மூங்கில்வனம்

”பராக்கா” கடவுளின் பார்வையில் எழுதப்பட்ட கவிதை

2016-05-02T10:24:00.000-07:00

இந்த உலகம் வார்த்தைகளின் துணையுடன் ஒரு எல்லைக்குள் நின்று விளக்கமுடியாத பேரதிசயம். அந்த அதிசயத்தை வார்த்தைகளற்ற காட்சிப்புலன் அனுபவத்தினூடே ஒரு தியானத்திற்கீடான அனுபவமாக மாற்றுகிறது ”பராக்கா”.

இங்கு இசை மட்டும் பேசுகிறது. 

இதை ஒரு ஆவணப்படம் என்று வகைப்படுத்தினாலும், இது அதனிலும் மேலானதாயே இருக்கிறது.

பல்லின மக்களைக் கொண்ட இந்த உலகின் தொன்மையான  கலாச்சாரங்களை, அவர்களின் மத வழிபாடுகளை, இயற்கையுடனான மக்களின் பிணைப்பை, வறுமையின் முகத்தை, இயந்திரங்களோடு இயந்திரங்களாகிப் போன மனிதர்களை என்று இந்தத் திரைப்படம் தனது காட்சி மொழியில் சொல்லும் கதைகள் கனதியானவை

பல்லின மக்களைக் கொண்ட இந்த உலகின் தொன்மையான கலாச்சாரங்களை, அவர்களின் மத வழிபாடுகளை, இயற்கையுடனான மக்களின் பிணைப்பை, வறுமையின் முகத்தை, இயந்திரங்களோடு இயந்திரங்களாகிப் போன மனிதர்களை என்று இந்தத் திரைப்படம் தனது காட்சி மொழியில் எம்மிடம் கடத்தும் அனுபவம் அற்புதமானது.

நகரத்து சாலைகளில் செல்லும் வாகனங்கள், பரபரக்கும் மனிதர்கள் ஏரியல் வியு காட்சிகளில் பூச்சிகளைப் போன்று தோன்றுகிறார்கள். தொழிற்சாலைகளில் இயந்திரங்களோடு வேலைசெய்கிற மனிர்களின் வேலையில் காணப்படுகிற ரிதம், அவர்களையும் ஒரு இயந்திரம் போலத் தோன்ற வைக்கிறது. வேகமாக்கப்பட்ட காட்சிகள் அதற்கு வலுச்சேர்ப்பதாய் இருக்கின்றன.

விடிந்தது கூடத் தெரியாமல் மனைவியைக் கட்டிக்கொண்டு உறங்கும் பிரேசிலின் தெருவோரத்து மனிதனைப் பார்க்கும்போதும்,
பக்கத்தில் தனது பொம்மைக்காரை வைத்துவிட்டு சாலையைக் கடக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனின் முகத்திற்குள்ளும் கருணையை எதிர்பார்த்து இரந்து நிற்கிற சிறுவனைப் பார்க்கும்போதும்,
உலகெங்கும் பரந்திருக்கும் குறுகிய மனத்து மனிதர்களால் உலகம் ஒரு கிராமமாய்ச் சுருங்கிவிட்டதை உணரமுடிகிறது.

இன்னமும் இயற்கையுடன் நெருக்கமாய் வாழ்கின்ற எளிமையான மக்கள் பொறாமை கொள்ள வைக்கிறார்கள். அந்த எல்லைகளில்லா நிலங்களில் வாழ்கின்ற சுதந்திர மக்களிடம் பல்லிளிக்கிறது என்னுடைய சுதந்திரம்.

இன்னமும் இயற்கையுடன் தம் வாழ்வை பிணைத்துக் கொண்டு, முன்னோர்களின் வழிவந்த ஆன்மீக நம்பிக்கைகளுடன் எளிமையான வாழ்வை வாழ்கின்ற பாசாங்கில்லாத கிராமத்து மனிதர்களே இந்த உலகில் உண்மையான சந்தோஷத்துடன் வாழ்கின்ற மனிதர்கள்.

நகரத்தின் இயந்திரத்தனமான routine Life இற்குள் தலையைக் கொடுத்து தாம் நினைத்த வாழ்வையும் வாழ முடியாமல், கிடைத்த வாழ்வையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தத்தளிக்கும் நாகரிக மனிதர்கள் நாம்.

வாழ்வதற்குத் தேவையான அடிப்படை தேவைகளிற்குக் கூட போராடுகின்ற தெருவோரத்து மனிதர்கள் நாகரிக உலகின் பகட்டுத்தனத்தையும் போலியான முகத்தையும் கிழித்துப் போடுகிறார்கள்.

இந்த ஒவ்வொரு வகையான உலகங்களிலும் இருக்கின்ற அழகியலையும் அபத்தங்களையும் காட்சிகளின் வழியே மாத்திரம் கதை சொல்கின்ற ஆவணப்படம்தான் "BARAKA".

இந்த ஆவணப்படம் என் இதயத்தின் ஒரு மூலையில் நிறைவான உணர்வையும், இன்னொரு மூலையில் குற்றவுணர்வையும் கொட்டிவிட்டுப் போய்விட்டது.

பயணம்

2014-04-17T08:50:00.000-07:00

பயணித்தல் என்பது வாழ்வின் எந்த நிலையிலும் கிடைத்துக் கொண்டேயிருக்க வேண்டிய அற்புதமான அனுபவங்களிலொன்று. இந்த உலகின் அறியப்படாத பூகோள ஆச்சரியங்களின் எல்லைகள் விஷ்தீரணமானது. அந்த எல்லைகள் நோக்கிய தேடல் ஒரு பயணத்துடன் விரிவடைகிறது.

ஒரு ஊரை நோக்கிய பயணத்தின் முடிவிலும் சுவாரஷ்யமானது அந்த ஊரிற்கான பயணம்.

பயணித்தலுக்கான எனது ஆர்வம் பெருந்தாகமாகி ஒரு பயணத்துக்கான தயார்படுத்தலை என் மனதிடம் முன்வைத்துக் கொண்டேயிருக்கும். எப்போதும் போகாத ஒரு ஊரிற்கு பயணப்படுகிறதில் உள்ள சந்தோஷம் ஒரு புதிய நண்பனை அடைந்து கொள்ளும் சந்தோஷத்தைப் போன்றது. பயணங்கள் தருகிற உற்சாகங்கள், மகிழ்ச்சிகள், சலிப்புகள் ஏமாற்றங்கள் என்பதற்கப்பால் அவை மனதில் பதிந்து வைக்கிற சுவாரஷ்யமான கதைகளிற்காக அந்த அனுபவங்களை எப்போதும் நேசிக்கிறேன். ஒரு நாட்டிற்குள்ளே வௌ;வேறு கலாச்சாரப் பின்னணிகளோடு வாழ்கிற மக்களை அவர்களின் வாழ்வியலை ஒரு வீதியில் பயணிக்கிறபோது மேம்போக்காக பார்த்துக்கொண்டு வேகமாகக் கடக்கிற அனுபவத்தை ரசித்திருக்கிறேன். அது ஒரு ஆழமான பார்வையல்லாததாயினும், அந்த சில நொடிகளில் கடந்து போகும்போது போகிறபோக்கில் மனதில் சில ஓவியங்களை வரைந்துவிட்டுப் போகின்றன.

சில பஸ் பயணங்களும், ரயில் பயணங்களும் மனதிற்குள் கவிதைகளையோ அல்லது சுவாரஷ்யமான கதைகளையோ எழுதிவிட்டுப்போகின்றன. இவையெல்லாவற்றையும் விட கால்கடுக்க நடந்து கடக்கிற தருண அனுபவங்களுக்கு ஈடாய் வேறொன்றும் இருப்பதில்லை.

தனிமையான பயணங்களில் இசை ஓர் அற்புதமான துணை. இளையராஜாவை அழைத்துப் போகிற பயணங்கள் தருணங்களின் தொகுப்பாக இனிமையான ஞாபகக்குறிப்பொன்றை எழுத வைக்கின்றன. ஐ-பொட்டுடன் பயணம் செய்தல் ஒன்று அந்தப் பயணத்தை ரசிக்க உதவும், இரண்டு பஸ்ஸில் போடுகிற ரணகளப் பாடல்களிலிருந்து தப்பிக்க உதவும்.

ஒருமுறை கண்டிக்கு அப்பால் இருக்கும் சிங்களக் கிராமத்திற்குத் தனியாகப் பயணம் செய்யவேண்டிய நிலமை. முன்பின் போயிராத ஊரிற்குப் பயணப்படுகிறேன். யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து பின்னேரம் புறப்பட்ட பேருந்து கண்டியை அடையும்போது இரவாகியிருந்து. அங்கிருந்து அந்தக் கிராமத்திற்குப் போவதற்காக இன்னொரு பஸ்ஸைப் பிடித்து ஏறிப் பயணப்படுகிறேன். நான் இறங்க வேண்டிய இடத்தை அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. பக்கத்திலிருப்பவரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன். அவரிற்குத் தமிழும் புரியவில்லை, பேசிய ஆங்கிலமும் உதவவில்லை. அந்தச் சகோதர இனத்தவர் சிங்களத்தில் ஏதோ சொல்கிறார், எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. பஸ்ஸில் எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உதவிக்கு யாரும் இருப்பதாய் தோன்றவில்லை. நடத்துனருக்கும் தமிழ் சுத்தம் என்பது டிக்கெட் எடுக்கும்போதே தெரிந்திருந்தது. என்ன செய்வது? மனது பதட்டமடையத் தொடங்குகிறது.

திடீரென்று ஒருவரின் செல்பேசியில் பாட்டொன்று ஒலிக்கிறது....

'உசிரே போகுது உசிரே போகுது உதட்ட நீ கொஞ்சம் சுளிக்கயில...'

நிம்மதி.

ஒவ்வொரு பயணங்களும் ஒரு கதையைத்தானும் சொல்லிவிட்டே விடைபெறுகின்றன. இரண்டாயிருத்து நான்காம் ஆண்டுகளில் தொழில்நிமித்தமாய் அடிக்கடி கொழும்பு போய்வரும்போது பல சுவாரஷ்யமான

மனிதர்களுடன் பயணிக்கிற சுவராஷ்ய அனுபவங்கள் வாய்த்திருக்கின்றன. ஒருமுறை ஜேர்மனிய கப்பல் கப்டனான ஒரு தமிழர் மானிப்பாயில் இருக்கும் தனது நண்பன் ஒருவரின் மகளின் திருமணத்தில்

கலந்துகொண்டுவிட்டு கொழும்பு திரும்பிக்கொண்டிருக்கிறார். அவருடைய பக்கத்து இருக்கையில் நான் அமர்ந்து பயணிக்கிறேன். அவர் ஒரு கப்பல் கப்டன் என்பது பஸ் புறப்பட்டு இரண்டு
மணித்தியாலங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஏனென்றால் அதுவரை நான் அவருடன் பேச்சுக் கொடுக்கவில்லை, அவரும்தான். நான் சுஜாதாவின் ஒரு நாவலில் மூழ்கிப்போயிருக்கும்போது அவர் என் கவனத்தைக் கலைக்கிறார். மேற்கொண்டு சுஜாதாவின் நாவலிலும் சுவராஷ்யமான அவரின் கதையுடன் என் பயணம் கழிகிறது.

ஒரு கப்பல் கப்டனுக்குரிய சிறப்பான தோற்றம். வெண்தாடி, ஆறடி உயரம். அவருடைய பேச்சில் அவருடைய ஆளுமையை வெளிப்படுத்துகிறார்.

இருபதுகளின் தொடக்க வயதுகளில் இருந்த எனக்கு அவருடன் ஒரு எல்லைக்கு மேல் கேள்வி கேட்க முடியவில்லை. இருந்தாலும் என்னுடைய அசட்டுத்தனமான கேள்விகளுக்கெல்லாம் மனிதர் பொறுமையாய் பதிலளித்தார். நான் அவருடைய அனுபவங்களைக் கேட்டறிந்துகொண்டேன். கப்பல் பயணங்களின் சுவாரஷ்யங்கள், அபாயங்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்டறிந்து கொண்டேன். மின்னஞ்சல் முகவரிகளைப் பரிமாறிக் கொண்டு விடைபெற்றோம்.

சமீபமாய் ஒரு நீண்ட பயணம். அலுத்துப்போன யாழ்-கொழும்பு பஸ் பயணங்கள் போன்றல்லாது, இந்தமுறை யாழிலிருந்து நுவரெலியாவிற்கான எனது பஸ் பயணம் வித்தியாசமான அனுபவங்களை மனதில் எழுதிவைத்துப் போனது. அங்கு நின்ற நாள் முழுதும் கமராவுடன் பஸ்ஸில் சுற்றுவதும், அழகான இடங்கள் கண்டு இறங்கி நடப்பதும, ஷொட்டுகள் எடுப்பதுமாய் மிகுந்த சுவராஷ்யமாய் பொழுதுகள் கழிந்தன.

அங்கொருநாள் தனியாக அதிகாலைப் பனிக்குளிரில் பஸ் ஏறி படம் எடுக்க கமராவுடன் பயணப்படுகையில், ஒய்யாரமாய் மலையோரத்தில் தூங்கிக் கிடக்கிறாள் கிரிகரி ஏரி. நான் இறங்கி நடக்கிறேன்.

அத்தனை அழகு. வழமையாய் பார்த்த இரவுகளிலும், பகல்களிலுமில்லாத அழகுடன் இந்தக் காலையில் மயக்கும் அழகுடன் அங்கு அந்த ஏரி,

பின்னணியில் பனியில் உறைந்தும் உறையாமலுமாய் மலைகள். மலைகளின் அழகையெல்லாம் தன்மேல் ஓவியமாய் வரைந்துவிட்டு அழகு காட்டுகிறது கிரிகரி. அதன் நிழல்களையெல்லாம் நான்
சிறைப்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.

ஒருவர் அருகில் நடந்துவந்துகொண்டிருந்தார், அந்த ஊர்வாசி. சுருட்டுப் புகைத்துக்கொண்டிருந்தார். புகையுடன் பனிப்புகாரையும் சேர்ந்து ஊதும்போது அழகாய் இருந்தது. ஒரு போர்ட்ரைட் நடந்து வருகிறதே,

எடடா எடடா என்று மனசு சொல்கிறது, என்ன செய்யலாம் என யோசித்துக்கொண்டிருக்க, அவர் என்னைக் கடந்து போய்விடுகிறார். ஆயிரத்தியொராவது ஷொடடும்; நழுவிப்போகிறது.

இந்தத் தயக்கங்களாலேயே லான்ட்ஸ்கேப் ஷொட்டுகளாய் மட்டும் நிறைந்துகிடக்கிறது Suren Photographyபேஜ். மனிதர்களை புகைப்படங்களாக்கும்போது எப்படி? அவர்களை நெருங்கி அனுமதி

கேட்கிறீர்கள்? அல்லது கேட்காமலேயே எடுக்கிறீர்களா? (புகைப்படம் எடுக்கும் நண்பர்களின் ஆலோசனை தேவை.)

'ஏன் அங்கை போறம்?'

எங்கடை வீட்டிலை இனி இருக்ககக்கூடாதெண்டு ஆர்மி எழுப்பிப் போட்டாங்கள்'

1989 ஆம் ஆண்டு எங்களது முதல் இடப்பெயர்வு. காரணம் இந்திய அமைதிப்படை.

எனது முதலாம் ஆண்டில் முதல் நாள் வகுப்பு ஞாபகங்கள், முதல் கிளாஸ் எடுத்த வில்லியம்ஸ் மிஸ். பக்கத்து டெஸ்க் நண்பன் பிரியதர்சன், இதைத் தவிர இன்னும் ஞாபகத்தில் இருப்பது இந்த
முதலாவது இடப்பெயர்வுதான்.

அந்தப் பிஞ்சுக்கால்களுடன் நடந்த பின்னால், பதினெட்டு வயதில் ஏ.எல் படிக்கும்வரை இந்த இடப்பெயர்வுகள் தொடர்ந்துகொண்டுதான் இருந்தன. இடப்பெயர்வுகளின் வேதனைமிகுந்த கதைகளின் பக்கங்களுடன் ஊர் ஊராய் சுற்றும் ஒருவிதமான நாடோடித்தனமான வாழ்க்கை முறை எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

சில பல மாதங்கள், வருடங்கள் என்று சொந்த ஊரிலிருந்து விலகி வேறொரு ஊரில், அந்த ஊர் வாழ்க்கை முறைகளைப் பழகி வாழ்கிற நிர்ப்பந்தம், இயல்பானதொரு வழக்கமாகிப் போனது. இருக்கும் இடங்களிலெல்லாம் நண்பர்கள் சேர்ந்துகொண்டார்கள். ஊரின் இண்டு இடுக்கெல்லாம் நுழைந்து பார்க்கும் சுவாரஷ்யம், எங்களுடன் இடம்பெயர்கிற பாடசாலை வாழ்க்கை, அல்லது அந்த ஊர்ப்பாடசாலை, அங்கு ஒரு நண்பர் கூட்டம், கூட எதிரிகள் கூட்டம் என எல்லாம் கிடைத்தது அந்த நாட்களில்தான்.

தொண்ணூற்றைந்துகளின் பிற்பகுதி. ரகுமான் பாடல்களில் பித்துக்கொள்கிற ஒரு தலைமுறை ரசிகர்கள் உருவான பருவம் அது எங்களுடையதுதான்.

முப்பது வருட காலப் போராட்ட வாழ்க்கை, பயணங்கள் தொடர்ந்து வந்தன. பயணங்களின் தடங்கள் மட்டும் இன்னும் நினைவில் பதிந்துபோய்க் கிடக்கின்றன.

ஹைவே பார்க்கலாம்.

ஆறு மாநிலங்கள், அனில் மெஹ்ராவின் கமரா ஒரு பயணியின் பார்வையில் அள்ளி வருகிற ஒவ்வொரு விதமான லான்ட்ஸ்கேப் அழகுகள், அலியா பட்டின் அந்தத் துடிப்பான நடிப்பு. எல்லாவற்றிற்கும்

ஆன்மாவாய் ரகுமானின் இசை இவையெல்லாம் இந்த சினிமாவில் கிடைக்கிற நல்லவிதமான அனுபவங்கள்.

இறுதியாய் நுழைகிற காஷ்மீரில், அழகு கொஞ்சும் மலைகளின் பின்னணியில், ஓர் குடிசையில் மலர்போலப் பூக்கிறது காதல். அழகு!

பெரிய சைஸ் லொஜிக் ஓட்டைகளுடன் அமைக்கப்பட்ட திரைக்கதைதான் இருந்தும் ஏதோ ஓர் ஈர்ப்பு படத்தில் இருக்கிறது.

ஒரு வாழ்க்கை ஒரு பயணம், பெயர் தெரியா ஊரிற்கு வழி தெரியாது போகிற பயணம்.

ஒரு பயணத்தின் அனுபவத்தைக் கடக்கிறபோது இன்னொருமுறை சிலிர்க்கிறது, ஒவ்வொரு கணமும் புதிய உணர்வின் திக்குகளில் மோதிச் சிதறிப்போகிறது. இந்த வாழ்க்கை என்னிடம் சலிக்காது சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது,

'நீ அடிக்கடி நழுவிப் போகாதே' என்று.

ஓர் உயிர்ப்புள்ள அனுபவத்தை இழக்க வைக்கிற நினைவுகளையெல்லாம் ஒதுக்கிவிட்டுத் திரும்பும்போது, அங்கு வாழ்க்கை இருக்கும்!

ஆம் நிகழ்காலத்தில் பயணப்படு என்பதைத் தவிர பெறுமதியான போதனைகளெதுவும் இந்த உலகில் இல்லை.

வாழ்க்கை ஒரு பயணம்.

மிர்தாதின் புத்தகம் - எனது புத்தக அலுமாரியில் ஓர் வைரம்

2014-02-27T04:30:00.004-08:00

"Love is the law of God. You live that you may learn to love. You love that you may learn to live. No other lesson is required of Man"
How much more infinite a sea is man? Be not so childish as to measure him from head to foot and think you have found his borders."

- Mikha'il Na'ima

ஒரு புத்தகம், அது எதிர்பாராமல் எனக்குக் கிடைக்கிறது. அந்தப் புத்தகம் உலகிலுள்ள புத்கங்களிலேயே மேன்மையானது எனப்படுகிறது. அன்புச் சகோதரர்கள் இரோஷன் , கனிஷ் கர் இருவரும் எனது திருமணத்திற்கான பரிசாக அந்தப் புத்தகத்தை அளித்திருந்தார்கள்.

அதன் மூலம் மிகெல் நைமியால் எழுதப்பட்டது. தமிழில் புவியரசு மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் 'மிர்தாதின் புத்தகம்' - The Book of Mirdad

புத்தகமென்பது அதில் இருக்கும் விடயப்பரப்பைத் தாண்டி அது கொடுக்கும் அனுபவத்தில்தான் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது என நினைப்பவன் நான். இந்தப் புத்தகம் அதன் வாசிப்பு அனுபவத்தின் பின்னர் என்னை நெடு நேரம் உறைய வைத்துவிடுகிறது. கிடைக்கும் நேரத்தில் ஒரு அத்தியாயத்தைத்தானும் முழுமையாகப் படித்துவிடுவேன். அந்த அனுபவத்தின் பின்னர் நான் சந்திக்கிற ஒவ்வொரு கணங்களும் எனக்கு எல்லையற்ற ஆனந்தத்தை அளிக்கிறது. அது எந்தக் காரணமும் அற்ற ஆனந்தம்.

மதங்களை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, உங்களை ஒரு முறை உடைத்துப் பார்த்துவிடுங்கள். இங்கு மிர்தாத்தின் தெறிக்கும் வசனங்கள் உங்களைப் பலமுறை உடைத்துவிடும் என்பது திண்ணம்.

புவியரசு அந்தப் புத்தகத்தை மொழிபெயர்த்துப் தனது முன்னுரையில் வாசக அனுபவங்களையும் மொழிபெயர்ப்பு அனுபவங்களையும் கூறுகிறார், அதனை வாசிக்கும்போதே ஆர்வ மிகுதியால் கண்கள் வார்த்தைகள் மேல் தாவத் தொடங்கியது.

ஞானத்தின்பால் நாட்டமுடையவர்களிற்கு இந்தப் புத்தகம் பெரும் கொடையாக இருக்கும். இதை ஒரு நாவல் என்று கூறலாம். அல்லது ஒரு தத்துவப் புத்தகம் என்றும் சொல்லலாம். இதை ஓர் நாவலாகப் பார்ப்பதோ அல்லது தத்துவப் புத்தகமாகப் பார்ப்பதோ அவரவரின் பக்குவநிலையைப் பொறுத்தது.

புத்தகம் பற்றி ஓஷோ கூறியிருப்பது:
உலகில் கோடிக்கணக்கான புத்தகங்கள் உள்ளன. ஆனால், இன்றுள்ள எல்லாப் புத்தகங்களையும்விட, மேலோங்கி உயர்ந்து நிற்பது 'மிர்தாதின் புத்தகம்' மட்டுமே.

படிக்கும்போது, உங்கள் மனம் தியானநிலையில் இல்லையென்றால், அது ஒரு நாவல் படிப்பதுபோல ஆகிவிடும்.

'வெற்றி பெறும் ஏக்கம் கொண்டவர்களுக்கு இது, ஒரு கலங்கரை விளக்கமும், ஒரு கடற்கரையும் ஆகும்.மற்ற அனைவருக்கும் இது ஓர் எச்சரிக்கை'

இவ்வாறு மிகெல் நைமி ஒரு எச்சரிக்கையுடன் பயணத்திற்கான பாதையில் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார். உண்மையில் அது ஒரு பயணத்துடன்தான் தொடங்குகிறது.

ஆதி வெள்ளப்பெருக்கின் பின்னால் உயிர்தப்பியவர்களுடன் மிதந்துபோன பேழை கரை ஒதுங்கிய இடமான பலிபீடச் சிகரத்தை நோக்கிய ஒருவனின் பயணமே அது. அந்த ஒருவன் நாமாக இருக்கிறோம். அவன் தனது பயணத்தை வழமைக்கு மாறாய் மலையின் ஆபத்தான செங்குத்துப் பாதையில் அமைத்துக்கொள்கிறான். பலிபீடச் சிகரத்தை அடையும் வரை வழியில் அவனுக்குக் கிடைக்கும் அனுபவங்கள் சிலிர்ப்படைய வைக்கின்றன. அங்கு சந்திக்கும் ஒவ்வொருவிதமான மனிதர்களும் அவர்களின் வார்த்தைகளும்
அற்புதமானவை.

மிகெல் நைமி கலீல் ஜிப்ரானின் உயிர்த்தோழன். ஜிப்ரான் மொத்தமாக 99புத்கதங்கள் எழுதியிருக்கிறார். அவருடன் கூடவே வாழ்ந்த மிகெல் நைமி ஒரே ஒரு புத்தகத்தை எழுதி இந்த உலகத்திடம் கொடுத்துவிடுகிறார். அந்த ஒரு புத்தகமே எல்லாவற்றிற்கும் விடையாக அமைகிறது.

புத்தகத்தின் நாயகனான மிர்தாத் தூவும் வார்த்தைகள் எல்லாம் அற்புதம். ஆன்மீக நாட்டமுடையவர்களிற்கு அதன் பொருள் தெளிவாய் விளங்கக்கூடும்.

புத்தகத்தின் முதற்பகுதி பலிபீடச் சிகரத்தை நோக்கிப் பயணிக்கும் ஒருவனின் அனுபவங்களைச் சொல்கிறது, அந்தச் சிகரத்தில் ஒரு மடாலயம் இருக்கிறது. அங்கே ஒன்பது துறவிகள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அங்கு ஒன்பது துறவிகள் மாத்திரமே இருக்க வேண்டும். ஒருவர் இறந்துவிட்டால் இறைவன் தகுந்த ஆளை அனுப்பி வைப்பான் என்பது நம்பிக்கை.

அப்படி ஒருவர் இறந்தபோது, மிர்தாத் அங்கே வந்து சேர்கிறார். அவரை அங்கே இருக்கும் மூத்த துறவி சமாதம் வேலைக்காரனாக மட்டும் அனுமதிக்கிறார். ஏழு ஆண்டுகளாக மிர்தாத் மௌனக் கோலம் பூண்டுகொள்கிறார். ஏழு ஆண்டுகளின் பின்னால் அவரைத் துறவியாக மூத்த துறவி ஏற்றுக்கொள்கிறார். மிர்தாத் மௌனம் கலைந்து பேசத் தொடங்குகிறார். அவரது பேச்சுக்களையும், நிகழ்வுகளையும் அங்குள்ள இளம் துறவியான நரோண்டா பதிவு செய்கிறார்.

அந்தப் பதிவேடுதான், 'மிர்தாதின் புத்தகம்'

"முன்வாசல் வழியாகவே உள்ளே செல்லுங்கள்..." என்ற அறிவுரைக்கேற்ப முதலிலிருந்தே வாசிக்கவேண்டும். இல்லாவிடின் புத்கத்தின் முழுப்பயனையும் இழக்க நேரிடும்.

ஒரு ஞானப்புதையலான இந்தப் புத்தகத்திலிருந்து பளிச்சிடும் முத்துக்கள்.

'சிறந்த பேச்சு, ஒரு நேர்மையான பொய்
மோசமான மௌனம், ஒரு நிர்வாண உண்மை'

'வாழ்வதற்காகச் செத்துப்போ!
சாவதற்காக வாழ்ந்திரு!'

' அன்புக்கு பரிசுகள் தேவை இல்லை. அன்பே அன்பின் பரிசு '

'நான் என்பது ஒரு நீரூற்று. அந்த மூலத்திலிருந்துதான், எல்லாமும் பொங்கி வருகின்றன. மறுபடியும் அவை, அதற்குள் சென்றுதான் ஒடுங்குகின்றன. நீரூற்று எப்படியோ, அப்படித்தான் வெள்ளப்பெருக்கமும், பாய்ச்சலும்'

"உங்களது உள்ளுணர்வுக்கு ஏற்றபடியே உங்களது 'நான்' அமைந்திருக்கும். உங்கள் 'நான்' எப்படிப்பட்டதோ, உங்கள் உலகமும் அப்படிப்பட்டதே. உங்கள் 'நான்' தெளிவாகவும், உறுதியான பொருள் கொண்டதாகவும் இருந்தால், உங்கள் உலகமும், தெளிவாகவும், உறுதியான அர்த்தம் கொண்டதாகவும் இருக்கும்."

"இறைவன், 'நான்' என்று சொல்லும்போது, சொல்லப்படாதது எதுவுமே மிச்சம் மீதி இல்லை. "

"மனிதன், கடவுளின் பிள்ளையல்லாமல் வேறென்ன? அவன் கடவுளைவிட வேறாகத்தான் இருக்கமுடியுமா? ஒரு வித்துக்குள்ளே தேக்குமரம் ஒடுங்கியிருக்கவில்லையா? "

"கடவுளைப் போவே மனிதனும் ஒரு படைப்பாளி. 'நான்' என்பதே அவனது படைப்பு."

"உங்கள் கண்களில் தோன்றம் ஒளி, உங்களது ஒளி மட்டுமல்ல. கதிரொளியை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் அனைவரின் ஒளியும் அதுதான்."

"உங்கள் கனவுகள், உங்களுடையவை மட்டுமல்ல. உங்கள் கனவுகளில், பிரபஞ்சமே கனவு காண்கிறது."

"கடவுள் பல அல்ல, கடவுள் ஒன்றுதான், மனிதரின் நிழல்கள் பலவாக இருக்கும் வரை அது பலதான். நிழல் இல்லாதவன், ஒளியில் இருப்பவன், நிழல் அற்றவனே ஒன்றே கடவுள் என்பதை உணர்வான் கடவுளே ஒளிதான், ஒளியால் தான் ஒளியை உணரமுடியும்"

மிர்தாதின் புத்தகம் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் உலகம் வேறு. அந்தப் புத்தகத்திற்கான வாசிப்பு அனுபவமே ஒரு தியானத்திற்கு நிகரானது. அதன் முடிவும் முடிவற்ற

பல்லாயிரம் கேள்விகளுக்கான விடையாகவும் அமைகிறது.

ஒருவரும் தம் வாழ்வில் தவறவிடக்கூடாத புத்தகம். எனது புத்தக அலுமாரியில் இது ஓர் வைரமாய் ஜொலிக்கிறது. பரிசளித்த இரோஷன், கனிஷ்கர் இருவருக்கும் எனது நன்றிகளைச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.

சுவர்களுக்குள் தொலையாத நம்பிக்கை

2013-12-06T19:02:00.001-08:00

சுவர்களுக்குள் தொலைந்துபோகாத
நம்பிக்கை
அவனுடையது

நாட்களெல்லாம்
வேகமாய்க் கடந்துபோக
அவனுடைய வாழ்க்கை ஒன்றும்
அத்தனை அழகானதாய்
இருக்கவில்லை

அந்தப் புன்னகைக்குள்தான்
எத்தனை வேதனைகள்
ஒளிந்திருக்கும்

காலம் ஓர்நாள்
தோற்று நின்ற பொழுதில்
அவனே
விடியல்களுக்கான
ரேகைகளைப் பரப்பி நிற்கும்
சூரியனானான்

மண்டேலா
அது சாத்தியம்
என்ற வார்த்தைக்குச்
சரியான பிரதியீடு

ஒரு கப்பல் பயணமும் சூரியனும்

2013-10-27T09:48:00.002-07:00

எனக்கு அப்போது ஏழு அல்லது எட்டு வயதிருக்கும். அப்பாவின் சைக்கிள் முன்பாரில் அமர்ந்திருந்தேன். நாங்கள் மட்டுவில் அம்மன் திருவிழாவுக்குப் போய்க்கொண்டிருந்தோம். காலை மலருகின்ற வேளை. பங்குனி மாதத்துப்பனிக் காற்று மேனியில் மோதிச் சிலிர்க்க வைத்தது. ஹாண்டில் பாரில் ஏறிய குளிர் அதில் பற்றியிருந்த எனது கைகள் வழியே உடலுக்குள் ஊடுருவியது. நாங்கள் கைதடிப் பாலத்தின் மேலே போய்க்கொண்டிருந்தோம்.

அப்போது நான் கண்ட காட்சி எனது வாழ்நாளில் முதன்முறையானது. நதியில் குளித்து எழும் ஆதவன் வானில் மிதந்துபோக நான் வாய்பிளந்து பார்த்திருந்தேன். அப்பா சைக்கிளை ஓரமாய் நிறுத்தினார். என்னை இறக்கிவிட்டார். நான் ஓடிப்போய்ப் பாலத்தின் கட்டுகளைப் பிடித்தவாறு அந்தக் காட்சியில் லயித்திருந்தேன். அன்று கண்ட அந்த அழகான காட்சி எனது ஒவ்வொரு ஓவியப் பரீட்சைகளிலும் காலைக் காட்சியைத் தெரிவு செய்துவரைய வேண்டும் என்ற பைத்தியக்காரத்தனத்தை எனக்குள்ளே விதைத்தது.

எங்கள் ஊரின் பின்னால் இருக்கும் வயல்வெளிகளைக் கடந்து, அதற்கும் அப்பால் இருக்கும் சம்பு வயல்களையும் கடந்தபின்னால் தொண்டமானாறு நோக்கி ஓடும் உப்பு ஏரியைக் காணலாம். அங்கிருந்து பார்க்கும்போது சூரிய உதயத்தைத் தெளிவாகப் பார்க்கலாம்.

சிறிய வயதுகளில் பார்த்த காட்சிகள் மனதில் ஓட. அதைக் கமராவில் காட்சிப்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆசையில் கமராவுடன் புறப்பட்டுவிட்டேன். அதிகாலையில் வயல்வரம்புகளில் நடந்துபோவது அத்தனை சுகமாக இருந்தது. பறவைகள் ஒலியெழுப்பிப் பறக்கையில் அவைகளில் உற்சாகம் எனக்குள்ளும் தொற்றிக்கொண்டது.

போட்டோகிராபேர்ஸ் சூரியன் முதன்முiறாய் பூமிக்குத் தரிசனம் கொடுக்கும் அந்தக் கணத்தை magical moment என்று அழைப்பார்கள். அண்மையில் ஒரு வீடியோ பாரத்தேன். அதில் அந்த போட்டோகிராபர் ரிப்பொட்டில் கமராவைப் பொருத்தி அந்த மஜிக்கல் மூமன்டிற்காகக் காத்திருப்பார். அலைகள் புரளும் கடலுக்குள் இருந்து அழகாய் சூரியன் மேல் நோக்கி மிதந்து போகும் காட்சியைப் படாமாக்குவார். என்னிடம் ரிப்பொட் இல்லை. லோ டைட்டில் ஷட்டர் ஸ்பீடைக்குறைக்கும்போது கமரா ஷேக் ஆகி ஷொட்டுகள் பாழாகிவிடும் ஆபத்து இருக்கிறது. அதனால் ரிப்பொட் பயன்படுத்தி எடுப்பதே ஷொட்டுகளுக்கு ஆரோக்கியமானது.

கொஞ்சம் தாமதித்தாலும், இவ்வளவு தூரம் நடந்து வந்ததற்குப் பிரயோசனம் இல்லாமல் போய்விடும் என்பதால் மெதுவாய் ஓடத்தொடங்கினேன். அப்போது யாரோ என்னைத் தொடர்வதாய் ஒரு பிரம்மை, திடுக்கிட்டுத் திரும்பினேன்.

எங்கள் வீட்டு நாய்க்குட்டி!

செல்லம என்பின்னாலேயே வந்து கொண்டிருக்கிறது.

எரியின் ஒருமுனையில் காத்திருந்தேன், அற்புதமான கணத்திற்காக!

அங்கே எதிர்பார்க்காத ஒரு கணத்தில் சிவப்பாய், கால்வட்டமாய் ஏரிக்கு அப்பால் இருக்கும் மரங்களின் பின்னணியில் உதித்தான் ஆதவன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மேலெழுந்து வருகையில் நான் ஷொட்டுகளை வெறித்தனமாக எடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

எத்தனை கோடிப்பேர் எத்தனை விதமாய் அந்தக் காட்சியை சுட்டுத்தள்ளியிருப்பார்கள், எனக்கு இந்த அனுபவம் புதிது!

மெல்லிருள் விலக
ஒரு சித்தனின் தவம் கலைகிறது

நதியில் குளித்து எழுந்த அவன்
புற்களில் பனித்துளி
உண்டு பசி தீர்ப்பான்

போர்வையை விலக்கிய வானத்தில்
நீலமும் மஞ்சளுமாய் பரவிக்கிடக்க
அங்கங்கே சிவப்பும்
அப்பிக்கிடக்கிறது!

ஒரு கப்பல் அனுபவம்

ஒருமுறை காங்கேசன்துறையிலிருந்து( கே.கே.எஸ்)
திருகோணமலை வரை கப்பலில் பயணம். 1997ஆம் ஆண்டு. நான் அப்போது ரொம்பச் சின்னப் பொடியன். அதிகாலையில் யாழிலிருந்து கே.கே.எஸ் வரை போய்ச்சேரவே பின்னேரம் ஆகிவிட்டது. பாதுகாப்பு வலயம் என்ற பெயரால் ஆயிரத்தெட்டுக் கெடுபிடிகள்.

முதன்முதலில் கப்பல் பயணம். 'தாரகி' அந்தக் கப்பலின் பெயர். சிறிய கப்பல்தான். அதனுடன் பெரிய சரக்குக் கப்பல்களும் பயணிகளை ஏற்றி இறக்கும் சேவையை அப்போது செய்துகொண்டிருந்தன.

இது பயணிகள் கப்பல் என்பதால், நல்ல வசதிகளுடன் இருந்தது. ஹார்பரில் இருந்து கப்பலுக்குள் நுழையும்போது அத்தனை உற்சாகம். அதே ஆண்டில்தான் டைட்டானிக் என்னும் பிரமாண்ட கப்பலைப்பார்த்து வியந்துபோய் இருந்தேன். அந்தப் படத்தில் ஜக்கும் அவனுடைய நண்பனும் கப்பலிற்குள் ஏறி நின்று உற்சாகமாய் கத்தும் காட்சி மனதுக்குள் வந்துபோனது.

எல்லோரும் இருக்கைகளிற்கு அடிபட்டுக்கொண்டார்கள். கிடைக்காதவர்கள் கீழே அமர்ந்துகொண்டார்கள். நான் கப்பலின் பின்தளத்திற்குப் போய்ப்பார்த்தேன். அங்கே பல்கனி கபின் அமைந்திருந்தது. அங்கே போடபட்டடிருந்த இருக்கைகளிலொன்றில் அமர்ந்துகொண்டேன்.

அப்போதுதான் என் கண் முன்னே விரிந்தது அந்த அழகான காட்சி.

அழகான சூரிய அஸ்தமனம் !

சூரியன் செந்நிறமாகிப் பெரிதாய் காட்சி தந்துகொண்டிருந்தான். நான் ஓடிப்போய் பல்கனித் தடுப்புக் கம்பிகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அந்தக் காட்சியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நான் நின்ற அந்த பல்கனிக் கபினை 'சன்செட் கபினட்' என்று அழைப்பார்கள் என்று பின்னர் தெரிந்துகொண்டேன்.

திடீரென் இருள் சூழந்துகொண்டது. விளக்குள் போடப்பட்டன.

கப்பல் புறப்பட்டுவிட்டது. சிறிய கப்பல் என்பதால் துள்ளும் அலைகளின் நடுவே கப்பலும் உயர்ந்து தாழ்ந்து பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. அது ஊஞ்சல் ஆடுவதைப் போன்ற ஒரு அனுபவத்தை எனக்குள் தந்துகொண்டிருந்தது. அலைகள் மேவும் கடலிற்குள் சூரியன் குபுக்கென்று மூழ்கிப்போனான்.

கப்பல் தந்த இதமான ஆட்டம் போகப்போகப் பேயாட்டமானது. எனக்கு வயிற்றைப் பிசைந்தது. நான் அம்மா இருந்த இடத்திற்குப் போவோம் என்று வெளிக்கிட்டு இரண்டு அடி வைத்ததும் தடுமாறி விழுந்துபோனேன். என்னைப் போன்று நடந்து தொபுக்கடீர் என்று ஒவ்வொருவராய் பலன்ஸ் தவறி விழ. கப்பல் சிப்பந்திகள் கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு போனார்கள்.

தொடர்ந்துவந்த இரவோ பயங்கரமாக இருந்தது. எல்லோருக்கும் சொப்பிங் பாக் கொடுக்கப்பட்டன. விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டன. எல்லோரும் அவர் அவர் இடங்களில் படுத்துக்கொண்டார்கள்.

கப்பல் அந்தரத்தில் மிதப்பதாயும், பின்னர் தொபுக்கடீர் என்று கடலில் விழுவதாயும் உணர்வு. எனக்கு குடலைப் பிரட்டிக்கொண்டு வாந்தி வந்தது. எல்லோரும் எடுத்தார்கள்.

'அம்மாளாச்சி கடலை அவியச்செய்யம்மா' எனக்குப் பக்கத்தில் ஒரு வயதான அம்மா குரலெடுத்துக் கத்த எனக்கு அந்த ரணகளத்திலும் சிரிப்பை அடக்கமுடியவில்லை.

அதிகாலையில் திருகோணமலை துறைமுகத்துக்குள் கப்பல் நுழைந்தது. நான் கப்பலின் பின்பகுதியில் இருந்த சன்செட் கபினற்றிற்குப் போனேன். திருகோணமலை துறைமுகம் உலகப்பிரசித்தமானது. அது ஒரு இயற்கையான துறைமுகம்.

காலை புலர்ந்துகொண்டிருக்கையில் அதன் எழில் கொஞ்சும் அழகு வியப்புடன் பார்த்தேன். இந்தமுறை முந்தைய தினம் போல் இன்னொரு ஆச்சர்யம் காத்திருந்தது.

அங்கே ஒரு அழகான சூர்யோதயம்!

கடலுக்குள் இருந்து ஆதவன் சிவப்பாய் எழுந்தான். ஒரு கப்பலுக்குள் இருந்து பார்க்கும் சூர்யோதயம் அத்தனை அழகானது. ஒரு சூர்ய அஸ்தமனத்தையும் பின்னர் ஒரு சூர்யோதயத்தையும் கண்டுகளித்த அந்த அழகான நாட்கள் என் நினைவுகளுக்குள் இன்னும் உயர்ப்புடன் இருக்கிறது.

எனக்கு அந்தக் கப்பல் பயணம் தந்த அழகான அனுபவத்தை மீண்டும் அனுபவிக்க மனம் ஏங்குகிறது. அப்போது சிறுவனாய் இருந்தேன், இப்போது வளர்ந்தவனாய், கையில் கமராவுடன் கப்பலில் பயணிக்கும் ஆசை மனசுக்குள் வந்துவிட்டது. பார்ப்போம் எப்போது அந்தக் கொடுப்பினை எனக்குக் கிடைக்கப்போகிறதென்று.

உலகின் அழகான சூர்யோதயங்கள் இங்கே தோன்றுகின்றன

எங்களது வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நாட்களும் ஒரு அழகான சூர்யோதயத்தோடுதான் தொடங்குகிறது. இந்த இடங்களிலெல்லாம் அழகான சூர்யோதயத்தைக் காண முடியும் என்கிறார்கள்.

1. The Taj Mahal | Agra, India

2. Surfers Paradise | Gold Coast, Australia

3.Grand Canyon | Arizona

4. Easter Island | Chile

5. Great Pyramids | Egypt

6. Great Wall of China | China

மழை

2013-08-11T00:30:00.003-07:00

புலராத பொழுதில்
தொடங்கிய
சிறுமழை

ஜன்னல் வழி
வந்து என்னைத்
துயில்கலைத்துப்
போனதின்று

பெயர் தெரியாக் குருவியொன்று
இடம்தெரியாது
மழைக்கொதுங்கியது,
வீட்டுக்குள் வந்த
விருந்தாளிக்கு என்ன கொடுக்க?

வருகையின் சத்தம்
கூரையில் தெறிக்கும் சத்தம்
மண்ணை முத்தமிடும் சத்தம்
இலைகளில் படியும் சத்தம்
சோவென்ற சத்தம்
மழையின் சத்தம்,
இளையராஜாவின் பாடலொன்று
மனதிற்குள் வந்துபோகும்

மின்சாரக் கம்பிகளில்
முத்துக்கள் கோர்க்கும்
மழை

கருவானம்
மெல்லிருள்
குளிர்காற்று
மண்வாசம்
சிறுவெள்ளம்
நீரக்குமிழ்,
கவிதைக்கு என்ன தலைப்பிட?

தென்னை ஓலைகளில்
சொட்டும் துளி
ஓட்டுவீட்டிற்குள் ஒழுகும் துளி
மண்ணில் இட்டதுளி
கொடிக்கயிற்றில் தெறிக்கும் துளி
கைகளில் நான்-
வாங்கிய துளி
எதற்கு விலை அதிகம்?

சுடச்சுடத் தேநீர்
குவளையில் தீர
இன்னொன்று கேட்கலாம்
அம்மாவிடம்

மழை இன்னும் விடவில்லை....

இருந்தாலும் நாம் நண்பர்கள்தான்

2013-08-04T08:48:00.004-07:00

சினேகம் இல்லா
முதற்சந்திப்பு

நமக்குள் எப்போதும்
சரியாக இருந்ததில்லை
நட்பு

ஞாபகம் இருக்கிறதா?
எப்போதும்
சண்டையை
நீயேதான் தொடங்குவாய்

சட்டெனக்
குரலுயர்த்துவாய்
பின் கண்ணீர் சிந்த
கூர்வாள்கள்
எனை நோக்கித்
திரும்பும்,
நீ மறைவாய்ப் புன்னகைப்பாய்

நம் எதிரெதிர்
குணங்களில்
பகை வளர்த்து
விருட்சமாகிப் போக,
அடியில்
நிழல் தேடுகிறார்கள்
சில மனிதர்கள்

அகந்தை
அடங்காத பெருந்தீ
இன்னும்
அதில் நாம்
எரியத்தான் வேண்டுமா?

வாழ்தல் என்பது

2013-07-22T02:19:00.001-07:00

பூக்களைக் கிள்ளாது
ரசித்துப் பார்

பட்டாம்பூச்சிகளின் படபடப்பில்
கண்கள் விரிந்த
ஆச்சர்யம்

நீரில் குதிக்கும்
மீன்களின் துள்ளலில்
உற்சாகம்

பூச்சிகளை
நசுக்காத மனம்வேண்டும்;
அவைகளின் விதி முடிக்காதே

நட்சத்திர இரவுகளையும்
மறந்துவிடாதே

புயல்களில் தப்பித்தல்தான்
வாழ்க்கையல்ல;
மழையில் நடனமிடுதலும்
வாழ்க்கைதான்...!

உனது வீடு செல்

2013-07-17T21:34:00.003-07:00

மௌனத்தால் கிழித்துவிடு

உனது

வார்த்தைகளின்

முகத்திரையை,

அடிக்கடி உன்னைவிட்டுத்

தப்பித்து ஓடாதே

கண்ணீரிலிருந்து

புன்னகைக்குள்

குதித்துவிடு

நாளைக்குக் கூட

காலை வரும்

நீயும் விடியலாம்...!

அந்தி வரும் நேரம்

2013-07-16T10:57:00.001-07:00

அடிவானச் சிவப்பின்
நிறம்தேய
மடல்மூடும் வானம்

கதவுதிறக்கிறது
கனவு நகரம்

நட்சத்திரப் பொன்மணிகள்
ஒளியூட்ட
நடைவருவாள்
நிலவு மகள்...!

அவள் தேவதை

2013-07-14T21:24:00.000-07:00

அந்தக் கைகள்

குளிர்மையாய்

மென்மையாய்

பின்தோள்களில்

படர்ந்து

ஊன்றிக்கொண்டன

மூச்சின் ஸ்பரிசம்

காதுகளைத் தீண்டின

இப்பொழுது

என் தோள்களில்

பற்கள்

கூச்சம்

திரும்பிக்கொண்டேன்...

அது என்ன பார்வை?

மிரட்சியா?

சிரிக்கிறாள்...!

மெல்ல நடந்து
தாய்மடியில்
இருக்கிறாள்
மறுபடி சிரிக்கிறாள்
அவள் தேவதை!

நிலவு இல்லாத இரவுகள்

2013-07-04T01:58:00.001-07:00

இரவில்
வெகுநேரம்வரை
நாம் மௌனத்தில்
பேசிக்கொள்வது பிடித்திருக்கிறது,

உன் இசையின்
பாடல்கள்
எனக்குள் மழையாகிப்
பொழிகின்றன

எனது எண்ணங்கள்
ஒவ்வொன்றும்
தீயாகி எரியும்போது
நாமும் அதனுள்
எரிந்துபோகிறோம்

மலைகளில் பயணித்த
எனக்கு
இந்தப் பள்ளத்தாக்குகள்
மலைப்பாகவே இருக்கின்றன

நமது ஆன்மாக்கள்
ஒன்றாய் வேடிக்கைபார்த்த
சில சண்டைகள்
அடிக்கடி
நினைவில் வருகின்றன

புலராத ஒரு பொழுதில்
சிவப்பாய்த் திலகமிடக்
காத்திருக்கிறது
காலம்

அதுவரை
இந்தக் கவிதைகள்
நமக்கிடையே
காற்றாய் நிரம்பியிருக்கட்டும்

- சுரேந்திரகுமார்

நான்

2013-06-19T00:01:00.000-07:00

இந்தப் பாதையில்
வளைவுகள்
கொஞ்சம் அதிகம்தான்!

முட்கள் குத்தின
வலிக்கவில்லை,
இல்லாத செருப்புகளிற்கு
நன்றிகள்

எத்தனை பொறிகள்தான்
வைப்பாய்?
எல்லாம் பழகியதுதானே!

முன்புபோல் ஓடவில்லை
எதற்கு அவசரம்?

அடிக்கடி
இருப்பதைப் பிடுங்கிவிட்டு
இல்லாததைக் கொடுத்துவிடுகிறாய்,
இழப்புகளில் பழகிவிட்டேன்

மற்றவர் போல்
ஒருக்கால் வாழ்த்திவிட்டு
பிறகு தூற்றமாட்டேன்,

பிறகு?

நீயே இல்லை என்கிறேன்!

அப்படியென்றால்?

ஓர்நாள் 'நான்' கூட
இல்லை என்றுகூற
நானிருக்கமாட்டேன்...!

எங்கே எனது கவிதை - சிறுகதை

2013-05-07T11:42:00.001-07:00

இந்த அதிகாலை எவ்வளவு அழகாக விடிந்திருக்கிறது. எனக்காகவே விடிந்த காலை இது. நான் இழந்த சந்தோஷத்தை மீண்டும் அடைந்துகொள்ளப் போகும் தருணத்தை எண்ணிப் பார்க்க்கும்போதே மகிழ்வூட்டுகிறதே!

அந்தக் கணத்தில் நான் தொலைந்துதான் போகப்போகிறேன்...!

அம்மா..... உன்னைப் பிரிந்து உன் அன்பு மகள் முழுதாய் ஐந்து வருடங்கள் வாழ்ந்துவிட்டாள்... இன்று மீண்டும் உன் மடிதேடி வருகிறாள்.

நீ இல்லாமல் உன்னைக் கட்டிக்கொள்ளாமல் எனக்குத் தூக்கமே வந்ததில்லையே .... என் அத்தனை இன்பங்களையும் துன்பங்களையும் முதலில் உன்னோடுதானே பகிர்ந்துகொண்டேன். எந்தக் கவலையும் உன் மடியில் முகம்புதைத்து அழும்போது ஓடிப்போய்விடுமே. நீ என் உற்ற நண்பியாய் இருந்தாய்.

ஒருநாள் உனக்குப் பிடிக்காத காதல் எனக்குப் பிடித்தது. நீயும் அப்பாவைக் காதலித்துத்தானே கல்யாணம் செய்தாய். ஆனால் ஏன் நான் காதலித்தது உனக்குப் பிடிக்கவில்லை? அம்மா உன்னையும் மீறி வினித்தை எனக்குப் பிடித்தது. எல்லாமே அவன்தான் என்று முடிவுசெய்து உன்னுடைய அப்பாவின் எதிர்ப்பையெல்லாம் மீறி நாங்கள் திருமணம் செய்து உன் முன்னால் வந்து நின்றோம். அன்று முதல் உன் அன்பு மகள் உன் எதிரியாகிப் போனாளே...
அம்மா நீ எனக்கு சாபம் கொடுத்தாய்.... என்னை உன் வயிற்றில் பெற்றதற்காக வெட்கப்படுகின்றேன் என்று நீ அன்று சொன்ன வார்த்தையை இன்னும் மறக்கவில்லையம்மா. முள்ளாக என்னைக் குத்துகிறது

"நீ ஒருநாள் இல்லை ஒருநாள் கண்ணைக் கசக்கிக்கொண்டு வந்து நிப்பாயடி" என்று நீ கூறினாய், எனக்கு அப்படி ஒரு நிலை வராதென்று அன்று நம்பினேன். இன்றுவரை அப்படி ஒரு நிலை வரவேயில்லை.
வாழ்க்கையின் உன்னத தருணங்களிலெல்லாம் உன் நினைவு வந்துவிடும். மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் நானும் ஒரு தாயாகியபோது உன் பாசத்தின் மொத்தத்தையும் உணர்ந்துகொண்டேன்.

எங்களுக்கு ஹரினிக்குட்டி பிறந்தபோது உன்னிடம் பேசினேன்....
இரண்டு வருடங்களிற்குப் பிறகு உன் கோபங்களை மறந்து பேசினாய். இன்று உன் பேத்தியைக் கூட்டிக்கொண்டு உன்னிடம் வருகிறேன்....
உன்னைச் சந்திக்கும் அந்தத் தருணத்தை நினைத்து நினைத்து மருகிப்போகிறேன். உன்னை மாதிரியே உன் பேத்தி எவ்வளவு அழகு தெரியுமா? நீ பார்க்கத்தானே போகிறாய்.

"என்னம்மா பலமான சிந்தனை? ஊருக்குப் போகும் கனவா?..." நான் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தேன். வினித் அழகாய் இடுப்பில் கைவைத்துக்கொண்டு புன்னகைத்தான். நான் ஒரு கணம் என்னை மறந்து அவனைப் பார்த்துக்கொண்டேன். என் அம்மாவை என்னிடமிருந்து பிரித்த கள்ளனடா நீ...

"ம்ம்ம் கனவுதான், ஏன் வரக்கூடாதா?"

"வரலாமே! உன்னைவிட எனக்குத்தாண்டி ஆர்வமாய் இருக்கு"

"ஓ... என்ன ஆர்வம் எண்டு தெரிஞ்சுகொள்ளலாமா கணவரே?"

"வேறெயென்ன உனக்கு ஒரு வடிவான தங்கச்சி இருக்கிறாளே அவளைப் பார்க்கும் அர்வம்தான்"

"டேய் நீ வாங்கிக் கட்டப்போறாய், உனக்கு நான் கிடைச்சதே பெரிய விஷயம் அதில தங்கச்சியப் பாக்கப்போறியா?"

"சரி சரி விடடி... சும்மா பகிடிக்கு சொன்னா உடனே சீரியஸாயிட்டு..."

நாங்கள் கோட்டை ரயில் நிலையத்தில் காத்திருந்தோம். திருகோணமலையில் இருக்கும் எனது பிறந்த வீட்டிற்குப் போகக் காத்துக்கொண்டிருந்தோம். நான் ஜன்னலோர இருக்கையில் சில்லிடும் காற்றின் இதமான தழுவலின் சுகத்தோடு உட்கார்ந்திருந்தேன். எதிர் இருக்கைகள் காலியாக இருந்தன. ரெயிலிலும் பெரிதாகக் கூட்டமில்லை.

"ஹரினி" அவளுக்கு மூன்று வயது. பாட்டியைப் பார்க்கும் சந்தோஷம் , முதன்முதலில் ரயிலில் பயணிக்கும் சந்தோஷம் என அவள் நாங்கள் இருந்த ரயில் பெட்டிக்குள் பட்டாம்பூச்சியாய்ப் பறந்துகொண்டிருந்தாள்.

"அம்மா இந்த ரெயினை பாட்டி வீட்டில எப்பிடிம்மா பாக் பண்ணுவாங்க?"

"பாட்டி வீட்டை நிறைய இடம் இருக்குத்தானே அங்க பாக் பண்ணினா போச்சு"

"ஓமடா குட்டி இந்த ரெயின் மட்டுமில்ல இந்த ஸ்டேசன்ல இருக்கிற எல்லா ரெயினையும் பாக் பண்ற அளவுக்கு பாட்டி வீட்ல இடம் இருக்கு இல்லையாடி"

"காணும் காணும் நிப்பாட்டுறீங்களா?"

"ஏண்டி எப்படி திருகோணமலை ஸ்டேசனை விலைக்கு வாங்கினாரு உங்கப்பா?"

"கொஞ்சம் அடங்கிறியாடா...?"

"சரி சரி நான் போய் தண்ணிப் போத்தல் வாங்கிட்டு வாறன்" வினித் என்னிடம் சொல்லிவிட்டு கீழே இறங்கப் போக...
"அப்பா நானும் வாறன்" ஓடிப்போய் தனது அப்பாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு கீழே இறங்கினாள் ஹரினி.

எனக்கு மீண்டும் வீட்டு ஞாபங்கள் வரத்தொடங்கியது. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் எங்கள் உறவினர்கள் எல்லாம் எப்படி இருப்பார்கள். ஊர் கொஞ்சமாவது மாறியிருக்கும். விபரி;க்கமுடியாத இன்பத்தில் நான் திளைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்தில் வினித் தனியாக மேலே ஏறி வந்தான்.
"எங்கப்பா ஹரினி எங்க?"

"அவள் கீழ இறங்கின உடனயே நான் அம்மாட்டப் போகப் போறன் எண்டு கேட்டாள், நானும் அவளை மேல ஏத்திவிட்டிட்டுத்தான் தண்ணி வாங்கப் போனான், அவள் இங்க வரலயா?"

எனக்குத் தலையெல்லாம் சுற்றியது....

"கடவுளே என்னடா நீ இப்படியா பொறுப்பில்லாம இருப்ப? என்னட்டக் கொண்டந்து விட்டிட்டுப் போயிருக்கலாமே?"

இரண்டு பேரும் ஆளாளுக்கு எல்லாப் பெட்டிகளிலும் தேடத்தொடங்கினோம். ரெயில் வேறு புறப்படும் நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. எல்லாத் தெய்வங்களும் மனதில் வரிசையாக நிறுத்தி வேண்டிக்கொண்டேன். பக்கத்து முருகனிற்கு நேத்தி வைத்தேன்....

"என்ட ஹரினிக்குட்டிய எப்படியாவது என்னட்டப் பத்திரமாச் சேத்திடு"
எனக்கு ஓடி ஓடி மூச்சு வாங்கியது.

"இங்க ஒரு சின்னப் பிள்ளையப் பாத்தனீங்களா?, புளூ கலர் ஜீன்ஸ் வைட் டி.சேர்ட் போட்டிருந்தாள்..."

எல்லோரும் என்னைப் பரிதாபமாய் பார்த்தார்கள்...
"இல்லையேம்மா.."

வினித் எங்கே போனான் என்றும் தெரியவில்லையே...! கடவுளே என்னுடைய வாழ்க்கையில் இப்படி ஒரு சோதனையை நான் அனுபவித்திருக்கவே இல்லை.

"ஐயோ ஹரினிக்குட்டி அம்மாவை விட்டு எங்கம்மா போனாய்? எவ்வளவு சின்னப் பிள்ளையடா நீ... எங்க மாட்டிக்கொண்டு அழுதுகொண்டு நிக்கிறாயோ நீ...",எனக்கு அழுகை பொங்கிக்கொண்டு வந்தது.

என்னைவிட வினித் இன்னும் துடித்துப் போயிருப்பான். அவன் உயிரையே வச்சிருக்கிறானே அவளில... ஹரினி அந்தப் பெயரக்கூட அவன்தானே ஆசையாய் வச்சான்...!

ரெயிலின் நீளமான ஹோன் சத்தம் என் காதுகளில் இடியாக விழுந்தது.

ஐயோ ரெயின் புறப்படப் போகிறதே...!

நான் பதறிக்கொண்டு எங்களது இருக்கையை நோக்கி ஓடினேன்.
எதிலோ இடறி தடுக்கி விழுந்தேன்.... மீண்டும் எழும்பி ஓடினேன்...!

அங்கே... !

"அம்மா ...!"

ஹரினி என்னை நோக்கி ஓடிவந்து என்னைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

"என் நெஞ்சில் பாலை வாத்தியேடி செல்லம்..! என்னைவிட்டு எங்கடா போனாயடி செல்லம்?", அப்படியே அள்ளி எடுத்து முத்தமழை பொழிந்தேன்.

"குட்டி அப்பா எங்கடா?"

"அப்பா என்னை இந்த ஆன்டிக்குப் பக்கத்தில இருக்கச் சொல்லீட்டு உங்களத் தேடிப் போட்டாரு"

வண்டி ஒரு குலுக்கலுடன் நகரத் தொடங்கியது…!

மறுபடியும் என்னடா சோதனை இது?

என் தோள்களில் ஒரு கை பதிந்துகொள்ள நான் திரும்பிக்கொண்டேன்…!

வினித்

"இண்டைய நாள என் வாழ்நாளில மறக்கவே மாட்டேனடா"

"எங்க போய் இவளப் புடிச்சனீங்கள்?"

"அவாவோ? அவா இந்த ரெயினால இறங்கி பக்கத்தில நிண்ட ரெயினுக்குள்ள ஏறி அங்க ஒரு சீட்டில ஹாயா இருக்கிறா..."

"என்ன துணிச்சல் பாரடி இவளுக்கு?, அதில்லை பக்கத்தில இருக்கிறவை கேட்டிருக்கினம் ‘யாரோடா வந்தனீங்கள்’ எண்டு"

"அதுக்கு இவா சொல்லி இருக்கிறா ‘அம்மாவும் அப்பாவும் என்னை இங்க இருக்கச் சொல்லீட்டு ரெண்டு பேரும் தண்ணிப் போத்தல் வாங்கப் போட்டினமமாம்’'

"அப்படியாடி சொன்னாய் எண்ட குட்டி?"

ஹரினி நடந்த ரணகளம் எதுவும் புரியாமல் அழகாய் சிரித்தாள்..!

நான் அள்ளிக்கொண்டேன்.....!

காகிதக் கப்பல் - சிறுகதை

2013-05-04T00:37:00.000-07:00

மழை பொழிந்துகொண்டிருக்கிறது. ஒரு நாளில்லை, இரண்டு நாளில்லை ஒரு வாரமாய கொட்டித்தீர்க்கிறது.

எங்கும் வெள்ளக்காடு...!

எனது சின்னப் பொண்ணு நித்யா வீட்டுக்கு முன்னே வெள்ளத்தில் காகிதக்கப்பல் விட்டு விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

நான்கே வயதுதான், சுட்டித்தனத்துக்குக் கொஞ்சமும் குறைச்சலில்லை...!

மழை நாட்கள் எப்போதும் கடந்தகாலத்தின் இன்னொரு அழகிய மழைநாளை ஞாபகப்படுத்திவிடுகிறது. இந்த மழையும் நித்யாவும் எனது சின்ன வயசு ஞாபகங்களை அள்ளிவருகிறார்கள்.

"உங்களுக்கு நல்ல கொண்டாட்டம்தான்டா பள்ளிக்கூடமும் இல்லை படிப்பும் இல்லை, நல்லா மழையில கூத்தடிச்சுக் கொண்டு திரியுங்கோ..."

அம்மாவின் பேச்சை கேட்கும் நிலையில் நாங்கள் இருக்கவில்லை. நானும் என் தங்கையும் போட்டிக்கு காகிதக் கப்பல் செய்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தோம்., அவளுக்கு என்னை விட இரண்டு வயசு குறைவு. என்னை விடக் கெட்டிக்காரி. பெரும்பாலும் என்னைக் கேள்வி கேட்டே படுத்தி எடுப்பாள். முடிந்தவரை பதில் சொல்லுவேன் சொல்லாவிட்டால் அன்று முழுவதும் வருவோர் போவோரிடம் எல்லாம் என் மானத்தைக் கப்பலேற்றுவாள்.

"அண்ணா இப்பிடியே மழை பெஞ்சு கொண்டே போய் எங்கட வீட்டுக்கயும் தண்ணி வந்திடுமே...!, அப்ப என்னண்ணா செய்யிறது?" நியாயமான கேள்விதான்...

“மேசைக்கு மேல ஏறி நிப்பம்”

“அதுக்கு மேலயும் தண்ணி வந்திட்டா என்னண்ணா செய்யிறது...?” தொடங்கீட்டாள்....!

‘ஒரு முடிவோடதான் இருக்கிறாள் போல, ம்ம்ம் முடிந்தவரை சமாளிப்பம்...!’

“அதுக்கு பிறகு என்ன... கூரைக்கு மேல ஏறவேண்டியதுதான்..!”

“அதுக்கு மேலயும் வெள்ளம் வந்திட்டா....?”

இது நான் எதிர்பார்த்ததுதான்...

“அதுக்கு மேல எனக்குத் தெரியாது போடி.....” அவள் கேள்வியால் எரிச்சலூட்டப்பட்டுச் சொன்ன பதில் இல்லை அது, தப்பிக்க அதைவிட ஒருவழியும் எனக்குத் தோன்றவில்லை.

“ஐயோ அண்ணா எனக்கு பயமா இருக்கு....!”

“அண்ணா அண்ணா என்ன செய்யிறதெண்டு அம்மாட்டக் கேப்பமா...?”

இப்ப எனக்குள் ஒருவிதமாய் பயம் தொற்றிக் கொண்டுவிட்டது. இரண்டு பேரும் அம்மாவிடம் ஓடிப்போய்,

“அம்மா நிறைய மழை பெஞ்சு வீட்டுக்கு மேலயும் வெள்ளம் வந்தடுமா... அப்பிடி வந்தா என்ன செய்யிறதம்மா...?”

“அப்பிடி வந்தா இந்தியாவில இருந்து ஒரு கப்பல் வந்து எங்கள எல்லாம் ஏத்திக் கொண்டு போவாங்கள்...”

எங்களுக்கு அதைக் கேட்டாப் பிறகு உற்சாகம் தாங்க முடியவில்லை. இரண்டு பேரும் துள்ளிக் குதித்தோம். கப்பல் வந்து ஏத்தேக்க என்னவெல்லாம் கொண்டு போக வேண்டும் எண்டு பிளான் பண்ணினோம்.... உடுப்புகள் புத்தகங்கள் எல்லாம் ஒரு சூட்கேஸில் அடுக்கி வைத்தோம்....

நாங்கள் கப்பலில் போக ரெடி....!

மழை இன்னும் பெய்ய வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டோம்.

வெள்ளம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் கூடிக்கொண்டே போனது.

வீட்டின் ஒவ்வொரு படிகளையும் தாண்டிக் கொண்டு போனது.

வீட்டிற்குள் வெள்ளம் வரும் நாளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தோம்.

ஒருநாள் மழை நின்றே போனது....!

நீச்சல் பழகிய குளங்கள்

2013-05-01T08:05:00.002-07:00

எங்கும் பசுமையாய் நெல் வயல்கள் பெருவெளியாய் கண்ணுக்கு எட்டியதூரம் வரை விரிந்திருந்தது. வெளிநடுவே ஓர் தாமரைக்குளம். அதன் நீர் அணைகளில் முட்டி வழிந்துகொண்டிருந்தது. முழுதாக இல்லாமல், அங்கங்கே தாமரைகள். நான்கு புறத்தேயும் துருசுகள்.

வானம் அவசரமாய் மழை மேகங்களை ஒன்றுகூட்டி தூறல்கள் மாநாட்டை அறிவித்துக்கொண்டிந்தது. கொக்குகள் வயல்களில் இருந்து அணிவகுத்துப் பறந்தன. அவைகளின் வெண்மை வானத்தின் கருமையிலும் வயல்களின் பச்சையிலும் பளிச்சிட்டன. வயல்களிற்கு நடுவே அமைந்திருந்த பிள்ளையார் கோவிலின் மணியோசை ஒலித்து பின்னே எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது.

காற்றில் ஈரலிப்பு!

குளக்கட்டுப் புல்களில் என் பாதங்கள் பதிய நடந்துகொண்டிருந்தேன். பல வருடங்களின் பின்னால் இங்கே வருகிறேன். இந்த இதமான காலநிலையும், என் கண்முன்னே விரிந்திருந்த அழகான காட்சியும் ஒருவிதமான சிலிர்ப்பைத் தருகிறது. குளத்தின் துருசுப் படிகளில் இறங்கி கடைசிப் படியில் இருந்தவாறு கால்கள் இரண்டையும் மெதுவாய் நீரிற்குள் வைக்க ஒருவிதமான உற்சாகம் கரைபுரண்டோடியது.

என் பதின்ம வயதுகள்வரை நான் இங்கே என்னைத் தொலைத்து மகிழ்ச்சியில் திளைத்த நாட்களை எண்ணிப்பார்க்கிறேன். மீண்டும் அந்த நாட்கள் வரப்போவதில்லை, ஆயினும் அதையெல்லாம் நினைக்கையில் மனதில் இனம்புரியாத உணர்ச்சிகள் பெருக்கெடுக்கிறது.

என் நினைவு தெரிந்து சிறு வயதில் அம்மாவின் கரங்கள் பிடித்து முதன்முதலில் கோவிலுக்குப் போகையில் இதே குளக்கட்டில் நடந்துபோயிருக்கிறேன்.

அங்கே சிறுவர்கள் தொடக்கம் இளைஞர்கள் வரை குளத்தில் நீச்சலடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். துருசுக் கட்டுகளில் ஏறி பல்டி அடிப்பார்கள், குளத்தைக் குறுக்கே நீந்திக் கடக்கப் போட்டியிடுவார்கள், இன்னும் கொஞ்சப் பேர் நீச்சல் கற்றுக்கொண்டிருப்பார்கள்.

அந்தக் காலத்தில் நாங்கள் நீச்சல் தடாகம் ஒன்றைக்கூட நேரில் கண்டதில்லை. எங்களுக்கு இந்தக் குளம்தான் எல்லாவற்றையும் கற்றுத்தந்தது. நீச்சலை மட்டுமல்ல, எங்கள் நட்பை வளர்க்கும் இடமாக, எங்கள் உடற்பயிற்சிக்கூடமாக, பரீட்சை நாட்களில் மனதை அமைதியடைய வைக்கும் குருவாக, ஒரு தோழனாய் , எல்லாமுமாய் இருந்திருக்கிறது.

ஐம்பூதங்களில் ஒன்றுதான் நீர். ஐம்பூதங்களான நிலம், நீர், தீ, ஆகாயம் என்னும் ஐந்தும் நமக்கு வெளியிலும், உடலுக்குள்ளும் இருக்கின்றன. நமக்கும்

நீரிற்கும் இடையிலான தொடர்பு அற்புதமானது. நீந்தும் போது, ஒரு விதமான ஆன்மவிழிப்பை அடைந்து கொள்ள முடியும். நீருடன் ஒன்றித்து நீந்தும்போது நம் அகம் விழித்துக்கொள்ளும். இறந்த

காலத்தினதும் எதிர்காலத்தினதும் நினைவுகளற்ற நிகழ்கால அனுபவத்தை உணர முடிகிறது. நீச்சலடிக்கப் போவோமா என்று யாராவது கேட்டால் உடனே எங்களுக்குள்; ஒரு உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டுவிடும். அதன் அனுபவம் அப்படிப்பட்டது. நீச்சல் அடிக்கும் வாய்ப்புள்ள எந்த இடத்திலும், மற்றவர்கள் நீந்திக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்திருக்க எவராலும் தங்கள் மனதைக் கட்டுப்படுத்திவிட முடிவதில்லை.

இப்பொழுது இங்கு நிலவும் வெப்பமான காலநிலையில் எங்காவது அமைதியாய் நீந்துவதற்குத்தான் மனம் விரும்புகிறது. அது ஒரு கிணறாகக்கூட இருந்தால் பரவாயில்லை என்று தோன்றுகிறது.

முதன்முதலாய் எனக்கு நீந்தும் ஆசை வந்து குளத்தில் கால்களை வைத்தேன். உற்சாகம் கரைபுரண்டோடியது. அப்போது எனக்கு எட்டுவயதுதான். எங்கள் வயதுகளை ஒத்த சிறுவர்கள் எல்லாம் நீச்சல் பழகும் ஆசையில் ஆழமில்லாப் பகுதியில் கைகளையும் கால்களையும் படபடவென அடிக்க அவர்களுக்கு நீச்சல் வந்ததோ இல்லையோ, நீர் மட்டும் நாலுபுறமும் சிதறிப் பறந்துகொண்டிருந்தது.

'ஒல்லித்தேங்காய்' அதாவது உள்ளே ஒன்றுமே இல்லாமல் டம்மியாய் இருக்கும். அது நீரில் இலகுவாய் மிதக்கும். இரண்டு ஒல்லித்தேங்காய்களை எடுத்து இணைத்துக்கட்டி, அதனை வயிற்றிற்குக் குறுக்கே வைத்து உடலை சமநிலைப்படுத்துவோம். அதனை அணிந்துகொண்டு நீந்துவது எளிது. ஒரு கட்டத்தில் அதுதேவைப்படாமல் போகும், அந்தக் கணம் அற்புதமானது. ஏதோ ஞானம் கிடைத்த மகிழ்ச்சி. ஏதோ ஒரு நாள் நாங்களாய் நீச்சலடிக்கும் தருணம் வாய்க்கும்.

நான் அனுபவித்தேன். கைகளை நீரில் வெட்டிக்கொண்டு முகத்தை லாவகமாய் மாறி மாறித் திருப்பிக் கொண்டு நீச்சலடித்தேன். நானாய் பழகிக்கொண்டேன். இங்கு எல்லோரும் அப்படித்தான் பழகுவார்கள்.

குளத்திற்கு பக்கத்திலே இருக்கும் பயிரிடப்படாத வயல்கள்தான் எங்கள் தற்காலிக கிரிக்கெட் மைதானமாக இருந்தது. விடுமுறை நாட்களில் காலையிலிருந்து வெய்யில் உச்சி மண்டையைப் பிளக்கும்வரை விளையாடிக் களைத்துப்போய் குளக்கரையில் வளர்ந்து நிற்கும் மரநிழல்களில் படுத்துவிடுவோம்.

களைப்பாறிய பின்னால் எல்லோரும் ஓடிப்போய் துருசின் உச்சியில் இருந்து ஒவ்வொருத்தனாய் ஆழத்தில் குதித்து, சுழியோடி நீண்டதூரம் கீழாக நீந்தி எங்கோ ஒரு இடத்தில் மிதப்போம்.

பசி வயிற்றைக் கிள்ளும். அருகே இருக்கும் வெற்று வளவுகளுக்குள் புகுந்து, தேங்காய்களையும் மாங்காய்களையும் பறித்து உண்டு களைத்து மீண்டும் குளக்கரையை நாடியிருப்போம்.

சில போட்டிகள் கூட வைத்துக்கொள்வோம். ஆழத்தில் போய் கல் எடுத்துவருவது. சில பயல்கள் ஆழமாய் போகப்பயந்து வெளியில் போய் கல்லை எடுத்து பொக்கட்டில் வைத்துக்கொண்டு குதித்துவிட்டு, மேலே கொண்டு வந்து காட்டுவார்கள்.

நானும் ஒரு வீரன்தான் என்று பீற்றிக்கொள்வார்கள்.

இதே குளம் பலபேரைக் காவுகொண்டிருக்கிறது. அந்தப் பயத்திலே நாங்கள் இங்கே நீந்துவதற்கு வீட்டில் தடைவிதித்திருந்தார்கள். நாங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாமல் நீந்துவோம். காற்சட்டைகள் தொப்பலாய் நனைந்திருக்கும் அது காயும் வரை காத்திருந்து வீடுசெல்வோம். சில எட்டப்பர்கள் வீடுகளில் போட்டுக்கொடுத்துவிடுவார்கள். பிடிபட்டால் அன்று நன்றாக வேண்டிக்கட்ட வேண்டியதுதான்.

சிலவேளைகளில் பின்மதிலால் பாய்ந்து, வீட்டிற்குள் நைசாக நுழைந்து நனைந்த உடைகளை மாற்றிவிட்டு எதுவும் தெரியாதது போல உள்ளே இருப்போம். கில்லி படத்தில் விஜய் தன் வீட்டிற்குள் நுழைய ஒரு வழி வைத்திருப்பாரே அதைப்போல, எங்களுக்கும் நிறைய வழிகள் இருந்தன.

சில சுவாரஷ்யங்களும் நடக்கும். ஓரு முறை வேறு இடத்திலிருந்து வந்த ஒரு திருட்டு கோஷ்டி இங்கே நீராடிக்கொண்டிருக்கும்போது அகப்பட்டது. பிறகென்ன அவர்களைக் கும்மி எடுத்து போலீஸில் பிடித்துக்கொடுத்துவிட்டு, ஊர் முழுக்க தம்பட்டம் கட்டிக்கொண்டு திரிந்த கதையெல்லாம் இருக்கு.

ஒருமுறை எங்கள் பள்ளிக்கூட நண்பர்கள் குளத்தைப் பார்க்க வந்திருந்தார்கள்.குளத்தைப் பார்த்ததும் தாமதம், அதில் நான்கைந்து பேர் சேர்ட்டைக் கழற்றிப்போட்டுவிட்டு அடுத்தடுத்து துருசிற்குள் குதித்தார்கள். அதற்குள் ஒருவன் மட்டும் மேலே வந்ததும் ஏதோ கத்த நினைத்துவிட்டு மீண்டும் உள்ளே போவதும் வெளியே போவதுமாய்...

தம்பிக்கு நீச்சல் தெரியாது... !

அவனை ஒருவாறு இழுத்துவந்து, வயிற்றையெல்லாம் அழுத்திவிட்டு நீரை வெளியேற்றிய பின்னால்.

'உனக்குத்தான் நீந்தத் தெரியாதே, பிறகென்ன துணிச்சலில குதிச்சனி?'

'நான் இவங்கள் குதிச்சு நீந்தினதப் பார்த்திட்டு நினைச்சன், குதிச்சா தானா மேல வரலாம் அப்பிடியே கையையும் காலையும் அடிச்சு நீந்தலாம் எண்டு'

அவன் மேல் எந்தத் தப்பும் இல்லை. ஏனென்றால் யாழ்ப்பாணம் டவுணில் இருக்கும் அவனுக்குக் குளங்களைப் பற்றியும், நீச்சலைப் பற்றியும் பெரிதாய்

தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. 1996களில் நீச்சல் தடாகத்தைக்கூட கண்ணால் கண்டதில்லை நாங்கள். அவனால் நிச்சயமாய் அந்தச் சம்பவத்தை தன் வாழ்நாளில் மறந்திருக்க முடியாது.

கோடை வெய்யிலில் குளத்து நீர் வற்றிப் போகும். அப்போதெல்லாம் நாங்கள் வயற்கிணறுகளில் நீச்சலடிப்போம். எங்களைக் கண்டு கிணற்றுச் சொந்தக்காரர் கம்புடன் வந்தால் பழிப்புக் காட்டிவிட்டுப் போன கதைகளை இன்றும் ஞாபகத்தில் வைத்திருந்து சொல்லுவார்கள் எங்கள் ஊர் பெரியவர்கள்.

மழை காலத்தில் தூறல் போடும் மழையில் நீந்தும்போது அவ்வளவு சுகமாக இருக்கும். அனுபவித்தவர்களிற்குத்தான் அந்த சுகம் தெரியும்.

இப்பொழுது எல்லா இடங்களிலும் நீச்சல் தடாகங்கள் இருக்கின்றன. நிறைய வசதிகளோடு under wager glass, swimming suite போட்டு

ஸ்டைலாக நீந்த முடியும். ஆனால் எங்கள் ஊர்க்குளத்தில் நாள்முழுக்க நீச்சலடிக்கும் சுகத்தை இதுவரையும் எந்த நீச்சல் தடாகமும் எனக்குத் தந்ததில்லை.

நீச்சல் தடாகம் ஒன்றில் குளிக்கும்வரை ஒருவிதமான ஆசை மனதுக்குள் இருந்தது என்னவோ உண்மைதான், ஆனாலும் முதன்முறை அங்கு நீந்தும்போது அதன் செயற்கைத் தனமான வசதிகள் என்னை ஈர்க்கவில்லை. குளத்துக்குள் நாள்முழுக்கக் கிடந்திருக்கிறோம், ஆனால் இங்கு சில மணித்தியாலங்களுக்குள் அலுப்புத் தட்டிவிடுகிறது.

யாழ்ப்பாணத்தின் வரலாற்றில் மன்னர்களால் கட்டப்பட்ட குளங்கள் எல்லாம் தூர்வாராது மோசமான நிலையிலே உள்ளன. தொண்ணூறுகளிற்குப் பிற்பட்ட காலங்களில்கூட அநேகமான குளங்கள் நல்ல நிலையில்தான் இருந்தன. ஆனால் இன்றைய நிலையில் எல்லாம் அழிவடையும் நிலையில் இருக்கின்றன.

இன்றைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த சிறுவர்களால் இதையெல்லாம் அனுபவிக்க முடியாது. இயற்கை நமக்குத் தந்த எல்லாவற்றையும் அழித்து

அவற்றையெல்லாம் செயற்கையாய் உருவாக்கி அதற்குள் சுகம் காண நினைக்கிறது மனித இனம்.

இதுவரை அழித்த எல்லாவற்றையும் மீண்டும் உருவாக்க எத்தனையோ ஆண்டுகள் ஆகலாம் அல்லது மீள உருவாக்க முடியாமல்கூடப் போகலாம், இவற்றை மனதிற்கொண்டு இருக்கும் சிலவற்றையாவது அழியாமல் பாதுகாக்க வேண்டும். இதற்கான பொறுப்பை நாங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏற்றுக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

பி.கு: மூன்று வருடங்களுக்கு முன்னால் புளொக்கில் எழுதவெளிக்கிட்டு, கொஞ்சம் கவிதைகளும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் சில கட்டுரைகளையும் எழுதினேன். இதுவரை ஏதாவது உருப்படியாய் ஏதாவது எழுதியிருக்கிறேனா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். இனிமேல் தீவிரமாய் எழுதவேண்டும் என்று வெளிக்கிட்டிருக்கிறேன். எனது எழுத்தில் உள்ள தத்துபித்துக்களை மன்னிக்க. தொடர்ந்து நன்றாக எழுத முயற்சிக்கிறேன். நானும் பதிவுலகில் நல்ல ஒரு இடத்திற்கு வர உங்களது ஆதரவை வேண்டிநிற்கிறேன்.

எனக்குள் ஒரு கேள்வி

2013-04-25T19:21:00.001-07:00

வார்த்தைகள் பின்னிய
வலைகளுக்குள்
தொலைவதும்
பின் மீள்வதுமாய்
இருக்கிறது வாழ்வு!

அலைகள் எப்போதும்
ஓய்வதில்லை;
இரைச்சலும் அலைக்கழிப்புமாய்
மேலெழுகின்ற அகந்தை
ஆழத்தில்
எனது இருத்தலை
ஒளித்து வைத்துவிடுகிறது!

முடிவில்லாத பயணத்தில்
இளைப்பாற அமர்ந்த
மரத்தின்
ஒர் கிளையில
எழுந்தது
எனக்குள் ஒரு கேள்வி!
இன்னொரு மரத்தில்
கிடைக்கலாம்
என் கேள்வியை
அழித்துவிடுவதற்கான பதில்...!

அப்துல் ரகுமான் கவிதைகள் - பறவையின் பாதை

2013-02-02T08:50:00.000-08:00

'பறவையின் பாதை' – அப்துல் ரகுமானின் சுஃபிக் கவிதைத் தொகுப்பு. இன்றுதான் வாங்கி வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். முன்னுரையிலே சொல்லிவிட்டார் 'இந்தத் தொகுதி படிமங்களின் பூங்கா' என்று. அப்துல் ரகுமான் தன் கவிதைகளில் படிமம், தொன்மம், குறியீடு என அத்தனை அம்சங்களையும் அருமையாய் பயன்படுத்துவார்.

படிமம் என்பது சொற்களால் வாசகனின் மனதில் கவிஞனால்; வரையப்படும் ஓவியம். ஒரு வர்ணனை கூடப் படிமம்தான். ஆனால் உவமை, உருவகம், தொன்மம் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி எழுதும் கவிதை ஒரு அழகான படிமமாய் உருவாகும்.

அப்துல் ரகுமானின் சொல்லாட்சித் திறன், தன் கவிதைளிற்கும் தொகுப்புக்களிற்கும் தலைப்பிடும்போதுகூட அழகாய் வெளிப்படும். இந்தத் தொகுப்பின் பெயரைப் பாருங்கள் 'பறவையின் பாதை'. நான் இதற்கு முன்னர் ஒருபோதும் இந்த சொல்லை யார் சொல்லியும் கேள்விப்பட்டதில்லை.

தொகுப்பிலிருந்து ஒரு கவிதை.

ஒளிதல்

கொளுத்தப்பட்ட கற்பூரம் போல்
உன் காதலால்
நான் அழிந்துபோவேன் என்று
எனக்குத் தெரியும்

அதனால் உன்னிடமிருந்து தப்ப
இருள்களுக்குள் ஓடினேன்
நீ புன்முறுவல் செய்தாய்

நான் உறக்கத்தில் ஒளிந்தேன்
நீ கனவாக வந்தாய்

நான் விதையில் ஒளிந்தேன்
நீ நீராக வந்தாய்

நான் வீணையில் ஒளிந்தேன
நீ விரலாக வந்தாய்

நான் மொட்டுக்குள் ஒளிந்தேன்
நீ சூரிய கிரணமாய் வந்தாய்

நான் பாவத்தில் ஒளிந்தேன்
நீ மன்னிப்பாய் வந்தாய்

நான் பொய்யில் ஒளிந்தேன்
அது என் முகத்திரை என்றாய்

நான் சந்தேகத்தில் ஒளிந்தேன்
அது என் விளக்கடி நிழல் என்றாய்

நான் இல்லை என்ற பாலையில்
ஒளிந்தேன்
`சிலந்திப் பூச்சியே!
என் வீட்டு மூலையில்
வலை பின்னுகிறாய்` என்றாய்

வீடு செல்ல மனமில்லை 2

2013-01-12T18:29:00.001-08:00

மாலைப் பொழுது
மழை வரும் நேரம்
காற்றில் சலசலப்பு
கதைபேசுகின்றன கிளிகள்

அகன்ற வானம்
கலையும் மேகங்கள்
மறையும் ஞாயிறு
மரிக்கும் பகல்

நெல் வயல்கள்
நீளமாய் வரப்புகள்;
கால் நனைக்க
அருகில் கால்வாய்

கோவில் மணியோசை
கோலமயில் நடனம்;
காற்று வெளியில்
புற்களின் சுகந்தம்

வீடு செல்ல இன்னும்
மனம் வரவில்லை....

மழைக்கவிதை

2013-01-01T10:51:00.002-08:00

மழையில் நனைந்த பறவை
தன் சிறகுலர்த்தி
எழுதுகிறது
மழைக்கவிதை....

வீடு செல்ல மனமில்லை....

2012-12-24T08:35:00.000-08:00

பின்னிரவு
மௌனம் -
அது ஓர் அகன்ற பாத்திரம்

இசையை நிறைத்துக்கொண்டிருக்கிறது
புல்லாங்குழல்

இருளின் தூக்கத்தைக்
கலைக்க முயல்கிறது
நிலவின் வெளிச்சம்

பூக்களின் நறுமணத்தை
காற்று
கவர்ந்து வருகிறது

புற்களின் மென்மை
இன்னும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கிறது
பாதங்களில்

வீடு செல்ல மனமில்லை....

இசைப் புயல்

2012-12-18T10:25:00.001-08:00

கரைந்து போகிறேன்
உன் இசையில்,
சில சமயங்களில்
பைத்தியமாகியிருக்கிறேன்...

மௌனக் காகிதத்தில்
நீ வரைந்த இசைக்கோலங்கள்
என் ஆன்மாவை வருடிப்போகிறது...

ஒரே பாடலை
ஒராயிரம் முறை கேட்டும்
ஒரு முறைகூட சலித்ததில்லை

மெட்றாஸின் மொஸார்டே
நீ இசையில் மேதைதான்

உன் இசைக்கு உயிர் இருக்கும்
உன் இசை உயிர் கொடுக்கும்

மொழிகளைத் தாண்டி
கண்டங்களைத் தாண்டி
எங்கும் தவழ்கிறது
உன் இசைக் காற்று

தமிழர்க்கு புகழ் சேரத்தாய் நீ

அலைகளில் மீட்டிய
உன் இசையை
கடல் கொண்டாடட்டும்...

Kadal songs lyrics - கடல் பாடல் வரிகள் -

2012-12-16T06:19:00.002-08:00

மணிரத்னம் இயக்கத்தில் உருவாகி வரும் கடல் திரைப்படப்பாடல்கள் ஏ.ஆர்.ரஹ்மான் இசைக்கோலத்தில் உருவாகி வெளியாகி இருக்கின்றன. ஆஸ்கார் நாயகன், அவர் மீதான ரசிகர்களது எதிர்பார்ப்பை அழகாக பூர்த்திசெய்திருக்கிறார். நீண்ட இடைவெளியின் பின்னர் வெளியாகும் அவரது பாடல்கள் அற்புதமானவை. புதிய பாடகர்களான அபே ஜோத்புர்க்கர, சிட் ஸ்ரீராம், சக்தி ஸ்ரீ கோபாலன், தன்விஷா,ஆர்யன் டினேஷ் கனகரட்ணம் ஆகியோருக்கு வாய்ப்பளித்திருக்கிறார். உனக்கென இருப்பேன் பாடல் மூலம் அனைவரின் இதயத்தையும் கொள்ளை கொண்ட ஹரிச்சரண் ரகுமானின் இசையில் முதன்முறையாக 'அன்பின் வாசலே' என்ற நெஞ்சத்தை நெகிழ வைக்கும் பாடலைப் பாடி உள்ளார்.

பாடல் வரிகளை வைரமுத்து அவர் மகன் மதன் கார்க்கி இருவரும் எழுதியுள்ளார்கள். கவித்துவமான வரிகளில் வைரமுத்துவும் அவரிற்கு இணையாக கார்க்கியும் எங்களைக் கவர்கிறார்கள். கடல் படப் பாடல்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். பாடல்களையும் பாடல்வரிகளையும் தந்துதவிய ஆதனிற்கு நன்றிகள்.

சித்திரை நெலா

பாடல்: விஜய் ஜேசுதாஸ்
வரிகள்: வைரமுத்து

சித்திரை நெலா
ஒரே நெலா
பரந்த வானம்
படைச்ச கடவுளு

எல்லாமே ஒத்தையில நிக்குதுடே
நீ கூட ஒத்தையில நிக்கிறடே
எட்டு வை மக்கா
எட்டு வச்சு ஆகாசம்
தொட்டு வை மக்கா
சித்திரை நெலா...

மனிதன் நினைத்தால் வழி பிறக்கும்
மனதிலிருந்தே ஒளி பிறக்கும்
புதைக்கின்ற விதையும்
முயற்சி கொண்டால்தான்
பூமியும்கூட தாழ் திறக்கும்
எட்டு வை மக்கா...

கண்களிலிருந்தே
காட்சிகள் தோன்றும்
களங்களிலிருந்தே
தேசங்கள் தோன்றும்
துயரத்திலிருந்தே
காவியம்
தோல்வியிலிருந்தே
ஞானங்கள் தோன்றும்

சூரியன் மறைந்தால்
விளக்கொன்று சிரிக்கும்
தோணிகள் கவிழ்ந்தால்
கிளை ஒன்று கிடைக்கும்

சித்திரை நெலா...

மரமொன்று விழுந்தால்
மறுபடி தழைக்கும்

மனம் இன்று விழுந்தால்
யார் சொல்லி நடக்கும்
பூமியைத் திறந்தால்
புதையலும் இருக்கும்
பூக்களைத் திறந்தால்
தேன்துளி இருக்கும்

நதிகளைத் திறந்தால்
கழனிகள் செழிக்கும்
நாளையைத் திறந்தால்
நம்பிக்கை சிரிக்கும்
சித்திரை நெலா...

மூங்கில் தோட்டம்
பாடல்: அபே ஜோத்புர்க்கர், ஹரிணி
வரிகள்: வைரமுத்து

மூங்கில் தோட்டம்
மூலிகை வாசம்
நெறஞ்ச மௌனம்
நீ பாடும் கீதம்

பௌர்ணமி இரவு
பனிவிழும் காடு
ஒத்தையடிப் பாத
உன் கூட பொடி நட

இது போதும் எனக்கு
இது போதுமே
வேறென்ன வேணும்
நீ போதுமே

முங்கில் தோட்டம்...

குளத்தாங் கரையில்
குளிக்கும் பறவைக
சிறகு உலத்துமே
துளிக கோபம் விடுத்து
முந்தான எடுத்து
நீ மெல்ல துடைக்க

நான் ஒன்ன அணைக்க
இது போதும் எனக்கு
இது போதுமே
வேறென்ன வேணும்
நீ போதுமே

மூங்கில் தோட்டம்...

மரங்கள் நடுங்கும்
மார்கழி இருக்க
ரத்தம் உறையும்
குளிரும் இருக்க

உஷ்ணம் யாசிக்கும்
உடலும் இருக்க
ஒத்தப் போர்வையில
இருவரும் இருக்க
இது போதும் எனக்கு
இது போதுமே
வேறென்ன வேணும்
நீ போதுமே

மூங்கில் தோட்டம்...

அடியே
பாடல்: சிட் ஸ்ரீராம்
வரிகள்: கார்க்கி

மனச தொறந்தாயே நீ
எங்கிருந்து வந்தாயோ நீ

அடியே அடியே
எங்கிருந்து வந்தாயோ நீ?

அடியே அடியே
என்ன எங்க நீ கூட்டிப் போற

அடியே அடியே
எங்க நீ கூட்டிப் போற?
என்ன எங்க நீ கூட்டிப் போற

பல்லாங்குழி பாத புரியல
உன்ன நம்பி வாரேன்
இந்தக் காட்டுப்பய
ஒரு ஆட்டுக்குட்டி போல

உன் பின்ன சுத்துறனே
அடியே அடியே...

மீனத் தூக்கி ரெக்க வரஞ்ச
வானம் மேல நீ வீசி எறிஞ்ச
பறக்கப் பழக்குறியே எங்கிருந்து வந்தாயோ நீ?
அடியே அடியே...
கண்ணாலக் கண்ணாடி செஞ்சு
என் அச்சத்தக் காட்டுறியே
என் தூசுத் துரும்பெல்லாம் தட்டி
உள்ளம் வெள்ளையடிக்குறியே

அடியே அடியே...

பூமிவிட்டு சொர்க்கத்துக்கு
வானவில்லில் பாத விரிச்ச
மனச கயிறாக்கி
இழுத்துப் போறாயே நீ
சொர்க்கம்வி;ட்டு பூமி வந்தா
நான் விழிச்சுப் பாக்கையில
கலஞ்சு போவாயோ நீ?

அடியே அடியே...

ஏலே கீச்சான்...
ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்
வரிகள்: மதன் கார்க்கி

ஏமா சீலா – நம்ம
கடலம்மா அள்ளித்தாரா
ஆமா சீலா – அவ
அலை வீசிச் சிரிக்குறா
ஏலே கீச்சான் வெந்தாச்சு – நம்ம
சூச பொண்ணும் வந்தாச்சு
ஹே ஈசா வரம் பொழிஞ்சாச்சு

ஓ ஓ ஓ ஓ வாலே கொண்டாலே
கட்டுமரம் கொண்டாலே
குண்டு மீன அள்ளி வரக் கொண்டாலே
ஏளா பாய் விரிச்சா
அய்யோ
வாவல் வாசந் தேடி தேடி
வாரான் கீச்சான்
ஓங் கீச்சான்
ராவோட கூவகிட்ட கண்ணக் கேப்பான்
றாலோட றாலோட மீச ஒண்ணக்
கேப்பான் கீச்சான் (ஆலேலோ)
புலிவேசம் போட்டு (ஏலேலோ) வருவான்
கீச்சான்...வருவான்...

ஏலே கீச்சான்..

ஹே
சட சட சடவென காத்துல ஆடும்
என் சாரம் ஏளா ஓம் பேர பாடாதா?
ஒரு ஒரு ஒரு ஒரு ஒ...
ஒருதரம் ஒருதரம் ஒரச
பொசுக்குன்னு உசுப்புற உசுர

ஓனக்காக வலையொண்ணு வலையொண்ணு
விரிச்சிருக்கேன் நான் தவமிருக்கேன் - நீ
விழுவேன்னு விளக்கெண்ண ஊத்திக்கிட்டு
முழிச்சிருக்கேன் நான் அரக்கிறுக்னே;

நீ வேணா சொன்னா
எங்க எங்க போவானோ தோமா?
ஒத்த அலையில மெதக்குற
ஒடம்போல் உன் நெனப்புல
நான் மெதந்து கெடக்குறேன்
ஓரப் பார்வையால சிரிச்சா என்ன?

ஏலே கீச்சான்...

நீ திடுதிடுக்க – என்ன
சுத்தி வளைக்க – நான்
வெலவெலக்க – தல
கிறுகிறுக்க

நீ பாத்த நொடியே – ஹே
பித்து பிடிக்க – என்
தூத்துக்குடியே ஒன்ன
தூக்கி இழுக்க
தூக்கி இழுக்க

இத்தன மச்சம் - ஹே
எத்தன லட்சம் - அத
எண்ணி முடிச்சே – நம்ம
தூக்கம் தொலைச்சோம்

ஏ ஒத்த பிடியா – நீ
மொத்தம் கொடுத்த – என்
அன்ன மடியா – என்ன
வாரி எடுத்த
வாரி எடுத்த

ஏமா சீலா – நம்ம
கடலம்மா அள்ளித்தாரா
ஆமா சீலா – அவ
அலை வீசிச் சிரிக்குறா

ஏலே கீச்சான் வெந்தாச்சு – நம்ம
சூச பொண்ணும் வந்தாச்சு

ஹே ஈசா வரம் பொழிஞ்சாச்சு
ஓ ஓ ஓ ஓ வாலே கொண்டாலே
ஏலம் போடக் கொண்டாலே
போகும் மேகம் மீனத்தூவும் கொண்டாலே

நெஞ்சுக்குள்ள

பாடல்: சக்தி ஸ்ரீ கோபாலன்
வரிகள் : வைரமுத்து

நெஞ்சுக்கள்ள
ஒம்ம முடிஞ்சிருக்கேன்
எங்கே எத்திசையில்;
எம்பொழப்பு விடிஞ்சிருக்கோ

வெல்லப் பார்வ வீசிவிட்டீர் முன்னாடி
இந்தத் தாங்காத மனசு
தண்ணிபட்ட கண்ணாடி
வண்ண மணியாரம்
வலதுகை கெடியாரம்
ஆனை புலியெல்லாம்
அடக்கும் அதிகாரம்

நீர் போனபின்னும்
நெழல்மட்டும் போகலையே போகலையே
நெஞ்சுக்குழியில்
நெழல்வந்து விழுந்திருச்சே
அப்ப நிமிந்தவதான்
அப்புறமா குனியலையே குனியலையே
கொடக்கம்பி போலமனம்
குத்தி நிக்குதே

நெஞ்சுக்குள்ளே...

பச்சி ஒறங்கிருச்சு
பால் தயிராதி; தூங்கிருச்சு
இச்சி மரத்து மேல
எலகூடத் தூங்கிருச்சு

காசநோய்க்காரிகளும்
கண்ணுறங்கும் வேளையில்
அசநோய் வந்தமக
அரநிமிசம் தூங்கலையே
நெஞ்சுக்குள்ள...

ஒருவாய் எறங்கலையே
உள்நாக்கு நனையலையே
ஏழெட்டு நாளா
எச்சில் முழுங்கலையே

ஏழை இளஞ்சிறுக்கி
ஏதும் சொல்ல முடியலையே
ரப்பர் வளவில்லையே
சத்தமிட வாயில்லையே

நெஞ்சுக்கள்ள...

அன்பின் வாசலே...
பாடல்: ஹரிச்சரண்
வரிகள்: மதன் கார்க்கி

நீ இல்லையேல்
நான் என் செய்Nவுன்?
நீ இல்லையேல்
நான் என் செய்வேன்?

அன்பின் வாசலே

எமை நாளும் ஆளும் உருவை
மீண்டும் கண்டோம்
வாழும் காலம் முழுதும்
உனதே என்போம்

நாளங்கள் ஊடே உனதன்பின் பெருவெள்ளம்
மீண்டும் நீ உயிர்த்து எழுகிறாய்

நீயே எமதன்னமாக
நீயே எமதெண்ணமாக
உணர்ந்தோம் மெய் மறந்தோம்
நீ நிறைந்தாய் மனம் விரிந்தோம் ஆசை ஏசுவே

மீண்டும் உன்னை தரிசித்தோம்
உன் பாதம் ஸ்பரிசித்தோம்
உன்னில் எம்மைக் கரைக்கிறோம்

வான் மண் நீர் தீ... எல்லாம் நீ தானே
சீற்றம் ஆற்றும் காற்றும் நீ தானே

நீயே எமதன்னமாக...

கண்ணீரைத் தேக்கும் என் உள்ளத்தாக்கில்
உன் பேரைச் சொன்னால் பூப்பூத்திடாதோ?

எமை நாளும் ஆளும் உருவை...

பூவின் மேலே வண்ணம் நீ தானே
வேரின் கீழே ஜீவன் நீதானே

நீயே எமதன்னமாக...

அன்பின் வாசலே

மகுடி... மகுடி...
பாடல்: ஆர்யன் டினேஷ் கனகரட்ணம், சின்மயி, தன்விஷா
வரிகள்: ஆர்யன் டினேஷ் கனகரட்ணம்
விடைகொடுத்திட
வழிகளை அமைப்பவன்
விதிகளை மாற்றிட
வரங்களை படைத்திட வா...
கனவில்லை இது நிஜமென்று
ஒருமுறை கண்களைப்
பார்த்துதான் சொல்லிட வா வா
திராவிட பூமியில் ஆளத்தான்
பிறந்தவன் கொடியைத்தான்
நாற்றிடப் பிறந்தவன் நான்டா
நவீன உலகை அழிக்க
நினைக்கும் கலியுக சகுனி
போதும் நீ ஊதும் மகுடி

மகுடி... மகுடி... மகுடி...

உனக்கு தெரியுமா?
நான் உன்ன நினைப்பேன்
நீ என்ன மறப்ப...!

நான் அடிப்பேன் நீ சிரிப்ப...!

நீ ஊர் சுத்தி நான் உன்ன சுத்தி...!

நான் எதிர் நீ புதிர்...!

நான் மகுடிடா நீ பாம்பு

எங்கடா இருக்க? சீக்கிரம் வா...!
ரௌடி நீ ராக்கம்மா...யே
ராங்கி நீ பக்கம் வா
வாயாடிச் சத்தமா வா வா
ச ச ச ம ம ம நி நி நி
வா வா வா

நீ இல்லா பொழுதுகள்

2012-12-12T08:26:00.000-08:00

நீண்ட மௌனம்
செல்பேசி கூட
சலித்துக்கொள்கிறது,
கேட்காத உன் குரலும்
பார்க்காத குறுஞ்செய்தியும்
வீணாகிப் போனதடி என் பொழுது...

வாசக்காரி

2012-12-02T08:33:00.001-08:00

மூங்கில்வனம் கடைசியாக மார்ச் 29,2011 இல் பதிவிட்டது . நீண்ட இடைவெளியின் பின் இடும் முதல் பதிவே பா.விஜயின் கவிதை. அப்டியே முகபுத்தகத்தில் ஒரு லைக் ஐ போடுறது.....

Osho-Tamil Moongilvanam Page