Xoan Piñón Blog

"A Utopía como soño de vida"

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Wed, 18 Jan 2012 19:02:00 +0000

English version

"A Utopía como soño de vida"

por Mercedes Rodríguez Bolaño

O caravel que botou súa nai nun caldeiro vello, nunca esqueceu o que ela xamais aprendeu na escola, e sempre a recorda en cada ortiga

Pasionario da alegría, bótalle un baile cando berra a utopía como soño de vida e, coa parte máis humilde do seu corpo érguese a provocar a emoción nos ollos que nos miran

Na Terra que non foi e que ha de ser precisamos aínda poñer ben alto os escenarios.

Mercedes Rodríguez Bolaño

Foto © Xoan Piñón
da colección "A Paisaxe Humana"
http://www.xoanpinon.blogspot.com/2009/07/festival-de-ortigueira-2003.html

Dende os límites do cantil (2011)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Tue, 13 Dec 2011 11:32:00 +0000

English version

"DENDE OS LÍMITES DO CANTIL"

Texto de MONTSE COLLAZO

Nas tórridas tardes de finais do verán só as moscas se atreven a voar.

Baixo un ceo xusticieiro que se entrega xeneroso e despiadado, os homes -nun instinto primitivo- amoréanse baixo a única sombra natural que se atopa en toda a contorna.

-Que motivo pode facer que tanta xente busque protección no contacto físico cos outros?

-Que primitiva pulsión nos fai buscar o arroupo dos alleos?

-Que medo ao baleiro nos convida a refuxiarnos no anonimato dos demais?

Só a proximidade da morte e o terror a que nos atope sós e nus nos convida a ocultarnos nos máis próximos.

Será que nós, afeitos a chuvias e ventos, sentimos a calor como agoiro de traxedia?

Ninguén ten azos suficientes para darlle o derradeiro adeus a aquel que xa non ten vontade nin de decidir onde quere que repouse a súa alma, que xa non pode parar esa ladaíña na que derivou o "Blowing in the wind" de Dylan e que unha voz anónima e baleira de toda transcendencia canta alienando a súa primixenia intención revolucionaria.

E o aire vaise virando máis e máis sufocante nesta última tarde do verán.

Montse Collazo

enlaces relacionados

"Una Iglesia a punto de desaparecer"
http://www.lavozdegalicia.es/amarina/2010/06/06/0003_8531503.htm
http://www.margencero.com/BIBLIO/musica_10/dylan/bobdylan3.htm

Foto © Xoan Piñón

Antonio Sobrino Añón (1988). Taller de Alfarería Aparicio. Buño.

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Thu, 08 Sep 2011 18:20:00 +0000

English version

Mente, corpo, materia, obxecto

Nin é un persoeiro, nin alguén famoso. Trátase sinxelamente da instantánea dun vello oleiro de Buño (Malpica de Bergantiños, A Coruña), un dos escasos enclaves artesáns que aínda sobreviven na Galiza, cun fío suxeito entre ambas as dúas mans remata con agarimo a peza sobre o torno, decorada xa con inequívoca tenrura.

Publicada en 1988 no número 0 de Artesán, revista editada pola Asociación Galega de Artesáns, esta imaxe reflicte a sutileza, o bo facer, a coincidencia entre corpo e mente, e ese sosego do artífice a propósito da rutina, ó que alude o sociólogo norteamericano Richard Sennett en O artesán.

A artesanía como actividade fundaméntase na habilidade, o xuízo, o compromiso e a experiencia. Aspectos que precisan tempo..., e un diálogo permanente cos distintos materiais e cos problemas e resistencias que eventualmente presente cada un deles. Sennett promove así a noción de disciplina, “non como algo imposto, senón como un símbolo que representa a forza psicolóxica que hai que ter para sobrevivir e que cristaliza no hábito e, polo tanto, na rutina”. Un termo que pode ser ¡vivo e rico, e non necesariamente pobre e aburrido como se pensa a miúdo! O concepto de oficio convértese así en algo que é necesario dominar para crer e respectarse a un mesmo.

O certo é que ao pouco que o observador enfoque a súa retina sobre a panca formada polas mans deste protagonista anónimo, o seu fío e a propia peza, mesmo poderá vela xirar paseniño, lenta, moi lentamente...; aínda que, cada vez, máis e máis rotunda, facendo bo o aserto de Sennett: “a artesanía responde a un impulso ético de facer ben as cousas que se consideran importantes...”.

Vontade intelixente, mans, ferramentas e a propia peza fúndense nese preciso instante, formando de feito unha soa entidade dificilmente disociable. Consecuentemente, o resultado só podería ser un obxecto sen dúbida xenuíno, aínda que froito de todo un acervo ancestral e dunha longa serie de reconfortantes rutinas...

Miguel Bertojo

Enlaces relacionados

http://www.elcorreogallego.es/index.php?idMenu=578&idEdicion=895&idNoticia=425441

http://www.laopinioncoruna.es/contraportada/2009/05/06/contraportada-miguel-bertojo-vender-marketing-comunicacion/283836.html

http://www.galiciahoxe.com/indexSuplementos.php?idMenu=17&idNoticia=577265

www.oficioyarte.org/revista/ejemplares/2001/.../pag1.htm

Foto © Xoan Piñón

Roberto Cordovani (1987)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Fri, 05 Aug 2011 11:28:00 +0000

Foto de Roberto Cordovani en 1987 para o grupo de teatro "Arte Livre do Brasil"
Espectáculo "Ollares de perfil, O Mito de Greta Garbo"

http://pt.wikipedia.org/wiki/Roberto_Cordovani
http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2006/10/31/5243565.shtml
http://es.wikipedia.org/wiki/Greta_Garbo

Foto © Xoan Piñón

Campo Lameiro, petroglifo "Laxe dos Carballos" (2010)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Fri, 22 Jul 2011 11:52:00 +0000

English version

TEXTO DE FIDEL MÉNDEZ FERNÁNDEZ

Por que se mata o que se admira?

A destrución é unha posesión absurda. Posesión non é admiración. Eliminar non é superar.
Ora ben, todos os anteriores mecanismos están presentes na lóxica do cazador, na do guerreiro, ambas as dúas en masculino e singular.
O recoñecemento social da individualidade persoal, tan querida para a nosa cultura occidental -condición de posibilidade da liberdade- xorde nos inicios da Idade do Bronce como vindicación doutros valores quizais non tan asumibles hoxe en día como primordiais, nin sequera como positivos: o guerreiro, o macho, o cazador. Os tres arquetipos atópanse representados no cervo da Laxe dos Carballos: os dous primeiros no propio animal e o terceiro nas xavelinas que aparecen cravadas no seu lombo. Os tres iranse fundindo co tempo no guerreiro, némese do cazador que alcanzará a súa apoteose no Bronce Final.

Que traxedia a das sociedades humanas! case sempre foxen do pote para caer no lume.

Co inicio do neolítico comezouse a produción de alimentos que, alén do seu inicio circunstancial cunha posible crise alimentaria ou un aumento demográfico propiciado por causas climáticas, buscou -sen dúbida- un maior grao de autonomía para o grupo social que naquel momento o era todo; como o "terceiro estado" para o abate Sieyès, pero de verdade. É certo que conseguiron maior grao de autonomía sobre outros grupos sociais, mais ao comezar a sedentarizarse -o cultivo así o esixe- converteron os recursos que antes eran ilimitados en algo finito, porque por natureza o territorio debe ser controlado. Vívese da natureza -nela- pero o territorio ten que ser posuído para selo. Así -ao final desta etapa- uns grupos comezaron a competir con outros, coa inevitable imposición duns e submisión ou absorción doutros.

A volta de rosca conseguinte para lograr outra vez maior autonomía para cada grupo local fíxose posible de novo grazas a unha revolución tecnolóxica nos albores da Idade do Bronce que estivo baseada en boa medida no desenvolvemento de novos oficios artesanais que posibilitaron a explotación de produtos distintos da carne na gandeiría, e do gran na agricultura. Neste momento empézase a usar un arado lixeiro que non permite facer rego, pero si romper o terrón. Presumiblemente comézanse a empregar primitivas técnicas de estercado e unha sorte de rotación de cultivos consistente na xestión consciente das zonas de barbeito longo dentro do territorio dominado polo grupo. A maior investimento de traballo, maior dependencia do seu rendemento e -por conseguinte- dos medios de produción e da infraestrutura; enténdase territorio e gando, que xa non só rende carne, senón tamén tiro, leite, coiro, e outras materias primas para a elaboración de produtos derivados.

Esta tecnoloxía veu acompañada -ou viuse favorecida- pola ideoloxía do guerreiro-cazador, que cadraba admirablemente coa delimitación e defensa do territorio. A rápida expansión da ideoloxía atopou un aliado na presenza nas súas canles de difusión de bebidas alcohólicas e quizais outras substancias psicoactivas que poden estar na orixe da realización de gravados como a Laxe dos Carballos.
Outra vez gañouse en autonomía e liberdade do grupo, mais as diferenzas internas que se crearon derivarían ao paso do tempo no establecemento das clases sociais. Antes os outros estaban fóra do grupo, agora están na casa. Co xurdimento da individualidade esnaquizouse a verdadeira solidariedade. Antano non existían estratexias de poder dentro do grupo, agora é o seu hábitat natural.

Que marabilla as sociedades humanas! A pesar de atoparse atenazadas por ideoloxías non precisamente sublimes, son quen de intentar sempre (outra vez) ser máis libres e -ao tempo- legarnos obras tan admirables e fascinantes como este cervo; metáfora delas mesmas: sorrinte e mortalmente ferido.

Fidel Méndez Fernández

Enlaces relacionados:

http://es.wikipedia.org/wiki/Parque_arqueológico_de_Campo_Lameiro

http://www.patrimonio.org/catalogo/ben.php?id=4&lg=gal

http://es.wikipedia.org/wiki/Petroglifo

Foto © Xoan Piñón
Realizada para Centro de Interpretación e Documentación da Arte Rupestre de Campo Lameiro

Escaino (1980)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Tue, 14 Jun 2011 16:19:00 +0000

Grupo musical "Escaino" en 1980

Fai uns días apareceume no arquivo esta foto do grupo musical "Escaino", penso que a imaxe fala por si mesma ...

De esquerda a dereita : Luisa Villalta (violín), Juan Fernán Bello (percusión), Paulino Pereiro (frauta traveseira) e Luis Pereiro (clarinete).

Foto © Xoan Piñón

Guadi Galego (1999)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Thu, 12 May 2011 10:29:00 +0000

English versión

TEXTO DE PAZ RAÑA LAMA

“Tiña a mirada máis grande que os ollos”.

Foi Iago Martínez quen, no seu libro sobre Lois Pereiro, escribiu unha das locucións que mellor debuxan a arte de pluralizar as emocións,

e velaí temos a mirada de Guadi repetindo a secuencia dos seus acordes que saben, en perfecta aleación, a cantos remotos e a voces contemporáneas: escuma, incandescencia, recendo e… es(tou)pido, por máis que a temperatura de fusión (tamén nas músicas) nunca é única e convén saber a concentración de cada ingrediente para deseñar a fórmula e chegar ao soño de conseguir o metal máis limpo, o ouro puro, que, para o noso gozo, posúe un brillo melancólico e unha alta condutividade.

A súa voz, neste disco cos necesarios Berrogüetto, provoca, como a urticaria, inflamación e comezóns intensas en áreas da nosa pel. Déixome acariñar pola brisa rítmica e sonora que percorre o desexo de expandirse na imparable busca da luz.

Escoito a Guadi e peregrino a pentagramas cuneiformes, a táboas de arxila, a esfinxes, ao teu Alén, e aférrome á teoría de que con ela a música ten a súa orixe no portal dos deuses, moito antes de que Hermes puxera as cordas no caparazón da tartaruga.

Benzón.

P.S. Logo chegou Xabier Díaz e a voz das músicas continuou feliz.

Paz Raña Lama

Foto © Xoan Piñón

"A Fronda dos Cervos" DOA (2011)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Tue, 29 Mar 2011 12:49:00 +0000

English version

Texto de Eva Veiga.

Limiar de "A Fronda dos Cervos" (2011). DOA (FOL MUSICA).

Vén o cervo guiando a luz dende oriente até o fin da terra, alí onde o sol se funde por amor no mar. Vén a luz perfilar o pórtico glorioso baixo do que soan as secretas fontes, e mesmo trazar a ponte en arco de medio punto que se fai eco da cantiga.
Vén o cervo-luz renacer no ritmo que anovado agroma do seu propio rastro.

Vén do silencio o son que florea na lira arbórea do corazón.
Lírica Rosa na que o orballo deita a súa escura claridade.
Rosa que fai brisa e foxe a prol do vento.
Cerva corría que non sabía dos cavorcos, altas herbas medrábanlle entre os peitos de impaciencia; meteoros, retrincos do ceo vestíanlle as coxas e aínda a alma que verdeaba; auga espida nos seus ollos, de lirios chea a súa ollada, cerva corría que non sabía dos cavorcos.

Ten sede o cervo e bebe mal de amor. Ferida que non cura.
Na boca, unha herbiña dourada.

Na fronda dos cervos, os druídas conxuran a melancolía coa maxia das flores.

Todo danza en misteriosa harmonía.

O Maroot xace morto e envolto pola pel do cervo.

Un aire temperado. Unha corda que sostén o alento. Unha vibración eléctrica.
Un brillo de metais. A raíz que percute contra o tempo.

Cómo chamar a iso que sustancia esta música, iso que con ela trae e con ela de nós leva, algo inapreixable, mais que nos apalpa e xa nunca igual se toca?

Será a Ausencia que escintila? Será o Mar? Alto mar do mar levado.

Eva Veiga

O Penedo "Cabeza de Serro" e a súa aba "Teso de María Galega", está no borde da Devesa da Rogueira; é unha xigantesca vieira verde (Circo glaciar), que se localiza entre Moreda Parada e Visuña -na serra de "O Courel"-.

A imaxe -que acompaña o poema de Eva Veiga- pertence a colección "Dez outonos no Courel" e abre o libreto do disco de DOA "A Fronda dos Cervos". Contén tamén un estudo crítico-literario das cantigas galego-portuguesas realizado por Federico Pérez.

Marisa Paredes (1989)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Wed, 02 Mar 2011 18:29:00 +0000

English version

A finais dos sesenta -sendo eu aínda un rapaz- lembro ver no "Estudio 1" de TVE a Marisa Paredes ... Ben, non era tan neno porque xa me resultaba unha muller extraordinariamente atractiva.

Marisa era naquel momento unha actriz especial; co seu pelo loiro (gris na TV en B/N) interpretando maxistralmente a Chejov, Lope de Vega, Miller, Shakespeare ou calquera outro papel. Un luxo naqueles escuros tempos.

Vinte anos despois, tiven a sorte de coñecela na película "Continental" dirixida en 1989 por Xavier Villaverde. Con Pedro Almodóvar en 1991 obtivo o seu recoñecemento internacional.

María Luisa Paredes Bartolomé: unha grande actriz e unha muller íntegra e comprometida.

Grazas !

Foto © Xoan Piñón

Judit Mascó (1995)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Fri, 04 Feb 2011 18:17:00 +0000

English version

Esta fotografía que tiven a honra de facerlle a Judit Mascó en 1995, podería dicir que cambiou a miña traxectoria profesional. Realizada para a empresa téxtil Caramelo, recibiu o premio LUX de Prata pola AFPPMC.

Para min ten un valor especial porque é froito dun xeito de traballar que viña cultivando dende os meus comezos. Sen entrar en detalles, a imaxe é o resultado do -agora chamado- "proceso cruzado": unha diapositiva revelada coma un negativo.

Convivir coa experimentación é algo imprescindíbel. Podes adormecer repetindo e repetindo o que unha vez foi ben ...

Foto © Xoan Piñón

Monte Louro (2010)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Fri, 28 Jan 2011 13:23:00 +0000

English version

Estaba no Monte Dordo -en Porto do Son- esperando que o Sol iluminara o petroglifo "Pozos da Garda" cando apareceu este horizonte impresionante co Monte Louro coroado polas nubes ...

Monte Louro Wikipedia

Foto © Xoan Piñón

Andante (2010)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Mon, 13 Dec 2010 19:22:00 +0000

English version

Xoves, 9 de Xuño as 20 horas, inaugúrase no MACUF de A Coruña a exposición "Andante" con 182 creaciones de 182 autores cun denominador común: a horma dun zapato. Coleción de Ramón Álvarez.

Imaxe da exposición colectiva "Andante". Unha morea de autores interpretamos e intervimos sobre as hormas ...

máis información en:
http://www.elcorreogallego.es/santiago/ecg/hormas-convertidas-arte/idEdicion-2010-12-12/idNoticia-619968/

Foto © Xoan Piñón

A resposta da terra "A Horta de Carnati"

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Sat, 27 Nov 2010 11:24:00 +0000

English version

Texto de Ánxel Vázquez de la Cruz

A RESPOSTA DA TERRA

Primeiro foi a terra:
A súa oferta de penumbra,
humidade e silencio.

Acolleu un día a semente:
a vida toda en dúas espirais que se abrazan,
precarias reservas para a azarosa espera.

E despois de chuvias,
soles, orballos…
a silandeira exhalación da terra:
esa simetría de cor e paz.

O poeta gardou a súa melodía fluvial.

E, despois, díxolle á terra:
- Non o merecemos ¡ Non merecemos isto !

E oíu o silencio da terra:
- Tes razón: xa o sei; pero é a miña forma de ser.

Ánxel Vázquez de la Cruz

Publicación "Luz de Tebra"
http://www.lavozdegalicia.es/vigo/2010/10/06/0003_8766436.htm
http://www.laopinioncoruna.es/cultura/2010/08/03/angel-vazquez-cruz-apetecia-reivindicar-gallego-ahora-corren-buenos-tiempos/407665.html

A Horta de Carnati 01
A Horta de Carnati 02

Foto © Xoan Piñón

María Rivas (1978) "O sorriso da moza anarquista"

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Mon, 08 Nov 2010 19:57:00 +0000

"O sorriso da moza anarquista". Texto de Manuel Rivas.
EL PAIS. Luces. Galicia. STORYBOARD. Capítulo XVI e derradeiro. Fragmento.

... Para María sempre foi importante, dende moi nova, gañarse a vida cos seus medios. Tamén dende mociña, estando en bacharelato, comprometeuse na resistencia contra a ditadura. Andou activa, moi comprometida, en grupos clandestinos de esquerda, como Bandeira Vermella. Até que entendeu que a idea de cambiar o mundo ía da man dun novo xeito de vida. E ela viviuno como anarquista. Marchou a estudar Filoloxía en Santiago, á procura sempre de traballos para manterse. Non se lle caían os aneis. Tiña moita querenza polos traballos artesanais. Facía a súa propia roupa, os seus móbeis. Arranxaba as avarías alí onde vivía. Tivo os primeiros libros que vin de agricultura biolóxica e ecoloxía. En librarías de vello, atopaba as cousas máis avanzadas: de Proudhon e Kropotkin á Internacional Situacionista. Alimentábase como a arcea, a sentinela do bosque: fíxose vexetariana. Dicía en broma: "Anarquista? O difícil que iso é!".

A súa outra paixón eran as palabras. A vida das palabras. A súas re-existencias. Andaba á procura delas, como de nena buscaba as xoaniñas da sorte ou os vagalumes na noite dos valados de Castro. Levaba palabras nos petos. En papeliños espallados como follas de outono polas casas. En cadernos que ela mesmo encadernaba. E se non tiña onde nese intre, facían de pergameo as palmas das mans, os brazos, a pel ...

Ver texto completo en:

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/sorriso/da/moza/anarquista/elpepuespgal/20101105elpgal_19/Tes
http://www.scribd.com/doc/41587523/O-sorriso-da-moza-anarquista

Foto © Xoan Piñón

A Terra Silenciada. Galicia Terra Nai (1993)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Wed, 27 Oct 2010 16:38:00 +0000

English version

A TERRA SILENCIADA

Comentario de Mercedes Rodríguez Bolaño

A Nosa Terra non é nosa, é servidume de paso o que nos deixa, para contar unha a unha, as follas que pisamos no camiño.
Alguén mandou calar o son da Terra e declaroulle a guerra a toda ela
Somos nós o que atopamos, debaixo das pegadas contra dela.
Nesta guerra silenciada, veñen baixas en cantares e praceres, na beleza que algún día nos axudou a vivir e que por forza habería de axudarnos a morrer.
Para que cante outra vez a primavera, haberá que por fin a este combate contra todos os ruídos que se moven; porque cada ruído ten un nome, cada nome un lugar, un labor preciso e necesario.

Haberá que convocar desde todos os outeiros

Un balbordo total contra o silencio.

Mercedes Rodríguez Bolaño

Ver Galerías

"Galicia Terra Nai" 1

"Galicia Terra Nai" 2

Foto © Xoan Piñón

Si te animas a viaxala. "A Horta de Carnati" (2007)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Thu, 23 Sep 2010 19:12:00 +0000

English and spanish version

COMENTARIO DE MÓNICA SABBATIELLO

Se te animas a viaxala…

Para achegarme á súa atmosfera baixo as luces, até ter a pel ennegrecida.
E coa mente baldeira, adiviñala.
Todos os seus termos asociados son eróticos. Escuros e incitantes.

Destilada nunha horta é unha larpeirada. E déixase subir e baixar e que a escancien grolo a grolo. A súa xeografía está feita de tempo.
Os máis atentos quererán lamber as súas cicatrices, seladas por horas de soedade e penumbra.
Música de latexo negro, é a terra que baila.
É jazz ilustrado, contrabaixo, sexo e saxo, con zonas de silencio, segredos e penumbras.
Unha Eva actual e antiga.
É linguaxe de alusións, abstracto e evocador, arcaico e melodioso.
Como un engado, amosa un triángulo de encaixe, tanga de carne moura sobre o que nace o rubí. O premio vermello.
Viaxar até a fin é atravesar o baleiro, a zona escura. Con todo, como é vida e orgánica, a rentes dela amañécese. Mais coido que só os valentes.

Mónica Sabbatiello

Enlaces relacionados

http://lakarcoma.blogspot.com/

http://elbichitodeluz.blogspot.com/

http://www.xoanpinon.com/galerias/colecciones/colecs02/galego/colecs02.html

http://www.xoanpinon.com/galerias/colecciones/colecs01/galego/colecs01.html

Foto © Xoan Piñón

Cámara Barroca (2010)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Tue, 07 Sep 2010 16:55:00 +0000

English version

"O verdín non perdoa"

Aínda que non é a primeira vez que mostro o interior da deteriorada Igrexa do Mosteiro de Sobrado dos Monxes (Mosteiro de Santa María de Sobrado); co gallo da inauguración da exposición fotográfica colectiva "Cámara Barroca", teño que insistir na necesidade urxente de restaurar esta impresionante xoia do Patrimonio Arquitectónico Galego.

Na fotografía amósase a grandiosidade e beleza do interior da igrexa. Iso si, o verdín non perdoa… a auga fíltrase facendo estragos entre as delicadas tallas dos mestres canteiros dándolles este irreal aspecto.

Cómpre que alguén en Bruxelas teña que dicilo?

Xoan Piñón

Ver Galería "Cámara Barroca"

Datos da Exposición fotográfica colectiva "Cámara Barroca"

Exposición temática sobre o Barroco Galego.

Inauguración Xoves 9 de Setembro as 20h no Atrio de San Martiño Pinario (Santiago de Compostela)

Fotógrafos : Vari Caramés, José Caruncho, Xurxo Lobato, Tino Martínez, Eduardo Ochoa e Xoan Piñón.

Deseño da exposición/catálogo: Fernando Agrasar

Iniciativa e coordinación: Juanjo Molina, Eduardo Ochoa.

Dirección Xeral do Patrimonio Cultural de Galicia.

Foto © Xoan Piñón

Galway (1991)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Thu, 26 Aug 2010 17:39:00 +0000

English Version

CABRAS DE GALWAY

Comentario de Víctor González

“O meu amado é como a cabra, que vén saltando polas montañas.”

(Cantar dos Cantares)

Os antigos atribuían ás cabras unha visión extraordinaria. Pensaban que a medida que ascendían aos cumios, estes nobres animais adquirían non só o privilexio de abarcar enormes extensións cunha ollada, senón tamén o poder de aumentar a súa agudeza visual ata un estadio superior, próximo a unha visión sobrenatural do mundo, case máxica. Unha capaz de percibir con precisión os máis pequenos detalles e, ao mesmo tempo, a inmensidade do total.

San Gregorio de Nisa, por exemplo, tivo en propiedade unha cabra omnisciente, razón pola que o Pai Capadocio chamábaa xusta e simplemente “Deus”. E Orígenes consideraba a estes fermosos bóvidos os animais máis perspicaces da creación. As cabras están moi preto da divinidade. Non hai que esquecer que Zeus foi aleitado por unha de nome Aix, un ser terrible que descendía do propio Helios e ante cuxa presenza tremían os Titáns, tal era o seu poder.

A min estas dúas cabras de Galway parécenme tamén algunha clase de deuses das alturas. Alleos e indiferentes ás empresas humanas; escépticos, afastados e incomprensibles para nós. De feito a do primeiro plano, que supoño a femia (ten os cornos máis curtos), estou seguro de que é unha estraña deusa feita de pelo, corno e mel, talvez nada directamente da terra como nascían os xigantes: sen pais, sen semente. Unha deusa natural, poderosa e perfecta como a que puido ser Galadriel de Lothlorien, gobernando o mundo dende os cantís de Moher cun xesto.

Non deberiamos adorala?

Víctor González

otroscuentosimposibles

fusionservizoscreativos.com

Publicación

Técnica

Cámara: Nikon F3

Pelicula: Diapositiva Ektachrome 100 dixitalizada

Obxetivo: Nikkor 24 mm / 2.8

Exposición: 1/250 a F4

Foto © Xoan Piñón

Paloma Feijoo (2010)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Thu, 15 Jul 2010 08:35:00 +0000

English version

O retrato de Paloma Feijoo, fíxeno no taller fotográfico "Erregebé" na escola de Arte e Superior de Deseño "Antonio Failde" de Ourense. Ainda que a foto parece complexa, foi realizada cunha combinación de flash e luz continua reflictida nunha sábana térmica. Esta técnica -experimental e sinxela- sempre é unha sorpresa ... todo está en movemento, e ata que a imaxe aparece no portátil non coñeces o resultado.

O azar sempre debe ter a súa oportunidade.

EASD Escola de Arte e Superior de Deseño de Ourene

Técnica

Luz: Flash, luz continua

Cámara: Hasselblad+Phase One

Obxetivo: 150 mm Zeiss

Exposición: 4 seg a F.11

ISO: 50

Foto © Xoan Piñón

Dublin (1991)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Tue, 15 Jun 2010 16:06:00 +0000

English Version

Comentario de Lola Ponte

Que humidade !

Entre o bafo e a néboa chorona non se ve nada. Nin se é de mañá ou de tarde, inverno ou verán! A vella sucia cidade ergueuse co día morriñento. Dirty old town. E iso que xa comezou a primavera.

Outro atasco máis! Por algo din que o horario de autobuses é a mellor obra de ficción sobre Dublín, a parte do Ulises. En bicicleta chegaba antes, e por riba facía exercicio. Deste ano non pode pasar, teño que lelo… e ir ao Bloomsday de canotier e bastón. A recitar como o que máis. Se non chove, que como siga a chover emigro ao sur.

Bloom, o xudeo errante, percorrendo Dublín o 16 de xuño de 1904. E unha morea de xente despois, ano tras ano, recreando o seu percorrido. A pé, en bicicleta, en autobús, e mesmo en coche de cabalos. En París, Trieste, Galway, ata en Río de Janeiro e Buffalo. Na Coruña, non creo. E moitos sen sequera ter lido o libro. Coma min, que non creo que o dea lido este ano. Nin comprado se cadra!

Lola Ponte.

Mañá, 16 de Xuño celébrase o Bloomsday para conmemorar a xornada na que transcorre o “Ulises” de James Joyce (1882-1941). En máis de sesenta países sucédense diversos actos que recrean a mítica novela do Dublín de primeiros do século XX. Os asistentes, vestidos de época, len fragmentos e representan anacos da obra mentres saborean un ambiente festivo disfrutando a esgallo.

Técnica:

Cámara: Nikon F3

Obxetivo: Nikkor 24 mm / 2.8

Película: Diapositiva Ektachrome 100 dixitalizada

Exposición: 1/125 a F2.8

Luis Seoane. Centenario.

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Fri, 04 Jun 2010 17:42:00 +0000

English version

O día 1 de Xuño de 2010, Luís Seoane -o grande autor e intelectual galego- cumpriría cen anos. Baixo a iniciativa de Rosa Espiñeira, tivo lugar o IV Agasallo a Luís Seoane, un emotivo acto na Biblioteca Miguel González Garcés da Coruña, no que unha morea de artistas plásticos, músicos, intelectuais, familiares e amigos de Seoane celebramos como se merece o seu centenario.
O acto consistiu na presentación do libro Poemas alumeados -que contén 14 poemas do autor- (editorial Figurandorecuerdo(s)edicións); unha exposición dos orixinais que ilustran o libro, e a actuación -unplugged- do noso grupo musical DOA que interpretou temas do seu último traballo A fronda dos cervos -adicado aos trobeiros galaico-portugueses, Afonso X, Códice Calixtino e adaptacións propias da música medieval de Galicia-. A homenaxe rematou coa plantación (por cuarto ano consecutivo) dunha planta de ruda e un allo verde ao pé da estatua que Luís Seoane ten na súa praza.

A fotografía, da colección "A Horta de Carnati. Alterados" (2007) ilustra o poema O miniador
Ver videos das pezas de DOA en YouTube

Relación de persoas que participaron na homenaxe :
Xaquín Chaves, pintor; Jesús Núñez, pintor e gravador; Lipa Burd, pintor e publicista; Xoan Piñón fotógrafo; Lía Santana, deseñadora; Felipe Criado, pintor; Xosé Salgado, deseñador; Xosé Luís Méndez Ferrín, limiar; Xabier Correa Corredoira, pintor; Pepe Barro, deseñador; Luis López “Gabú”, fotógrafo; Tiago Guedes Madeira, artista multidisciplinar; Pilar Turbón, artista plástica; Detlef Kappeler, pintor e debuxante; Reiner Schiestl, pintor e acuarelista e Hermenegildo Sábat, ilustrador gráfico. No grupo musical DOA: Susana de Lorenzo, voz; Xaquín Blanco, oboe; Xoan Piñón, guitarra; Bernardo Martínez, percusión, Oscar Fernández, zanfona e "Xoglar" coa iluminación.

Luís Seoane, enlaces relacionados:

Fundación Luis Seoane

Retratos furtivos

Compromiso de Luis Seoane

El Pais

Almargen

Técnica:
Luz: Flash con xelatinas
Cámara: Hasselblad + Phase One

Obxetivo: Zeiss 150 mm + anel macro
Exposición: 1/125 seg / F:16

Soporte: Platine. Tintas de inxeción.

Formato: Dibón 100x135 cm

Albeida (2000)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Sun, 18 Apr 2010 09:18:00 +0000

English version

Comentario de Rodrigo Romaní :

Albeida hai dez anos: un lugar no que se percibe a tradición de séculos baseada na economía de subsistencia. Todos realizan en comunidade as labores que necesitan da forza colectiva, compártense os productos da terra e dos animais. A veciñanza e un fío tan forte como o parentesco, o sentimento de pertenza ao grupo da coherencia á vida cotiá. En pouco tempo desaparece na xente máis nova ese sentimento (hai que marchar na procura de novos horizontes) ao mesmo tempo que desaparecen as vacas, víctimas da nova obsesión da sanidade imposible. Sen vacas, sen xente, os montes xa non son aproveitables e os camiños feitos para os carros se pechan coa maleza. Os cultivos se reducen e o traballo comunitario desaparece, tamen as festas e as celebracións vinculadas ás labores, e os cantos, e os contos......O mundo avanza rápido cara onde non sabe. Fican os rostros e a lembranza dun pasado novo, infantil: un pasado con dez anos de idade.

Rodrigo Romaní

Albeida (2000 Boa-Music), o título do primeiro disco en solitario de Rodrigo Romaní, leva o nome do lugar onde el vive. Trátase claramente dunha homenaxe.
Lembro aquel día de verán moi ben; todos os veciños da vila están presentes e saben que van quedar para sempre na fotografía do disco. Polos camiños van aparecendo amodiño á hora sinalada. Respírase complicidade, alegría e nerviosismo. Rodrigo -como un veciño máis- está entre eles, integrado, discretamente camuflado …
Para conseguir atopalo entre a xente premede aquí co sinal (+) que sae sobre a foto ...

No décimo aniversario. Parabéns, Albeida !
Xoan Piñón

Enlaces relacionados:
www.boa.es/promocion/rodrigo_romani/10002023.htm
e-tradvigo.blogspot.com/
www.fotolog.com/abretedeorellas/48869659
www.sondeseu.org/
en.wikipedia.org/wiki/Milladoiro

Técnica:
Luz: día
Pelicula: Diapositiva Ektachrome 6x6 dixitalizada
Cámara: Hasselblad SWC
Exposición: 1/60 seg a F:5,6

Continental (1989)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Thu, 25 Mar 2010 18:14:00 +0000

English and spanish version

Comentario de Xavier Villaverde :

Sempre sentín fascinación polas fotos de rodaxe que recollen momentos de pausa entre toma e toma. Nos instantes previos aos que se grita "acción", eses breves segundos nos que todo o equipo está en tensión, os actores están recollidos en si mesmos esperando, repasando internamente as frases que terán que interpretar a continuación ou simplemente mantendo a mente en branco para intentar relaxarse.

A foto mostra un deses momentos; pero xa se acaba de berrar “acción” e a cámara está rodando. O encadre recolle a Ada (Angelita Enríquez) que espera pensativa sentada perante a barra, acariñando o bordo da súa copa. Ao fondo vemos o decorado de El Continental, onde os figurantes bailan, deambulan ou sentan nas mesas. Aínda que Pincho (Jorge Sanz), á esquerda, espera inmóbil fóra de cadro a que lle toque entrar no plano; Ventura, no bordo dereito e case fóra da foto, encamíñase xa cara onde Ada.

O encadre panorámico da foto permítenos ver todo isto, pero axustémonos ao 1:85 que é o formato da película e teremos unha idea real do plano exacto: Ada co fondo dos figurantes do Continental, agardando…, quizás non a Ventura nin a Pincho senón a alguén a quen verdadeiramente amou e perdeu, noutrora, noutro lugar… Mais iso xa é outra película.

Enlaces relacionados

Xavier Villaverde

Entrevista

Continental Producciones

Técnica:

Cámara: Nikon FE

Obxetivo: Nikkor 24 mm

Película: Ilford HP5 forzada a 1600 ISO e dixitalizada

Velocidad 1/250 F:2.8

O Courel "Dez Outonos no Courel" (1994-2004)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Fri, 05 Mar 2010 13:14:00 +0000

English version

Comentario de Juan Ramón Vidal Romaní :

Courel: a Memoria de Galicia

Courel, a Memoria de Galicia, non era nada hai 650 millóns de anos, apenas unha lama negra acumulada nas augas profundas dun océano sen nome entre continentes sen nome. Pouco a pouco foi saindo do mar erguéndose e convertíndo lama en lousa negra e lousa nas magníficas montañas que agora son. E os ríos conforme as montañas medraban afondaron nelas formando os vales e as montañas como agora os vemos. Hai 37 millóns de anos os ríos remataron o seu traballo, e a vexetación e os animais ocuparon seu lugar. A armonía das augas e dos xeos glaciares nos últimos 3 millons de anos viu chegar o primer galego ao Courel. Nos últimos 30 anos o home desesperase por destruir aceleradamente o que tanto tempo levou facer. A teima de cubrir a sua cabeza coa lousa do Courel e como volver atrás barbara e irreflexivamente ao principio cando todo estaba baixo o mar.

Enlaces relacionados :

Instituto Universitario de Xeoloxía Isidro Parga Pondal

http://www.elcorreogallego.es/galicia/ecg/courel-un-arca-de-noe-geologica-con-fosiles-unicos

http://0-dialnet.unirioja.es.diana.uca.es/servlet/autor?codigo=139575

http://www.serradocourel.es/geologia.htm

http://www.lavozdegalicia.es/sociedad/2010/03/12/0003_8349371.htm

http://soscourel.blogspot.com/

http://www.xoanpinon.com/galerias/colecciones/colecs05/galego/colecs05.html

a "Mulier sapientisima" do Courel

Técnica:

Luz día nublado claro

Película: Diapositiva Velvia 6x6 dixitalizada

Cámara: Hasselblad SWC

Exposición: 1/2 seg a F/22

Filtro: Ámbar e polarizador

Espirais (1994)

noreply@blogger.com (Xoan Piñón) — Tue, 02 Mar 2010 13:08:00 +0000

English version

MANIFESTO DA COLECIÓN "ESPIRAIS"

EN "URBE, NATURA E COSMOS" (1996)

ESPIRAIS. FORMAS CÓSMICAS REPETITIVAS. URBES BIOLÓXICAS. CIDADES DORMITORIO. COSMOGONÍA. MICROCOSMOS. INTELIXENCIA IRRACIONAL. ESPIRAIS NO AIRE. ARQUITECTURA INVASORA. INTELIXENCIA VEXETAL. MACROCIDADES. NATURA-CONTRA-NATURA. ESPIRAIS NA PEDRA. ARAÑAS-REPTIS-HUMANOS. ORGANIZACIÓN VEXETAL. URBES ACUÁTICAS. IDEAS CIRCULARES OBSESIVAS. TOUPEIRAS. ORDE CÓSMICA. INTELIXENCIA MINERAL. CAMIÑOS CONCENTRICOS. ESPIRAIS ENERXÉTICAS. URBES VEXETAIS. ENERXIA GRAVITATORIA. TEITOS XENÉTICOS. CRUELDADE BIOLÓXICA. DISTORSIÓN ESPIRAL DA LUZ. MACROCOSMOS. GALAXIAS ESPIRAIS. INTELIXENCIA PLANETARIA. INTUICIÓN CÓSMICA. URBES NO ESPACIO EXTERIOR. LABIRINTOS. COVAS. ARQUITECTURA ANIMAL. ESPACIOS IRRACIONAIS. LUZ COHERENTE. MORTE-RENOVACIÓN. ARQUITECTURA DA MENTE. SENSOS. INTELIXENCIA VIRAL. INFINITO. ORGANIZACIÓN XENÉTICA. ESPIRAIS DO ADN. FORMIGAS PENSADORAS. XENIOS. METAMORFOSE. DESEÑOS ACUÁTICOS. CEREBROS DE MOSQUITO. ESPIRAL COCLEAR. VERTIXE. PARASITACIOS. VIDAS ETERNAS. MEDICIÑA ANIMAL. SERES DEPENDENTES. ESPIRAIS NA AUGA. INTELIXENCIA TUMORAL. ESPIRAL LOGARITMICA. OFIDIOS. ENERXIA GRAVITATORIA. URBE HOSTIL. PARAISOS CELESTES. VIDA SUBTERRÁNEA. RELATIVIDADE. LÍMITES CÓSMICOS. ORGANIZACIÓN PLANETARIA. AUTODESTRUCCIÓN. SUPERVIVENCIA. DEFENSA TERRITORIAL. AMOR-REPRODUCIÓN. INTERCAMBIO XENÉTICO. ENXINERIA VEXETAL. PAXAROS ARQUITECTOS. MUTACIÓNS. DESEÑOS DA PEL FELINA. URBANISMO VEXETAL. NOMADISMO. EXPLOSIÓN-IMPLOSIÓN. ESPIRAIS NO POLBO. LIMITACIÓN ENERXÉTICA. ESPACIOS VITAIS. IMPROVISACIÓN. CAMIÑO VIRTUAL. DEMOGRAFÍA VEXETAL. PLANTA CARNÍVORA. ANIMAIS HERBÍVOROS. SUCCIONADORES DE SANGUE. RIZOMAS ESPIRAIS. SILENCIO ABSOLUTO. CREPITACIÓN. MÚSICA CELESTIAL. ETERNIDADE. FORZAS EXTRASENSORIAIS. MAGNETISMO. TURBILLÓN ESPIRAL. POZOS MENTAIS. ARQUITECTURA CARROÑEIRA. FRORES AGNÓSTICAS. ENERXÍA ELÉCTRICA. CABRAS DOGMÁTICAS. ORDE SIDERAL. PEIXES ATEOS. FANATISMOS-INTEGRISMOS. ESPIRAIS DAS BUGUINAS NA PRAIA. POLVO CÓSMICO. FERMAT-POINSOT. MECÁNICA CELESTE. VISIONARIOS. ESPIRAL HIPERBÓLICA. CENTELLEO DAS ESTRELAS. DATURAS. GASES NOBRES. MEMORIA BIOLÓXICA. AUTODIDAXIA. EIRUGAS QUÍMICAS. FUSIÓN NUCLEAR. COHESIÓN ATÓMICA. MOVEMENTO ESPIRAL DO PÉNDULO. PAXAROS NOCTURNOS VIAXANDO. OCASO ASISTIDO. OBSERVACIÓN. RESORTE ESPIRAL. CIRCONVOLUCIÓN. ÓRBITA HELICOIDAL. INSECTOS INVENTORES. TRANSCENDENTALIDADE. ESPIRAL DE VIOLENCIA. MORADORES NATURAIS. COLONOS OBRIGADOS. BIODIVERSIDADE. ESCADA ESPIRAL. REINOS PROMETIDOS. ESFERAS PERFECTAS. ESPIRAL ELÉCTRICA. RATAS COSMOPOLITAS. POMBAS. RIZO ESPIRAL DOS CABELOS. EDIFICIOS INTELIXENTES. OLLOS DAS MOSCAS. ESPIRAIS DE VAN GOGH. BÓVEDAS MINERAIS. ESTADOS DE GRACIA. ESPIRAIS DOS REMUIÑOS. CONXUNCIÓN. MEMORIA BACTERIANA. HONGOS ALUCINÓXENOS. PARAISOS TÁCTILES. ESTADO BOTÁNICO. MUTACIÓN PROVOCADA. PAIXÓN. ESTREMECEMENTO. MORTE QUÍMICA. REVOLUCIÓN. ESPIRAIS NO FUME. SIMBIOSE. VIRTUALIDADE. GALILEO-EINSTEIN. FORMIGAS GANDEIRAS. LINGOAXES DESCOÑECIDAS. VIAXE ASTRAL. ASOCIACIÓN NATURAL. COMUNICACIÓN DAS PLANTAS. ÓRBITAS LÓXICAS. VACÍO ABSOLUTO. SIMPLICIDADE-EXPONTANEIDADE-INXENUIDADE. ESTADOS ABERTOS DE CONCIENCIA. ESPIRAIS.

Xoan Piñón

Técnica:

Camara: Sinar F

Obxetivo: Schneider

Exposición: 10 min. aprox a F:5.6

Luz: Láser

Pelicula: Ektachrome 100

Revel: E6