tag:blogger.com,1999:blog-78208471898290590192024-09-02T10:36:20.018+02:00Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.comBlogger68125tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-3095698967012385712014-06-29T18:16:00.000+02:002014-06-29T18:25:38.142+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8d/Uruguay_(orthographic_projection).svg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8d/Uruguay_(orthographic_projection).svg" height="200" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/File:Uruguay_(orthographic_projection).svg">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">(رود) اروگوئه</span> به صورت رسمی ترجمه می‌شود به (رود) پرنده‌های رنگ شده. نام رسمی این کشور «جمهوری شرقی اروگوئه» است و «چاروئا»ها تا قبل از آمدن اروپایی‌ها، تنها ساکنان این سرزمین بوده‌اند که گویا حدود ۴۰۰۰ سال در آنجا می‌زیسته‌اند. پرتغالی‌ها در سال ۱۵۱۲ این سرزمین را کشف کردند و ۴ سال بعد نیز اسپانیایی‌ها از راه رسیدند. مقاومت بومی‌ها و نیز پیدا نشدن طلا و نقره در این سرزمین باعث شد که در قرنهای شانزدهم و هفدهم این کشور به کلنی‌نشین بزرگی تبدیل نشود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">مونته‌ویدئو</span>، پایتخت کنونی این کشور، در قرن هجدهم تاسیس شد. اسپانیایی‌ها می‌خواستند جلوی گسترش پرتغال را بگیرند و در نتیجه این شهر را به عنوان قلعه‌ای نظامی برابر مرز برزیل قرار دادند. در آغاز قرن نوزدهم این شهر همواره صحنه نبرد بین آن انگلیس، اسپانیا و پرتغال بود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">خوزه خرواسیو آرتیگاس</span> در سال ۱۸۱۱ انقلابی علیه اسپانیایی‌ها به راه انداخت و یک سال بعد توانست آنها را شکست دهد. با روی کار آمدن دولت جدید در بوئنوس آیرس، آرتیگاس به عنوان قهرمان فدرالیسم منطقه خواهان استقلال اقتصادی و سیاسی اروگوئه شد و با مخالف دولت، مونته ویدئو را اشغال کرد و «لیگ فدرال» را در کرانه شرقی رود اروگوئه تشکیل داد. نیروهای پرتغالی در سال ۱۸۱۷ این ناحیه را اشغال و به خاک برزیل ملحق کردند و نامش را به سیسپلاتینا تغییر دادند. بعد از استقلال برزیل از پرتغال، «خوان آنتونیو لابایه‌خا» با حمایت «استان‌های متحده ریو د پلاته» (آرژانتین کنونی) دوباره این ناحیه را مستقل اعلام کرد و با برزیل وارد جنگ شد. </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <blockquote class="tr_bq " dir="rtl" style="text-align: justify;"> <i>با پیمان مونته ویدئو در سال ۱۸۲۸ که زیر نظر انگلستان بسته شد، کشور اروگوئه متولد شد و اولین قانون اساسی نیز در هجدهم جولای ۱۸۳۰ به تصویب رسید.</i></blockquote> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">در زمان استقلال</span>، اروگوئه جمعیتی کمتر از ۷۵هزار نفر داشت و دو حزب بزرگ: «سفید‌»های محافظه‌کار به رهبری مانوئل اوریبه که بیشتر حامی کشاورزان حاشیه‌نشین بود و «قرمز»های آزادیخواه به رهبری فروکتوزو ریبرا که نماینده سرماه‌داران مونته‌ویدئو حساب می‌شد. قرمزها از لیبرال‌های آرژانتینی تبعید شده به مونته‌ویدئو حمایت می‌کردند ولی رییس جمهور اوریبه از دوستان نزدیک «مانوئل د روساس» رییس جمهور آرژانتین بود. ارتش سرخ‌ها در سال ۱۸۳۸ به پایتخت حمله کرد و اوریبه به آرژانتین گریخت. سپس از آنجا با کمک روساس به ریبرا اعلام جنگ کرد که سیزده سال طول کشید.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">اواخر قرن نوزدهم</span> برای اروگوئه، یافتن راه‌هایی برای همکاری دو حزب بزرگ را به همراه داشت و در نهایت هم قدرت مرکزی (که به دست نظامیان بود) شروع کرد به سامان بخشیدن به مناسبات مردم با دولت. در این زمان و با پایان جنگ و افزایش شدید مهاجرت به داخل، جمعیت کشور به ۴۳۸هزار نفر رسیده بود و مونته‌ویدئو به دوران شکوفایی اقتصادی رسیده بود. اروگوئه اوایل قرن بیستم هر چند ثبات بیشتری داشت، باز هم صحنه کشمکش‌های خونین بین دو حزب بزرگ سفید و قرمز بود. با وجود اعلام بی‌طرفی ژنرال بالدومیر در جنگ جهانی دوم، کشتی‌های انگلیس و آلمان در نزدیکی اروگوئه با هم درگیر شدند و در آخر این کشور به نیروهای محور پیوست.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Idiarte_borda.jpg/983px-Idiarte_borda.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/59/Idiarte_borda.jpg/983px-Idiarte_borda.jpg" height="250" width="320" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">خوان بائوتیستا ایدیارته بوردا یه سوماستره، تنها رییس جمهور اروگوئه که ترور شد<br /> &nbsp;و خدماتش به کشور زیر سایه رییس‌جمهور بعدی قرار گرفت. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Juan_Idiarte_Borda">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">با کاهش تقاضای جهانی</span> برای محصولات کشاورزی، اروگوئه در اواسط قرن بیستم دچار بحران اقتصادی شد. رییس جمهور خورخه پاچکو در سال ۱۹۶۸ وضعیت فوق‌العاده اعلام کرد و چهار سال بعد نیز آزادی‌های مدنی را معلق کرد. در سال ۱۹۷۳ کنگره نیز تعطیل شد و رژیمی نیمه نظامی تشکیل شد که تا سال ۱۹۸۵ قدرت را در دست داشت. در این مدت ۱۸۰ شهروند اروگوئه کشته شدند &nbsp;که فقط ۳۶تای آنها در این کشور بودند. بقیه در آرژانتین و دیگر همسایه‌ها به قتل رسیدند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <blockquote class="tr_bq " dir="rtl" style="text-align: justify;"> <i>در پی رای نیاوردن قانون اساسی نوشته شده به دست نظامیان در همه‌پرسی سال ۱۹۸۰، نیروهای مسلح اعلام کردند که به قوانین مدنی باز می‌گردند. اروگوئه از سال ۱۹۸۴ در آرامش به سر می‌برد و پیشرفتهای اقتصادی خوبی داشته است. سقط جنین در سال ۲۰۱۲ و یک سال بعد از آن هم ازدواج همجنس‌ها و مصرف کانابیس آزاد شد.</i></blockquote> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">اینجا هم انگلیسی‌ها</span> فوتبال را در اواخر قرن نوزدهم با خود آوردند. آلبیون اف‌سی، اولین باشگاه فوتبال اروگوئه بود که در سال ۱۸۸۲ تاسیس شد. بزرگترین باشگاه‌های اروگوئه به نامهای پنیارول و ناسیونال، در سالهای ۱۸۹۱ و ۱۸۹۹ بنا نهاده شده‌اند. این دو تیم، طولانی ترین تاریخ دربی فوتبال در خارج از انگلستان را دارند. لیگ دسته اول این کشور حرفه‌ای است، ولی لیگ دسته دوم به دو بخش حرفه‌ای و آماتور تقسیم می‌شود. استادیوم سنتناریو در مونته‌ویدئو، میزبان اولین مسابقه جام‌جهانی فوتبال در سال ۱۹۳۰ بوده است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">«لا سلسته»</span> یا (آبی‌ آسمانی‌ها) بیش از هر تیم ملی فوتبال دیگری برنده رقابت‌های بین‌المللی بوده است: پانزده قهرمانی در مسابقات آمریکای جنوبی، دو بار قهرمانی جام جهانی، دو بار المپیک و قهرمانی موندیالیتو در سال ۱۹۸۰ (رقابت بین تمام تیم‌های شرکت کننده در جام‌های جهانی فوتبال تا آن زمان). اروگوئه، کم جمعیت‌ترین کشوری است که تاکنون قهرمان جهان شده (با ۱.۷۵ میلیون نفر در سال ۱۹۳۰) و نیز کم‌جمعیت‌ترین کشوری است که در مسابقات المپیک برنده یک مدال تیمی (در تمام ورزشها) شده است. اولین بازی ملی اروگوئه در سال ۱۹۰۲ انجام شد و این تیم، اولین نماینده فوتبال آمریکای جنوبی بود که در مسابقات المپیک شرکت کرد و بر خلاف اروپایی‌ها، با پاس‌های کوتاه و سریع بازی می‌کرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b4/Stad_de_centario_uruguay1930_montevideo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b4/Stad_de_centario_uruguay1930_montevideo.jpg" height="384" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">استادیوم سنتناریو با گنجایش ۶۵هزار نفر، در کنار ماراکانا و ومبلی و سن سیرو و سانتیاگو برنابئو از کلاسیک‌های تاریخ فوتبال به حساب می‌آید. این استادیوم در هشت ماه ساخته شده و برای بازی اروگوئه - یوگسلاوی در جام جهانی ۱۹۳۰ جمعیت ۹۳هزار نفری را در خود جای داده است. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Estadio_Centenario">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای است از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Uruguay#History">تاریخ</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Campeonato_Uruguayo_de_F%C3%BAtbol">لیگ</a>،&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Football_in_Uruguay">فوتبال</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Uruguay_national_football_team">تیم ملی</a> اروگوئه در ویکیپدیا</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-33067478049492972792014-06-23T17:01:00.000+02:002014-06-23T17:01:11.017+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/62/Japan_(orthographic_projection).svg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/62/Japan_(orthographic_projection).svg" height="200" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/File:Japan_(orthographic_projection).svg">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: large;">ژاپن در واقع</span> از تلفظ چینی نیهون یا رسمی‌تر از آن، نیپون گرفته شده است. ژاپنی‌ها خود را نیهونجین و زبانشان را نیهونگو می‌خوانند. نیپون/نیهون معمولا به سرزمین آفتاب تابان ترجمه می‌شود، ولی معنای تحت‌اللفظی آن، منبع خورشید، اشاره به کشوری در شرق چین دارد که آفتاب از سویش طلوع می‌کند. تا قبل از همه گیر شدن این واژه، ژاپن به نام «وا» یا «واکوکو» (کوکو=سرزمین) شناخته می‌شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">دوران پارینه‌سنگی</span> ژاپن حدود ۴۰هزار تا۵۰هزار سال پیش آغاز می‌شود و با پایان عصر یخبندان به اتمام می‌رسد. دوره جومون، اولین نشانه‌های تمدن را به همراه دارد. تمدن جومون از حدود ۱۴هزار سال پیش از میلاد و در عصر نوسنگی آغاز می‌شود و کشاورزی بسیار ابتدایی، زندگی برپایه شکار-گردآوری و خانه‌های چوبی ابتدایی و نیز خانه‌هایی که در زمین کنده شده‌اند، از نشانه‌های این دوره است. ۵۰۰ سال پیش از میلاد، «یایویی»ها به ژاپن می‌آیند، با جومون‌ها درمی‌آمیزند و در نتیجه آن، کشت غرقابی برنج، شیوه جدیدی از سفالسازی و نیز صنایع فلزی از چین و کره به این سرزمین وارد می‌شود.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1e/MiddleJomonVessel.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1e/MiddleJomonVessel.JPG" height="200" width="164" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ظرف سفالی مربوط به اواسط دوره جومون<br /> ۳۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Japan">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">اولین نشانه‌های</span> سرزمینی به نام ژاپن در نوشته‌های قدیمی، به قرن سوم و «کتاب هان» بازمی‌گردد که حکومتی به نام یاماتایکوکو را حاکم قدرتمند این قلمرو می‌نامد. بودیسم اولین بار از کره به ژاپن آمد، ولی بودیسم ژاپنی بسیار زیاد تحت تاثیر چین شکل گرفته است. این دین در دوره آسوکا، حدود قرن هفتم میلادی، بالاخره خود را به عنوان دین غالب در ژاپن جا می‌اندازد. دوره «نارا» در قرن هشتم، آغاز اوجگیری ژاپن است. در این دوره ادبیات شکل می‌گیرد و هنر و معماری نیز با الهام از بودیسم، تغییر زیادی می‌کند. در پایان این دوره و در پی اپیدمی آبله، پایتخت از «هایجو-کیو» به «هیان-کیو» تغییر می‌یابد که امروزه به نام کیوتو خوانده می‌شود. این دوره، آغاز شکوفایی فرهنگ و هنر امروزی ژاپن را به همراه دارد. سرود «کیمیگایو» یا سرود ملی ژاپن، در این دوره نوشته شده است.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">دوره فئودال</span> ژاپن با ظهور جنگجویان سامورایی و اواخر قرن دوازدهم میلادی آغاز شد، در دوره آشیکاگا یوشیمیتسو با بودیسم و ذن تثبیت شد، در دوره جنگ داخلی (سنگوکو) به اوج رسید و تا قرن نوزدهم هم ادامه یافت. در سال ۱۸۵۴ ژاپن مجبور شد که مرزهای اقتصادیش را به روی دنیا باز کند، که باعث بحران شدیدی در کشور شد به جنگ انجامید. در نهایت همه کشور زیر نظر یک امپراتور متحد شد. با استفاده از سیستم نظامی، قضایی و سیاسی غربی، امپراتوری ژاپن به سرعت تبدیل قدرت صنعتی جهانی شد و با نیروی نظامی شروع به گسترش قلمرو خود کرد. با پیروزی در جنگ اول چین-ژاپن در پایان قرن نوزدهم و جنگ روسیه-ژاپن در آغاز قرن بیستم، تایوان و کره و جنوب ساخالین به کنترل ژاپن درآمد و جمعیت کشور ۳۵میلیون در ۱۸۷۳ به ۷۰میلیون در سال ۱۹۳۵ رسید.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">جنگ جهانی اول</span>، گسترش بیشتر قلمروی ژاپن را به همراه داشت. تصرف منچوری، باعث محکومیت جهانی شد و در نتیجه آن ژاپن از «جامعه ملل» خارج شد و پنج سال بعد، پیمان ضد کمینترن (مقابله با گسترش کمونیسم) با آلمان نازی امضا کرد که بعدها بقیه کشورهای محور نیز به آن پیوستند. جنگ دوم چین-ژاپن از سال ۱۹۳۷ آغاز شد و همزمان به جنگ جهانی دوم به پایان رسید. امپراتوری ژاپن به سرعت شهر نانجینگ را فتح کرد و نسل‌کشی فجیع نانکینگ را رقم زد. حمله به اندونزی در سال ۱۹۴۰ باعث شد که آمریکا این کشور را تحریم نفتی کند. به دنبال حمله به نیروهای آمریکایی در پرل‌هاربر، آمریکا در سال ۱۹۴۱ وارد جنگ جهانی دوم شد و بالاخره با دو بمب اتمی هیروشیما و ناکازاکی، ژاپن را وادار به تسلیم کرد.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/72/Nanking_bodies_1937.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/72/Nanking_bodies_1937.jpg" height="278" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">تجاوز جمعی و نسل کشی در نانکینگ، بنا به آمارهای مختلف بین ۵۰هزار تا ۳۰۰هزار کشته<br /> &nbsp;به جا&nbsp;گذاشت.&nbsp;فجایعاین جنگ را به مسوولیت خودتان &nbsp;بخوانید. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Nanking_Massacre">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> <blockquote class="tr_bq"> <i>ژاپن در سال ۱۹۴۷ قانون اساسی جدیدی تصویب کرد که تاکید بیشتری برآزادی‌های دموکراتیک داشت. نیروهای متحدین در سال ۱۹۵۲ ژاپن را ترک کردند و چهار سال بعد این کشور عضو سازمان ملل شد و رشد اقتصادی بسیار سریعی را تجربه کرد.</i></blockquote> <br /> <span style="font-size: large;">فوتبال را ژاپنی‌ها</span> «ساکا» می‌گویند که شکل ژاپنی‌شده «ساکر» آمریکایی است. اولین باشگاه‌های ژاپن در سال ۱۸۷۰ و توسط انگلیسی‌ها تاسیس شد، ولی مسابقات فوتبال از حدود ۱۹۲۰ و با تاسیس فدراسیون فوتبال ژاپن آغاز شد. اولین مسابقات لیگ ژاپن در سال ۱۹۶۵ و با هشت تیم آماتور برگزار شد. به جز لیگهای دسته یک و دو حرفه‌ای، یک لیگ منطقه‌ای و یک لیگ نیمه حرفه‌ای نیز در این کشور فعال هستند.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">اگر که فوتبال ژاپن</span> هیچ به دنیا نداده باشد، صنعت انیمیشن این کشور «کاپیتان سوباسا» را به جهان معرفی کرده است. این سریال از سال ۱۹۸۳ تا ۲۰۰۲ ساخته شده و از روی آن بازی کامپیوتری هم درست شده است. این کارتون باعث رشد سریع فوتبال در ژاپن شد. ادعا شده است که ناکاتا، دل‌پیرو، تورس، زیدان، مسی، سانچز و اینیستا با دیدن این کارتون به فوتبال رو آورده‌اند (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Captain_Tsubasa#Reception_and_legacy">ویکیپدیا</a>). ژاپن اولین بار در سال ۱۹۹۸ به جام جهانی رسید. در پی ناکامی طولانی مدت این تیم، در سال ۱۹۹۱ لیگ نیمه‌حرفه‌ای ژاپن منحل شد و جایش را جی.لیگ حرفه‌ای گرفت و بالاخره راه برای صعود ژاپن به جام جهانی هموار شد. تیم ملی ژاپن به نام «سامورایی آبی» در بازی‌ها شرکت کرده است، ولی مطبوعات این کشور معمولا تیم‌ها را به نام مربیان می‌شناسند: ژاپن زاکرونی. این تیم به اندازه کافی لژیونر در تیم‌های خوب اروپایی دارد که بتواند به خود امیدوار باشد، ولی هشت دفاع و هشت مهاجم در کنار فقط چهار هافبک، بسیار انتخاب عجیبی به نظر می‌رسد.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/d8/Captain_Tsubasa_(%E3%82%AD%E3%83%A3%E3%83%97%E3%83%86%E3%83%B3%E7%BF%BC)_first_edition_(manga_1981).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/d8/Captain_Tsubasa_(%E3%82%AD%E3%83%A3%E3%83%97%E3%83%86%E3%83%B3%E7%BF%BC)_first_edition_(manga_1981).jpg" height="320" width="202" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">تسوباسا اوزارا، قهرمان مشترک بچگی ژاپنی‌ها و ما. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Captain_Tsubasa">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: x-small;"><br /></span> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای بود از: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Japan_national_football_team">تیم ملی</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Football_in_Japan">فدراسیون فوتبال</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Japan">تاریخ ژاپن</a> در ویکیپدیا.</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-4807866654939375112014-06-21T16:01:00.004+02:002014-06-23T17:01:21.908+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Location_C%C3%B4te_d'Ivoire_AU_Africa.svg/1103px-Location_C%C3%B4te_d'Ivoire_AU_Africa.svg.png" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cd/Location_C%C3%B4te_d'Ivoire_AU_Africa.svg/1103px-Location_C%C3%B4te_d'Ivoire_AU_Africa.svg.png" height="185" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ivory_Coast">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">جمهوری ساحل عاج</span> هم نامش را مثل بیشتر مستعمرات اروپا، وامدار متجاوزان سفیدپوست است. مانند ساحل غلات، ساحل طلا و ساحل برده، اینجا هم به خاطر صادرات عاج معروف شده بود و البته با نام دوم ساحل دندان هم شناخته می‌شد. از آنجا که این نام همیشه به زبان‌های دیگر ترجمه می‌شد، دولت ساحل عاج در سال ۱۹۸۶ به صورت رسمی نام «رپوبلیک دو کوت دو ایووار» یا République de Côte d'Ivoire را برای مناسبات دیپلماتیک برگزید و اعلام کرد که هیچ گونه ترجمه به زبان‌های دیگر را به رسمیت نمی‌شناسد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a8/Cistones.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a8/Cistones.jpg" height="131" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ابزار سنگی کشف شده در ساحل عاج از دوران پارینه<br /> سنگی. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ivory_Coast">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">به درستی معلوم نیست</span> که انسانها از چه زمانی در این ناحیه می‌زیسته‌اند، ولی ابزارهای کشف شده نشان می‌دهد که بین ۱۵هزار تا ۱۰هزار سال پیش از میلاد، یعنی دوران پارینه‌سنگی، جمعیت انسانی قابل‌توجهی در ساحل عاج ساکن بوده است. قدیمی‌ترین مدارک به دست آمده از ساحل عاج نشان می‌دهد که از ابتدای دوران امپراتوری روم، کاروان‌های تجاری بربرها از کناره صحرا می‌گذشتند و نمک، برده و طلا به جاهای مختلف می‌بردند. جنه، گائو و تیمبوکتو از مراکز مهم اقتصادی آن زمان شد و بعدها امپراتوری سودان را تشکیل داد که بعدها مرکز گسترش اسلام در آفریقا شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ساحل عاج در قرنهای</span> ۱۱ تا ۱۴ میلادی و با قدرت گرفتن امپراتوری‌های مختلف، به ترتیب زیر نظر سودان، مالی و موریتانی اداره شد. تا قبل از آمدن اروپاییان، ۵ حکومت عمده در ساحل عاج به قدرت رسیدند. از مهمترین آنها، امپراتوری کنگ بود که زیر سلطه مالی تبدیل به حکومتی اسلامی شد و پیشرفت صنعتی و اقتصادی و کشاورزی خوبی داشت. امپراتوری آبرون هم حکومت مهم دیگری بود، که پایتختش به نام «بگو» مرکز مهمی برای تجارت و نیز جاذبه‌ای برای دانش‌آموزان علوم اسلامی حساب می‌شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ساحل عاج در مقایسه</span> با همسایه‌اش غنا، کمتر هدف برده‌داران اروپایی بود و تجار برده، ساحل‌هایی را ترجیح می‌دادند که امکان پهلوگیری بهتری داشته باشند. فرانسوی‌ها تا اواسط قر</div> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/79/Almamy_Samory_Tour%C3%A9.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/79/Almamy_Samory_Tour%C3%A9.jpg" height="320" width="242" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">سموری توره نزدیک به بیست سال با فرانسوی‌ها جنگید. او ارتش<br /> بزرگ و مجهزی داشت و بر بخشهایی از ساحل عاج، مالی، گینه<br /> و بورکینافاسو حکومت می‌کرد. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Samori_Ture">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ن نوزدهم هنوز در ساحل عاج ساکن نشده بودند. در سال ۱۸۴۳ بود که یک دریادار فرانسوی با شاه منطقه پیمانی امضا کرد که این ناحیه را زیر حمایت فرانسه قرار می‌داد. بعد از آن بود که بازرگانان و مبلغان مذهبی و کاشفان و سربازان فرانسوی به ساحل عاج سرازیر شدند و از این منطقه به سمت مرکز آفریقا حرکت کردند و کشف سرزمین‌های تازه برای امپراتوری فرانسه. در سالهای پایانی قرن نوزدهم، انگلیس تسلط فرانسه بر این منطقه را به رسمیت شناخت و ساحل عاج یکی از کلنی‌های فرانسه شد. مرز غربی با لیبریا (کلنی انگلیس) بسیار سریع تعیین شد، ولی مرز شمالی کشور تا پنجاه سال بعد هم مشخص نشد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ساحل عاج</span>، تنها کشور ساحل غربی آفریقا بود که جمعیت مهاجر فرانسوی قابل توجهی داشت. یک سوم زمینهای کشت قهوه، کاکائو و موز در مالکیت فرانسوی‌ها بود و از کار اجباری بومی‌ها بهره می‌بردند. اعمال مالیات توسط فرانسوی‌ها در ابتدای قرن بیستم، اهالی ساحل عاج احساس را تحقیر کرد. مقاومت‌ها باعث شد که نه تنها مالیات، که برده‌داری هم در سال ۱۹۰۵ برافتد. تا سال ۱۹۵۸ ساحل عاج عضوی از فدراسیون فرانسوی غرب آفریقا بود. همه روابط خارجی این کشورها توسط فرانسه اداره می‌شد، ولی بومیان می‌توانستند رسوم خود را تا جایی که با ارزش‌های فرانسوی‌ها تضادی نداشته باشد، به جا بیاورند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <blockquote class="tr_bq " dir="rtl" style="text-align: justify;"> <i>فلیکس اوفوت-بوانی، اولین اتحادیه کشاورزی کاکائوکاران آفریقایی را در سال ۱۹۴۴ تشکیل داد و شروع حرکت استقلال ساحل عاج را کلید زد. یک سال بعد فرانسه مجبور شد کاراجباری را لغو کند. در سال ۱۹۵۸ فرانسه به بعضی از کشورهای عضو فدراسیون آفریقای غربی از جمله ساحل عاج، خودمختاری داد. دو سال بعد، ساحل عاج مستقل شد و اوفوت-بوانی اولین رییس جمهور کشور شد.</i></blockquote> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;"><br /></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">&nbsp;با مهاجرت کارگران</span> از کشورهای همسایه، ساحل عاج به سرعت تبدیل به قدرتی بزرگ در تولید قهوه، کاکائو، آناناس و روغن نخل شد. معمولا بعد از استقلال کشورهای آفریقایی، جمعیت مهاجر آنجا را ترک می‌کردند. ولی جمعیت فرانسوی ساحل عاج بیست سال بعد از استقلال، دو برابر شده بود.&nbsp;<span style="text-align: justify;">اوفوت-بوانی سیستم تک‌حزبی برقرار کرد و هیچ رقابتی را تحمل نمی‌کرد. او با تکیه بر عوام هر دوره به عنوان رییس جمهور انتخاب می‌شد، ولی فعالیت‌های اقتصادی و سیاسی‌اش زیر انتقاد دائمی بود. او میلیون‌ها دلار خرج کرد تا دهکده زادگاهش را پایتخت کشور کند، که ناموفق ماند. او در برخورد با ادیان و اقوام مختلف، بسیار محتاط بود. ولی جانشینش «آنری کونان بدیه» با تاکید بر ملی‌گرایی و برتری ساحل‌عاجی‌ها بر دیگران، به ریاست جمهوری رسید و ارتباط این کشور با همسایگانش را به هم ریخت. در سال ۱۹۹۹ او در یک کودتای بی‌خوریزی برکنار شد و لورن گباگبو جایش را گرفت.</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ساحل عاج در سال ۲۰۰۲</span> گرفتار جنگ داخلی شد. فرانسه به بهانه محافظت از شهروندانش و در عمل برای کمک به دولت، نیرو در کشور پیاده کرد. هنوز هم معلوم نیست که چه چیزی باعث آشوب ناگهانی شد، ولی رسانه‌های دولتی ادعا کردند که رییس جمهور پیشین دست به کودتا زده بوده است. دو سال بعد و در پی رد درخواست دولت از شورشیان برای زمین گذاشتن اسلحه، ارتش اشتباهی به مواضع نیروهای فرانسوی حمله کرد. در جواب، ارتش فرانسه بیشتر نیروی هوایی ساحل عاج را نابود کرد. در پی انتخابات سال ۲۰۱۰ و بی‌اعتبار اعلام شدن نتیجه انتخابات در هفت استان، گباگبو دوباره به ریاست جمهوری رسید. یک سال بعد، دومین جنگ داخلی ساحل‌عاج اتفاق افتاد و این بار، فرانسه و سازمان ملل برابر گباگبو ایستادند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Child-soldier-afrika.jpg/624px-Child-soldier-afrika.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Child-soldier-afrika.jpg/624px-Child-soldier-afrika.jpg" height="400" width="325" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">&nbsp;کودک سرباز، نقاشی از ژیلبر گرود. این نقاش و طراح، برای جلوگیری از استفاده کودکان در جنگ، جلوگیری از<br /> ختنه زنان و نیز براندازی استفاده از جادوی سیاه به جای درمان پزشکی فعالیت می‌کند. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gilbert_G._Groud">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">فدراسیون فوتبال ساحل عاج </span>در سال ۱۹۶۰ تاسیس شده است. به جز دو لیگ دسته ۱ و ۲ که حرفه‌ای هستند، لیگ آماتور دسته سه و منطقه‌ای نیز در این کشور فعالند. آنها در سال ۱۹۹۲ قهرمان جام ملتهای آفریقا شده‌اند، ولی از سال ۲۰۰۵ توانستند تیمی منسجم بسازند و به جام جهانی برسند. آنها در دو دوره گذشته نتوانسته‌اند از مرحله اول بالا بروند. فقط دروازه بان ذخیره این تیم در ساحل‌عاج بازی می‌کند و بقیه بازیکنان در لیگهای اروپای غربی و ترکیه مشغولند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ساحل عاج</span>، یک پای رکورد تعداد ضربات پنالتی زده شده در فوتبال است. بازی با غنا و کامرون بعد از ۲۴ ضربه پنالتی با نتایج ۱۱-۱۰ و ۱۲-۱۱ به نفع ساحل‌عاج به پایان رسید. از دروگبا، یایا توره، کلو توره، کالو و ژروینیو، انتظار زیادی نمی‌رود. البته حذف از دور گروهی در گروهی که چندان تیم‌های درخشانی ندارد، باخت بزرگی برای شاگردان لاموشی خواهد بود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/StadeFHB.jpg/1280px-StadeFHB.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1e/StadeFHB.jpg/1280px-StadeFHB.jpg" height="300" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">استادیوم اوفوت-بوانی با گنجایش ۴۵هزار نفر، محل برگزاری مسابقات تیم ملی. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Stade_F%C3%A9lix_Houphou%C3%ABt-Boigny">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;"><br /></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای بود از: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/C%C3%B4te_d%27Ivoire_national_football_team">تیم ملی فوتبال</a> و تاریخ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ivory_Coast">ساحل عاج</a> در ویکیپدیا</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-68211577108551934322014-06-19T16:42:00.001+02:002014-06-23T17:01:36.329+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/EU-Greece.svg/1218px-EU-Greece.svg.png" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/21/EU-Greece.svg/1218px-EU-Greece.svg.png" height="168" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Greece">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: large;">یونان</span>، با نام رسمی «جمهوری هلنی»، از دوران باستان به اسم «هلاس» هم شناخته می‌شود. هر کشور و تمدنی به سلیقه خودش نامی برای این سرزمین و مردمش در نظر گرفته است. رومی‌ها این سرزمین را «گراسیا» نامیدند که از ریشه «گرائکوس» بود و برای اشاره به آن قوم به کار می‌رفت. این واژه اولین بار توسط ارسطو به کار برده شده، با اشاره به ملتی که قبلا در بخشهایی از آن سرزمین زندگی می‌کردند، ولی در آن زمان به نام هلنی معروف بودند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">«ایتالی»ها</span> (از اقوام ساکن سرزمینی که امروزه ایتالیا می‌شناسیمش) مردم آن سوی «دریای یونیا» را به نام قدیمشان، گریک، می‌شناختند و از آنجا این واژه وارد زبان‌های اروپایی شد. اما هخامنشیان شیوه به خاطر همان «دریای یونیا»، با کمی تغییر واژه یونان را ساختند**. به هر حال نام‌های فعلی این کشور در زبان‌های مختلف، به یکی از سه نام یونان، هلاس و گریک نزدیک است.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">اولین نشانه‌های زندگی انسانی</span> در یونان، به ۲۷۰هزار سال پیش از میلاد باز می‌گردد. آثار انسانی دوران نوسنگی یونان، به هزاره هفتم پیش از میلاد می‌رسد، یعنی چندین قرن قبل از قدیمی‌ترین فرهنگهای اروپایی. تمدن سیکلادی در جزایر پراکنده دریای اژه و حدود ۵۲۰۰ سال پیش، تمدن مینوسی در کرت بین ۲۷۰۰ تا ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد مسیح و تمدن میسنی در سرزمین اصلی یونان (۱۹۰۰ تا ۱۱۰۰ سال پیش از میلاد) ریشه‌های تمدن یونانی و در نتیجه آن، پیدایش «تمدن غربی» در اروپا هستند.&nbsp;</div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/66/NAMA_Machine_d'Anticyth%C3%A8re_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/66/NAMA_Machine_d'Anticyth%C3%A8re_1.jpg" height="284" width="320" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">چرخ‌دنده‌های کشف‌شده در جزیره آنتی‌کثیرا، برای محاسبات نجومی و کسوف&nbsp;به کار<br /> می‌رفته&nbsp;&nbsp;و قدیمی‌ترین ماشین حساب دانسته می‌شود. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Antikythera_mechanism">ویکیپدیا</a>&nbsp;</td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">در "سالهای تاریک" یونان</span>، که از حدود ۱۲۰۰ سال پیش از میلا آغاز شد، میسنی‌ها تمدن مینوسی‌ها را در خود حل کردند و سپس خودشان هم نابود شدند. از این دوران هیچ مدرکی باقی نمانده است. دوران سیاه یونان در سال ۷۷۶ &nbsp;پیش از میلاد و با آغاز بازی‌های المپیک و نوشته شدن ایلیاد و ادیسه رسما پایان یافت. دولت-شهرهایی زیادی در شبه‌جزیره یونان، آسیای صغیر، سواحل دریای سیاه و جنوب ایتالیا تاسیس شد که در نهایت تمدن غنی یونانی را تشکیل داد.&nbsp;کلئیستنس اولین دمکراسی دنیا را در سال ۵۰۸ پیش از میلاد &nbsp;در آتن تشکیل داد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">با حمله هخامنشیان</span> در سال ۵۰۰ پیش از میلا، بخشهایی از شمال یونان، مقدونیه، رومانی و بلغارستان و شهرهای یونانی آسیای صغیر، از دست یونانی‌ها خارج شد. بیست سال بعد، با وجود مقاومت زیاد اسپارت‌ها، بیست سال بعد آتن هم به دست ایرانیان افتاد. جنگ‌های یونان و ایران، باعث قدرت گیری اسپارت‌ها شد و بالاخره آنها کنترل آتن را به دست گرفتند. جنگهای پلوپونزی، انتهای امپراتوری یونان بود و به تدریج «تِب» و مقدونیه قدرتمند شدند. دویست سال بعد، اسکندر مقدونی از غرب به پاکستان رسیده بود و از جنوب به مصر.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">با مرگ اسکندر</span> در سال ۳۲۳ پیش از میلاد، یونان هم رو به زوال نهاد و به تدریج توسط رومیان تصرف شد. ۲۷ سال پیش از میلاد، بالاخره همه یونان زیر سلطه روم قرار گرفت، ولی فرهنگ یونانی غالب ماند. هوراس می‌نویسد: یونان با وجودی که تصرف شد، پیروزان وحشی را به اسارت گرفت. قرنهای چهارم و پنجم را یونان زیر حمله دائم گات‌ها، هان‌ها و اسلاوها به سر برد و پس از آن هم یونان زیر سلطه امپراتوری بیزانتین (روم شرقی) قرار گرفت. در سال ۱۲۰۴، امپراتوری فرانسه هم به یونان رسید و این شبه‌جزیره به مدت شصت سال مهمان فرانک‌ها بود و دوباره بیزانتین‌ها توانستند این سرزمین را بازپس بگیرند. صربها و عثمانی‌ها در قرن چهاردهم به نوبت بر یونان حاکم شدند که بالاخره در قرن پانزدهم و با غلبه عثمانی‌ها بر روم شرقی این سرزمین به مدت سیصدسال به امپراتوری عثمانی ضمیمه شد.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">در دوره عثمانی‌ها</span>، فقط یک بخش کوچک یونان توانست زبان یونانی خود را نگه دارد. این جزیره‌های کوچک دریای یونان بالاخره در سال ۱۸۶۴ و بعد از اشغال شدن توسط فرانسه و انگلیس، بالاخره به سرزمین اصلی پیوستند. <br /> <blockquote class="tr_bq"> <i>حرکتهای استقلال‌خواهانه یونان از سال ۱۸۲۱ آغاز شد. گروهی به نام «فیلیکی اتریا» یا انجمن دوستان، علیه حکومت عثمانی شورش کرد و بعد از پنج سال جنگ با عثمانی از یک سو و مصر از سوی دیگر، بالاخره &nbsp;حمایت روسیه، انگلیس و فرانسه را جلب کرد و با کمک آنها امپراتوری عثمانی-مصر را شکست داد و جمهوری اول یونان در سال ۱۸۳۰ به رسمیت شناخته شد.</i></blockquote> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/35/Smyrna-vict-families-1922.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/35/Smyrna-vict-families-1922.jpg" height="210" width="320" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">نسل‌کشی مسیحیان در یونان به دست عثمانی‌ها، سمیرنا سال ۱۹۲۲. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_genocide">ویکیپدیا</a>&nbsp;</td></tr> </tbody></table> <br /> <span style="font-size: large;">بعد از استقلال</span>، یونان همواره با چند دستگی، مشکلات داخلی و اختلافات قومی-نژادی دست به گریبان بوده است. بعد از جنگ بالکان و در دوره جنگ جهانی اول، یونان دو دولت داشت: طرفدار آلمان در آتن و طرفدار انگلیس در تسالونیکی. بعد از جنگ جهانی اول، یونان به آسیای صغیر حمله کرد و از عثمانی شکست خورد. پی‌آمد این جنگ، مبادله جمعیت مسلمان ساکن یونان با جمعیت ارتدکس ساکن ترکیه بود. در جریان این جنگ، نسل کشی یونانیان (یا مسیحیان یونان به دست مسلمانان) اتفاق افتاد که چندصدهزار کشته بر جا گذاشت. در پی بی‌ثباتی‌ها، جمهوری دوم یونان در سال ۱۹۲۴ تشکیل شد. «کوندلیس» نخست‌وزیر وقت یونان در سال ۱۹۳۵ عملا نظام پادشاهی را به یونان بازگرداند و یک سال بعد با کودتای «متاکساس» سرنگون شد و رژیم دیکتاتوری «چهارم آگوست» شکل گرفت.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <span style="font-size: large;">ایتالیای فاشیستی</span> در سال ۱۹۴۰ به یونان اعلام جنگ کرد، ولی به سوی آلبانی عقب رانده شد. در نهایت و با وجود مقاومت بسیار زیاد، آلمان‌ها توانستند این کشور را تصرف کنند. بیش از صدهزار یونانی بر اثر گرسنگی و سرمای زمستان ۴۲-۱۹۴۱ تلف شدند. یونان بعد از جنگ جهانی دوم، بیش از بیست سال گرفتار جنگ داخلی بین راستگراها و چپگراها بود.<br /> <blockquote class="tr_bq"> <i>&nbsp;اولین انتخابات چندحزبی یونان در سال ۱۹۶۴ شکل گرفت و با رای نیاوردن نظام پادشاهی در همه پرسی، &nbsp;قانون اساسی هم تغییر کرد. با تاسیس و قدر گرفتن دو حزب «دموکراسی تازه» و «جنبش سوسیالیستی یونان» این دو حزب از سال ۱۹۷۴ به این سو قدرت را در دست داشته‌اند.</i></blockquote> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1b/1967-4-21_greece01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1b/1967-4-21_greece01.jpg" height="310" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ارتش یونان در سال ۱۹۶۷ علیه دولت راستگرای پاناگیوتیس کانلوپولوس کودتا کرد و تا سال ۱۹۷۴ قدرت را در دست گرفت.<br /> در این دوره، یونان زیر نظر یک شورای نظامی اداره می‌شد که به رژیم کلنل‌ها معروف شد. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_military_junta_of_1967%E2%80%9374">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">یونانیان باستان</span> بازی‌های زیادی با توپ داشتند که یکی از آنها بعدها به راگبی تبدیل شد. فوتبال مدرن را انگلیسی‌ها در اواخر قرن نوزدهم به یونان بردند و فدراسیون فوتبال این کشور در سال ۱۹۲۶ تاسیس شد. لیگ برتر و لیگ دسته یک یونان حرفه‌ای هستند و لیگ سوم (آماتور) در دو بخش شمالی و جنوبی برگزار می‌شود. دوازده لیگ منطقه‌ای (دسته چهارم) نیز مشغول به کار هستند. اولین باری که تیم ملی یونان به رقابتی مهم ظاهر شد، سال ۱۹۸۰ و قهرمانی اروپا بود.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">یونانی که ما فراموشش نمی‌کنیم</span>، در مسابقات قهرمانی اروپا سال ۲۰۰۴ در پرتغال، میزبان را هم در بازی افتتاحیه و هم فینال شکست داد و قهرمان اروپا شد. «اتو رهاگل» به مدت ۹ سال این تیم را رهبری کرد و با یکی از غیرخلاق‌ترین ودفاعی‌ترین تیم‌های اروپایی به موفقیت هم رسید. تیمی که امسال تازه برای سومین بار به جام جهانی رسیده و هرگز هم از گروهش بالا نرفته، یک بار در سال ۸۰ هم از مرحله اول بازی‌های اروپایی حذف شده، ناگهان در سال ۲۰۰۴ قهرمان اروپا شد و با ضدفوتبالش در خاطره‌ها ماند. یونان فرناندو سانتوس اقلا دوست دارد فوتبال بازی کند.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/eb/Charisteas'_Siegtreffer_im_Finale_der_Euro_2004.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/eb/Charisteas'_Siegtreffer_im_Finale_der_Euro_2004.jpg" height="300" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">یونان با این گل آنلجو کاریستئاس قهرمان اروپا شد، ولی چیزی به ارزش‌هایش اضافه نشد. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/UEFA_Euro_2004_Final">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: x-small;"><br /></span> <span style="font-size: x-small;">**&nbsp;&nbsp;(نظر شخصی) ریشه کلمه به این صورت باید باشد&nbsp;</span><span style="font-size: x-small;">Io/Ionia -- Ionian Sea -- Ionian -- Ionan -- Yoonan&nbsp;</span><br /> <span style="font-size: x-small;">به نظر من بخش اول از Io گرفته شده و نه از Ionia.</span><br /> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای بود از: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Greece">یونان</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Football_in_Greece">فوتبال یونان</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Greece_national_football_team">تیم ملی فوتبال</a> یونان، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Name_of_Greece">نام یونان</a> در ویکیپدیا</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-87890531564501487712014-06-16T15:29:00.000+02:002014-06-23T17:01:43.905+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/ca/COL_orthographic_(San_Andr%C3%A9s_and_Providencia_special).svg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/ca/COL_orthographic_(San_Andr%C3%A9s_and_Providencia_special).svg" height="200" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Colombia">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: large;">جمهوری کلمبیا</span> نام خود را بی‌واسطه از کریستف کلمب گرفته است. فرانسیسکو د میراندا، انقلابی ونزوئلایی، برای اشاره به سرزمین‌ها تازه کشف شده و مخصوصا آنها که در قلمرو اسپانیا و پرتغال بودند، این واژه را ابداع کرد. موئیزکا، کوئیمبایا و تایرونا از قبایل مهم بومی این سرزمین بودند. سابقه زندگی بومیان آمریکا در این منطقه، به ۱۸هزار سال پیش از میلاد مسیح می‌رسد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">حدود ۱۰هزارسال پیش</span> از میلاد، قبایل شکارچی-گردآورنده در نزدیکی‌های بوگوتا، پایتخت کنونی کلمبیا، می‌زیسته‌اند. بین ۵۰۰۰ تا ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد، این قبایل کم‌کم تبدیل به کشاورز شدند و نظامی هرمی شکل تاسیس کردند که در راس آن، کاسیک یا رییس قبیله جا داشت. موئیزکاها به کشت ذرت، سیب‌زمینی، کینوا و پنبه پرداختند و با کشورهای همسا‌یه‌شان طلا، زمرد، ظرف گلی، کوکا و نمک داد و ستد می‌کردند.<br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Parque_Arqueol%C3%B3gico_de_San_Agust%C3%ADn_-_Tumb_with_deity.jpg/1280px-Parque_Arqueol%C3%B3gico_de_San_Agust%C3%ADn_-_Tumb_with_deity.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/Parque_Arqueol%C3%B3gico_de_San_Agust%C3%ADn_-_Tumb_with_deity.jpg/1280px-Parque_Arqueol%C3%B3gico_de_San_Agust%C3%ADn_-_Tumb_with_deity.jpg" height="265" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">مقبره‌ای در منطقه حفاظت شده باستانی سن‌آگوستین. این پارک، یکی از مهمترین نواحی آثار باقی‌مانده از<br /> دوره پیش از آمدن کریستف کلمب به آمریکا است. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/San_Agust%C3%ADn,_Huila">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">اروپایی‌ها</span> حوالی سال ۱۵۰۰ میلادی به کلمبیا رسیدند و اولین شهر مهاجرنشین قاره نو را تاسیس کردند: سانتا ماریا لا آنتیگوا دل دارین. در سال ۱۵۳۸ پایتخت کشور نوپای «پادشاهی جدید گرانادا» به نام «سانتا فه» در نزدیکی شهر باکاتا، پایتخت مويزکاها، تاسیس شد و بعدتر نامش به «سانتا فه د بوگوتا» تغییر یافت. چند سال بعد، گرانادای جدید به همراه سایر مستعمرات اسپانیا به پادشاهی پرو پیوست. مثل سایر کشورهای آمریکای جنوبی، بومی‌های این ناحیه هم برابر بیماری‌هایی که اروپایی‌ها با خود آورده بودند، ایمنی نداشتند و تعدادشان به سرعت کم شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <br /> <br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">حرکتهای استقلال‌طلبانه</span> آمریکای جنوبی، در ابتدای قرن نوزدهم بسیار ضعیف بودند، ولی استقلال هائیتی در سال ۱۸۰۴ حمایت بسیار بزرگی بود برای شورشیان دیگر و مهمترین آنها: سیمون بولیوار و فرانسیسکو د پائولا سانتاندر. آنتونیو نارینیو حرکتی راه انداخت که باعث استقلال کارتاخنا از اسپانیا شد. اختلافات داخلی، باعث دو پاره شدن شورشیان و انقلابیون شد و اسپانیا توانست دوباره ناحیه را در اختیار بگیرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <blockquote class="tr_bq"> <i>ضعف اسپانیا و قدرت گرفتن دوباره شورشی‌ها، باعث شد که سیمون بولیوار ونزوئلایی در سال ۱۸۱۹ از اسپانیا اعلام استقلال کند. در سال ۱۸۲۲ بالاخره تمام مقاومت‌های طرفداران اسپانیا در هم شکست و یک سال بعد نیز ونزوئلا خود را از دست استعمارگران رها کرد.</i></blockquote> </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <blockquote class="tr_bq"> <i>کلمبیا اولین دولت دارای قانون اساسی در آمریکای جنوبی است و احزاب لیبرال و محافظه‌کار از سال ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ در این کشور فعالند، که از قدیمی‌ترین احزاب قاره به شمار می‌روند. برده‌داری از سال ۱۸۵۱ لغو شده است.</i></blockquote> </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-size: large;">ایالات متحده آمریکا</span> در سال ۱۹۰۳ با ساخت کانال پاناما، بخشی از خاک کلمبیا را جدا کرد و کشور پاناما را تاسیس نمود. آمریکا بعدها برای بهبود روزولت در منطقه، ۲۵میلیون دلار به کلمبیا داد و در عوض این کشور هم پاناما را به رسمیت شناخت. دهه ۱۹۴۰ و ۵۰ میلادی به نام دوره خشونت خوانده می‌شود. در پی اختلاف شدید دو حزب بزرگ کلمبیا، رییس جمهور وقت ترور شد و گروه آشوبگر «بوگوتایی‌ها» همه کشور را به آشوب کشیدند و باعث مرگ ۱۸۰هزار نفر شدند.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">با کودتای گوستاوو روخاس</span> و پس از آن اداره کشور زیر نظر نظامیان به رهبری گابریل پاریس گوردیلو، خشونت‌ها کاهش یافت و دو حزب بزرگ کشور به توافق برای تشکیل جبهه ملی دست یافتند. بر این اساس، قرار شد که ریاست جمهوری هر ۴ سال یک بار بین دو حزب جابجا شود و تمام پست‌های انتخابی نیز دو حزب برابر باشند. با وجود ثبات بسیار خوبی که این طرح به همراه داشت، تعویض مداوم برنامه‌ها بعد از دوره‌های چهارساله باعث شد که نتیجه کارها چندان مشخص نباشد. از سوی دیگر گروه‌های مسلح زیادی (و از مهمترین آنها، فارک) در این دوره شانزده ساله تشکیل شدند که با دولت مرکزی می‌جنگیدند. از سال ۱۹۶۰ به این سو، همواره جنگهای پراکنده‌ای بین نیروهای دولتی، گروهک‌ها نظامی چپگرا و نیز شبه‌نظامیان راستگرا در جریان بوده است. یکی از دلایل آن هم فشار همیشگی آمریکا بر دولت کلمبیا برای مبارزه با چپی‌ها بوده، که بخشی از مبارزه با کمونیسم به حساب می‌آمد.<br /> <br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8a/Logo_web.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8a/Logo_web.jpg" height="217" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">از سال ۲۰۰۸ فشار مردمی بر گروه فارک افزایش یافت. این گروه در سال ۲۰۱۲ اعلام کرد که دیگر<br /> آدم‌ربایی و باجگیری نخواهد کرد. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/FARC-EP">ویکیپدیا</a>&nbsp;</td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;"><br /></span> <span style="font-size: large;">فوتبال احتمالا </span>حوالی سال ۱۹۰۰ و توسط مهندسان انگلیسی شرکت راه‌آهن کلمبیا به این کشور آمده است. فدراسیون فوتبال کلمبیا در سال ۱۹۲۴ تاسیس شده و دوازده سال بعد به عضویت فیفا درآمده است. دو لیگ حرفه‌ای در این کشور وجود دارد که بازی‌های دسته اول در سطح کشور و دسته دوم به صورت منطقه‌ای برگزار می‌شوند. تیم ملی کلمبیا هم اکنون در رده هشتم رده‌بندی فیفا قرار دارد و در چهار حضورش در مرحله نهایی جام جهانی، یک بار در سال ۱۹۹۰ به مرحله دوم رسیده است که با آن حرکت عجیب هیگوئیتا در وقت‌های اضافه در نهایت بازی را به کامرون واگذار کرد.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">این تیم را</span> شاید روزی نتوانیم با هیگوئیتا، والدراما، آسپریا یا حتی فالکائو به یاد بیاوریم، ولی آندرس اسکوبار را فراموش نخواهیم کرد. او در بازی با آمریکا یک گل به خودی زد که در نهایت باعث شد کلمبیا نتواند به مرحله دوم برود. او در بازگشت به کشور کشته شد. این شاید یکی از دردآورترین و شرم‌آورترین اتفاقات تاریخ فوتبال باشد.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8d/Metropolitano.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8d/Metropolitano.jpg" height="480" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">استادیوم متروپولیتانو، دومین استادیوم بزرگ کلمبیا با گنجایش ۵۰هزار نفر. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Estadio_Metropolitano">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای بود از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Colombia">تاریخ</a>&nbsp;و&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Colombia_national_football_team">تیم ملی فوتبال</a> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Colombia">کلمبیا</a> در ویکیپدیا</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-46750215070586630482014-06-15T11:45:00.001+02:002014-06-23T17:01:51.692+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3d/AUS_orthographic.svg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3d/AUS_orthographic.svg" height="200" style="cursor: move;" width="200" /></a><span style="font-size: large;"></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;"><span style="font-size: large;"><br /></span></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">استرالیا از ریشه لاتین</span> استرالیس به معنی جنوبی گرفته شده است. عبارت «ترا استرالیس اینکوگنیتا» یا "سرزمین ناشناخته جنوبی" نزد رومیان و سپس در طول تاریخ تا کشف این قاره توسط اروپاییان، اشاره به سرزمینی افسانه‌ای در جنوب داشت. بعد از آن هم این کشور به سادگی سرزمین جنوبی خوانده می‌شد: ترا استرالیس. اولین بار در قرن هفدهم بود که استرالیا برای اشاره به این قاره و سپس کشور به کار رفت.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/46/Aboriginal_Art_Australia.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/46/Aboriginal_Art_Australia.jpg" height="320" width="289" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">نقاشی روی سنگ با قدمتی حدود ۳۰هزار سال، پارک ملی کاکادو<br /> &nbsp;منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Kakadu_National_Park">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">حدس زده می‌شود </span>که اولین انسان‌ها بین ۴۰هزار تا ۷۰هزار سال پیش و از راه باریکه‌های خشکی یا گذر از دریای کم‌عرض بین استرالیا و جنوب‌شرقی آسیا، به این سرزمین آمده باشند. این انسان‌ها، احتمالا اجداد بومی‌های کنونی استرالیا بوده‌اند که تا قبل از آمدن اروپایی‌ها در قرن هجدهم، شکارچی-گردآورنده بودند. در سال ۱۶۰۶، ویلم یانزون هلندی از شبه‌جزیره کیپ یورک وارد استرالیا شد و خشکی تازه یافت شده را «هلند جدید» نام گذاشت. جیمز کوک در سال ۱۷۷۰ در طول ساحل استرالیا حرکت کرد و نقشه منطقه را تهیه نمود و سرزمین را بخشی از بریتانیای کبیر خواند وآن را «ولز جنوبی جدید» نام نهاد. بعد از این که بریتانیا کنترل بر آمریکا را از دست داد، زندانیان را به استرالیا فرستاد و اولین کلنی‌ها را در این مستعمره به راه انداخت و روز ۲۶ ژانویه ۱۷۸۸ «روز ملی استرالیا» نام گرفت. کلنی‌های محکومان به تدریج در مناطق مختلف استرالیا تاسیس شد و فقط &nbsp;استرالیای جنوبی به عنوان منطقه آزاد معرفی شد. در پی اعتراض مهاجران به انتقال زندانیان به استرالیا، آخرین کشتی محکومان در سال ۱۸۴۸ به نیوساوت‌ویلز رفت.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">در زمان ورود مهاجران اروپایی</span>، جمعیت بومی استرالیا بین ۷۵۰هزار تا یک میلیون نفر تخمین زده می‌شود که بسیاری از آنها بر اثر بیماری‌های واگیردار تلف شدند. قوانین حمایت از سفیدپوستان در برابر بومی‌ها و نیز جدا کردن بچه‌های دورگه از خانواده‌های بومی، فشار بسیار زیادی بر آنها وارد آورد و تعدادشان را کمتر از پیش کرد. این قانون در سال ۱۹۶۷ معتدل‌تر شد، ولی حق مالکیت بر زمین بومی‌ها تا سال ۱۹۹۲ به رسمیت شناخته نشد. بین سالهای ۱۸۵۵ تا ۱۸۹۰، هر شش کلنی استرالیا صاحب دولت‌های مستقل از هم شدند، ولی همه آنها هنوز زیر نظر بریتانیا بودند. در ابتدای قرن بیستم، کلنی‌های متحد استرالیا یک کشور خودمختار متحد مشترک‌المنافع تشکیل دادند و تا زمان پایان ساخت کانبرا در سال ۱۹۲۷، ملبورن پایتخت این دولت بود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c2/PortArthurPenitentiary.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c2/PortArthurPenitentiary.jpg" height="425" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">&nbsp;جورج هانت برای فرار از این زندان مخوف در پورت آرتور، پوست کانگورو پوشید. نگهبانان گرسنه به سویش شلیک کردند<br /> او از ترس جانش تسلیم شد و به ۱۵۰ ضربه شلاق محکوم گشت. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Port_Arthur,_Tasmania">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">در سال ۱۹۳۱</span> بریتانیا بیشتر ارتباط‌های قانون اساسی خود را با استرالیا قطع کرد. در سال ۱۹۴۲ و در پی شکست بریتانیا برابر ژاپن، استرالیا به آمریکا روی آورد و از سال ۱۹۵۱ رسما متحد نظامی آمریکا شد. از دهه هفتاد میلادی و با براندازی همه قوانین ویژه سفیدپوستان و دعوت خارجی‌ها به مهاجرت، بافت جمعیتی و فرهنگی این کشور بسیار دگرگون شده است. در سال ۱۹۸۶ دولت بریتانیا دیگر هیچ نقشی در دستگاه‌های دولتی و قضایی استرالیا ندارد، ولی رفراندوم برای تبدیل این کشور به جمهوری در سال ۱۹۹۹، نتوانست رای کافی بیاورد و از نظر قانونی هنوز استرالیا پادشاهی و زیر نظر ملکه انگلیس اداره می‌شود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">فوتبال در استرالیا</span> چندان اتفاق مهمی نیست. کریکت و هاکی و راگبی، ورزش‌های محبوب این کشورند. فدراسیون فوتبال این کشور در سال ۱۹۶۳ تشکیل شده است، ولی از سال ۱۹۱۱ تشکیلات فوتبالی در استرالیا فعال بوده‌اند. بعد از چهار بار رد شدن درخواست این فدراسیون برای پیوستن به کنفدراسیون فوتبال آسیا، استرالیا و نیوزیلند با هم کنفدراسیون اقیانوسیه را تشکیل دادند. در سال ۲۰۰۳ و به دنبال راه نیافتن استرالیا به جام جهانی ۲۰۰۲، بحث درباره سوء مدیریت در فوتبال بالا گرفت و فدراسیون فوتبال وقت منحل شد و اتحادیه فوتبال استرالیا شکل گرفت. در سال ۲۰۰۵ بالاخره استرالیا به کنفدراسیون فوتبال آسیا پیوست.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">لیگ فوتبال استرالیا</span> در هشت رده مختلف برگزار می‌شود. هر استان برای خودش از یک تا ۵ دسته لیگ استانی دارد و یک لیگ منطقه‌ای. یک لیگ ملی بین تیم‌های صعود کننده از این لیگ‌ها برگزار می‌شود و یک لیگ برتر هم کاملا مستقل از همه لیگ‌های دیگر فعالیت می‌کند. نسل طلایی استرالیا، در سال ۲۰۰۶ و با رهبری گاس هیدینک توانست اروگوئه را شکست دهد، به جام جهانی برسد، با مساوی برابر کرواسی و باخت جلوی برزیل &nbsp;و شکست دادن ژاپن به مرحله دوم برود و در کنار آن، رکوردی عجیب در جام جهانی به جا بگذارد: هر سه گل این تیم برابر ژاپن، در هفت دقیقه پایانی بازی به دست آمد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f2/AUS-URU_Nov_05_ET.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f2/AUS-URU_Nov_05_ET.jpg" height="480" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">هشتاد و دو هزار نفر برای دیدن بازی اروگوئه-استرالیا به استادیوم رفتند. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Australia_national_association_football_team">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای است از : <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Australia_national_association_football_team">فوتبال</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Australian_association_football_league_system">لیگ فوتبال</a>&nbsp;و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Australia">تاریخ استرالیا</a></span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-57746818704699396872014-06-14T15:33:00.001+02:002014-06-23T17:01:59.938+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d5/Chile_(orthographic_projection).svg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d5/Chile_(orthographic_projection).svg" height="200" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Chile">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: large;">جمهوری شیلی</span>، احتمالا نام خود را از یک شوخی گرفته است. «اینکا»ها به دره آنکونکاگوا برپایه نام «تیلی»، رییس قبیله پیکونچه که بر آن منطقه حکومت می‌کرد، شیلی می‌گفتند. داستان دیگری می‌گوید که دیلی نامگذاری، شباهت این دره با «دره کاسما» در پرو و وجود شهری به نام شیلی در آن ناحیه بوده است. نظریه‌های دیگر می‌گویند که در لهجه‌های بومی آمریکا، شیلی در معنایی نزدیک به انتهای دنیا، سرما، برف، گودترین نقطه زمین و نیز صدای پرنده‌ای به اسم تریله به کار رفته است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d4/Urville-Araucanians.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d4/Urville-Araucanians.jpg" height="320" width="226" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">ماپوچه‌ها، ساکنان اصلی مرکز و جنوب شیلی بودند. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Chile">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">۱۰هزار سال پیش</span>، بومیان آمریکا (سرخپوست‌ها) در نواحی ساحلی و دره‌های سرزمینی ساکن شدند که امروزه شیلی نام گرفته است. سه تمدن عمده در شیلی شکل گرفت: در شمال، گروه‌هایی که صنعتگر بودند و تحت تاثیر تمدن‌های قبل از اینکا؛ کشاورزان تمدن آرائوکانیا که در مرکز و جنوب ساکن بودند؛ و تمدن شکارچی-ماهیگیر پاتاگونیا در جنوب. امپراتوری اینکا توانست بخش‌هایی از شمال شیلی را در دست بگیرد و قلعه‌هایی نیز بسازد، ولی نتوانست در آن ناحیه ساکن شود. «ماپوچه»ها، قبیله‌ای از تمدن آرائوکانیا، دو بار برابر «توپاک اینکا یوپانکویی» جنگیدند و آنها را به عقب راندند. آرائوکانیاها در زمان آمدن اسپانول‌ها، چیزی حدود یک میلیون نفر بودند و با وجود تلفات زیاد، چهارصد سال برابر متجاوزان ایستادگی کردند. از این رو آنها در شیلی به عنوان نماد میهن‌پرستی و اولین قهرمانان ملی معروفند.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">فردیناند ماژلان</span>، اولین اروپایی بود که به شیلی رسید. در سال ۱۵۲۰ او به قبیله پاتاگونیا برخورد کرد و به خاطر بزرگی جثه (قد متوسط ۱.۸۰ در مقایسه با ۱.۵۰ اسپانیایی‌ها) به آنها پاتاگون (پاگنده) لقب داد. ولی "کشف" شیلی معمولا به «دیگو د آلمارگو» نسبت داده می‌شود. فرانسیسکو پیزارو در ابتدا شلی را بی‌اهمیت دید و برای طلاهای اینکاها به پرو رفت، ولی دستیارش آلمارگو با چندصد سرباز توانست به راحتی بر بومی‌ها غلبه کند و شهر «سانتیاگو اکسترمادورای جدید» را در سال ۱۵۴۱ بنا نهد، که اکنون به نام سانتیاگو د شیلی می‌شناسیمش. «والدیویا» اولین فرمانده «فرمانداری کل شیلی» شد که زیر نظر پرو و در نهایت زیر نظر اسپانیا اداره می‌شد. این کشور تا قرن هجدهم فقیرترین مستعمره اسپانیا حساب می‌شد.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">جنگ استقلال شیلی</span>، همزمان با حرکات استقلال‌طلبانه سایر کشورهای آمریکایی و به دنبال چیره شدن ژوزف بناپارت بر پادشاه اسپانیا آغاز شد. ولی دو دستگی، باعث شد که این حرکت به جنگ خانگی بین استقلال‌خواهان و سلطنت‌خواهان تبدیل شود. جنگ استقلال، کشمکشی در طبقه‌های بالای جامعه بود، ولی نیروهای هر دو طرف را بومی‌های آمریکا و دورگه‌ها تشکیل می‌دادند. استقلال شیلی به سه مرحله تقسیم می‌شود:<br /> <br /> <span style="font-size: large;">جمهوری قدیم</span>، از ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۴ به رهبری خوزه میگل کاررا. &nbsp;این حرکت ابتدا با ایده خودمختاری آغاز شد و سپس خواسته آنها به استقلال کامل تغییر یافت.<br /> <span style="font-size: large;">بازپس‌گیری</span>، از ۱۸۱۴ تا ۱۸۱۷ که اسپانیا دوباره توانست سرزمین‌های از دست رفته را (در آمریکا و اروپا) به زیر سلطه درآورد. مانوئل رودریگز نماد ملی مقاومت برابر اسپانیایی‌ها در این دوره شد.<br /> <blockquote class="tr_bq"> <i><span style="font-size: large;">ملت جدید</span>، که در سال ۱۸۱۷ و با پیروزی «خوزه د سن مارتین» به کمک «برناردو او هیگینز» برابر ارتش اسپانیا در کوه‌های آند آغاز شد و منجر به اعلام استقلال در سال ۱۸۱۸ گشت.&nbsp;</i></blockquote> <br /> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4f/DiegoPortales.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4f/DiegoPortales.jpg" height="200" width="150" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">قانون اساسی ۱۸۸۳ شیلی، چکیده تفکرات<br /> دیگو پورتالس بود. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Chile">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">«دیگو پورتالس»</span> از سال ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۷، مرد پشت صحنه اداره شیلی بود. او یک "جمهوری اتوکراتیک" بنا کرد و توانست حمایت و رضایت بازرگانان، زمین‌داران، سرمایه‌گذاران خارجی، کلیسا و ارتش را جلب کند. او خود را آگنوستیک می‌دانست و می‌گفت که به خدا اعتقادی ندارد ولی معتقد به کلیساست. او کلیسای کاتولیک را پایه‌ای برای درستکاری، قانونگرایی، کنترل جامعه و ثبات می‌دید. او در سال ۱۸۳۳ قانون اساسی شیلی را نوشت که تا ۱۹۲۵ معتبر ماند. دوره سی ساله قدرت پورتالس، به نام دوره محافظه‌کاری خوانده می‌شود.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">در دوره لیبرال</span> (۱۸۹۱-۱۸۶۱) قدرت حکومت مرکزی بیشتر شد و کشور توانست بخشهایی از پرو و بولیوی را بگیرد و سی درصد به وسعتش اضافه کند. در این دوره، کلیسا قدرت خود را از دست داد و قوانینی وضع شد که نقش کهنه کلیسا در زندگی را به عهده دولت می‌گذاشت، مثل ثبت تولد و ازدواج. خوزه مانوئل بالماسدا با رسیدن به ریاست جمهوری، سعی کرد که قانون اساسی را تغییر دهد و حکومت دیکتاتوری تشکیل دهد. کنگره، او را برکنار کرد و این درگیری‌ها تبدیل به جنگویکیپدیا داخلی ۱۸۹۱ شد. او به سفارت آرژانتین پناهنده شد و آنجا خودکشی کرد.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">از ۱۸۹۱ تا ۱۹۲۵ </span>شیلی به صورت خاصی از پارلمانی اداره می‌شد. مجلس، توانایی مطلق داشت و دولت را اداره می‌کرد. از سوی دیگر، نمایندگان مجلس هم از نخبگان دستچین شده بودند. ولی در مقایسه با چیزی که قرار بود به سر شیلی بیاید، این دوره سرشار از ثبات دمکراتیک بود. آرتورو آلساندری پالما شیوه تازه‌ای برای به دست گرفتن قدرت پیدا کرد. او به طور مستقیم مردم را خطاب می‌کرد و با شعار "پیشرفت برای جلوگیری از اقلاب"، رای طبقه متوسط را جمع کرد و رییس جمهور شد. آلساندری لیبرال، با مجلس محافظه‌کار درگیر شد و با پشتیبانی مردم و دو کودتای ارتش، قانون اساسی جدید را در سال ۱۹۲۵ به تصویب رساند. او قدرت زیادی در دستان رییس جمهور قرار داد و باعث چند کشتار جمعی بزرگ در کشور شد. حزب رادیکال از سال ۱۹۳۲ به مدت بیست سال قدرت مطلق را در دست گرفت.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">سالوادور آلنده گوسنز</span> در سال ۱۹۷۰ برنده انتخابات ریاست جمهوری شد. او عضو حزب سوسیالیست بود و رهبری ائتلاف احزاب سوسیالیست‌، کمونیست‌، رادیکال‌، سوسیال-دمکرات، دمکرات-مسیحی و جنبش اتحاد مردمی را بر عهده داشت. در نهایت به رغم فشارهای بسیار زیاد ایالات متحده بر مجلس شیلی، آلنده با ۱۵۳ رای برابر ۳۵ رای آلساندری برنده انتخابات شد. از جمله برنامه‌های آلنده، کوتاه کردن دست آمریکا از مس شیلی و ملی‌کردن آن، بهبود بخشیدن حقوق کارگران، ادامه اصلاحات ارضی، تبدیل اقتصاد ملی به سه بخش عمومی و مختلط و خصوصی بود. آمریکا به سرعت نارضایتی خود را اعلام کردو تحریم‌هایی علیه شیلی وضع نمود.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Allende_supporters.jpg/1280px-Allende_supporters.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/92/Allende_supporters.jpg/1280px-Allende_supporters.jpg" height="265" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">کارگران شیلیایی در حمایت از آلنده، انتخابات سال ۱۹۶۴. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Salvador_Allende">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> <span style="font-size: large;">با وجود موفقیت‌های اولیه</span>، فقط سه سال بعد از انتخاب آلنده نرخ تورم به ۸۰۰درصد رسید و اقتصاد شیلی زیر فشار آمریکا و سی‌.آی‌.ای از یک سو و کا‌.گ‌.ب از سوی دیگر به سوی نابودی رفت. اعتصاب عمومی در شیلی، فضا را برای کودتای ژنرال آگوستو پینوشه اوگارته (که طبق مدارک سی‌آی‌ای از همان سال ۱۹۷۰ کاندیدای آنها برای به دست گیری قدرت بود) آماده کرد. در سال اول حکومت او، ۷۲ نفر به دست "کاروان مرگ" کشته شدند و در طول حکومتش، اقلا دو هزار نفر اعدام و ۳۰هزار نفر زندانی و شکنجه شدند. پینوشه همه آزادی‌های مدنی را لغو کرد و برنامه‌های آزادسازی، مقررات‌زدایی، خصوصی‌سازی و قطع کمک‌های اجتماعی را به شدت پیگیری کرد. نرخ تورم در یک دوره هشت ساله از ۵۰۰ به ۱۰ درصد سقوط کرد.<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/54/Chile-_el_pueblo_vencera_cropped.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/54/Chile-_el_pueblo_vencera_cropped.jpg" height="307" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">استادیوم ملی شیلی در کودتای ۱۹۷۳ پینوشه به عنوان بازداشتگاه، شکنجه‌گاه و قتلگاه مخالفان استفاده می‌شد. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/1973_Chilean_coup_d%27%C3%A9tat">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> <blockquote class="tr_bq"> <i>طبق قانون اساسی شیلی، در سال ۱۹۸۸ رفراندومی برگزار شد که انتخاب کنندگان می‌توانستند کاندیدای پیشنهادی شورای حکومت نظامی را قبول یا رد کنند. پینوشه رای نیاورد و پاتریسیو آیلوین آغاز دوران دموکراتیک در شیلی را رقم زد.</i></blockquote> <br /> &nbsp;<span style="font-size: large;">اتحادیه فوتبال شیلی</span>، در سال ۱۸۹۵ و توسط روزنامه‌نگاری به نام دیوید اسکات پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۱۴ به فیفا پیوست. فدراسیون فوتبال شیلی در در سال ۱۹۱۷ تشکیل شد و کنترل فوتبال کشور را در دست گرفت. شیلی به دلیل وجود دو تشکیلات موازی فوتبالی، از فیفا اخراج شد. در سال ۱۹۲۶ این دو تشکیلات در هم ادغام شدند و فدراسیون فوتبال شیلی دوباره به عضویت فیفا درآمد. فدراسیون، مسوول اداره دو اتحادیه فوتبال حرفه‌ای و آماتور در کشور است. فوتبال حرفه‌ای در دو لیگ برتر و دوم برگزار می‌شود. دسته‌های سوم و چهارم، رقابت‌های رده پنجم و لیگ‌های منطقه‌ای زیر نظر اتحادیه آماتور اداره می‌شود.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">تیم شیلی</span> یک بار به رتبه سوم جام جهانی رسیده است، در سال ۱۹۶۲ و در کشور خودش. ولی تیم امسال شیلی را قوی‌ترین تیم تاریخ این کشور می‌دانند. فقط پنج بازیکن این تیم (از جمله دو دروازه‌بان) در شیلی بازی می‌کنند و تجربه جهانی خوبی دارند. حتی با داشتن بازیکنانی مثل سانچز و ویدال، من شانس زیادی برای این تیم نمی‌بینم.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2f/180%C2%B0_Panorama_Estadio_Nacional_Santiago_Chile.jpg/1280px-180%C2%B0_Panorama_Estadio_Nacional_Santiago_Chile.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2f/180%C2%B0_Panorama_Estadio_Nacional_Santiago_Chile.jpg/1280px-180%C2%B0_Panorama_Estadio_Nacional_Santiago_Chile.jpg" height="124" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">استادیوم ملی شیلی، بزرگترین استادیوم این کشور با گنجایش ۴۷هزار نفر. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Estadio_Nacional_de_Chile">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <br /> این نوشته ترجمه‌ای بود از : <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_Chile">تاریخ</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Chile_national_football_teamhttp://en.wikipedia.org/wiki/Chile_national_football_team">فوتبال</a> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Chile">شیلی</a> در ویکیپدیا</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-11482838363399629752014-06-13T19:27:00.001+02:002014-06-23T17:02:08.503+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/27/EU-Netherlands.svg/1218px-EU-Netherlands.svg.png" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/27/EU-Netherlands.svg/1218px-EU-Netherlands.svg.png" height="168" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Netherlands">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ریشه نام هلند</span>، از آشکارترین‌های دنیاست و در تقریبا همه زبان‌های اروپایی معنی «سرزمین پست و کم‌ارتفاع» می‌دهد. اولین نشانه‌های زیستن انسان در این سرزمین، به ۴۰هزار سال پیش بازمی‌گردد که نئاندرتال‌ها نژاد غالب در اروپا بودند. بعد از عصر یخبندان، گروه‌های انسانی مختلفی آنجا بودند و از ۸۰۰۰ سال قبل از میلاد هم قبیله‌های بزرگ و تمدن‌های کوچک شکل گرفتند. کشاورزی در هلند سابقه‌ای هفت‌هزار ساله دارد و یک هزاره طول کشیده تا بالاخره به فعالیتی جدی و فراگیر تبدیل شود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">تمدن فانل‌بیکر</span> (معادل فارسی؟) از دانمارک آغاز شد و به شمال آلمان و هلند رسید. از نشانه‌های آنها، سنگ قبرهای بسیار بزرگ است که در هلند و شمال آلمان زیاد یافت می‌شوند. پایه این تمدن در آغاز کشاورزی بود، ولی از حدود ۲۹۰۰ سال پیش از میلاد و به دلایلی که چندان مشخص نیست، به دامداری و استفاده از شیر حیوانات روی آورد. حدس زده می‌شود که فانل‌بیکرها، سرآغاز پدیداری ژنی باشند که به بزرگسالان توانایی هضم لاکتوز را می‌دهد (منبع<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Funnelbeaker_culture#Genetics">+</a>). اولین نشانه‌ّای استفاده از چرخ و مس، به حدود ۲۴۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">در عصر آهن</span> و قبل از آمدن رومی‌ها، شمال هلند قلمرو الپ‌ها بود و جنوب، هالشتات‌ها. با سخت شدن شرایط زندگی در اسکاندیناوی، قبایل ژرمن ساکن جنوب آن سرزمین به پایین سرازیر شدند. حدود سال دهم پس از میلاد بود که رومی‌ها این سرزمین را تصرف کردند و هلند تبدیل به استانی از «آلمان علیا» شد. «باتاو»ها علیه رومی‌ها شورش کردند، ولی شکست خوردند و به بردگی گرفته شدند. ناسیونالیست‌های هلندی، باتاوها را اجداد اصلی خود می‌دانند و به شجاعت و آزادی‌خواهی آنها افتخار می‌کنند. به همین دلیل این کشور در قرن هجدهم جمهوری باتاویایی خوانده می‌شد و &nbsp;به همین دلیل است که هلندی‌ها در قرن هفدهم جاکارتا را باتاویا نام گذاشته بودند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">«فرانک»ها</span> از اوایل قرن سوم میلادی و از ترکیب قبایل کوچک ژرمن ظاهر شدند و بسیار سریع قدرت گرفتند. ششصد سال بعد، آنها قدرت مطلق اروپا بودند. از حدود قرن نهم میلادی، هلندی‌زبانان دیگر به نام فرانک خوانده نمی‌شوند و هویت فرانکی از یک مشخصه نژادی/قومی به هویتی ملیتی تبدیل شده است. با این وجود هلند بخشی از امپراتوری فرانکی باقی ماند. قرن نهم و دهم، دوره قدرت‌نمایی وایکینگ‌ها بود. شروع هزاره دوم، پیوستن هلند به امپراتوری مقدس روم را به همراه داشت و نیز اختلافات شدید درون‌مرزی.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8d/Veen02.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8d/Veen02.jpg" height="298" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">باتاوی‌ها در جنگ هشت‌ساله موفق شدند رومی‌ها را در ساحل راین شکست دهند. نقاشی از اوتو فان‌فین منبع: ویکیپدیا</td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">"جنگ‌ هشت ساله"</span> در سال ۱۵۶۸ بین استان‌های هلند و اسپانیا، که فرمانروای امپراتوری مقدس روم هم بود، آغاز شد. در پایان، این هفده استان "پیمان اتحاد اوترخت" را برای ایستادگی برابر اسپانیا امضا کردند که سنگ‌بنای هلند امروزی شد. قرن هفدهم، قرن طلایی امپراتوری هلند (داچ) بود. در این زمان، هلندی‌ها در آمریکا و آفریقای جنوبی هم کلنی‌هایی داشتند. عده‌ای بر این باورند که هلند آن سالها، اولین دولت به تمام معنا کاپیتالیستی تاریخ است. نوآوری بازرگانان، منجر به مفاهیم تازه‌ای مثل بیمه و مستمری بازنشستگی شد. از سوی دیگر، ایجاد چرخه‌های رونق-کسادی، اولین حباب تورم سرمایه معروف به جنون لاله و اولین دست بردن در قیمت سهام دنیا در این دوره اتفاق افتاده است.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">همزمان با تشکیل جمهوری</span> فرانسه، در این سرزمین هم جمهوری «باتاو»ی اعلام شد و از ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۰ برادر ناپلئون از طرف او حکومت آنجا را در دست گرفت و نام کشور به "پادشاهی هلند" تغییر داده شد (ما در فارسی این کشور را هلند می‌نامیم، در صورتی که نامش ندرلند است و هلند بخشی از آن بوده که اشاره به "هابزبورگ ندرلند" دارد. به جز این یک مورد اخیر "پادشاهی هلند"، در بقیه متن هلند اشاره به ندرلند دارد). لویی بناپارت به جای توجه به دستورات برادر بزرگش، منافع هلندی‌ها را در نظر می‌گرفت تا جایی که اجازه تجارت با انگلیسی‌ها را می‌داد و خودش نیز زبان هلندی یاد می‌گرفت. بعد از اینکه ناپلئون او را از سلطنت خلع کرد، پسر پنج ساله او به نام ناپلئون لویی بناپارت به تاج و تخت رسید که سلطنتش ده روز بیشتر نبود و لشکر ناپلئون، این کشور را ضمیمه امپراتوری فرانسه کرد. به دنبال شکست ناپلئون در نبرد لایپزیگ، هلند دوباره مستقل شد و کشور "پادشاهی ندرلند" در سال ۱۸۱۵ تشکیل شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">هلند در جنگ جهانی دوم</span> بی‌طرف ماند، ولی آلمان نازی در ۱۰ ماه مه ۱۹۴۰ به این کشور حمله کرد و فقط در پنج روز هلند به تصرف درآمد. خانواده سلطنتی فرار کرد و در انگلستان دولت در تبعید تشکیل داد. به در دوره اشغال، بیش از صدهزار یهودی هلندی به اردوگاه‌های مرگ در هلند، لهستان و چکسلواکی فرستاده شدند. در سال ۱۹۴۱ هلند علیه ژاپن اعلام جنگ کرد و از بزرگتری کلنی نزدیک ژاپن (اندونزی) به آنجا لشکرکشی کرد. با شکست در این جنگ، ژاپنی‌ها از هلندی‌های ساکن اندونزی و نیز بومی‌ها برای کار اجباری استفاده کردند. در این جنگ حدود هشتادهزار نفر کشته شدند که ۱۵هزارتای آنها اروپایی بودند. به گزارش سازمان ملل، در نهایت به دلیل فقر و کار اجباری برای ژاپن، چهار میلیون نفر در اندونزی کشته شدند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b2/Bundesarchiv_Bild_146-2005-0003,_Rotterdam,_Zerst%C3%B6rungen.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b2/Bundesarchiv_Bild_146-2005-0003,_Rotterdam,_Zerst%C3%B6rungen.jpg" height="275" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">راه آهن روتردام بعد از بمباران. ۵۴ هواپیمای آلمانی، ۹۷ تن بمب در مرکز شهر فروریختند. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Rotterdam_Blitz">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">بعد از جنگ</span>، هلند در همکاری نزدیک با همسایگانش، به پایداری اقتصادی مناسبی رسید. برای کاهش تراکم جمعیت، دولت شروع به تبلیغ برای مهاجرت کرد و حدود ۵۰۰هزار هلندی راهی کشورهای دیگر شدند. این کشور از تشکیل دهندگان پیمان بنلوکس (بلژیک، هلند، لوکزامبورگ)، پیمان ناتو، بازار مشترک و اتحادیه اروپا است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">فوتبال در قرن نوزدهم</span> به هلند راه یافت. پیم مولیر در سال ۱۸۷۹ و زمانی که فقط چهارده سال داشت، اولین باشگاه فوتبال هلند را تاسیس کرد. معروفترین و بزرگترین باشگاه‌های هلند در فاصله زمانی ۱۸۸۰ و ۱۹۱۵ بنا شدند. فدراسیون فوتبال پادشاهی هلند در سال ۱۸۸۹ تاسیس شد و از کشورهای تشکیل دهنده فیفا بود. لیگ برتر و لیگ دسته یک هلند، حرفه‌ای هستند و دو لیگ تاپ‌کلاسه و هوفدکلاسه، آماتور.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">نارنجی‌ها</span> را از دهه هفتاد می‌شناسیم و کم‌وبیش دوست داریم. کارلوس آلبرتو در باره تیم رینوس میشلز، تیم افسانه‌ای هلند ۷۴، گفته است : «تنها تیمی که متفاوت از بقیه بازی می‌کرد. بقیه تیم‌ها مثل هم بودند، ولی اینها با آن بازی "چرخشی"شان چیز دیگری بودند.» تیمی که از آرژانتین و برزیل برده بود، در فینال به آلمان باخت تا چهارسال منتظر بماند و دوباره فینال را ببازد، این بار به آرژانتین. ده سال بعد و با بازگشت رینوس میشلز، هلند جان دوباره‌ای گرفت و قهرمان اروپا شد. از آن بازی‌ها باید گل عجیب فان‌باستن را در فینال برابر شوروی به خاطر بیاوریم. جام جهانی ۹۰ ایتالیا، باز هم مصیبت برخورد به آلمان را برای هلند داشت. تیمی که گولیت، فان‌باستن، ریکارد، وینتر و کومان را داشت، اصلا راضی‌کننده بازی نمی‌کرد. از هلند ۹۴ فقط و فقط به خاطر باخت برابر برزیل خوشم آمد، همین. وحوش فینال جام گذشته را هم که دیگر به این زودی‌ها از یاد نمی‌بریم. شاید آنها زشت‌ترین هلند تاریخ بوده باشند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Netherlands_fans_-_2006_FIFA_World_Cup.jpg/1280px-Netherlands_fans_-_2006_FIFA_World_Cup.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/10/Netherlands_fans_-_2006_FIFA_World_Cup.jpg/1280px-Netherlands_fans_-_2006_FIFA_World_Cup.jpg" height="353" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">نارنجی‌ها در استادیوم گاتلیب-دایملر اشتوتگارت، جام جهانی ۲۰۰۶. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Netherlands_national_football_team">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای بود از : <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/History_of_the_Netherlands">تاریخ</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Netherlands_national_football_team">فوتبال</a> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Netherlands">هلند</a> در ویکیپدیا&nbsp;</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-2100903532221231612014-06-11T18:28:00.000+02:002014-06-23T17:02:16.747+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/21/EU-Spain.svg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/21/EU-Spain.svg" height="168" width="200" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <span style="font-size: large;">کشور پادشاهی اسپانیا</span>، چندان مشخص نیست که چرا به این نام خوانده می‌شود. «هیسپانیا» در زبان رومی، ریشه «اسپانیا»ی امروزی است که به «شهر در دنیای غرب» در زبان ایبری، «شهر ضرب فلزات» یا «شهر &nbsp;خرگوشها» در فنیقی، «شهر غروب آفتاب» در یونانی و «شهر مرزی» در باسکی تفسیر شده است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ایبریایی‌ها، باسک‌ها و سلت‌ها</span> در این سرزمین زندگی کرده‌اند؛ ولی اولین انسان‌نماها حدود ۱.۲ میلیون سال پیش آنجا زیسته‌اند. اولین نشانه‌های آمدن انسان مدرن به اسپانیا، به ۳۵هزار سال پیش باز می‌گردد. نقاشی‌های غار آلتاماریا، از معروف‌ترین و زیباترین نشانه‌های زندگی انسان کرومانیون یا نئاندرتال هستند که از ۳۵هزار تا ۱۵هزار سال پیش از میلاد در شبه‌جزیره ایبری ساکن بودند. دویست سال پیش از میلاد، رومی‌ها به سواحل اسپانیا حمله کردند و بیش از دو قرن طول کشید تا به تمام اسپانیا مسلط شوند. فرهنگ ایبریایی و سلتی، به سرعت جایش را به رومی داد و اسپانیا به منبع طلا و پشم و شراب و روغن زیتون و غلات برای امپراتوری روم تبدیل شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/cc/AltamiraBison.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/cc/AltamiraBison.jpg" height="257" width="320" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">تا مدتها بعد از کشف، نقاشی‌های غار آلتامیرا تقلبی دانسته می‌شدند. (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Altamira_Cave">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">با ضعیف شدن رومی‌ها</span> در قرن پنجم میلادی، وندال‌ها (قومی کوچنده و جنگجو، که ما واژه vandalism را مدیون نام آنها هستیم) و سوئبی‌ها (اجداد «شواب‌»های امروز جنوب غرب آلمان) به سمت جنوب غرب رفتند و به گالیسیا و شمال پرتغال رسیدند. وندال‌ها در نهایت امپراتوری وندلوسیا (که بعدتر به آندلوسیا یا اندلس تبدیل شد) را پایه گذاشتند و بیزانتین‌ها در جنوب آن سرزمین، اسپانیا را بنا نهادند. این دو سرزمین زیر نظر ویزیگوت‌ها با هم متحد شدند و امپراتوری ویزیگوت‌ها، اولین پادشاهی مسیحی (کاتولیک) در آن ناحیه شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/1_toledo_spain_night_2014.jpg/1280px-1_toledo_spain_night_2014.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4d/1_toledo_spain_night_2014.jpg/1280px-1_toledo_spain_night_2014.jpg" height="206" width="320" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">تولدو، پایتخت امپراتوری ویزیگوت‌ها بود. (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Toledo,_Spain">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">صد سال بعد از ظهور اسلام</span>، موری‌ها از شمال آفریقا به شبه جزیره ایبری حمله کردند و فقط بخش‌های کوچکی از شمال غرب سرزمین توانستند در برابر گسترش بنی‌امیه مقاومت کنند. نه تنها تنش زیاد بین مسلمانان و "اهل کتاب"، که اختلافات داخلی در مسلمانان و نیز نارضایتی بربرهای شمال آفریقا، که بدنه اصلی نیروهای مهاجم مسلمان را تشکیل می‌دادند، از رهبری عرب‌های خاورمیانه، باعث ناپایداری دائمی در این ناحیه شده بود. موری‌ها کم‌کم به سوی دره رود گوادالاکویر، والنسیا و گرانادا رفتند و کوردوبا، پایتخت بنی‌امیه، ثروتمندترین و پیشرفته‌ترین شهر در غرب اروپا شد. بازپس‌گیری این سرزمین از مسلمانان، از قرن هشتم آغاز شد و بیش از ۷۰۰ سال طول کشید. کوردوبا و سویل در قرن سیزدهم به دست مسیحیان افتاد و شکل‌گیری زبان اسپانیایی از دل لاتین آغاز شد. طاعون سیاه سالهای ۱۳۴۸ و ۱۳۴۹ میلادی، اسپانیا را ویران کرد و در نهایت به رونق بسیار زیاد مسیحیت (سوءاستفاده از ناتوانی مردم در دفاع از خود برابر بیماری) منجر شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">رسیدن کریستف کلمب به آمریکا</span>، قدرت‌گیری ناگهانی برای این امپراتوری به همراه آورد. قرن‌های شانزدهم و هفدهم میلادی، اسپانیا قدرت مطلق اروپا بود و با ایتالیا، هلند، عثمانی، انگلیس و فرانسه جنگید تا مرزهایش را به شهرهایی در شمال آفریقا، تکه‌هایی از آمریکا، بخشهایی از ایتالیا، فرانسه، آلمان، لوکزامبورگ، بلژیک و هلند امروزی گسترش دهد. در کنار حمله‌های دائمی بربرها و عثمانی‌ها، پروتستان‌های جدا شده از کلیسای کاتولیک هم باعث غلتیدن بیشتر امپراتوری به دام جنگ شدند و قرن هفدهم با تنش مذهبی بسیار زیادی پایان یافت.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">اسپانیا در انتهای قرن هجدهم</span> وارد جنگ با جمهوری تازه تاسیس فرانسه شد، که هنوز هم آثارش در اختلافات داخلی اسپانیا دیده می‌شود. قرن نوزدهم، برخی از مستعمرات اسپانیا اعلام استقلال کردند و قرن بیستم هم حتی نتوانست آرامش برای این کشور به همراه آورد. بعد از جنگ‌های طولانی در مراکش و گینه استوایی، اسپانیا ترجیح داد که در جنگ جهانی اول بی‌طرف بماند.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_thin_black_margin.jpg/994px-El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_thin_black_margin.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_thin_black_margin.jpg/994px-El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_thin_black_margin.jpg" height="308" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">سوم مه ۱۸۰۸، اثر فرانسیسکو گویا. اسپانیا برابر ناپلئون می‌ایستد. (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Third_of_May_1808">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> <blockquote class="tr_bq"> <i>ژنرال «میگل پریمو د ریورا» از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۱ بر اسپانیا حکومت کرد، که منجر به تشکیل جمهوری دوم شد. این جمهوری به باسک، کاتالونیا و گالیسیا خودمختاری داد و حق رای زنان را به رسمیت شناخت. با بدتر شدن اوضاع اقتصادی کشور، فضای سیاسی اسپانیا بسیار رادیکال شد و به خشونت زیاد گرایید.</i></blockquote> </div> <div dir="rtl"> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">جنگ داخلی</span> اسپانیا در سال ۱۹۳۶ آغاز شد. نیروهای ملی‌گرا به رهبری ژنرال فرانسیسکو فرانکو و با پشتیبانی نازی‌های آلمان و فاشیست‌های ایتالیا به مدت سه سال در برابر جمهوری‌خواهانی جنگیدند که توسط شوروی، مکزیک و بریگادهای بین‌المللی حمایت می‌شدند. فرانکو در نهایت پیروز شد و تا ۱۹۷۵ دیکتاتور اسپانیا باقی ماند. اسپانیای فرانکو، حزب کاتولیک و ملی‌گرا و ضدکمونیسم «فالانژ اسپانیا» بود. اسپانیا در جنگ جهانی دوم هم بی‌طرف ماند، ولی تمایل زیادی به نیروهای محور داشت. بعد از جنگ، کشور از لحاظ اقتصادی و سیاسی منزوی شد و حتی از سازمان ملل هم بیرون ماند. در سال ۱۹۵۵ و به دنبال اهمیت استراتژیک اسپانیا برای آمریکا در جنگ سرد، اقتصاد این کشور به سرعت رشد کرد و بالاخره توانست وارد دوران اقتصادی مدرن شود.</div> </div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <blockquote class="tr_bq" style="text-align: justify;"> <i>پس از مرگ فرانکو و به قدرت رسیدن «خوان کارلوس»، قانون اساسی تازه اسپانیا در سال ۱۹۷۸ راه بازگشت به دموکراسی را باز کرد. دولت، کوچک شد و قدرت را به منطقه‌های خودمختار واگذار کرد.</i></blockquote> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">فوتبال مدرن</span>، در اواخر قرن نوزدهم و توسط کارگران مهاجر بریتانیایی، دریانوردان و دانشجویانی که در انگلستان درس خوانده بودند، &nbsp;به اسپانیا معرفی شد. اولین باشگاه فوتبال این کشور، «رکراتیوو د اوئلوا» در سال ۱۸۸۹ توسط انگلیسی‌ها پایه‌گذاری شد و یک سال بعد اولین بازی رسمی فوتبال اسپانیا را برابر سویل (سویا) انجام داد. قدیمی‌ترین رقابت فوتبالی این کشور، کوپا دل ری یا جام سلطنتی، از سال ۱۹۰۳ برگزار می‌شود. لیگ‌های دسته اول (لا لیگا)، دسته دوم و دسته دوم ب، در سطح کشور برگزار می‌شوند و دسته چهارم به صورت منطقه‌ای. دو لیگ جوانان نیز در این کشور وجود دارد.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">اسپانیای ۱۹۹۰ </span>را من با بوتراگوئنو و زوبی‌زارتا به یاد می‌آورم، ولی نه چندان روشن. سال ۱۹۹۴ هم حتی چندان طرفدارش نبودم، هرچند این تیم زوبی‌زارتا، هیرو، گواردیولا، لوییز انریکه و باکرو &nbsp;را با هم داشت. زنده‌ترین تصویرم از آن بازی‌ها، آرنجی است که تاسوتی به بینی لوییز انریکه زد. سال ۹۸، اسپانیا محو شد و حتی از گروهش هم بالا نیامد. ولی نسلی طلایی در حال شکل‌گیری بود. آمار و ارقام می‌گویند که اسپانیای کنونی، بهترین تیم ملی یک کشور در تاریخ فوتبال است. پیشرفت خطی و پیوسته این تیم از اواخر هزاره گذشته تا امروز، باید بالاخره جایی تمام شود. اسپانیا، کمرنگ‌تر از قبل است و خسته، ولی هنوز هم نه تنها دوست‌داشتنی است، که به نظر من بهترین و کاملترین تیم هم حساب می‌شود.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fc/Camp_Nou_aerial_(cropped).jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fc/Camp_Nou_aerial_(cropped).jpg" height="412" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">کمپ‌نو، خانه تیمی که فرای یک باشگاه است، با گنجایش ۹۹۳۵۴ نفر بزرگترین استادیوم اروپاست. (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Camp_Nou">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای بود از این منابع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Spain">اسپانیا</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Football_in_Spain">فوتبال</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Spain_national_football_team">تیم ملی</a> اسپانیا در ویکیپدیا</span></div> </div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-69945438036354370722014-06-09T12:40:00.002+02:002014-06-23T17:02:26.115+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b4/Cameroon_(orthographic_projection).svg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b4/Cameroon_(orthographic_projection).svg" height="200" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cameroon">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">جمهوری کامرون </span>را «آفریقای کوچک» می‌نامند. همه آن چه در جاهای مختلف آفریقا دیده می‌شود، از صحرا و جنگ و بیابان و کوه و ساحل و علفزار، در این کشور وجود دارد. این سرزمین از دوران نوسنگی (بگیریم همان عصر حجر) مسکونی بوده است و «باکا»ها از قدیمی‌ترین ساکنان این سرزمین حساب می‌شوند. تمدن «سائو» از حدود سال ۵۰۰ میلادی در اطراف دریاچه چاد (مشترک بین کامرون و چاد) شکل گرفته، ولی سابقه شکارچی-گردآورندگان «بائو» در جنگل‌های جنوب‌شرقی به چند قرن پیش از میلاد باز می‌گردد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">کاشفان پرتغالی</span> که در سال ۱۴۷۲ به سواحل این کشور رسیدند، به خاطر فراوانی میگو در رودخانه «ووری»، نام رود و سپس منطقه را&nbsp;<i style="background-color: white; color: #252525; font-family: sans-serif; font-size: 14px; line-height: 22.399999618530273px; text-align: left;">Rio dos Camarões&nbsp;</i>&nbsp;یا «رودخانه میگو» نامگذاری کردند که در انگلیسی به کامرون تبدیل شد. اوایل قرن نوزدهم میلادی، «مودیبو آداما» رییس سربازان «فولانی» علیه جمعیت غیرمسلمان کامرون (مبلغان مذهبی اروپایی‌هایی با انگیزه‌های اقتصادی از سواحل به سمت مرکز کشور آمده بودند) اعلام جهاد کرد و «امارت آداماوا» را در شمال کامرون بنا کرد، که بخش بزرگی از شبکه تجارت برده مسلمانان شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bf/Crevette_Libme_Cameroun.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bf/Crevette_Libme_Cameroun.jpg" height="240" width="320" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">میگوی رود ووری. منبع: <a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Cameroun">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">امپراتوری آلمان</span> در سال ۱۸۸۴ این ناحیه را «کلنی» خود اعلام کرد. با شکست آلمان در جنگ جهانی اول، کامرون به زیر سلطه کشورهای برنده جنگ درآمد و بین انگلیس و فرانسه تقسیم شد. کامرون فرانسه، در اقتصاد کشور مادر ادغام شد و این باعث پیشرفت اقتصاد و بهبود زیرساخت‌های کشور شد. فرانسه هم مانند آلمان، از کار اجباری شهروندان کامرون بهره می‌برد. انگلیسی‌ها، ناحیه خودشان را از کشور همسایه، نیجریه، اداره می‌کردند. در سال ۱۹۴۶ و با انتقال سلطه مستعمرات آلمان به سازمان ملل، مساله اتحاد کامرون بسیار جدی شد و فرانسه، حزب رادیکال UPC (اتحاد مردمی کامرون) را غیرقانونی و رهبرش را ترور کرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <blockquote class="tr_bq " dir="rtl" style="text-align: justify;"> <i>اندکی گذشته از نیمه شب یکم ژانویه ۱۹۶۰، کامرون شمالی به ریاست جمهوری «احمدو آهیجو» از فرانسه مستقل شد. یکم اکتبر ۱۹۶‍۱ هم کامرون جنوبی از انگلستان مستقل شد و برای تشکیل «جمهوری فدرال کامرون»، به کامرون شمالی پیوست.</i></blockquote> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/dc/Shumom-text.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/dc/Shumom-text.jpg" height="200" width="155" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">دستور زبان باموم. شاه نجویا در ابتدای قرن بیستم دستور داد<br /> که خط از تصویرنگاری به الفبایی تغییر یابد. منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bamum_script">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">آهیجو به بهانه</span> جنگ در جریان با UPC همه قدرت را در دستان رییس جمهور متمرکز کرد. حزب او CNU (اتحاد ملی کامرون) در سال ۱۹۶۶ تنها حزب کشور شد و شش سال بعد، نظام فدرالی هم به پای تشکیل «جمهوری متحد کامرون» قربانی شد. مدل اقتصادی «لیبرالی کنترل شده» او، مخلوطی از اقتصاد کاپیتالیستی و سوسیالیستی، شکست خورد و بالاخره در سال ۱۹۸۲ او جای خودش را به «پل بیا» داد، که بیش از آهیجو به شیوه‌های دموکراتیک پایبند بود، ولی بعد از اینکه کودتای نظامی علیه او شکست خورد، همان روش کشورداری آهیجو را پیش گرفت.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">دوالا چارلز لالان</span> در اولین سالهای بعد از جنگ جهانی اول، نخستین تیم فوتبال کامرون را درست کرد. فدراسیون ورزش در سال ۱۹۴۷ توسط کلنل باودیمن تشکیل شد که وظیفه تنظیم برنامه ورزش و مخصوصا فوتبال در نیروهای مسلح را به عهده داشت. اولین بازی فوتبال در کامرون، بین یک تیم آماتور فرانسوی و منتخبی از دو شهر یائونده و دوالا در سال ۱۹۵۵ برگزار شد. فدراسیون فوتبال کامرون در سال ۱۹۵۹ آغاز به کار کرد و سه سال بعد عضو فیفا شد. کامرون، لیگ حرفه‌ای و آماتور دارد، ولی همه بازیکنان تیم ملی کامرون (جز دو نفر) در لیگ‌های خارجی بازی می‌کنند. «شیرهای رام‌نشدنی» فقط دو بار در مرحله‌نهایی ده جام جهانی گذشته غایب بوده‌اند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">هنوز هم خاطره‌انگیزترین</span> بازی این تیم، دیدار اول جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا و گل فرانسوا اومام-بی‌ییک است. پیروزی کامرون با ماکاناکی و میلا بر آن آرژانتین عالی، هنوز هم برای من از درک نکردنی‌های فوتبال است. باخت (شاید ناحق) به انگلیس در مرحله یک‌چهارم‌نهایی، رتبه هشتم را برای کامرون به همراه داشت. امسال با آلکس سانگ، ماکسیم شوپو-موتینگ، ام‌بیا و ماتیپ که در باشگاه‌های بهتری در مقایسه با سایرین بازی می‌کنند و نیز ستاره دهه گذشته فوتبال کامرون، ساموئل اتوئو که فعلا در هیچ باشگاهی بازی نمی‌کند، کامرون تیم به نسبت مناسبی دارد. از سوی دیگر همگروهی با برزیل به تنهایی نیمی از امید به صعود هر تیمی را نابود می‌کند، چه برسد به اینکه مکزیک و کرواسی با انگیزه هم در آن گروه باشند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://carotenuto.blogautore.repubblica.it/files/2014/06/camerun1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://carotenuto.blogautore.repubblica.it/files/2014/06/camerun1.jpg" height="280" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">گل بازی افتتاحیه جام جهانی ۱۹۹۰ به آرژانتین. منبع:&nbsp;<a href="http://carotenuto.blogautore.repubblica.it/2014/06/08/l8-giugno-ai-mondiali-il-volo-di-omam-biyick/">رپوبلیکا اسپرت</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">این نوشته ترجمه‌ای است از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cameroon">کامرون</a> و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Cameroon_national_football_team">فوتبال در کامرون</a> در ویکیپدیا و نیز <a href="http://fecafoot-officiel.com/?page_id=703">تاریخ فدراسیون فوتبال کامرون</a></span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-4267358377964699402014-06-08T15:49:00.000+02:002014-06-23T17:02:35.647+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/06/MEX_orthographic.svg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/06/MEX_orthographic.svg" height="200" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mexico">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ایالات متحده مکزیکی، از مراکز تمدن آمریکای جنوبی است و خانه تمدن‌های کهن: اولمک، تولتک، تئوتیئواکان، مایا، زاپوتک و آزتک. ریشه نام و معنی مکزیک، چندان روشن نیست. ولی به طور قطع نام پایتخت از کشور گرفته نشده است؛ بلکه برعکس، کشور مکزیک نامش را از شهر مکزیک گرفته که احتمالا به معنی «جایی که مکزیکی‌ها زندگی می‌کنند» بوده است. پایتخت آزتک‌ها، تنوچتیتلان نام داشت که اسپانیایی‌ها آن را به مکزیکو-تنوچتیتلان تغییر دادند و بعد از استقلال «اسپانیای جدید» در سال ۱۵۲۴ از اسپانیا، نام این کشور و پایتخت آن به مکزیکو تغییر یافت.<br /> <br /> <br /> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; text-align: left;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6e/Xipe_Totec,_Museo_de_Am%C3%A9rica,_front.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6e/Xipe_Totec,_Museo_de_Am%C3%A9rica,_front.jpg" height="200" width="116" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">خیپه توتک، از خدایان آزتک (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Xipe_Totec">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> <br /> <br /> <br /> اولین نشانه‌های زندگی انسانی در مکزیک و ابزار سنگی، به ۲۳۰۰۰ سال پیش باز می‌گردد. وجود ذرت و غلات خودرو در آن سرزمین، به سرعت «سرخ‌پوستان دیرین» را از شکارچی-گردآورنده به کشاورز تبدیل کرد و این تازه هفت هزار سال پیش از میلاد مسیح بود. از ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد تا ۷۰۰ میلادی، سالهای شکل‌گیری مکزیک و تمدن‌های متنوع آن به حساب می‌آید. کشاورزی و مخصوصا کشت ذرت، وقت آزاد زیادی در اختیار مردم گذاشت و باعث ساخته شدن افسانه‌ها و ادیان پیچیده‌ و تو در تویی شد، که به همراه سیستم شمارش بیست‌تایی راه خود را به همه آمریکای مرکزی باز کردند.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> تمدن اولمک، یکی از این تمدن‌های پیشرفته بود که از حدود ۱۵۰۰ پیش از میلاد، از کرانه‌های خلیج مکزیک شروع شد و تا چیاپاس و دره مکزیکو گسترش یافت. مایا و زاپوتک، دو تمدن پیشرفته دیگر بودند که کالاکمول و مونته آلبان شکل گرفتند. اوج‌گیری تمدن تئوتیئواکان‌ها نقطه عطفی در دوره کلاسیک بود، که قدرت نظامی و اقتصادی‌اش از جنوب تا درون منطقه مایاها هم نفوذ می‌کرد. این تمدن، بزرگترین پیرامیدهای دوران پیش از کلمب را ساخت و جمعیتش به بیش از ۱۵۰هزار نفر می‌رسید. بعد از غروب تمدن تئوتیئواکان در سال ۶۰۰ میلادی، رقابت بین تمدن‌های مختلف بالا گرفت. در این دوره «نائوا»ها به سمت جنوب آمدند و کم‌کم قدرت سیاسی و فرهنگی را به دست گرفتند و زبان خود را جانشین اوتو-مانگویی کردند.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a1/Piramide_de_la_Luna_072006.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a1/Piramide_de_la_Luna_072006.jpg" height="230" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">پیرامید ماه (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/File:Piramide_de_la_Luna_072006.jpg">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> <br /> مرکز مکزیک در اوایل دوره پساکلاسیک (۷۰۰ میلادی)، شاهد قدرت گیری تمدن تولتک بود. ناحیه اواخاکا در دست میختک‌ها بود و سرزمین‌های پایین دست در اختیار مایاها بود. در اواخر این دوره (که با آمدن اسپانیایی‌ها در سال ۱۵۱۹ به پایان رسید) آزتک‌ها قدرت را در دست داشتند و امپراتوری قبیله‌ای بزرگی ساخته بودند. با چیرگی اسپانیا بر این منطقه، فرهنگ غالب مکزیکی نابود شد و در چند قرن بعد از آن هم همه فرهنگ‌های بومی آن سرزمین تابع قوانین کلنی‌نشین‌های اسپانیا شدند.<br /> <br /> ارنان کورتز در سال ۱۵۱۹ برای اولین بار به مکزیک لشکرکشی کرد. او با ۵۰۰ نفر به بندر وراکروز وارد شد و به طمع یافتن طلا، تصمیم گرفت که به امپراتوری آزتک حمله کند. بعد از کشته شدن موکتزومای دوم، پادشاه وقت آزتک، برادرش به نام کویتلائواک جانشین او شد، که بعد از مدت کوتاهی بر اثر آبله کشته شد. اسپانیایی‌ها&nbsp;(همان طور که در پست مربوط به <a href="http://shvejk.blogspot.de/2014/06/blog-post.html">برزیل</a> هم اشاره شده بود)&nbsp;نادانسته این بیماری را با خود به ارمغان آورده بودند و باعث مرگ سه میلیون آزتک در دهه ۱۵۲۰ شدند. منابع دیگر از تلف شدن تا ۱۵ میلیون آزتک (نیمی از جمعیت آنها) خبر داده‌اند که در نهایت باعث کورتز در حمله دومش به راحتی بر آنها غلبه کند.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fe/Cortez_&amp;_La_Malinche.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/fe/Cortez_&amp;_La_Malinche.jpg" height="320" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">«لا مالینشه» از قبیله «نائوا» در ساحل شرقی مکزیک، مترجم و مشاور و معشوقه ارنان کورتز بود و نقش مهمی در پیروزی اسپانیا داشت.<br /> در دیدار با شاه آزتک‌ها، مکتوزومای دوم،&nbsp;او پشت سر کورتز ایستاده است. (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/La_Malinche">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> اسپانیایی‌ها قرنها بود که در معرض آبله بودند و بدنشان در برابرش ایمن شده بود، ولی این بیماری اصلا در آمریکا وجود نداشت و همین باعث شد که بومیان به راحتی مبتلا شوند. مرگ بومی‌های آمریکا بر اثر آبله، یکی از دلایل گسترش سریع جمعیت مسیحی در این ناحیه بود. آزتک‌ها در ابتدا فکر می‌کردند که آبله، تنبیهی از سوی یک خدای خشمگین است. بسیاری از آنها گمان می‌کردند که خدای مسیحی‌ها از خدای آنها قویتر بوده و به همین خاطر آزتک‌ها دچار آبله می‌شوند ولی اسپانیایی‌ها در امان می‌مانند، که این هم دلیل دیگری شد برای کاتولیک شدن آنها. غلبه نهایی اسپانیا بر سرزمین آزتک‌ها، حدود۲۰۰ سال طول کشید.<br /> <br /> <blockquote class="tr_bq"> <i>روند استقلال مکزیک، از سال ۱۸۲۰ آغاز شد. آگوستین د ایتوربیده، خود را اولین امپراتور مکزیک معرفی کرد. در سال ۱۸۲۳، ایالات متحده مکزیکی تشکیل شد و یک سال بعد، قانون اساسی جمهوری مکزیک نوشته شد و گوادالوپه ویکتوریا، اولین رییس جمهور مکزیک نام گرفت. در سال ۱۸۲۹، برده داری در این کشور لغو شد.</i></blockquote> <br /> در سال ۱۸۴۶، تگزاس جدا شد و به ایالات متحده آمریکا پیوست. انقلاب مکزیک در سال ۱۹۱۰، باعث ناآرامی در کشور شد و یک سال بعد، ویکتوریانو اوئرتا با کودتا قدرت را در دست گرفت. دوباره جنگ داخلی بالا گرفت و در این دوره چهره‌های انقلابی مثل امیلیانو زاپاتا، برای خود نیروهایی تشکیل دادند. بالاخره ونستیانو کارانزا و «ارتش قانون اساسی» قدرت را در دست گرفتند و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Constitution_of_Mexico">قانون اساسی سال ۱۹۱۷</a> را نوشتند. در این دوره، ۹۰۰هزار نفر از جمعیت ۱۵ میلیونی مکزیک کشته شدند. از سال ۱۹۲۹ تا ۲۰۰۰، این کشور تک‌حزبی اداره می‌شد و با وجود موفقیت‌های نسبی اقتصادی، کم و بیش کشوری فقیر باقی ماند. بعد از آن و با افزایش قیمت نفت، رفرم‌های اقتصادی و کمک‌های ایالات متحده، اقتصاد مکزیک جانی دوباره گرفت و به قدرتی بزرگ در منطقه‌ و متوسط در دنیا تبدیل شد.<br /> <br /> فوتبال در اواخر قرن نوزدهم توسط معدن‌کاران انگلیسی به مکزیک معرفی شد. در سال ۱۹۰۲ اولین لیگ فوتبال با ۵ تیم آغاز شد و در سال ۲۰۰۶ تعداد بازیکنان ثبت‌شده در فدراسیون فوتبال مکزیک، بیش از ۳۲۴هزار نفر بود. از سال ۱۹۹۶ دو فصل فوتبال در این کشور وجود دارد و تیم‌های لیگ، در دو فصل تابستانی و زمستانی با هم مسابقه می‌دهند. مکزیک، چهار لیگ حرفه‌ای فوتبال دارد، که دسته‌های سوم و چهارم، منطقه‌ای هستند.<br /> <blockquote class="tr_bq"> <i>در اوایل قرن بیستم، از فوتبال به عنوان شیوه‌ای برای «آموزش کار کردن مدرن» به کارگران ساده (مثل کار گروهی و رقابت) استفاده می‌شد.</i></blockquote> &nbsp;تیم میگل اررا، به نظر نمی‌رسد که چندان خطری برای سایرین باشد. خاویر ارناندز، گل سرسبد تیم است که چندان هم خبر خوشی نیست. رافا مارکز هنوز هم بازی می‌کند و کاپیتان است. چیزی که مکزیک را می‌تواند از گروهش بالا بکشد، ضعف کامرون است و مشکل کرواسی در آن هوای داغ و مرطوب. در کنار هوگو سانچز، جام جهانی ۱۹۷۰ مهمترین خدمت مکزیک به فوتبال دنیا بوده است. البته هنوز هم خورخه کمپوس صد و هفتاد و چهار سانتیمتری را با آن لباس‌های رنگارنگ و حرکات عجیبش درون دروازه از یاد نبرده‌ایم.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f3/Panorama_Estadio_Azteca_football_game_Club_America.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f3/Panorama_Estadio_Azteca_football_game_Club_America.jpg" height="132" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">استادیوم آزتکا، محل برگزاری فینال جام جهانی ۱۹۷۰ (عکس از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Azteca_Stadium">ویکیپدیا</a>)</td></tr> </tbody></table> <br /> این نوشته ترجمه‌ای بود از این منابع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mexico">مکزیک</a>،&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Football_in_Mexico">فوتبال مکزیک</a>&nbsp;و <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Mexico_national_football_team">تیم ملی فوتبال مکزیک</a> در ویکیپدیا</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-37164346698876271612014-06-07T15:28:00.001+02:002014-06-23T17:02:45.519+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/15/EU-Croatia.svg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/15/EU-Croatia.svg" height="168" width="200" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Croatia">ویکیپدیا</a></td></tr> </tbody></table> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">ریشه نام کرواسی</span>، چندان مشخص نیست. همه چیز فقط اشاره دارد به سرزمین کروات‌ها. قدیمی‌ترین اشاره به این نام، به سنگ‌نوشته‌ای از قرن نهم میلادی باز می‌گردد که «برانیمیر» به نام «شاه کروات‌ها» خوانده شده است. این سرزمین از دوران "پیش از تاریخ" مسکونی بوده است. ابتدا نئاندرتال‌ها در این سرزمین ساکن بودند و بعد از آنها قبایل مختلفی با فرهنگهای متنوع، از جمله سلتی‌ها در عصر آهن. بعدها یونانی‌ها و رومی‌ها در کرواسی ساکن شدند.<br /> <br /> <br /> <span style="font-size: large;">کرواسی در قرون وسطی</span> به اشغال امپراتوری بیزانتین درآمد. از قرن نهم (و بنا به برخی منابع، قرن هفتم) "مسیحی کردن" کروات‌ها شروع شد و پادشاه‌های کرواسی، رابطه نزدیکی با پاپ برقرار کردند. از حدود سال ۱۱۰۰ و به مدت ۴۰۰ سال، کرواسی توسط پارلمان و مجلس مشاوران اداره می‌شد، که اعضای دو مجلس را شاه انتخاب می‌کرد. در این دوره، فشار امپراتوری عثمانی از یک سو و جمهوری ونیز از سوی دیگر، باعث شد که بخشهایی از کرواسی به آن دو قلمرو بپیوندند. کرواسی فقط از ۹۱۰ تا ۱۱۰۲ کشوری آزاد و مستقل بود.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6d/Dubrovnik_wall.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6d/Dubrovnik_wall.jpg" height="300" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="font-size: medium;"> <span style="font-size: x-small;">دیوارهای دوبروونیک، که از این شهر هم در عصر آهن حفاظت کردند و هم در سالهای ۹۲-۱۹۹۱ (منبع&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Walls_of_Dubrovnik">ویکیپدیا</a>)</span></div> </td></tr> </tbody></table> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <span style="font-size: large;">زیر فشار دائم عثمانی</span>، کرواسی به دو بخش شهری و نظامی تقسیم شده بود. سال ۱۵۹۳، اولین شکست مهم عثمانی بود. در زمان جنگ عثمانی، اسلاونیا بازپس گرفته شد، ولی بوسنی در قلمرو دشمن باقی ماند. در سه قرن بعد از آن، کرواسی صحنه جنگ بین قدرتهای مختلف بود. امپراتوری‌های فرانسه، اتریش و مجارستان صاحب بخش‌هایی از این سرزمین شدند و با همدیگر و با عثمانی جنگیدند و بعد هم بیرون رفتند.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">در سال ۱۹۱۸، کشوری</span> به نام پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها شکل گرفت که بعدها (پس از دوره دیکتاتوری شاه آلکساندر از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۱) به نام یوگسلاوی شناخته شد. تا سال ۱۹۴۱ و اشغال یوگسلاوی به دست آلمان و ایتالیا، این کشور به صورت فدرال اداره می‌شد. بعد از اشغال، بخش‌هایی از کرواسی، بوسنی و هرزگوین و سیرمیا به صورت مستقل (به نام دولت مستقل کرواسی NDH) ولی عملا به دست آلمان نازی اداره می‌شد. گماشته آلمان در این ناحیه، یک اولتراناسیونالیست عضو اوستاشه (جنبش انقلابی کرواسی) بود به نام آنته پاولیچ، که قوانین ضدیهودی را در ناحیه وضع کرد و باعث شد از ۳۹۰۰۰ یهودی ساکن آنجا، فقط ۹۰۰۰ نفر جان سالم به در ببرند. تعداد صرب‌های کشته شده در این ناحیه، حدود ۵۰۰هزار نفر برآورد می‌شود که ۳۲۰هزار نفر آنها در منطقه NDH کشته شدند.<br /> <br /> <table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: right;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3b/Adolf_Hitler_meets_Ante_Paveli%C4%87.1941.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3b/Adolf_Hitler_meets_Ante_Paveli%C4%87.1941.jpg" height="275" width="400" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><div style="font-size: medium;"> <span style="font-size: x-small;">دیدار هیتلر با پاولیچ در برگهوف (منبع :&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ante_Paveli%C4%87">ویکیپدیا</a>)</span></div> </td></tr> </tbody></table> <div style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">از سال ۱۹۴۱ گروه‌های مقاوت</span> شکل گرفتند و بعد از کنفرانس تهران در سال ۱۹۴۳، پارتیزان‌ها توسط نیروهای متفقین به رسمیت شناخته شدند. پارتیزان‌های یوگسلاوی، گروهی کمونیستی و ضد فاشیستی از نژادهای گوناگون بودند که توسط یوسیپ بروز تیتو (که به نام مارشال تیتو و به عنوان دیکتاتوری "خیرخواه" می‌شناسیمش) رهبری می‌شدند. با قدرت گرفتن متفقین و مخصوصا شوروی در جنگ، پارتیزان‌ها هم مرزهای سابق یوگسلاوی با ایتالیا و اتریش را در درست گرفتند و هزاران عضو اوستاشه را هم کشتند. بعد از جنگ جهانی دوم، کرواسی تبدیل شده به یک بخش فدرال تک‌حزبی سوسیالیستی از یوگسلاوی.&nbsp;</div> <br /> <blockquote class="tr_bq"> <i>از سال ۱۹۸۰ دوباره اوضاع داخلی یوگسلاوی رو به وخامت گذاشت. <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Memorandum_of_the_Serbian_Academy_of_Sciences_and_Arts">SANU Memorandum</a> در سال ۱۹۸۶ (یادداشتی از آکادمی علوم و هنر صرب‌ها، که در آن خواهان استقلال صرب‌ها شده بودند و عملا باعث مرگ کشوری به نام یوگسلاوی شد) و کودتاهایی در مونته‌نگرو، ووی‌وودینا و کوزوو در سال ۱۹۸۹، زمینه‌ساز جنگ داخلی در یوگسلاوی شد. در سال ۱۹۹۱ کرواسی به عنوان کشوی مستقل به رسمیت شناخته شد.</i></blockquote> <br /> <span style="font-size: large;">بعد از چنین تاریخ مصیبت‌باری</span>، بالاخره به سراغ فوتبال کرواسی برویم. اولین باشگاه فوتبال کرواسی، پیش از جنگ جهانی اول تشکیل شده است و بعد از اینکه کرواسی به کشور یوگسلاوی پیوست، در لیگ آن کشور به رقابت پرداخت. بعد از جنگ دوم و در زمان حکومت مارشال تیتو، همه باشگاه‌های فوتبال منحل شدند و تیم‌های جدیدی به دستور حزب کمونیست حاکم جایشان را گرفت. دو باشگاه هایدوک اشپلیت و دینامو زاگرب، قدرت‌های مطلق فوتبال باشگاهی این کشور هستند. چهار لیگ فوتبال در این کشور وجود دارد که لیگ‌های اول (با ده تیم) و دوم (با دوازده تیم)، ملی هستند و دو لیگ دیگر، منطقه‌ای.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">فرانیو بوچار</span> در اواخر قرن نوزدهم فوتبال را به کرواسی معرفی کرد. اسلاوکو روتزنر رادمیلوویچ هم عبارت کروات آن را ساخت: نوگومت nogomet. باشگاه‌های هاشک و پنیشک در سال ۱۹۰۳ تاسیس شدند، هایدوک و گرادیانسکی در سال ۱۹۱۱. بسیاری از باشگاه‌های بزرگ، به بهانه نزدیکی با اوشتاسه توسط مارشال تیتو منحل شدند. از این چهار باشگاه قدیمی، تنها هایدوک نجات یافت. ریکا و دینامو زاگرب، از باشگاه‌های بزرگی هستند که توسط حکومت تاسیس شدند و سایر باشگاه‌ها هم برای زنده ماندن، مجبور شدند به نحوی ارادت خود به حزب حاکم را نشان دهند، برای همین است که بیشتر باشگاه‌ها ستاره‌ سرخی در نشان خود داشتند.<br /> <br /> <table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody> <tr><td style="text-align: center;"><a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2f/Poljud_panorama_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2f/Poljud_panorama_4.jpg" height="172" width="640" /></a></td></tr> <tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">استادیوم پالادیوم، یکی از بازی‌های هایدوک اشپلیت (منبع:&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Sport_in_Croatia">ویکیپدیا</a>)</span></td></tr> </tbody></table> <span style="font-size: large;">کرواسی در بازی</span> اول با برزیل روبرو می‌شود، چیزی که جواد خیابانی را وسوسه می‌کند برای گفتن "مسابقه برزیل اروپا با برزیل آمریکای جنوبی". هنوز هم یادمان می‌آید بازی‌های زوونمیر بوبان در میلان دوست‌داشتنی دهه نود را یا داوور شوکر را در مادرید و جام جهانی ۹۸. این بار هم آنها دو ستاره بزرگ دارند. ماریو مانجوکیچ بسیار خطرناک را و لوکا مودریچ بسیار خلاق را. هر دو ۲۸ ساله هستند و تقریبا همزمان به اوج رسیده‌اند. اولی را انگار گواردیولا دیگر نمی‌خواهد، ولی دومی از بازیکنان مهم تیم آنچلوتی است.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">فوتبال کرواسی تا آخر</span> هزاره گذشته، کم و بیش از سرمایه به جا مانده از دوران یوگسلاوی تغذیه می‌شد. نسل طلایی کرواسی در سالهای ۹۴ تا ۲۰۰۰ توانست در اروپا و دنیا به مقام سوم برسد. بعد از آن، کرواسی تبدیل شده است به تیمی کم و بیش معمولی، که انگار از کمبود منابع انسانی و تولید فوتبالیست، بیش از هر چیزی در رنج است. فکر نمی‌کنم بتواند به رتبه‌ای بهتر از سوم در گروهش برسد.<br /> <br /> <span style="font-size: x-small;">این نوشته، ترجمه‌ای بود از این منابع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Croatia">کرواسی&nbsp;</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Football_in_Croatia">فوتبال</a> در کرواسی، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Croatia_national_football_team">تیم ملی</a> کرواسی.</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-74436004188822526202014-06-02T11:34:00.001+02:002014-06-23T17:02:53.821+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bc/BRA_orthographic.svg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bc/BRA_orthographic.svg" height="200" width="200" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; <span style="font-size: large;">پرتغالی‌ها</span> این کشور را "سرزمین صلیب مقدس" نامگذاری کرده بودند، ولی چوب سرخ‌ سواحل تمام‌ناشدنی برزیل در آخر تعیین کننده اصلی نام این کشور بود. درخت brazilwood یا به پرتغالی pau-brasil از واژه لاتین brasa (اخگر، زغال نیمسوز) گرفته شده است. چوب سرخ این درخت نزد اروپایی‌ها برای تولید رنگ قرمز بسیار محبوب بود و کم‌کم سرزمین را به نام چوب نامگذاری کردند: سرزمین چوب برزیل.<br /> <span style="font-size: x-small;"><br /></span> <span style="font-size: x-small;"><br /></span> <span style="font-size: x-small;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;منبع: </span><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/File:BRA_orthographic.svg" style="font-size: small;">ویکیپدیا</a></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-size: large;">این سرزمین</span> از ده هزار سال پیش مسکونی بوده و تا پیش از آمدن اروپاییان، قبیله‌های برزیلی به چند شاخه بزرگ کاملا متفاوت با هم (از نظر زبان و فرهنگ و اخلاقیات) تقسیم می‌شدند که همیشه برای گسترش مرزهای خود در حال جنگ بودند. با آمدن پرتغالی‌ها در سال ۱۵۰۰ میلادی نه تنها اختلاط نژادی بلافاصله آغاز شد، که انواع بیماری‌های واگیرداری که تا آن زمان در این سرزمین وجود نداشت، بسیار سریع شایع شد. اسهال، آنفلوانزا، آبله، سل و سرخک از جمله ارمغان‌هایی بود که پرتغالی‌ها ندانسته با خود آورده بودند. ده‌ها هزار نفر از بومیان بر اثر این بیماری‌ها مردند م بسیاری از آنها حتی در تماس با اروپاییان هم نبودند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: large;">در اواسط قرن شانزدهم</span>، نیشکر مهمترین تولید برزیل بود و مشتریان فراوانی در دنیا داشت. با زیاد شدن تقاضا برای شکر برزیل، این کشور تبدیل به وارد کننده بزرگ برده از آفریقا (و نه تنها از مستعمره‌های پرتغال مثل موزامبیک و آنگولا) شد. در پایان قرن هفدهم و با پیدا شدن طلا در برزیل (و کاهش صادرات نیشکر)، کشورهای دیگر اروپایی هم از این سرزمین سهم خود را می‌خواستند و پرتغال مجبور شد با فرانسه و هلند بجنگد. اوایل قرن نوزدهم بود که کشورهای دیگر اروپایی توانستند راه خود را به برزیل باز کنند و بعد از آن، جنبش‌هایی برای استقلال در برزیل آغاز شد. در سال ۱۸۲۲، پرنس پدرو خود را اولین امپراتور برزیل نامید و با گسترش جنگ‌های استقلال، بالاخره پرتغال در سال ۱۸۲۵ کشور برزیل را به رسمیت شناخت.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> در سال ۱۹۳۰ ختولیو وارگاس &nbsp;قدرت را در دست گرفت، مجلس را تعطیل کرد و قانون اساسی را از اعتبار انداخت، حالت فوق‌العاده اعلام کرد و هوادارنش را به قدرت رساند. بعد از این که وارگاس توانست در برابر سه حرکت انقلابی مقاومت کند، در سال ۱۹۳۸ خشونت علیه مخالفانش و سانسور در مطبوعات را بسیار زیاد کرد و تبدیل به دیکتاتوری تمام عیار شد. بعد از خودکشی وارگاس در سال ۱۹۵۴، قدرت به مدت ده سال بین چند نفر جابجا شد تا این که بالاخره نظامیان کودتا کردند و از سال ۶۴ تا اواخر دهه هفتاد در قدرت ماندند.<br /> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <blockquote class="tr_bq"> <span style="font-family: inherit;"><i>غیرنظامیان بالاخره در سال ۱۹۸۵ به قدرت بازگشتند، ولی انتقال مسالمت‌آمیز قدرت از فرناندو انریکه به رقیبش لوییس اینیاتسیو لولا دا سیلوا در سال ۲۰۰۲ بود که نوید رسیدن برزیل به ثبات سیاسی را می‌داد.</i></span></blockquote> </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/64/Ulyssesguimaraesconstituicao.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/64/Ulyssesguimaraesconstituicao.jpg" height="218" width="320" /></a></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-size: x-small;">اولیس گیمارش، از معماران قانون اساسی جدید برزیل در سال ۱۹۸۸ (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ulysses_Guimar%C3%A3es">ویکیپدیا</a>)</span></div> </div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /> <span style="font-size: large;">هر چند</span> والیبال، بسکتبال، ورزشهای رزمی و موتوری در برزیل بسیار محبوب هستند، هیچ کدام به گرد پای فوتبال نمی‌رسند. تیمی که جام ژول ریمه را مال خود کرد، هنوز هم خاطره‌انگیز است حتی برای ما که یک دهه بعدش به دنیا آمدیم. جرزینهو (آن زمان هنوز«ه»ها تبدیل به «ی» نشده بود)، پله، رولینو، توستائو و کارلوس آلبرتو را به این راحتی نمی‌شود از یاد برد، درست مثل تیم ناموفق سال ۸۶: زیکو، سوکراتس، آلمائو، برانکو &nbsp;و کاره‌کا. تا سال ۹۴ منتظر ماندم که قهرمانی برزیل را بالاخره تجربه کنم، به صورت زنده اقلا. تافارل، برانکو با آن شوت‌های پای چپ وحشتناکش، دونگا که با آن موهای سیخش شده بود وزنه‌ای برای تیم، روماریو و به‌به‌تو. هشت سال بعد هم ریوالدو، روماریو، رونالدینیو و روبرتو کارلوس یک بار دیگر برزیل را قهرمان کردند، در بدترین و بویناک‌ترین جام‌جهانی تاریخ. اگر که آن فاجعه فینال ۱۹۹۸ نبود، حالا نه تنها برزیل رکوردی دست‌نیافتنی داشت، که بسیار مهمتر از آن، فرانسه قهرمان جهان نشده بود. حیف!<br /> <br /> <span style="font-size: large;">اولین بازی</span> فوتبال در برزیل، سال ۱۸۹۴ انجام شد. اسکاتلندی‌ها و انگلیسی‌ها فوتبال را با خود به آنجا بردند. فدراسیون فوتبال برزیل در سال ۱۹۱۴ تاسیس شده‌است ولی لیگ فوتبال دسته‌ اول برزیل (به خاطر پهناور بودن این کشور) تازه از سال ۱۹۵۹ شکل گرفته است. ارزش کنونی لیگ دسته اول برزیل حدود ۱.۴ میلیارد دلار برآورد می‌شود (رتبه ششم لیگ‌های گرانقیمت). تا قبل از سال ۲۰۰۳ قهرمان لیگ برزیل در بازی‌های تک‌حذفی بین ۸ تیم برتر لیگ تعیین می‌شد و تغییر آن به شیوه معمول لیگ‌های فوتبال، باعث اعتراضات زیادی شد.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/43/Maracana_Stadium_June_2013.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/43/Maracana_Stadium_June_2013.jpg" height="266" width="400" /></a></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-size: x-small;">استادیوم ماراکانا (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Est%C3%A1dio_do_Maracan%C3%A3">ویکیپدیا</a>)</span></div> <br /> <span style="font-size: large;">برزیلی‌ها</span> زیاد به استادیوم نمی‌روند. کمترین تعداد متوسط بازدیدکننده در سال ۲۰۰۴ (با حدود ۹۰۰۰ نفر) بوده و بیشترین آن در سال ۱۹۸۳ (۲۳هزار نفر). در سال ۲۰۱۳ به طور متوسط ۴۰٪ استادیوم‌ها پر شده است. رکورد تعداد تماشاچی از یک بازی، بین فلامنگو و سانتوس بوده است با ۱۵۵هزار نفر. استادیوم ماراکانا با گنجایش ۷۸هزار نفر (و نه چیزی که من از بچگی جاهای مختلف خوانده وشنیده بودم: ۱۵۰یا ۲۰۰هزار نفر) بزرگترین استادیوم این کشور است.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">برزیل</span> امسال فقط پنج بازیکن دارد که در اروپا بازی نمی‌کنند: دو دروازه‌بان در برزیل و یکی در کانادا، دو مهاجم در برزیل. جوانی گویا در این تیم چندان جایی ندارد. حضور دانی آلوز، دانته و داوید لوییز در یک خط دفاعی، هر تیمی را لرزان می‌کند. اسکولاری فقط می‌تواند به تیاگو سیلوا اعتماد کند و هافبک‌هایش. اگر رقیبان می‌خواهند این تیم را از کار بیندازند، کافی است نیمار را ساکت کنند. او با ۲۲ سال، نه تنها بیشتر از بقیه مهاجمان تیم بازی کرده که بیش از مجموع سایر آنها گل زده است.<br /> <br /> <span style="font-size: large;">برزیل</span> از سال ۱۹۹۴ همیشه مدعی بوده است. امسال هم بازی‌ها را به خانه برده تا شانس قهرمانی خود را به حداکثر برساند. فکر نمی‌کنم هیجان‌انگیزترین تیم این جام باشند، ولی برابر تماشاچی‌های خودی، هر تیمی می‌تواند خطرناک باشد. باید یادمان باشد که هنوز (این نوشته ده روز قبل از شروع جام‌جهانی نوشته شده است) خیابان‌های برزیل آرام نشده‌اند.<br /> <br /> <span style="font-size: x-small;">منابع: این نوشته، ترجمه‌ای است از ویکیپدیا، زیر مدخل‌های&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Brazil">برزیل</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Football_in_Brazil">فوتبال در برزیل</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Campeonato_Brasileiro_S%C3%A9rie_A">لیگ فوتبال برزیل</a>، <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Brazil_national_football_team">برزیل در جام جهانی</a></span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-13336719898289635702014-04-30T20:53:00.001+02:002014-04-30T20:53:41.720+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" dir="rtl" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://37.media.tumblr.com/7183435856433c67f2b5f27daa21cbcb/tumblr_n4mw1hSVCw1r65o3qo2_1280.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://37.media.tumblr.com/7183435856433c67f2b5f27daa21cbcb/tumblr_n4mw1hSVCw1r65o3qo2_1280.jpg" height="284" width="640" /></a></div> <div dir="rtl" style="text-align: center;"> <span style="font-size: x-small;">منبع:&nbsp;<a href="http://todayinhistory.tumblr.com/post/83906047550/april-26th-1937-bombing-of-guernica-on-this-day">Today in History</a></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: center;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۲۶ آپریل ۱۹۳۷ و در جریان جنگهای داخلی اسپانیا، شهر گرنیکا در استان باسک توسط نیروی هوای آلمان بمباران شد. حمله برای یک روز شلوغ در بازار برنامه‌ریزی شده بود، که مردم زیادی در خیابان‌ها باشند. گرنیکا، ارزش استراتژیک چندانی نداشت، ولی مرکز فرهنگی مهمی بود برای باسکی‌هایی که برابر ملی‌گراهای ژنرال فرانکو مقاومت می‌کردند.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> فقط در سه ساعت، ششصد و پنجاه تن بمب توسط بیش از ۲۵ هواپیما به روی شهر ریخته شد و آن را کامل تخریب کرد. آنها که فرار کردند، با تیربار هواپیماهای شکاری از پا درآمدند. آمار قطعی از تعداد کشته شدگان در دست نیست - بعضی منابع از ۱۵۰۰ نفر می‌گویند و محاسبات نشان می‌دهد که باید زیر ۴۰۰ نفر بوده باشد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> این فاجعه در اثر مشهور ضدجنگ پابلو پیکاسو، جاودانه شده است. این کار پیکاسو، توجه بسیاری را در دنیا به جنایات دولت اسپانیا در جنگ‌های داخلی جلب کرد. بمباران، به گونه‌ای تمرینی بود برای ایده "جنگ تمام‌عیار" هیتلر، که شهروندان عادی نیز به چشم سرباز دیده می‌شوند و در نتیجه می‌توان آنها را کشت. بمباران گرنیکا یکی از اولین حملات هوایی و شروعی برای استفاده گسترده از بمباران در جنگها بود. فقط دو سال بعد از تخریب گرنیکا، جنگ جهانی دوم شروع شد و دنیا اولین جنگ "تمام عیار" واقعی را تجربه کرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> "هنوز بیش از ده مایل از شهر دور بودیم که شعله‌های گرنیکا را در آسمان دیدم. نزدیکتر که می‌شدیم، در هر دو سوی جاده مردان و زنان و بچه‌ها نشسته بودند، همه مبهوت. ایستادم، از ماشین پیاده شدم و به سوی یک کشیش در میان جمع رفتم. پرسیدم: چه شد پدر؟ صورتش سیاه شده بود و لباسهایش پاره پاره. نمی‌توانست حرف بزند. فقط به شعله‌ها اشاره کرد، که بیش از چهار مایل دور بودند، &nbsp;و نجوا کنان گفت: هوایی...بمب...خیلی، خیلی."</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - خاطرات نوئل مانکس، اولین خبرنگاری که به آنجا رسید.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/ca/Bundesarchiv_Bild_183-H25224,_Guernica,_Ruinen.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/ca/Bundesarchiv_Bild_183-H25224,_Guernica,_Ruinen.jpg" height="474" width="640" /></a></div> <div dir="rtl" style="text-align: center;"> <span style="font-size: x-small;">منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Guernica">ویکیپدیا</a></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;"><br /></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">منبع: این نوشته ترجمه‌ای است از این مطلب&nbsp;<a href="http://todayinhistory.tumblr.com/post/83906047550/april-26th-1937-bombing-of-guernica-on-this-day">Today in History</a></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">درباره نقاشی از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Guernica_(painting)">اینجا</a> بخوانید&nbsp;و در باره جنگ از <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Guernica">اینجا</a></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-66864706653174846132014-02-03T09:35:00.000+01:002014-02-03T09:35:41.748+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> &nbsp;در سالن دانشکده ریاضی - فیزیک نشسته‌ام، روبروی مرکز کامپیوتر دانشگاه. یکی از کلاسهایم اینجا تشکیل می‌شود و امروز کمی زودتر رسیده‌ام. شروع می‌کنم به خواندن چیزهایی که هر روز به سراغشان می‌روم. فیسبوک و گوگل پلاس که تمام شد، به سراغ اینوریدر می‌روم و فیدها. یک چیزی پس ذهنم همیشه من را در حالت هشیار و آماده نگه می‌دارد. صدایی که هنوز و همواره هشدار می‌دهد. حواست باشد که در "محیط عمومی دانشگاه" هستی. به یاد مرکز کامپیوتر دانشکده برق خواجه‌نصیر می‌افتم. نگهبان بدعنق، یکی از بچه‌ها را گرفته بود. گویا داشته عکس پورن می‌دیده. بچه‌ها یاد گرفته بودند که صفحه‌ها را کوچک کنند و در آن واحد، نیم سانتیمتر از عرض عکس را ببیند. بعد پایین و پایین‌تر بروند و "اسکن" کنند، تا بعد همه‌اش را در مغزشان بازسازی کنند. با فحش و فضیحت پسرک را بیرون انداخت. حق نداشت آن‌طور عربده‌کشی کند، همه هم می‌دانستیم حق ندارد. هیچ کدام هیچ نگفتیم. در اتاق شیشه‌ای نشسته بودیم با مانیتورهایی که از همه طرف پیدا بودند و هرازگاهی هم یکی می‌آمد و سرکی می‌کشید. می‌دانستیم که همه کارمان ثبت می‌شود. اینجا هم می‌دانیم. همه جا همینطور است. می‌دانیم که محیط دانشگاه جای پورن نیست، ولی می‌دانم که اینترنت را برای استفاده اینجا گذاشته‌اند. برای اینکه بتوانی عضوی از دنیا باشی. در اختیارت نگذاشته‌اند که فقط جزوه‌ها را پیدا کنی، و گرنه اینترانت راه می‌انداختند به جای این شبکه بزرگ. می‌دانیم که همه شبکه‌های اجتماعی را می‌شناسند و می‌دانیم که معمولا چیز غافلگیر کننده‌ای وجود ندارد. می‌دانم که هیچ کس از پشت سر نگاهم نمی‌کند و برای دیگران مهم نیست که من چه می‌بینم و چه می‌خوانم. با این وجود، هنوز می‌ترسم از نشستن دستی روی شانه‌ام.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-26311271746265224172014-02-02T22:34:00.001+01:002014-02-02T22:34:29.318+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> هر کتابی را باید با لحن و صدای نویسنده‌اش خواند. باید جمله‌ها را به همان شیوه‌ای خواند که او می‌خواسته و می‌خوانده. انگار که خودش برایت می‌خواندش. باید بدانی چگونه بخوانی تا نویسنده را بفهمی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> همینگوی را باید شمرده خواند و با تاکید، بعضی جمله‌ها را آهسته بخوانی و ناگهان اوج بگیری، گاهی روی یک کلمه فقط.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> سلینجر را باید با صدای گرم و خشک بخوانی. صدایی آزرده از همه چیز ولی مهربان. انگار که نمی‌داند این همه عشق را چگونه تقسیم کند و در آخر بیشترش را برای خودش نگه می‌دارد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> وایلد را باید با لحن اشرافی بخوانی. کمی بینی را بالا بگیری و واژه‌های درشت را با لهجه انگلیسی (و نه ایرلندی) به گونه‌ای در ذهنت بخوانی که انگار دستان ظریفت هرگز هیچ کاری نکرده‌اند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> هاینریش بل را باید آرام بخوانی، بدون اوج و فرود زیاد. ساده باید بخوانی و روان، همان طور که خودش حرف می‌زد. باید بی‌حوصله بخوانی و شاکی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> پل استر را باید با صدای گرم و مرطوب بخوانی. با ریتم غیر یکنواخت: چند جمله را تند و بعد یک پاراگراف را آهسته. اگر توانستی باید بعضی جاها چیزهایی را تکرار کنی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> گراس را باید پیر بخوانی. کسی که زندگی‌اش را کرده و حالا دارد همه چیز را تعریف می‌کند. باید با اشتیاق بخوانی، به شوق رسیدن به جمله بعد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ساراماگو را باید از ته گلو بخوانی و خشک. بیرحم و چرک باید بخوانی و انعکاس صدایت را روی دیوارهای سنگی بشنوی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> سونتاگ را باید با لحن حق به جانب بخوانی و کمی تهاجمی. کسی که همه جوابها را در آستین دارد و منتظر سوال است تا حرف بزند و حرف بزند و حرف بزند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> نابوکوف را باید جدی بخوانی، به گونه‌ای که طنز ته گلویت را بشود دید. موقعیت وحشتناک را چنان آغشته به زیبایی و با صدایی صمیمی برای خودت رسم کنی، که خودت بخواهی دل به خطرش بزنی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> هاشک را باید با صدایی کمی زیر بخوانی. با ده صدای مختلف بخوانی، صد لحن. هر کسی برای خودش یک کتاب می‌شود در کارهایش. باید یک نمایشنامه یک نفره اجرا کنی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> کاپوتی را باید به گونه‌ای بخوانی که فیلیپ سیمور هافمن نشان داد. درست همان‌طور.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-493495031829157662014-01-31T21:21:00.000+01:002014-01-31T21:21:35.832+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://iconicphotos.files.wordpress.com/2014/01/20111010.jpg?w=700&amp;h=507" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://iconicphotos.files.wordpress.com/2014/01/20111010.jpg?w=700&amp;h=507" height="464" width="640" /></a></div> <div style="text-align: center;"> (source: <a href="http://iconicphotos.wordpress.com/2014/01/31/last-public-execution-by-guillotine/">Iconic Photos</a>)</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> هنوز هم بعضی از کسانی که در صبح هفدهم ژوئن ۱۹۳۹ شاهد آخرین اعدام در ملاء عام فرانسه بودند، زنده هستند - یکی از آنها، کریستوفر لی. اوژن وایدمن، آخرین نفری بود که جلوی دیدگان شهروندان برابر تیغه گیوتین زانو زد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> وایدمن، محکوم شده بود به چند آدم‌ربایی و قتل. محاکمه‌اش نقطه‌ اوجی بود در تابستان ملتهب ۱۹۳۹. نشریات زرد خیلی زود لقب &nbsp;"خون‌‌آشام ژرمنی" را برای این متولد فرانکفورت درست کردند. اعدامش در برابر زندان سن پی‌یر در ورسای، سر و صدای زیادی به پا کرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> بعد از اعدام او، روزنامه‌ها مخصوصا از رفتار و برخورد تماشاچیان خشمگین بودند. "پاریس سوار" گفت که مردم &nbsp;"چندش‌آور" و "بی‌نظم" بودند و "همدیگر را هل می‌دادند، فریاد می‌کشیدند و سوت می‌زدند". از دیگر گناهانی که این روزنامه معتبر نابخشودنی می‌دید، آن بود که مردم "ساندویچ می‌لمباندند". برای مقامات مسوول از این هم بدتر، تاخیری بود که مردم در مراسم گردن‌زنی به وجود آورده بودند. اعدام تا پس از تاریک روشن صبح به درازا کشید و نور زیاد، عکس گرفتن با کیفیت بالا را - و همچنین گرفتن یک فیلم کوتاه را - ممکن کرد. دولت گفت که متاسف است از انجام این اعدام، که قرار بود "تاثیر اخلاقی" در جامعه داشته باشد و اکنون کاملا برعکس نتیجه داده است. رییس جمهور وقت فرانسه "لوبرون" دستور داد که پس از آن، اعدام فقط پشت درهای بسته انجام شود.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> در آن زمان، فرانسه واقعا یک استثنا بود. سنت گرانقدر و هزاران ساله کشتن در برابر چشم مردم، به سرعت در غرب برچیده می‌شد. بیشتر ایالت‌های آلمان در دهه ۱۸۵۰ اعدام در ملاء عام را ممنوع کرده بودند. انگیس آخرین اعدام از این دست را در سال ۱۸۶۸ انجام داد و بیشتر اقمارش هم از او پیروی کردند. بعد از آن، ممنوعیت اعدام برابر چشمهای مردم سرعت گرفت. دانمارک لیبرال در سال ۱۸۸۲ به ممنوع کنندگان پیوست و در سال ۱۹۳۳ هم در کل مجازات اعدام را برچید. در سال ۱۹۳۶، کنتاکی آخرین ایالت آمریکا بود که اعدام را از خیابان‌ها جمع کرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> (منبع: وبلاگ دوست داشتنی&nbsp;<a href="http://iconicphotos.wordpress.com/2014/01/31/last-public-execution-by-guillotine/">Iconic Photos</a>)</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> -- آخرین اعدام با گیوتین در فرانسه، سال ۱۹۷۷ انجام شد. حمیده جندوبی، آخرین قربانی بود. (منبع&nbsp;<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hamida_Djandoubi">+</a> )</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> -- فرانسه مجازات اعدام را در سال ۱۷۹۵ لغو کرد. ناپلئون دوباره از سال ۱۸۱۰ آن را به قانون بازگرداند و تا سال ۱۹۸۱ هم باقی ماند. در سال ۲۰۰۷ اعدام از قانون اساسی فرانسه هم پاک شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> -- توسکانی، اولین دولت دوران مدرن بود که اعدام را لغو کرد: سال ۱۷۸۶</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> -- ونزوئلا اولین کشوری است که اعدام را لغو کرده (سال ۱۸۶۳) و سپس سن مارینو (۱۸۶۵)، کوستاریکا (۱۸۷۷)، پاناما (۱۹۰۳)، اکوادور (۱۹۰۶)، اوروگوئه (۱۹۰۷)، کلمبیا (۱۹۱۰).&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> -- اگر همه تعداد اعدام‌ها را در جهان جمع کنید و در سه ضرب کنید، هنوز هم به رکورد چین نرسیده‌اید.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> (منبع: <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Use_of_capital_punishment_by_country">ویکیپدیا</a>)</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-37592201557327820042014-01-09T19:22:00.001+01:002014-01-09T19:22:41.489+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - والله راستش من از جاهایی که از دم قبرستون آدم باید رد بشه، خوشم نمیاد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> این جمله، پای ثابت شروع تعریف مادر بود و احتمال دارد که هنوز هم باشد، از تصادف برادر کوچکترمان. مینی‌بوس زده بودش، یا شاید برعکس او دویده بود و به بدنه ماشین در حال حرکت خورده بود که ناگهان از پشت دیوار "بهشت‌آباد" پیداش شده بود. دنبال توپ رفته بود، یک اتفاق کاملا کلاسیک. یادم نیست که مدرسه می‌رفت یا نه، فکر کنم می‌رفت. روزی از تعطیلات نوروز، باغ یکی از آشناها، درست بعد از قبرستان.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - دیدم بچه‌ها میگن آتیش آتیش، فکر کردم ماشین آتیش گرفته. نگو اینا هول شده بودن میگفتن ماشین ماشین.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> فکر کنم درست می‌گوید. دست و پایمان را گم کرده بودیم. پدرم دوید و بچه را بغل کرد. این منظره را خوب به یاد دارم. برای من شد یکی از لحظات گزنده و تلخ، برای او یک نقطه اوج (می‌دانید از چه می‌گویم؟ از تعریف چندین و چند باره داستان، بدون خستگی، بی جا انداختن جزئیات از دید خودش، با همه حواشی، همه دیالوگ‌ها، بحث‌ها، دعواهای کوچک و بزرگ، تلاش برای تقلید لهجه‌ها حتی، تغییر ریتم تعریف برای اوج و فرود دادن به داستان. جایی که بچه را بغل می‌کند، یک نقطه اوج است. جایی که می‌تواند مکث کند، یک سکوت چند ثانیه‌ای، زل بزند به چشمهای تک‌تک شنوندگان، به نوبت و بسیار شمرده. ادامه این پرانتز، کمی جلوتر) تا نفس مستمعین کرام را بگیرد. از چشمان من، در آن گیر و دار پرتنش، بیهوده‌ترین کار و لغوترین تصمیم، ایستادن چندثانیه‌ای رو به قبله بود (که نمی‌دانم چطور با آن سرعت پیدایش کرد) با بچه‌ای روی دستانش. از دید خودش لابد ابراهیم خلیل‌الله بوده، صحنه‌ای باشکوه از خلوص برابر پروردگار. ایمانش بر همه حواس "فائق" آمده بود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - گفتم: خدایا به خودت سپردمش. به خودت سپردمش. بچه‌م رو ازم نگیر. کمکش کن. کمکم کن.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> (ادامه پرانتز قبلی: اینجا معمولا جمله‌ها بستگی به حال و هوای لحظه‌ای گوینده تغییر می‌کنند ولی فضای کلی، همیشه یکسان ترسیم می‌شود. وقت نگاه به چشمها رسیده و یکی دو تا احسنت لابد. نشان دادن ایمان استوار به جمع و خودش. حالا ضرباهنگ تغییر می‌کند. رسیدن به بیمارستان، پدیده‌ای سریع است. باید عرق شنوندگان هم درآید، به مانند گوینده. پرانتز قبلی برای همیشه تمام شد)</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - بعد به من گفتن که چیزیش نشده، یه کم صورتش زخم شده و دماغش شکسته. من فهمیدم داغون شده. یه مادر این چیزا رو میفهمه. دماغش خورد شده، چونه‌ش شکسته، ابروش پاره شده، ده تا بخیه تو صورتش خورده. دو تا دندونش شکسته، لبها و لثه‌هاش بخیه خورده</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> آمار این‌ها را خوب داشت، اقلا درست می‌گفت و ساده. همه تصویر ذهنیش از ماجرا، خلاصه می‌شد در چند جمله. سرراست. داستانی نداشت که بگوید، جزییاتی نداشت. می‌دانستی ده بار دیگر تعریف کند، همین اتفاق‌ها می‌افتد. با احساسات کسی بازی نمی‌کند. جریان اصلا برایش در همین شکل و قالب، یک تراژدی تمام عیار است. احتیاج به چاشنی ندارد، به جمله‌پردازی، به لفاظی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> پدر هم لفاظی بیهوده نمی‌کند. داستان می‌گوید، از فن بیانش بهره می‌برد. همه جزئیات را به خدمت می‌گیرد تا لج تو را درآورد از حاشیه‌ها و به اصل که می‌رسی، تشنه‌ای و خسته. دنبال چشمه بودی و به چاه رسیدی با دلو پاره‌ای در کنارش. واقعیت برایش چیز دیگریست. داستان خالص، حقیقت برهنه، نمی‌گیردش. جزئیات را طوری به خاطر می‌سپارد که انگار هر لحظه اراده کند، همه چیز پیش چشمانش به رقص درمی‌آید. با احساساتش بسیار زیاد درگیر است. واقعیت و داستان را گاهی گم می‌کند حتی. گاهی برداشت فوق دراماتیکی دارد از موضوع ساده‌ای که برابر چشمانش است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - این جمله که گفتی، یه تیر خلاص بود به شقیقه من. خودم رو کوچیک کردم با ... حرف زدم، حالا میگی ... رو دیگه نمی‌خوام؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - من اون رو نگفتم نمی‌خوام. اصلا حرفم یه چیز دیگه بود.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> گاهی هم منجر به خلق می‌شود. آفرینش یک فیلمنامه شاید. تصویر گفتگوی دو مقام بلندپایه حکومتی با جمله‌های احتمالی و فرضی. بدون هیچ گونه مکثی، بدون دندان زدن حرفهایش.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> - حتما گفته که مقام رهبری خبر دارن، البته اینجوری که حرف نمیزنن با هم. حتما میگه حاج‌آقا. حاج‌آقا حتما خبر دارن که ...</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> این گفتگوی احتمالی ربع ساعت دیگر هم ادامه می‌یابد. گویا این جنبه را من به ارث برده‌ام. به وقت شستن ظرفها، دچار نعوظ خاطرات می‌شوم و شکل می‌دهم‌شان. مجبورم دیگر،‌ می‌دانید که، از اندک ابزارهایی است که هنوز در دست دارم و دوستش هم دارم.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-42150045415089845032014-01-06T11:03:00.000+01:002014-01-06T11:27:18.401+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> پیرزن، هنوز هشتاد سالش نشده و خیلی پیر است. گویا زیاد زندگی کرده، بیش از حد خودش و توانش. شاید تند زندگی کرده، همه چیز برایش سریع پیش رفته و تمام شده. حالا کاری ندارد مگر سر زدن به دوستان و بستگانش، شنیدن خبر مردن هم سن و سالهایش، خواندن در گروه کر کلیسا و سرگرم کردن خودش به هر چیز ممکن، مثلا به مقایسه کیفیت قهوه دو جای مختلف. در مورد مرگ می‌خواند و مخصوصا زندگی بعد از مرگ. دوست دارد که تمام نشود. داستان می‌گوید از گذشته‌های سخت و زیبایش، از شوهرش که سرطان گرفت و مرد، از افتخارش به ایمان محکم مسیحی خانواده‌شان و خدمت‌هایشان به کنیا، از مسافرت چند هفته قبلش و دیدارش با دوستی قدیمی که یک هفته بعد خانه‌اش آتش گرفت و مرد. در همه داستانها، خودش هم حاضر است. دیگران در نسبت و ارتباط با او تعریف می‌شوند. انگار که اگر خودش در جایی از ماجرا وارد نشود، داستانش دیگر رسمی و مهم نیست.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> و من همه‌اش فکر می‌کنم که این آدم چقدر حوصله‌ام را سر می‌برد. که انسانها چقدر حوصله‌ام را سر می‌برند. چقدر نمی‌توانم گوش دهم دیگر به حرفهایشان و گاهی هم نمی‌توانم بخوانم نوشته‌هایشان را. انگار که در همان چنبره‌ای گرفتار شده‌ام که آن پیرزن. داستانی که از من نگوید یا نتوانم بخشی از خودم را درش پیدا کنم، ارزش شنیدن ندارد. پیش از این می‌توانستم اقلا به چند جمله اولش گوش دهم و بعدش دیگر پیرزن می‌شد صدایی در پس‌زمینه. دوباره به حرف آدمهای درون سرم گوش می‌دادم. حالا دیگر از همان جمله اولش همه چیز محو می‌شود. شاید تصمیم گرفته‌ام که نشنوم مردم را. خودم نمی‌دانم از کی شروع شده و چرا. حرفی که نتوانی در سه جمله تمامش کنی، خواب‌آور است. لغو است. هدر دادن انرژی است. آدمیزاد می‌تواند بنویسد، هزار صفحه، هزاران هزار خط، پر از تکرار و بازگشت به نقطه اول. نوشته‌ها، اقلا حق انتخاب می‌دهند به مخاطبان. کلمات شناور در هوا، مفهوم را نیم‌بند می‌رسانند. بعضی‌هایشان از پهلوی گوش‌ها رد می‌شوند. دچار کژفهمی می‌شوند، دچار تاثیر صدا و لحن گوینده می‌شوند، دچار گمشدگی و دگرگونی می‌شوند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> پیرزن، مثل بیشتر آدمهای نسل قدیم این دیار، دایره لغات گسترده‌ای دارد. فعل‌هایش گوناگون است و اصلا برای هر چیزی یک فعل دارد. گاهی نمی‌فهمم چه می‌گوید، ولی چندان هم مهم نیست. حدس می‌زنم و جمله را برای خودم بازسازی می‌کنم. هیچ چیز به هم نمی‌ریزد. هیچ تفاوتی نمی‌کند که فهم من از زندگی چهل سال پیش او و شوهرش در کنیا چه باشد و هیچ تفاوتی نمی‌کند که من درست فهمیده باشم عمر صدساله تختوابش را یا نه. برای او فرق می‌کند که بداند عنوان دقیق شغلی من یا رشته‌ام چیست. برایش مهم است که بداند چطور باید اسمم را درست بگوید، اسم فلان چیز به فارسی چه می‌شود. همین است که او می‌گوید بسیار از دیدار ما خوشحال شده و لذت برده از حرف زدن با ما، ولی من فقط می‌توانم به دروغ بگویم که چقدر برایم جذاب است داستانهایش و چقدر خوشحالم که باز هم دیدمش و اصلا نمی‌توانم صبر کنم تا دوباره با هم قرار بگذاریم.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> اقلا او در وجود خودش تناقضی نمی‌بیند. در عوض گاهی فکر می‌کنم حتی اعضای داخلی‌ام در تعامل با هم به تناقض رسیده‌اند.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-56965312207547872262013-12-25T17:24:00.001+01:002013-12-25T17:24:14.005+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - دیگه تعطیلاتتون شروع شده؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - آره، یعنی از دوشنبه شروع میشه. شنبه یکشنبه که حساب نیست.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - چقدر تعطیلی دارید؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - دو هفته تقریبا. یه کمی بیشتر.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - عیدتون کیه؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - عید ما که نیست، ولی کریسمس چهار روز دیگه‌س</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - عیده دیگه به هر حال، تعطیلید.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - حالا به هر حال، یه هفته بعد از کریسمس هم تعطیلی سال نو میاد</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - اهه، با هم فرق داره مگه؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - آره خوب. تولد عیسی با سال نو فرق داره.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - آها. بعد برای اون هم تعطیلید؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - دیگه همه تعطیلی‌ها رو هم دیگه‌س.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - الان مردم لابد مثل شب عید اینجا حسابی مشغول خریدند دیگه.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - دقیقا مثل اونجا که نه. ولی کم و بیش شبیه هست.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - بعد هم این هفته آخر همه چیز تق و لقه. چرا باید سر کار بری؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> - اونقدر هم تق و لق نیست که همه چیز خوابیده باشه.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> ...</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> ..</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> .</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> و به همین کیفیت و روال، هر سال تکرار می‌شود. این، بار پنجمش است. نمی‌دانیم چند بار دیگر باید گفت و تکرار کرد. برای طرف مهم نیست، برای ما هم همینطور. شاید حتی می‌دانند همه‌اش را. از سر ناچاری است این حرف زدن، این تکرار. از روی گم کردن واژه‌هاست و اشتراک‌ها. از اجبار فاصله‌هاست و دنیاهایی که چنان به هم غریبه‌اند، که گویی هندسه‌هایشان هم یکی نیست. از ملال است، از موقعیت‌های زجرآور پشت شیشه‌های جادویی. سکوت‌های عذاب‌آور برای گشتن به دنبال سوژه‌ای دیگر. زمان خریدن، برای بیشتر دیدن. وگرنه باید بعد از احوالپرسی، سلام به همه برسانیم و بدرود بگوییم، تا دیداری دیگر. تازه مصیبت آنجاست که به همین خو می‌گیریم و کم‌کم احساس ناراحتی می‌کنیم، اگر که وضعی به جز این داشته باشیم.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-12517936754957285792013-12-24T16:05:00.001+01:002013-12-24T16:07:05.803+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> خیلی‌ها امروزه جورج لینکلن راک‌ول را به خاطر نمی‌آورند. او را باید به خوبی به خاطر سپرد و نه برای خوبی.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://iconicphotos.files.wordpress.com/2013/12/tumblr_mps5s6khvo1qgumm4o1_1280.jpg?w=700&amp;h=468" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="427" src="http://iconicphotos.files.wordpress.com/2013/12/tumblr_mps5s6khvo1qgumm4o1_1280.jpg?w=700&amp;h=468" width="640" /></a></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> در این عکس (به تاریخ ۲۵ فوریه ۱۹۶۲) ایو آرنولد صحنه‌ای سوررئال را شکار کرده است: راک‌ول در آمفی‌تئاتر بین‌المللی شیکاگو و بین دو عضو "حزب نازی آمریکایی" نشسته و به سخنرانی ملکوم ایکس برای مسلمانان سیاه‌ پوست &nbsp;گوش می‌دهد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> این، بخشی ناشناخته از تاریخ آمریکاست. زمانی که ایده برتری نژادی راک‌ول و ملت اسلامی مالکوم ایکس، جدایی طلبی را به نهایت رساند و پیشنهاد تشکیل دو ملت مستقل داد که فقط رنگ پوست جدایشان کند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> راک‌ول با مضحکه شدن خود هیچ مشکلی نداشت. او باور داشت که همه سیاه‌پوستان باید به آفریقا فرستاده شوند و هر یهودی باید اخته شده و اموالش مصادره شود - تنفری که در برابر انزجارش از "همجنس‌بازها"، ناچیز بود. او می‌خواست "خائن"هایی مثل ترومن (رئیس جمهور پیشین) و آیزنهاور را به دار بیاویزد. وقتی که مجله پلی‌بوی یک گزارشگر سیاه‌پوست(*) برای مصاحبه با او فرستاد، راک‌ول تفنگش را روی میز کنار دستش گذاشت و در تمام مدت مصاحبه از آن دور نشد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> امروزه قابل درک نیست که با گذشت تنها پانزده سال از جنگ جهانی دوم،چگونه کسی (که یک کهنه‌سرباز آن جنگ هم بوده است) می‌تواند نسخه آمریکایی حزب نازی را پایه گذاری کند، خودش را هیتلر آمریکایی بنامد و نشان نازی‌ها را چنان فراوان در آمریکا گسترش دهد. ولی آن روزها، روزهای کنجکاوی و کشف بود. به خاطر تلاش حکومت در تبرئه مردم عادی بود (که اکنون و در زمان جنگ سرد، متحدان آمریکا شده بودند) و نیز به دلیل کمبود رسانه‌های جمعی پرمخاطب، کمی طول کشید تا مردم عادی اهمیت و ابعاد فاجعه هولوکاست را دریافتند. بسیاری، از جمله سربازانی که آن جنایات را به چشم دیده بودند، باور داشتند که این برنامه آزار یهودی‌ها، بخشی از مبارزه آنها علیه ستم و قحطی در اروپا بوده است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> در زمانی که این عکس گرفته شد، این افکار به سرعت نابود می‌شدند. محاکمه آیشمن در سال ۱۹۶۱ حقایق هولناکی را یکی پس از دیگری آشکار کرد. هر روزی که می‌گذشت، آمریکا &nbsp;از چیزی که راک‌ول فکر کرده بود، بیشتر فاصله می‌گرفت. راک‌ول که مدام بیشتر در پارانویا فرو می‌رفت، در سال ۱۹۶۷ به دست معاون سابقش کشته شد. هنوز هم حزب او فعال است و از توییتر هم استفاده می‌کند. عجب تناقضی وجود دارد بین ابزار قرن بیست و یکمی که استفاده می‌کند و ایدئولوژی قرن نوزدهمی که تبلیغ می‌کند!</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <span style="font-size: x-small;">(*) آن خبرنگار پلی‌بوی، آلکس هیلی بوده است. نویسنده "ریشه‌ها"</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <span style="font-size: x-small;">- این نوشته و عکس همراهش/ ترجمه‌ای است از <a href="http://iconicphotos.wordpress.com/2013/12/18/george-lincoln-rockwell-even-arnold/">این نوشته</a> وبلاگ دوست داشتنی <a href="http://iconicphotos.wordpress.com/">Iconic Photos</a></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <span style="font-size: x-small;">- &nbsp;خواندن بیشتر در مورد <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Eve_Arnold">Eve Arnold</a>&nbsp;و<a href="http://en.wikipedia.org/wiki/George_Lincoln_Rockwell"> George Lincoln Rockwell</a> در ویکیپدیا</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <span style="font-size: x-small;">- شاید داستان ارتباط او و ملکوم ایکس، به صورتی که نویسنده تعریف کرده، چندان دقیق نباشد.</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <span style="font-size: x-small;"><br /></span></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://i.telegraph.co.uk/multimedia/archive/02100/eve-snowdon_2100883b.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="250" src="http://i.telegraph.co.uk/multimedia/archive/02100/eve-snowdon_2100883b.jpg" width="400" /></a></div> <div style="text-align: center;"> <span style="background-color: white; color: #404040; font-family: arial; font-size: 11px; line-height: 15.171875px; text-align: start;">&nbsp; Eve Arnold photographed by Lord Snowdon</span><span style="background-color: white; color: #404040; font-family: arial; font-size: 11px; line-height: 15.171875px; text-align: start;">&nbsp;in 2001 (source : <a href="http://www.telegraph.co.uk/news/obituaries/culture-obituaries/8995621/Eve-Arnold.html">telegraph.co.uk</a>)</span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-58107927511996923752013-12-23T18:11:00.002+01:002013-12-23T18:11:27.183+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: inherit;">چند روز پیش به دنبال چیزی می‌گشتم (که واقعا یادم نیست چه بود) و به کاتبان وحی رسیدم. این که چند نفر بوده‌اند و آیا شناخته شده هستند یا نه، برایم سوال شد.</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: inherit;">کاتبان وحی گویا تعداد چندان مشخصی ندارند. چهار یا پنج نفرشان سرشناس هستند، عده‌ای کمتر شناخته شده و شماری هم گویا ناشناس. تعداشان از بیست و سه تا چهل و پنج نفر گفته شده است. در این میان، از کسانی نام برده شده که شیعیان نامشان را به عنوان دشنام استفاده می‌کنند.&nbsp;</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: inherit;">یکی از مهم‌ترین نویسندگان، علی بن ابی‌طالب بوده است. برخی منابع گفته‌اند که آیه‌ای نازل نشد، مگر آنکه پیامبر ابتدا آن را و تفسیرش را بر علی خوانده باشد. با توجه به این که علی در زمان برانگیخته شدن محمد تازه ده سالش شده بود، باید با موجودی خارق‌العاده طرف باشیم که گویا این، خوشایندترین تفسیر به ذائقه ملت است. هیچ کس نمی‌پرسد که چرا یک بچه از ده سالگی می‌تواند هر متنی را با تفسیر بنویسد و حفظ کند، بلکه توجه همه به معجزه جلب می‌شود. راستی،&nbsp;</span><span style="font-family: inherit;">خلفای چهارگانه و عمرو عاص هم از نویسندگان هستند ولی منفورند. نمی‌دانم چه کنم با آیه‌هایی که این انسان‌های نابکار نوشته‌اند.</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-family: inherit;"><br /></span></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> یک نکته جالب، <a href="http://www.andisheqom.com/Files/quranolom.php?idVeiw=3779&amp;level=4&amp;subid=3779">این نوشته</a>&nbsp;بود. می‌گوید که پیامبر به ظاهر خواندن و نوشتن نمی‌دانست، چون کسی ندیده بود که بخواند یا بنویسد ولی جایی گفته نشده که بلد نبوده است. بی‌سوادی، نقص است و در پیامبر راه ندارد. او، عادت به خواندن و نوشتن نداشته برای اینکه معروف نشود به این کار و متهم نشود به دست بردن در قرآن. علامه طباطبایی هم گفته‌اند که "ظاهر عبارت نفی عادت بر نوشتن و خواندن است و این در جهت استدلال مناسب تر است". حالا به جایی می‌رسیم که باید نوشته را به گونه‌ای تفسیر کرد که مطلوب از آن مستفاد گردد! ایشان در جایی دیگر فرموده‌اند: "قرآن به صورت امروزی در عهد رسالت ترتیب داده نشده بود، جز سوره های پراكنده بدون ترتیب و آیه هایی كه در دست این و آن بود ودر میان مردم به طور متفرق وجود داشت".&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> سوال بسیار بزرگ بنده، میزان اعتماد است به این همه آدم، که در بازه‌های زمانی متفاوت نوشته‌های مختلفی را نزد خود نگهداری کرده‌اند و بعدا همه را یک‌جا جمع آورده‌اند. چطور می‌شود اطمینان کرد به این همه آدم مختلف، که یک حرف هم جابجا نکرده باشند؟ البته که جواب هم دارد: آخر سر یک بار قران به صورت کامل نازل شده و همه می‌دانند که متن کاملش چیست. برادران! سوراخ‌ها را با گل نپوشانید. باز هم دعوتتان می‌کنم به خواندن زندگی جوزف اسمیت و داستان مورمون‌ها.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> و در آخر، <a href="http://www.askdin.com/thread962.html">یک داستان جالب </a>من را میخکوب کرد:</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> عبد الله بن سعد بن ابى‌السرح يكى از نخستين كاتبان وحى بود كه خط خوشى داشت اما پس از مدتى مرتد شد و از مدينه به مكه گريخت. در آنجا به خود می‌باليد كه گاهى به جاى "سميع"، يا به جاى "خبير"، "بصير می‌‏نوشته است تا اين‏كه درباره او دو آیه نازل شد. وى يكى از شش نفرى بود كه روز فتح مكه، پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم فرمان قتل او را صادر كرد اما عثمان، برادر رضاعى عبداللَّه بن سعد چند روز بعد او را نزد رسول خدا آورد و اصرار كرد كه او را امان بدهند، رسول خدا ساعتى درنگ فرمود سپس او را امان داد. وقتى از آنجا خارج شدند پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم به اصحاب فرمود: چرا كسى از شما گردنش را نزد؟ يكى از آنان گفت: چشم دوخته بوديم كه اشاره‏اى بفرمايى! پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم فرمود: اشارت چشم در شأن پيامبران نيست؛ بدين ترتيب، او هم رها شد و كرد آنچه را كه كرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> این داستان را باید دشمنان یک پیامبر ساخته باشند، نه اینکه دوستانش نقلش کنند. رسول خدا امان نمی‌دهند و بعد انتظار دارند کسی بفهمد منظورشان را و سر یک نفر را برای جابجا کردن سمیع و خبیر (که نمی‌دانیم اصلا طرف راست گفته یا نه، و از سوی دیگر هنوز در قران هست یا نه، و اصولا چقدر مهم است که باشد یا نباشد) بزند. در آخر هم می‌فرمایند که در شأن پیامبران نیست اشارت چشم. دقت کنید: در شأن پیامبران نیست. این داستان عجیب روی اعصاب من راه رفته است در این چند روز. ما داریم در مورد معیار حق و باطل حرف می‌زنیم. در مورد رفتار دوگانه بزرگترین انسان یک دین.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> به دنبال اثبات هیچ چیزی نیستم و هیچ هدف خاصی را دنبال نمی‌کنم. به نظرم باید در مورد همه چیز دو بار فکر کرد. باید دید انتقادی داشت و بدون استثنا هر چیزی را به سوال گرفت. آزارنده است این همه حفره و نامعینی در چیزهایی که مردم برایشان عملا جان می‌دهند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> البته جوابش را خودم می‌دانم: اگر متن از بالا آمده باشد، حتما خودش به نحوی کارها را ترتیب داده که تغییری در متن ایجاد نشود. از طرفی متن به گونه‌ای است که نمی‌تواند از بالا نیامده باشد. پس خدایی هست و دینی فرستاده که باید بر آن بمانیم. همین.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <span style="font-size: x-small;">منابع<a href="http://www.pajoohe.com/fa/index.php?Page=definition&amp;UID=37932">: پژوهشکده باقرالعلوم</a>، <a href="http://www.andisheqom.com/Files/quranolom.php?idVeiw=3779&amp;level=4&amp;subid=3779">اندیشه قم</a>، <a href="http://www.askdin.com/thread962.html">گفتگوی دینی</a>،&nbsp;<a href="http://rafsanjan.hodat.ir/index.aspx?siteid=510&amp;pageid=43880&amp;newsview=45631">حوزه علمیه رفسنجان</a></span></div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-52342736991060224662013-12-20T21:42:00.000+01:002013-12-20T21:45:18.676+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> من معمایی هستم در نه بخش، &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> یک فیل، خانه‌ای بزرگ،</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> یک خربزه خزنده بر دو پیچک.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> میوه‌ای سرخ، عاج‌گون، کُنده‌ای مرغوب!</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> این قرص بزرگ نان، ورآمده است از مخمر.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> پول، تازه ضرب شده است در این کیف بزرگ.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> من یک وسیله‌ام، یک مرحله، گاوی درون گوساله.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> من یک کیسه سیب سبز خورده‌ام،</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> سوارم بر قطاری که پیاده نمی‌توان شد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> I’m a riddle in nine syllables,&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> An elephant, a ponderous house,&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> A melon strolling on two tendrils.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> O red fruit, ivory, fine timbers!&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> This loaf’s big with its yeasty rising.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> Money’s new-minted in this fat purse.</div> <div style="text-align: justify;"> I’m a mean, a stage, a cow in calf.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> I’ve eaten a bag of green apples,&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> Boarded the train there’s no getting off.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> سالها پیش بود که برادرم این شعر را خواند، کتاب را بست، به سویم برگشت، دهانش را باز کرد و نعره‌ای کشید. شعر، به خصوص شعر غیرفارسی، هیچ وقت برایم&nbsp;چندان&nbsp;علاقه‌برانگیز نبوده است. این هم کنار خرت و پرت‌های دیگر به مدت بیش از ۱۵ سال گوشه مغزم مانده بود. نمی‌دانم چه شد که به یادش افتادم. به یاد همان بخش "گاوی درون گوساله" که فک کامیار را به زمین انداخته بود. گشتم و از <a href="http://poetry.rapgenius.com/Sylvia-plath-metaphors-lyrics#note-1378807">اینجا</a> پیدایش کردم،&nbsp;به همراه یک تفسیر کوتاه که آن را هم کاملا خلاصه ترجمه می‌کنم (شماره‌ها، تناظر یک به یک با بندهای شعر دارند):</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۱- پلات (یا گوینده) در آغاز می‌گوید که شعرش را چگونه باید فهمید. &nbsp;او یک معماست و دارد خودش را به بازی می‌گیرد. دقت کنید به عدد ۹. ۹ خط شعر، ۹ هجا در هر خط، تعداد واژگان هر خط هم مضربی از ۹. نام شعر (استعاره‌ها) هم می‌خواهد بگوید که باید به این عدد توجه داشت.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۲- گوینده باز هم دارد خودش را دست می‌اندازد و طعنه می‌زند به جثه بزرگ خودش.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۳- پلات (یا گوینده) احتمالا اشاره دارد به تلو تلو خوردنش به هنگام راه رفتن بر روی پاهایی (به نسب جثه) نازک که خربزه‌ای را بر دوش دارند.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۴- سرخ، جلب توجه به گوشت (نوزادی که در او شکل گرفته). عاج‌گون، اشاره به باروری تخمک‌هایش. باید این کنده مرغوب بالاخره بیفتد (بی‌افتد؟بیافتد؟؟) و به دنیا بیاید.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۵- پلات دارد شکمش را با نان ورآمده مقایسه می‌کند</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۶- اشاره به داشتن چیزی ارزشمند و تازه.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۷- &nbsp;(نامرتبط به آن مرجع و نظر شخصی) پلات خودش را یک وسیله و ابزار می‌بیند، در یک دوره گذرا. گاوی درون گوساله، به نظرم یک اشتباه در ترجمه است. اینجا ترجمه‌ای در دست ندارم و هرجا که فارسی این شعر را در اینترنت پیدا کردم، باز هم همین‌طور ترجمه شده بود. گویا باید "گاوی پا به ماه" ترجمه شود یا "گاوی حامله". این عبارت در انگلیسی به چنین مفهومی به کار می‌رود. (مترجم آن مجموعه شعر را به خاطر ندارم.)</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۸- اشاره به ویار داشتن و خوردن سیب ترش؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> ۹- این بند با توجه به بقیه شعر و مسلم بودن حاملگی، قابل لمس است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> اگر دوست داشتید بیشتر بخوانید، <a href="http://dc.cod.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1027&amp;context=essai">این</a> را هم پیدا کرده بودم که تفسیر بهتری بود ولی باز هم (مثل همان منبع بالا) توسط یک دانش‌آموز نوشته شده است. حالا خواستم بگویم که گاهی خاطراتی به سراغمان می‌آید، سخت دردسرزا.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-33568735353162065792013-12-01T16:55:00.003+01:002013-12-01T16:55:59.230+01:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://www.culturainquieta.com/media/k2/items/cache/e7bf886df6c9c3ddfe777f332641bb76_L.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="444" src="http://www.culturainquieta.com/media/k2/items/cache/e7bf886df6c9c3ddfe777f332641bb76_L.jpg" width="640" /></a></div> <div style="text-align: center;"> <span style="font-size: x-small;"><span style="background-color: white; color: #222222; font-family: Oxygen, Arial, sans-serif; line-height: 28px; text-align: start;">Photographer: Oded Balilty.</span><span style="background-color: white; color: #222222; font-family: Oxygen, Arial, sans-serif; line-height: 28px; text-align: left;">The picture was awarded with the Pulitzer Price in 2007.(</span><a href="http://www.culturainquieta.com/en/fotografia/item/3075-the-power-of-one.html" style="text-align: right;">Cultura Inquieta</a>)</span></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> در توضیح عکس نوشته شده: در سال ۲۰۰۶، دولت اسرائیل دستور داد که مهاجران یهودی جاهایی را تخلیه کنند. اودد بالیلتی، عکاس آسوشیتد پرس، این عکس را وقتی گرفت که برخورد پلیس با معترضان به خشونت کشیده شده بود. عکس، شجاعت زن جوانی را در برخورد با نیروهای دولتی نشان می‌دهد. ینت نیلی، دختر شانزده ساله در عکس بالا، می‌گوید: "این عکس، مایه شرم دولت اسرائیل باید باشد، نه افتخار. عکس چیزی است شبیه یک اثر هنری، ولی اتفاقی که آنجا افتاد از گونه دیگری بود. اینجا من را طوری می‌بینید که انگار یکی برابر بسیاری ایستاده است. ولی در واقع پشت سر آن همه آدم، یک نفر (ایهود اولمرت، نخست وزیر وقت اسراییل) است و پشت سر من، خدا و ملت اسراییل. (منبع:&nbsp;<a href="http://www.culturainquieta.com/en/fotografia/item/3075-the-power-of-one.html">Cultura Inquieta</a>)</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> در نگاه اول، زیبا بود و تاثیرگذار. خود عکس، هیچ کم ندارد. داستان، سوژه، متن و حاشیه، آدمهایی که انگار هزار هزار پشت سر هم صف کشیده‌اند تا یک نفر را از سر راه بردارند. داستان را که خواندم، همه چیز در هم پیچید و نابود شد. دو ملت سر هیچ در جنگند. یکی از آنها، می‌گوید که روی زمین خودش ایستاده و دیگری، خاک مقدس را به ارث برده است، از خود خدا. ترسناک است این باور استوار و پافشاری بر عقیده، وقتی که منبعش را کتابی کهن بدانند با منشاء موهوم. یک دختر شانزه ساله، هیچ شکی به خودش راه نمی‌دهد که یک ملت را پشت سرش دارد و خدا را، برای بازپس‌گیری سرزمین موعود. خشتهایی که موسی از بوته‌ای آتش‌گرفته پیدا کرد، هنوز هم چراغ راه زندگی اوست (اصلا اجازه بدهید دعوتتان کنم به دوباره خواندن <a href="http://shvejk.blogspot.de/2013_03_01_archive.html">در مورد جوزف اسمیت</a>، تا ببینید چطور می‌شود نه تنها پیامبر شد، که ظرف کمتر از دویست سال چند میلیون رهرو هم جمع کرد). می‌جنگد برایش و می‌میرد. با که می‌جنگد؟ حکومت دینی فاشیستی که خودش برای (یا اقلا به بهانه) سرزمین موعود دارد می‌جنگد. این عکس، زده است روی دست هر چه تعصب و حماقت. او، برای خانه‌اش نمی‌جنگد - که آن را در سرزمینی ساخته، نه مال خودش و نه مال دولتش - بلکه برای خدا و خاک مقدسی می‌جنگد که تورات وعده‌اش را هزاران سال قبل داده است. برای تداوم چرخه معیوب حماقت می‌جنگد و این اصلا به دین، مذهب، فرهنگ، جامعه، قبیله، کشور یا مرز خاصی محدود نمی‌شود. برای خود حماقت است که می‌جنگد. تصویر به این خوبی ساخته، عکس به این خوبی گرفته و بعد فقط یک جمله، یک توضیح &nbsp;کوتاه در باره‌اش، همه چیز را از بین برده است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> این قدرت یک دختر به توان خدا نیست، یک نفر است به پشتوانه هیچ و توهم خدا.</div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: right;"> در آخر باید بگویم که تصمیم گیری بسیار سخت است. از سوی دیگر باید در نظر بگیریم که دولت اسرائیل برخورد سخت و خشنی با شهروندان خودش داشته است و آنها را از خانه‌شان بیرون رانده. نمی‌شود مقاومت نکرد. تصویر بزرگتر را که می‌بینیم، زمین را کسانی دیگر صاحب بوده‌اند. اینجا تمرکز و توجه من می‌ماند روی همان بلاهت نهفته در حمایت خدا از قوم به ارث برنده سرزمین موعود.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7820847189829059019.post-48675240200172802362013-10-19T12:06:00.001+02:002013-10-19T12:06:14.271+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> بیست فضانورد تصمیم می‌گیرند به مریخ بروند. تمام وسایل زندگی روی سیاره سرخ برایشان فراهم است و نه تنها برای ۲ سال ذخیره دارند، که پروازهای منظم از زمین هم آذوقه به دستشان می‌رساند و ارتباط همیشگی تلفنی و اینترنتی هم با زمین دارند. ممکن است بچه‌دار هم بشوند و هرچند سفر نسل اول مسافران مریخ فعلا برگشت‌ناپذیر است، شاید نسل دوم آنها بتواند به زمین هم بازگردد. آیا این کار اخلاقی است؟ اگر که نسل اول به تصمیم خود رفته باشند، عادلانه است که انسان‌هایی در فضای بسته تولید کنند، که سرنوشت چندان بهتری نسبت به پدر و مادرشان نخواهند داشت؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> چند روز بود که با خودم کلنجار می‌رفتم و همه تلاشم این بود که شرایط را تا جایی که می‌توانم ایده‌آل در نظر بگیرم: سفر امن، ماندن بی‌خطر بر مریخ، حتی وسایل تفریحی، پشتیبانی مداوم از سوی زمینیان، تعداد زیاد مسافران و ... . محکومیت نسل دوم، نسلی که احتمالا محکوم خواهد بود به ماندن در شرایطی که بر او تحمیل شده، برایم قابل پذیرش نبود. البته که به سادگی می‌شود با وضعیت کودکان روی زمین مقایسه‌اش کرد: اجبار به کار کردن از ۶ سالگی، در حالی که تا آن سن چندان هم کودکی نداشته‌اند. ازدواج در ده سالگی. بچه‌دار شدن در حوالی چهارده سالگی مثلا، و باقی ماجرا. تنها تفاوت اینجاست که شانس فرار زمینیان از سرنوشت، بیشتر است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> اگر کسی از زندگی خود سیر شده باشد، تفنگ به دستش نمی‌دهم و برعکس همه تلاشم را می‌کنم که اشتهای جدیدی برایش دست و پا کنم؛ باعث کشته‌شدنش نمی‌شوم و با او همکاری نمی‌کنم، ولی در نهایت به تصمیمش احترام می‌گذارم. آیا فرستادن چند نفر به یک سیاره دیگر، وقتی که می‌دانیم شانس زنده ماندن کمی دارند، اخلاقی است؟ درباره خطر احتمالی حرف نمی‌زنیم، بلکه می‌دانیم که بازگشتی در کار نیست.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> امشب دنبال جایی می‌گشتم که بحثی و نظری در این باره بخوانم. به برنامه <a href="http://www.mars-one.com/en/">Mars-One</a>&nbsp;رسیدم. جریان از این قرار است که یک آدم ثروتمند (باز لنزدورپ، فوق لیسانس مکانیک از دانشگاه تونته هلند در سال ۲۰۰۳، موسس یک شرکت تولید انرژی بادی در سال ۲۰۰۸، در حال حاضر سرمایه‌گذار و رییس پروژه ابتکاری خودش) به این فکر افتاده که سال ۲۰۲۳ اولین مسافران را روانه مریخ کند. داوطلبان می‌توانند فرم پر کنند و در برنامه‌های آمادگی ثبت نام کنند. از تعداد اولیه (تاکنون نزدیک صد هزار داوطلب) در پایان ۴۰ نفر انتخاب می‌شوند که در یک برنامه تلویزیونی (چیزی مثل Big Brother) شرکت می‌کنند و ضمن آموزش دیدن، توسط بینندگان برنامه از نظر آمادگی بدنی و روحی سنجیده می‌شوند و نمره می‌گیرند. در نهایت این بینندگان هستند که ۴ نفر را برای مسافرت انتخاب می‌کنند. این چهار نفر می‌توانند هر لحظه، حتی چند دقیقه قبل از پرواز، انصراف دهند. به آنها گفته می‌شود که چه خطراتی در انتظارشان است و شرایط زندگی آنها بر مریخ، چگونه خواهد بود. هر دو سال هم چهار نفر دیگر به گروه اول خواهند پیوست. در ویدئوی تبلیغاتی پروژه، به روشنی گفته می‌شود که این داوطلبان، <i>برای همیشه</i> روی مریخ زندگی خواهند کرد.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> حالا جریان را این‌گونه ببینیم: تماشاگران تلویزیونی، عده زیادی را زیر نظر دارند. طبق سلایق و برداشت‌های خودشان، چند نفر را انتخاب می‌کنند و آنها را برای کاری بی‌بازگشت به فضا می‌فرستند و سپس سراغ تیم بعدی می‌روند. نمی‌دانم خوشحال‌ترم که به جای آنها باشم که امتیاز کافی نمی‌آورند، به جای آنها که به فضا می‌روند، یا به جای رای دهندگانی که همکاری مستقیم در برآوردن آرزوی یک انسان دیگر (و غیرمستقیم در کشتن یک انسان) دارند.&nbsp;</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> در <a href="http://www.mars-one.com/en/faq-en/19-faq-health/231-is-this-ethical">وبسایت پروژه</a> می‌خوانیم :</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <blockquote class="tr_bq " dir="rtl" style="text-align: right;"> <div style="text-align: justify;"> مسافرت یک طرفه (یا مهاجرت) به مریخ تا بیست سال آینده تنها راه سفر به این سیاره است. این، به معنی مردود دانستن احتمال بازگشت در سالهای آینده نیست و البته پیشرفت‌های فنی در آینده، مشکلات کار را بسیار کمتر خواهد کرد...</div> <div style="text-align: justify;"> ما همه تلاشمان را می‌کنیم که این سفر تا بیشترین اندازه ممکن، امن باشد...</div> <div style="text-align: justify;"> تمام کسانی که به مریخ می‌روند، به خواست خودشان بوده است. ما تمام تلاشمان را می‌کنیم که آنها را به بهترین شکل، آماده کنیم...</div> <div style="text-align: justify;"> با همه موارد گفته شده، باید تاکید کنیم که این مسافرت هنوز هم یک طرفه است. البته اروپایی‌ها قبلا این کار را کرده‌اند: به استرالیا مهاجرت کردند و نمی‌دانستند که چند سال بعد می‌توانند به راحتی با هواپیما به اروپا بازگردند. شاید در آینده مسافرت مریخ هم این‌طور باشد.</div> </blockquote> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> &nbsp;البته این تنها پروژه مسافرت به مریخ نیست، ولی نزدیک‌ترین آنهاست. وقتی انجام می‌شود که هنوز توانایی فنی بشر، به مرزهای تصور پروژه‌ای برای بازگشت هم نرسیده و برای ماندن هم چندان برنامه درست و روشنی در دست نیست. بخشی از پول برنامه باید از بینندگان تلویزیونی و برنامه Reality TV این پروژه تامین شود و این برنامه‌ها ممکن است در جذب بیننده ناتوان باشند و خلاصه شش میلیارد دلار سرمایه در نظر گرفته شده برای این کار، اصلا واقع‌بینانه نیست. (<a href="http://www.abc.net.au/news/2013-05-15/an-ethical-questions-over-one-way-mars-mission/4690824">منبع</a>) باز هم از نظر فنی، <a href="http://www.theguardian.com/science/across-the-universe/2013/jun/03/space-radiation-mars-mission-debate">گاردین</a>&nbsp;می‌نویسد مقدار تابشی که هر فضانورد در روز دریافت می‌کند، به اندازه دُز سالانه مجاز برای انسان است. سفینه‌ای که بتواند در برابر تابش کیهانی (که چندین برابر قوی‌تر از تابش خورشید است) مقاومت کند اصلا نمی‌تواند از زمین جدا شود، اگر که با مواد موجود ساخته شود. لباس‌های بسیار مقاوم‌تری هم برای زندگی بر مریخ لازم است، تا بتوان شانس زندگی مسافران را از ۵۰۰ روز افزایش داد. همه اینها به کنار، اثرات وحشتناک روانی زندگی در چنین فضایی، اصلا با زندگی در کابین‌های تحقیقاتی زمستان‌های قطب هم قابل مقایسه نیست. افسردگی شدید، دیوانه شدن و تمایل به خودکشی، در کمین زندگی‌کنندگان در آن شرایط است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <i>می‌توان چیزهای زیادی به داوطلبان مشتاق این مسافرت بی‌بازگشت گفت، مثلا: "شما برای پیشرفت علم به مریخ خواهید رفت، در سفری بی‌بازگشت". یا مثلا: " شما برای پیشرفت علم به مریخ خواهید رفت، در سفری بی‌بازگشت. و در آنجا کاملا تنها و ایزوله خواهید بود، به دور از هر گونه دلگرمی و همراهی که می‌تواند شما را افسرده، یا حتی دیوانه کند با تمایل به خودکشی، و فقط در چند ماه. شما و چند همکارتان در مکانی کاملا بسته خواهید بود، برای چند سال یا دهه، بی هیچ شانسی برای جداشدن از آنها. شما دیگر هرگز در یک باغ قدم نخواهید زد و شام در رستوران به همراه دوستان را تجربه نخواهید کرد".</i></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> (برای جلوگیری از طولانی شدن بیشتر، پیشنهاد می‌کنم که متن کامل نوشته بالا را&nbsp;<a href="http://thoughtsarise.blogspot.de/2011/04/one-way-mission-to-mars-ethics-fail.html">اینجا</a>&nbsp;&nbsp;بخوانید.)</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> <br /></div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> انگار همه چیز فراهم شده برای نتیجه‌گیری من: این اگر خودکشی نباشد، آدم‌کشی است. نابود کردن چند نفر است، به بهای سرگرمی عده‌ای. با این شرایط، هیچ بحثی درباره اخلاقی نبودن این کار باقی نمی‌ماند و نتیجه مشخص است.</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> و باز هم بر خلاف فکر بالا: شاید من ناخودآگاه در برابرش جبهه گرفته‌ام، چون بحث اخلاقی بودن این کار از یک فرض به صورت مثال عملی درآمده است. شرایط، نباید این همه اخلاق را عوض کند. اگر که همین مسافرت با فرض امن بودن سفر و ماندن انجام شود، باز هم غیراخلاقی است؟ اراده انسان برای رفتن چه می‌شود؟ اگر که کسی این کار را کرد، باید اجازه بچه‌دار شدن را از او گرفت؟</div> <div dir="rtl" style="text-align: justify;"> و فعلا این درگیری ادامه دارد. تصمیم آسانی نیست. یک بار دیگر دوره می‌کنم:<br /> <br /> ۱- فرستادن انسان به چنین ماموریت بی‌بازگشتی، قابل مقایسه با اولین ماموریت‌های فضایی نیست. آنها شانس زنده‌ماندن داشتند. برای پرواز بی‌برگشت برنامه‌ریزی نشده بود. همین الان هم ساکنان ایستگاه‌های فضایی فقط چند ساعت با زمین فاصله دارند و بیشتر از سه ماه را دور از زمین سر نمی‌کنند.<br /> ۲- موضوع نجات انسان‌های دیگر از یک خطر احتمالی نیست. مثلا نمی‌توان با فداکاری نیروهای امداد و نجات مقایسه‌اش کرد.<br /> ۳- اراده، می‌تواند تمام دلایل را زیر پا بگذارد. تناقض بزرگ من آنجاست که اراده انسان را مقدم بر همه چیز (یا بسیاری از چیزها) می‌دانم ولی اینجا نمی‌توانم دست انسان را باز بگذارم.<br /> ۴- تولید مثل در آن شرایط باید ممنوع باشد. این، ظلم آشکار به کودکان است. از سوی دیگر، بسیاری از خانواده‌های زمینی هم باید از بچه‌دار شدن خودداری کنند. نگاه کنید به زندگی بسیاری از کودکان، که آمیخته است با بدبختی‌های مختلف. شرایط روی مریخ و زمین بسیار متفاوت است، ولی کیست که جلوی اراده دیگری برای تولید مثل را بگیرد؟<br /> ۵- تمام این حرفها از روی بیکاری نیست. اصلا مهم هم نیست که این سفر انجام شود یا نه. اخلاقیات امروز بسیار پیچیده‌تر از گذشته است. مرزهای اخلاق انگار تار و مبهم شده‌اند. اصلا دوست دارم این بحث را زمینه کاری آینده‌ام بگذارم.</div> </div> Anonymoushttp://www.blogger.com/profile/15266303047954468322noreply@blogger.com0