றது.

மட்டக்களப்புக்காகப் போராடவேண்டும்; அந்த மண்ணிற்காக பல வேலைகளைச் செய்யவேண்டும்; சிங்களப் பேரினவாதத்திலிருந்து அதன் எல்லைகளைக் காக்கவேண்டும் என்ற இலட்சியவெறியோடு எங்களுடைய இயக்கம் அன்று இயங்கியது. இதற்கென எங்களுக்குத் தேவையான பல முக்கிய வரைபடங்களை தந்துதவியவர் எனது அன்பு நண்பர் ஞானரதன். பிடிபட்டால் தனக்குத் தொழில் இல்லை. ஒய்வூதியம் இல்லை என்பதை நன்றாக தெரிந்தும்கூட பயமின்றி உதவிசெய்த அந்த அன்பனை நான் என்றும் மறக்கமுடியாது.

எமது மட்டக்களப்பு இயக்கத்தின் உயிர்நாடியாக இருந்தவன் சுரேஷ் என்றும் பின்னர் பயஸ் என்றும் அறியப்பட்ட எனது அன்பு நண்பன். என்னுடைய வீட்டில் பலநாள் பதுங்கி வாழ்ந்தவன். இன்று கனடாவில் வாழ்கின்ற 'கல்லடியான்" தங்கவடிவேலைக் கேட்டால் சுரேஷைப்பற்றி இன்னும் பல கதை சொல்வான். எங்களுடைய மட்டக்களப்பு இயக்கத்தின் உயிர்மூச்சாக இருந்த சுரேஷ் ஒரு யாழ்ப்பாணத்தான் போராளி இயக்கம் என்றாலே நடுத்தர வர்க்கங்கள் பயந்து ஒதுங்கிய காலத்தில் தன்னுடைய தொழிலையும் குடும்பத்தையும் சிந்தியாது எமக்குதவிசெய்த ஞானரதன் ஒரு யாழ்ப்பாணத்தான். சுரேஷ் பின்னர் புலிகளில் இணைந்து இந்தியா சென்று பயிற்சிபெற்று மீண்டும் மட்டக்களப்புக்கு வந்து 1985ஆம் ஆண்டு மாவீரனாகிப் போனான். மட்டக்களப்புக்கென்று நாங்கள் இயக்கம் தொடங்கியபோது எங்களிடம் தன்னம்பிக்கையையும் மண்வெறியையும் தவிர வேறெதுவும் இருக்கவில்லை. மட்டக்களப்பில் நெடுஞ்சாலைத் திணைக்களத்தில் இருந்த வெடிக்கவைக்கும் கருவியை (Explo der) எடுக்கச்சென்றபோது எங்களிடம் ஒரு பாண் வெட்டும் கத்தியையும் ஒரு சிறுகட்டுக் கயிறையும் தவிர எதுவுமே இருக்கவில்லை. எங்களிடம் இருந்தது மாவீரனாகிப்போன சுரேஷ் தந்த தன்னம்பிக்கை மட்டும்தான். ஆனால், மட்டக்களப்பு மண்ணின் நன்மைக்காக புலிகளிடமிருந்து பிரிகின்றேன் என்று கூறிய கருணாவிடம் இருந்த வளங்களுக்கு அளவுகணக்கில்லை. ஆனால் நடந்தது என்ன?

தனியாகப் போகின்றேன் என கருணா பிரகடனப்படுத்தி நான்கு நாட்களின் பின்னர் கொழும்பில் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட தனியார் நிறுவனம் ஒன்று பதிவுசெய்யப்பட்டது. நிறுவனத்தின் பெயர் 'மகாஜால ஏற்றுமதி இறக்குமதி கம்பனி" பதிவிலக்கம்: N (PVS) 36846 பதிவுசெய்யப்பட்ட திகதி: 2004 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 8ஆம் திகதி. இதற்கான ஆவணங்களை தயார்செய்தவர் சட்டத்தரணியும் நொத்தாரிசுமான எஸ். துரைராஜா இந்த நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் வித்யாபதி முரளிதரன், நிர்வாக முகாமையாளர் கந்தையா சந்திரசேகரம் கல்லடியைச் சேர்ந்தவர். வித்யாபதியின் தந்தை, வித்யாபதி என்பது கருணாவின் மனைவி நிராவின் சொந்தப் பெயராகும்.

மட்டக்களப்பிற்காக அதன் மக்கள் மீது கொண்ட அக்கறைக்காக - விடுதலைப்புலிகளிடமிருந்து பிரிகின்றேன் எனக்கூறிய கருணா ஏன் தன் மனைவியின் பெயரில் ஏற்றுமதி, இறக்குமதி நிறுவனம் தொடங்கவேண்டும்?

தனது மனைவியின் பெயரில் இரண்டரைக் கோடி ரூபாவை வெள்ளவத்தையிலுள்ள தனியார் வங்கி ஒன்றில் ஏன் வைப்புச் செய்யவேண்டும்? இது மட்டுமன்றி மட்டக்களப்பில் கூட்டுறவு நிறுவனங்களிலிருந்தும் முதலாளி ஒருவரிடமிருந்தும் பெறப்பட்ட மூன்று கோடி ரூபாவை கருணா என்ன செய்தார்?

மட்டக்களப்பு மீது பேரன்பு இருந்திருந்தால் மேற்படி கோடிக்கணக்கான பணத்தை அங்கிருக்கும் ஆயிரக்கணக்கான ஏழை விதவைகளுக்கு வழங்கியிருக்கலாமே!

கருணாவிற்கு உதவிசெய்து தங்கள் சொத்துக்களையும் வாழ்வையும் இழந்த எத்தனையோ அன்பர்கள் இருக்க தமிழ் மக்களைக் கொன்றொழித்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் அலிஸாஹிர் மௌலானவை மட்டும் ஏன் கருணா நம்பவேண்டும்?

இது போன்ற இன்னும் பல கேள்விகள் உண்டு.

என்னைக் கொல்வது அவற்றிற்கு மறுமொழியாகிவிடாது. வெளிநாட்டு வானொலிகளுக்கு அறிக்கை விடுவதை விடுத்து மட்டக்களப்பு மக்களுக்கு விளக்கம் அளிப்பது கருணாவின் கடமை. ஆனால், அதற்கு அவருடைய போசகர் இடமளிப்பாரா என்பது கேள்விக் குறி.

போன கிழமை நான் ஆங்கிலத்தில் 'டெய்லி மிரர்" பத்திரிகையில் எழுதிய ஒரு கட்டுரையின் தழுவல் என என்னுடைய பெயரில் (தராக்கி) வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் ஒரு ஆக்கம் வெளியாகியிருந்தது. இதில் நான் எழுதாத சில விடயங்களும் எனது ஆங்கில நடையை சரியாக புரிந்துகொள்ளாமையால் ஏற்பட்ட தவறுகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. எனது மூலக்கட்டுரைக்கு முரணான சில அபிப்பிராயத்தை மேற்படி தமிழ்த்தழுவல் ஏற்படுத்தியதையிட்டு நான் மனம் வருந்துகிறேன்.

எனது ஆங்கில கட்டுரைகளை மொழிபெயர்க்க விரும்பும் அன்பர்கள் அகராதியை மட்டும் துணைக்கொள்ளாமல் ஆங்கில வழக்காறுகளையும் (Idioms) கவனத்தில் கொள்ளுமாறு தாழ்மையாக வேண்டிக்கொள்கிறேன்.

சிவராம்.
19.07.04

செய்தியாளன் செய்தியானான்

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 20 Jan 2008 13:03:00 +0000

செய்தியாளன் செய்தியானான்

-ப.தெய்வீகன் வீரகேசரியின் ஆசிரிய பீடத்தில் சிவராம் அப்பத்திரிகையில் கட்டுரை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது பணியாற்றியவர் இப்போது அவர் நாட்டிலில்லை. அவர் சிவராமின் நினைவுகளை பகிர்ந்து கொள்கிறார்-

கடந்த வருடம் ஜூன் 9 ஆம் திகதி கொழும்பு கோட்டை தொடரூந்து நிலையம் முன்பாக கண்டனப் போராட்டம். ஆம். பத்திரிகையாளர் நடேசன் படுகொலை செய்யப்பட்டதைக் கண்டித்து போராட்டம். ஊடகவியலாளர்கள் நு}ற்றுக்கணக்கானோர் திரண்டு நின்று கோஷமிட்டனர்.
'நேற்று நிமலராஜன்: இன்று நடேசன்: நாளை யாரோ" என்று பதாகை பிடித்தனர். அதற்கு ஒரு வருடத்துக்குள்ளேயே விடை கிடைத்திருக்கிறது. தமிழ் ஊடகத்துறையில் ஏனைய ஊடகத்துறையினரே பொறாமைப்படுமளவுக்கு பெயர்பெற்ற மூத்த ஊடகவியலாளர் சிவராம் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளார். சம்பவம் சர்வ சாதாரணமாக நடந்திருக்கிறது.

சிவராம் அவர்களுடன் ஊடகவியலாளன் என்ற ரீதியில் நெருங்கிப்பழகும் வாய்ப்பு நான் கொழும்பில் வீரகேசரி பத்திரிகையில் பணிபுரியும்போது கிடைத்தது. அவருடன் பழகும் வரைக்கும் சர்வதேச அளவில் புகழ் வாய்ந்த இந்த மனுசன் எங்களோடையெல்லாம் பழகுமோ என்ற சந்தேகம் இருந்து வந்தது. அவருடன் பேசிய பின்னர்தான் புரிந்தது அவரது தோழமை மற்றும் இன்னபிற குணாதிசயங்கள்.

வீரகேசரி வாரவெளியீட்டில் வெளியாகிய அவரது பல கட்டுரைகளை அவர் சொல்ல சொல்ல அவருக்கு முன்னாலிருந்து எழுதும் வாய்ப்பு கிடைத்ததால் அவரிடமிருந்து பல விடயங்களை அக்காலப்பகுதியில் கற்றுக்கொண்டேன் என்றே கூறலாம்.

வார இதழுக்கான கட்டுரை தர வெள்ளிக்கிழமை இரவுகளில் தான் வருவார். சுமார் 9 மணியளவில் என்னை அழைத்து தனக்கு முன்னால் இருத்திவிட்டு சின்னத்துண்டு கடதாசி ஒன்றை எடுத்து அதில் ஏதோ உயில் எழுதுவது போல ஆங்கிலத்தில் கிறுக்குவார். பிறகு ஆரம்பிப்பார். காலுக்கு மேல் கால் போட்டவாறே முகட்டைப்பாரத்துக்கொண்டு சொல்லத்தொடங்கினால் சுமார் ஒரு மணி நேரத்தில் கட்டுரையை சொல்லி முடிப்பார். அந்த ஒரு மணிநேரமும் எனக்கு ஒரு பல்கலைக்கழக விரிவுரையில் இருந்தது போல இருக்கும். அவ்வளவு அற்புதமான விடயங்கள் அந்த ஒரு மணிநேரத்தில் கிடைக்கப்பெறலாம்.
தமிழ்ச் சொற்களை அவர் தனது கட்டுரைக்காக தேர்ந்தெடுக்கும் முறை, அதை எதுகை மோனையுடன் பயன்படுத்தும் முறையும் பயன்படுத்தும் இடமும், ஈழத்தமிழ் வட்டார வழக்குகளை கட்டுரையின் இடையில் செருகும் லாவகம், முக்கியமான விடயங்களை விழித்துக்கூறும் வித்தியாசம், கட்டுரைக்கு விஞ்ஞான, அரசியல், தத்துவ, வரலாற்று, சமய உதாரணங்களை உட்புகுத்தும் திறன், எதிர்வுகூறல்களை முன்மொழியும் நுணுக்கம், நியாயப்பாடுகளை முன்வைக்கும் நுட்பம் என ஒவ்வொரு கட்டுரையிலும் இவற்றை அவதானிக்கலாம.;

கட்டுரையின் இடையில் 'இந்த வசனத்தை எப்பிடி முடிக்கலாம்" எண்டு கேட்பார். என்னடா இது பத்திரிகைத்துறையில் நாங்கள் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாத இந்தாள் எங்களிட்ட போய் ஆலோசனை கேக்குது எண்டு எனக்குள் வியந்த நாட்கள் பல உண்டு.

கட்டுரையை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போது இடையில் தொலைபேசியில் கதைப்பார், இணையத்தில் தொடர்பில்லாத விடயங்களையெல்லாம் பார்ப்பார் எல்லாம் நடக்கும் ஆனால் கட்டுரையின் கருப்பொருளிலிருந்து தவறாமல் பக்குவமாக கொண்டுசென்று முடிப்பார்.

முடித்துவிட்டு 'கட்டுரை நல்லமெண்டா சீனவெடி அல்லது சிவராமுக்கு வெடி. என்ன நான் சொல்லிறது சரிதானே? எண்டு அடிக்குரலில இருந்து ஒரு கேள்வி கேட்பார். அதைக் கேட்டாலே எங்களுக்கு வெடி விழுந்த மாதிரி இருக்கும். சில நேரங்களில் வீட்ட நிண்டுகொண்டு ரெலிபோனில சொல்ல சொல்ல நான் எழுதின சந்தர்ப்பங்களும் உண்டு.

ஒருமுறை வெள்ளிக்கிழமை கட்டுரை எழுதவந்துவிட்டு 'எனக்கு இண்டைக்கு தண்ணி போடாட்டி எழுதவராது. ஆனா கையில காசில்லை. உம்மட்ட இருந்தா தாரும் அடுத்த கிழமை தாறன்" என்றார். (இதில் கவனிக்கவேண்டிய விடயம் என்னவென்றால் ஒரு தகவல் களஞ்சியம் போன்ற இவரிடம் செவ்வி காணவென தவம் கிடக்கும் ஊடகங்களுக்கு ஒரு நாளுக்கு ஒரு செவ்வி என்று கொடுத்திருந்தாலே சுளை சுளையாக உழைக்கலாம். ஆனால் பணத்துக்காக ஊடகத்தொழிலையும் எம்முடைய இன விடுதலை பற்றிய கருத்துக்களையும் விற்கக்கூடாது. சில விடயங்களை மக்களுக்கு தெரிவிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் கொடுக்கலாம் என்று வெளிநாட்டு ஊடகங்களிலிருந்து தொலைபேசியில் தொடர்பு கொள்பவர்களிடம் கதைத்த பிறகு எமக்கு கூறுவார். சரி விஷயத்துக்கு வருவம்)

நானும் காசு கிடக்கு என்று சொல்ல, சரி நீரும் வாரும். எண்டு கூட்டிக்கொண்டு மருதானை கப்பிற்றல் தியேட்டருக்கு அருகில் உள்ள பாருக்கு போனோம். எனக்கு பியரும் தனக்கு ரம்மும் ஓடர் பண்ணிவிட்டு தனது கட்டுரைகள் பற்றிய கதையை தொடக்கினார். நானும் முனிவரிடம் சிஷ்யன் கதைக்கிற மாதிரி அவர் கதைக்கிறத கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

'தம்பி பேப்பரில உந்தப்பேர் போட்டு எழுதவேணும் எண்ட மாயையில நிக்கவேண்டாம். பேர் போடுறதில ஒண்டுமில்ல. அதுதான் பத்திரிகைத்துறை எண்டு நிண்டியளோ உருப்படமாட்டியள். படியுங்கோ அதில எவ்வளயோ படிக்க கிடக்கு" எண்டு சொல்ல, நானும் தலையசைத்துவிட்டு 'அண்ண நீங்கள் டெய்லி மிரரில எழுதிற கட்டுரைகளில ஏன் இப்பிடி கடினமான ஆங்கில வார்த்தையளப் பாவிக்கிறியள். எல்லாரும் விளங்கிற மாதிரி எழுதலாம்தானே மற்ற ஆக்கள் அப்பிடித்தானே எழுதினம்?" என்றேன். அதுக்கு ஒருக்கா என்னை ஏளனமா பாத்துவிட்டு உங்கள் எல்லாருக்கும் விளங்கவேணும் எண்டதுக்காக விஞ்ஞானிமார் பொறுத்திருந்திச்சனமெண்டா இண்டைக்கு விஞ்ஞானம் இவ்வளவுது}ரம் வளர்ந்திருக்காது. விளங்காத ஆக்கள் படிச்சு தெரியட்டும். என்னால அவன் இங்கிலீஷ் படிச்சதா இருக்கட்டும்" என்று அறிவுச்செருக்கோடு கூறினார்.

சரி நீங்கள் இவ்வளவு து}ரம் ஊடகத்துறையில சாதிச்சிட்டியள் இளம் தலைமுறையை உங்கட வழியில வளர்த்துவிடவேணும் எண்ட எண்ணமில்லையோ எண்டு கேட்டதுக்கு, மிச்ச ரம்மை அப்பிடியே கிளாசில ஊத்திப்போட்டு எரிச்சலோடு 'நான் முதல் சொன்ன மாதிரி இப்ப ஊடகத்துறைக்கு வாறவனெல்லாம் பேப்பரில பேர் வரவேணும் எண்ட நோக்கத்தோட வாறாங்கள். இவங்களுக்கு படிப்பிச்சு என்ன புண்ணியம். இருந்தாலும் மட்டக்களப்பில இருந்து ஜெயானந்தமூரத்திய படிப்பிச்சன் (இப்போது மட்டக்களப்ப மாவட்ட எம்.பியாக உள்ளவரேதான்). அவன் முன்னுக்கு வந்தான். ஆனா சமூக சேவை அது இது எண்டு அவன் எம்.பியா வர ஆசைப்பட்டு அந்த வழியில போய்ட்டான். அதப்போல யாழ்;ப்பாணத்தில தவச்செல்வனை வளத்துக்கொண்டு வாறன். (ஐ.பி.சி செய்தியாளர்). அவன் நல்லா செய்யிறான். என்ர கையால யாழ்ப்பாணத்தில ஒண்டு மட்டக்களப்பில ஒண்டு. காணும்தானே" என்றார். எனக்கு இதுக்கு மிஞ்சி என்னதைக் கதைக்கிறது எண்டு ஆகிப்போச்சு.

என்னுடன் மட்டுமல்ல அலுவலகத்தில் எல்லோரிடமும் மிகவும் தோழமையாக பழகுவார். ரைப்செற்றிங் பிரிவில் உள்ளவர்கள் முதல் சகலரிடமும் தோழமையாக பேசுவார் பழகுவார். எம்முடன் தமிழ்;த் திரைப்படங்கள் பற்றி விமர்சனம் செய்வார். இப்ப வாற பாட்டுகளெல்லாம் பழைய ஆக்களுக்கு பிடிக்குதில்லை. நீங்கள் விதிவிலக்கா இருக்கிறியளே எண்டு கேட்டா 'ஏன் பழைய பாட்டுகள் எல்லாம் பெரிய திறமோ? சட்டி சுட்டதடா, கை விட்டதடா எண்டுபோட்டு அதை தத்துவப்பாட்டு எண்டு சொல்லி கும்பிடுவாங்கள். சட்டி சுட்டா கைய விடத்தானே வேணும். இது பெரிய தத்துவம் எண்டு அவயள் அதைப்பாட்டில எழுதுவனம். அதை நாங்கள் கேக்கவேணும்" எண்டு நகைச்சுவை உணர்வோடு பேசி பலரது மனங்களையும் வென்றவர்.

கொஞ்சம் கதைத்துக்கொண்டு போனால் தொல்காப்பியம், சீவகசிந்தாமணி எண்டெல்லாம் உதாரணம் காட்டி அதில வாற பாட்டுகளையெல்லாம் சொல்லி பொழிப்பு சொல்லுவார். நாங்கள் வாயப்பிளந்து கொண்டு நின்று கேட்போம்.

தமிழ் ஊடகத்துறையில் ஊடகவியலாளர்கள் சமகால தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களை தமக்குள் உள்வாங்கி நவீன யுகத்துடன் போட்டியிட்டு பணிபுரியும் செயல் வீர்களாக மாறவேண்டும் என்ற கருத்தை அடிக்கடி வலியுறுத்தி வந்தார்.

ஏதிரி என்பதற்காக அவனது எல்லா செயல்களையும் எதிர்க்காமலும் நண்பன் என்தற்காக அவனது எல்லா செயல்களையும் ஆதரிக்காமலும் நடுநிலை விமர்சகனாக இவர் விளங்கினார். ஜே.வி.பி. சில ஆரோக்கியமான அரசியல் படிநிலை முன்னேற்றங்களை மேற்கோள்காட்டி அதுபோன்று தமிழ்த் தேசிய முன்னேற்றத்துக்கு நாம் வியூகங்களை வகுக்க வேண்டும் என்று அவர் எழுதிய கருத்துக்களும் எமது தேசியம் அந்நிய சக்திகளால் சிதைக்கப்படாமலிருக்க பாமர மக்கள் முதல் உயர்மட்ட மக்கள் வரை அனைவருக்கும் தமிழர் போராட்டத்தின் நியாயப்பாடுகளை தமிழ்த் தேசிய கூட்டமைப்பினர் எடுத்துக்கூற வேண்டுமே தவிர சும்மா பந்தா பரம சிவன்களாக திரிவதில் வேலையில்லை என்ற விமர்சனங்களும் இவை போன்ற பல அவரது கட்டுரைகளும் அவரை நடுநிலை வாசகனாக இனங்காட்டியிருக்கின்றன.

நாடுகளுக்கு இடையில் மேற்கொள்ளப்படும் இராஜதந்திர உபாயங்கள், அவை ஈழப் போராட்டத்தில் எவ்வாறு செலுத்தப்போகிறது, செலுத்துகிறது? கடந்த காலங்களில் இப்படியான சம்பவங்கள் என்ன பாடத்தை உணர்த்தியிருக்கின்றன போன்ற விடயங்களை ஆதாரபூர்வமாக நிரூபித்து வாசகனை எழுத்துக்களால் கவரும் திறன்கொண்டவர். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் சமபுலமை கொண்டவராக இருந்ததால் இவற்றை தருணத்துக்கேற்ப தக்கமுறையில் முன்வைக்க இவருக்கு முடிந்தது.

இவர் இறப்பதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னரும் டெய்லி மிரர் பத்திரிகைளில் எழுதிய கட்டுரையிலும் அமெரிக்க அரசு யூ.எஸ்.எய்ட் என்ற உதவி அமைப்பு ஊடாக ஆழிப்பேரலையால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உதவ முன்வந்துள்ளது. ஆனால் உதவி என்ற பெயரில் இப்படி அரசசார்பற்ற நிறுவனம் என்ற நாமத்துடன் ஊடுருவும் அமெரிக்கா ஏனைய நாடுகளில் மேற்கொண்ட காரியங்களை அறிந்து ஜே.வி.பி. அதை எதிர்க்கிறது. நாட்டின் ஆளும் இயந்திரத்தினுள்ளேயே ஊடுருவ அமெரிக்கா போடும் இந்தப் போலி முகத்தால் ஹெய்ட்டி போன்ற நாடுகளின் அனுபவம் என்ன என்றும் அதை உணர்ந்துதான் ஜே.வி.பி. காலணித்துவ எதிர்ப்பு நாள் என ஒரு நாளேயே அறிவித்து எதிர்ப்பில் இறங்கியுள்ளது என்றும் ஆதாரபூர்வமாக சிவராம் எழுதியிருந்தார்.

இன்றைய காலகட்டத்தில் தமிழில் இவ்வாறு தரம்மிக்க - நியாயபூர்வமான - ஆய்வுகளை எழுதவல்ல ஒரே ஒரு பத்திரிகையாளர் அவர் மட்டுமே. அவரை இன்று தமிழ்ப்பத்திரிகை உலகம் இழந்துவிட்டது.

அவருடன் பழகிய அவரது எழுத்துக்களை வாசித்த எவருக்கும் இந்தப்பாதிப்பு ஏதோ ஒரு வகையில் இருக்கத்தான் செய்யும். சிலகாலம் பழகிய எனது சிறு பதிவுதான் இது.

சிவராமுடன் (தராக்கி) ஒரு நாள்

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 20 Jan 2008 12:59:00 +0000

சிவராமுடன் (தராக்கி) ஒரு நாள்

-ம.தனபாலசிங்கம் அவுஸ்திரேலியாவிலிருந்து சிவராமின் படுகொலையின்பின்னர் தனது ஞாபகங்களை மீட்டுப்பார்த்தார் அதனை இங்கு தருகிறேன்-

ஓயாத அலைகள் - 3 ஓங்கி அடித்த காலம். சிங்கள இராணுவம் தலைதெறிக்க ஓடிய நாட்கள். அந்த நாட்களில் சிவராம் சிட்னியில் தங்கியிருந்தபோது அவரை நேரே சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது.

பகல் பொழுதெல்லாம் கூட்டம், அவரது உறவினர் வீடு ஒன்றிற்கு அழைத்துச் சென்றமை என்பன இடம்பெற்றன. அந்த இரவு அவர் விரும்பும் மதுவும் மாமிசமும் அவற்றை சுவைத்த வண்ணம் அவர் கூறியவை என்மனதில் திரை எறிகின்றன.

எவரையும் கடுமையாக, கரடு முரடான வார்த்தைகளால் விமர்சிக்கும் சிவராமை பகல் பொழுதில் கண்டேன். அவரது தமிழ் தேசியத்தை, அதனை சங்க காலத்து வீரயுகத்தோடு இணைத்துக்காட்டிய பாங்கை தனக்குத்துணையாக சங்க காலத்து ஓளவையை தழுவிக்கொண்ட அவரது வாழ்வுக் கோலங்களை கண்டு சுவைத்தேன்.

புறநானு}ற்றில் பல பாடல்களை பாணர் குலத்தில் பிறந்த ஒளவை பாடியுள்ளாள். அவற்றில் ஒன்றில் இருந்து ஓரிரு வரிகளை அவர் எடுத்து விளக்கினார்.

அதியமான் நெடுமானஞ்சி ஒளவையை ஆதரித்த மன்னன். அவனது அரண்மனையில் ஒளவையின் குரலுக்குப் பெரும் மதிப்பு. அந்கத மன்னன் இறந்தபோது விறலியாகிய (ஆடல் பெண்) ஒளவை புலம்புகின்றாள். அதில் அரிதாகப் பெற்ற மதுவை எனக்குத்தருவாய். பெரிய அளவில் மது இருக்கும்போது எம்மைப் பாட வைத்து நீயும் அருந்துவாய் என்ற கருத்துப்படும்.

'சிறியகட் பெறினே எமக்கு ஈயும் மன்னே
பெரியகட் பெறினே யாம் பாட தான் மகிழ்ந்துண்ணும் மன்னே....." என்ற பாடலே அது.

இதில் சிறிய கள் என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் சிறு அளவான கள் என்ற அர்த்தத்தில் உரை எழுதியிருக்க, சிவராமோ அது ஒரு அதிவிசேடமான மதுவைக் குறிக்கும் எனக் கூறியதை எண்ணி வியந்தேன்.

மதுவையும், மாமிசத்தையும் சுவைத்து அவற்றை வாழ்வின் இயல்பாக்கியவள் ஒளவை. அதனை பாட்டுக்குப் பொருளாக்கிய வெட்கப்படாத நேர்மை உண்மையில் பற்றுறுதி, அறிவுத்திறன், நிர்பந்தங்களுக்கு வளையாது வீரத்தைப் போற்றும் திண்ணம், தமிழ்பற்று, மண்பற்று என்பன எல்லாம் சேர்ந்த ஒளவை சிவராமிற்கு ஆதர்சமாக இருந்ததைக் கண்டேன்.

என் இனம் மிஞ்சும், என் மண் மிஞ்சும், நான் இறுதிவரை போராடி மடிந்தேன் என்ற வரலாறு மிஞ்சும் என்ற சிவராமை எப்படி மறக்க முடியும்.

சங்க இலக்கியத்தில் ஆழ்ந்த பரிச்சியம், அரசியல் தத்துவங்கள், உலக வரலாறு, தமிழர் வரலாறு, திராவிட இயக்கங்கள் பற்றிய ஆழ்ந்த பார்வை, இராணுவம் போரியல் சம்பந்தப்பட்ட கூர்மையான அறிவு, மாக்சிய சிந்தனைகள் இன்ன பிறவும் அவர் ஊனினை உருக்கி உள்ளொளி பெருக்கி அவரது எழுத்துக்களில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை நாம் அறிவோம். துப்பாக்கி கொண்டு எழுதுவதுபோல் அவர் வார்க்கும் எழுத்துக்களில் பொய்மைக்கு அடிபணிய மறுக்கும் ஒரு போர்க்குணத்தை காணமுடியும்.

சிவராம் எழுதிய எழுத்துக்களை நாம் வாசிக்கும்போது அவர் எழுதாத எழுத்துக்கள் எம் மனதில் விரிவதை நாம் உணர்கின்றோம். இந்த உணர்வின் ஆழ அகலம் அவரவர் அறிவு அனுபவம் சார்ந்து வேறு வேறு காட்சிக் கோலங்களை காட்டுவதை அவர் எழுத்தை வாசிப்போரின் உரையாடல்களில் இருந்து ஊகிக்க முடியும்.

சொல்லக் கூடாதவற்றை பூடகமாக அவர் ஒரு புதிரோடு எழுதும்பாணி அவரது தனித்துவமான ஆளுமை. தமிழ் எழுத்துக்களில் மண்ணின் மைந்தர்களின் வட்டார வழக்குத் தமிழை அவர் கையாளும் லாவகம் ஒரு தனியான பாணி.

தமிழ்த் தேசியத்திற்கு, தமிழர் தாயகக் கோட்பாட்டிற்கு என்றுமில்லாத அளவில் சவாலும் சோதனையும் ஏற்பட்டபோது தமிழ் கூறும் நல்லுலகமே தவித்தபோது ஆழக்கடலில் இருந்து அலைகடலின் மேலிருந்து ஒலித்த சிவராமின் குரலும் எழுத்தும் பிரதேச வாதங்களை சுக்கு நு}றாக்கி தமிழ் தேசியத்தின் தாயகக் கோட்பாட்டின் வலுவை நித்தியத்தை உலகின் முன் நிறுத்தியது.

சுற்றி நின்ற பகை நடுவே துள்ளிவந்த வேலாக அவர் வலம் வந்தார். இவரது இந்தச் செயலை தமிழ் ஈழம் என்றுமே மறவாது என்பது திண்ணம். தென் தமிழ் ஈழத்தின் இருப்பு ஒட்டு மொத்தமான தமிழ்த் தேசியத்தின் வலுவில் மட்டுமே தங்கியுள்ளது என்ற யதார்த்தத்தை சிவராம் புரிய வைத்த விதம், நேரம் என்பன அவர் வரலாற்றை முன்னின்று நகர்த்திய செயற்பாடுகள் எனலாம்.

சிவராமிடம் இருந்து அரசியலைப் படித்தல் (Learning Politics from Sivaram) என்னும் நுஃலின் ஆசிரியரான Mark Whitaker (an associate professor of anthropology at the university of south carolina USA) சிவராமின் மரணத்திற்கு பின்வருமாறு கலங்குகின்றார்.

" I shall mourn for him, my lost best friend, for the rest of my life. I ask all of you who knew him well, friend and foe-for he would talk with anyone-to raise a glass and toast him. And may those that killed him look on in shame"

ஆபத்துக்களும் பகையும் தன்னை சூழ்ந்தருப்பதை அறிந்த சிவராம் தன் மனைவியன் உறவுகள் வெளிநாட்டில் இருப்பதாகக் கூறியபோது கொஞ்ச நாட்கள் தன்னும் வெளிநாடு ஒன்றில் இருந்தால் என்ன என வினவியபோது" சோறு தான் வாழ்க்கை என்றால் எங்கும் வாழலாம். அதுவும் ஒரு வாழ்வா" என்ற ஒளவையை (எத்திசை செலினும் அத்திசை சோறே) நினைவூட்டினார்.

ஒளவையின் சிறியகட் பாடலில் சிவராம் பாடாது விட்ட வரிகளான 'இனி பாடுனரும் இல்லை, பாடுனர்க்கு ஒன்று ஈகுனரும் இல்லை" என்னும் வரிகளை காணிக்கையாக்கி அமர்கின்றேன்.

மாமனிதர் சிவராம் ஒரு அஞ்சலிக்குறிப்பு

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 20 Jan 2008 12:56:00 +0000

மாமனிதர் சிவராம் ஒரு அஞ்சலிக்குறிப்பு

-சிவராமின் மரணத்தின் பின்னர் பரணி பிரான்ஸிலிருந்து எழுதிய கட்டுரை இது -

சிவராம் தமிழ் பரப்பில் அறிமுகம் தேவையில்லாத மனிதர். ஒவ்வொருவருக்கும் வௌ;வேறு கோணங்களில் அறிமுகமானவர். எனது ஞாபகம் எனக்கு சரியாக துணைபுரிகிறது என்றால் அது 90 களின் நடுப்பகுதி என நினைக்கிறேன். The Island பத்திரிகை ஒன்றை முன்னால் வீசிய என் பால்ய நண்பன் ஒருவன் மூலம் ஒற்றைச் சொல்லில் அறிமுகமானார்.
அது 'துரோகி".

பின்னாளில் அவர் மூலம் பல துரோகிகள் அம்பலத்திற்கு வரப்போவதும், அத்தகையவர்களாலேயே அவர் கொல்லப்படப் போவதும் போன்ற செய்திகளை என்னால் அப்போது உணர முடியவில்லை. ஒரு சட்டகத்திற்குள் வைத்து மதிப்பிட முடியாமல் ஒரு புதிராகத்தான் இருந்தார். இறந்த பின்னும் அது தொடர்கிறது....

இதழியல் துறையில் நான் நுழைந்தவுடன் சிவராம் குறித்து கட்டமைத்திருந்த பிம்பம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கலையத் தொடங்கியது.

என் ஆதர்ஷ புருஷர்களில் ஒருவராக அவர் உருமாறத் தொடங்கினார் - எனது விருப்பு வெறுப்புகளிற்கும் அப்பால்.... ஆனால் அவர் குறித்த மதிப்பீடுகளை காலத்திற்குக் காலம் மாற்றிக்கொண்டே இருந்தேன். நான் மாற்றினேன் என்பதை விட அதற்கான புறச்செயற்பாடுகளில் அவர் ஈடுபடுவது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார் என்பதே உண்மை.

அவர் படுகொலை செய்யப்படுவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புகூட சக பத்திரிகை நண்பர்களிடம் அவரது அண்மைய சில கட்டுரைகளைச் சுட்டிக்காட்டி அவரைத் திட்டித் தீர்த்திருந்தேன். இப்பொழுது நினைத்தால் நெஞ்சிற்குள் பந்தாய் அடைத்துக்கொள்கிறது வலியும், துயரமும். சேர்ந்தும் பிரிந்தும் மாறி மாறிப் பயணித்த அந்த எழுத்துப் போராளிக்கும் எனக்குமிடையிலான பயணத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி விழுந்துவிட்டது.

நான் சிவராம் அவர்களை பாரிஸ் ஈழமுரசு அலுவலகத்தில் வைத்து 2000 இன் நடுப்பகுதிகளில்தான் முதல் முதலில் சந்தித்தேன். அவரது சிம்மக்குரலும், வசீகரமான பேச்சும் நெடுநாள் பழகிய நண்பர் போன்ற தோழமையும் நான் அவர் குறித்து கட்டமைத்திருந்த கற்பனைகளை மீண்டும் ஒருமுறை தகர்த்தது. அவசர பயணமாக பாரிஸ் வந்திருந்த அவர் அரைமணி நேரத்தில் எம்மிடமிருந்து விடைபெற்றார். அந்தத் தருணத்தில் எனக்கு 'சிவராம் காய்ச்சல்" அடிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

ஏற்கனவே ஈழத்தின் மூத்த பத்திரிகையாளர்களான சிவநாயகம், கோபாலரத்தினம் போன்றோர்களுடன் நீண்ட சந்திப்புக்களையும், உரையாடல்களையும் நிகழ்தியிருந்தாலும் கூட அவர்களிடமில்லாத ஏதோ ஒரு வசீகரம் அரை மணிநேரத்தில் என்னை சிவராம் வசம் வீழ்த்தியிருந்தது. அவர்கள் சிவராம் குறித்து சிலாகித்துப் பேசியது கூட காரணமாக இருக்கலாம்.

பின்பு இரண்டொரு தடவை பத்திரிகைப் பணி நிமித்தம் தொலைபேசியினு}டாக மட்டுமே அவருடன் உரையாட முடிந்தது. மீண்டும் அண்மையில் பாரிஸ் வந்தபோது ஒருவார காலம் ஈழமுரசு அலுவலகத்திலேயே பெரும்பாலும் இருந்தார். அப்போது தொடர்ச்சியாக நீண்ட நேரம் தனிமையில் அவருடன் உரையாட முடிந்தது. ஆனால் இந்தச் சந்திப்பில் அவருடன் மூர்க்கத்தனமாக முரண்பட்டேன். கருணா விவகாரத்தில் இவரது பங்கு குறித்து ஒரு வதந்தி நிலவியது அனைவரும் அறிந்ததே. என்னை அது கடும் சினத்திற்குள்ளாக்கி இருந்தது.

இலகுவில் அமைந்த சந்தர்ப்பத்தை நழுவவிட நான் தயாராக இல்லை. ஆரம்பத்தில் புளொட் இயக்கத்தில் அவரது செயற்பாடுகள் குறித்தும் ஆங்கிலப் பத்திரிகைகள் ஊடாக அவர் எழுதிய போராட்ட எதிர்ப்பு கட்டுரைகள் குறித்தும் அண்மையில் கருணா விவகாரத்தில் அவரது பங்கு குறித்தும் தொடர்ச்சியான கேள்விகளைத் து}க்கிப் போட்டேன். ஒரு வினாவிற்கான விடையுடன் அவர் நழுவிவிடலாம் என்ற ஐயத்தில் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் ஒன்றாகப் போட்டுடைத்தேன்.

தானே தயாரித்த கோப்பி ஒன்றை என்னை நோக்கி நகர்த்திய அவர் நான் கேள்விக்கணைகளைத் தொடுப்பதற்கு முன்பிருந்த அதே முகபாவனையுடன் எந்தவித சலனமுமின்றி அமைதியாக என்னை நோக்கினார்.

'இதில் கருணா விவகாரத்;திற்கு மட்டும் பதில் சொல்லலாம் என்று நினைக்கிறேன், மற்றவை அவரவர் பார்வைக்கு உட்பட்டு எந்தவிதமாகவும் வாசித்துக்கொள்ளட்டும்" என்றவர் தொடர்ந்து 'ஒரு தவறு செய்தவன் திருந்தக்கூடாது - முடியாது என்று ஏதேனும் நியதி இருக்கிறதா" என்று கேட்டார்.

'நான் எனக்கு சரியென்று பட்டதையே செய்து வந்துள்ளேன். ஆனால் அதைச் சரியென்று என்றைக்கும் நியாயப்படுத்தப்போவதுமில்லை" என்றார்.

தீர்க்கமான பேச்சும் தெளிவான குரலும் அவர் குறித்த நியாயங்களை என் வசம் கொண்டுவந்து சேர்த்தது. கருணா விவகாரத்தில் தனக்கு எவ்வித பங்கும் இல்லை என்று குறிப்பிட்ட அவர்;, தான் கிழக்கின் அபிவிருத்தி முன்னேற்றங்கள் குறித்து கருணாவுடன் உரையாடியவற்றையெல்லாம் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு கருணா தன்னைத் தொடர்புகொண்டதாக ஒப்புக்கொண்டார். அதைத் தான் நிராகரித்ததன் தொடர்ச்சிதான் 'வீரகேசரிக் கடிதம்" என்றும் கூறினார்.

தேசியத்தைச் சிதைக்க நினைக்கும் அன்னிய சக்திகள், தமிழ்த் துரோகிகள், ஜே.வி.பி., கெல உறுமய போன்றவற்றின் மீதான தனது பார்வையை எடுத்துரைத்தார். தெளிவாகவும் தர்க்கமாகவும் அவர் கூறிய முறைமை என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. அவருடைய பெயருக்கும், புகழுக்கும் காரணம் அப்போது எனக்கு தெளிவாகப் புரியத்தொடங்கியிருந்தது.

ஒரு உலகப் புகழ்பெற்ற பத்திரிகையாளர் என் போன்றவர்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லவேண்டிய எந்த அவசியமும் கிடையாது. ஆனால் நின்று நிதானித்து ஆத்திரப்படாமல் பதில் சொன்ன பாங்கு இன்னும் என் கண்முன் நிழலாடுகிறது.

அதுமட்டுமல்ல எனது கட்டுரைகள் சிலவற்றை வாசித்து பாராட்டினார். அதில் எந்தவித முகஸ்துதியும் இல்லை. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் பெண்கள் படையணி குறித்து நான் எழுதியிருந்த ஒரு கட்டுரையை எடுத்து அதை ஆழமாய் படித்தார். ஒரு நு}லுக்குரிய விடயங்களை ஒரு கட்டுரையாக சுருக்கிவிட்டாய் என்று குறிப்பிட்ட அவர் 'ஏன் இதை நீ ஒரு புத்தகமாக வெளியிடலாம்தானே" என்று கேட்டார். அத்தோடு எனக்குச் சில உலகப் பெண்கள் படையணி பற்றிய தகவல்கள், அவை சார்ந்த நு}ல்கள் இணையத் தளங்கள் என்றொரு பட்டியலையும் எழுதித்தந்தார். வாய் வழியாக மடைதிறந்த வெள்ளம் போல் உலகப் பெண்கள் படையணிகள் பற்றி ஒரு குட்டிச் சொற்பொழிவை நிகழ்த்தினார்.

இறுதியில் நான் கூறினேன,; 'நீங்கள் சொன்ன கருத்துக்களை வைத்து ஒரு புத்தகம் இல்லை பத்து புத்தகம் போடலாம்போல கிடக்குது"; என்று. முடிவில் நான் அதை புத்தகமாக எழுதினால் அதற்கு ஒரு முன்னுரை எழுதித்தருவதாகவும் குறிப்பிட்டார்.

எனது உடல் நடுங்கியது- சத்தியமான வார்த்தைகள். அவர் முன்னுரைக்காகவே எனது புத்தக வேலைகளில் அவசர அவசரமாக ஈடுபடத்தொடங்கி ஓரிரு நாட்களில் அவர் படுகொலை செய்யப்பட்டுவிட்டார்.

ஒரு வாரகாலம் அவர் என்னுடன் பேசிய பல விடயங்களை எழுத்தில் கொண்டுவர முடியாத நிலையிலுள்ளேன். ஏனெனில் பல அந்நிய சக்திகளினதும் தமிழ்த்துரோகிகள் சிலரினதும் உண்மைமுகத்தை அப்பட்டமாகத் தோலுரித்திருந்தார். அவர்களால் தான் எந்த நேரத்திலும் கொல்லப்படலாம் என்பதை உறுதிபடக்கூறினார். தனது கொலை ஒரு கூட்டணி சதியின் மொத்த வடிமாய் இருக்கும் என்பதையும் அழுத்தமாய்க் கூறினார்.

நான் 'கருணா இல்லையா?"; என்றேன். அவர் சிரித்தபடி 'கருணா அம்பு. எய்பவர்கள் இருக்க ஏன் அம்பை நோவான். அந்நிய சக்திகளுக்கும் சிங்கள புலனாய்வுத்துறைக்கும் விலைபோன ஒருவர் சுயமாக எப்படி என்னை கொல்ல முடியும். அவர்கள் பணித்தால் வேண்டுமென்றால் கூடுதல் இன்ட்ரஸ்ட் எடுத்து வந்து என்னை கொல்லலாம். அவ்வளவுதான் மேற்றர். கருணாவை நோகிறதை விட்டு ஒட்டுமொத்தமாக தமிழ்த்துரோக சக்திகள் எல்லோரையும் ஒன்றாக களையெடுக்கிறது பற்றித்தான் நாங்கள் சிந்திக்க வேண்டும்" என்றார்.

இன்று அவரது படுகொலையில் இலங்கை புலனாய்வுத்துறையினர் அந்நிய சக்திகள் தமிழினத் துரோகிகள் சிங்கள இனவாத சக்திகள் போன்ற பலரது தொடர்புகள் அம்பலத்துக்கு வந்துகொண்டிருப்பதை அவதானிக்க முடிகிறது. சிவராமின் வார்த்தைகள் தீர்க்கதரிசனமாகியிருக்கிறது.

'நான் கொல்லப்பட்டுவிட்டேன் என்றால், நான் தேசியத்திற்காகத்தான் ஆயுதம் ஏந்தினேன்... தேசியத்திற்காகத்தான் பேனா ஏந்தினேன்... தேசியத்திற்காகத்தான் சாவேன்" என்று சிவராம் சொன்னவர் என்று குறிப்பிட்டு கட்டுரை எழுது என்றார். நெஞ்சு கனக்கிறது.

இறுதிவரை அவரை ஒரு அடையாளத்துக்குள் வைத்து மதிப்பிடமுடியவில்லை என்னால். அவர் குறித்த மாறுபட்ட கருத்துக்கள் உலாவந்தபோதும் முரண்பாடான கருத்துக்களை எழுதிவந்த போதும் அவரிடமிருந்து மாறாத ஒன்று தொடர்ச்சியாக அவருடன் பயணித்துக்கொண்டேயிருந்தது. அது 'தேசியம்". இன்று தேசியத்தலைவரால் அவர் மாமனிதராக கௌரவிக்கப்பட்டிருப்பதுக்கும் ஒரே காரணம் அதுதான்;.

தனது சாவின்மூலம் தமிழ்பேசும் சமூகம் நேசிப்பதற்காய் சிவராம் விட்டுசென்றிருக்கும் ஒற்றைச்சொல்லும் அதுதான்.

கடலாதிக்கப் போட்டியில் சிக்கியுள்ள இந்துமா கடல்

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 08 Jan 2008 13:28:00 +0000

இந்து மா கடல் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்காவுடன் கூட்டாக இணைந்து ஒரு செல்வாக்குள்ள சக்தியாக ஜப்பான் தன்னை வளர்த்துக் கொள்வதை கடந்த நான்கு வருடங்களில் வெளிப்படையாகக் காண முடிகிறது. ஆனால் ஜப்பான் காலடி வைத்த எல்லா முயற்சிகளுமே படுதோல்வியில் முடிந்திருக்கின்றன.
அடுத்ததாக சீனாவை எடுத்துக் கொண்டால் சீனா தங்களுடைய போரியல் நோக்கங்களைவிட தன்னுடைய வளர்ச்சிக்குத் தேவையான மூல வளங்கள் வருவதற்கான பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்கான வேலையில் நீண்டகாலமாகச் செயற்பட்டு வருகிறது.
அமெரிக்காவினுடைய நோக்கங்களிற்கும் சீனாவுடைய நோக்கங்களிற்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கிறது. சீனாவைப் பொறுத்தவரையில் அது மிக துரிதமாக வளர்ந்துவருகின்ற பொருளாதார நாடாகும்.
அந்தப் பொருளாதாரம் இயங்குவதற்கு எரிபொருள் என்பது மிக மிக அத்தியாவசியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. சூடானிலிருந்துதான் இந்த எரிபொருட்கள் செல்கின்றன. சீனா மீது ஒரு அழுத்தத்தைக் கொடுக்க வேண்டுமானால் இந்த எரிபொருள் விநியோகத்தின் மீது ஒரு அழுத்தத்தைக் கொடுத்தால் சீனா இரண்டு நாள் தொடர்ந்து இயங்குவது கூட நெருக்கடியாக இருக்கும்.
ஆகவேதான் சீனா தன்னுடைய எரிபொருள் கடற்பாதைக்கு தானே கடற்பாதுகாப்பு வழங்கும் நடவடிக்கைகளை செய்து வருகிறது.
ஹோலஸ் நீரிணையின் தென்பக்கத்தை அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டு நாடுகளும் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இதனுடைய வட முனையில் ஈரான் இருக்கிறது. ஈரானுடைய கரையோரத்தில் வண்டர் அபாஸ் என்கின்ற துறைமுகத்தை கடற்படைத் தளமாக சீனா நீண்ட காலமாக விரிவாக்கும் நோக்கில் ஈரானுடன் இணைந்து செயற்பட்டு வருகிறது. அந்த பாதையில் வரும்போது அடுத்ததாக வருவது பாகிஸ்தானின் கரையோரம். இந்த கரையோரத்தில் குவாடார் என்கின்ற இடத்தில் உள்ள கடற்படைத் தளத்தை விரிவாக்குவதற்கு சீனா முயற்சி செய்கின்றது.
போர் அல்லாத சிவிலியன்களின் தேவைகளுக்காகவே இந்த கடற்படைத் தளத்தை விரிவாக்குவதாக பாகிஸ்தானுக்கு உதவுவதாக சீனா கூறினாலும், சீனாவின் பாதுகாப்புக்கு இதுவும் உத்தரவாதமாக அமைந்திருக்கிறது.
இந்தப் பாதை அடுத்ததாகச் சந்திக்கும் இடம் இலங்கையினுடைய முனை. இந்த பகுதியில் சீனா முதலாவதாக சந்திப்பது மாலை தீவை. 1999 ஆம் ஆண்டு மாலைத் தீவிலுள்ள மொறர்கோ தீவு என்கின்ற பகுதியை தளமாக மாற்றுவதற்கான பேச்சுவார்த்தைகளை சீனா ஆரம்பித்தது. 2001 ஆம் ஆண்டு சீனப் பிரதமர் அங்கு சென்ற போது அந்த ஒப்பந்தத்தை முடித்துள்ளார்கள்.
2010 ஆம் ஆண்டு அந்த தளம் நடைமுறைக்கு வரும் என்று கூறப்படுகிறது. அடுத்ததாக இலங்கை, நீண்டகாலமாக இலங்கையினுடைய எரிபொருள் துறையோடு நெருங்கிய சம்பந்தமுடைய நாடாக சீனா இருந்து வருகிறது. இலங்கை பெற்றோலியக் கூட்டுத்தாபனத்துடன் அதனுடைய வளர்ச்சியில் நெருங்கிய தொடர்புள்ள நாடாக சீனாதான் நீண்டகாலமாக இருந்து வருகிறது.
இந்தியா குறித்த ஸ்ரீலங்கா அரசியல் தலைவர்களுக்கு இருக்கும் அச்சம் காரணமாகவே சீனாவுடன் ஸ்ரீலங்கா தலைவர்கள் இந்த உறவை வளர்த்து வந்தார்கள். அதனுடைய வெளிப்பாடாகத்தான் திருகோணமலைக்கு மாற்றான ஒரு எண்ணெய்க் குதத்தை மேற்கு கரையில் 2001 ஆம் ஆண்டு கட்டத் தொடங்கி அண்மையில் அதை ஸ்ரீலங்கா அரசிடம் கையளித்திருக்கிறது.
ஆனால் சீனாவுக்கு தன்னுடைய எரிபொருள் பாதையில் பிரச்சினை ஏற்படும்போது முக்கிய இடமாக முத்துராஜவலையில் இருக்கும் அந்த எண்ணெய்க் குதம் அமையுமென்பது புலனாகிறது.
அண்மையில் இலங்கையின் பெற்றோலியக் கூட்டுத்தாபனத்தை இந்தியாவுக்கு முழுமையாக கொடுக்கக்கூடாது என்பதற்காக சில ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடந்தன. வேலை நிறுத்த நடவடிக்கைகள் கூட இடம்பெற்றன. அதன் பின்னணியில் சீனாவின் நலன்கள் இருப்பதாகவே கொழும்பிலுள்ள ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்திருந்தனர்.
அடுத்ததாக இந்தியாவை எடுத்துக்கொண்டால் இந்தியா ஒரு சுதந்திர நாடாக காலடி எடுத்துவைப்பதற்கு முன்னதாகவே கே.எம். பனிக்கர் இந்தியா ஒரு கடல் வல்லரசாக வரவேண்டும் என்பது குறித்து எழுதியிருந்தார். அவருடைய நு}லில் து}ரதிருஷ்டியான சில விடயங்கள் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன. அதாவது இந்தியா வல்லரசாக வரவேண்டுமானால் சொக்கோட்ரா தீவு, ஓடின் என்பவற்றைக் கட்டுப்படுத்தவேண்டும். மொறீசியஸைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். மலாக்கா நீரிணையை இந்தியா மேலாதிக்கம் செலுத்த வேண்டும் என்றெல்லாம் அவர் விரிவாக எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் அவற்றையெல்லாம் அவர் கூறிய பின்னர் சுதந்திரமடைந்த இந்தியாவின் கருத்துகள் நீண்டகாலமாக இந்திய பெருநிலப் பரப்பில்தான் குறியாக இருந்தன. காரணம் சீனாவின் அச்சுறுத்தலும் பாகிஸ்தானின் சிக்கலும், இவற்றின் காரணமாக இந்தியாவின் கவனமெல்லாம் இந்திய பெரு நிலப்பரப்பில் தான் இருந்து வந்தது. ஆனால் 1970 களில் ஆரம்பத்தில் டிய10கோகாசியாத் தீவில் அமெரிக்கா காலடி எடுத்து வைத்த பின்னரும் 1977 ஆம் ஆண்டு பங்களாதேஷ் போரின்போது இந்த கடல் எந்தளவுக்கு முக்கியமான பங்கை வகித்தது?
அதேவேளை அந்த கடல் பகுதிக்கு அமெரிக்கா தன்னுடைய விமானந்தாங்கி கப்பலான பங்கு US Enterprices ஐ எவ்வாறு அனுப்பி ஒரு அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தியது என்பவற்றையெல்லாம் அறிந்து கொண்ட பின்னர் இந்த கடலைப் பற்றிய சிந்தனை இந்தியாவுக்கு மீண்டும் தோன்றுகின்றது. அதனுடைய வெளிப்பாடாக இந்துமா கடலில் அநேகமான பகுதிகளில் இந்தியா கடல் ஒப்பந்தங்களை செய்வதற்கான ஊக்கத்தைக் கொடுக்கின்றது. அதில் இலங்கையுடனான கடல் ஒப்பந்தம், மாலைத்தீவுடனான முன்னீர் சந்தி ஒப்பந்தம் என பல ஒப்பந்தங்களை இந்தியா செய்து வருகிறது.
அதனு}டாக இந்த பிராந்தியத்தை தெளிவாக வரையறுக்கும் வேலையை இந்தியா செய்கிறது.
அதற்கு அடுத்ததாக இந்தியா இப்போது முதன்முறையாக சென்கரையோரத்தில் ளுநய டீசைன என்கின்ற பெயரில் கடற்படைத் தளத்தை நிறுவி வருவதோடு ரஷ்யாவிடமிருந்து வான்படைத் தாங்கி கப்பல் ஒன்றை வாங்குவதற்கான ஒப்பந்தத்தை இந்த வருடம் ஜனவரியில் இந்தியா செய்து கொண்டது. அதாவது இந்தியா ஒரு கரையோரப் பாதுகாப்பு முறையில் இருந்து இந்து மா கடல் பகுதியை கண்காணிக்கக்கூடிய ஒரு வளர்ச்சிப் போக்குக்கு வந்திருக்கிறது.
வங்காள விரிகுடாவின் வழியாகச் செல்லும் கடல் பாதை தொடுகின்ற இடம் இந்தியாவுக்குச் சொந்தமானது. அதாவது அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகள். இந்த தீவுகளுக்கு நடுவாகத்தான் இந்த பாதை போகின்றது. அந்த பகுதியை தனி கட்டளைத் தளமாக இந்தியா தற்போது உருவாக்கியுள்ளது. அடுத்ததாக இந்தியாவுக்கு இயற்கையான அரணாக இலட்சத் தீவுகள் உள்ளன.
இந்தியா நீண்ட காலமாக நம்பியிருப்பது இரண்டு இயற்கை அரண்களான இலட்சத் தீவுகளையும் அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகளையும் தான். அவை மட்டும் போதாது என்ற நிலை தற்போது ஏற்பட்டு வருகிறது. அதற்கு முக்கிய காரணம் அமெரிக்கா தற்போது இப்பிராந்தியத்தில் ஏற்படுத்தி வரும் ஒழுங்குகள்.
அடுத்ததாக டிய10கோ காசியா தீவு. இந்த தீவுதான் இப்பொழுதும் அமெரிக்காவினுடைய படை பலத்திற்கு அடித்தளமாகவுள்ளது.
அந்த விடயத்தில் இந்தியாவுக்கு இருக்கும் நிலைப்பாட்டையும் பார்க்கவேண்டும். டிய10கோ காசியா தீவு பிரிட்டிஷாரால் அமெரிக்காவிற்கு வழங்கப்பட்ட தீவாகும்.
மொறிசியஸினுடைய ஒரு பகுதியாகத்தான் இத்தீவு இருந்து வந்தது. மொறீசியஸ் சுதந்திரமடைந்தபோது சட்டப்படி டியூ கோகாசியா தீவு மொறீசியஸிற்கு சொந்தமானதாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அது கொடுக்கப்படவில்லை.
ஆனால், இந்தியா இப்போது வெளிப்படையாக மொறிசியஸ் தீவினுடைய திறமையை வெளிப்படுத்தி வருகிறது. மொறிசியஸ் மீண்டும் டியூகோ காசியாவை சொந்தமாக்கிக் கொள்ள வேண்டுமென இந்தியா வலியுறுத்தி வருகிறது. இதனுடைய அடிப்படை என்னவென்பது நமக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதாவது மொறீசியஸ் தீவிற்கு டியூகோகாசியா மீண்டும் சொந்தமாகும் பட்சத்தில் அமெரிக்கா இந்துமா கடலில் காலு}ன்றுவதற்கு அடிப்படையான தளம் இல்லாமல் போகும். இதை அமெரிக்காவும் உணர்ந்திருக்கிறது. அதன் காரணமாகத்தான் இலங்கையில் ஒரு முக்கிய தளத்தை ஏற்படுத்துகின்ற வேலைகள் அண்மைக்காலமாக வேகமாக முன்னெடுக்கப்பட்டு வந்தன.
அதற்கான ஒப்பந்தம் 2002 ஜூலை மாதம் கைச்சாத்திட இருந்த போது இந்தியா அதில் தலையிட்டு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடாமல் தடுத்திருக்கிறது. ஆனால் எவ்வாறாயினும் இலங்கையிலும் மாலை தீவிலும் காலு}ன்ற வேண்டும் என்பதில் அமெரிக்கா மிகத் திட்டவட்டமாக இருக்கின்றது. இதில் இரண்டாம் பேச்சுக்கே இடமில்லாத அளவுக்கு முன்னர் இரகசியமாக நடந்த இத்திட்டங்கள் தற்போது வெளிப்படையாக நடக்கின்றன. அதற்கான ஆவணங்களையும் காணக்கூடியதாக இருக்கிறது.
இதில் ஈழத் தமிழர்களின் எதிர்காலமும் பின்னிப் பிணைந்துதான் இருக்கின்றது. ஏனென்றால் 1987 ஆம் ஆண்டு கைச்சாத்திடப்பட்ட இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்தினுடைய சாராம்சத்தைப் பார்த்தால் அதனுடைய அடித்தளத்தைப் பார்த்தால் இலங்கையில் வேறு நாட்டுப் படைகள் காலு}ன்ற முடியாது. இலங்கையின் எந்தவொரு வான்படைத் தளத்தையோ அல்லது கடற்படைத் தளங்களையோ குறிப்பாக திருகோணமலையையோ வேறு எந்த நாடும் பயன்படுத்த முடியாது. இந்த தளங்களை, துறைமுகங்களை இந்தியாவுடன் கூட்டாகத்தான் பயன்படுத்த முடியும் என்பது அந்த ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படை ஆகவே ஈழத்தமிழர் பிரச்சினையில் இந்தியா தலையிட்டதற்கு அன்று ஏற்பட்ட அமெரிக்க அச்சுறுத்தல்தான் முக்கியமான காரணம். அன்று இதை பலர் கண்டுகொள்ளவில்லை.
ஈழத்தமிழர் பிரச்சினையின் ஊடாக ஓர் அழுத்தத்தை இலங்கை அரசுக்கு ஏற்படுத்தி அதனு}டாக இந்திய - இலங்கை ஒப்பந்தத்தை இந்தியா கைச்சாத்திட்டுக் கொண்டது. அந்த விடயத்தில் ஈழத் தமிழர்கள் இல்லாத நிலையில் இலங்கை அரசு மீது ஒரு அழுத்தத்தைக் கொடுக்க முடியாது என்பதிலும் இந்தியா தெளிவாக இருக்கிறது.
சிங்கள அரசியல்வாதிகளைப் பொறுத்தவரை இந்தியா தங்களை விழுங்கிவிடும் இந்தியா தமக்கு பக்கத்திலிருக்கும் ஒரு பெரிய நாடு என்கின்ற உணர்வில் அவர்கள் வரலாற்று hPதியாக சீனாவுடனும், அமெரிக்காவுடனும், பாகிஸ்தானுடனும் உறவுகளை வைத்துக் கொண்டு இந்தியாவை சமப்படுத்தப்பார்க்கிறார்கள். இந்தியாவினுடைய செல்வாக்கு பெரியளவில் வந்துவிடக்கூடாது. நேபாளத்தைப் போல் பங்களாதேஷைப் போல் இருக்கக்கூடாது. நாங்கள் தனித்துவமாக இருக்கவேண்டும்.
அதற்கு ஒரு வழி சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் அமெரிக்காவுடனும் சில ஒப்பந்தங்களைச் செய்து கொள்வது தான் சிறப்பு வழி என்கின்ற வகையில் வரலாற்று hPதியில் இலங்கை சிங்கள அரசியல்வாதிகள் செயல்பட்டுள்ளனர்.
உதாரணமாக இலங்கையினுடைய வெளிநாட்டு வியாபாரம் இற்றைக்கு ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் சரி அரைப் பங்கு இந்தியாவிடமிருந்தது. ஆனால் சுதந்திரமடைந்து பத்து வருடங்களில் அதை இருபது சதவீதத்திற்கு மாற்றிவிட்டார்கள்.
இது மீண்டும் இலங்கைக்கு கை நழுவி சென்று விடாமல் இருப்பதற்கு ஈழத் தமிழர்களுடைய அழுத்தம் தேவையாக இருக்கிறது என்பதை இந்தியா சரியான முறையில் கணிப்பிட்டு செயற்படுமென நம்புகிறேன்.

19.12.2004 சிவராம்

புலிகளை முடக்கவா இலங்கை - இந்திய பாதுகாப்பு கூட்டுறவு ஒப்பந்தம்

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 08 Jan 2008 13:25:00 +0000

பிசாசுடன் கூட்டுவைத்தாவது தமிழ்பேசும் மக்களின் உரிமைப் போராட்டத்தை முறியடிக்க வேண்டும் எனக்கூறினார் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனா அவருடைய வழிவந்த சிறிலங்காப் பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்காவும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. முன்னையவர் தான் எண்ணியதை வெளிப்படையாகச் சொன்னார். பின்னையவர் அதையே தான் மிகுந்த மதிநுட்பத்துடன் செய்யமுற்பட்டதாக எண்ணுகிறார். புலிகள் முன்வைத்த இடைக்காலத் தன்னாட்சி அதிகாரசபை வரைவு பற்றி பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்காவின் அரசு வெளியிட்ட அதிகாரப10ர்வமான அறிக்கையில் ‘இலங்கைப் பிரதமரும் இந்தியப் பிரதமரும் அண்மையில் சந்தித்தபோது இலங்கை இனச்சிக்கலுக்கான தீர்வு எந்த வரையறைக்குள் அமைய வேண்டும் என உடன்பாடு’ கண்டதாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.
புலிகளின் இடைக்கால வரைவைப் பற்றிக் கருத்துக் கூறுகையில் அங்குள்ள ஏன் இந்தியாவை இழுக்கவேண்டும்? இனச்சிக்கலின் இறுதித்தீர்வு எவ்வாறு அமைய வேண்டுமென இந்தியா கொண்டுள்ள கருத்தை ஏன் புலிகளின் இடைக்கால வரைவு பற்றி வெளியிட்ட அறிக்கையினுள் புகுத்த வேண்டும்? நீங்கள் உங்களுடைய உரிமைகளை நிலைநாட்டுகின்ற விடயத்தில் எல்லைமீறினால் அதைத் தடுக்க இந்தியா எம்பக்கம் நிற்கிறது என மறைமுகமாக விடப்பட்ட மிரட்டலாகவே நாம் மேற்படி அறிக்கையைக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்காவிற்கு சளைத்தவர்கள் அல்ல என்பதைக் காட்டிடும் ஆவலில் பொதுஜன ஐக்கிய முன்னணியும், ஜே.வி.பி.யும், புலிகள் மீது இந்தியா நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டுமெனக் கூக்குரலிட்டு வருகின்றன.
இந்தியா புலிக்கு எதிரி, புலி நமக்கு எதிரி எனவே எதிரிக்கு எதிரி நண்பன் என்ற வகையில் சிங்கள அரசியலாளர் பலர் சிறுபிள்ளைத்தனமாக எண்ணுவதும், பேசுவதும் அதைக்கண்டு எம்மத்தியிலுள்ள படித்த பேதைகள் பலர் ‘ஆகா, நம் பாரதத்தாயை சிங்களப் பேரினவாதிகள் குழப்பிவிட்டார்கள். நாம் உண்மையை எடுத்தியம்பி இந்தியாவை எம்பக்கம் திருப்பிட வேண்டும்” என அங்கலாய்ப்பர். இவற்றிடையே ‘புலிகளின் கடற்படை இந்தியாவின் பாதுகாப்பிற்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக உருவெடுத்துள்ளது என டெல்லியில் உள்ளவர்கள் கவலை கொள்கின்றனர். புலிகள் எங்ஙனம் தமது படை பலத்தை இந்த அமைதிப் பேச்சுவார்த்தையின்போது இரட்டிப்பாக்கியுள்ளனர் என நான் இந்தியாவிற்கு விளக்கினேன்” என்பது போன்ற கூற்றுகளை அடிக்கடி வெளியிட்டு அவருக்கே கைவந்த பாணியில் கோமாளிக் கூத்தாடுகிறார் கதிர்காமர்.
இதற்கெல்லாம் சிகரம் வைத்தது போல் சிறிலங்காவும் இந்தியாவும் விரைவில் ‘பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தம். (Defense Cooperation Agreement) ஒன்றில் கைச்சாத்திட இருப்பதாகவும் அதுபற்றி இருதரப்பும் தற்போது பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபட்டுள்ளதாகவும் ஒரு தகவல் கிளம்பி எம்மிடையே வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்த ஒப்பந்தம் எழுதப்பட்டால் புலிகளின் படைவலு முடக்கப்பட்டுவிடும் எனவும் பேச்சுவார்த்தை பிழைத்து சிங்களப் பேரினவாதிகள் தமிழ் மக்கள் மீது போரைக் கட்ட விழ்த்து விடும் போது மேற்படி ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் சிறிலங்காப் படைகளுக்கு இந்தியா உதவும் எனவும் ஒரு கருத்து இப்போது உலவுகிறது.
இவ்வொப்பந்தம் நமது உரிமைப் போராட்டப் பாதையில் ஒரு பெரும்பின்னடைவை ஏற்படுத்தப்போகின்றது என வீரியமற்ற தமிழ்க் கருத்தியலாளர் முனகுவதையும் நாம் கேட்கக் கூடியதாயுள்ளது. பழம் எப்போ நழுவிப்பாலில் விழும் அது எப்போ நழுவி வாயில் விழும் என எம்மிடையே காத்துக்கிடந்த எட்டப்பர்கள் சிலர் இது தான் சரியான சந்தர்ப்பமென எண்ணி “இந்தியாவே தமிழரின் தாயகம். எனவே இந்தியா இங்கு வந்து தமிழரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்” என்று நீலிக்கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள்.
மேற்படி ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்டு விட்டால் புலிகளைப் பற்றிப் பயப்படத்தேவையில்லை எனக் கனவு காண்கின்றனர் இந்தியதாசர்ளாக மாறியுள்ள ஜே.வி.பி. போன்ற பல சிங்களப் பேரினவாதிகள். இனி பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தம் என இந்தியா கூறுவது என்ன என்பதை பார்ப்போம்.
இதில் முதலாவதாக நாம் கவனிக்க வேண்டியது என்னவெனில் இவ்வொப்பந்தம் சிறிலங்காவுக்கென பிரத்தியேகமாக இந்தியாவால் தயாரிக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல. 1987 இல் கைச்சாத்திடப்பட்ட இந்திய - இலங்கை ஒப்பந்தம் சிறிலங்காவுக்கெனவே விசேடமாகத் தயாரிக்கப்பட்டது. ஆனால் மேற்படி பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தமானது. சுதந்திர வர்த்தக ஒப்பந்தம், திறந்த வான் பறப்பு ஒப்பந்தம் ஆகியவற்றைப்போல ஒரு பொதுச் சட்டகத்தினடிப்படையில் அமைந்ததாகும். 2000 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் இந்தியா வியட்நாம் அரசுடன் மேற்படி பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தமொன்றைக் கைச்சாத்திட்டது. வியட்நாமினுடைய ரஷ்ய தயாரிப்பு மிக் வேக வானு}ர்திகளை பழுதுபார்க்கவும், அவற்றிற்கான புதிய ஓட்டிகளுக்குப் பயிற்சியளிக்கவும், சிறிய மற்றும் நடுத்தர ஆயுத உற்பத்தி செய்ய உதவி வழங்கவும், வியட்நாமியக் கடற்படையின் சண்டைப்படகுகள், கப்பல்கள் ஆகியவற்றைப் பழுதுபார்க்கவும், தரமுயர்த்தவும் மேற்படி ஒப்பந்தத்தின் கீழ் இந்தியா ஒத்துக்கொண்டது. அத்துடன் இந்தியா தயாரிக்கும் போர்த் தளபாடங்களை முன்னிணக்க விலைக்கு வியட்நாமிற்கு விற்கவும் இந்த ஒப்பந்தம் வழிசமைத்தது. இந்திய படைகளுக்கு விசேட காட்டுச் சண்டைப் பயிற்சி வழங்கவும் இந்தியாவிடமிருந்தது அதிவேக ரோந்துப்படகுகளை வாங்கவும், இந்தியக் கடலோர பாதுகாப்புப் படையுடன் கூட்டாகச் செயற்படவும் மேற்படி பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தின்படி வியட்நாம் ஒத்துக்கொண்டது. 2000 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 27 ஆம் திகதி வியட்நாம் தலைநகர் சென்ற இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஜோர்ஜ் பெர்னாண்டஸ் அங்கு ஐந்து நாள் தங்கி மேற்படி ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டார்.
இதைத் தொடர்ந்து இவ்வருடம் ஒக்டோபர் மாதம் 14 ஆம் திகதி டெல்லி சென்ற சிங்கப்ப10ர் பாதுகாப்பு அமைச்சர் தியோசீ ஹியானும் இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் பெர்னாண்டஸ{ம் இரு நாடுகளுக்குமிடையிலான பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டனர். கடந்த ஆண்டு சிங்கப்ப10ர் சென்ற இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஆரம்பித்த பேச்சுவார்த்தைகளின் பயனாகவே இவ்வொப்பந்தம் நிறைவேறியது. தென் கிழக்காசியாவின் அமெரிக்கச்சார்புக் கூட்டணியான ஆசியானின் (ASEAN) அமைப்பை சேர்ந்த நாடுகளில் இந்தியாவுடன் பாதுகாப்பு ஒப்பந்தமொன்றைச் செய்து கொண்ட முதலாவது நாடு சிங்கப்ப10ராகும்.
புலனாய்வுப் பரிமாற்றம், படைத்துறைப் பயிற்சி படையதிகாரிகள் பரிமாற்றம், கூட்டுக் கடற்படைப்பயிற்சி நடவடிக்கை என்பன இந்திய – சிங்கப்பர் பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தின் கீழ் நடைபெறும். இந்திய மாகடல் வரை படத்தை நீங்கள் அவதானித்தால் சிங்கப்பரின் இருப்பிற்கும் பொருளாதார நலனுக்கும் இன்றியமையாத மலாக்கா நீரிணையின் வாயிலாக இந்தியாவின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள அந்தமான் - நிக்கோபார் தீவுகள் அமைந்துள்ளதைக் காணலாம். இந்த வகையிலும், மலேசியா, இந்தோனேசியா ஆகிய பெரிய நாடுகளின் பிராந்தியச் செல்வாக்கை ஓரளவு சமநிலைப்படுத்தவும் சிங்கப்ப10ருக்கு இருக்கும் தேவையை கணக்குப் பண்ணி இந்த பாதுகாப்புக்கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தை இந்தியா ஏற்படுத்திக் கொண்டுள்ளது எனலாம். (எனினும் இது அமெரிக்காவிற்கும் சிங்கப்ப10ருக்குமிடையில் இருக்கும் மிக நெருக்கமான பரஸ்பர பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்தை எவ்வகையிலும் பாதிக்காது என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.)
நவம்பர் மாத இறுதியில் இந்தியத் தலைநகரம் வந்த பிறேசில் நாட்டின் பாதுகாப்பு அமைச்சரும் அந்நாட்டின் உயர்மட்ட படைத்துறைக்குழுவினரும், இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சருடன் ஒரு விரிவான பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தமொன்றைத் தயாரிப்பது தொடர்பான பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபட்டனர். ஆயுதம் மற்றும் பல்வேறு போர்த்தளபாட, சண்டை வானு}ர்தி உற்பத்தியில் முன்னணி வகிக்கும் மூன்றாம் உலக நாடு பிறேசிலாகும். ஆதன் போர்த்தளபாட, ஆயுதத் தொழிற்றுறையில் பங்கெடுக்கவும், பயனடையவும் அந்நாட்டுடனான பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தம் வாய்ப்பளிக்கும் என்பது டெல்லியின் கணிப்பு.
இதுபோல செக் குடியரசுடனும் இந்தியா இந்த பாதுகாப்பு கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதுபற்றி விரிவான பேச்சுக்களை நடத்து முகமாக இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் ஒக்டோபர் மாதம் 20 ஆம் திகதியிலிருந்து 23 ஆம் திகதி வரை செக்குடியரசின் தலைநகரான பிராக் சென்றிருந்தார். “இந்தியப்படைகளுக்கான பார ஊர்திகளை கூட்டாக உற்பத்தி செய்வது தொடர்பாகவும் வு-72 தாங்கிகளையும் ஆi ரக உலங்கு வானு}ர்திகளையும் தரமுயர்த்துவது பற்றியும், இரு நாடுகளுக்கும் பொதுவான பாதுகாப்பு விடயங்கள் தொடர்பாகவும் பெர்னாண்டஸ{க்கும் செக் பாதுகாப்பு அமைச்சர் மிரேஸ்லாவ் கொஸ்டெல்காவிற்குமிடையில் விரிவான பேச்சுகள் நடைபெற்றன” என இந்தியப் பாதுகாப்பு அமைச்சின் பேச்சாளர் ஒருவர் தெரிவித்திருந்தார். பெர்னாண்டசும் செக் பாதுகாப்பு அமைச்சரும் அக்டோபர் 20 ஆம் திகதி பாதுகாப்புக்கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டனர்.
கடந்த மாதம் ஓமான் நாட்டுடனும் மேற்படி பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்கான விரிவான பேச்சுவார்த்தைகளை இந்தியா ஆரம்பித்தது. அதற்குரிய இறுதிவரைவு தற்போது தயாரிக்கப்பட்டுள்ளது. அடுத்த ஆண்டு அது கைச்சாத்திடப்படவுள்ளது.
இந்த ஒப்பந்தத்தின் கீழ் ஓமானின் படைவீரர்கள், அதிகாரிகள் ஆகியோருக்கு இந்தியா பயிற்சி வழங்கும். அத்துடன் இந்தியப் போர்த் தளபாடங்களை ஓமான் இதனடிப்படையில் வசதிவிலைக்கு வாங்கவும் ஏற்பாடாகிறது.
இவற்றையெல்லாம் கவனமாக ஆராய்ந்து பார்ப்போமேயானால் இந்தியாவின் பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தம் யாதென்பது ஓரளவேணும் புரியும். உலகின் பல்வேறு படைகளுடன் நேரடிப் பயிற்சி, கூட்டு நடவடிக்கைகள், தகவல் மற்றும் புலனாய்வுப் பரிமாற்றம் என்பவற்று}டாக தொடர்புகளை வளர்த்தெடுத்தல், போர்த்தளபாட விற்பனவு, கூட்டு உற்பத்தி என்பவற்றிற்கான வாய்ப்புக்களைப் பெருக்குதல் என்பவற்றையே மேற்படி இந்திய பாதுகாப்புக் கூட்டுறவு ஒப்பந்தம் அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. தென்னாசியப் பிராந்தியத்திற்கு அப்பாலும் போரியற் செல்வாக்குள்ள ஒரு அரசாக உலக அரங்கில் காலடி எடுத்துவைக்கவும் இவ்வொப்பந்தம் இந்தியாவிற்கு வழிசமைக்கிறது. அதைவிட மிக முக்கியமானதாக இவ்வொப்பந்தத்தில் நாம் கவனிக்க வேண்டியவிடயம் என்னவெனில் இது எவ்வகையிலும் ஒரு பரஸ்பர பாதுகாப்பு ஒப்பந்தம் அல்ல என்பதே. அந்த நோக்கில் அதன் சட்டகம் வடிவமைக்கப்படவில்லை என்பது மேற்கூறிய உதாரணங்களிலிருந்தும் நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.
பரஸ்பர பாதுகாப்பு ஒப்பந்தமாயின் அதைக் கைச்சாத்திடும் இரு நாடுகளில் ஒன்றுக்கு ஏதாவது பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் ஏற்பட்டால் மற்ற நாடு படையுதவி செய்யவேண்டுமென்பதே அதன் அடிப்படை. இவ்வாறான ஒரு ஒப்பந்தத்தை 1971 ஆம் ஆண்டு சோவியத் குடியரசுடன் மட்டுமே இந்தியா செய்திருந்தது. அதுவும் 2001 ஆம் ஆண்டு காலாவதியாகிவிட்டது. இந்த பரஸ்பர பாதுகாப்பு ஒப்பந்தத்தின் எதிர்மறையான விளைவுகளிலிருந்து விடுபடுவதும் மேற்படி கூட்டுறவு ஒப்பந்தங்களை பரவலாக இந்தியா செய்வதன் பின்னணியிலுள்ள ஒரு நோக்கமாகும்.
இது சிறிலங்காவிற்கென பிரத்தியேகமாக உருவாக்கப்பட்ட ஒப்பந்தமல்ல என்பதும் தெளிவு.

21.12.2003 சிவராம்.

போரியலின் புதிய பரிமாணம் செய்மதி தொலைக்காட்சி

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 08 Jan 2008 13:19:00 +0000

செய்மதித் தொலைக்காட்சி இன்று போரியலின் ஒரு புதிய பரிமாணமாகக் கொள்ளப்படுகிறது. பெரும் படையெடுப்புகளுக்கான திட்டமிடலின் இன்றியமையாத அங்கமாக இதை மேலைத்தேயப் போரியல் வல்லுநர்கள் கருதுகின்றனர்.
1991 இல் அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டு நாடுகளும் ஈராக்கின் மீது படையெடுத்த காலத்திலிருந்து இவ்விடயம் தொடர்பாக நிரம்ப ஆய்வுகள் வெளிவந்த வண்ணமுள்ளன. போரியலின் இப்புதிய பரிமாணத்தை சி.என்.என். விளைவு (C.N.N.Effect) என அழைப்பர். சி. என். என். என்பது கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளில் துரித வளர்ச்சி கண்ட ஒரு அமெரிக்க தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்பு. (Cable Television Network என்பதன் சுருக்கம்) இதை 24ஃ7 வகைத் தொலைக்காட்சி என்பர். அதாவது, ஒரு நாளில் 24 மணித்தியாலங்களும் கிழமையில் ஏழு நாளும் இடையறாது இயங்குகின்ற சர்வதேசத் தொலைக்காட்சிச் சேவை. ‘சி.என்.என். விளைவு’ எனில் என்ன? ஒரு சிறு உதாரணத்தின் மூலம் அதை உங்களுக்குப் புரிய வைக்கலாம் என எண்ணுகின்றேன்.
1993 ஆம் ஆண்டு கிளாலித் துறையைக் கைப்பற்றுவதற்காக ஒரு பெரும் நடவடிக்கையில் ஸ்ரீலங்காப் படைத்துறை இறங்கிற்று. இதற்கு ‘யாழ் தேவி’ எனப் பெயருமிட்டனர். ஆனையிறவிலிருந்து தொடங்கி யாழ் கடல் நீரேரிக் கரையோரமாக நகர்ந்து கிளாலியைக் கைப்பற்றி விட்டால் குடா நாட்டுக்கும் வன்னிக்குமிடையிலான தொடர்பை முற்றாகத் துண்டித்து விடலாம் என்பது ஸ்ரீலங்காப் படைத்துறையின் திட்டம். ஆனால், புலோப்பளை என்னுமிடத்தில் வைத்து தளபதி பால்ராஜின் தலைமையில் புலிகள் இப்படையெடுப்பை முறியடித்தனர். அப்போது ஸ்ரீலங்காப் படைத்துறை வட்டாரங்களிலிருந்து துண்டும் துணியுமாகக் கசிந்த தகவல்களிலிருந்து மேற்படி நடவடிக்கை பிழைத்து விட்டது எனத் தெரிய வந்தது. அதை வைத்துக் கொண்டு நான் ஒரு கோணத்திலும் இலங்கையின் முன்னணிப் படைத்துறைச் செய்தியாளர் இக்பால் அத்தாஸ் ஒரு கோணத்திலும் கட்டுரை வரைந்தோம். புலிகளின் குரல் ஒலி பரப்பிலிருந்து தெளிவான தகவல் எதுவும் இல்லை. (பல சந்தர்ப்பங்களில் களமுனையில் என்ன நடக்கிறதென்று கொழும்பிலிருந்து எங்களுக்குக் கிடைத்த அளவிற்குக் கூடப் புலிகளின் குரலுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை) சுருங்கக் கூறின் போரினை வழி நடத்திய சிங்கள அரசியல் தலைமைகளுக்கோ, சிங்கள மக்களுக்கோ அதன் அழிவுகளை எதிர்கொண்ட தமிழ் மக்களுக்கோ இலங்கையின் இன முரண்பாட்டை கூர்ந்து நோக்கிக் கொண்டிருந்த வெளிநாட்டவருக்கோ ‘யாழ் தேவி’ படை நடவடிக்கை பற்றிக் கிடைத்த தகவல்கள் அனைத்துமே இரண்டாங்கை மூன்றாங்கையாக இரண்டு மூன்று நாட்கள் படிப்படியாகக் கசிந்து எழுத்துருவில் வந்தவையே. அதுவும் செய்தித் தாள்களை, குறிப்பாக ஆங்கிலச் செய்தியேடுகளை வாங்கி இக்பால் அத்தாஸ் மற்றும் எனது கட்டுரைகளை படித்தபோது ஒரு குறிப்பிட்ட வாசகர் கூட்டத்திற்கு மட்டுமே கிடைத்திருக்கக் கூடிய, ‘மூளை வழிபுரிதலுக்கான தகவல்களே அன்று ‘யாழ் தேவி’ நடவடிக்கை பற்றிக் கிடைக்கக் கூடியதாக இருந்தது.
இந்தப் படை நடவடிக்கை கிளப்பிய செய்திப் புழுதி அடங்கி ஓராண்டின்பின் நான் யாழ்ப்பாணம் போயிருந்தேன். ‘யாழ் தேவி’ நடவடிக்கையின்போது யாழ்ப்பாணத்தில் புலிகளோடு தங்கியிருந்தவர் ‘ராவய’ சிங்கள அரசியல் கிழமையேட்டின் செய்தியாளர் நந்தன வீரரட்ண என்பவர். அவரும் என்னுடன் கூட வந்திருந்தார். பயணத்தின்போது புலோப்பளை முறியடிப்புச் சண்டையின்போது தான் கண்ட காட்சிகளைக் கூறி வந்த அவர் தான் சொன்னவற்றை எமக்கு நிறுவிடும் நோக்கில் ஒரு ஒளிப் பேழையை Ngioia (Video Cassette) புலிகளிடம் பெற்று அதை எமக்கு போட்டுக்காட்டினார். அதில் ஒரு காட்சி. புலிகளின் தாக்குதலின் ஒரு போர்த் தாங்கி பற்றியெரிகிறது. புலிகள் சுட்டபடி முன் செல்கிறார்கள். ஸ்ரீலங்காப் படையாட்கள் பலர் அந்தக் களமுனையிலிருந்து ஓட்டம் பிடிக்கிறார்கள். இதை நானும் வேறு செய்தியாளரும் கண்டது அந்தச் சண்டை நடந்து ஓராண்டின் பின்னர். அந்நேரத்தில் அது புலிகளின் சண்டையிடும் திறனை எமக்கு எடுத்தியம்பிய ஒரு வரலாற்று ஆவணம் மட்டுமே. அதற்கப்பால் அக்காட்சிக்குப் பெறுமானம் இருக்கவில்லை.
ஆனால் இந்தக் காட்சியைப் புலிகள் செய்மதித் தொலைக்காட்சி வழியாகச் சண்டை நடந்த அன்றே ஒளிபரப்பினர் என வைத்துக் கொள்வோம். என்ன நடந்திருக்கும்? சிங்கள மக்களுக்கு தமது படைகள் மீதான நம்பிக்கை கடும் ஆட்டம் கண்டிருக்கும். சிங்கள அரசியல் தலைமைகள் அன்று போர் மீது வைத்திருந்த பற்றுறுதி சிதைந்திருக்கும் அவ்வசையும் பிம்பங்களின் அதிர்வலைகள் ஸ்ரீலங்கா படைகளின் ஒரு குறிப்பிட்ட களமுனைப் பின்னடைவை மாறாக் களங்கமான ஒரு படுதோல்வி என மாற்றியிருக்கும்.
இலங்கையின் இன முரண்பாட்டை அக்காலத்தில் கூர்ந்து அவதானித்து வந்த பல நாடுகள் இங்கு ஸ்ரீலங்கா படைகளின் கையே தவிர்க்க முடியாத படி மேலோங்கும் என கூறி வந்தன.
சிங்கள மக்கள் தனிப் பெரும்பான்மையாக இருப்பதால் அவர்களுக்கு எப்போதும் தமிழரைவிட படைபலம் கூடுதலாகவே இருக்குமெனவும், அதன் காரணமாகத் தமிழரது விடுதலைப் போராட்டம் என்றும் ஒரு தேக்க நிலையிலேயே இருக்குமெனவும் அந்நாட்டுப் போரியல் வல்லுநர்கள் கூறி வந்தனர். இது தவறு என அந்த நேரத்தில் அமெரிக்க மற்றும் பிரித்தானியப் படைத்துறைத் தலைமையகங்களுக்கு சென்ற வேளைகளில் நான் வாதிட்டதுண்டு. ஆனால், எனது வாதங்களை விடவும், எனது ஆயிரம் போரியல் ஆய்வுக் கட்டுரைகளை விடவும் புலோப்பளைச் சண்டையின் அக்காட்சி அவர்களுடைய எண்ணத்தை மாற்றியிருக்கும். இதை நான் நிச்சயமாகக் கூற முடியும். ஏனெனில், ஆனையிறவுச் சண்டை நடந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் எனக்குப் பழக்கமான ஒரு மேலைத் தேய படையதிகாரிக்கு புலோப்பளைச் சண்டைக் காட்சியைப் போட்டுக்காட்டினேன். இதற்குச் சில மாதங்களுக்கு முன்னர் தான் அவர் ஆனையிறவுக்குச் சென்று சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு வந்து அது ஒரு அசைக்க முடியாத கோட்டை என என்னிடம் கூறியிருந்தார். இத்தாவிலில் நிலை கொண்டிருந்த பால்ராஜின் படையோடு 53 டிவிசனின் சிறப்புப் படைகளைத் திரும்பத் திரும்ப மோதவிட்டு அவற்றின் ஆள்வலுவை ஸ்ரீலங்கா படைத்தளபதிகள் கண்மூடித்தனமாகச் சிதைத்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள் என அவர் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். (அச்சிறப்புப் படைகளை வளர்த்தெடுக்க அவரது நாடு கணிசமான முதலீடு செய்திருந்தது) இந்தப் பின்னணியில்தான் பால்ராஜின் சண்டைத் திறனைக்காட்டக் கூடிய புலோப்பளைச் சண்டை ஒளிப்பேழையை அவருக்குக் காட்ட வேண்டியதாயிற்று. பார்த்தார். “பிழையான குதிரையின் வாலில் பணத்தைக் கட்டிவிட்டோம் போலிருக்கிறது” என அந்த ஒளிப்பேழை ஓடி முடியக் கூறினார். அவர் ஸ்ரீலங்காவுக்கு வந்த இரண்டாண்டுகளில் எனது உரையாடல்களோ, கட்டுரைகளோ ஏற்படுத்தாத தாக்கத்தை அந்தப் புலோப்பளைச் சண்டைக் காட்சி ஏற்படுத்திற்று.
ஆயிரம் சொற்களைவிட ஒரு படம் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அதிகம் என்பர். ஆனால், பத்தாயிரம் சொற்களைவிட உடனடியாக ஒளிபரப்பாகும் தொலைக்காட்சி பிம்பத்தொகுதியொன்று உண்டாக்கும் விளைவு மிகப் பெரிது என நாம் கூறலாம். இதுவே ‘சி. என். என். விளைவு’ எனப்படுகிறது.
ஒரு போரைக் கொண்டு நடத்துவதற்கு மிக மிக அடித்தளமாகத் தேவைப்படுவது அதன் பின் நிற்கின்ற மக்களின் கூட்டு உள வலுவாகும். (Morale)அந்தப் போரை முன்னெடுப்பதற்கான அரசியல் ஒருமைப்பாடு, ஆள்வலு என்பன இக்கூட்டு உளவலுவிலிருந்தே பெறப்படுகின்றன. ஒரு போரின் வெற்றியை ஆயுதங்கள் தீர்மானிப்பதில்லை. இந்தக் கூட்டு உளவலுவே தீர்மானிக்கிறது. சோவியத் ய10னியன் மீது ஹிட்லர் படையெடுத்த போது சமூக விடுதலைக் கருத்தியலின் அடித்தளத்தில் எழுந்த ரஷ்யத் தேசியம் உருவாக்கிய கூட்டு உள வலுவே வெற்றியைப் பெற்றுக் கொடுத்தது. ‘சி. என். என். விளைவு’ இந்தக் கூட்டு உளவலுவை சாதகமாகவோ பாதகமாகவோ அசைக்கக் கூடியது. இதனாலேயே, இன்றைய படைத் துறைத் திட்டமிடலாளர்கள் தாம் வழி நடத்தப் போகும் ஒரு போர் அல்லது சண்டை 24/7 தொலைக்காட்சிகளில் எங்ஙனம் காட்டப்படலாம் என்பதைப் பற்றி நிறையவே எண்ணுகின்றனர்.
சோமாலியாவில் அமெரிக்காவின் தலையீட்டை எடுத்துக் கொள்வோம். கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த செங்கடலும் இந்துமா கடலும் சந்திக்குமிடமான ஆபிரிக்காவின் கொம்பு (Horn of Africa) அமைந்துள்ள சோமாலியா முன்னர் சோவியத் யனியனின் செல்வாக்குக்குட்பட்ட நாடாகவிருந்தது. சோவியத் யனியனின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர் அதை தன் கையகப்படுத்த எண்ணியது அமெரிக்கா. உதவிக்குக் கிடைத்தது சி.என்.என். தொலைக்காட்சி.
சோமாலியாவில் கடும் பஞ்சமும் கட்டுக்கடங்கா அராஜகமும் நிலவுவது போன்ற பிம்பங்கள் தொடர்ச்சியாக சி.என். என். இல் ஒளிபரப்பாயின. “சோமாலியாப் பஞ்சத்தில் அடிபட்டவன் போல” என நாம் கூறுமளவிற்கு சி.என்.என். பிம்பங்கள் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. யாராவது சோமாலியாவில் தலையிடா விட்டால் அங்கு பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் அழியப் போகின்றனர் என்ற மாயையை சி. என்.என். ஏற்படுத்திற்று.
இதே காலப் பகுதியில் சோமாலியாவை விடப் பெரும் அழிவுகளைச் சந்தித்துக் கொண்டிருந்த அங்கோலா, கொங்கோ போன்ற வேறு ஆபிரிக்க நாடுகளை சி.என்.என். கண்டு கொள்ளவில்லை. சோமாலியாவைப் பற்றி சி.என்.என். மற்றும் பல்வேறு அமெரிக்க சார்பு 24ஃ7 தொலைக்காட்சிகள் ஏற்படுத்திய சர்வதேசச் சூழலைப் பயன்படுத்தி அமெரிக்கா அங்கே தன் படைகளை அனுப்பி வைத்தது. நிரந்தரமாக அங்கு தளம் அமைக்கவும் முயற்சிகள் தொடங்கின. இதற்கெதிராகச் சில இயக்கங்கள் சண்டையில் இறங்கின. இதைப் பொருட்படுத்தாது அமெரிக்கா தான் விரும்பிய காலம் வரை சோமாலியாவில் இருந்திருக்கலாம். ஆனால், எந்த சி.என்.என். விளைவு அமெரிக்கப்படைகள் அங்கு செல்ல வழிவகுத்ததோ அதுவே அவை அங்கிருந்து வெளியேறவும் காரணமாயிற்று.
1993 இல் சி.என்.என். இலும் வேறு சர்வதேசத் தொலைக்காட்சி ஒளிபரப்புகளிலும் ஒரு காட்சி வெளியாகியது.
சோமாலியப் போராளிக் குழுக்களின் ஒட்டு மொத்த ஆயுதபலம் எத்தனை ஆண்டு சென்றும் ஏற்படுத்த முடியாத தாக்கத்தை அந்த ஒரு காட்சி ஏற்படுத்திற்று. சோமாலியாவின் மொகடிஷ{ நகரில் நடந்த சண்டையொன்றில் கொல்லப்பட்ட ஒரு அமெரிக்கப் படையாளின் சடலத்தை அங்குள்ள போராளிகள் கட்டியிழுத்துத் திரிந்ததையும் அதைக் கண்டு அந்நகர மக்கள் வெற்றியாரவாரம் செய்ததையும் அமெரிக்க தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பின.
சோமாலியாவிற்கு தமது படைகள் மனிதாபிமானப் பணிக்குப் போயிருந்தால் அவற்றின் மீது அங்கு இப்படியான வெறுப்பு ஏற்பட்டிருக்காது என்ற உண்மை ஒரு புறமாகவும் அந்தக் காட்சி ஏற்படுத்திய பயங்கரம் ஒரு புறமாகவும் அமெரிக்க மக்களை அந்த ஒளிபரப்பு தாக்கிற்று. செய்தித் தாளில் எத்தனை நு}று கட்டுரை எழுதியிருந்தாலும் இது போன்ற தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க முடியாது. அமெரிக்க மக்களிடம் இக்காட்சி ஏற்படுத்திய உணர்வலைகளுக்குத் தலைவணங்கி அப்போது ஜனாதிபதியாக இருந்த கிளின்டன் சோமாலியாவிலிருந்து அமெரிக்கப் படைகளை வெளியெடுக்க முடிவு செய்ய வேண்டியதாயிற்று. இதன் காரணமாக இப்போது ஈராக்கில் சி.என்.என்.விளைவு பற்றி அமெரிக்கப் படைகள் மிகக் கவனமாக நடந்து கொள்கின்றன. ஈராக் போராளிகளுடன் தற்போது நடைபெறும் போரில் தமக்குப் பாதகமான காட்சிகள் வெளிவந்துவிடக்கூடாது என்பதில் அமெரிக்கத் தளபதிகள் மிக அவதானமாக நடந்து கொள்கின்றனர்.
இது மட்டுமின்றி மேலைத்தேய படைத்துறை அதிகாரிகளுக்கான பயிற்சித் திட்டங்களில் சி.என்.என். விளைவு பற்றிய படிப்பும் நடைமுறையும் இன்றியமையாத அங்கமாகவுள்ளன. (இப்படியான அதிகாரிகள் பயிற்சியொன்றை பிரித்தானியாவின் தலைமைப் படைத்துறைக் கல்லு}ரியில் நேரடியாக அவதானிக்கும் வாய்ப்பு 1997 இல் கிடைத்தது) அமெரிக்காவின் போர்களில் சி.என்.என். விளைவு பற்றி இன்னும் அடுக்கிச் செல்லலாம். விரிவஞ்சி விடுகிறேன்.
புலிகள் இப்போது ஒரு செய்மதி தொலைக்காட்சியை ஆரம்பித்திருக்கின்றார்கள். இது ஒரு சராசரி அரச தொலைக்காட்சி சேவையை போல் முடங்கிவிடப்போகிறதா அல்லது துடிப்புள்ள ஓர் ஊடகமாக புதிய தடம் பதிக்கப்போகின்றதா என்பது தமிழ்த் தேசியப் போராட்டத்தின் எதிர்காலப் பரிமாணத்தை தீர்மானிக்கும்.

17.04.2005 சிவராம்

நெருக்கடிக்குள் உள்ளதா தமிழ்த் தேசியம்?

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 08 Jan 2008 13:17:00 +0000

தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருடன் பலதையும் பத்தையும் பற்றி ஒரு முறை பேசி;க்கொண்டிருந்தபோது அவர் ‘நான் எதுவந்தாலும் தேசியத்தின் பக்கந்தான். நூம் தேசியத்தை கடைசிவரை விட்டுக்கொடுக்க முடியாது’ எனக் கூறினார். தேசியம் எனப் பேசும்போது நீங்கள் எதைக் கருதகின்றீர்கள்? எதை விளங்கிக் கொள்கின்றீர்கள்? என அவரிடம் கேள்வி கேட்டு உரையாடிய அப்போது சூழ்நிலை அனுமதிக்கவில்லை. ஆயினும் அங்குமிங்குமாகத் தொடர்கின்ற பயணங்களின் தனிமையில் இக்கேள்வியை அசை போட்டபோது மேலும் சில கேள்விகளும், எண்ணங்களும் தோன்றின. தமிழ் தேசியம் பற்றிய ஒரு மறுபார்வையை வேண்டி மேற்படி கேள்விகளையும் எண்ணங்களையும் உங்களிடம் சமர்ப்பிக்கின்றேன்.
முதலாவது தமிழ்தேசியம் என்றால் புரிந்து கொள்ளப்படுவது என்ன? நான் மேற்குறிப்பிட்ட கூட்டமைப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினரைப் போல் தேசியம் பேசுகின்றவர்கள் அதற்கேதாவது? வுரை விலக்கணம் வைத்திருக்கின்றார்களா? தமிழ் தேசியம் என்பது ஒரு கருத்தியலா? அதாவது இதுதான் தமிழ் தேசியம் என நாம் அனைவரும் இனங்கண்டிடக் கூடிய கருத்துக்களின் தொகுப்பா? அல்லது அது தமிழராய் தம்மைக் கருதுகின்ற ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கக்கூடிய ஒரு சமூக உள்ளுணர்வா? அல்லது தமிழ் மொழியைத் தம் தாய் மொழியாகக் கருதுகின்ற அனைவரிடமும் நாடு, மதம் எனும் பேதங்களை மேவி பரந்து கிடக்கின்ற ஒரு உளப்பாங்கு எனத் தமிழ்த் தேசியத்தை நாம் கூறலாமா?
இந்த உணர்வு அல்லது உளப்பாங்கு தமிழர் எனத் தம்மைத் கருதுகின்ற அனைவரிடமும் இன்று காணப்படுகிறதா? அன்றி இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் வாழ்கின்ற தமிழ் இன மக்களிடம் மட்டுமே ஒரு அரசியல் உந்து விசையாக உள்ளதா? இப்படியான கேள்விகளை நான் அடுக்கிக்கொண்டு போவதற்குக் காரணமுண்டு. எமது உரிமைப் போராட்டத்தின் வெற்றிகளும் சரி. பின்னடைவுகளும் சரி தோல்விகளும் சரி. தமிழ்த் தேசியத்தின் பல்வேறு விளைவுகளாகவேயுள்ளன. உதாரணமாக தமிழ்த் தேசியம் பற்றி தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் மட்டு. அம்பாறை முன்னாள் சிறப்புத் தளபதி கருணாவிற்கு இருந்த புரிதலும் அவர் ஏற்படுத்திய குழப்பங்களுக்கு ஒரு முக்கிய காரணம் என்றே நாம் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
புலிகளால் துரோகிகள் எனக் கண்டிக்கப்படும் மாற்றியக்கத் தலைவர்கள் கூட செய்யாத ஒரு கைங்கரியத்தை அவர் செய்துள்ளார். இலங்கைத் தமிழ்த் தேசியத்தின் அடிப்படையே வடக்கு கிழக்கு ஆகிய ஸ்ரீலங்கா அரசின் நிர்வாக மாகாணங்கள் இணைந்த தமிழ் பேசும் மக்களின் பாரம்பரிய தாயக ப10மி எனும் கருத்தாகும். இது இலங்கைத் தமிழ்த் தேசியத்தின் கேள்விக்குட்படுத்த முடியாத கருத்தாக, நம்பிக்கையாகக் கடந்த 56 ஆண்டுகளாக நிலைத்து வந்துள்ளது. நான் அறிந்தவரை ஸ்ரீலங்கா படைகளோடு இன்று முற்றாகச் சங்கமமாகிப் போய்விட்ட ராசீக் குழுவின் தலைவர் கூட தமிழ் பேசும் மக்களுடைய தாயக ஒருமைப்பாடு சிதைக்கப்பட வேண்டுமெனக் குரல் கொடுத்தது கிடையாது. (ஸ்ரீலங்காப் படைகளுடன் இவர் இணைந்து வேலை செய்த போது நடைமுறையில் அவரது செயல் தாயக ஒருமைப்பாட்டை சிதைப்பதற்கே உதவிற்று என ஒருசாரார் கூறலாம். ஆனால் இங்கு வலியுறுத்த முனையும் விடயத்திற்கு ராசீக் கிழக்கைப் பிரி என அறிக்கை மேல் அறிக்கைவிட வில்லை என்பது தான் முக்கியம்). எம்மைப் போன்றவர்கள் ஒரு காலத்தில் மட்டக்களப்பிற்கெனத் தனி இயக்கம் தொடங்கிய போதும் அதை தமிழ் பேசும் மக்களது தாயக ஒருமைப்பாட்டை காக்கின்ற ஒரு விடுதலை அமைப்பாகவே கருதினோம். பின்னர் விடுதலைப் புலிகள் ஏனைய இயக்கங்களைத் தடை செய்து தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டபோதும் தமிழ் பேசும் மக்களின் தாயகத்தை பிரி என்று யாரும் கிளம்பவில்லை. ஆனால் இன்று கிழக்கு தனியாக வேண்டும் என்ற கூச்சலோடு புறப்பட்டுள்ளார் புலிகளின் முந்நாள் தளபதி. தமிழ்த் தேசியத்தில் இன்று ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடியின் பிரதிபலிப்புத்தான் கருணா என்ற நபர். இது மட்டுமன்று இன்று சிங்கள மேலாண்மையாளரால் இனப்படுகொலையின் விளிம்பிற்குத் தள்ளப்பட்ட ஒரு மக்கள் கூட்டத்தை அணி திரட்டி மிக வெற்றிகரமான ஒரு ஆயுதப் போராட்டத்தை நடத்துவதற்கு தமிழ் தேசிய உணர்வும் அதன் வழிப்பட்ட கருத்தியலும் அடித்தளமாயிருந்தன என்ற உண்மை ஒரு புறம்.
அதேவேளை பிராந்தியம், மதம், வர்க்கம் என தமிழ் பேசும் தாயக மக்களை கூறுபோடக் கூடிய அக முரண்பாடுகளை தெளிவுடன் மேவி இல்லாது செய்யக்கூடிய ஆற்றல் மிக்கதொரு கருத்தியலாக தமிழ் தேசியத்தை நாம் வளர்த்தெடுக்கத் தவறியதன் விளைவுகளை நாம் கடந்த கால் நு}ற்றாண்டுக்கு மேலாகச் சந்தித்து வந்துள்ளோம் என்ற உண்மையை நாம் மறுபுறம் நோக்கவேண்டும்.
முஸ்லிம் மக்களை அந்நியப்படுத்தி சிங்கள மேலாண்மையாளரின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிக்கு எமது போராட்டம் ஆட்படுவதற்கும் இன்று பிராந்தியப் பிரிவினை பேசும் ஒருவர் உருவாகியதற்கும் அடிப்படைக் காரணம் தமிழ்த் தேசியம் பற்றி எம்மிடையே நிலவி வரும் விமர்சனமற்ற அறிவியல் வரட்டுத்தனமே அன்றி வேறில்லை.
வெளியிலிருந்து இன அழிப்பை நோக்கிய ஒரு இராணுவ அச்சுறுத்தல் தோன்றும் போது அக முரண்பாடுகள் தாமாக மறைந்து போய் சாதி, மதம், பிராந்தியம், வர்க்கம் என்பவற்றை மேவிய ஒரு தமிழ் தேசிய ஒருமைப்பாடு இயல்பாகவும் தானாகவும் தோன்றி விடும் என்ற கருத்தையும் நாம இங்கு நோக்க வேண்டும்.
எதிரி முட்டாளாக இருக்கும் வரைதான் இந்தக் கருத்து சரிப்படும். எம்மிடையே இருக்கின்ற அனைத்து அகமுரண்பாடுகளையும் சிங்கள மேலாண்மையாளர் சரியாகவும் நுணுக்கமாகவும் இனங்கண்டு அதனடிப்படையிலான போரியல் அணுகுமுறையை கைக் கொள்வார்களேயானால் நாம் பல நெருக்கடிகளைச் சந்திக்க வேண்டிவரும். எமது அகமுரண்பாடுகள் போர் தொடங்கியவுடன் தாமாகவே மறைந்துவிடும் என்ற எடுகோளினடிப்படையில் யாரும் செயற்பட முடியாது. சிங்கள மேலாண்மையாளர் எமது அகமுரண்பாடுகளை நுணுகிக் கற்க இன்று முன்நிற்கின்றனர். கருணா புலிகளை விட்டுப் பிரிந்தபோது மட்டக்களப்பினுடைய சாதியமைப்பு, அதன் குடிமுறைகள், அவை யாழ்ப்பாணச் சமூக அமைப்பிலிருந்து எங்கனம் வேறுபடுகின்றன என்பதைப் பற்றி ஒரு ஆய்வரங்கு நடைபெற்றதை நாம் கவனிக்கவேண்டும்.
(ஆனால் அதில் உரையாற்றிய பேராசிரியர் கணநாத் ஒபயசேகர கூறிய முடிவுரை ஒழுங்கு செய்தவர்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்பது வேறு விடயம்).
தமிழ்த் தேசியமானது தமிழ் பேசும் சமூகத்தின் அகமுரண்பாடுகளைத் தீர்த்து அதை சரியான அரசியல் பாதையில் அணிதிரட்டிடக்கூடிய ஒரு கருத்தியலாக வளர்த்தெடுக்கப்படாமல் அதன் பாட்டிலேயே விடப்படுமானால் சந்தர்ப்பவாதிகளின் நுனி நாவில் புரட்டப்படும் ஒரு வெற்றுச் சொற்றொடராக அது இருக்குமாயின் - எதிர்காலத்தில் மீண்டும் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ ஏற்படபோகும் இன அழிப்புப்போர் அச்சுறுத்தல் கூட எமது சமூகத்தை ஒன்று திரட்டுவதற்கு போதாததாகிவிடும்.
1983 இலே நாம் மாபெரும் இன அழிப்பு முயற்சி ஒன்றை எதிர்கொண்டோம். சிங்கள மேலாண்மையாளரின் படைகள் தமிழ் பேசும் மக்களின் தாயகத்தை அழிப்பதற்கு முனைப்புடன் நின்ற காலமது. நானும் எனது நண்பர் ஒருவரும் புத்து}ர் பகுதியில் ஸ்ரீலங்காப் படையினரின் சுற்றி வளைப்பிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள எண்ணி பற்றைக் காடும் கட்டாந்தரையுமாகக் கிடந்த ஒரு பக்கமாக ஒளித்து ஓடினோம். அங்கு ஒரு குக்கிராமம். பொழுது சற்றுச் சாய்ந்ததும் ஊருக்குள் சென்றோம். தண்ணீர் தாகம் எமக்கு. ஆனால் அங்கிருந்தவர்களுக்கு நாம் அவர்களிடமிருந்து நீர் அருந்துவோமா என்று சந்தேகம். வெளிய10ரவராகிய எமக்கு இது அதிசயமாகவிருந்தது.
எனவே அவ்வ10ர் மக்களைப் பற்றி அறியும் ஆவலிலும் அரசியல் கூட்டம் ஒன்றை நடத்தும் நோக்கிலும் நாம் அன்றிரவு அங்கேயே தங்கிவிட்டோம். பனி நிலவில் கோப்பாய் வெளியிலிருந்து வீசிய காற்றின் சரசரப்பில் அம்மக்கள் கூறிய கதை தேச விடுதலைக் கனவுகளையே நெஞ்சில் நிறைத்திருந்த எம்மைத் திடுக்கிட வைத்தது. அவர்கள் காணியற்ற விவசாயக் கூலிகள். தமிழ்ச் சமூகத்தின் பெரு விழுமியமெனப் போற்றப்படும் கல்வி அவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டிருந்தது. இதை மீறி அவர்களுக்காக அமைக்கப்பட்ட ஆரம்பப் பாடசாலைகள் எரிக்கப்பட்டன. இந்த வேளையில் தென்னிலங்கையிலிருந்து அங்கு ஒரு சிங்களப் பௌத்த பிக்கு சென்றார். க.பொ.த. சாதாரண தரம் வரை வகுப்புகள் கொண்ட கல்விக் கூடத்தை அவர் அங்கு நிறுவினார். பிக்குவின் செல்வாக்கிற்குப் பயந்த உயர் குடியினர் அதில் கை வைக்கவில்லை. அவ்வ10ர் மக்கள் பௌத்தத்தை தழுவினர். சிங்களம் கற்றனர். அவர்களுக்குத் தமிழ் தேசியம் பற்றித் தெரியாது. நாம் திகைத்தோம். எமது தேச விடுதலைப் போராட்டம் என்பது எங்கனம் ஒரு சமூக சாதி ஒடுக்கு முறைகளை உடைத்தெறியும் குறிக்கோளையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது என்பன போன்ற பல விடயங்களையும் விளங்கப்படுத்தி அவர்களைப் போன்று இழப்பதற்கு ஒன்றுமில்லாத உழைக்கும் மக்களே ஒரு விடுதலைப் போரின் இறுதி வெற்றி வரை சமரசத்திற்கு இடங்கொடாது போராடுவர் என்பதையும் நாம் எடுத்துரைத்து அம்மக்களோடு அளவளாவி முடித்தபோது சாமக்கோழி கூவிவிட்டது. இப்படியாக யாழ்ப்பாணத்தில் பல ஊர்கள் தமிழ்தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தோடும் அதன் கருத்தியலோடும், படித்த தமிழ் நடுத்தர வர்க்கங்களிடையே அது அன்று ஏற்படுத்திய உணர்வலைகளோடும் எத் தொடர்புமற்றிருந்தன. யாழ்ப்பாணத்தில் மட்டுமன்று, வன்னியின் சில பகுதிகளிலும் மட்டக்களப்பில் இரு இடங்களிலும் தமிழ் தேசிய எழுச்சியோடு எந்தத் தொடர்புமின்றி சாதியின் பெயரால் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் இருந்த கதை பல தமிழ் தேசிய வாதிகளுக்கு அன்று தெரிந்திருக்கவில்லை. 1983 இல் சிங்கள மேலாண்மையாளர் எம்மண் மீது கட்டவிழ்த்து விட்ட இன அழிப்புப் போர் எம்மிடையே வாழ்ந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை இயல்பாகத் தமிழ்த் தேசியத்தின் பால் அணிதிரட்டிடவில்லை. மாறாக, தமிழ் தேசியம் என்பது அன்று கடுமையான மறுபரிசீலனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. அதை ஒரு குறுகிய படித்த யாழ். நடுத்தர வர்க்கக் கருத்தியல் என்ற நிலையிலிருந்து மாற்றுவதற்கும், அதை அனைத்துத் தமிழ் பேசும் மக்களுக்கான கோட்பாடாக்குவதற்கும், அவர்களுடைய சமூகச் சிக்கல்களை எதிர்கொள்வதற்கு ஏற்றவகையிலும் பலர் தொடர் முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர். இதன் விளைவாகவே எமது தாயகத்தின் மூலைமுடுக்குகளிலிருந்த மக்களையெல்லாம் சாதி, மத, பிராந்திய, வர்க்க வேறுபாடுகளுக்கப்பால் சிங்கள மேலாண்மையின் ஒடுக்குமுறைக்கெதிராக அணிதிரட்ட கூடியதாயிற்று.
ஒரு சந்தர்ப்பவாதத் தலைமையின் கையிலிருந்து பறித்தெடுத்து அதன் வீச்செல்லைக்கு அது காலவரை உட்படாதிருந்த மக்களிடமும் அதைக் கொடுக்க எடுக்கப்பட்ட கருத்தியல் முயற்சிகள் இல்லாதிருந்திருந்தால் தமிழ்த் தேசியம் இன்று வரண்டு சுருங்கியிருக்கும்.
திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தமிழகத்தில் ஆட்சி பீடமேறிய போது தமிழ்த் தேசியம் வெற்றிப் பாதையில் அடி எடுத்து வைத்து விட்டதாக அறிஞர் அண்ணாத்துறையும் அவரது சீடர்களும் அன்று கூறினர். நடந்தது என்ன? அதன் பிறகு தான் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளிலும் சாதி, வர்க்க ஒடுக்கு முறைகளுக்குகெதிரான கிளர்ச்சிகள் வெடித்தன. நக்சலைட்டுகளின் (ஆயுத மேந்திய இடதுசாரிப் புரட்சி அமைப்புகள்) தலைமையில் தமிழகத்தின் பெரும்பாலான வறிய விவசாயக் கிராமங்கள் அணிதிரண்டன. இது தி.மு.க. பேசிய தமிழ்த் தேசியத்தின் தோல்வியின் வெளிப்பாடே. இந்திய மத்திய அரசின் பார்வை எமது போராட்டத்தின் பக்கம் திரும்புவதற்கு முன்னர் இந்த நக்சலைட்டுகளும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் சமரசத் தமிழ் தேசிய வெற்றியை நிராகரித்த பெருஞ்சித்திரனார் போன்றவர்களுமே எம்மை தமிழகத்தில் ஆதரித்தவர்கள் என்பதை நாம் நோக்கவேண்டும்.
திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் தமிழ்த் தேசியத்திற்கு அடித்தளமாக இருந்த தமிழக நடுத்தர வர்க்கத்திற்கு இன்று தமிழ் மொழியும், பண்பாடும் தனது சமூக எழுச்சிக்கு தேவையற்றவையாகிவிட்டன. அது இன்று ஆங்கில மோகத்தில் மிகக் கேவலமாக உழல்கிறது.
அதன் உச்ச வெளிப்பாடாக சன் டி.வி. தமிழ் மொழியையும் தமிழ் அடையாளத்தையும் படுகொலை செய்து வருகிறது. இங்கு பழமை வாதிகள் போல “ஐயகோ நமது மொழியும் கலாசாரமும் அழிகின்றன” எனப் புலம்புவதில் பயனில்லை. “பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் வழுவல” என்பது நந்நு}லாரின் கருத்து. ஆனால் தமிழ்த் தேசியம் என்பது இன்று அரசியல் கலாச்சார சமரச நிலைக்கு வந்துவிட்ட ஒரு நகர்ப்புற நடுத்தர வர்க்கத்தின் கையிற்சிக்குண்டு தனது போர்க்குணத்தையும் சாதி, மத, பிராந்திய பொருளாதார பேதங்களை மேவிய கருத்தியல் வீச்சையும் இழந்து பரிதவிப்பதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது.
உரிமைகளைப் பெறுவதை விட தாம் தற்போது அனுபவிக்கின்ற சலுகைகளைப் பாதுகாப்பதில் தீவிர அக்கறையுள்ள ஒரு வர்க்கத்தின் கையில் தமிழ் தேசியக் கருத்தியல் இன்று சிக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இதன் ஒரு வெளிப்பாடுதான் கருணா என்ற மனிதன். சிங்கள மேலாண்மை மற்றும் மேலைத்தேய ஏகாதிபத்தியச் சுரண்டல் என்பவற்றுக்கெதிராக தனது அடையாளத்தையும், தனது மொழி, கலாசார சுயமரியாதையையும் பேணுவதில் எந்த அக்கறையுமின்றிக் கிடக்கும் ஒரு படித்த நகர்ப்புற நடுத்தரவர்க்கத்தின் தயவில் தமிழ் தேசியக் கருத்தியல் தங்கியிருக்க நேரிடுமாயின் நமது கதி அதோகதியாகும். எதிர்காலத்தில் சிங்கள பௌத்த மேலாண்மையின் ஒடுக்கு முறையை சந்திக்கவேண்டிய சந்தர்ப்பம் ஏற்படும்போது எமது மக்களை அணி திரட்டக் கூடிய வலுவை இன்று தமிழ்த் தேசியம் இழந்து வருகிறது.
மேல் நிலையாக்கமடைந்து வரும் நமது நடுத்தர வர்க்கங்கள் தமது குழந்தைகளுக்கு வைக்கும் கோமாளித்தனமான அர்த்தமற்ற பெயர்களும், சன் டி.வி. கலாசாரமும் தமிழ்த் தேசியத்தின் எதிர்கால நெருக்கடியை எதிர்வு கூறி நிற்கின்றன. இப்படியாக தமிழ்த் தேசியக் கருத்தியல் வலுவிழந்து வரும் சூழலில் சாதி, மதம், பிராந்தியம் போன்ற பிரிவுகள் தலைது}க்குகின்றன. (அண்மையில் புலிகளைச் சார்ந்த ஒருவர் வெளியிட்ட நு}லொன்றில் அவருடைய சாதி பேசப்படுமளவிற்கு நிலைமை போயுள்ளது).
தமிழ்த் தேசியத்தை கடுமையான மறுபரிசீலனைக்குட்படுத்த வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. அதை நாம் செய்யாவிடின் வரலாறு எம்மைக் கவிழ்த்து விடும்.

10.04.2005 சிவராம்.

எரிக் சொல்ஹெய்மின் வருகைகளும் தமிழ்த்தேசியத்தின் நெருக்கடிகளும்

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 08 Jan 2008 13:11:00 +0000

நோர்வேயின் சிறப்பு சமாதானத் து}துவர் எரிக் சொல்ஹெய்ம் வருகிறார். போகிறார். அவர் வரும்போதும் போகும் போதும் தமிழ் ஊடக ஆரவாரம் ஒன்று கிளம்பும். அது மக்களிடையே ஏதோ நடக்கப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பை மீண்டும் ஏற்படுத்தும். அவர் வந்த வழியே திரும்பிப் போவார். ஊடக ஆரவாரங்கள் அடங்கும். பின்னர் வழமைபோல அது, இது என்று எமது வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருக்கும்.
சொல்ஹெய்ம் ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது ஒரு நல்ல மாற்றம் விரைவில் ஏற்படும் என்ற நம்பிக்கை எமக்கு உண்டாகக் கூடிய வகையில் அறிக்கை விடுகிறார் அல்லது செய்தியாளர்களுக்குக் கருத்துச் சொல்கிறார்.
இன்னும் சில கிழமைகளில் சுனாமிப் பொதுக் கட்டமைப்பு வந்து விடும் என அவர் இம்முறை இங்கு வருவதற்கு முன்னர் ஒரு வெளிநாட்டுச் செய்தி நிறுவனத்திற்குச் செவ்வி கொடுத்திருந்தார். அது மட்டுமன்றி புலிகளின் மட்டு – அம்பாறை படைத் தளபதி பானுவைச் சந்தித்த பின்னர் பொதுக்கட்டமைப்பொன்றை உருவாக்க வேண்டுமென்று சிறிலங்கா அரசும், விடுதலைப் புலிகளும் மிக ஆர்வத்துடன் இருப்பதாக அவர் அழுத்திக் கூறினார்.
பொதுக் கட்டமைப்பு கிடைக்கப்போவதில்லை.
ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் கிடைக்கப்போவதில்லை என்பதுதான் சிறிலங்காவின் அரசியல் நுனிப்புல் மேய்ந்தவர்களுக்குக் கூட மிக மிக அப்பட்டமாகப் புரிந்திடக் கூடிய உண்மையாகும். இதில் யாருக்கும் இம்மியளவும் சந்தேகம் ஏற்பட்டு விடக்கூடாதென்பதற்காக பொதுக்கட்டமைப்பு வழங்கப்பட்டால் தாம் சந்திரிகாவின் அரசிலிருந்து வெளியேறி விடுவோம் என ஜே.வி.பி. மிகத் தெளிவாக அமெரிக்கப் பிரதிநிதி கிறிஸ்ரினா ரொக்காவிடம் கூறிவிட்டது.
இங்கு நாம் சொல்ஹெய்ம்மைக் கடிந்து கொள்ள முடியாது. எம்மை இலவு காத்த கிளிகளாக்கும் நோக்குடன்தான் அவர் இங்கு வருகிறார் என்றோ, சந்திரிகா அரசு எமது காதில் வழமைபோல் ப10ச்சுற்றுவதற்கு அவர் மலர் கோத்துக் கொடுக்கிறார் என்றோ நாம் அவரைக் கண்டனம் பண்ண முடியாது. ஏனெனில் அவர் எமது உடன்பாட்டுடனேயே இலங்கையின் இன முரண்பாட்டைத் தீர்ப்பதற்கான அனுசரணையாளராக அமர்த்தப்பட்டார். ஏதோ ஒரு தீர்வோ அல்லது அதை நோக்கிய முன்னேற்றமோ வருகிறது என்றுதான் அவர் சொல்வார். சொல்ல முடியும். அவருடைய கதையில் எடுபட்டு பேயராகுவதா இல்லையா என்பது எம்மைப் பொறுத்தது.
பொதுக் கட்டமைப்பை ஏற்படுத்துமாறு பல வெளிநாடுகள் சிறிலங்கா அரசுக்கு அழுத்தம் கொடுத்து வருகின்றன. புலிகளின் தடையை நீடித்து வரும் அமெரிக்கா கூட இதையே வலியுறுத்தியுள்ளது. அதுமட்டுமன்றி பொதுக்கட்டமைப்பு சரிவாராவிடின் புலிகளுக்கு நேரடியாகவே உதவி வழங்குவதற்கான ஏற்பாடொன்று உண்டாக்கப்படவேண்டுமென சில நாடுகள் கருதத் தலைப்பட்டுள்ளன. இதைத் தடுப்பதற்கு சிறிலங்கா அரசிற்கு நேரடியான எந்த வழியும் தற்போது இல்லை. எனவே, இக்கட்டமைப்பு உண்டாக வேண்டும் என்பதில் தானும் அக்கறையாக இருக்கிறேன் என சிறிலங்கா அரசு அறிக்கை விடுகிறது. அக்கறையாக இருக்கிறோம். ஆனால் சில விடயங்களைப் பேசி முடிவெடுக்க வேண்டியிருக்கிறது எனக் கூறிக் கொண்டிருந்தால் காலம் எப்படியாவது உருண்டோடிவிடும். அந்த ஓட்டத்தில் உதவி வழங்கும் நாடுகளும் புலிகளும், தமிழ் மக்களும் பொதுக்கட்டமைப்பு என்ற விடயத்தை வழமைபோல மறந்து விடுவார்கள் என சிறிலங்கா அரசு கணக்குப் போடுகிறது. சொல்ஹெய்மினுடைய வருகைகளும் கூற்றுகளும் இந்தக் கணக்கிற்கு மிகவும் வலுச் சேர்க்கின்றன. வடக்குக் கிழக்கின் உடனடி மனிதாபிமானத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்கென ஒரு கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது (SIHRN) உங்களுக்கு ஓரளவு ஞாபகம் இருக்கும். அதையும் அதன் பின் வந்த சில ஒழுங்குகளையும் ஸ்ரீலங்கா அரசு இப்படித்தான் பம்மாத்திற்று. அப்போதும் சொல்ஹெய்ம் வந்து போனார். இருதரப்பும் ஏதோவொரு உடன்பாட்டை அண்மித்துக் கொண்டிருப்பதாக அறிக்கை விட்டார். அவருடைய ஒவ்வொரு வருகையையும் விழுந்தடித்துக் கொண்டு எமது ஊடகங்கள் ஆரவாரப்படுத்தின. (இதில் தமிழ் நெற்றும் விதிவிலக்கல்ல) நடந்ததோ ஒன்றுமில்லை. மாறாக தமிழ் பேசும் மக்களை பேய்க்காட்டிக்கொண்டு அவர்களை ஒற்றையாட்சி அமைப்பிற்குள் வாழப் பழக்குவதற்கு சொல்ஹெய்மின் வருகைகளும், அதையொட்டி எழும் எதிர்ப்பார்ப்புக்களும் அரிய வாய்ப்பாக அமைந்தன, அமைகின்றன.
ஏலவே கூறியதுபோல இதில் நாம் நோர்வேயையோ அதன் சிறப்பு து}துவரையோ குற்றஞ்சாட்டவும் முடியாது. குறை கூறவும் முடியாது. அவர்கள் அப்படித்தான் செய்வார்கள். இதில் அவதானமாக இருக்கவேண்டியது நாங்களே.
ஏன் அவதானமாக இருக்கவேண்டும் என்ற கேள்வி உடனே தோன்றும். முதலாவது சொல்ஹெய்மின் வருகையைச் சுற்றி உண்டாகும் ஊடக ஆரவாரத்தில் மக்கள் அறிந்திருக்க வேண்டிய சில அடிப்படை உண்மைகள் அடிப்பட்டு போகின்றன.
இந்த உண்மைகள் மறைந்து போவது நுட்பமாக செயற்படும் சிங்கள மேலாண்மையாளர்களுக்கு மிக வாய்ப்பாகிவிடுகிறது. ஏன்? பொதுக்கட்டமைப்பு விடயத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். வாழ்விட அழிவுகள், இடப்பெயர்வு, அகதிகள் என்பவற்றை பற்றியதே இந்தப் பொதுக்கட்டமைப்பாகும். இந்த மூன்றையும் எப்படி எதிர்கொள்வது, எப்படி இவற்றிற்குத் தீர்வு காண்பது என்பது பற்றியதாகவே புலிகளுக்கும் சிறிலங்கா அரசுக்குமிடையில் நடைபெற்ற ஆறு சுற்றுப் பேச்சுக்களும் அமைந்திருந்தன. நடந்ததென்ன? ஒன்றுமேயில்லை. வாழ்விட அழிவுகளைச் சரி செய்வது என்றாலோ, இடம்பெயர்ந்த மக்களைக் குடியமர்த்துவது என்றாலோ தேவைப்படுவது முதலில் நிலம். பின்னர் பணம். இவையிரண்டுமே சிறிலங்கா அரசின் அசைக்க முடியாத கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. நிலத்தையும் நிதியையும், இவையிரண்டையும் உரிய முறையில் பயன்படுத்துவதற்குத் தேவையான நிறைவேற்று அதிகாரத்தையும் (Executive Power) எந்தவொரு கட்டமைப்பிற்கும் பகிர்ந்தளிப்பதை ஸ்ரீலங்காவின் அரசியல் யாப்பு தடை செய்கிறது. இதனாலேயே போரில் அழிந்து போன எமது வாழ்விடங்களை மீளக் கட்டியெழுப்புவதற்கும், இடம் பெயர்ந்த மக்களை மீளக் குடியமர்த்துவதற்கும் எந்தவொரு வலுவானதொரு கட்டமைப்பை உருவாக்குவதில் புலிகளும் ரணில் அரசும் தோல்வி கண்டனர். இவ்வாறான ஒரு கட்டமைப்பு சிறிலங்கா சட்டத்திற்கு முரணானதாக இருக்கும் என அப்போது சிங்களச் சட்ட வல்லுநர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். அது மட்டுமன்றி, அப்படியொரு கட்டமைப்பு உருவாக்கப்பட்டால் அதை சிறிலங்காவின் உயர் நீதிமன்றம் செல்லுபடியற்றதாக்க வேண்டுமென சில சிங்கள மேலாண்மையாளர்கள் வழக்குத் தாக்கல் செய்யப்போவதாகவும் அச்சுறுத்தினர். இவையெல்லாம் ரணில் அரசுக்கு நல்ல சாட்டாகிவிட்டன. சுனாமிப் பொதுக்கட்டமைப்பு என்பதும் வாழ்விட அழிவுகள், இடப்பெயர்வு, அகதிகள் என்பவை பற்றியதே. எனவே அதை ஏற்படுத்துவதிலும் மேற்கூறிய அடிப்படை முட்டுக் கட்டைகள் உண்டாகுவதை எவ்வகையிலும் தடுக்க முடியாது. சுனாமிப் பொதுக்கட்டமைப்பு என்பது வெறுமனே வெளிநாட்டு உதவிப் பணத்தைப் பெறுவது மட்டுமல்ல. அது அடிப்படையில் நிலம் பற்றியதாகும். மக்கள் குடியமரும் இடங்களுக்கு மின்சாரம், நீர் போன்ற அடிப்படை வசதிகளைச் செய்து கொடுப்பது பற்றியதாகும். இவற்றைவிட மேலாக மேற்படி அலுவல்களைச் செய்வதற்கான அதிகாரம் பற்றியதுமாகும் இந்த சுனாமிப் பொதுக்கட்டமைப்பு விடயம். சிறிலங்காவின் அரசியல் யாப்பு முற்றாகத் து}க்கியெறியப்படாமல் ஒரு வலுவுள்ள சுனாமிப் பொதுக்கட்டமைப்பு எப்படி சாத்தியம் என்பது கேள்விக்குறி. இதனாலேயே ஸ்ரீலங்கா அரசு சுனாமிப் பொதுக்கட்டமைப்பு விடயத்திலும் மிக நுட்பமாகப் பம்மாத்து விடத் தொடங்கிவிட்டது. இந்தப் பேய்க் காட்டலுக்கு சொல்ஹெய்மின் வருகைகளும் அறிக்கைகளும் வலுச்சேர்க்கின்றன என்பதுதான் இங்கு மீண்டும் கவனிக்கப்படவேண்டியதாகும்.
இதில் இருக்கும் ஒரு பேராபத்தைப் பலரும் கவனிக்கத் தவறுகின்றனர். 1976இலேயே நாம் தனித் தமிழ் ஈழமே எமது சிக்கலுக்கு ஒரே தீர்வு என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுவதற்கு அன்று எமக்கிருந்த காரணங்களைவிட இன்று 29 ஆண்டுகள் கழித்து மிக வலுவான காரணங்கள் காணப்படுகின்றன. ஆனால் அப்போதிருந்த அரசியல் ஒருமைப்பாடு, வெகுசன எழுச்சி, முனைப்பு என்பன இன்று மழுங்கிக் காணப்படுகின்றன. அது மட்டுமன்றி அமைதி ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்ட காலத்தில் எமது மக்களிடையே இருந்த அரசியல் முனைப்பும் எழுச்சியும் கூட மழுங்கிப் போவதை நாம் காண்கிறோம். இதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன. காலத்திற்குக் காலம் ஏதோ ஒரு தீர்வு வரப்போகிறது என ஏற்படுத்தப்படும் எதிர்தபார்ப்புகளும் இதில் ஒன்று என்பதுதான் உண்மை. நாங்கள் பேயராக்கப்படுகிறோம் என்ற தன்மான உணர்வு மக்களிடையே கூர்மையடைந்தமையாலேயே எமது போராட்டம் எழுச்சியடைந்தது. அந்த அரசியல் எழுச்சியும் முனைப்புமே எமது போராட்டம் தடம்புரளாமல் இருக்க உதவின. இவை மழுங்கிப் போகுமாயின் நாம் சலுகைகளுக்காகச் சோரம் போகி;ன்ற கேவலமானதொரு கூட்டமாகி விடுவோம். எந்த ஒரு அரசும் அரசியல் ஒருமைப்பாடும் அறிவுமுள்ள ஒரு சமூகத்தை ஏமாற்றும்போது அந்த அரசுக்கும் அந்த மக்களுக்கும் முரண்பாடு கூர்மையடைவது தவிர்க்க முடியாது. இவ்வாறான முரண்பாடுகள் ஒரு கட்டத்தை அடையும் போது அவை தமக்கெதிரான போராட்டங்களாக வெடிக்காமல் இருக்க அரசுகள் பல வழிகளைக் கையாள்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று மாய எதிர்பார்ப்புகளை உண்டாக்குவதாகும்.
கருணா குழுவின் சாட்டில் சிறிலங்கா படைகள் கிழக்கில் கெடுபிடிகளை அதிகரித்து வருகின்றன. பொருளாதார வளர்ச்சியும் வேலைவாய்ப்புகளுமின்றி வடக்கு – கிழக்கில் எமது மக்கள் இன்னமும் வாழ்கின்றனர். போர் அழிவுகள் இன்னமும் மாறாது உள்ளன. யாழ்ப்பாணத்தில் தமது காணிகளையும், வீடுகளையும், ஊர்களையும் சிறிலங்கா படைகளிடம் பறிகொடுத்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் இன்னமும் நாதியற்றுக் கிடக்கின்றனர். தமிழ்மொழி புறக்கணிப்பு இன்னமும் தொடர்கிறது. இப்படியே பல இன்னல்களைக் கூறிச் செல்லலாம்.
இவற்றையெல்லாம்விட சுனாமியும் பேரழிவுகளை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இன்றுவரை எதற்கும் தீர்வில்லை. ஆனால், இவையெல்லாம் எமது மக்களிடையே எந்தவிதமான அரசியல் கோபத்தையும் உண்டாக்கவில்லை. இந்த இன்னல்கள் தீர்க்கப்படாமல் இருப்பதற்கு எதிராக அவர்கள் அணி திரளவில்லை. திரட்டப்படுவதிலும் அதிகம் நாட்டம் காட்டுவதில்லை.
யாழ்ப்பாணத்திலோ, மன்னாரிலோ, வவுனியாவிலோ, மட்டக்களப்பிலோ அரசியல் பேரணிகளுக்கு வருகின்ற மக்களின் தொகை வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது என்பது மறைக்கமுடியாத உண்மை. அவர்களிடம் விடுதலை உணர்வு இருக்கின்றது. ஆனால், அது அரசியல் hPதியாக அணி திரளும் அளவுக்கு எழுச்சியுள்ளதாக இல்லை.
எரிக் சொல்ஹெய்ம் வருகிறார். ஆவரைப் புலிகள் சந்திக்கிறார்கள். சிரித்துக்கொண்டே கைகுலுக்குகிறார்கள். எல்லாம் சுமுகமாகப் போகிறது என்பதுபோல் மகிழ்ச்சியாகப் பேசுகிறார்கள். இப்படியான செய்தி பிம்பங்களை பொதுமக்கள் திரும்பத் திரும்பக் காணும்போது அவர்களை அறியாமல் உளவியல் தாக்கம் ஒன்று ஏற்படுவது இயல்பு.
விரைவில் எமக்கு தீர்வு கிடைக்கப்போவது என்ற உளப்பாங்கை இந்த பிம்பங்கள் மக்களிடம் உண்டாக்குகின்றன. அதை மேலும் வலுப்படுத்தும் வகையில் சொல்ஹெய்மின் கூற்றுக்களும் அமைந்துவிடுகின்றன. இவையெல்லாம் நமது மக்களிடையே எழக்கூடிய அரசியல் சூட்சுமங்களைத் தணிக்கின்றன. ‘ஏதோவொரு தீர்வு அண்மித்துவிட்டது. எனவே நாம் எமது பாட்டில் இருப்போம்’ என்ற அரசியல் மலட்டுத்தனம் அவர்களிடையே பரவுகிறது.
புதிய மக்கள் படை (New People Army – NPA) என்பது எண்பதுகளில் உலகின் மிகப்பெரிய கெரில்லா இயக்கங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது. பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டின் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காக அது போராடி வந்தது. கடந்த பல ஆண்டுகளாக NPA நோர்வேயின் அனுசரணையோடு பிலிப்பைன்ஸ் அரசுடன் அமைதிப் பேச்சுக்களில் ஈடுபட்டு வருகிறது. (அமெரிக்காவின் பின்னணியிலேயே நோர்வே அங்கும் அனுசரணையாளராக அமர்த்தப்பட்டது)NPA ஐ ஒரு பயங்கரவாத இயக்கமாக ஏலவே அமெரிக்கா தடைசெய்திருந்தது. அமைதிப் பேச்சுக்களில் குறிப்பிட்ட காலம் ஈடுபட்டு வந்தால் தன் மீதான தடையை அமெரிக்கா நீக்கும் எனவும், தனக்கு சர்வதேச அங்கீகாரம் கிடைக்குமெனவும் NPA எதிர்பார்த்திருந்தது. ஆனால், NPA இன் வளர்ச்சிக்கு அடித்தளமாக இருந்த பிலிப்பைன்ஸின் கிராமப்புற ஏழை மக்களிடம் காணப்பட்ட அரசியல் முனைப்பும் எழுச்சியும் பேச்சுக்கள் நடந்த காலத்தில் படிப்படியாக வீழ்ச்சியடையலாயின. இன்று NPA வலுவிழந்த ஒரு அமைப்பாக காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறது.
NPA ஐ புலிகளோடு ஒப்பிடமுடியாதென சிலர் கூறலாம். படைபலத்தில் புலிகள் NPA ஐ விட பலநு}று மடங்கு வலுவுள்ளவர்களாக இருப்பது உண்மையாயினும், மக்களின் அரசியல் முனைப்பு வீழ்ச்சியடைவது பற்றிய யதார்த்தத்தை நாம் எதிர்கொண்டே ஆகவேண்டும்.
எமது போராட்ட எழுச்சி மக்களிடையே மழுங்கடிக்கப்படாமல் இருக்கவேண்டுமாயின், நாம் சில வேலைகளை செய்தல் நல்லது. முதலாவது நமது கையில் திட்டவட்டமாக எதுவும் கிடைக்கும்வரை நாம் அதுபற்றிய ஊடக ஆரவாரத்தை சற்றேனும் குறைக்கவேண்டும். பிழையான எதிர்ப்பார்ப்புக்களை மக்களிடம் ஏற்படுத்தும் செய்தி பிம்பங்களை கூடியளவு தவிர்க்க வேண்டும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக சிறிலங்கா அரசு எமக்கு எதையுமே தரப்போவதில்லை என்ற உண்மையை மக்களிடம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லவேண்டும். அதிலும் குறிப்பாக சொல்ஹெய்ம் வந்துசெல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் அதை நாம் உரத்துக்கூற வேண்டும்.

24.04.2005 சிவராம்.

இந்து சமுத்திர வல்லாதிக்க போட்டியில் தமிழீழம்

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 01 Nov 2007 16:18:00 +0000

இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்கில் தமிழ்பேசும் மக்களின் பாரம்பரியத் தாயகத்தின் எதிர்காலம் என்பதை நாம் ஆராய்வதானால் அதற்கு இன்றியமையாத பல விடயங்கள் உள்ளன. ஆதில் தலையாயது இந்து சமூத்திரப் பிராந்தியத்தில் இந்தியா தன் போரியல் மற்றும் பொருளாதார நலன்களை நிலைநாட்டவும் விரிவாக்கவும் அன்றும் இன்றும் எடுத்துவரும் முயற்சிகளேயாகும். இதற்கடுத்தபடியாக நாம் கருத்திற்கொள்ள வேண்டியது இந்தியாவின் மேற்படி முயற்சிகளுக்கு எதிராக அல்லது அதனை மட்டுப்படுத்திடும் வகையில் சீனாவும் அமெரிக்காவும் அதன் நேசநாடுகளான ஜப்பான் பிரித்தானியா என்பனவும் அன்றும் இன்றும் இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் அமைத்துவரும் வியூகங்களாகும். 1970 களின் பிற்கூற்றில் இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் தனது வல்லாதிக்கத்தை விரிவாக்கிட அமெரிக்கா செய்த காய் நகர்த்தல்களில் ஸ்ரீலங்கா தொடர்புபட்டிருந்ததாலேயே இந்தியா தமிழீழ விடுதலை இயக்கங்களுக்கு ஆயுதமும் பயிற்சியும், புகலிடமும் கொடுத்து அதன் மூலம் ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனாவின் அரசு மீது அழுத்தத்தை ஏற்படுத்தி இந்திய - இலங்கை ஒப்பந்தத்தை செய்து கொண்டது என்பது எமது விடுதலைப் போராட்டம் புறக்கணிக்க முடியாத உண்மை.
இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்காவோ, சீனாவோ, பாகிஸ்தானோ அல்லது இந்தியாவின் பாதுகாப்பிற்கு குந்தகமான எந்த சக்தியோ இலங்கையில் தனது படைகளை வைத்திருக்க முடியாது. திருமலைத் துறைமுகத்தையோ இலங்கையிலுள்ள வேறு தளங்களையோ பயன்படுத்த முடியாது என அந்த ஒப்பந்தம் ஸ்ரீலங்காவை எக்காலத்துக்கும் பிணித்துவிட்டது என்பது அடுத்த உண்மை. இலங்கை அமைதிப்பேச்சுகளின் செல்திசையை அமெரிக்காவும் அதன் நேச நாடுகளும் முற்றாக ஆக்கிரமிக்க முற்படுவதை மட்டுப்படுத்த இந்தியா எடுத்துவரும் மறைமுக முயற்சிகளின் விளைவாகவே இன்று ஸ்ரீலங்காவின் ஜனாதிபதிக்கும் பிரதமருக்கும் இடையில் கெடுபிடி ஏற்பட்டு பேச்சுவார்த்தைகள் திரிசங்கு நிலையில் கிடக்கின்றன என்று சில சிங்கள ஆய்வாளர் கூறுவதும் நாம் இலகுவில் தட்டிக்கழித்திடமுடியாத அடுத்த விடயம்.
இலங்கையின் துறைமுகங்களையும், வான் படைத்தளங்களையும் தங்கு தடையின்றிப் பயன்படுத்திட வழிவகுக்கும் ACSA என்ற ஒப்பந்தத்தை ஸ்ரீலங்கா அரசுடன் கைச்சாத்திட அமெரிக்கா 2002 இல் தயாராக இருந்ததென்பதையும் அதை இந்தியா தலையிட்டுத் தடுத்துவிட்டதென்பதும் அடுத்த உண்மை.
இதுமட்டுமன்று தனித் தமிழீழ அரசு நிறுவப்படுகின்றது என வைத்துக்கொள்வோம். அதன் இருப்பிற்கு வங்காள விரிகுடா ஊடாகவும், மன்னார் வளைகுடாவினு}டாகவும் செல்லும் கடற்பாதைகள் இன்றியமையாத உயிர் நாளங்களாக அமையும். இவற்றில் பெரும்பாலானவை இந்தியாவின் கையிலிருக்கும் அந்தமான் நிக்கோபார் தீவுகளுக்கிடைப்பட்ட 10 பாகை கடலோடை வழியாகவே தென்கிழக்காசியா, சீனா, ஜப்பான் என்பவற்றை நோக்கிச் செல்கின்றன என்பதும், தமிழீழத்தின் மீது நேரடியாகப் பாதைகளை நசுக்கியும், கடற்தடைகளைப் போட்டும் அதன் இருப்பை கேள்விக்குறியாக்கவே இந்தியா முயன்றிடும் என்பதும் தமிழீழ விடுதலைப் பற்றாளர் அனைவரும் அலசிப்பார்க்க மறுத்திடமுடியாத விடயங்களாகும்.
தமிழ் மக்களின் எதிர்காலத்திற்கும் எம்மைச் சூழவுள்ள கடலுக்கும் உள்ள தொடர்பு அரசியல் ரீதியாகவும் போரியல் ரீதியாகவும் புறக்கணிக்கப்பட முடியாதது என்ற உண்மை இவ்வாறிருக்க போன கிழமை இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் இந்தியா வகுத்துவரும் வியூகங்களின் சில முக்கியமான பின்னணிகளைப் பற்றி எழுதிய கருத்துக்கள் விளங்கவில்லை எனவும், வரலாறு கிரலாறு என ஏன் எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றீர்களென்றும் ஒரு சிலர் கூறினர்.
“படம்பார். பாடம் படி. சூரியன் கிழக்கில் உதிக்கும்” என்ற பாணியில் எழுதினால்தான் படிப்போம். இல்லையெனில் எமது குண்டுச்சட்டி இருக்கவே இருக்கிறது. குதிரை விடுவதற்கு எனக் கூறுபவர்க்காக எமது வருங்காலம் பற்றிய எமது கேந்திரப் பாதுகாப்புப் பற்றிய தேடல்களைக் கைவிட்டு அரிவரிப் பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்க இத காலமல்ல.
இந்தியாவின் பாதுகாப்புப்பற்றிய அக்கறைகள் நடைமுறைகள் என்பன எங்ஙனம் அதன் பெருநிலப்பரப்பு மையப்பட்டதாக ஆரம்பத்திலிருந்து அமைந்திருந்தன என்பதையும், 1971 ஆம் ஆண்டு பங்காளதேஷ் போருக்குப் பின்னர் இந்தியாவின் பாதுகாப்பு வியூகங்கள் ஏன் எங்ஙனம் வங்காள விரிகுடா, அரபிக் கடல், இலங்கையைச் சுற்றிய கடற்பரப்பு என்பவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வகுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன என்பதையும் கண்டோம். இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய போரியல் விரிவாக்க நடவடிக்கைகளுக்கு இலங்கை துணைபோகாமல் இருக்கவேண்டும் என்பதில் இந்தியா கொண்ட அக்கறையின் விளைவாக 1974 – 76 ஆகிய ஆண்டுகளில் ஸ்ரீலங்கா அரசுடன் அது இருகடல் எல்லை ஒப்பந்தங்களை செய்து கொண்டது.
இக்காலகட்டத்தில் இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்க – ஏகாதிபத்தியம் தளம் அமைத்து தனது கடலாதிக்கத்தை விரிவாக்க எடுத்த முயற்சியை சோவியத்யூனியன், இந்தியா ஆகியவற்றின் பக்கம் நின்று சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்காவின் அப்போதைய அரசு எதிர்த்து வந்தது. இது இந்தியாவிற்குத் தனது தென்புலக் கடற் பாதுகாப்புப் பற்றிய திருப்தியை ஏற்படுத்திற்று.
ஸ்ரீலங்கா அரசின் அனுமதியின்றி அதன் கடற்பரப்பில் வெளிநாட்டுப் போர்க்கப்பல்கள் பயணிக்க முடியாது என 1977 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாத இலங்கைக் கடற் சட்டப் பிரகடனத்தில் கூறப்பட்டிருந்தமையும் இதற்கு வலுவூட்டியது.
ஆனால் இந்நிலை ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தனாவின் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி 1977 இல் ஆட்சிக்கு வந்த போது மாறிற்று. 1981ஆம் ஆண்டு அணி சேரா நாடுகளின் கூட்டம் டெல்லியில் நடைபெற்றது.
ஆதில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் டி.யூ.கோகார்சியாதீவில் அமைந்திருந்த அணு ஆயுதக் கடற்படைத்தளம் இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்திற்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக உள்ளது என்ற தீர்மானத்தை இந்தியா கொண்டுவர முனைந்தது. இத்தீர்மானத்தை மாற்றியமைத்திட ஸ்ரீலங்கா அரசு அங்கு கடும் முயற்சி எடுத்து அதில் டியூகோ கார்சியா பற்றி குறிப்பிடப்பட்டதை நீக்குவதில் வெற்றியும் கண்டது. அமெரிக்காவிற்குச் சார்பாகவே ஸ்ரீலங்காத அரசு இதைச் செய்தது என்ற விடயம் இந்தியாவிற்கு எரிச்சலை ஏற்படுத்திற்று. இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் மேலாதிக்கம் நிறுவப்படுவதையும், விரிவடைவதையும் ஜே.ஆர். அரசு விரும்புவதையே அதன் மேற்படி நடவடிக்கை காட்டுகிறது என இந்திய வெளிவிவகார மற்றும் புலனாய்வுத்துறை அதிகாரிகள் உஷாரடைந்தனர்.
ஆதை மேலும் வலுப்படுத்தும் வகையில் அதே ஆண்டு ஸ்ரீலங்கா அரசு திருமலை எண்ணெய் குதங்களை கோஸ்டல் கோப்ரேஷன் என்ற அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனத்திற்கு குத்தகைக்கு விட முடிவெடுத்தது. இந்நிறுவனத்தின் பின்னணி மிகச் சந்தேகத்திற்கிடமாகவுள்ளதாக இந்தியா ஸ்ரீலங்கா அரசிடம் கூறி இதைத் தடுத்துவிட்டது. இதன் பின்னர் டெல்லிக்கும் ஸ்ரீலங்காவின் தேசியப் பாதுகாப்பு அமைச்சர் லலித் அத்துலத் முதலிக்குமிடையில் நடந்த பேச்சுகளின் விளைவாக திருமலை எண்ணெய்க் குதங்களை சர்வதேச ஒப்பந்தக் கேள்வி அடிப்படையில் கொடுப்பதாக உடன்பாடு காணப்பட்டது.
இந்தியாவின் பாதுகாப்பு பற்றிய அறிவுறுத்தல்களுக்கு இணங்க இலங்கை எண்ணெய்க் கூட்டுத்தாபனம் 1982 ஏப்ரல் மாதம் வெளியிட்ட சர்வதேசக் கேள்விப் பத்திரத்தில் “எந்தவொரு இராணுவத்திற்கும் உரிய எரிபொருள் திருமலைக் குதங்களில் வைக்கப்படமாட்டாது” என்ற அறிவித்தலையும் வெளியிட்டது. இதனடிப்படையில் இந்திய எண்ணெய்க் கூட்டுத்தாபனமும் திருமலைக் குதங்களைக் குத்தகைக்கு எடுப்பதற்கான கேள்விப் பத்திரம் சமர்ப்பித்தது. வழங்கப்பட்ட அனைத்திலும் இதுவே இலாபகரமானதாக இருந்தபோதும் ஸ்ரீலங்கா அரசு அதைக்கிடப்பில் போட்டுவிட்டு சிங்கப்பூரில் அமெரிக்கப் பின்னணியுடன் இயங்குவதாகச் சந்தேகிக்கப்பட்ட நிறுவனம் ஒன்றிற்கு திருமலைக்குதங்களை வழங்க ஏற்பாடு செய்யலாயிற்று. இந்து சமுத்திரப் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்காவின் அணுவாயுதத் தளத்தை ஆதரிக்கவும், திருமலையில் அமெரிக்கா மறைமுகமாகக் காலு}ன்ற உதவவும் ஸ்ரீலங்கா முயற்சி எடுத்தவேளையில்தான் இந்தியப்புலனாய்வுத்துறை இலங்கைத் தமிழ் இளைஞர் சிலருக்குப் பயிற்சி அளிக்க முனைந்தது. (1981-82 காலப்பகுதியில் அந்த இளைஞர்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட பயிற்சி இராணுவப் பயிற்சி அல்ல). திருமலைத்துறை முகப்பகுதியை எங்ஙனம் வேவு பார்ப்பது. பல்வேறு வகைக்கப்பல்களை எப்படி அடையாளங் காண்பது என்பதாகவே அப்பயிற்சி அமைந்திருந்தது.
மேற்படி இளைஞர்களுக்கும் விடுதலை அமைப்புகளுக்கும் தொடர்பிருக்கவில்லை.
இவையனைத்துக்கும் மகுடம் சூட்டியது போல் 1983 டிசம்பர் மாதம் 9 ஆம் திகதி அமெரிக்காவின் குரல் (Voice of America) வானொலி நிலையத்தை புத்தளம் மாவட்டத்தில் 1000 ஏக்கர் நிலைப்பரப்பில் நிறுவி நடத்திட 20 ஆண்டுகளுக்கு அனுமதியளிக்கும் ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டது. இதன்படி ஒப்பந்தம் முடிந்தது அதையடுத்து வரும் ஒவ்வொரு 10 ஆண்டும் அது புதுப்பிக்கப்படலாம் எனவும் உடப்பாடானது.
இந்து சமுத்திரத்தினுள் திரியும் அமெரிக்க நீர்முழ்கிக்கப்பற்படையுடன் தொடர்பைப் பேணுவதற்குத் தேவையான அதிநுண்ணலைப் பிறப்பாக்கியையும் மேற்படி வானொலி நிலையம் கொண்டிருக்கிறது என இந்தியாவும் சோவியத் யூனியனும் குற்றஞ்சாட்டின. இந்த அதி நுண்ணலைத் தொலைத்தொடர்பு நிலையத்தை நிறுவுவதற்கான இடப்பரப்பு டியூகோ கார்சியாத் தீவில் இல்லையெனவும் அரபிக் கடலைப் பார்த்தவாறு அமைந்துள்ள இரணவிலப்பகுதியே அதற்கு வசதி அமைந்திருக்கிறது எனவும் இந்திய போரியல் ஆய்வாளர் ஜஸ்ஜீத்சிங் அப்போது கருத்து வெளியிட்டார். இதுமட்டுமன்றி தன்மீதும் தனது நேசநாடுகள் மீது உளவியற்போரைத் தொடுக்கவே இந்த வானொலி நிலையத்தை மிகசக்தி வாய்ந்த தொன்றாக அமெரிக்கா நிறுவியுள்ளது என சோவியத் யூனியன் குற்றஞ்சாட்டிற்று. இந்த வேளையில் தான் ஸ்ரீலங்காவை நிரந்தரமாகத்தன் பிடிக்குள் கொண்டு வரவும் அதன் வெளிச்சுயநிர்ணய உரிமையைத் தனக்கேற்றவாறு கத்தரித்துவிடவும் இந்தியா தீர்மானித்தது. இக்குறிக்கோளை அடைந்திடுவதற்குரிய கருவியாக தமிழீழ விடுதலைப் போரை பயன்படுத்துவதற்கு அது ஆவன செய்யலாயிற்று.

11.01.2004 சிவராம்.

உங்கள் செல்லிடத் தொலைபேசியின் குருதிக்கறை

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 01 Nov 2007 16:11:00 +0000

இலங்கையின் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தைகளையொட்டி மேற்கில் இருந்து பல்வேறு அரச சார்பற்ற மற்றும் ஆய்வு நிறுவனங்கள் இங்கு வருகைதந்து செயல்பட்டு வருகின்றன. ஜனநாயகம், மனித உரிமைகள், நல்லாட்சி, சிவில் சமூகத்தைப் பலப்படுத்தல் போன்றவற்றைப் பற்றி எம்மிடையே காணப்படும் படித்தவர்கள், சமூக ஆர்வமுள்ள இளைஞர்கள் ஆகியோரிடையே கருத்தரங்குகளை இவை நடத்தி வருகின்றன. இவற்றினுடைய கருத்துக்களையும், அமெரிக்கா போன்ற மேலைத்தேய நாடுகளின் கூற்றுக்களையும் ஒரு சேரப் பார்க்கும்போது உன்னத மனித விழுமியங்களை எம்மிடையே வளர்த்தெடுப்பதையே மேற்படி நாடுகளும் மேலைத்தேய அரச சார்பற்ற நிறுவனங்களும் ஆய்வு மையங்களும் தமது தலையாய நோக்கமாகக் கொண்டு செயற்படுகின்றன என்ற எண்ணம் எம்மிடையே பலருக்கு தோன்றலாம்.
வெளிநாடுகளில் வாழ்கின்ற ஆங்கிலம் பேசும் சில ‘படித்த’ மனிதர்களும் இக்கருத்தை வேத மந்திரம் போல் ஓதுகின்றனர். எமது இளைஞர்களுக்கு எதுவுமே தெரியாது என்பது போலவும் வெள்ளைக்காரரிடம் நாம் படிக்க வேண்டிய உன்னத மனித விழுமியங்கள் பல உள்ளன எனவும் அவர்கள் ஓதுவார்கள். இது வெள்ளைக்காரருக்கு கைகட்டிச் சேவகம் செய்த காலனித்துவ அடிமைப் போக்கின் தொடர்ச்சியே.
தமிழர் தாயகத்தில் ஜனநாயகத்தையும் நல்லாட்சியையும் ஏற்படுத்துதல் என்ற போர்வையில் வெளித்தலையீடுகள் ஏற்படக்கூடிய ஆபத்து எம்மைச் சூழ்ந்து வருகிறது. இதற்கு முன்னேற்பாடாக சில உள்ளுர் அரச சார்பற்ற நிறுவனங்கள் ஊடாக நுட்பமான வேலைத்திட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. ஜனநாயகம், மனித உரிமைகள் போன்றவை, எம்மிடையே சாத்தியமில்லை என்பது போலவும் இவை எமக்கு மேற்கில் இருந்து ஊட்டப்பட வேண்டியவை என்பதான ஒரு உளப்பாங்கையும் எம் மத்தியில் நுட்பமாக உருவாக்கும் நோக்கில் இந்த வேலைகள் படிப்படியாக தமிழர் தாயகத்தில் விரிவாக்கமடைந்து வருகின்றன.
ஏகாதிபத்தியத்தின் உண்மையான முகத்தையும் நோக்கங்களையும் மறைப்பதற்கென பல புத்திஜீவிகள் தம்மை அறியாமலேயே வேலைக்கு அமர்த்தப்படுகின்றனர். உலக மயமாதல் நவதாராளவாதம் போன்ற கருத்தியல்கள் ஏகாதிபத்தியத்தின் கோரப்பற்களுக்கு முலாம் பூசுகின்றன. இந்தியாவின் உண்மை நோக்கங்களை சரியாக உணர்ந்து கொள்ளாமல் ‘பாரதமாதா வாழ்க’ அன்னை இந்திராவே வருக என அரசியல் பேதைகளாக அன்று தமிழர் கோஷமிட்டதன் விளைவு என்னாயிற்று என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். நீண்டகாலமாக இந்தியாபற்றி எமது புத்திஜீவிகளிடையே நிலவிவந்த ‘புனிதமான’ கருத்துக்களின் காரணமாகவே அந்நாட்டின் நோக்கங்கள் எம்மைப் பொறுத்தவரையில் எவ்வாறிருந்தன என்பதை நாம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போயிற்று. அதாவது எமது போராட்டத்தைச் சுற்றி இந்தியாவின் கரங்கள் இறுகி வந்த வேளையில் அதைச் சரியாகவும் அறிவுபூர்வமாகவும் தகுந்த ஆதாரங்களோடும் புரிந்து கொண்டு மாற்று அரசியல் நடவடிக்கையை எடுப்பதற்குத் தேவையான ஒரு அறிவியல் எம்மிடையே அன்று இருக்கவில்லை. இந்தியாவின் இன்னொரு முகம் பற்றிய அறிவூட்டல் எமது மக்களிடையே காலாகாலத்துக்கு செய்யப்பட்டிருந்தால் நாம் சந்தித்த பேரழிவுகளை சற்றேனும் குறைத்திருக்கலாம் என நான் எண்ணுகின்றேன்.
இன்று எமது உரிமைப் போராட்டத்தைச் சுற்றி ஏகாதிபத்தியத்தின் அழுத்தங்கள் சூழ்ந்து வருகின்றன. பத்து பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்னர் காணப்படாத எத்தனையோ மேலைத்தேய நிறுவனங்கள் எம்மிடையே தோன்றி கிளை பரப்பி வருகின்றன. இவற்றினுடைய ஒட்டுமொத்த செயற்பாடுகள் கவனமாக ஆராய்வோமேயானால் ஒரு உண்மை புலப்படும். இவை அனைத்தும் ஏகாதிபத்தியத்தின் உண்மை நோக்கங்களை பூசி மெழுகி எம்மிடையே, எமது மக்களிடையே அமெரிக்கா பற்றியும் அதன் கூட்டு நாடுகள் பற்றியும் ஒரு நல்லெண்ண மாயையை ஏற்படுத்தி வருகின்றன என்பதே அது.
அமெரிக்கா படைத்துறை ஊடுருவலுக்கு ஏதுவான முறையில் சமூகங்களை நெகிழ்வுபடுத்தி அமெரிக்க சர்வதேச உதவி நிறுவனங்கள் எவ்வாறு செயற்பட்டன என்பதை நாம் கூர்ந்து அவதானிக்க வேண்டும். (இது பற்றி பிறிதொரு சந்தர்ப்பத்தில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்)
எமது மக்களிடையே மேற்குலகைப் பற்றி நிலவிவரும் பல மாயைகள் தகர்த்தெறியப்படவேண்டும். உலக ஏகாதிபத்தியத்தின் கோரமுகத்தை மறைத்திருக்கும் முகமூடி கிழித்தெறியப்பட்டு உண்மைகளை எமது மக்கள் கண்டிட ஆவன செய்யப்படவேண்டும். இல்லையெனில் நாம் இந்தியா விடயத்தில் விட்ட தவறை மீண்டும் அமெரிக்கா விடயத்தில் விட நிரம்ப வாய்ப்புண்டு.
அமெரிக்காவிலும் அதன் நேச நாடுகளிலும் காணப்படும் ஜனநாயகம். நல்லாட்சி, பொருளாதார முன்னேற்றம் போன்ற எமது புத்திஜீவிகளால் போற்றப்படுகின்ற பல விடயங்கள் கொள்ளையும், கொலையும் இன்றிச் சாத்தியமில்லை என்பதை நாம் உணர வேண்டும். அமெரிக்காவிற்கும், கனடாவிற்கும் உண்மைச் சொந்தக்காரர்கள் ஆகிய செவ்விந்தியர்களிடம் இருந்து கொள்ளையின் மூலமாகவும், ஏமாற்றினு}டாகவும் வெள்ளையர்களால் பறிக்கப்பட்ட வளங்களிலும் நிலங்களிலும் தான் இன்று நீங்கள் வியந்து நோக்கிடும் நாகரிகங்கள் உயர்ந்து நிற்கின்றன என்பது யாவரும் அறிந்த பழைய கதை.
மூலவளங்கள் நிறைந்த பல்வேறு நாடுகளைச் சீரழித்து அவற்றை பகற்கொள்ளையடித்தே மேற்கின் ஜனநாயகமும் நல்லாட்சியும் இன்னு நடைபெறுகின்றன என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.
அந்தந்தக் காலகட்டத்திற்கு ஏற்றபடி அந்தந்த பொருட்களை விற்று கொள்ளை இலாபம் ஈட்டுவதில் மேலைத்தேய நாடுகள் மிகக் கவனமாகச் செயற்படுகின்றன. இந்த விடயத்தில் ஜனநாயகத்தையும் பல்லாயிரக்கணக்கான மனித உயிர்களையும் காலில் போட்டு மிதித்தே அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியமும் அதன் கூட்டு நாடுகளும் கொள்ளை இலாபம் அடிக்கின்றன.
இன்று நம்மிடையே சுடச்சுட விற்கும் பொருள் எது? அது சந்தேகத்திற்கிடமின்றி செல்லிடத் தொலைபேசியே ஆகும். மேற்கு நாடுகளில் இன்று பெரும் இலாபமீட்டும் துறையாக செல்லிடத் தொலைபேசி உற்பத்தி வளர்ச்சியடைந்துள்ளது. ஆனால், இதற்காக மூன்றாம் உலக நாடு ஒன்றில் 1999 இற்கும் 2002 இற்கும் இடையில் ஏறத்தாழ 40 இலட்சம் மக்கள் கொன்றொழிக்கப்பட்டுள்ளார்கள் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா?
செல்லிடத் தொலைபேசி உற்பத்தி செய்வதற்கு இன்றியமையாத மூலப்பொருள் கோல்ற்ரான் (Coltan) என்ற கனிமப் பொருளாகும். இது பெருவாரியாக ஆபிரிக்காவிலுள்ள கொங்கோ ஜனநாயகக் குடியரசில் காணப்படுகிறது.
Coltan என்பது Colombium – Tantalum என்பதன் சுருக்கமாகும். இந்த கனிமப் பொருள் 19 ஆம் நுற்றாண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாயினும் செல்லிடத் தொலைபேசி உற்பத்தியின் திடீர் வளர்ச்சிக்குப் பின்பே இதற்கு கடும் கேள்வி ஏற்பட்டது. ஒரு காலத்தில் கேட்பாரற்றுக் கிடந்த இந்த கனிமப் பொருள் செல்லிடத் தொலைபேசி உற்பத்தியின் வளர்ச்சியின் காரணமாக ஒரு கட்டத்தில் கிலோ 600 அமெரிக்க டொலர்களுக்கு உலகச் சந்தையில் விலை போயிற்று.
உலகின் அறியப்பட்ட Coltan வளங்களில் எண்பது சதவீதமானவை கொங்கோவிலேயே காணப்படுகின்றன. 1990 இற்கும் 1999 இற்கும் இடையில் Coltan இற்கான உலக கேள்வி 300 சதவீதத்தால் அதிகரித்தது.
1996 ஆம் ஆண்டு கொங்கோவில் லோறன்ட் கபீலாவின் தலைமையின் கீழ் கிளர்ச்சிப் படைகள் அப்போது அங்கிருந்த அரசுக்கு எதிராக வெற்றிகரமாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தபோது ஏகாதிபத்திய ஆதரவுடன் இயங்குகின்ற பல பல்தேசிய நிறுவனங்கள் அவரோடு Coltan அகழ்வு சம்பந்தப்பட்ட ஒப்பந்தங்களை செய்து கொண்டன. உள்நாட்டுப் போர் காரணமாக காணப்பட்ட குழப்பத்தின் மத்தியில் Coltan ஐ மிக மிக மலிவாகவும் பல சந்தர்ப்பங்களில் இலவசமாகவும் அபகரித்துச் செல்ல பல்தேசிய நிறுவனங்களுக்கு வாய்ப்பு ஏற்பட்டது.
அமெரிக்க பல்தேசிய நிறுவனங்கள் கிளர்ச்சியாளர்களோடு பல்வேறு வகையில் உறவுகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டு COLTAN ஐ கொள்ளையடித்துச் செல்வதில் குறியாக இருந்தன.
உதாரணமாக, அமெரிக்காவின் இரு முக்கிய கனிம உற்பத்தி நிறுவனங்களான American Mineral Felds, Bechtel Corporation ஆகியன கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு அமெரிக்க செய்மதிப் படங்களை வழங்கி அவர்களுடைய போர் மூலோபாயத்திற்கு உதவின. அதற்கு கைமாறாக COLTAN ஐ அபகரிப்பதற்கான உடன்பாடுகளைச் செய்து கொண்டன. ஆனால், காலப்போக்கில் தான் விடுவித்த பகுதிகளுடைய இறைமையை நிலை நாட்ட கபிலா முயன்றபோது அவருக்கு எதிராக மேற்படி பல்தேசிய நிறுவனங்கள் பல கூலிப்படைகளை உருவாக்கி துண்டிவிடலாயின. இதன்காரணமாக COLTAN விளைகின்ற பகுதிகளில் பயங்கரமான உள்நாட்டுப் போர் நடைபெற்று வருகிறது. விடுவிக்கப்பட்ட கொங்கோவில் இறைமையை கபிலா நிறுவ முனைந்தபோது அவர் படுகொலை செய்யப்பட்டார். கொங்கோ தனி இறைமையுள்ள ஒரு நாடாக விடுதலையடைந்தால் COLTANஐ கொள்ளையடிக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தே அமெரிக்க பல்தேசிய நிறுவனங்கள் அங்கு மிகப் பயங்கரமானதொரு நிலைமையைத் தோற்றுவித்தன. அந்த கனிமப் பொருளின் உண்மையான பெறுமதியைத் தீர்மானிப்பதற்கோ அதன் மூலம் பெறக்கூடிய வருமானத்தை கொங்கோ நாட்டு மக்களின் முன்னேற்றத்திற்காக செலவிடுவதற்கோ அங்கு இன்று எந்த தலைமையும் கிடையாது. இதை தட்டிக் கேட்கக் கூடிய புத்தி ஜீவிகளும் அரசியல் வாதிகளும் நாளாந்தம் அங்கு கொன்றொழிக்கப்படுகிறார்கள். இவ்வாறு COLTAN ஐ கொள்ளையிடுவதற்காக அமெரிக்க பல்தேசிய நிறுவனங்களால் து}ண்டி விடப்பட்டிருக்கும் கைக்கூலிப் படைகளின் கொலை வெறியாட்டத்தின் காரணமாக மாதாந்தம் 73 ஆயிரம் மக்களாவது படுகொலை செய்யப்படுகிறர்கள் என ஒரு ஆய்வாளர் கூறுகிறார். (STOLEN GOODS: COLTAN AND COFILICTIN THE DEMOCRATIC REPUBLIC OF CONGODENA MONTAGUE, SAIS REVIEW VOI.XXII NO:1,2002 என்பதை இணையத்தில் தேடினால் இது தொடர்பான மேலதிக விபரங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளலாம்)
இன்று சூடானில் டார்புர் மாநிலத்தில் மக்கள் அகதிகளாக்கப்படுவதாகவும் அவர்களை சூடானிய அரசு கொடுமைப்படுத்துவதாகவும், ஆகவே அங்கு தமது படைகளை அனுப்பி அந்த மக்களைக் காப்பாற்ற வேண்டுமெனவும் அமெரிக்காவும் அதன் கூட்டு நாடுகளும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையை வலியுறுத்தி வருகின்றன. ஏன் இதே மனிதாபிமானம் கொங்கோ மீது காட்டப்படவில்லை? ஏனெனில் அங்கு தங்கு தடையின்றி கொள்ளை நடக்கின்றது. ஆனால், சூடானில் கொள்ளையடிப்பதற்கு வழி தேவைப்படுகிறது. அதற்காகத்தான் டார்புர் மக்களுக்கு நீலிக்கண்ணீர் வடிக்கின்றது. அமெரிக்கா. ஜனநாயகத்தைப் பற்றியும் நீதி நியாயத்தைப் பற்றியும் கதைப்பதற்கு இவர்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கின்றது? எமக்கு பலம் இருந்தால் மட்டுமே எமது இறைமை பாதுகாக்கப்பட முடியும். இல்லையெனில், ஏகாதிபத்தியத்தின் துணையோடு எமது சமூகமும் சந்தர்ப்பம் ஏற்படும்போது சின்னாபின்னப்படுத்தப்பட்டு விடும் என்பதை அனைவரும மனதில் கொள்ளவேண்டும்.

29.09.2004 சிவராம்.

ஜனாதிபதி தேர்தல் வியூகத்திற்குள் பலியாகப்போகும் சமாதானம்

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 01 Nov 2007 16:07:00 +0000

இடைக்கால தன்னாட்சி அதிகார சபைத் திட்டத்தைத் தொட்டாலே மகா பாவம் என சிங்கள தேசத்தில் நாளாந்தம் புதுப்புது பரப்புரைகள் செய்யப்படுகின்றன. பல சிங்கள மேலாண்மைக் கருத்தியலாளர்கள் புலிகளின் தன்னாட்சி அதிகாரசபை வரைவை படிக்காமலேயே அது கிழித்தெறியப்படவேண்டுமென காரசாரமாக எழுதி வருகின்றனர்.
புலிகள் கேட்பது போல இந்த வரைபின் அடிப்படையில் அமைதிப் பேச்சுக்களை மீண்டும் தொடங்குவதற்குப் பதிலாக தமது மாற்று வரைபொன்றைப் பற்றியும் சமாந்தரமாகப் பேசலாம் என சந்திரிகா அரசு கூறிவருகிறது. ஆனால், சிங்கள தேசத்தில் புலிகளின் இடைக்காலத் தன்னாட்சி அதிகார சபை பற்றிக் கிளப்பப்பட்டு வரும் அனைத்துப் பூச்சாண்டிகளும் அடுத்த ஆண்டு ஜனாதிபதி தேர்தல் சூடுபிடிக்கத் தொடங்கும் போது தாமாகவே மறைந்துவிடும் என்பதே உண்மை. எமது பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைப்பதைவிட சிங்கள அரசியல் தலைமைகளுக்கு வரப்போகும் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் எப்படி வெல்வது, எப்படி வியூகம் வகுப்பது என்பன பற்றிய கவலைகளும் அக்கறைகளுமே மேலோங்கியுள்ளன. இது விடயத்தில் நாம் அனைவரும் தெளிவாயிருக்கவேண்டும். அதைவிடுத்து நேரத்துக்கு நேரம் வெளியாகும் சந்திரிகா அரசின் அறிக்கைகளையும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் பசப்பு வார்த்தைகளையும் கண்டு மயங்கி மீண்டும் இலவு காத்த மடக் கிளிகளாவதை நாம் தவிர்க்க வேண்டும். புலிகளின் இடைக்கால தன்னாட்சி அதிகாரசபை வரைபின் அடிப்படையில் தாம் பேசத் தயார் என ஐக்கிய தேசியக் கட்சி தற்போது கூறத் தலைப்பட்டுள்ளமையும் ஒரு நயவஞ்சக நாடகமே. ஏன்? ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சிங்கள வாக்குகளை மட்டுமே நம்பி வெல்லக்கூடிய வாய்ப்பு ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கோ ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சிக்கோ தற்போது இல்லை.
ஹெல உறுமய, ஜே.வி.பி. எப்படியான நிலைப்பாடு எடுத்தாலும் ஸ்ரீலங்காவின் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் சிங்கள தேசத்தின் வாக்கு பிரிவது தவிர்க்க முடியாது. இதற்கு முக்கிய காரணம் துரிதமாக உயர்ந்து செல்லும் வாழ்க்கைச்செலவு சந்திரிகா அரசு மீது சிங்கள மக்களிடையே ஏற்படுத்திவரும் வெறுப்பாகும்.
இதேவேளை சந்திரிகா – ஜே.வி.பி. அரசின் மீது உள்ள வெறுப்பால் தன்பக்கம் திரும்பக்கூடிய சிங்கள வாக்குகளை மட்டும் நம்பி ஜனாதிபதித் தேர்தலை வெல்லமுடியாது என்பது ரணில் விக்கிரமசிங்கவுக்கு தெளிவாகத் தெரிகிறது.
ஆகவே தற்போது இரு பெரும் சிங்களக் கட்சிகளும் ‘பிரேமதாசா சூத்திரத்தின்’ மீது நாட்டம் கொள்கின்றன. 1988 ஆம் ஆண்டிலே அப்போது ஆட்சியிலிருந்த ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு எதிராக ஜே.வி.பி.யும் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியுமாக சிங்கள மக்களிடையே பெரும் அரசியல் கிளர்ச்சியொன்றைக் கிளப்பிக் கொண்டிருந்தன.
இலங்கை இந்திய ஒப்பந்தத்தில் கைச்சாத்திட்டதன் மூலம் சிங்கள தேசத்தை ஐக்கிய தேசியக்கட்சி இந்தியாவிற்கு விற்றுவிட்டது என அவர்கள் பரப்புரை செய்தனர். இந்தியாவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட பண்டங்களுக்கு ஜே.வி.பி. தடைவிதித்தது. அவற்றை மீறி விற்ற ஒரு சில வர்த்தகர்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டனர்.
இப்படியாக ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு எதிராக மாபெரும் வெறுப்பலையொன்று வீசிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் தான் பிரேமதாசா அதன் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நிறுத்தப்பட்டார். பிரிந்த சிங்கள வாக்கின் ஒரு பகுதியோடு பிரிபடாத வடக்குக் கிழக்கு தமிழ் வாக்குகளையும் முஸ்லிம் வாக்குகளையும் இணைத்தால் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெல்வதற்குத் தேவையான மொத்த வாக்கின் 50 சதவீதத்துக்கு மேல் பெறலாம் என்பது அப்போது பிரேமதாசா போட்ட கணக்கு. இதையே ஸ்ரீலங்காவின் ஜனாதிபதித் தேர்தலை வெல்வதற்கான பிரேமதாசா சூத்திரம் என அந்நேரத்தில் சில சிங்கள அரசியல் ஆய்வாளர்கள் அழைத்தனர்.
சிங்கள தேசத்தில் எப்படியான எதிர்ப்பலைகள் கிளம்பினாலும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கு தென்னிலங்கையில் அடிப்படையில் மாறா வாக்கு வங்கியொன்று இருக்கின்றது. மொத்த வாக்காளர் தொகையில் இது 30 -35 சதவீதம் எனக் கருதப்படுகிறது. இதோடு பிளவுபடாத தமிழர் தாயக மற்றும் முஸ்லிம் வாக்குகளை பெற்றால் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி சிங்கள தேசத்தில் ஏற்படக்கூடிய தனக்கெதிரான எந்த அலையையும் மேவி ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெல்லலாம் என பிரேமதாசா சூத்திரம் கூறுகிறது.
1988 ஆம் ஆண்டிலே சிங்கள தேசத்தில் வீசிக்கொண்டிருந்த இந்திய வெறுப்பலைக்கு மத்தியில் பிரேமதாசாவும் அவருடைய அரசியல் மதியுரைஞர்களும் இரகசியமாக இந்தியத் து}தரகத்தை அணுகினர். வடக்குக் கிழக்கின் பிரிபடாத தமிழ் வாக்கு மொத்தமாக ஜனாதிபதி வேட்பாளர் பிரேமதாசாவுக்கு விழுவதற்கு அப்போது தமிழர் தாயகத்தை ஆக்கிரமித்திருந்த இந்திய இராணுவம் ஆவன செய்யவேண்டுமென அன்றைய இந்தியத் து}துவர் ஜே.என். தீட்சித்திற்கு சில து}துகள் அனுப்பப்பட்டன. வடக்குக் கிழக்கில் விழப்போகும் வாக்குகள் பிரேமதாசாவுக்கு வெற்றியை நிச்சயம் பெற்றுக்கொடுக்குமெனவும் இதன் காரணமாக ‘அவர் இந்தியாவிற்கு என்றும் நன்றியுடையவராக இருப்பார்’ (“He would be eternally grateful to India”) எனவும் அன்றைய இந்தியத் து}துவர் ஜே.என். தீட்சித் ஒரு முறை 1988 ஜனாதிபதித் தேர்தலைப்பற்றி காரசாரமாக உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது குறிப்பிட்டார். அவர் கூறியது போலவே அந்த ஜனாதிபதித் தேர்தலில் பிரேமதாசாவுக்கு வடக்கு கிழக்கில் அமோசமான வாக்குகள் கிடைத்தன.
இந்தியப் படைகள் பெட்டி பெட்டியாகத் திணித்த இந்த வாக்குகளே அவருடைய வெற்றியைத் தீர்மானித்தன. இது முடிந்த கையோடு கொழும்பில் நான் தற்செயலாக வரதராஜப்பெருமாளைச் சந்திக்க நேர்ந்த போது அவரும் பிரேமதாசாவைப் பற்றி தீட்சித் சொன்ன அதே வசனத்தைச் சொன்னார். தேர்தலில் வெற்றிபெற உதவியதற்குக் கைமாற்றாக பிரேமதாசா மாகாணசபை திறம்பட இயங்க தனக்கு ஆவன செய்வார் என வரதாராஜப்பெருமாள் சொன்னார்.
இதையொட்டித்தான் அந்த நேரத்தில் ‘நினைத்ததை முடிப்பவர் பிரேமதாசா’ (“Premadasa is a go getter”) என அவருக்கு பெருமாள் புகழாரம் சூட்டினார். தனது நன்றிக்கடனை நிறைவேற்ற வடகிழக்கு மாகாண சபைக்கு பிரேமதாசா வாரி வழங்கிடுவார் என கனவு கண்டார் பெருமாள். அந்த உற்சாகத்தில் தமிழர் தலைநகர் திருமலையில் சிங்கக் கொடியை ஏற்றி அவர் ‘சாதனை’ படைத்தார். ஆனால் நடந்ததென்ன? தனது மாகாண சபைக்கு கொடுக்கப்பட்ட எள்ளளவு அதிகாரங்களைக் கூட பிரேமதாசாவின் ஆட்சி கபளீகரம் செய்துவிட்டதென அவர் புலம்பியதும் இனித் தமிழீழம் அமைப்பதைவிட வேறு வழியில்லை என்று பிரகடனம் செய்து இந்தியாவிற்கு ஓடியதும் நாம் யாவரும் அறிந்த வரலாறு. ‘ஆறு கடக்கும் வரை அண்ணன் தம்பி’ கடந்த பின்னே நீ யாரோ, நான் யாரோ?’ என்ற கதையை சிங்கள தேசம் அன்று மீண்டுமொருமுறை அரங்கேற்றியது.
அந்தப் பிரேமதாசா சூத்திரத்தை மீண்டும் து}சுதட்டி கையிலெடுக்க வேண்டிய கட்டாயம் இன்று ஐக்கிய தேசியக் கட்சிக்கும் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சிக்கும் தோன்றியுள்ளது. அது எப்படியென்று பார்ப்போம். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெல்ல வேண்டுமானால் இலங்கையின் மொத்த வாக்குகளில் 50 சதவீதத்துக்கு மேலான தொகையை ஒரு வேட்பாளர் பெறவேண்டும். இந்த ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் நடைபெற்ற பொதுத் தேர்தல் முடிவுகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால் வெற்றி வாய்ப்பு யாருக்கென்பதை நாம் கணக்கிட்டுப் பார்க்கலாம்.
இந்தத் தேர்தலில் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி – ஜே.வி.பி. கூட்டு பெற்ற மொத்த வாக்கு 4,223,970 அதாவது 45.60 சதவீதம். ஐக்கிய தேசியக் கட்சி 3,504,200 அதாவது 37.83 சதவீதம். ஜனாதிபதித் தேர்தலில் ரணில் விக்கிரமசிங்கா வெல்வதென்றால் மேலும் 12.17 சதவீத வாக்குகளைப் பெறவேண்டும். விலைவாசி ஏற்றத்தால் சந்திரிகா அரசு மீது ஏற்பட்டுள்ள வெறுப்பின் காரணமாக சராசரி 5 – 6 சதவீதமான வாக்கு ஐக்கியதேசியக் கட்சியின் பக்கம் தற்போது சாய்ந்துள்ளது எனக் கொண்டாலும் இன்னும் 6 -7 சதவீத வாக்குகளை தேட வேண்டிய கட்டாயம் ரணில் விக்கிரமசிங்கவிற்கு உண்டு. 2004 ஏப்ரல் தேர்தலில் தமிழரசுக் கட்சி பெற்ற மொத்த வாக்கு 633,654 அதாவது 6.84 சதவீதம்.
இது பிரிபடாத மொத்த வாக்காக இருக்கிறது. இதைக் கபளீகரம் செய்யாமல் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் வெல்வது கடினம் என ஐக்கிய தேசியக் கட்சி கவலை கொள்கிறது. ஆகவே அது புலிகளை வசப்படுத்தும் நோக்கத்தில் பல வேலைகளைச் செய்யவும் ஆசைவார்த்தை பேசவும் இப்போதே தொடங்கிவிட்டது. ஏதோ ஒரு வகையில் புலிகளுடன் பேச்சுவார்த்தையைத் தொடங்கிவிட்டால் ஜனாதிபதித் தேர்தலில் தமிழக் கூட்டமைப்பின் வாக்கு தனக்கே கிடைக்குமென ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக்கட்சி கணக்குப் பண்ணுகிறது. இவையெல்லாம் இறுதியில் ஆற்றைக்கடந்த கதையாகத்தான் இருக்குமென்பதில் யாரும எந்தச் சந்தேகமும் கொள்ளத் தேவையில்லை.

31.10.2004 சிவராம்.

ஒஸ்லோ பிரகடனம் ஒரு பொறி; அது கிழித்தெறியப்படவேண்டும்

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 01 Nov 2007 16:01:00 +0000

கருணா ஓடியது எதற்காக?

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 06 Oct 2007 12:18:00 +0000

கருணா இவ்வளவு துரித கதியில் இழிவுடனும் அவமானத்துடனும் பேரிகழ்வுடனும் வீழ்ச்சி அடைந்ததற்கான காரணம் தான் என்ன? அந்த 40 நீண்ட நாட்களாகப் பரபரப்பாக அரங்கேற்றப்பட்டுவந்த தனது வீர பிரதாபங்கள் அனைத்தையும் முற்றாகக் கைவிட்டு, எந்த வேகத்திலேயே தப்பி ஓடினார் இந்த கொள்கை துறந்த - இயக்கத்தை விட்டோடிய தளபதி அந்த நாட்களில் இவரால் வெளிக்காட்டப்பட்ட வியக்கத்தக்க காட்சிச்சாலை விளக்கமேலாண்மை திறனை ஊக்குவித்து வந்த கொழும்பு-சர்வதேச ஊடகவியலாளர்துறைகளைச் சேர்ந்த சிலர், இப்பொழுது ஐயத்துக்கிடமில்லாமல் கடும் ஏமாற்றத்திற்கு ஆளாகியுள்ளனர்.

எதற்காக அவர் வந்த கதியிலேயே அனைத்தையும் கைவிட்டு ஓடினார் என்ற வினாவே பலதரப்பட்ட சிங்களதேசிய இனவாதிகளிலும் தன்னடக்கமுள்ள எழுத்தாளர்களினதும் மூளைகளை எல்லாம் நச்சரித்துக்கொண்டிருக்கும் வினாவாகும். வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் பலம் வாய்ந்த பாரிய இராணுவ அமைப்பிற்கெதிராகப் போர்க்கொடி து}க்கி இவருக்கு நம்பிக்கை அளித்தது எது என்ற விளைவையே நாம் முதலில் வினவவேண்டும். தன்னுடைய உடைமையில் உள்ள ஆயுதங்கள், வன்னியிலுள்ள பாரிய பீரங்கித் தொகுதிகளுக்கும் எறிகணைகளுக்கும் எந்தவிதத்திலும் ஈடாகா என்பது கண்டிப்பாகக் கருணாவிற்குத் தெரியும். அவரது படைத்தளபாடங்களின் தேவை நிரப்பீடு வரையறைக்குட்பட்டது.

வன்னியிலுள்ள உயர் இராணுவ கட்டளை பீடம் வரையறையில்லாத்தேவை நிரப்பீடுகளைக் கொண்டது. அதேவேளை மேலும் கூடுதலான ஆயுத தளபாடங்களைக் கொண்டுவரும் தகமையும் மார்க்கமும் வன்னியிடம் உள்ளது. புலிகளது நுணுக்கமும் நவீனத்துவமும் வாய்ந்த கட்டளை பீடமும் முறையும் வடக்கிலேயே அமைந்துள்ளன. கடந்த 2 வருடங்களாகப் புலிகள் இந்த துறைகளில் கண்ட அளப்பரிய முன்னேற்றத்தைக் கருணா அறிந்திருக்க முடியாது. ஆனால் இதுபற்றி தனது தோழர்கள் மூலம் கேட்டறிந்து கொள்வதற்காக வாய்ப்பு அவருக்கு இருந்திருக்கலாம். வன்னியில் புலிகளால் நவீன ஆயுத தளபாட முறைகள் பெறப்பட்டுள்ளன என்பதையும் கருணா தெரிந்து வைத்திருப்பார்.

எனினும், தனது சொந்த மட்டக்களப்பு-அம்பாறை மாவட்டங்களைத் தனது பிடிக்குள் வைத்திருக்கமுடியும் என்று அவர் மிகவும் கூடுதலாகவே நம்பியிருந்தார். கிழக்கு மாகாணப் ப10கோள அமைப்பும், கொழும்பிற்கும் புலிகளுக்குமிடையே இருந்துவரும் போர்நிறுத்த ஒப்பந்தத்தின் ஏற்பாடுகளும், தனக்கு இராணுவ ரீதியாக அனுகூலமாக உள்ளன என்று அவர் நம்பினார். கிழக்கில் அவரது கட்டுப்பாட்டிலுள்ள பிரதேசங்கள் வன்னியிலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டிருந்து வெலிஓயாவிலிருந்து சேருவில் வரைக்கும் சிறீலங்கா இராணுவத்தின் ப10ரண கட்டுப்பாட்டிற்குள் இருந்த பெரிய ஆப்பு வடிவ நிலப்பரப்புக்கள் வன்னியைத் தனிமைப் படுத்தியுள்ளபடியால் தரைவழிமார்க்கமாக விடுதலைப்புலிகள் தங்களது பாரிய ஆயுதங்களையும் ஆயுத தளபாடங்களையும் போர் வீரர்களையும் நகர்த்தித் தனது கட்டுப்பாட்டிலுள்ள மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட அளவில்தானும் தாக்குதலை மேற்கொள்ள முடியாது என அவர் ப10ரணமாக நம்பினார்.

போர்நிறுத்த ஒப்பந்த ஏற்பாடுகளின் கீழ் விடுதலை புலிகள் சமாதான அலுவலகத்துடனும் இராணுவத்துடனும் இணக்கம் காணாமல் தமது முழுப்படையணிகளை நகர்த்த முடியாதெனவும் கருணா திடமாக நம்பியிருந்தார். அத்தோடு பாரிய பீரங்கி தொகுதிகளும் எறிகணைகளும் இல்லாத நிலையில் புலிகள் வெருகல் ஆற்றின் வடக்கு கரைகளில்
ஓரிரு படைகளை அனுப்பி தாக்குதல்கள் நடத்தினாலும் நீண்டகால சிறு சிறு மோதல்களே வாகரைப் பகுதிகளில் மட்டும் நிகழ்த்தலாமென முடிவாக நம்பியிருந்தார்.

கருணாவுக்கு அச்சமயம் தெரிந்தமட்டில் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தத்தை மீறாமல் பெரிய சுடுகலன்களையும் தொன் கணக்கிலான எறிகணைகளையும் கரையோரமாகக் கொண்டுசெல்லும் வல்லமை கடற்புலிகளுக்குப் போதாது என்றும் நினைத்தார். சிறீலங்காக் கடற்படையை விழிப்படையச் செய்யாமல் இராணுவ தளபாடங்களையும் போர் வீரர்களையும் கிழக்குக் கரையோரத்திற்கு 2 அல்லது 3 முறைகளுக்குமேல் கொண்டுசெல்லும் நிலையில் கடற்புலிகள் இல்லையென்று கருணா தனது முன் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் ஊகித்திருந்தார்.

கருணாவுக்குப் பொருந்தக்கூடிய இன்னுமொரு குறைபாடு புலிகளிடம் இருந்தது. மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் வடக்கு மூலையில் தாக்குதல் ஒன்றைத் தொடுக்கவும் அத்தாக்குதலை நிலைகுலையாமல் தக்க வைத்துக்கொண்டு தொடர்ந்து நடாத்தவும் வெருகல் ஆற்றின் வடக்குக் கரைகளில் அவர்களுக்கு ப10மராதடிச்சேனைக்கும் மாவடிச்சேனைக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட நிலப்பரப்பே ப10கோள ரீதியாக புலிகளுக்கு இருந்தது. இந்த நிலப்பரப்பிற்குக் கடல்மார்க்கமாகவும், தரைக்கப்பால் உள்ள கொந்தளிப்பான நீர்களுக்கு ஊடாகவுமே தளபாடங்களை அனுப்பவேண்டும். கப்பல்களிலிருந்து இராணுவச் சரக்குகளை இம்மார்க்கமாக இறக்குவது அவ்வளவு சுலபமான காரியமில்லை.

கருணாவின் கணிப்பின்படி புலிகள் வெருகலாற்றைக் கடந்து வாகரைப் பகுதிக்குள் வெற்றிகரமாக ஊடுருவினாலும் யு-11 வாழைச்சேனை - பொலநறுவை நெடும்பாதையைச் சிறீலங்கா இராணுவத்தை எதிர்கொள்ளாது கடக்க இயலாது. யு-11 பாதைதான் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்திற்கான பிரதான விநியோகப் பாதையானபடியால் அது இராணுவத்தின் அதியுயர பாதுகாப்பிற்கு உட்பட்டது. புலிகளால் தரவை வடமுனைப் பகுதியைக் (தொப்பிகல காடுகள்) கடல்மார்க்கமாகச் சென்றடைய முடியாது. அந்தப் பகுதியின் கிழக்குப் பக்கம் கடல் ஏரியால் சூழப்பட்டுள்ளது. இதற்கப்பால் உள்ள கரையோரப் பகுதிகள் இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.

எனவே, தனது கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பலமான பகுதிக்குள் கடல்மார்க்கமாகவோ, வாகரைய10டாகவோ போதிய படையணிகளுடனும் படைக்கலன்களுடனும் புலிகளால் வரமுடியாது என்று கருணா நம்புவதற்கு நல்ல காரணம் இருந்ததென்றே கூறவேண்டும். கருணா தனது பாதுகாப்பு நிலையைப் பல அடுக்குகளாக வகுத்து அமைத்திருந்தார். பின்வாங்கும் நிலைகளும், மீண்டும் ஒன்றுகூடும் இடங்களும் மிகவும் துல்லியமாகத் திட்டமிடப்பட்டு நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தன.

புலிகளின் தலைமைக்குப் பாதுகாப்புப் போர்முறை தெரியாதென வெளிநாட்டுப் பத்திரிகையாளர்களிடம், அவர்கள் வெளிப்படையாகவே அதிர்ச்சிகொள்ளும் வகையில், பரபரப்பற்ற அமைதியான முறையில் இந்தக் கட்சிமாறிய தளபதி தற்புகழ்ச்சியுடன் கூறிமகிழ்ந்தார். அங்கே நிழற்படக் கருவிகள் நிழற்படங்களை எடுத்தவண்ணம் இருக்க ஊடகவியலாளர்களுடன் உரையாடிக்கொண்டே தோடம்பழச்;சாற்றை உறிஞ்சிக்குடித்துக்கொண்டும், காலை உணவை அருந்திக்கொண்டுமே வன்னியின் இராணுவ மேலாதிக்கம்பற்றி எவ்வித படபடப்பும், குழப்பமும், அச்சமும் இல்லாது இதனை வெளியிட்டார். பெரிய வெள்ளிக்கிழமைப் பதிப்பில் 'ஐ லண்ட்" பத்திரிகை இவருடனான நீண்டதொரு செவ்வியைப் பிரசுரித்தவேளையில் வாகரைப் பகுதியின் வடக்குப் பகுதிக்கு அப்பாலில் இருந்து கருணாவின் பாதுகாப்பு அடுக்குகள் மீது 120 ஆஆ எறிகணைகள் குண்டுமாரி பொழியபப்பட்டது. இக்குண்டுமாரிப் பொழிவு எவரையும் கொல்வதற்காகப் பொழியப்படவில்லை. மாறாக, கருணாவின் ஆட்களை அதிர்ச்சிய10ட்டி மலைக்கவைத்து வேறு திசைமுகப் படுத்தவே பொழியப்பட்டது.

இந்தப் பொழிவின்போது வாகரை தற்பாதுகாப்பிற்குப் பொறுப்பாய் இருந்த கருணாவின் மூத்த சகோதரன் றெஐpயின் கட்டளை மையம் புலிகளின் விசேட படையணிகளால் கைப்பற்றப்பட்டது. கதிரவெளியின் தனது தற்காலிக இருப்பிடத்தில் இருந்த றெஐp, வினோதன், விசாலகன் 2, அன்பரசி படைப்பிரிவுகள் எல்லாம் அமைதியாகிவிட்டதை அறிந்தார். உடனே அவர் குண்டதிர்ச்சியால் வெருட்சிகொண்டு ஓட்டம் பிடித்தார். குண்டுமாரி நிற்பதற்கு முன்னர் புலிகளின் விசேட படைப்பிரிவுகள் இந்தக் கட்டளை மையங்களை அதிசயிக்கும் விதத்தில் அவற்றை செயலற்றவையாக்கிவிட்டுத் தமது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்தனர். அன்பரசி பெண்கள் படையணியைச் சேர்ந்த பெண் தளபதி சாவித்திரியும் வினோதன் படையணியைச் சேர்ந்த பாரதிராஐ_ம் படுகாயமுற்றனர்.

இன்னுமொரு விசேட படையணி சமர் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த இடத்திற்கு வெகு தொகைவில் ஜெயம் என்பவர் பயணம் செய்த வாகனத்தைப் பதுங்கியிருந்து தாக்கியழித்தது. கருணாவினால் கதிரவெளியில் உருவாக்கப்பட்ட முதிர்வுறாத, பயிற்சியற்ற கடற்புலிப் பிரிவின் தலைவரே இந்த nஐயம். ஜெயசிக்குறு படையெடுப்பு நகர்வை மேற்கொண்டபோது புலிகளின் மிகச் சிறந்ததாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட காலாற்படை அமைப்பே nஐயந்தன் படைப்பிரிவாகும். nஐயந்தன் படைப்பிரிவால் கருணாவின் படைகள் முடக்கப்பட்டன. சனிக்கிழமை காலை
கருணாவிற்கெதிரான புலிகளின் மட்டக்களப்பு அரசியல் பிரிவுத் தலைவர்கள் வன்னிக்குச் சென்றனர். ஒலிபெருக்கி மூலம் கருணாவின் படையணியைச் சேர்ந்தவர்களைக் கடற்கரைக்கு
அண்மையில் உள்ள குறிப்பிட்ட சில இடங்களில் கூடுமாறு அறிவிக்கிப்பட்டது. நண்பகல் மட்டும் 300 இற்கும் அதிகமானவர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களுடன் சரணடைந்தனர்.

இந்நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் நடத்தியவர் தம்பிராஜா ரமேஸ். இவர் கருணாவின் முன்நாள் உப தளபதியாவார். இவ்வாரம் இவர் கேணல் என்ற உயர் நிலைக்கு பதவியுயர்த்தப்பட்டுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அதேவேளை ஜெயந்தன் அணியின் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்குமுகமாக ஜிம்கெலி தாத்தாவினதும் றொபேட்டினதும் தலைமைகளில் துணைப் படைப்பிரிவுகளைக் கருணா அனுப்பிவைத்தார்.

வாகரையிலுள்ள கருணாவின் படைகளின் விநியோகப் பாதைகளைத் துண்டிக்கும் முகமாகப் புலிகளின் விசேட படையணிகள் சனிக்கிழமை இரவு பிரதான இடங்களில் தாக்குதல்களை நடாத்தின. பகல்வேளையில் புலிகளின் தேசியப் புலனாய்வு நிலையத்தில் செயற்படும் உளவியல் செயற்பாட்டுப் பிரிவு உட்பகை சார்ந்த போரின் பயனற்ற தன்மையைப் பற்றி உரையாடல்களைத் தொடங்கின. எனவே சனிக்கிழமை பின்னிரவு றெஜியாலும் றொபட்டாலும் ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட 2 எதிர்தாக்குதல்களும் தோல்வியில் முடிந்தன. ஞாயிறு காலை கருணாவின் படைகள் வாகரையை விட்டு சிதறியோடித் தொப்பிகலவுக்குப் பின்வாங்கின. கருணாவின் படையணிகளைத் தேடிக் கொண்டுவரும் புலிகள் யு-11 பாதையைப் பாரியளவில் கடப்பதைத் தடுத்து நிறுத்தும் பொருட்டு சிறீலங்கா படையின் கூடுதல் படைப்பிரிவுகளை யு-11 பாதையில் நிலைகொள்ள வைக்கப்பட்டன.

இதேவேளை, அம்பாறை மாவட்டத்தின் புலிகளின் இராணுவ பிரிவின் தளபதியும் கருணாவின் எதிர்க்;கிளர்ச்சியின்போது வெளிநாட்டிற்குச் சிகிச்சைக்காகச் சென்றவருமான ஐனார்த்தனின் தலைமையில் புலிப்படை பிரிவு ஒன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு மட்டக்களப்பின் தெற்கில் 76 கி.மீற்றர் தொலைவில் அமைந்துள்ள திருக்கோவிலுக்கு வந்து சேர்ந்தது. அம்பாறை மாவட்டத்தின் புலிகளின் அரசியற் பிரிவின் தலைவர் குயிலின்பனும் உளவியல் நடவடிக்கைப் பிரிவினரும் ஐனார்த்தனுடன் வந்திருந்தனர். அவர்கள் விடுதலைப்புலிகளின் கஞ்சிகுடிச்சாறில் அமைந்துள்ள தளத்துடனும் வானொலித் தொடர்பை ஏற்படுத்தினர். 24 மணித்தியாலங்களுக்கு மேற்பட்ட தொடர்ச்சியான கலந்துரையாடல்கள், விவாதங்கள், எதிர்வாதங்கள், மனமாற்றங்களுக்குப் பின்னர் அனைத்துப் பிரிவுத் தலைவர்களும் புலிகளுடன் மீண்டும் இணைய ஒத்துக்கொண்டனர். ஒரு துவக்குசூடாவது சுடப்படவில்லை. அது ஒர் உளவியல் செயற்பாட்டின் வெற்றியாகும்.

கருணாவினுடைய முன்னாள் இராணுவ புலனாய்வுப் பிரிவின் முக்கியஸ்தரான ரமணவால் தலைமை வகித்துச் செல்லப்பட்ட புலிகளின் குழு ஒன்று வாகரையில் பெரிய வெள்ளிக்கிழமை அன்று மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதலுக்கு முன்னர் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் தெற்கு பகுதிகளுக்குள் பிரவேசித்துக் கடற்கரை அப்பாலுள்ள நிலப்பரப்புகளின் பெரும்பாலான பகுதிகளைத் தமது கட்டுப்பாட்டை நிலைகொள்ள செய்தது. அதே வேளை இயக்கத்தைக் கைவிட்ட தளபதி வாகரையினதும், அம்பாறை மாவட்டத்திலுள்ள தமிழ் பிரதேசங்களினதும் வீழ்ச்சியையிட்டு தாறுமாறாகக் குழப்பமடைந்தார். ஆனால் அவர் தொப்பிகலவில் தான் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக இன்னமும் நம்பினார்.

கருணா தனது பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளைத் திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்த மேற்கு வடமேற்கு பகுதியில் அமைந்துள்ள இரகசிய முகாமை நோக்கி ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு புலிகளின் விசேட படையணிகளின் தாக்குதல்கள் 2 நடைபெற்றன. இது கட்சிமாறிய தளபதிக்கும் அவரது சகாக்களுக்கும் பேரதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. இந்த 2 தெரிவு செய்யப்பட்டுத் துல்லியமாக மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதல்களும் கருணாவை பெரும் பீதிக்கும் குழப்பத்துக்கும் ஆளாக்கியது. தன்னுடைய பாதுகாப்பு மையங்களுக்குப் புலிகளின் விசேட படையணிகள் ஊடுருவி வந்தமை அவரால் புரிந்துகொள்ளமுடியாத புதிராகவே அவருக்கிருந்தது. அவர்கள் துரிதமாக நகர்வுகளை மேற்கொண்டனர். இந்த புது போர்முறைகளைக் கருணா அவர்கள் அடிக்கடி செல்லாத வன்னியில் ஒரு தெளிவற்ற முறையில் கேள்விப்பட்டிருந்த போதிலும் அதுபற்றி ஆழமாகச் சிந்தித்துப் புரிந்துகொள்வதற்கான அவகாசமும் நேரமும் அக்கணத்தில் அவருக்கு இருக்கவில்லை.

தரவை- வடமுனை காடுகளில் அமைந்துள்ள பிரதான முகாம்களின் பிரிவுத் தளங்கள் மீது தொடுக்கப்பட்ட விசேட படையணியின் தாக்குதல்களும் உளவியல் செயற்பாடுகளும் கருணாவைக் கிலிகொள்ளச் செய்து, எத்தகைய சந்தர்பங்களிலும் தனக்கு விசுவாசமாக இருப்பார்கள் என்ற எதிர்பார்ப்பும் குலையவே, அவர் தனது படையணிகள் மீது கொண்டிருந்த பிடியை இழந்தார். ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு கொள்கைமாறிய தளபதி கிட்டத்தட்ட 12 நண்பர்களுடனும் லெப்ரினன்களுடனும் மட்டக்களப்பை விட்டு தப்பி ஓடினார். கிழக்கு மாவட்டத்தின் புலிகளின் பெண்கள் படைப்பிரிவின் தளபதியாகிய நிலாவினியும் இவர்களுடன் சேர்ந்து மட்டக்களப்பைவிட்டுத் தப்பிஓடினார். இவருடைய குறுகிய கால ஆயுளைக்கொண்ட எதிர்புரட்சி உண்மையிலேயே புலிகளுக்கு உதவியது என்றே சொல்லலாம்.

ஏனெனில், அவர்கள் சிறீலங்காவின் அரசியல் இராணுவச் சமன்பாடுகளுக்கு மேலாக ஒரு பலம்வாய்ந்த தடத்துடன் தங்களை வெளிக்காட்ட இது உதவியது என்று துணிந்து கூறலாம். 'நாங்கள் கருணாவை, எங்களுடைய தலைவரின் பணிப்புரைகளுக்கு அமைவாக இரத்தம் சிந்தாமல் வெளியேற்றவே எங்களது நடவடிக்கைகளைத் திட்டமிடுகிறோம். எதிர்காலத்தில் அவர்கள் கனவிலும்கூட எதிர்ப்புக்கொடி து}க்குவதற்குச் சிந்திக்காத வண்ணம் நாங்கள்
எங்கள்; செயற்பாட்டைச் செய்துமுடிப்போம்". என்று கேணல் ரமேஸ் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் கூறினார்.

புலித்தலைவரைத் தான் எதிர்த்து நிற்கப்போவதாக கருணா பிரகடனப்படுத்தியபின் ஊடகங்கள் வெளிக்கொண்டு இவரை போற்றிப் புகழும்போதுகூட கருணா இன்று ஒரு சிறந்த தளபதியாக்கிய அவரது குருமாரையும், அவரை இந்நிலைக்கு உருவாக்கிய அறிவுரையாளர் மனோ மாஸ்ரர் அவர்களையும் அவர்கள் மறந்துவிட்டனர்போலும். அவர்கள் மட்டுமல்ல உள்நாட்டு வெளிநாட்டு அரசியல் ஆய்வாளர்களும்கூட இதனைக் கவனத்தில்கொள்ளவில்லை. கருணாவை உருவாக்கியவர்கள் அனைவரும், மனோ மாஸ்ரர் உட்பட, அவரை நிராகரித்துவிட்டார்கள். கருணா தோற்கடிக்கப்பட்ட முறை புலிகளால் இரண்டு வருடங்களுக்கு முதல் போர்நிறுத்த ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பமிட்ட காலந்தொட்டு அவர்கள் எவ்வளவு து}ரம் துணிவும் வீரமும்கொண்டு வளர்ந்திருக்கிறார்கள் என்பதை ஒரு சிறிய அளவில் வெளிக்காட்டுகிறது.

கடந்த 2 வருடங்களின்போது பிரபாகரனால் உருவாக்கப்பட்ட விசேட படையணிகளும் உளவியல் செயற்பாடுகளுக்கான பிரிவுகளும் எத்துணை வல்லமை பொருந்தியவை என மூத்த புலிகளின் தளபதியாக இருந்த கருணாவிற்குக்கூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை. பிணக்குக்கு நியாயப10ர்மவான தீர்வை எட்டுவதற்குப் பதிலாக சிங்கள அரசு, சீPர்செய்ய முடியாதுபோல் தோற்றமளிக்கின்ற விருப்பு மனச்சார்புடைய கொள்கைகளையே பேணி வளர்த்துவந்துள்ளது. அதனால்தான் அது தமிழர் பக்கம் இருக்கின்ற பிழையான குதிரையை அவ்வப்போது ஊக்குவித்து வருகின்றது. எவரும் தன்னை ஒரு ஒட்டுண்ணியாகப் பாவிக்க முடியாதபடி வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் அவர்கள் எப்பொழுதுமே ஆயத்த நிலையிலேயே
இருந்துகொண்டிருக்கிறார்.

சிவராம்

- Daily miror

கருணாவுக்கு ஒரு கடிதம்

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 06 Oct 2007 12:11:00 +0000

அன்பின் கருணாவுக்கு, வணக்கம்!

அரியத்திடம் நீங்கள் கூறிய தகவல் கிடைத்தது. என்மீது நீங்கள் வைத்திருக்கும் மதிப்பிற்கு நன்றி.

நீங்கள் விடுதலைப் புலிகளிடமிருந்து பிரிந்து தனித்து இயங்கப்போவதாக 'அசோசியட்டட் பிரஸ்" என்ற அமெரிக்க செய்தி நிறுவனத்திற்கு அறிவித்ததைக் கேள்வியுற்று மட்டக்களப்புக்கு விரைந்து வந்தேன். அந்தச்; செய்தி பொய்யாக இருக்கும். பிரச்;சினைகள் ஏதாவது இருந்தால் அது எமது விடுதலைப்போராட்டத்தைப் பாதிக்காத வகையில் சுமுகமாகத் தீர்க்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில் கொக்கட்டிச்;சோலைக்கு வந்தேன். அங்கே ஒரு பகல் பொழுதை உங்களோடு தொடர்புகொள்ளும் முயற்சியில் செலவழித்தேன். முயற்சி பயனளிக்கவில்லை.

போர் உக்கிரமாக நடந்துகொண்டிருந்த காலத்தில் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் சிறீலங்கா இராணுவத்தின் பல அச்;சுறுத்தல்களுக்கும் கெடுபிடிகளுக்கும் மத்தியில் நின்று செயல்பட்ட ஊடகவியலாளர் பற்றி நீங்கள் அடிக்கடி பெருமையுடன் பேசியிருக்கிறீர்க்ள். நீங்கள் போராளிகளிடம் என்னுடய கட்டுரைகளை கட்டாயம் படிக்கும்படி கூறுவதை அறிந்து நான் பலதடவை பெருமைப்பட்டிருக்கிறேன்.

எமது மாவட்டத்தின் நன்மை கருதி அதன் முன்னேற்றம், சுபீட்சம் என்பவற்றை பற்றி மட்டக்களப்பின் ஊடகவியலாளர்களோடு நீங்கள் பல்வேறு முறை உரையாடியிருக்கிறீர்கள். நாங்களும் பலமுறை உரிமையோடு உங்களை அணுகி எமது மண்ணின் அரசியல், சமூகப் பிரச்;சினைகளைப் பற்றி மனம்விட்டுப் பேசியிருக்கின்றோம். ஆனால், நீங்கள் விடுதலைப் புலிகளிலிருந்து பிரிவதாக எடுத்த பாரது}ரமான முடிவைப்பற்றி எங்களிடம் ஒருவார்த்தை கூட இதுவரை பேசவில்லை. மட்டக்களப்பு அம்பாறை மாவட்ட மக்களின் நலன்கருதியே நீங்கள் தனித்து இயங்கமுடிவு எடுத்ததாகக் கூறிவருகின்றீர்கள். அந்த மக்களின் ஒரு இன்றியமையாத அங்கமாகவே ஊடகவியலாளரான நாம் உள்ளோம் என்பதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொண்டதாலேயே எம்மோடு நெருங்கிப் பழகினீர்கள். ஆனால் எமது மட்டு-அம்பாறை மாவட்ட மண்ணையும் அதன் மக்களையும் மிகப் பாரது}ரமாகப் பாதிக்கின்ற முடிவை எடுத்தபோது நாங்கள் ஏன் உங்கள் கண்களில் படவில்லை? ஏன் அமெரிக்கச்; செய்தி நிறுவனமான 'அசோசியேட்டட் பிரஸ்"சிற்கு மட்டும் உங்களுடைய முடிவுகளை பிரத்தியேகமாக அறிவித்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்? மட்டக்களப்பு என்றால் கிலோ என்ன விலை என்று கேட்டிடும் சிமாலி சேனாநாயக்க மட்டுமே உங்கள் கருத்தை வெளிக்கொணர தகுதி வாய்ந்தவராக ஏன் தெரிந்தெடுக்கப்பட்டார்?

மட்டக்களப்பு அம்பாறை மாவட்ட மண் மீது உங்களுக்குப் பற்றும் பாசமும் இருக்கிறது - அதனால் தான் தனித்து இயங்கப்போகின்றேன் என கூறும் நீங்கள் சிங்கள இராணுவத்தின் கோரப்பிடியில் எமது மக்கள் சிக்கி மரண ஓலம் எழுப்பிய காலங்களிலே எமது வேதனை கண்டு எள்ளி நகையாடிய சிங்கள பேரினவாத ஊடகவியலாளர்களை எப்படி இப்போது உங்கள் நெருங்கிய நண்பர்கள் ஆக்கிகொண்டிர்கள்? எமது மண்ணையும் மக்களையும் உங்களுடைய ஆணையின் கீழ் தமிழீழம் என்ற இலட்சியத்தோடு விடுதலைக்கு வித்தாகிப்போன எமது போராளிகளையும் இழிவுபடுத்தும் கொச்;சைப்படுத்தும் உங்களிடம் அவர்கள் எடுக்கின்ற ஒவ்வொரு பேட்டியையும் எவ்வாறெல்லாம் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதை நீங்கள் அறிவீர்களா? தெரியாவிட்டால் கொழும்பில் இருந்து வெளிவரும் சிங்கள ஆங்கில பத்திரிகைகளை து}க்கிபாருங்கள்.

'இன்னும் ஒரு தமிழ் எட்டப்பன் கிடைத்துவிட்டான்" என அவை கொக்கரிப்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். அவர்கள் உங்களையும் தலைவரையும் கொச்;சைபடுத்தி இழிவுபடுத்தி முன்பக்கத்தில் வரைகின்ற கேலிச்;சித்திரங்களை கண்டால் எந்தவொரு தன்மானமுள்ள மட்டக்களப்பானும் கூனிக்குறுகிப்போவான்.

கருணா ஈவிரக்கமற்ற கொலைகாரன், பிள்ளைபிடிகாரன் என்றெல்லாம் கொழும்புப் பத்திரிகைகள் மிககேவலமாக உங்களைப்பற்றி எழுதிய காலத்தில் தமிழ் ஊடகவியலாளர்கள் குறிப்பாக மட்டக்களப்பு செய்தியாளர்கள் எவ்வாறெல்லாம் பொதுநன்மை கருதி உங்களுக்கு உறுதுணையாக நின்றோம் என்பதையெல்லாம் கணப்பொழுதில் மறந்து சிங்கள பேரினவாத ஊடகங்களையும் எமது மண்ணோடு எந்த சம்பந்தமும் இல்லாத வெளிநாட்டு செய்தி நிறுவனங்களையும் இப்போது நீங்கள் தலையில் வைத்துக்கொண்டாடுவதன் மர்மம் என்ன?

இனி விடுதலைப் புலிகளிடம் இருந்து பிரிந்து செல்வதற்கு நீங்கள் கூறும் காரணத்தைப் பார்ப்போம். மட்டு-அம்பாறை மாவட்டப் போராளிகள் வடக்கில் சென்று போராடி மடிவதை நீங்கள் விரும்பவில்லை எனவும் அவர்கள் தென் தமிழீழத்தை காப்பதற்கே கடமைப்பட்டவர்கள். ஆகவே வன்னிக்கு நீங்கள் போராளிகளை அனுப்ப மறுத்து தனித்து இயங்க முடிவு செய்ததாகவும் கூறியுள்ளீர்கள். 'nஐயசிக்குறு" என்ற மாபெரும் படையெடுப்பை முறியடிக்க தலைவர் பிரபாகரனின் வலதுகரமாக நின்று வன்னியிலிருந்து அனைத்து தளபதிகளுக்கும் தலைமைத் தளபதியாக செயல்பட்ட நீங்கள் இப்படிக் கூறியிருப்பது எனக்கு மகா வியப்பை தருகின்றது. தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் போரியல் மூலோபாயம் எது? அதன் தன்மை என்ன? என்பதை அறியாத சிறுபிள்ளை அல்ல நீங்கள். தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் போரியல் மூலோபாயம் என்பது நீங்கள் 10 வயதுப் பாலகனாக இருந்த காலத்தில் கிழக்குப் பிராந்தியத்தின் இராணுவ புவியியல் அம்சங்களைக் கவனமாக கருத்தில் கொண்டு வகுக்கப்பட்டதாகும். இது நீங்கள் பள்ளி செல்லும் பாலகனாக இருந்த காலத்தில் மட்டு-அம்பாறை மண்ணில் இருந்து விடுதலைக்கென புறப்பட்ட எமது போரட்ட முன்னோடிகள் பலராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அடிப்படைப் போரியல் மூலோபாயமாகும்.

உலக விடுதலைப்போரியல் நுணுக்கங்களைக் கவனமாகக் கற்றதன் அடிப்படையிலேயே தமிழீழ விடுதலையின் இராணுவ மூலோபாயம் வகுக்கப்பட்டது என்பது நீங்கள் நன்றாக அறிந்தவிடயமாகும். ஒரு தேசிய விடுதலைப்போர் ஏகாதிபத்திய தரவுடன் இயங்கும் ஓர் அடக்குமுறை அரசின் படைகளுக்கு எதிராக போராடுவதனால் அதற்கு விடுக்கப்பட்ட தக்கவைக்கப்படக்கூடிய தளப்பிரதேசம் இன்றியமையாதது. வியட்னாம் விடுதலைப்போருக்கு யுனான் மாநிலமும், கிய10பாவின் விடுதலைப்போர், கிழக்கு திமோரின் விடுதலைப்போர் ஆகியவற்றுக்கு அவற்றின் மத்திய மலைப்பிராந்தியங்களும் எரித்திரிய விடுதலைப்போருக்கு அதன் போராளிகளால் தக்கவைக்கப்பட்ட தளப்பிரதேசமும் அந்த நாடுகளின் சுதந்திர போராட்ட வெற்றிக்கு எவ்வாறு வழிவகுத்தன என்பதை உலக போரியல் வரலாறு பதிந்துவைத்துள்ளது. இவ்விடுதலை வரலாறுகளையும் அவை தந்த போரியல் பாடங்களையும் கற்றறிந்த கிழக்கு மாகாண விடுதலை போர் முன்னோடிகள் முன்வைத்த கோட்பாட்டையே அறியாதவர் போல் நீங்கள் பேசுவது எனக்கு வேதனையளிக்கின்றது.

ஓர் ஒடுக்குமுறை அரசின் - அதுவும் குறிப்பாக ஏகாதிபத்திய மற்றும் பிராந்திய சக்திகளின் துணையோடு செயற்படுகின்ற ஒரு அரசின் படைகளை முறியடித்து தேசிய விடுதலையை ஒரு இனம் முன்னெடுக்க வேண்டுமானால் அது எக்காலத்திலும் சிறிய கெரில்லா போர்முறையில் மட்டும் தங்கியிருக்க முடியாது. பலமான பின்னணியுடன் இயங்கும் எதிரியை முறியடிக்க அல்லது வலுவிழக்க செய்வதனால் விடுதலைப்போராட்ட அணிகளை சிறந்த பயிற்சிகளும் தொழில்நுட்பங்களும் மருத்துவ வசதிகளும் கொண்ட மரபுவழி இராணுவமாக மாற்றியமைப்பது கட்டாயமாகும். பெரிய அணிகளை பயிற்றுவிக்கக்கூடிய ஆயுதங்களை பெருமளவில் களஞ்சியப்படுத்தக்கூடிய காயப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான போராளிகளையும் பேணக்கூடிய தங்குதடைகள் இன்றி களமுனைக்கு சகலவிதமான வழங்கல்களையும் செய்திடக்கூடிய தளம் இதற்கு அவசியம். அதைவிட இப்படியான ஒரு தளப்பிராந்தியம் பாதுகாப்பானதாக இருப்பது இன்னும் அவசியமாகும். இவ்வாறான ஒரு தளத்தை வெற்றிகரமாகத் தக்க வைப்பதில்லேயே விடுதலைப்போரின் வெற்றி தங்கியுள்ளது என்பது போரியல் தரம் அடிப்படை பாடம்.

கிழக்கு மாகாணத்தின் அனைத்துப் பகுதிகளும் எதிரியின் எறிகணை வீச்;சு எல்லைக்கு உட்பட்டவையாகவே காணப்படுகின்றன. அதாவது கிழக்கில் எமக்குத்தளப் பிரதேசங்களாக அமையக்கூடிய கஞ்சிக்குடிச்;சாறு, தரவை, வாகரை, சம்பூர், சேனைய10ர் பகுதி திருமலை வடக்கில் பேராரு, திரியாய் காடு ஆகிய அனைத்துமே சிறிலங்கா படைகளின் எறிகணை வீச்;சு எல்லைக்கு உட்பட்டவையே. அதுமட்டுமன்றி அவை கடல்வழியாகவும் தரைவழியாகவும் சிறிலங்கா படைகளால் மிக இலகுவாக ஊடுருவக்கூடியவையாகும். இதற்கேற்றவகையில் சிறிலங்கா அரசு போரியல் தொலைநோக்குடன் பல சிங்கள குடியேற்றங்களை கிழக்கின் எல்லைப்புறங்களில் ஏற்படுத்தியது. அதுமட்டுமன்றி கிழக்கின் தளப்பிராந்தியங்களாக கருதப்படக்கூடிய பிரதேசங்கள் காடுகளும் பற்றைக்காடுகளும் வாவிகளும், களப்புகளும், திறந்தவெளிகளும் கொண்டவையாகக் காணப்படுகின்றன. இவை கடலுக்கும் சிங்கள எல்லைக்கும் இடையில் ஆகக்கூடிய து}ரம் 40 கிலோ மீற்றராகவும் ஆகக்குறைந்த து}ரம் 15 கிலோ மீற்றராகவும் காணப்படுகின்றன. ஆகவே, இவற்றை விடுவிக்கப்பட்ட தளப் பிராந்தியங்களாக ஒரு கெரில்லா இயக்கம் எடுத்த எடுப்பில் தக்கவைப்பது சாத்தியமற்றது என்பது தெளிவு.

ஆனால், முல்லைத்தீவு மாவட்டமானது இலங்கைத்தீவிலேயே காடுகளின் அடர்த்திகூடிய மாவட்டமாகும். அதுமட்டுமன்றி கிழக்கைப்போலல்லாது காடுகளுக்கும் கடற்கரைக்கும் தொடர்ச்;சியுள்ள ஒரு பிராந்தியமாக அது காணப்படுகின்றது. கடலிலிருந்தோ சிங்கள எல்லையிலிருந்தோ பெறப்படக்கூடிய எறிகணை வீச்;சு எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட பல உட்பிராந்தியங்களைக் கொண்ட இடமாகவும் அது காணப்படுகின்றது.
இவற்றையெல்லாம் ஆராய்ந்ததன் அடிப்படையிலேயே கிழக்கு வன்னிப் பிராந்தியம் தமிழீழ விடுதலைப்போராட்டத்தின் தளமாக அமையவேண்டுமென ஆரம்பத்திலேயே தீர்மானிக்கப்பட்டது.

இதனடிப்படையில்தான் பிரதேச வேறுபாடின்றி அனைவரும் எமது விடுதலைத் தளப்பிராந்தியத்தை பலப்படுத்த நீண்டகாலமாகச்; செயற்பட்டு வந்துள்ளோம். அந்தத் தளப்பிராந்தியம் இல்லாதிருந்தால் நீங்கள் இன்று உங்களை வளர்த்துவிட்ட தாய்வீட்டிற்கே சவால் விடுவதற்கு உங்களுக்கு பின்பலமாக இருக்கின்ற எந்த ஒரு கனரக ஆயுதமும் எமக்குக் கிடைத்திருக்க முடியாது. அந்தத் தளப்பிராந்தியம் இல்லாதிருந்தால் நீங்களொரு மரபுவழி இராணுவத் தளபதியாக பெயரெடுத்திருக்க முடியாது. அதுமட்டுமா? இன்று சிங்களப் பத்திரிகையாளர்களுக்கும் எமது இனம் பிளவுபட்டுக் கிடப்பதை வேடிக்கை பார்க்கவரும் வெளிநாட்டு ஊடகவியலாளர்களுக்கும் நீங்கள் பெருமையுடன் அழைத்துச்; சென்று காட்டுகின்றீர்களே அந்த மீனகம் இராணுவத்தளம்: அதை அமைத்திருக்க முடியுமா? தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் விடுவிக்கப்பட்ட தளப்பிரந்தியம் வன்னியிலிருக்கிறது. அதன் அடுத்த கட்ட வளர்ச்;சியை எப்படியாவது தடுத்திடவேண்டும் என்ற பயங்கரத்தில் சிறிலங்கா இராணுவம் தனது படைபலத்தின் பெரும்பகுதியை விடுவிக்கப்பட்ட எமது வன்னித் தளப்பிராந்தியத்தைச்; சுற்றி குவித்ததாலேயே நீங்கள் மட்டக்களப்பில் முடிசூடா சிற்றரசனாக பயமின்றிச்; செயல்படக்கூடியதாயிற்று. மட்டக்களப்பில் படுவான்கரைப் பகுதியிலிருந்து எதிரி 44 இற்கும் மேற்பட்ட சிறு முகாம்களையும் தளங்களையும் மூடி வடக்கிற்குக் கொண்டு சென்றதால்தான் நீங்கள் அங்கு தனிக்காட்டு மன்னனாக கோலோச்சக்கூடியதாக இருக்கிறது.

மாறாக எமது மாவட்டத்தின் தளப்பகுதிகளை எதிரியுடன் போரிட்டு விடுவிக்கும் முயற்சியில் நாம் இறங்கியிருந்தால் வன்னியில் இழந்ததைவிட கூடுதலான எமது மாவட்டப் போராளிகளை நீங்கள் இழக்கவேண்டி வந்திருக்கும் என்பது மறுக்கவோ மறைக்கவோ முடியாத உண்மை. 1995ம் ஆண்டு புதுக்குடியிருப்பு விசேட அதிரடிப்படை முகாம்மீது நீங்கள் மேற்கொண்ட தாக்குதலிலும், வவுணதீவு முகாம் மீது மேற்கொள்ளப்பட்ட தாக்குதலிலும் இறந்த எமது மாவட்டப் போராளிகளின் கணக்கை வைத்துக்கொண்டு பார்த்தால் வன்னியில் நாம் இழந்ததை விட கூடுதலான போராளிகளை மட்டுமல்ல எமது மக்களையும் இழக்கவேண்டி வந்திருக்கும் என்பதை நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். வன்னியும் யாழ்ப்பாணமும் பேரழிவுகளையும், பொருளாதாரத் தடைகளையும் சந்தித்த வேளையில் மட்டக்களப்பு கல்வியிலும் பல்வேறுதுறைகளிலும் ஒப்பீட்டளவில் முன்னேறியது என்பதை நாம் மறுக்கமுடியாது. மட்டக்களப்பில் 1995 இன் பின்னர் நாம் வடக்கைப்போல் பேரழிவுகளைச்; சந்திக்காமல் இருந்ததற்கு வன்னியில் உங்கள் ஆணையின் கீழ் தம் இன்னுயிரை ஈந்த அனைத்து மாவட்ட போராளிகளும் காரணமாக இருந்துள்ளனர்.

இதையெல்லாம் மறைத்து நீங்கள் போரியல் அரிவரி தெரியாத கற்றுக்குட்டியாக பிரதேசவாதம் பேசுவது ஏன்? உங்களுடைய நிலைப்பாடு மேற்படி விடயங்களை ஆராயும்போது தர்க்கரீதியாகவும் நியாயபூர்வமாகவும் எடுக்கப்பட்ட முடிவாகத் தெரியவில்லை. இதை நான் மட்டக்களப்பு மண்ணில் நேற்றுப் பெய்த மழையில் முளைத்த காளானாக் கூறவில்லை. அந்த மண்ணோடு பல நு}ற்றாண்டுகளாக பின்னிப்பிணைந்த பரம்பரையைச்; சேர்ந்தவன் என்ற வகையில் எடுத்துரைக்கிறேன். விடுதலைப்போரை மீண்டும் உரமூட்டிட வருக என உங்களிடம் வேண்டி நிற்கிறேன்.

வணக்கம்
த.சிவராம்

14.03.04

‘ஆர்ச்’ பிரச்சினையில் இருந்து பெற்ற அனுபவம்

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 04 Oct 2007 14:57:00 +0000

இந்தோனேசியாவின் ‘ஆர்ச்’ மானிலப் பிரச்சினையும், அதனைத் தீர்த்துவைப்பதற்காக அண்மையில் நடைபெற்ற சமாதான முயற்சிகளும், தமிழ் மக்களின் பிரச்சினையை ஒத்ததாகவே இருக்கின்றது.
வடக்குக் கிழக்கைப் பொறுத்தவரையில், எதுவுமே நிட்சயமில்லாத இந்தக் காலகட்டத்தில், ‘ஆர்ச்’ பிரச்;சினை தொடர்பாக வெளிப்படையாகத் தெரிகின்ற சில விடயங்களை நாம் நிச்சயம் கவனத்தில் எடுத்தேயாகவேண்டி உள்ளது.
இந்தோனேசியப் பிரச்சினையை டோக்கியோவில் வைத்து சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளின் மூலமாகத் தீர்த்து வைப்பதற்கு ஜப்பான் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் கடந்த வாரம் தோல்வியில் முடிவடைந்தது. அதனைத் தொடர்ந்து, ‘ஆர்ச்’ விடுதலைப் போராளிகளை ஒழித்துக்கட்டுவதற்காக இந்தோனேசிய இராணுவம் ஆயிரக்கணக்கான தனது படையினரைப் ‘பரசூட்டுக்கள்’ மூலம் ‘ஆர்ச்’ மாநிலத்தில் தரையிறக்கினர்.
டோக்கியோ சமாதான மாநாடு தோல்வியில் முடிவடைந்ததைத் தொடர்ந்து, அமெரிக்கா, ஜப்பான், அவுஸ்திரேலியா மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றியம் என்று பலரும், சண்டையை நிறுத்தும்படி இரண்டு தரப்பினரிடமும் கோரிக்கை விடுத்திருந்தார்கள். இப்படியான சமாதானத்திற்கான கோரிக்கைகள் சமாதானத்திற்கான கோரிக்கைகள் பலதரப்பாலும் முன்வைக்கப்பட்டிருக்கும் போதிலும், இந்தோனேசிய இராணுவத் தளபதி ஜெனரல் எந்ரியார்தனோ சுடார்டோ, போராளிகளை அழித்தொழிக்கும் படி தனது இராணுவத்தினருக்குக் கட்டளையிட்டிருந்தார். இப்படி சமாதானத்திற்கான அழைப்பை விடுத்திருந்த பெரிய சக்திகளோ, உண்மையிலேயே இந்தோனேசிய இராணுவத்தினது திட்டங்களைப் பூரணமாக அறிந்திருந்த அதேவேளை, மிகவும் துரித கதியில் போராளிகளுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கப்படவேண்டும் என்றும் இவற்றில் சில சக்திகள் ஆவல் கொண்டிருந்தன.
ஆர்ச் மாநிலத்தில் காணப்படுகின்ற வளங்களில் இருந்து கிடைக்கும் நன்மைகளை, இந்தோனேசிய மத்திய அரசு, ‘ஆர்ச்’ மாநிலத்துடனும் பங்கிட்டுக்கொள்ளவேண்டும் என்பதும், விடுதலைப் போராளிகளது ஒரு முக்கியமான கோரிக்கையாக முன்வைக்கப்பட்டிருந்தது. ‘ஆர்ச்’ பிரதேசங்களில் எந்தவிதமான அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகளும் கடந்த காலங்களில் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. முன்னைய இராணுவ நடவடிக்கைகளினால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நிவாரணம் கிடைக்கவில்லை. இதன் காரணமாக, இப்பிரதேச வாழ் மக்கள் மிகவும் வறுமையான நிலையிலேயே தொடர்ந்து காணப்படுகின்றார்கள்.
தேசிய வருமானம் அனைத்தும் மத்திய அரசாங்கத்தினாலேயே கையாளப்பட்டு வருவதால், தங்களது தாயகப் பிரதேசங்கள் அபிவிருத்தி அடையாமல் இருப்பதுடன், தமது தாயகப் பூமியில் இருந்து கிடைக்கும் வளங்கள் கூட மத்திய அரசாங்கத்தின் சுரண்டல்களுக்கு உள்ளாகி விடுவதாக, ‘ஆர்ச்’ கெரில்லாக்கள் தெரிவிக்கின்றார்கள்.
‘ஆர்ச்’ மாநிலமானது, மிகுந்த வளங்களைக் கொண்ட ஒரு பிரதேசம் என்பதுடன், கேந்திர முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு அமைவிடமாகவும் அது உள்ளது. உலகின் பெரும்பாலான வர்த்தகப் போக்குவரத்து நடைபெறுகின்றதான ‘மலாக்கா’ கால்வாயின், ‘வாய்’ என்று கூறப்படுகின்ற இடத்தில், ‘ஆர்ச்’ தனது அமைவிடத்தைக் கொண்டிருப்பது, இதன் சிறப்பம்சம் ஆகும்.
‘ஆர்ச்’ஆனது, இந்தோனேசிய நாட்டின் ஒரு பகுதி என்றாலும், தமது சொந்த நன்மைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே இந்தப் பிரதேசம் தொடர்பாக, மேற்குலகம் அதிக அக்கறை செலுத்தி வருகின்றது.
‘ஆர்ச்’ பிரச்சினையில் இருந்து, இலங்கையின் வடக்குகிழக்கு பிரச்சினை அதிக வேறுபாடுகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. இந்து மகா சமுத்திரத்தின் இரண்டு முக்கிய கடற்பாதைகள், இலங்கையின் வடக்கு கிழக்கை அண்டியதாகவே அமைந்துள்ளன. இந்து சமுத்திரத்தின் முக்கியமான ஒரு சந்தி, மன்னார் குடாவை அண்டியும், வங்காள விரிகுடா கடற் போக்குவரத்துப் பாதை இலங்கையின் கிழக்குக் கடற்பரப்பை அண்டியுமே அமைந்துள்ளன.
‘ஆர்ச்’ போன்று அல்லாமல், வடக்கு கிழக்குப் பிரதேசம் எண்ணெய்வளம் அற்ற ஒரு பிரதேசமாக இருக்கலாம். ஆனால், வடக்கு கிழக்கின் சில கரையோரப் பிரதேசங்கள் இல்மனைட் மற்றும் ‘ரூட்டில்’ தாதுப் பொருட்களை பெருமளவு தமதாகக் கொண்டிருக்கின்ற பிரதேசங்களாகும்.
புல்மோட்டை, முல்லைத்தீவு பிரதேசங்களின் நிலங்களில் பெருமளவு டைட்டானியம் மற்றும் டைட்டானியம் ஒக்சைட் உலோகத் தாதுப்பொருட்கள் காணப்படுகின்றன. அமெரிக்கா, ஜப்பான் மற்றும் ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகள் ஏற்படுத்திய அழுத்தத்தின் காரணமாக, இந்தோனேசிய அரசாங்கம் ‘ஆர்ச்’ விடுதலை அமைப்புடன் 2002 மே மாதம் 9 ஆம் திகதி சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகளை ஆரம்பித்தது. ஜெனிவாவில் உள்ள சுவிஸ் நிறுவனமான Henry Dunant Centre (HDC)என்ற அமைப்பின் மத்தியஸ்தத்துடன் ஆரம்பமான சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள், கடந்த டிசம்பர் மாதத்தில் ஒரு நிலையை அடைந்தது.
ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய விடயமாக, இரண்டு தரப்பினருக்கும் இடையில் யுத்தநிறுத்தம் ஏற்படுத்தப்பட்டது. 150 சர்வதேச கண்காணிப்பாளர்கள் இந்த யுத்த நிறுத்தத்தை கண்காணிப்பதற்கு ஏற்பாடாகி இருந்தது.
யுத்த நிறுத்த அமுலாக்கலுக்கு, போராளிகளிடம் இருந்து ஆயுதக்களைவை மேற்கொள்ள வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. அதேவேளை, ஆயுதங்களை தாம் கையளித்துவிட்டால், இந்தோனேசியப் படையினர் தம்மீது தாக்குதல்களைக் கட்டவிழ்த்துவிடக்கூடும் என்று ‘ஆர்ச்’ போராளிகள் அச்சம் அடைந்திருந்தார்கள். இதனால் யுத்த நிறுத்தம் எதிர்பார்த்த வெற்றியை அளித்திருக்கவில்லை.
டோக்கியோ பேச்சுவார்த்தைகளில் ஏற்பட்ட தடங்கல்களைத் தொடர்ந்து, இந்தோனேசிய சமாதானப் பேச்சுவார்த்தைகள் முறிவடைந்தன. இரண்டு வாரங்களின் முன்னர் சுவிஸ்லாந்தில் நடைபெற்ற பேச்சுவார்த்தைகளில், ‘ஆர்ச்’ விடுதலை அமைப்பு சார்பாகக் கலந்து கொண்ட ஐவரை, இந்தோனேசியப் பொலிஸார் கைது செய்ததைத் தொடர்ந்தே, இந்தத் தேக்கநிலை ஏற்பட்டது.
இதுபற்றி, நாட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட ஒரு அரச சார்பற்ற நிறுவனத்தின் பேச்சாளரான ஸ்டீவ் டாலி என்பவர் கருத்துத் தெரிவிக்கும் பொழுது, “மறுநாள் டோக்கியோ பேச்சுவார்த்தைகளில் கலந்துகொள்ள இருந்த மக்களை, எதற்காக கைது செய்யவேண்டும் என்று, அரசாங்கத்திடம் கேள்வி எழுப்பப்படவேண்டும்” என்று தெரிவித்திருந்தார்.
பேச்சுவார்த்தைகள் குழம்புவதற்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பதாக அமெரிக்க ஜனாதிபதி ஜோர்ஜ் புஷ் கருத்துத் தெரிவிக்கையில், ‘போராளிகளுடன் பேசியதன் மூலம், சமாதானத்தின் அதிக து}ரத்தைக் கடக்கும் இந்தோனேசிய ஜனாதிபதி மேகவதி சுவர்ண புத்திரியின் ஆர்வத்தைத் தான் பாராட்டுவதாகத் தெரிவித்திருந்தார்.
1976 ஆம் ஆண்டு ‘ஆர்ச் மேர்தகா’ (சுதந்திர ஆர்ச்) என்ற ஆயுத அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. (இதே ஆண்டுதான் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பும் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது குறிப்பிடத்தக்கது)
சுவீடனுக்கு நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த தெங்கு ஹாசன் டீ டிரோ என்பவர், இந்த அமைப்புக்கு தலைமை ஏற்று நடத்தி வருகின்றார்.
70 களின் பிற்பகுதியில், ‘ஆர்ச் மேர்தகா’ அமைப்பின் உறுப்பினர்களுக்கு எதிராக இந்தோனேசிய ஆயுதப்படைகள் கடும் நடவடிக்கைகள் எடுத்ததுடன் 1989 ஆம் ஆண்டு வரை அதன் நடவடிக்கைகளை கட்டுப்படுத்தி வந்தன. இந்த அமைப்பு 1989 ஆம் ஆண்டு Arch Sumatra National Liberation Front (ASNLF) என்ற பெயருடன் கிளர்ந்தெழுந்ததுடன், விடுதலை வேண்டி பொலிஸ் நிலையங்கள், இராணுவ நிலைகளின் மீது புதிய தாக்குதல்களை ஆரம்பித்திருந்தது. 1991 ஆம் ஆண்டு இந்தோனேசியா ‘ஆர்ச்’ பிரதேசத்தை தாக்குதல் நடவடிக்கைப் பிரதேசமாகப் பிரகடனம் செய்து, அந்த அமைப்பிற்கு எதிராகப் பாரிய இராணுவ நடவடிக்கைகளைக் கட்டவிழ்த்து விட்டது. சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை வெளியிட்ட கணிப்பீட்டின்படி, 1989 முதல் 1992 வரை, 2000 மக்கள் இராணுவ நடவடிக்கைகளின் போது கொல்லப்பட்டதாகத் தெரிவிக்கப்படுகின்றது. சுயாதீன அறிக்கைகளின்படி இந்தக் காலப்பகுதிகளில் ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் கொல்லப்பட்டும் காணாமல் போயும் உள்ளதுடன், ஆயிரத்திற்கும் அதிகமானவர்கள் இந்தோனேசிய இராணுவத்தின் சிறைகளில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் தெரிவிக்கப்படுகின்றது.
புpரிவினைவாதப் போராட்டத்தைத் தணிக்கும் வகையில், 2002 ஜனவரியில், ‘ஆர்ச்’ மக்களுக்கு சுயாட்சி அதிகாரத்தை வழங்குவதற்கு இந்தோனேசிய அரசாங்கம் முன்வந்தது. தேசிய வளங்களுக்கான வருமானத்தை பங்கீட்டுக் கொள்ளும் வகையிலும் இந்தச் சுயாட்சி அதிகாரங்கள் வகுக்கப்பட்டிருந்தன.

இருந்தபோதிலும், ஆர்ச் மக்கள் பயனடையும் வகையில் திட்டங்கள் எதுவும் நடைமுறையில் அமைந்திருக்கவில்லை. ஆர்ச் பிரதேசத்திற்கு குறிப்பிடப்பட்ட பணம் வழங்கப்படவில்லை. அபிவிருத்தி நடவடிக்கைகள் எதுவும் அங்கு மேற்கொள்ளப்படவில்லை. வறுமை அம்மக்களைத் தொடர்ந்து வாட்டி வந்தது.
எந்தவித ஒழுங்கான முறைகளிலோ, திட்டங்களின் அடிப்படையிலோ அல்லாமல், கண்டபடி அரசாங்கம் பணத்தை இறைத்து வந்ததாகப் பிராந்திய சுயாட்சி அமைப்பின் முன்நாள் அமைச்சரான ரியாஸ் ரிட் தெரிவித்திருந்தார்.
தங்கள் பிரதேசத்தை கொள்ளையிடும் ஒரு அரசாகவே ஜகார்த்தாவை ஆர்ச் பிரதேசத்து மக்கள் நோக்கினார்கள்.
ஆர்ச் விடுதலை அமைப்புக்கள் பேச்சுவார்த்தைகளின் மூலமே பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகாண வேண்டும் என்பதே ஜப்பானினதும், அமெரிக்காவினதும் விருப்பமாக இருந்தது. மலாக்கா கால்வாய் வழியான கடற் போக்குவரத்திற்கு, ஆர்ச் போராளிகள் அச்சுறுத்தலாக இருந்துவிடுவார்கள் என்ற எண்ணமே இதற்குக் காரணம்.
அதேவேளை, இந்தோனேசிய அரசாங்கம், ஆர்ச் விடுதலை அமைப்பை அழித்துவிடும் நோக்கத்தில்தான், பேச்சுவார்த்தை இடை வெளியைப் பயன்படுத்த முனைகின்றது என்பதை, இந்த இரண்டு சக்திகளும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
தங்களது எண்ணப்படி ஆர்ச் விடுதலை அமைப்பு பேச்சுவார்த்தை நடவடிக்கைகளில் செயற்படாத காரணத்தினால், அந்த அமைப்பை செயலிழக்க வைக்கும் படியான நடவடிக்கைகளை எடுக்கும்படி இந்தோனேசிய அரசாங்கத்தை அமெரிக்க மற்றும் ஜப்பான் நாடுகள் இரகசியமாக ஊக்குவித்திருந்தன.
ஆனால், பேச்சுவார்த்தைகளில் எவ்வாறான விடயங்கள் பேசப்படவேண்டும் என்பதில், ஆர்ச் விடுதலை அமைப்பு உறுதியாகவே இருந்தது. ஆயுதங்களைக் களைவது சுயநிர்ணய உரிமை, வளங்களைப் பங்கிடுவதற்கு தேவையான கட்டமைப்பு போன்ற விடயங்களில் ஆர்ச் அமைப்பு மிகவும் உறுதியான நிலைப்பாட்டையே எடுத்து வந்தது.
ஆனால் இந்தோனேசிய அரசோ, தனது இராணுவ நடவடிக்கைத் திட்டத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஜகார்த்தாவின் சுயாட்சித் திட்டத்தை ஆர்ச் அமைப்பு ஏற்றுக்கொள்வதுடன், உடனடியாகவே ஆயுதக் கையளிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியது. அமெரிக்காவும் ஜப்பானும் இந்தோனேசியாவின் இந்த இராணுவ நகர்விற்குத் தமது ஆதரவை வழங்கியிருந்ததும் குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆர்ச் சமாதான முன்னெடுப்புக்களை நாம் கவனமாக ஆராய்ந்து, எமது நாட்டின் பிரச்சினைகளுடன் ஒப்பிட்டோமேயானால், அங்கு உபயோகிக்கப்பட்ட முறைகள் மிகவும் பொருந்துவதை காண முடியும்.
இராஜதந்திர ஏமாற்றுப் பேச்சுவார்த்தைகளின் அடியில் மறைத்து வைக்கப்பட்டுள்ள தடி ஒன்றினால் நாம் தாக்கப்பட்டுவிடக்கூடிய ஆபத்துக்கள் பற்றி நாம் நிச்சயம் கவனம் செலுத்துபவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

14.06.2003 சிவராம்