செங்கோவி

காந்தி முதல் விஜய் வரை...

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sun, 28 Sep 2025 20:03:00 +0530

கரூர் பெருந்துயரம். மக்களின் கதறல்கள் கலங்க வைக்கின்றன. 'இந்தியர்களுக்கு தன்னை ஆளத் தெரியாது. காட்டுமிராண்டிகள்' என்ற சர்ச்சிலின் வாக்கினை இன்னும் நாம் உண்மையாக்குகிறோமோ என்ற ஐயம் எழுகிறது. சுதந்திரப் போராட்ட காலத்தில் எப்போதெல்லாம் வன்முறை வெடிக்கிறதோ, மக்கள் கட்டுப்பாட்டை இழந்து வெறியாட்டம் ஆடுகிறார்களோ, அப்போதெல்லாம் காந்தி சுதந்திரப் போராட்டத்தை நிறுத்தினார். மக்களை ஜனநாயகத்திற்கு பழக்கப்படுத்துவது தான் முதல் கடமை என்று நினைத்தார்.

சர்ச்சில் சொன்னதில் உள்ள உண்மையை காந்தி உணர்ந்திருந்தார். வருடக்கணக்கில் கூட அவர் சுதந்திரப் போராட்டங்கள் ஏதும் செய்யாமல், மக்களை நல்வழிப்படுத்த அலைந்து திரிந்தார். அதனால் 'பிரிட்டாஷாரின் கைக்கூலி' என்று தீவிர எண்ணம் கொண்டோரால் பழிக்கப்பட்டார். அந்த வசைகளை பொருட்படுத்தாமல், ‘முதலில் சுதந்திரம் வாங்கி நாம் பதவியில் அமர்வோம்’ என்று நினைக்காமல் உழைத்ததால் இந்தியா எனும் தேசமும் காங்கிரஸ் எனும் பேரியக்கமும் உருவானது. காந்தியிடம் இருந்து பெரியார் பிரிந்தார். ஆனால் காந்திய வழிமுறைகளை எடுத்துக்கொண்டார். பதவி பற்றி எண்ணாமல், மக்களுக்கு முதலில் விழிப்புணர்வை ஊட்டினார். வலுவான திராவிடக் கட்டமைப்பு உருவாக அடித்தளம் அமைத்தார். பெரியாரிடம் இருந்து அண்ணா பிரிந்தார். ஏற்கனவே பெரியாரால் அரசியல்படுத்தப்பட்ட கூட்டம் அண்ணா பின்னால் நின்றது. அண்ணாவுக்குப் பின் அதே கூட்டம் கலைஞர் பின்னால் நின்றது. பின் எம்.ஜி.ஆர் அதே அரசியல்படுத்தப்பட்ட கூட்டத்தில் ஒரு பகுதியை தன்னுடன் கூட்டிக்கொண்டு, அதிமுக ஆரம்பித்தார். எம்.ஜி.ஆர் ஆரம்பித்தது புதுக்கட்சி அல்ல. ஏற்கனவே வலுவான கட்டமைப்பு இருந்த கட்சி தான் இரண்டாகப் பிரிந்தது. புதிதாக கட்சி ஆரம்பிப்பவர்கள் குறைந்தது பத்து வருடங்களாவது கட்சி கட்டமைப்பை வளர்க்கவும், தொண்டர்களை நல்வழிப்படுத்தவும் உழைக்க வேண்டும். அல்லது கேப்டனின் வழியை பின்பற்றலாம். கேப்டன் கட்சி ஆரம்பித்தபோது, பண்ரொட்டி ராமச்சந்திரன் போன்ற பிற கட்சி சீனியர்களை தன் கட்சிக்குள் கொண்டுவந்தார். அவரது ரசிகர் மன்றக் கட்டமைப்பும் மூத்தோரின் அனுபவமும் சேர்ந்தபோது, அரசியல்கட்சியாக தேமுதிக உருமாறியது. அரசியல் என்பது அதிகாரம் மட்டும் அல்ல. தன்னை நம்பும் மக்களின் வாழ்க்கையுடன் விளையாடும் விளையாட்டு. இதைத் தான் விஜய் போன்ற புதுக்கட்சிகளின் தலைவர் முதல் தொண்டர்வரை மனதில் நிறுத்த வேண்டும். முதலில் உங்களை தகுதிப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள். பதவி தேடி வரும்.

ALP: என் ஜோதிடத் தேடலின் தீர்வு

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Wed, 15 Nov 2023 23:10:00 +0530

என் மனைவியைப் பெண் பார்க்கப் போயிருந்தபோது. இருவீட்டாருக்கும் பரம திருப்தி. மாப்பிள்ளை-பெண்ணுக்கும் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்துப்போன சமயத்தில் ‘இந்தாங்க. பொண்ணு ஜாதகம்’ என்று ஒரு ஜாதகம் நீட்டப்பட்டது.

மற்றவர்கள் கண்ணுக்கு வேண்டுமானால் அது ஜாதகமாகத் தெரிந்திருக்கலாம்; எனக்கு அது அணுகுண்டு போல் தெரிந்தது. ‘நமக்கே முப்பது வயசுல இப்போத்தான் ஒரு பொண்ணு கிடைச்சிருக்கு. அதுக்கும் வேட்டு வைக்க கிளம்பிட்டாங்களா?’ என்று தான் தோன்றியது.

அப்போது நான் சென்னையில் வேலையில் இருந்தேன். இரவு சென்னை கிளம்பும்போது அந்த ஜாதகத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு, கிரேட் எஸ்கேப். ’ஜாதகம் இருந்தாத் தானய்யா குரு மேல நிக்கான், சந்திரன் சைடுல நிக்கான்னு குழப்புவீங்க’ என்று நானா யோசிச்சு எடுத்த முடிவு.

சென்னை வந்தபின் ‘இங்க நானே பொருத்தம் பார்த்துட்டேன். பத்துக்கு பதினைஞ்சு பொருத்தம் இருக்கு. முதல்ல கல்யாணத்தைப் பண்ணி வைங்க’ என்று அம்மாவிடம் கெஞ்சி..சாரி, சொல்லிவிட்டேன். அப்படி ஜோதிடத்தையே நம்பாத நான் இன்று ALP ஜோதிடத்தில் உயர்நிலை வகுப்பு முடித்த ஜோதிடர். எங்கே நிகழ்ந்தது இந்த மாற்றம்?

என் மனைவி முதல் பையனை கருவுற்று இருந்தபோது எனக்கு வேலை போனது. வளைகாப்பு முடிந்து தாய் வீட்டுக்குப் போன மனைவியை குழந்தை பிறந்த பின்பும் திரும்ப அழைக்க முடியவில்லை. பேச்சிலர் ரூமில் நண்பருடன் தங்கிக்கொண்டு வேலை தேடுகிறேன். கிடைத்தபாடில்லை.

உடன் தங்கியிருந்த நண்பர் ஆன்மீகமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர். அனுபவமிக்க ஃபேமிலி ஜோதிடரே அவர்களுக்கு உண்டு. அந்த நண்பர் தான் ஊருக்குப் போகும்போது ’என்ன தான் பிரச்சினைன்னு பார்த்திடுவோம்’ என்று என் ஜாதகத்தை எடுத்துக்கொண்டு போனார்.

அந்த ஜோதிடர் நான் பிறந்ததில் இருந்து இப்போதுவரை நடந்த முக்கிய நிகழ்வுகள், அம்மா-அப்பா – உடன்பிறந்தாருடன் என் உறவுநிலை – எத்தனை உடன் பிறந்தோர் போன்றவற்றை புட்டுப்புட்டு வைத்து எழுதிக்கொடுத்திருந்தார். அப்போது தான் ஜோதிடத்தில் ஏதோ விஷயம் இருக்கிறது என்று புரிந்துகொண்டேன்.

கூடவே அந்த ஜோதிடர் ‘இவருக்கு உள்நாட்டில் வேலை கிடைக்காது. வெளிநாட்டுக்கு முயற்சித்தால் மட்டும் தான் வேலை கிடைக்கும்’ என்று எழுதியிருந்தார். அதுவரை வெளிநாட்டு வேலைக்கு முயற்சிக்காத நான் முயற்சி செய்ய ஆரம்பித்தேன். அதுவரை ’ நாளென் செயும் வினை தானென் செயுமெனை நாடிவந்த கோளென் செயும்?’’ என்று முருகன் மேல் பாரத்தைப் போட்டு வாழ்ந்த எனக்கு, அந்த முருகனே தான் இந்த கோள்களுக்கும் ஏதோ வேலை கொடுத்திருக்கிறான் என்று புரிந்தது.

ஜோதிடம் மேல் ஆர்வம் வர, நானும் அந்த நண்பரும் பாரம்பரிய ஜோதிடம் படிக்க குருவினைத் தேடி அலைந்தோம். நாங்கள் பார்த்த ஜோதிடர்கள், ஜோதிடம் பார்க்கத் தான் தயாராக இருந்தார்களே ஒழிய நேரடியாக சொல்லித்தர யாரும் தயாராக இல்லை. பிறகு ஜோதிட புத்தகங்களைப் படித்து நாமே கற்றுக்கொள்வோம் எனும் விபரீத விளையாட்டில் இறங்கினோம்.

‘நட்பு, பகை, நீசம், உச்சம், மாரகாதிபதி, பாதகாதிபதியை மிக்ஸியில் அரைத்து குரு பார்வை பெற்றவரை மட்டும் வெளியே எடுத்தால் கிடைப்பது தான் பலன்’ என்று சுற்றிச் சுற்றி புத்தகங்கள் சொல்லித்தந்தன. எங்களுக்கு அரைக்கவும் தெரியவில்லை; அரைத்தபின் தனியே எடுக்கவும் தெரியவில்லை.

இதற்கிடையில் எனக்கு வெளிநாட்டில் வேலை கிடைத்தது. ‘நமக்கு ஜோதிடம் வராது போல’ என்று நினைத்து, லக்ன, மாரக, பாதக அதிபதிகள் எல்லாரையும் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு வெளிநாடு போய்விட்டேன். ஆனாலும் இருளில் வழி தெரியாமல் தவிப்போர்க்கு தடம் காட்டும் ஜோதி தான் ஜோதிடம் என்று மட்டும் புரிந்துகொண்டேன்.

அதே நேரத்தில் நண்பருக்கு பெண் பார்க்க ஆரம்பித்தார்கள். ஏறக்குறைய ஐம்பது ஜாதகங்களுக்கு மேல் கழித்து, ஒரு பெண்ணின் ஜாதகத்தை தேர்ந்தெடுத்தார் அந்த அனுபவமிக்க ஜோதிடர். நண்பருக்கு திருமணம் ஆனது. திருமணம் ஆன ஒரு வருடத்திற்குள் கணவன் மனைவி பிரிந்தார்கள். டைவர்ஸ் ஆனது.

முப்பது வருட அனுபவமிக்க ஜோதிடரின் கணிப்பு எங்கே தவறியது எனும் கேள்வி என்னை உறுத்த ஆரம்பித்த து. ஜோதிடம் உண்மை என்று தெரிகிறது; ஆனால் நட்சத்திரம், கட்டம், தசாபுக்திக்கெல்லாம் பொருத்தம் பார்த்துச் செய்துவைத்த திருமணம் தோல்வி ஆகிறது! இது எதனால் என்று கண்டுபிடிப்போம் என்றால் நமக்கு ஜோதிடம் சொல்லித்தர ஆளில்லை.

பாரம்பரிய ஜோதிடத்தில் ஏதோ ஒரு போதாமை இருக்கிறது என்பது மட்டும் புரிந்தது. பன்னிரெண்டு வருடங்கள் இந்தக் கேள்வியை சுமந்து திரிந்தேன். ராசி பலன், கிரக பெயர்ச்சி பலன் வீடியோக்களை பார்க்கும்போதெல்லாம் கிட்டாக் காதலியைப் பார்ப்பது போல் வருத்தத்துடன் கடந்துவிடுவேன்.

பன்னிரெண்டு வருடம் கழித்து பதிவர் KRP செந்தில் அண்ணன் தான் ALP எனும் நவீன ஜோதிடமுறை பற்றிச் சொன்னார். எங்களின் மதிப்புக்குரிய நண்பரான அன்பழகன் வீரப்பனும் ALP ஜோதிடம் படித்திருக்கிறார் என்று தெரிந்தபோது இன்னும் நம்பிக்கை வந்தது. அன்பு சாரின் நண்பரான வேலாயுதம் எனும் பாலாறு ஸ்வாமிகளிடம் ஜோதிடம் பார்க்க அழைத்துச் சென்றார் செந்தில் அண்ணன். அங்கே தான் ஜோதிடம் கற்றுக்கொள்ள ஆர்வம் பிறந்தது.

திரு.பொதுவுடை மூர்த்தி ஐயாவின் ALP குடும்பத்தில் மாணவராக ஐக்கியம் ஆனேன். அடிப்படை நிலை ஜோதிட வகுப்பு முடிந்ததும் நான் செய்த முதல் வேலை, நண்பரின் ஜாதகத்தை எடுத்து ஆய்வு செய்தது தான். ALP முறையில் லக்னத்தை நகர்த்தி பலன் பார்த்தபோது, துல்லியமாக கணவன் – மனைவி திருமணமான அதே வருடத்திலேயே பிரிவார்கள் என்று தெரிந்தது.

அந்த அனுபவமிக்க பாரம்பரிய ஜோதிடர் செய்த தவறு, பிறப்பு லக்னத்திற்கு பலன் பார்த்தது. அங்கே எல்லாமே சரியாக இருந்தது. ஆனால் தற்போது செல்லும் ALP லக்னத்திற்கு பலன் பார்த்திருந்தால், இன்னும் ஒரு வருடம் கழித்து திருமணம் செய்யச் சொல்லியிருப்பார். கசப்பான நிகழ்வுகளை தவிர்த்திருக்கலாம்.

ALP ஜோதிடம் கற்றதால் நான் அடைந்த முதல் பயன், என் மனதை பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளாக உறுத்திக்கொண்டிருந்த கேள்விக்கு விடை கிடைத்தது தான்.

நண்பகல் நேரத்து - மயக்கம் ஏன்?

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Tue, 28 Feb 2023 12:51:00 +0530

சினிமா என்பது 24 கலைகளின் தொகுப்பு. அதில் ஒன்று தான், கதை சொல்லுதல். வணிக சினிமா என்பது முழுக்கவும் கதை சொல்வதையே மையமாக வைத்துச் சுழல்வது.

’முழுப்படமும் கதை சொல்ல வேண்டும். ஒவ்வொரு காட்சியும் அந்தக் கதையை நகர்த்த வேண்டும். ஒவ்வொரு ஷாட்டுக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்க வேண்டும்’ என்பது பாலபாடம்.

மக்கள் கதை கேட்கவே படம் பார்க்க வருகிறார்கள். விசு, ராம.நாராயணன் போன்றோரின் படங்கள் டெக்னிகலாக சுமாராக இருந்தாலும் பெரும் வெற்றியடையக் காரணம், கதை சொன்ன விதம்.

எப்படி பிண்ணனி இசையோ, வசனமோ இல்லாமல் படம் எடுக்க முடியுமோ, அதே போன்றே கதையை பெரிதாக கணக்கில் கொள்ளாமலும் படம் செய்ய இயலும். ஒரு வாழ்க்கையையோ, ஒரு உணர்வையோ, ஒரேயொரு நிகழ்வையோ மட்டும் பதிவு செய்யும் சுதந்திரம் படைப்பாளிகளுக்கு உண்டு.

கலைப்படங்கள், Experimental, Avant-garde என்று பல பெயர்கள் இவ்வகைப்படங்களுக்கு உண்டு. Bergman, David Lynch, Tarkovski, Antonioni, Fellini என்று இவ்வகைப் படைப்பாளிகளை பட்டியல் இட முடியும்.

கதை சொல்வதோ, ஆடியன்ஸை திருப்திப்படுத்துவதோ அவர்களின் நோக்கம் அல்ல. சினிமா எனும் கலையை வெறும் சினிமாவாகவே எடுத்துப் பார்க்கும் முயற்சி அது.

தமிழ் சினிமாவில் கதை கேட்டே வளர்ந்த நம் மக்களுக்கு, கதை சொல்லாத படங்களைப் பார்க்கும்போது கோபம் வருகிறது. ‘நான் இரண்டு மணி நேரம் செலவழிக்கிறேன். ஒன்னுமே சொல்லல?’ என்று கோபமாகக் கேட்கிறார்கள்.

கடந்த சில நாட்களாக ‘நண்பகல் நேரத்து மயக்கம்’ அப்படி ஒரு அதிர்வலையை சோசியல் மூடியாவில் கிளப்பிவிட்டிருக்கிறது.

கதை சொல்ல ‘ஸ்ரீதர், பாரதிராஜா, மகேந்திரன், மணிரத்தினம், மிஷ்கின்’ என்று பெரும் பாராம்பரியமே இருக்கும்போது, மலையாள இயக்குநர் லிஜோ ஜோஸின் சட்டையைப் பிடித்து ’கதையை எங்க மோனே?’ என்று சண்டை போட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

‘அவன் நடப்பான்..நடப்பான்...மெதுவாய்த்தான் வருவான்..பெருசா கதையும் சொல்ல மாட்டான்’ என்ற பொறுமையுடன் தான் இவ்வகைப் படங்களை அணுக வேண்டும்.

இந்த படத்தின் பிண்ணனியில் தமிழ்ப்பட வசனங்களை ஓடவிட்டது பெரும் குறையாகவே எனக்குப் பட்டது. இரண்டாம் முறை ம்யூட் செய்து பார்த்தபோது, பேரனுபமாக இருந்தது.

பொதுவாக ஒரு ஆவி ஒருவரின் உடம்பில் நுழையும்போது, ஆவிக்கு அது தெரியும்; பாதிக்கப்பட்டவருக்குத் தெரியாது. இங்கே அது தலைகீழாக திருப்பிப் போடப்பட்டிருக்கிறது.

உடலையும் வாழ்க்கையையும் இழந்துவிட்ட ஒரு தமிழ் ஆன்மா, விளக்கப்படாத ஒரு அதிசயத்தால் ஒரு மலையாள உடம்பில் வந்து அமர்ந்துவிடுகிறது. பழைய வாழ்க்கையைத் தொடர நினைக்கிறது. அது நடைமுறையில் இயலாத காரியம் என்று உணர்ந்து, பெருவலியுடன் திரும்பிச் செல்கிறது.

மொழி, மதம் என்று நாம் பிடித்து வைத்திருக்கும் அடையாளங்கள் ஒரு பொருட்டே அல்ல என்றும் குறியீடாகப் பேசுகிறது இப்படம்.

’ஒரு ஆவி இன்னொரு கேரக்டரில் புகுந்தால், அந்த ஆவியைக் கொன்ற நாலுபேரை போட்டுத் தள்ளவே வரும்’ என்று கதை கேட்ட நமக்கு, ‘வந்துச்சு..அப்புறம் போய்டுச்சு’ என்று கதை சொல்வது போதாது தான்.

ஆனாலும், இவ்வகைப் படங்கள் ஒரு அனுபவம். உங்களின் கதை அறிவையெல்லாம் தூக்கி ஓரமாய் வைத்துவிட்டு, எளிய பிள்ளையாய் அமர்ந்தால் சில திறப்புகள் நிகழும்.

திரைக்கதை சூத்திரங்கள் - அமேசான் கிண்டில் நூல் வெளியீடு

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Fri, 12 Jun 2020 21:33:00 +0530

என் வலைப்பக்கத்தில் வெளியான மன்மதன் லீலைகள் தொடருக்குப் பின், எனக்கு அதிக மின்னஞ்சல்களைப் பெற்றுத் தந்தது திரைக்கதை சூத்திரங்கள் தான்.

எளிய நடையில் முழுக்க முழுக்க தமிழ் சினிமா உதாரணங்களை மட்டுமே பயன்படுத்தி எழுதியதால், பலருக்கும் உபயோகமாக இருந்தது.

சினிமா மாணவர்களிடமிருந்தும் உதவி இயக்குநர்களிடமிருந்தும் அன்றிலிருந்து சென்ற வாரம்வரை கூட பாராட்டும் நன்றி தெரிவித்தலும் வரும். கூடவே இதை புத்தகமாக வெளியிடுங்கள் என்று வேண்டுகோளும்.

எனது சோம்பேறித்தனத்தால் கடுப்பாகி, அவர்களே காப்பி செய்து ப்ரிண்ட் போட்டு படித்துக்கொண்ட உதவி இயக்குநர்களும் உண்டு. மகிழ்ச்சியுடன் நானும் அதை வரவேற்றிருக்கிறேன். நம் எழுத்து பிறருக்கு உதவுவதே சந்தோசம் தானே!

இப்போது ஒருவழியாக புத்தகத்தை தயார் செய்துவிட்டேன்.

தொடர்ந்து ‘தமிழில் உலக சினிமா’ தொடரும் ‘மன்மதன் லீலைகளும் கிண்டிலில் வெளிவரும்.

எனது பல வருட உழைப்பின் தொகுப்பான ’திரைக்கதை சூத்திரங்கள்’ அமேசான் கிண்டில் நூல் இன்று முதல் இந்த லின்க்க்கில் கிடைக்கும்:

https://www.amazon.in/dp/B089YRNYWJ

நண்பர்கள் ஆதரவை வேண்டி...

அன்புடன்

செங்கோவி

டிஸ்கி: குவைத்தில் இருக்கும்போதே இதைச் செய்தால் தான் உண்டு. எனவே தான் இந்த கொரானா ரணகளத்திலும் இந்த சோலியை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்!

மௌனராகம் ‘சந்திரமௌலி’ சீன் - செங்கோவியின் அலசல்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sun, 19 Apr 2020 01:00:00 +0530

இயக்குநர் மணிரத்தினத்தின் சிறந்த படங்களில் ஒன்றான மௌனராகம் படத்தினை, ஹிந்தியிலும் kasak என்ற பெயரில் ரீமேக் செய்திருக்கிறார்கள். தமிழ் மற்றும் ஹிந்தியில் உள்ள ’சந்திரமௌலி’ சீன்களை ஒப்பிட்டு, குறிப்பாக நடிப்பு பற்றி நண்பர் கீதப்ரியன் எழுதியிருந்தார். (லின்க் https://www.facebook.com/Geethappriyan/posts/10158425070166340?__cft__[0]=AZUnyfNNlgjMBoaCkNjAeTigJCVnK23TG4uTE3C0siAfO-7ejsFhXfK3ROohL2YbZjYZrnaSSwQuHxWTuXlzUIGfAV6pMx93Vd7_iZw-Zj9mpHs3A9N55fUnA7cZHMn2KyM&__tn__=%2CO%2CP-R .

ஒருமுறை இரண்டு சீன்களையும் பார்த்துவிடுங்கள்). அவரின் பதிவின் தொடர்ச்சியாக, மேலும் கொஞ்சம் அலசுவோம்.

ஒவ்வொரு எழுத்தாளருக்கும் வாக்கிய அமைப்பு மாறுவது போல், ஒவ்வொரு இயக்குநருக்கும் ஷாட் செலக்சன் என்பதும் மாறும். ஒரு சீனை புரிந்துகொள்ளும் விதம், அவர்கள் ஹைலைட் செய்ய விரும்பும் விஷயம், தேவையான நடிப்பின் அளவு, எடிட்டிங், ஷாட் காம்போசிசன் என எல்லாமே மாறுபடும். எனவே, ஹிந்திப்பட இயக்குநர் பாப்பையா-வை மட்டையடி அடிக்காமல் இதை அணுகுவோம்.

காட்சி:

ஹீரோவும் ஹீரோயினும் காஃபி ஷாப்பில் சந்திக்கிறார்கள். அங்கே, எதிர்பாராதவிதமாக ஹீரோயினின் அப்பா சந்திரமௌலி வந்துவிடுகிறார். ஹீரோயின் பயந்து ஒளிய, குறும்புக்கார ஹீரோ மிஸ்டர்.சந்திரமௌலி(!)யை காஃபி சாப்பிட அழைக்கிறான். ஹீரோயின் பதறித் தவிக்க, சந்திரமௌலி குழம்பி நிற்க, ஹீரோ அவரைத் தொடர்ந்து அழைக்கிறான். ஆனாலும் அவர் மறுத்துவிட்டுக் கிளம்புகிறார். செல்லக்கோபத்துடன், ஹீரோயின் ஹீரோ மேல் தண்ணீரை ஊற்றுகிறாள். (மொத்த சீனில், இந்த பிட்-ஐ மட்டும் தான் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.)

காட்சியின் உள்ளடக்கம்:

இந்த சீனை புரிந்துகொண்டதில், இரு இயக்குநர்களுமே மாறுபடுகிறார்கள்.

மணிரத்தினத்தைப் பொறுத்தவரை, இந்த சீனின் முக்கிய அம்சமே ஹீரோயினின் தவிப்பு தான். ஆடியன்ஸ் உணர வேண்டியது ஹீரோயின் பதறித் துடிப்பதைத் தான். ஆடியன்ஸும் அதே மனநிலைக்கு வருவது தான் சரியாக இருக்கும். சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால், இந்த சீன், ஹீரோயினின் சீன். ’ஹீரோ அழைக்கிறான், சந்திரமௌலி மறுக்கிறார்’என்பது இரண்டாம் பட்சம் தான்.

ஹிந்திப்பட இயக்குநர், இதை ஹீரோவின் சீனாக அணுகுகிறார். ஒரு குறும்புக்கார இளைஞன், ஹீரோயினை தவிக்க விடுகிறான் & ஹீரோயினின் அப்பாவை குழம்ப விடுகிறான். ‘எப்படி கதற விட்டோம், பார்த்தியா!’ என்பது போல், ஹீரோ இரண்டு பக்கமும் என்ன பேசுகிறான் & செய்கிறான் என்பதே ஹிந்தி சீனின் முக்கிய அம்சம். ஆடியன்ஸை ஹீரோவின் பாயிண்ட் ஆஃப் வியூ-வில் நிறுத்த முயற்சிக்கிறார்.

நடிப்பு:

கார்த்திக்கும் ரேவதியும் தனித் தனியே நடித்தாலே தூள் கிளப்புவார்கள். இருவரும் இணைந்த, அத்தனை படங்களிலுமே கெமிஸ்ட்ரி வேறு லெவலில் தான் இருக்கும். இந்த லெஜண்ட்ஸுடன், ஹிந்தியில் நடித்த குழந்தைகளை ஒப்பிடுவது முறையல்ல. பாவம், விட்டுவிடுவோம்.

அப்பா கேரக்டரில் நடித்த இருவருமே ஓகே தான். ஆனாலும் தமிழில் நடித்த சங்கரனின் முகத்தில் இயல்பாகவே இருக்கும் அப்பாவிக்களை ஒரு ப்ளஸ் பாயிண்ட் தான்.

ஷாட்ஸ்:
இரு படங்களிலும் வந்த ஷாட்ஸை இணைத்துள்ளேன். (1T-First shot Tamil, 1H-First shot Hindi, etc).

தமிழில் மாஸ்டர் ஷாட்டில், கேமிரா பொசிசனும் ப்ளாக்கிங்கும் ஹீரோ & ஹீரோயின் முகத்தை நாம் தெளிவாகப் பார்க்கும்படி டிசைன் செய்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக, ஹீரோயின் முகம். மேலும், பெரும்பாலான ஷாட்ஸ், ஹீரோயினை உள்ளடக்கியதாகவே இருக்கிறது.

முதல் ஷாட்டில், ஹீரோவுடன் அமர்ந்திருக்கும் ஹீரோயின் எழுந்து போவதும், திரும்ப ஓடுவந்து அமர்வதும், ‘என் அப்பா’ என்று ஹீரோவிடம் சொல்வதும் வருகிறது. அதன்பிறகு வரும் ஷாட்ஸில் அப்பாவின் 5 சிங்கிள் ஷாட்ஸ் & ஹீரோவின் 2 சிங்கிள் ஷாட்ஸ் தவிர்த்து, மீதி எல்லா ஷாட்டிலும் ஹீரோயின் இருக்கிறார். அவர் இல்லாத ஷாட்ஸிலும் ஹீரோயின் வாய்ஸ் இருக்கிறது. எனவே தான் ஹீரோயினுடன் சேர்ந்து, நாமும் ‘அய்யய்யோ’ என்று ஃபீல் ஆகிறோம்.

மேலும், ஹீரோயினுக்கு க்ளோசப் வைக்கவில்லை. பொதுவாக இந்த மாதிரி சீன்களில், யாருடைய பாயிண்ட் ஆஃப் வியூ முக்கியமோ, அவருக்கு க்ளோசப் வைப்பது வழக்கம். க்ளோசப் எடுத்துவிட்டு, எடிட்டிங்கில் தூக்கியிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஏனென்றால்....

ஒரு சீனை மாஸ்டர் ஷாட் உடன் எஸ்டாபிள் செய்தபிறகு, அதுவும் மாஸ்டர் ஷாட் என்பது 2-ஷாட் அல்லது 3 ஷாட் ஆக இருக்கும்போது, கட் செய்து இன்னொரு ஷாட்டிற்குப் போவது ரொம்ப சிக்கலான விஷயம். ஹிட்ச்காக் இதைப் பற்றி விரிவாகப் பேசியிருக்கிறார். மாஸ்டர் ஷாட்டில் கேரக்டர்களுக்கு இடையே உருவாகியிருக்கும் எமோசன், கட் செய்யும்போது அடிபடும். அந்த எமோசன் கண்டினியூ ஆகும் அளவிற்கு, அடுத்த ஷாட் இருந்தே ஆக வேண்டும்.

இங்கே ஹீரோவும் ஹீரோயினும் அமர்ந்திருக்கும் ஷாட்டிலேயே, சீனின் சஸ்பென்ஸ் உருவாக்கப்பட்டுவிட்டது. தமிழில் இதை முடிந்தவரை உடைக்காமல், ஹீரோயினின் கை, வாய்ஸ் போன்றவற்றை எல்லாம் எல்லா ஷாட்டிலும் கொண்டுவந்து, மெயிண்டெய்ன் செய்கிறார்கள். சந்திரமௌலி தனியே நிற்பது லாஜிக்கலி கரெக்ட் என்பதால், அது உறுத்தவில்லை.

ஹிந்தியில் ‘ஹீரோவின் குறும்பு’ என்பது தான் சீனின் கான்செப்ட் என்பதால், மாஸ்டர் ஷாட்டை உடைத்து, தனித்தனி க்ளோசப் போக, இயக்குநர் தயங்கவே இல்லை. தமிழில் 12 ஷாட்களில் (பெரும்பாலும் மாஸ்டர் ஷாட்ஸ்) சொன்ன விஷயத்தை, ஹிந்தியில் 18 ஷாட்களில் சொல்கிறார்கள்.

ஹீரோயினின் அப்பாவை ஹீரோ அழைப்பது, ஹீரோயினிடம் திரும்பிப் பேசுவது, மீண்டும் அப்பாவிடம் பேசுவது என எல்லாவற்றையுமே சிங்கிள் ஷாட் (1-ஷாட்)-ல் ஹீரோவை தனியே உடைத்து எடுத்திருக்கிறார்கள். ஹீரோயினையும் க்ளோசப்பில் தனியே எடுத்திருக்கிறார்கள். ஏற்கனவே ஹீரோயினின் அப்பா தனியாகத் தான் நிற்கிறார். 18 ஷாட்களில், ஹீரோயின் 8 ஷாட்களில் தான் இருக்கிறார். ஹீரோவுக்கு 12 ஷாட்ஸ். ஹீரோ டூ அப்பா, ஹீரோ டூ ஹீரோயின், ஹீரோ டூ அப்பா என்பதாகவே கதை சொல்லுதல் இருக்கிறது.

ஹீரோயினுக்கு தனியே இரண்டு க்ளோசப் வைத்துமே, தமிழில் ஹீரோயின் கேரக்டர் உருவாக்கிய தாக்கத்தை உருவாக்க முடியவில்லை. காரணம், முன்னும் பின்னும் வந்த உடைக்கப்பட்ட ஷாட்ஸ். மூன்று கேரக்டர்களுமே தனித்தீவாக நிற்கிறார்கள். டிவி சீரியல் எஃபக்ட் வந்துவிடுகிறது.

எடிட்டிங்:

மேலேயே எடிட்டிங்கையும் சேர்த்தே பார்த்தோம். இன்னொரு குறிப்பிடத்தகுந்த விஷயம், அப்பா கேரக்டர் முதலில் காட்டப்படுவது.

தமிழில் ஹீரோயின் எழுந்து போவார், எதையோ பார்த்துவிட்டு ஓடுவந்து அமர்வார். ஹீரோ என்னவென்று கேட்டபிறகு, அப்பா வந்திருப்பதைச் சொல்வார், ஹீரோ எழுந்து பார்ப்பார். இவை அனைத்தும் ஒரே ஷாட்டில் (1T) சொல்லப்பட்ட பிறகு தான், மிஸ்டர்.சந்திரமௌலி வந்திருக்கும் விஷயமே நமக்கு காட்டப்படும்.

ஹிந்தியில் ஹீரோயின் எழுந்து போகும்போதே, அப்பா கேரக்டர் வந்திருப்பதை நமக்கு காட்டிவிடுவார்கள். ஹீரோவின் பாயிண்ட் ஆஃப் வியூவில் சொன்னாலுமே, இது சரியான முடிவு என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை.
மாஸ்டர் ஷாட் (1H)-ஐ முழுக்க எடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனாலும் இடையில் க்ளோசப் ஷாட்களாக வைத்தது, ஒர்க்-அவுட் ஆகவில்லை. அதைப் பார்த்தபிறகாவது, ஒரிஜினலை ஃபாலோ செய்திருக்கலாம்.

இயக்குநர் மணிரத்தினம் - ஒளிப்பதிவாளர் பி.சி.ஸ்ரீராம் - எடிட்டர்கள் லெனின் & விஜயன் ஆகிய ஜாம்பவான்களின் கூட்டணி உருவாக்கிய மேஜிக், இந்த சந்திரமௌலி சீன். எத்தனை முறை பார்த்தாலும், கார்த்திக்கும் துள்ளலான நடிப்பும் ரேவதியின் ரியாக்சனும் சலித்ததே இல்லை.

நான் எடுத்துக்கொண்ட இந்த துணுக்கில் (1T to 15T) பிண்ணனி இசை கிடையாது. ரேவதியின் வாய்ஸ் தான் பிண்ணனி இசை. எனவே இசைஞானி பற்றி இதில் குறிப்பிடவில்லை. மிகச்சரியாக, இந்த இடத்தில் பிண்ணனி இசையை நிறுத்தியிருப்பார்.

ப்ளாக்கிங், ஷாட் காம்போசிசன், ஷாட் செலக்சன்/எடிட்டிங் எல்லாமே உள்ளுணர்வு சார்ந்த விஷயங்கள். சமயங்களில் எதனால் இந்த ஷாட்டை இப்படி வைத்தோம் என்று படைப்பாளிகளால் சொல்ல முடியாது. ‘அது தான் சரின்னு தோணுச்சு, வச்சேன்’ என்பதே பெரும்பாலும் பதிலாக இருக்கும்.

ஒரு சீனை, ஷாட்டை புரிந்துகொள்வதும் அப்படியே. நீங்கள் இன்னும் ஆராய்ந்தால், மேலும் பல விஷயங்கள் பிடிபடலாம்!

- செங்கோவி

ஆடை - அமலாபால்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 24 Aug 2019 12:54:00 +0530

மெயின் கேரக்டரை குறைகள் உள்ள கேரக்டராக படைப்பது என்பது திரைக்கதை உத்திகளில் ஒன்று. அந்த குறையில் இருந்து எப்படி அந்த கேரக்டர் மீண்டு வந்தது என்பது கிளைக்கதையாகவும் இருக்கலாம் அல்லது மெயின் கதையே அதுவாக இருக்கலாம்.

ஜுராசிக் பார்க்கில் ஹீரோவிற்கு குழந்தைகள் என்றாலே பிடிக்காது. கதையின் போக்கில், ஒரு ஆபத்தில் சிக்கும்போது, ஹீரோ கேரக்டர் எப்படி மாறுகிறது என்பது கிளைக்கதையாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கும்.

தேவர்மகனில் வன்முறைக்கு ஊரே பலியாகும்போது, ஹீரோ வெளியூருக்குப் போய் ஹோட்டல் வைத்து பிழைப்பதைப் பற்றி திட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கும். அந்த மக்களைப் பற்றி எவ்வித அக்கறையும் ஹீரோவிற்கு இருக்காது. இந்த குறையில் இருந்து ஹீரோ எப்படி மீண்டு, மக்களுக்காக வாழ்கிறான் என்பது படத்தின் மெயின் கதை.

இப்படி ஒரு குறையை மெயின்கேரக்டருக்கு வைக்கும்போது, ‘நல்லவன்...ஆனாலும் இப்படி ஒரு குறை..அவனும் மனிதன் தானே!’ என்று ஆடியன்ஸ் அட்ஜஸ்ட் செய்துகொள்ளும் அளவிற்குள் தான் அந்த நெகடிவ் பாயிண்ட் இருக்க வேண்டும். மெயின் கேரக்டருடன் ஆடியன்ஸ் ஐடெண்டிஃபை ஆகும் அளவிற்குள் தான் அந்தக் குறையை படைக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், கடைசிக் காட்சியில் திருந்தும் நம்பியார் போல் வில்லன் ரோலாக ஆகிவிடும் அபாயம் இந்த டெக்னிக்கில் உண்டு.

ஆடை படத்தின் மிகப்பெரிய குறை, அமலாபால் கேரக்டர் வில்லன் ரோலாக ஆகிவிட்டது தான். இடைவேளை வரை, ஒரு காட்சியில்கூட, அவர் செய்யும் ஒரு செயல்கூட நமக்குப் பிடித்ததாக இல்லை. ஒவ்வொரு காட்சியும், நம்மை எரிச்சலின் உச்சத்திற்கே கொண்டு செல்கின்றன.

(வில்லன் கேரக்டரையே ஹீரோ கேரக்டர் என்று நம்பி, எழுதி பல்பு வாங்கிய இன்னொரு படம், மிஸ்டர். லோக்கல். விருப்பமில்லாப் பெண்ணை விரட்டி, விரட்டி தொந்தரவு செய்பவன் வில்லன், ஹீரோ அல்ல.

2013ஆம் ஆண்டு சட்ட திருத்தத்தின்படி, stalking என்பது தண்டனைக்குரிய குற்றம் என்று இபிகோ 354D சொல்கிறது. இதையெல்லாம் திரைக்கதை விவாதத்தில் யாராவது சொல்லியிருக்க வேண்டும்.)

ஏற்கனவே எனக்கு ப்ரான்க் ஷோ பிடிக்காது. இதில் வடை போச்சே ப்ரான்க் ஷோ செய்தவரே நடித்திருப்பது, எரிகிற தீயில் பெட்ரோலை ஊற்றியபடி ஆகிவிட்டது.

எனவே, இண்டர்வெல்லில் அமலாபால் ஆடையின்றி பிரச்சினையில் சிக்கும்போது, 1%கூட அனுதாபம் வரவில்லை. அவர் அங்குமிங்கும் ஓடும்போது, எட்டிஎட்டிப் பார்ப்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் செய்யத் தோன்றவில்லை.

மைனா படத்திற்குப் பிறகு, அமலா பாலின் நடிப்பு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அவர் இந்த கேரக்டரை ஒத்துக்கொண்டது, மிகவும் போல்டான முடிவு. இந்த படத்தில் அவரின் பெர்ஃபார்மன்ஸைப் பார்த்தபோது, தமிழ் சினிமா வீணடித்த நல்ல நடிகை என்று தோன்றியது. (அதற்கு அவரும் ஒரு முக்கியக் காரணம்.) ஒரு ஆபாச நடிகையாகத் தோன்றிவிடும் அபாயம் இருந்தும், அத்தகைய தோற்றம் வராமல் மேனேஜ் செய்திருப்பதைப் பாராட்டியே ஆகவேண்டும்.

மேயாத மான் மூலம் கவனம் ஈர்த்த ரத்னகுமார், டெக்னிகலாகவும் பெர்ஃபார்மன்ஸிலும் பெட்டரான படத்தையே கொடுத்திருக்கிறார். கதையும், திரைக்கதையும் இவ்வளவு பெரிய கான்செப்ட்டிற்கு நியாயம் செய்வதாக இல்லை என்பதே நம் வருத்தம். ’ப்ரான்க் ஷோ செய்யாதீர்கள்’ எனும் மெசேஜ் போதுமானதாக இல்லை.

ஒளிப்பதிவாளர் விஜய் கார்த்திக் கண்ணன், சிந்துபாத்திற்குப் பிறகு இதிலும் தன் முத்திரையைப் பதித்திருக்கிறார். நிறைய ரசிக்கும்படியாக ஃப்ரேம்கள். ஆபாசத்தத்தை தவிர்க்கும் புத்திசாலித்தனமான ஷாட்ஸ். கூடவே, எடிட்டர் சபீக் முகமது அலியும் இசையமைப்பாளர் பிரதீப் குமாரும் படத்திற்கு பெரும் பலம்.

நடிப்பு+இயக்கம்+ஒளிப்பதிவு+எடிட்டிங்+இசை எல்லாம் இடைவேளைக்குப் பின் அட்டகாசமாக இருந்தும், முதல்பாதியால் முதலுக்கே மோசமாகிவிட்டது.

ஒரு நல்ல டீம், ஜெயித்திருக்க வேண்டும். ஜஸ்ட் மிஸ்!

2018 - எனக்கு ‘மிகவும்’ பிடித்த படங்கள்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 29 Dec 2018 21:46:00 +0530

சென்ற புத்தாண்டு சபதமாக எழுதியது இது : // இந்த ஆண்டு சபதமாக, ஒரு படம் நல்ல படம் என்று உறுதியாகத் தெரிந்தால் தான் தியேட்டர் பக்கம் போவது என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன். சிந்திய ரத்தமெல்லாம் போதும். முடிந்தவரை இந்த புத்தாண்டு சபதத்தை காப்பாற்றுவேன். ஜெய் ஜக்கம்மா! //

90% இந்த சபதத்தை நிறைவேற்றியிருக்கிறேன். சூப்பர் ஸ்டார், சுந்தர்.சி போன்ற எனக்குப் பிடித்தவர்களுக்காக பார்த்தவை மீதி 10%.

இந்த வருடம் சுமாராகவே ஆரம்பித்தது. முதல் நான்கு மாதங்களில் வந்த படங்கள் எதுவும் சொல்லும்படி இல்லை. மே மாதம் வந்த இரும்புத்திரை தான் இந்த வருடத்தின் முதல் ஹிட் மூவி. வருடத்தின் இரண்டாம்பாதியில் தான் நல்ல படங்கள் வரிசையாக வந்து நம்மை அசர வைத்தன.
பார்த்ததில் பெஸ்ட் மூவீஸ் என்று 8 படங்கள் ரிலீஸ் வரிசையில்...

1. இரும்புத்திரை :
டிஜிட்டல் இந்தியாவின் ஆபத்தை கமர்சியலாகச் சொன்ன படம். டெக்னாலஜியை வைத்து படம் செய்யும்போது, புரியா விதத்தில் சொல்லிசொதப்புபவர்களே அதிகம். ஆனால் இயக்குநர் மித்ரன் சாமானியனுக்கும் புரியும்படி எளிமையாகவும் வலிமையாகவும் திரைக்கதையை அமைத்திருந்தார். இதுவொரு விழிப்புணர்வுப் படமாகவும் ஆனது. படம் பார்த்த பலரும் மொபைல் ஃபோனில் இருக்கும் ஆபத்தை புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ரொம்ப வருடங்களுக்கு அப்புறம், விஷாலுக்கும் ஒரு ஹிட்.

2. நடிகையர் திலகம் :
ஜெமினி போர்சனில் சொதப்பினாலும், ஒரு நல்ல பயோபிக் படம். வெறும் புகழ்ச்சிப்படமாக இல்லாமல், ஈகோவும் மதுவும் எப்படி திறமைசாலிகளைக்கூட அழிக்கின்றன என்று விரிவாக பதிவு செய்திருந்தார்கள். கீர்த்தி சுரேஷ் ,வெறும் இமிட்டேசனாக முடிந்து போகாமல், சாவித்திரியாகவே வாழ்ந்து காட்டியிருந்தார். இப்போதும் எந்த சீனை நினைத்தாலும்,சாவித்திரி முகம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது. கீர்த்தியின் கரியரில் பெஸ்ட் மூவியாக இது எப்போதும் இருக்கும்.

3. கடைக்குட்டி சிங்கம் :
இன்றைக்கு தமிழ் சினிமாவில் இருக்கும் அத்தனை கத்துக்குட்டி இயக்குநர்களுக்கும் பாடம், இந்தப் படம். ’ஃபேமிலிசெண்டிமெண்ட் எல்லாம் எடுபடாது ,அதெல்லாம் சீரியல் கான்செப்ட்’ என்ற மாயையை உடைத்து, குடும்பம் குடும்பமாக மக்கள் தியேட்டருக்கு வருவார்கள் என்று நிரூபித்த படம். இப்போது எல்லாருமே பெரிதாக ஏதாவது சொல்ல வேண்டும் என்று ‘ஹை-கான்செப்ட்’ தேடி அலைகிறார்கள். இயக்குநர்கள், நடிகர்கள், தயாரிப்பாளர்கள் என்று எல்லாருமே ‘பெருசா, ஆ-ன்னு அசந்து போற மாதிரி’ கதை தேடி அலைகிறார்கள். விளைவு, ஏ செண்டரில் அல்லது ஃபேஸ்புக்/ட்விட்டரில் மட்டுமே வெற்றி அடைகிறார்கள். கொரியன் படங்கள் பாதிப்பில் இந்த மண்ணிலிருந்தும் மக்களிடமிருந்தும் அந்நியப்பட்டு வரும் படங்களே இப்போது அதிகம்.

ஆனால் கடைக்குட்டி சிங்கம் ஒரு எளிமையான, இந்த மண்ணின் கதை. ‘ஹீரோ தன் அக்கா பெண்களை விட்டுவிட்டு, ஹீரோயினை காதலிக்கிறான். குடும்பம்/உறவு பிரிகிறது. அக்காக்களின் சம்மதத்தை வாங்கினானா, குடும்பம் ஒன்று சேர்ந்ததா?’ என்பது தான் கதை. இதை யாராவது புது இயக்க்குநர் வேறு தயாரிப்பாளரிடம் சொல்லியிருந்தால், ‘இதெல்லாம் கதையா?’ என்று அடித்துவிரட்டியிருப்பார்கள். இந்த கதையில் இருந்த செண்டிமெண்ட்டை சூர்யாவும் கார்த்தியும் நம்பியதாலே, மக்களுக்கு நெருக்கமான இந்தப் படம் உருவனாது; எதிர்பார்த்தபடியே ஹிட் ஆனது.

4.மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை :
நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, தமிழில் ஒரு யதார்த்தப் படம். மலைவாழ் மக்களின் வாழ்க்கையை கொஞ்சமும் சினிமாத்தனம் இல்லாமல், நாம் அருகே இருந்து பார்ப்பது போல், அப்படியே பதிவு செய்திருந்தார்கள்.அதிசயமாக, எல்லா மீடியாக்களும் மக்களும் இந்த படத்தைக் கொண்டாடினார்கள். மேலும் நல்ல படங்கள் வருவதற்கான உத்வேகத்தைக் கொடுத்த படம்.

5. பரியேறும் பெருமாள் :
மக்கள் மீதான அன்பும் அக்கறையும் தான் ஒரு படைப்பாளிக்கான முதன்மைத் தகுதிகள். அப்படிப்பட்ட படைப்பாளியாக மாரி.செல்வராஜ் அறிமுகமான படம். இந்த மண்ணில் நிலவும் சாதிவெறியை அப்பட்டமாக, பக்கச்சார்பின்றி, நேர்மையாக பதிவு செய்த படம். எதிராளியின் மனசாட்சியையும் தட்டி எழுப்பிய கதை சொல்லும் பாணி தான் இந்த வருடத்தின் முக்கியமான படமாக பரியேறும் பெருமாள்(மேல ஒரு கோடு)-ஐ ஆக்கியது.

6.96 :
’ஜானு, ஜாணூ’ என்று மக்களை கிறுக்குப்பிடித்து அலைய வைத்த படம். ஆட்டோகிராஃபின் அப்டேட்டட் வெர்சன். விஜய் சேதுபதி கரியரில் பெரிய ஹிட் மூவி. த்ரிஷா கரியரில் பெஸ்ட் மூவி. ஹீரோ & ஹீரோயினின் நடிப்பால் மட்டுமே இத்தகைய படங்களை வெற்றிபெற வைக்க முடியும். அதை சிறப்பாக இருவரும் செய்திருந்தார்கள். அதிரடியாக எதுவும் இல்லாமல், மெல்லிய மயிலறகால் வருடுவது போன்ற படமாக்கல் மூலமே
ஜெயித்தார்கள்.

சமீபத்தில் ஒரு ஹிந்தி விமர்சகர் யூ-டியூபில் இந்தப் படம் பற்றி பேசியிருந்தார். ‘ காதல் படம் என்ற பெயரில் கண்றாவிப் படம் எடுக்கும் ஹிந்தி இயக்குநர்களுக்கு இந்தப் படம் ஒரு பாடம்.' என்று சொல்லியிருந்தார். கீழே கமெண்ட்டில் ஹிந்திவாலாக்கள் இந்தப் படத்தை தமிழிலேயே பார்த்து, கொண்டாடியிருந்தார்கள். இந்த படத்தில் இருந்த ஃபீல், மொழி தாண்டி அனைவரின் மனதையும் தொட்டிருந்தது.

(இந்தப் படம் ஒரு உதவி இயக்குநரின் கதையைத் திருடி எடுக்கப்பட்டதாக புகார் கிளம்பியது. அதில் உண்மையிருக்க 50% வாய்ப்பு இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். பாதிக்கப்பட்டவருக்குச் சொல்வதெல்லாம் ‘இந்த உலகம் இப்படித்தான்..இதிலேயே தேங்கிவிடாமல் மீண்டு வாருங்கள்!’)

7. ராட்சசன் :

தமிழில் ஒரு முழுமையான த்ரில்லர். பதற வைத்த படம். முண்டாசுப்பட்டி போன்ற காமெடிப்படம் கொடுத்த இயக்குநரிடம் இருந்து இவ்வளவு வீரியமான படத்தை எதிர்பார்க்கவில்லை. தமிழில் இருக்கும் முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவராக, ராட்சசன் அவருக்கு ஒரு அடையாளத்தைக் கொடுத்தது. முனீஷ்காந்த்தும், விஷ்ணு விசாலும் கிறிஸ்டோபராக நடித்தவரும் குறிப்பிடத்தக்க நடிப்பைக் கொடுத்திருந்தார்கள். எளிதில் மறக்க முடியாத படம், ராட்சசன்.

8. வட சென்னை :
தியேட்டரை விட்டு வரும்போது, மிரண்டு போய் வந்தது இன்னும் நினைவிருக்கிறது. புதுப்பேட்டை படத்திற்குப் பிறகு நம்மை மிரட்டிய ஒரு கேங்ஸ்டர் மூவி. ஒவ்வொரு சீனையும் செதுக்கியிருந்தார்கள்.
தேவையில்லாத கெட்டவார்த்தைப் பிரயோகங்களும் வெற்றிமாறனின் கனவுப்படம் எனும் அதீத எதிர்பார்ப்பும்தான் நெகடிவ்.
அற்புதமான மேக்கிங், ஜிலேபியை பிய்த்துப்போட்டது போல் பிணைந்து பிரியும் திரைக்கதை, தனுஷ், ஆண்ட்ரியா,அமீர், சமுத்திரக்கனி என ஏறக்குறைய எல்லா நடிகர்களின் சிறந்த நடிப்பு என்று பல பிளஸ் பாயிண்ட்கள். மொத்தத்தில் டெக்னிகலாக மிகச் சிறந்த படம் இது. புதுப்பேட்டை மாதிரியே கால ஓட்டத்தில் கல்ட் மூவி ஆகும் வாய்ப்பு உண்டு.

2018 - எனக்குப் பிடித்த படங்கள்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 29 Dec 2018 21:44:00 +0530

சிறந்த படமாக ஆக வாய்ப்பிருந்தும், சில படங்கள் கொஞ்சம் ஸ்லிப் ஆகி நல்ல படங்களாக மட்டுமே முடிந்துவிடும். இந்த வரும் அப்படி வெளியான என்னைக் கவர்ந்த 5 படங்களின் லிஸ்ட், ரிலீஸான ஆர்டரில் :

1. டிக் டிக் டிக் :

விமர்சகர்கள் எல்லாரும் படத்தைக் கழுவி ஊற்றினாலும், பாக்ஸ் ஆபீஸீல் ஹிட் ஆன படம். பெரிதாக எதிர்ப்பார்ப்பு இல்லாவிட்டாலும், போரடிக்காத கதை சொல்லலில் ஜெயித்த படம். படத்தில் நிறைய லாஜிக் மிஸ்டேக்ஸ், யூகிக்க முடிகிற மொக்கை வில்லன் என்றெல்லாம் இருந்தும், தமிழில் புது கான்செப்ட் என்பதால் அசால்ட்டாக ஜெயித்தார்கள்.

2. அசுர வதம் :
புதிய வகை கதை சொல்லலை முயற்சித்த படம். கமர்சியலாக வெற்றி பெறாவிட்டாலும், எனக்குப் பிடித்திருந்தது. சசியும், வசுமித்ரவும் சிறந்த நடிப்பை வழங்கியிருந்தார்கள். ஆனாலும் வில்லன் கேரக்டரில் யாராவது ஹீரோ நடித்திருந்தால், திரைக்கதையில் செய்த புதுமை இன்னும் எடுபட்டிருக்கும்.

3. ப்யார் ப்ரேமம் காதல் :
கலாச்சார அதிர்ச்சி கொடுத்தாலும், இளமை பொங்க ஒரு படம். யுவனின் இசையும் ஹீரோ& ஹீரோயினின் பெர்ஃபார்மன்ஸும் குறிப்பிட்டுப் பாராட்டப்பட வேண்டியவை. மேல்தட்டு முற்போக்குக் காதல்(!) தான் படத்தின் கதைக்களமும் பலவீனமும்.ஹிந்தியில் ரீமேக் ஆகிறது என்று நினைக்கிறேன்.அங்கே ஜெயிக்க வாய்ப்பு அதிகம்.

4. கோலமாவு கோகிலா :
நயந்தாராவின் இன்னொரு சூப்பர்ஹிட் மூவி. ப்ளாக் காமெடியில் பின்னி எடுத்திருந்தார்கள். வித்தியாசமான கேரக்டர்கள், வெவ்வேறு உடல்மொழி என்று ஒவ்வொரு கேரக்டருக்கும் இயக்குநர் கொடுத்திருந்த உழைப்பு பிரம்மிக்க வைத்தது. சேகர், டோனி, சோஃபியா, சோஃபியாவின் லவ்வர், இன்ஸ்பெக்டர் என எல்லா கேரக்டருமே ரசிக்க வைத்தார்கள்.
ப்ளாக் காமெடி என்றாலே தமிழ்ப் படைப்பாளிகள் நியாய தர்மத்தை காற்றில் பறக்கவிட்டு விடுகிறார்கள். அதில் இந்தப் படமும் விதிவிலக்கல்ல!

5. கனா :
எதிர்பாராத ஒரு ஹிட் மூவி. க்ளிஷே காட்சிகளும் திரைக்கதையும் தான் படத்தின் பலவீனம். ஆனாலும், ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணின் கனா நிறைவேறுவதை சுவாரஸ்யமாகச் சொல்லியிருந்தார்கள். ஒரு படத்தினை தனியே தாங்கிப்ப் பிடிக்கும் அளவிற்கும் அதை ஹிட் ஆக்கும் அளவிற்கும் ஐஸ்வர்யா வளர்ந்திருப்பது ஆச்சரியம் & மகிழ்ச்சி.

இந்த தலைமுறை டாப் ஸ்டார்களான விஜய் சேதுபதியும் சிவகார்த்திகேயனும் தயாரிப்பாளராகவும் அவதாரம் எடுத்து, நல்ல படங்களைக் கொடுப்பது பாராட்டுக்குறிய விஷயம். பணத்திற்காக கமர்சியல் குப்பைகளை மட்டுமே எடுக்காமல், நட்புக்காக நல்ல படங்களைத் தயாரிக்கும் குணத்தினை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்!

6. யூ-டர்ன் :

வித்தியாசமான & சிம்பிளான படம். சமந்தாவின் நடிப்பு அட்டகாசமாக இருந்தது. த்ரில்லர் & பேய்ப்படம். பாராட்டப்பட வேண்டிய திரைக்கதை.

2018 - எதிர்பார்த்து ஏமாந்த படங்கள்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 29 Dec 2018 21:41:00 +0530

முன்பே சொன்னது போல், நல்ல படம் என்று தெரிந்தால் தான் தியேட்டர் பக்கம் போனேன். ஆனாலும் சில கலைஞர்கள் மேல் இருக்கும் அபிமானத்தினால் போய், இவையெல்லாம் திருப்தி இல்லாமல் திரும்பிய படங்கள் .

இந்த வருடம் வேறு எங்கும் நான் பெரிதாக சிக்கிக்கொள்ளவில்லை என்பதே பெரும் ஆறுதல். 2019-ல் இன்னும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும்.

1. கலகலப்பு-2 :
காமெடி என்பது கஷ்டமான விஷயம் மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு காலத்திலும் மாறிக்கொண்டே இருப்பது. பெரும்பாலான ப்ளாக்& ஒயிட் காமெடிகளை இன்று பார்க்கச் சகிக்காது. இப்படி மாறிக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு விஷயத்தில் இருபது வருடங்களுக்கு மேலாக சக்ஸஸ்ஃபுல் இயக்குநராக நிலைத்திருப்பது சாதாரண விஷயமல்ல.

1995-ல் இருந்த நடிகர்கள், காமெடியன், இசையமைப்பாளர் எல்லாம் ஒதுங்கிவிட்டார்கள். ஆனால் சுந்தர்.சி இன்னும் நின்று விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்.

சுந்தர்.சி கரியரில் கலகலப்பு ஒரு முக்கியமான படம். பல காட்சிகளை இன்றும் பார்த்தாலும் சிரிக்காமல் இருக்க முடியாது. பார்ட்-2ஐ கலர் கலராக பிரம்மாண்டமாக படத்தை எடுத்திருந்தும், கலகலப்பு-1ல் இருந்த எளிமையும் காமெடியும் மிஸ் ஆகி, நம்மை ரொம்பவே சோதித்தது. அஞ்சலி, ஓவியா இடத்தில் இந்தப் பட ஹீரோயின்ஸை பார்க்கவே சகிக்கவில்லை. மிர்ச்சி சிவாவும் யோகிபாபுவும் மட்டும் கொஞ்சம் காப்பாற்றினார்கள்.

இந்த வருடத்தில் முதல் ‘பார்ட்-2’ படமாக கலகலப்பு-2 வந்தது. நல்ல மாட்டுக்கு ஒரு சூடாக, அதன்பிறகு வந்த எந்தவொரு பார்ட்-2 படத்தையும் பார்க்கவில்லை! (2.0 தவிர்த்து!)

2. காலா / 2.0 :

எந்திரன் இரண்டாம்பாகமாக வந்த 2.0 படத்திற்கு, இந்த வருடத்திற்கான மோசமான திரைக்கதை விருதைக் கொடுக்கலாம். டபுள் ஹீரோ சப்ஜெக்ட் & நியாயம் அக்‌ஷய்குமார் பக்கம் என்று ஆனபின்பு, இறுதியில் சமாதானமாகாமல், பிரம்மாண்டத்திற்காக பெரும் பொருட்செலவில் ஒரு நல்ல மனிதனை அழித்தது போல் ஆகிவிட்டது. ஐ படத்தை அடுத்து ஷங்கருக்கு திரைக்கதையில் இது இன்னொரு பெரும் சறுக்கல்.

நல்லவேளையாக 3டி டெக்னாலஜி படத்தைக் காப்பாற்றியது. ஒரு பேய்ப்படத்தை பாசிடிவ் ஆரா, நெகடிவ் ஆரா என்று உட்டாலக்கடி அடித்துச் சொல்ல முயன்றிருந்தார்கள். ஆனாலும் யுகேஜி படிக்கும் என் பையனைக்கூட அவர்களால் ஏமாற்ற முடியவில்லை. படம் பார்த்தபின் அவன் எனக்குச் சொன்ன கதை இது :

‘ஒருத்தன்..சைண்டிஸ்ட்..ரோபால்லாம் செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கான். ஒரு பேய் அவன் உடம்புல பூந்துடுது. ரோபோவை எல்லாம் பிய்ச்சுப் போட்டுட்டுது. பெறகு, சிட்டி 2.0 வும் 3.0ம் வந்து பேயை கொன்னுட்டாங்க.”. - அவ்வளவு தான் இதுக்கு அத்தனை ஃபர்னிச்சரை உடைச்சு, யூடர்ன்லாம் போட்டு....!

அப்புறம் காலா...ராஜ்கிரண் நடிக்க வேண்டிய படம். ‘இதுவரைக்கும் நீ உடைச்சதெல்லாம் பத்தாதா?’ என்று சக ரஜினி ரசிகர்களின் மைண்ட் கதறல் கேட்பதால்...வுடு ஜூட்!

3.இமைக்கா நொடிகள் :
ஒரு நல்ல கதையை ஸ்டார் ஆர்ட்டிஸ்ட்டிற்காக, பிடித்துத் திருக்கி சிக்கலாக்கிச் சொதப்புவது எப்படி என்பதற்கு இந்தப் படம் உதாரணம்.
அண்ணன் - தம்பி. அண்ணன் ஒரு சிபிஐ ஆபீசர்..தம்பி மெடிக்கல் ஸ்டூடண்ட் என்று ஆரம்பித்த படத்தை, நயந்தராவை உள்ளே கொண்டுவந்து, அவருக்காக கதையிலும் கைவைத்து, அவரை ‘உண்மையான’ ருத்ரா ஆக்கி, முறுக்கிக்கொண்ட அதர்வாவை சமாதானப்படுத்த காதல் போர்சன் & கடைசி அரைமணிநேர சைக்கிள் சாகசங்களை வைத்து, ஒரு நல்ல படத்தை மோசமாக பிரசண்ட் செய்திருந்தார்கள்.

ட்விஸ்ட் வைக்கிறேன் பேர்வழி என்று ஒட்டுமொத்த ட்விஸ்ட் மேல் ட்விஸ்ட் வைத்து, அதை கிரகிக்க போதிய இடைவெளியும் நமக்குக் கொடுக்காமல் சிக்கலாக கதை சொல்லியிருந்தார்கள்.

சீரியல் கில்லர் ‘ராட்சசன்’-க்கு கிடைத்த வரவேற்பைp பெற வாய்ப்பிருந்தும் மிஸ் செய்துவிட்டார்கள். எனவே சூப்பர் டூப்பர் ஹிட் ஆகியிருக்க வேண்டிய படம், ஹிட் மூவியாக முடிந்து போனது. ஆனாலும் கதை, நயந்தாரா & அனுராக் காஷ்யப்பின் நடிப்பு, பிண்ணனி இசை ஆகியவை குறிப்பிட்டுப் பாராட்ட வேண்டிய விஷயங்கள்.

4.செக்கச் சிவந்தவானம் :

’படம் நல்லா இருக்குப்பா..மணிரத்னம் படம் மாதிரியே இல்லை..சூப்பர்’ என்பது தான் படத்திற்குக் கிடைத்த பாராட்டு. தொடர் தோல்விகளால் துவண்டிருந்த மணிரத்தினத்தின் கம்பேக் மூவி. ஆனாலும் அவர் இப்படி கம்பேக் ஆகியிருக்க வேண்டாம் என்று தோன்றியது. அவரது மோசமான படங்களில்கூட ‘மணிரத்தினத்தின் டச்’ என்பது இருக்கும். அது மிஸ் ஆனதால், மணி ஃபேனாக ஏமாற்றம்!

5. ஜூங்கா / ஒ.ந.நா.பா.சொல்றேன் / சீதக்காதி :

சில முன்னணி ஹீரோக்களை கவிழ்க்க, எதிர்குரூப் நிறைய வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கும். ஆனால்விஜய் சேதுபதி விஷயத்தில் அந்த கஷ்டமே வேண்டாம்.

‘கஷ்டப்பட்டப்போ ஃப்ரீயா டீ கொடுத்த டீ மாஸ்டர், சீனு வீட்டுக்கு வழி சொன்னவர், நட்புக்காக’ என்று அவர் செய்கிற சில படங்களே அவருக்கு வினையாக முடியும். அவரது நல்ல மனதை மிஸ் யூஸ் செய்கிறார்களே என்ற வருத்தம் தான் இத்தகைய படங்களைப் பார்க்கும்போது தோணும். விசே மேல் இருக்கும் அன்பினால், ரம்மி காலத்தில் இருந்து நமக்கு இதே பாடு தான். இந்த வருட கோட்டாவிற்கு, இந்த மூன்று படங்கள்.

முதல் இரண்டு படங்கள் தோற்றதில் பிரச்சினையில்லை. சீதக்காதி ஜெயித்திருக்க வேண்டிய படம். இரண்டு மணி நேரத்தில் கதை சொல்லியிருந்தால் படம் தப்பித்திருக்கும். ஜவ்வாக இழுத்துக் கெடுத்துவிட்டார்கள். ஹிட் மூவியான செ.சி.வானம் & இந்த வருட மெகா ஹிட் 96 என்று இனிமையாக முடிந்திருக்க வேண்டிய வருஷம்......!

6. சீமராஜா :

’விஜய் மார்க்கெட்டைப் பிடித்துவிட்டார். அடுத்த இ.தளபதி இவர் தான்’ என்று சிவகார்த்திகேயனுக்கு வெற்று பில்டப் கொடுப்பதற்காகவே எடுக்கப்பட்ட படம். ஓப்பனிங் சீன் & சாங்கில் ஆரம்பித்து, எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு வெறுப்பேற்றி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

தேவையே இல்லாத ராஜா ஃப்ளாஷ்பேக், சிரிப்பே வராத சூரியின் காமெடி, மச்சக்கன்னி தவிர தேறாத இமானின் இசை என்று ஒரு படம் தோற்பதற்கான அத்தனை அம்சங்களும் இருந்தன. சுறா, அஞ்சான், விவேகம் வரிசையில் சிவாவிற்கு சீமராஜா.

7. போனஸ் :

இந்த வருடம் எச்சரிக்கையாகவே தியேட்டரை அணுகியதால், சர்க்கார் பார்க்கவில்லை. படம் ரிலீஸ் ஆகும் முன்பே, பார்க்க வேண்டாம் என்று முடிவு செய்த படம் சர்க்கார்.

’ரிசர்வேசனால் தான் இந்தியா முன்னேறலை’என்று வசனம் வைக்கும் ‘சொந்தக்கதை மன்னன்’ முருகதாஸ், இயக்குநர். ’திராவிட இயக்க வரலாற்றை கலைஞர் இல்லாமலேயே எழுதிவிட முடியும். மக்கள்நலத் திட்டங்கள் எதுவும் கலைஞர் கொண்டு வந்ததில்லை’ என்று எழுதி வரும் ஜெயமோகனின் பங்களிப்பு, ரஜினி ஸ்டைலில் போலி அரசியல் செய்யும் ஹீரோ விஜய், ‘ஏடிஎம்கே காரங்க ஏன் டென்சன் ஆகுறாங்க? வில்லன் கேரக்டர் கலைஞரைத் தானே குறிப்பிடுது’என்று விளக்கம் சொன்ன வில்லன் நடிகர் பழ.கருப்பையா, அதைக் கேட்டு புளகாகிதம் அடைந்த அதே கலைஞரின் பேரப்பிள்ளைகளான சன் பிக்சர்ஸ், கூடவே கதைத் திருட்டு - இப்படி ஒரு காம்போ.

இவர்கள் சேர்ந்து நமக்கு அரசியல் பாடம் எடுத்தால், அது எவ்வளவு கண்றாவியாக இருக்கும் என்பதை தியேட்டருக்குப் போய்த்தான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில்லை. எனவே சர்க்காரைப் புறக்கணித்தேன்.

இப்போதும் ஜெயமோகன் என் விருப்பத்திற்குரிய இலக்கியவாதி. ஆனாலும் ஒரு இலக்கியவாதி எல்லா விஷயத்திலும் அறிவுடனும் நேர்மையுடனும் இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதை இந்த வருடம் அவர் நிரூபித்தார். பெர்சனலாக எனக்கு அதில் பெரும் வருத்தம். ‘எனது இயல்புக்கு ஒத்துவரும் படங்களிலேயே பணி செய்கிறேன்’ என்று சினிமாவில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தவர், ஸ்டார் ஹோட்டல் சுகவாசத்திற்கு சோரம் போனது பெரும் சோகம்.

கதைத் திருட்டு என்பது காலம் காலமாக தமிழ் சினிமாவில் நடைபெறும் விஷயம் தான். ஒரு உதவி இயக்குநரின் தோள்தடவி, ‘என்னப்பா கதை வச்சிருக்கிறே?’ என்று கேட்டு, அதைத் தானே எடுத்த பெரிய ஆட்கள் இங்கே உண்டு. அதை வேறு யாரிடமாவது சொல்லி எடுக்க வைப்பவர்களும் இங்கே உண்டு.

ஏற்கனவே வறுமையில் உழலும் உதவி இயக்குநர்களால் ஒன்றுமே செய்யமுடிந்ததில்லை. இந்த சூழலில் தான் பாக்கியராஜ் அவர்களின் நிலைப்பாடு, பெரும் ஆதரவைப் பெற்றது. அதற்குக் கிடைத்த ஆதரவும் முருகதாஸிற்கு விழுந்த தர்ம அடியும், பல்லாண்டுக் கோபத்தின் வெளிப்பாடு.
ஆனால் அறத்தின் அத்தாரிட்டியான ஜெயமோகனால், ஒரு இடத்தில்கூட இதைக் குறிப்பிடமுடியவில்லை. ’ஜெயிக்க முடியாத கோழைகளின் கூப்பாடு, என் வெற்றியைப் பார்த்து வயித்தெரிச்சல்’ என்றெல்லாம் அருவருப்பாக எழுதிக்கொண்டே போனார்.

நமது சட்டப்படி கதைக்கருவிற்கு காப்பிரைட் கிடையாது.அதனால் தான் இந்த அயோக்கியர்கள் தைரியமாகத் திருடுகிறார்கள். ஜெயமோகன் அதையே ஒரு நியாயமாக வைத்து ‘கதைக்கருவிற்கு காப்பிரைட் கிடையாதே, அப்புறம் ஏன் கூப்பாடு?’ என்று எகத்தாளமாகக் கேட்கும் அளவிற்கு தரமிறங்கினார்.
இந்த வருடத்தின் மோசமான அறவீழ்ச்சி விருதினை ஜெயமோகனுக்குக் கொடுக்கலாம்!

விஜய் சேதுபதி-25 : ’என்ன ஆச்சு?’ - மலரும் நினைவுகள்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Mon, 17 Dec 2018 01:44:00 +0530

2010-ல் தென்மேற்குப் பருவக்காற்று மூலம் ஹீரோவாக அவதாரமெடுத்த விஜய் சேதுபதி, வெற்றிகரமாக 25ஆம் படமாக சீதக்காதியை இந்த வாரம் ரிலீஸ் செய்கிறார். எவ்விதப் பின்புலமும் இல்லாமல், சிறுசிறு வேடங்களில் ஆரம்பித்து,இன்றைக்கு மக்கள் செல்வனாக வெற்றிவாகை சூடியிருக்கும் விஜய் சேதுபதியின் பயணத்தை கொஞ்சம் திரும்பிப்பார்ப்போம்.

புதுப்பேட்டை, நான் மகான் அல்ல போன்ற ஆரம்ப காலப் படங்களில் துணைநடிகராக ஒரு ஓரத்தில் நிற்பதில் ஆரம்பித்தது அவரின் திரைப்பட வாழ்க்கை. 2004 முதல் 2010வரை சினிமாவில் கொட்டிக்கிடக்கும் உதிரிகளில் ஒன்றாகவே அவரது காலம் கடந்தது. ஆனாலும் அந்த காலகட்டத்தில் ஷார்ட் ஃபிலிம்களிலும் நடித்துக்கொண்ட்டிருந்தார்.

அதன்மூலம் தன்னை கூர்தீட்டிக்கொண்டதோடு, குறும்பட அலையில் ஒரு அங்கமாகவும் ஆனார். குறும்பட வட்டாரங்களில் தெரிந்த முகமாகவும் ஆனார். விளைவு, தென்மேற்குப் பருவக்காற்று படத்திற்கு ஹீரோவாக பரிந்துரைக்கப்பட்டார்.

சீனு.ராமசாமியும் இவருக்குள் இருக்கும் கலைஞனைக் கண்டுகொள்ள, ஹீரோவாக நமக்கு அறிமுகமானார் விஜய் சேதுபதி. ஆனாலும் இப்படி ஒரு படம் ரிலீஸ் ஆனதே பெரும்பாலானோர்க்குத் தெரியாது. படம் தேசியவிருது பெற்றபோது தான், படம் பற்றிய சிறிய பேச்சு எழுந்தது. ஹீரோவாக நடித்த படம் கமர்சியலாக ஊத்திக்கொள்ள, சுந்தரபாண்டியனில் வில்லன் வேடம்,வர்ணத்தில் முத்து கேரடர் என்று மீண்டும் போராட்ட வாழ்க்கை.

2012-ல் தமிழ் சினிமாவில் எழுந்தது, குறும்பட கலைஞர்களின் புதிய அலை. பீட்சா எனும் அணுகுண்டு, தமிழ்சினிமாவின் மத்தியில் விழுந்தது. ஏதோ சாதாரணப் படம் என்று உள்ளே நுழைந்தவர்களை உண்மையிலேயே மிரட்டித் துவைத்தது படம். கார்த்திக் சுப்புராஜ், சி.வி.குமார், சந்தோஷ் நாராயணன் போன்றோருடன் விஜய் சேதுபதி எனும் ‘நடிகனை’யும் பீட்சா எல்லாப்பக்கமும் கொண்டுசேர்த்தது.

அதே ஆண்டில் அடுத்து வந்த நடுவுல கொஞ்சம் பக்கத்தைக் காணோம் & சூதுகவ்வும் படமும் சூப்பர்ஹிட் ஆக, ஹாட்ரிக் நாயகனாக ஆனார் விஜய் சேதுபதி. மூன்று வெற்றிப்படங்கள், மூன்றிலும் வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்கள். ‘என்ன ஆச்சு?’ எனும் ஒரே கேள்வியை முக்கால்வாசிப்படம்வரை திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுகொண்டே இருப்பது ரிஸ்க்கான விஷயம்.அதற்கு விசே கொடுத்த மாடுலேசனும், கைவிரல்களின் நடனமும் அந்த வசனம் வரும்போதெல்லாம் கைதட்ட வைத்தன.

சூதுகவ்வும் படம் இன்னொரு வகையான அதகள அனுபவம். எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சலிக்காத, தமிழில் அரிதாக வெல்லும் ப்ளாக் ஹ்யூமர் மூவி. இன்றைய விஜய் சேதுபதியின் ஆரம்பம், அந்த தாஸ் கேரக்டர் என்று சொல்லலாம். அதை முழுமை செய்த படம், இதற்குத் தானே ஆசைப்பட்டாய் பாலகுமாரா.

அமைதியானவன், சாமானியன், கூச்சசுபாவம் கொண்டவன் போன்ற சொந்த இயல்புகளைக் கொண்ட கேரக்டர்களையே செய்துவந்த விஜய் சேதுபதியை உடைத்து, இன்றைய கலகலப்பான, ‘நாட்டி பாய்’விஜய் சேதுபதியாக மாற்றிய படங்கள் என்று சூதுகவ்வும் & இ.ஆ.பாலகுமாராவைச் சொல்லலாம்.

ஆனாலும் இதை விஜய் சேதுபதி அப்போதே புரிந்துகொண்டார் என்று சொல்ல முடியாது. ஏனென்றால் அடுத்து 2014 & 2015-ல் வந்த படங்களில் இந்த மேஜிக் தொலைந்து போயிருந்தது. ரம்மி, பண்ணையாரும் பத்மினியும், வன்மம் (அய்யகோ!!) போன்ற படங்களில் எல்லாம் மீண்டும் பழைய விஜய் சேதுபதியே இருந்தார். இடையில் புறம்போக்கு, ஆரஞ்சுமிட்டாய் போன்ற சீரியஸ் படங்களும் நல்ல நடிகர் என்ற பெயரைக் கொடுத்தாலும் கமர்சியலாக எல்லாமே தோல்விப்படங்கள் தான்.

2012-ல் கிடைத்த ஹாட்ரிக் வெற்றி வெறுமனே அதிர்ஷ்டத்தில் கிடைத்த வெற்றி என்று பேச்சு எழுந்தது. இந்த மோசமான காலட்டத்தில் இருந்து, அவர் மீண்டது நானும் ரவுடி தான் மூலம். மீண்டும் ‘வெட்கங் கெட்ட நாட்டி பாய்’ அவதாரம். ரசிகர்கள் தன்னிடம் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்று அவரும், அவரிடம் என்ன எதிர்பார்க்கலாம் என்று ரசிகர்களும் புரிந்துகொண்ட டர்னிங் பாயிண்ட் என்று நானும் ரவுடி தானைச் சொல்லலாம். மீண்டும் வெற்றிப்பட நாயகனாக அவரை அது ஆக்கியது.

அதன்பிறகு, எத்தனை நடிகர்கள் இருந்தாலும் ஒரு சீனை தனதாக ஆக்கிக்கொள்ளும் வித்தை மேஜிக் அதன்பிறகு எளிதாக அவருக்கு கைகூடி வந்தது. சின்ன ஒன்லைனில் தியேட்டரை தெறிக்கவிடுவது, சட்டென்று எதிர்பாராத ஒன்றை செய்துவிடுவது, ஆக்சனில் மட்டுமல்லாமல் ரியாக்சனிலும் சரியான பீட்டில் எக்ஸ்பிரசன்ஸ் கொடுப்பது, ஒரு கேரக்டர் அந்த இடத்தில் என்ன செய்யும் என்பதை மனநிலை முதல் பாடி லாங்குவேஜ்வரை கணிப்பது போன்றவை விஜய் சேதுபதி மேஜிக்கின் அங்கங்கள்.

முறைக்காத, சிரிப்பு வருது - சேதுபதி
‘அவளும் இருந்தா..நானும் இருந்தேன்’ - கா.க.போ
எஸ்.ஜே.சூர்யா துப்பாக்கியை எடுத்ததும், கையில் இருப்பதை கீழே போட்டு, தளரும் கிளைமாக்ஸ் - இறைவி
ஒரே ஒரு ஓட்டை வடையுடன், முகம் காட்டாமலேயே தெறிக்க விட்ட ஓப்பனிங் - விக்ரம் வேதா
என நான் ரசித்த விசே மொமெண்ட்ஸை சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

செக்கச் சிவந்த வானத்தில் அத்தனை ஸ்டார்ஸ் இருந்தும், தியேட்டரில் கைதட்டல்களை அள்ளியது விஜய் சேதுபதி தான். இத்தனைக்கும் எல்லாப் பக்கமும் ஆமாம் போட்டுக்கொண்டே போகிற கேரக்டர். அடுத்து வந்த 96 பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். முழுக்க முழுக்க, நடிப்பாலேயே வெற்றி பெற்ற படம் அது. அந்த படத்தை ரீமேக் செய்யலாம்.ஆனால் விசே-த்ரிஷா பெர்ஃபார்மஸில் இருந்த கெமிஸ்ட்ரியை ரீமேக் செய்வது அவ்வளவு எளிது கிடையாது.

விஜய் சேதுபதி இன்றைக்கு மக்களால் மட்டுமல்லாமல் இண்டஸ்ட்ரியிலும் கொண்டாடப்படுவதற்குக் காரணம், நடிப்புத் திறமை மட்டுமே கிடையாது. அலட்டல் இல்லாத நேர்மையான பேச்சு, இன்னும் பழசை மறக்காத தன்மை, சேரன் போன்ற சம்பந்தமில்லாத மனிதருக்கும் தோள்கொடுக்கும் நட்புணர்வு என்று நிறையச் சொல்லலாம்.

நடிப்பையும் தாண்டி, எனக்கு பெர்சனலாக விஜய் சேதுபதியைப் பிடிக்க இரண்டு காரணங்கள் தான்.

1. அதிக படங்களில் நடிப்பது :

2016-ல் ஆறு படங்கள், 2017-ல் 4 படங்கள், 2018-ல் 6 படங்கள். என்னைப் பொறுத்தவரை இதுவே குறைவு தான். சென்ற தலைமுறையில் 10 படம், 18 படமெல்லாம் நடித்திருக்கிறார்கள். இன்றைய தலைமுறை, எல்லாத் துறையிலும், கொஞ்சம் உழைப்பு-நிறையப் பணம் என்று சொகுசாக வாழ விரும்புகிறது. 40 வயதில் இப்படி விஜய் சேதுபதி ஓடி, ஓடி உழைக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை. வெற்று பில்டப்பில் சம்பளத்தை ஏற்றிவிட்டு, வருடம் இரண்டு படம்செய்தால் போதும். அது அவரால் முடியும். ஆனாலும் அவர் அதைச் செய்வதில்லை.

ஒரு ஹீரோ படங்களைக் குறைக்கும்போது வரும் சிக்கல் என்னவென்றால், புதிய இயக்குநர்கள் அறிமுகமாவது கடினமான விஷயமாக ஆகும். அது தமிழ் சினிமாவை தேக்கத்தில் கொண்டுபோய் நிறுத்தும். மேலும், ஹீரோவுக்கு டிமாண்ட் அதிகரிக்கும்போது,ஒரு கதையை ஹீரோவை மட்டுமே திருப்தி செய்ய உருவாக்க வேண்டியதாகிறது. கடந்த மூன்று வருடத்தில் எந்தவொரு வெற்றியும் கொடுக்காத ஹீரோகூட ‘படத்தில் எல்லா சீனிலும் நான் இருக்கணும். முக்கியமான எல்லாவற்றையும் நானே செய்யணும்’ என்று சொல்லும் அவலம் இன்னும் நிலவுகிறது. அதனால் ஹீரோ கால்ஷீட்டிற்காக கதையை வளைத்து அட்ஜஸ்ட் செய்து தோற்கும் புதியவர்கள் இப்போது அநேகம்.

ஒரு ஹீரோ நான்கு படங்கள் செய்கிறார் என்றால், இரண்டு படங்களை புதியவர்களுக்கு கொடுக்க முடியும். ஆறுபடங்கள் செய்தால், இரண்டு ’நல்ல’ படங்களை கமர்சியல் வெற்றி எதிர்பாராமல் நடிக்க முடியும். அதனால் தான், விஜய் சேதுபதி ஓடி, ஓடி உழைப்பது ஒருவகையில் தமிழ் சினிமா வளர்ச்சிக்கு அவரின் சேவை என்கிறேன். (ஆனால், அவர் தனது படங்களின் ரிலீஸை கொஞ்சம் முறைப்படுத்த வேண்டும்.)

2. ஹீரோ இமேஜை உடைத்தது :

ஹீரோ இமேஜை விட ஒரு நல்ல படத்தில் தான் இருப்பது தான் முக்கியம் என்ற விஜய் சேதுபதியின் புரிதல் தான், அவரது வேகமான வளர்ச்சிக்கு முக்கியக் காரணம். முன்பெல்லாம் கதை விவாதத்தில் ஹீரோ என்றாலே 25 வயது வாலிபன் தான். அதற்கு மேலே போய்விட முடியாது, ஹீரோ கால்ஷீட் கிடைக்காது.

ஒரு ஹீரோ நரைத்தமுடியுடன் நடித்தால், தமிழ்சினிமாவே ‘பார்த்தீரா பராக்கிரமத்தை!’ என்று காணாததைக் கண்டதாக அலறும். ஆனால் இன்றைக்கு நாற்பது வயது மனிதனின் கதையையும் சொல்ல முடிகிறது, எழுபது வயது மனிதனின் கதையையும் சொல்ல முடிகிறது. நல்ல கதையும் சுவாரஸ்யமான திரைக்கதையுமே முக்கியம் எனும் தெளிவு பெரும்பாலான ஹீரோக்களுக்கு வந்திருக்கிறது.

மக்கள் இதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்று ஹீரோக்களும், தயாரிப்பாளர்களும், விநியோகஸ்தர்களும் இப்போது நம்புகிறார்கள். இன்னும் சொல்லப்போனால் ‘நான் நாற்பது வயது ஆளாக நடித்திருக்கிறேன்’என்பது பெருமையான விஷயமாக ஆகியிருக்கிறது. டாப் மசாலா ஸ்டார்ஸ் கூட, ஒரு குழந்தைக்கு அப்பாவாக நடிப்பது சகஜமாகியிருக்கிறது. இவையெல்லாம் 2010க்குப் பின் வந்த மாற்றங்கள். இந்த மாற்றத்திற்கு விஜய் சேதுபதியின் வெற்றியும் முக்கியக்காரணம்.

அஞ்சு பாட்டு, நாலு ஃபைட் என்று மசாலாவிற்குள் சிக்காமலேயே, முண்ணனி நட்சத்திரமாக உருவாவது சாதாரணம் அல்ல. அதை விஜய் சேதுபதி சாதித்துக்காட்டியிருக்கிறார். சீதக்காதியை அடுத்து, சூப்பர் டீலக்ஸும், பேட்டயும் வரிசையில் இருக்கின்றன. அந்த மனிதர் இப்போதும் நல்ல படங்களைத் தர, ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறார்.

96 - என்னா படம்யா!

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Fri, 5 Oct 2018 13:28:00 +0530

தமிழ்சினிமா பொதுவாகவே புறநோக்கு தன்மை கொண்டது. மனதில் நிகழும் நுண்ணுணர்வுகளைப் பதியும் அகநோக்கு சில காட்சிகளில் மட்டும் அரிதாக நிகழும். எதையும் செயல்களாகக் காட்டினால் தான் திருப்தி. மலையாளப் படங்கள் நம்மை முந்துவது இந்த விஷயத்தில் தான். அந்தவகையில் 96 படம், தமிழ் சினிமாவில் முக்கியமானதாக ஆகிறது.

படத்தில் வரும் முக்கிய சம்பவங்கள் எல்லாம் சினிமாத்தனம் இல்லாமல் இயல்பாக இருப்பதாலேயே நம்மால் படத்துடன் ஒட்டிக்கொள்ள முடிகிறது. காதல் மலர்வதற்கு சாகச காட்சிகள் ஏதுமில்லை.நான்குநாட்கள் பார்க்க முடியாத ஜானு, காய்ச்சலுடன் ஸ்கூலுக்குத் திரும்பி வருகிறாள். பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் ராமை மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்க்கிறாள். பூ மலர்வதை படம் பிடிக்கமுடியாது என்பார்கள். இந்தக் காட்சியில் அதை இயக்குநர் செய்துகாட்டியிருக்கிறார்.

வாழ்க்கையில் நம்மைப் புரட்டிப் போட்ட விஷயங்களுக்கு காரணம் தேடினால், சாதாரணமாக இருக்கும். படத்தில் ராம் ஊரைவிட்டுப் போவது, ஜானுவைப் பார்க்க காலேஜிற்கு வருவது, ஜானுவின் கல்யாணத்தன்று ராம் என மிக இயல்பான விஷயங்களே அவர்களின் வாழ்க்கையை தலைகீழாக ஆக்கியிருக்கின்றன.

படத்தின் இரண்டாம்பாதி பெரும்பாலும் ராம்-ஜானு இருவர் மட்டும் பேசிக்கொள்ளும் காட்சிகள் தான். வலுவான கதையும் வசனங்களும் மட்டும் இதற்குப் போதாது. அதைவிட வலுவான நடிகர்கள் இதற்கு வேண்டும். விஜய் சேதுபதி - த்ரிஷா ஜோடி அதை சாத்தியமாக்கியிருக்கிறார்கள்.

விஜய் சேதுபதி நடிப்பில் 96 உச்சம் என்பேன். மிக மெல்லிய உணர்வுகளைக்கூட மனிதர் எளிதாக கொண்டுவந்துவிடுகிறார். அவரது எல்லாப் படங்களைப் போல இதிலும் படத்தை தாங்கும் தூணாக நிற்கிறார். பல வருடங்கள் கழித்து ஜானுவை சந்திக்கும் பதட்டம், ஜானுவின் கல்யாணநாள் பற்றிப் பேசும் சீன், வெர்ஜின் வெட்கம் என்று கிடைக்கிற வாய்ப்பில் எல்லாம் சிக்ஸர் அடிக்கிறார்.

விஜய் சேதுபதியை இயக்குநர் நம்பியதில் ஆச்சரியம் இல்லை. த்ரிஷாவை நம்பி, இந்த கேரக்டரை கொடுத்தது தான் ஆச்சரியம். விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா தவிர்த்து எந்தப் படத்திலும் நடிக்காதவர் அவர். கொடி போன்று கிடைத்த நல்ல வாய்ப்புகளையும் சொதப்பியவர். நுணுக்கமான நடிப்பைக் கோரும் இந்த கேரக்டருக்கு அவரை தேர்ந்தெடுத்ததே பெரிய ரிஸ்க் தான்.

ஆனால் இயக்குநரின் நம்பிக்கையை காப்பாற்றியிருக்கிறார் த்ரிஷா. இத்தனை வருடங்களுக்கும் சேர்த்து, ஆர்ப்பாட்டமே இல்லாமல் நடித்து, தானும் ஒரு நல்ல நடிகை தான் என்று நிரூபித்திருக்கிறார். கல்யாண நாள் பற்றிப் பேசுவது, ராம் ஒதுங்குவது கண்டு கோபப்படுவது, உரிமையுடன் அவனை கலாய்ப்பது என்று ஜானுவாகவே வாழ்ந்து காட்டியிருக்கிறார். ஆண்களை விட பெண்கள் வாழ்க்கையை (வேறு வழியின்றியும்) எப்படி பிராக்டிகலாக எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதை த்ரிஷா கண்முன் கொண்டுவருகிறார்.

‘நான் உன்னைப் பார்க்கலைடா’ எனும் சீனும் கிளைமாக்ஸ் சீனும் த்ரிஷா நடிப்பில் உச்சம். நம்மை உலுக்கிவிடும் நடிப்பு. எல்லாவற்றுக்கும் மேல் தேவதையாக ஜொலிக்கிறார். இதுவரை கமலா காமேஷாகவே இருந்தவர், இந்த படத்தில் தான் த்ரிஷா ஆகியிருக்கிறார்!

இளம் வயது கேரக்டராக வரும் எல்லோருமே நடிப்பிலும் அசத்துவது ஆச்சரியம். முதல்பாதியில் அவர்களின் காட்சிகள் போடும் அஸ்திவாரம் தான், உணர்வுப்பூர்வமான இரண்டாம்பாதியை வலுவாக தாங்குகின்றன.

இதுவொரு ஃபீல் குட் மூவி. எனவே பரபரப்பான திருப்பங்கள் என்று ஏதும் கிடையாது. இரண்டாம்பாதி முழுக்க, 22 வருடப் பிரிவை ராம் & ஜானு ஒரு இரவில் பேசித்தீர்க்கிறார்கள். எனவே சற்று நீளமான படமாக தோன்றலாம். ஆனாலும் ஜானு இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கட்டுமே என்று ராமிற்காக நாமும் ஃபீல் பண்ணுவது தான் படத்தின் வெற்றி.

இயக்குநர் பிரேம்குமார் முக்கியமான படைப்பாளியாக ஆவார் எனும் நம்பிக்கையை படத்தின் பல காட்சிகள் உறுதிசெய்கின்றன. படத்தில் பல அற்புதமான ஷாட்ஸ் இருக்கின்றன. கண்கொட்டாமல் பார்க்க வைக்கிறது சண்முக சுந்தரத்தின் ஒளிப்பதிவு. ஜானுவின் கல்யாணம் பற்றி ராம் பேசும் காட்சியில் வரும் பிண்ணனி இசை, அந்த காட்சியின் உணர்வுகளை அடுத்த தளத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது. ’காதலே..காதலே’பாடல் தவிர மற்ற பாடல்கள் பெரிதாக சோபிக்கவில்லை என்றாலும், பிண்ணனி இசையில் கோவிந்த் பிரமாதப்படுத்தியிருக்கிறார். இளையராஜாவிற்கும் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

’ஒரு பள்ளிப்பருவக் காதல்..பிரிவு..மீண்டும் சந்திப்பு ‘ எனும் அழகி-ஆட்டோகிராஃப் பாணியிலான கதை தான். ஆனால் அந்தப் படங்கள் ஆணின் உணர்வுகளை மட்டுமே பதிவு செய்தவை. அந்த காதலை பெண் எப்படி உணர்ந்தாள், அந்த பிரிவை பெண் எப்படிக் கடந்தாள் என்று சொல்வதில்லை. அதை எதிர்கொள்ளும் அளவிற்கு அன்றைய ஆடியன்ஸிற்கு முதிர்ச்சி இருந்ததா என்பதும் கேள்விக்குறி தான். இந்தப் படம், இருவரின் உணர்வுகளையும் துல்லியமாகப் பதிவு செய்கிறது....அது, இன்றைய ஆடியன்ஸிற்கு இயக்குநர் செய்யும் மரியாதை.

செக்கச் சிவந்த வானம் - விமர்சனம் & New World (2013)

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 29 Sep 2018 19:42:00 +0530

’பெரியவரைக் கொன்றது யார்? பெரியவருக்குப் பின் அந்த இடத்தில் யார்?’ என்ற இரு கேள்விகள் தான் படம்.

கடந்த மூன்று படங்களாக தடுமாறிக்கொண்டிருந்த மணிரத்னம், இதில் சொல்லியடித்திருக்கிறார். இவ்வளவு பரபரப்பான படத்தினை நிச்சயம் அவரிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை.

பெரியவராக வரும் பிரகாஷ்ராஜ் கரியரில் இந்தப் படம் முக்கியமான ஒன்றாக இருக்கும். அலட்டல் இல்லாத நடிப்பில் மிரட்டுகிறார் மனுசன். முரட்டுத்தனமான மகனாக அரவிந்த்சாமி. என்ன தான் உயிரைக் கொடுத்து நடித்தாலும், கார்போரேட் ஆபீசர் லுக்கை மறைக்க முடியவில்லை. ‘எல்லாருமே சைஃபர் தான்’ என்று சொல்லும் இடத்தில் தான் 100% ஸ்கோர் செய்கிறார்.

சிம்புவிற்கு நல்ல கம்பேக் மூவி. அருண்விஜய்யை விட மூத்தவராக சிம்பு தெரிவது தான் சோகம். எதையும் கேர் பண்ணாத, எதையும் செய்யத் துணியும் கேரக்டர் சிம்புவிற்கு எளிதாக பொருந்திப் போகிறது.

அருண் விஜய்யை தியேட்டருக்குள் நுழையும்வரை யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அதனாலேயே அவரது கேரக்டரும் நடிப்பும் நம்மை எளிதில் வசீகரிக்கின்றன. இரண்டாம் பாதியில் அரவிந்த்சாமியைத் தேடி வீட்டிற்குள் வரும் சீன் அதகளம்.

ஜோதிகா முதல்பாதியில் வீணடிக்கப்பட்டாலும், ‘முடிவில்’ ஒரு நல்ல இம்பாக்ட்டை கொடுத்துவிட்டுப் போகிறார்.

இப்படி இத்தனை பேர் இருந்தாலும், கை தட்டல்களை அள்ளிச்செல்வது விஜய் சேதுபதி தான். மற்ற மூன்று ஹீரோக்களின் கேரக்டர்களுடன் நாம் ஐடெண்டிஃபை ஆக முடியாமல் கஷ்டப்படும்போது, சிம்பிளான ஒன்லைனர்களால் நம்மை கொள்ளை கொண்டுவிடுகிறார். யாருக்கும் பயப்படாமல், யாரையும் பயமுறுத்தாமல், படத்தில் அதிரடியாக ஒன்றுமே செய்யாமல், மொத்த அப்ளாஸையும் விஜய் சேதுபதி அள்ளிச்செல்கிறார். சான்ஸே இல்லை.

வசனங்கள் புதிதாக இருந்தன. நிறைய இடங்களில் புன்னகைக்க முடிந்தது.
படத்தில் இரண்டு ட்விஸ்ட்கள். கடைசி ட்விஸ்ட்டை மட்டும் யூகிக்க முடிந்தது.

மணிரத்தினத்தின் முந்தைய மூன்று படங்களை ஒப்பிடுவதாலேயே, இந்தப் படத்தை கொண்டாடுகிறோம். தனியே இந்தப் படத்தைப் பார்த்தால்...
மணிரத்னம் டச் மிஸ்ஸிங்..மனதில் நிற்கிற ஷாட், லைட்டிங் மேஜிக் என்று எதுவுமே மனதில் நிற்கவில்லை.

மூன்று கேரக்டர்களுக்கும் முக்கியத்துவம் தர சில சீன்கள்..அவை நன்றாகவே இருந்தாலும், யாருடனும் நாம் கனெக்ட் ஆக முடியாமல் வெறுமனே வேடிக்கை பார்க்கும் மனநிலை தான் நமக்கு. எனவே யார் செத்தாலும் பெரிதாக ஃபீல் பண்ண முடியவில்லை.

முதல்பாதி வேகமும் கலகலப்புமாக போய்விடுகிறது. இரண்டாம் பாதியை சகோதரச் சண்டையை வைத்தே ஓட்ட வேண்டிய கட்டாயம். எனவே கொஞ்சம் ஸ்லோவாகவும் காதைச் சுற்றி மூக்கைத்தொடுவதாகவும் படம் நகர்கிறது. கடைசி இருபது நிமிடங்களில் தான் படத்தில் கதை நகர்கிறது.
சோக சீனா? ’போடு பூமி..பூமி’ பாடலை..ஆக்சன் சீனா? போடு ’சிவந்து போச்சு நெஞ்ச’ - என்று பிஜிஎம்மில் கொடுமை செய்திருக்கிறார்கள். சோக சீனில் கிக்கான வாய்ஸில் பூமி..பூமி ஒலிக்கும்போது ஜென் நிலைக்குப் போகிறோம்.
ஹிந்தி-தெலுகு-தமிழ் என எல்லா ரசிகரையும் திருப்திப்படுத்த முனையாமல், திருந்திய மணிரத்தினத்திற்கு ஒரு கோடி நன்றிகள். அதற்காகவே இந்தப் படத்தை பார்க்கலாம்!!

New World(2013) Vs CCV (2018)

பொதுவாக இணையத்தில் எழுப்பப்படும் ’காப்பி..காப்பி’ கூச்சலுக்கு எதிரானவன் நான். இதுபற்றி விரிவாக பலமுறை எழுதியிருக்கிறேன். டேக்கன் படம் முதலில் வந்து மகநாதி பிறகு வந்திருந்தால், மகாநதியை காப்பி என்று சொல்லியிருப்பார்கள். அந்தளவிற்கு மண்வாரித் தூற்றும் போக்கு இங்கே உண்டு.

நாயகன் படம் வரதராஜ முதலியாரின் உண்மைக்கதை. அதை காட் ஃபாதர் படத்தின் மேக்கிங் ஸ்டைலை எடுத்தாண்டு சொன்னார்கள். டைம் மேகசின் உலகின் சிறந்த 100 படங்களில் ஒன்றாக நாயகன் படத்தினை லிஸ்ட் செய்திருக்கிறது. அந்த லிஸ்ட்டில் காட் ஃபாதரும் உண்டு. இது தெரிந்தும், காட் ஃபாதர் காப்பி தான் நாயகன் என்று இன்றுவரை சொல்வோர் உண்டு.

தேவர் மகன் கதையில் காட் ஃபாதரின் தாக்கம் அதிகம் உண்டு. ஆனாலும் அது வேறு கதை தான். கட் ஃபாதருக்கும் மைக்கேலுக்கும் வன்முறை மேல் வெறுப்பு கிடையாது, இதை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்ற எண்ணமும் கிடையாது. ஆனால் பெரிய தேவரும் சக்திவேலும் அடிப்படையிலேயே வன்முறைக்கு எதிரானவர்கள்.

ஒரு வன்முறைச் சூழலில் இருக்கும் இனத்தை, அதிலிருந்து மீட்காமல், அப்படியே வைத்திருந்து காப்பாற்றுபவர்கள் காட் ஃபாதர்& சன்ஸ்; ஒரு வன்முறைச் சுழலில் சிக்கிக்கொண்ட இனத்தை மீட்டு, வெளியே கூட்டிட்டுப் போக முயல்பவர்கள் பெரிய தேவரும் மகனும். எனவே இங்கே கதையே வேறு ஒன்றாக பரிமாணம் பெற்றுவிடுகிறது. மேக்கிங்கும் காட் ஃபாதரில் இருந்து வேறுபட்டது என்பதால், தேவர் மகன் தனித்துவமான படமாக ஆகிறது.

ஆங்கிலத்திலும் இத்தகைய படங்கள் உண்டு. Bitter Moon & Gone Girl படங்கள் ஒரு உதாரணம். இரண்டுமே ஒரே கதைக்களம் தான். ஆனால் இரண்டு படங்களின் பேசுபொருள் வேறு;எனவே கதையும் வேறு ஆகிறது. யாரும் அங்கே Gone Girl படத்தை காப்பி என்று சொல்வதில்லை, அதையும் கொண்டாடவே செய்கிறார்கள்.

இங்கே காப்பி என்ற ஒன்று கிடையாதா என்றால் நிச்சயம் உண்டு. அப்படியே ஒரு டிவிடியைப் பார்த்து,நம் சூழலுக்கு ஏற்பவும் மாட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்கவும் சில மாற்றங்களைச் செய்து ஒரு கதையைத் தேற்றிவிடுவார்கள். கதையையும் நானே எழுதுவேன் என்று அடம்பிடிக்கும் கதையறிவற்ற ஜந்துக்கள் இதைச் செய்வது இங்கே வழக்கம்.

New World படத்தினை இன்று பார்த்தபோது, உண்மையிலேயே பெரிய அதிர்ச்சிக்கு ஆளானேன். ’இப்படி அப்பட்டமாக ஒரு கதையை உருவ வேண்டிய அவசியம் மணி சார் என்ற மகானுக்கு ஏன் வந்தது? தமிழ் மண்ணின் கதைகளையெல்லாம் தமிழ் சினிமா பேசி முடித்துவிட்டதா?’ என்று குழம்பிப் போனேன்.

New World படத்தின் கதை : ஒரு தலைமை கொல்லப்பட, தலைமைப் பதவிக்காக முட்டிமோதும் மூன்று பேர்..தலைமையைக் கொன்றது யார், அடுத்த தலைமை யார்? என்பது தான் கதை. கூடவே ஒரு கேஷுவலான ’அண்டர்கவர் ஆபரேசன்’ போலீஸ்கார்..அய்யகோ!

திரைக்கதை, மேக்கிங் என்று எல்லாவற்றிலும் வேறு பாதையில் செக்கச் சிவந்த வானம் பயணித்தாலும், கதை என்பது அடிப்படையில் அங்கே இருந்து உருவப்பட்டது தான். மாட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க, ஒரு முக்கியமான ட்விஸ்ட்டை மாற்றி, பதவிக்கு மோதும் முன்று பேரை அண்ணன் தம்பிகளாக்கி, கைமா பண்ணியிருக்கிறார்கள், நமது ஜந்துக்கள் ஸ்டைலில்.

முடிவில் சப்டைட்டில் இல்லாமல் New World படத்தைப் பார்த்து எழுதிய கதை போல் இருக்கிறது செக்கச் சிவந்த வானம். தமிழ்சினிமாவின் ஐகான்களில் ஒருவரான மணிரத்னம் இதைச் செய்திருக்கக்கூடாது.

அவர் சொந்தமாக யோசித்த படங்களே காப்பி என்று குற்றம் சாட்டப்படும் சூழலில், இணையம் உலகத்தில் உள்ள சினிமாக்களை உள்ளங்கையில் கொண்டு வந்துவிட்ட காலத்தில், மணிரத்னம் இதைச் செய்திருக்கவே கூடாது!

சிறந்த 15 மாஸ்டர்களின் சிறந்த 15 படங்கள்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Wed, 19 Sep 2018 02:26:00 +0530

’சினிமா டிஸ்கசனில் திடீர் திடீர் என்று ஏதாவது இங்கிலிபீசு டைரக்டர் பெயரையோ, படத்தின் பெயரையோ சொல்லி விவாதிக்கிறார்கள். இதுகூட தெரியாதா என்று சிரிக்கிறார்கள்.’ என்று உதவி இயக்குநராக இருக்கும் நண்பர் ஒருவர் ஒருமுறை வருத்தப்பட்டார். ஏறக்குறைய இதே லிஸ்ட்டை அவருக்குச் சொன்னேன்.

நண்பர் பிடித்த பத்து படங்களை பகிரச் சொன்னபோது, அதையே பகிர்ந்துகொண்டேன். இவர்கள் தான் என் திரைமொழியை வடிவமைக்கும் குருநாதர்கள். இவர்களில் ஒருவரின் தோளில் ஏறிக்கொண்டாலும் போதும், உருப்பட்டு விடலாம்!

Master # 1 - Alfred Hitchcock (Movie # 1 - Psycho)

Master # 2 - Stanley Kubric (The shining)

Master # 3 - Akira Kurosawa (Seven Samurai)

Master # 4 - Roman Polanski (Bitter Moon)

Master # 5 - David Lynch (Mulholland Drive)

Master # 6 - Steven Spielperg (Jurassic Park)

Master # 7 - Krzysztof Kieślowski (The Double Life of Veronique)

Master # 8 - Sergio Leone (Once Upon A Time In The West)

Master # 9 - Christopher Nolan (The Prestige)

Master # 10 - Paul Thomas Anderson (Boogie Nights)

Master # 11 - David Fincher (Seven)

Master # 12 - Coen Brothers (Fargo)

Master # 13 - Quentin Tarantino (pulp fiction)

Master # 14 - James Cameron (Terminator 2 : Judgment Day )

Master # 15 - Francis Ford Coppola (The Godfather)

Master # 16 - Martin Scorsese (Taxi Driver)

ஒவ்வொரு மாஸ்டர்களின் சிறந்த 5 படங்களின் லிஸ்ட்டை சீக்கிரம் கொடுக்க முயற்சிக்கிறேன்.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை – தமிழில் ஒரு உலக சினிமா

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 15 Sep 2018 15:09:00 +0530

ஒரு படத்தின் கதாநாயகன் என்பவன் எதிலும் ஜெயிக்கும் அசகாய சூரன், படத்தின் காட்சிகள் என்பவை கதாநாயகனின் சாகசங்களின் தொகுப்பு என்பதே வழக்கமான மைய நீரோட்டப் படங்களின் அம்சங்களாக இருக்கும். ஆனால் இயல்பு வாழ்க்கையில் சின்னச்சின்ன ஆசைகளுடன், எவ்வித சாகசங்க நிகழ்வுகளிமின்றி முடியும் மனிதர்களே அதிகம்.

காட்சி இலக்கியமான சினிமாவுக்கு அத்தகைய மனிதர்களைப் பதிவுசெய்யும் கடமை உண்டு. அந்தவகையில் உருவாகியிருக்கும் படம் தான் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை.

பொழுதுபோக்கு சினிமாக்களுக்கென்று ஒரு திரைமொழி உண்டு. அதே போன்றே திரைக்கதை/ஒளிப்பதிவு/எடிட்டிங் போன்ற தொழில்நுட்ப விஷயங்களை வைத்து புத்திசாலித்தனமாக விளையாடும் சினிமாக்களுக்கென்று ஒரு திரைமொழி உண்டு. இந்த மாதிரியான ஜிம்மிக்ஸ் வேலைகள் இல்லாமல் உள்ளதை உள்ளபடி பதிவு செய்வதை மட்டுமே செய்யும் சத்யஜித் ரே வகைப் படங்களுக்கென்று ஒரு டாகுமெண்டரி ஸ்டைல் திரைமொழி உண்டு.

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை அந்தவகைப் படம். எனவே அந்த திரைமொழியை கிரகித்துக்கொள்ளும் மனநிலையுடன் இந்தப் படத்தை அணுக வேண்டியது அவசியம்.

ரங்கசாமி எனும் மனிதனின் கதையைப் பேசிக்கொண்டே, அங்கே வாழும் எளிய மனிதர்களின் கதையை போகிற போக்கில் பதிவு செய்கிறது படம். அந்தவகையில் படத்தில் ரங்கசாமி மட்டுமே கதாநாயகன் என்று சொல்லிவிடமுடியாது.

படத்தின் முதல் நாற்பது நிமிடம், ரங்கசாமி காலையில் குளித்துக் கிளம்பி மலையுச்சியை அடையும் பயணத்தை மட்டுமே பதிவு செய்கிறது. பத்திரிக்கை கொடுக்க வரும் கேரக்டர் வாயிலாக,அதில் உள்ள சிரமங்களும் அவர்களின் பழக்க வழக்கங்களும் இயல்பாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன.

அந்த மனிதர்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொள்வதும், மெலிதாக கேலிசெய்துகொள்வதும் அவர்களின் வீம்பும் எவ்வித ஜோடனையும் இன்றி காட்சிகளாக விரிகின்றன. ரங்கசாமி நிலம் வாங்கப் போகிறான் என்பது அமைதியான நதியாக இந்த காட்சிகளுக்கு இடையே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

ரங்கசாமி ஏன் நிலம் வாங்க வேண்டும் என்பதை வசனங்களோ, கதாநாயகனின் தேவைகள் மூலமோ சொல்லப்படுவதில்லை. அதை நாம் புரிந்துகொள்ள, வனகாளி கேரக்டரின் வாழ்க்கையே போதுமானதாக இருக்கிறது. இளவட்டங்களுடன் போட்டிபோட்டு மூட்டை தூக்கி, வயோதிகத்தால் ரத்தம் கக்கிச் சாகும் வனகாளி, ரங்கசாமி பாத்திரத்தின் வருங்கால வடிவம். மலை மத்தியில் மரணித்த எத்தனையோ வனகாளிகளுள் ஒருவனாக ரங்கசாமியும் ஆகிவிடும் ஆபத்தை,நம் மனதில் ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல் படம் பதியச் செய்கிறது.

கல்யாணம் என்பதைக்கூட கதாநாயகனால் ரொமாண்டிக்காக அணுக முடிவதில்லை. அதையும் கூடுதல் பொறுப்பு என்பதாகவே அணுகி யோசனையில் ஆழ்கிறான். ஹீரோயின் வெட்கச்சிரிப்புடன் நிற்க, ரங்கசாமி யோசனையில் ஆழ்கின்ற அந்தக் காட்சி இந்தப் படத்தில் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று.

இயக்குநர் லெனின் பாரதி, ஒளிப்பதிவாளர் தேனி ஈஸ்வர், படத்தொகுப்பாளர் காசி விஸ்வநாதன் மூவரும் இணைந்து உருவாக்கியிருக்கும் இந்த திரைமொழி, எளிதில் நம் தமிழ்சினிமாவில் காணக்கிடைப்பது அல்ல.

இளையராஜாவின் இசை இயக்குநரின் கூப்பிட்ட குரலுக்கு மட்டும் வந்து கூவுகிறது. பிண்ணனி இசை என்பது கதை சொல்ல கை கொடுக்கும் தோழன் மட்டுமே என்ற தெளிவு இயக்குநருக்கும் இசைஞானிக்கும் இருந்திருக்கிறது.

படத்தில் சினிமாத்தனமான வசனங்கள் என்று ஏதுமில்லை. அந்த சூழலில் அந்த மக்கள் என்ன பேசுவார்களோ, அவை மட்டுமே வசனங்களாக வருகின்றன. வழக்கமான சினிமாவுக்கு வசனம் எழுதுவதைவிட, இது கஷ்டம். அதை வசனகர்த்தா ராசீ.தங்கதுரை சிறப்பாகச் செய்திருக்கிறார்.

கங்காணி, கடைக்கார பாக்கியம்மாள், கழுதைக்கார கிழவர், கிறுக்குக்கிழவி, கணக்கு, ஹீரோவின் தோழன், பாய், ஏலக்காய் முதலாளி என ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தனித்துவத்துடன் நம் நெஞ்சில் நிறைகிறார்கள். எல்லோருக்கும் ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது. ஒரே காட்சியில்கூட அவை உணர்த்தப்பட்டுவிடுகின்றன.

கதாநாயகனாக நடித்திருக்கும் ஆண்டனி மற்றும் படக்குழுவினரின் கடின உழைப்பை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். ‘துபாயை என் மொட்டை மாடிக்கு கொண்டு வாங்க’ என்று சொல்லும் ஜிகினா ஹீரோக்களுக்கிடையே, உண்மையான ஹீரோக்களாக இவர்கள் உயர்ந்து நிற்கிறார்கள். சினிமாவை இவ்வளவு சின்சியராக அணுகிய தன்மைக்கே தனி பாராட்டுவிழா நடத்த வேண்டும்.படத்தை தயாரித்த விஜய் சேதுபதியும் நம் நன்றிக்கு உரியவர்.

குறைகளற்ற படைப்பென்று எதுவுமில்லை. அங்கிருக்கும் மனிதர்களையே நடிக்க வைத்திருப்பதால், சில காட்சிகளில் நாடகத்தனமான வசன ஒப்புவித்தல் நடந்திருக்கிறது. அது காட்சிகளின் வீரியத்தைக் குறைக்கிறது.

ரங்கசாமி நிலம் வாங்கும் போராட்டத்தில் ஏலக்காய் மூட்டை விழுந்து சிதறும் காட்சி நம்மைப் பதற வைக்கிறது. அது விழுவதற்கான காரணம், தற்செயலானது. வாழ்க்கையில் இப்படியான சிறிய தற்செயல் நிகழ்வுகள் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதைக் காணலாம். எனவே அந்தக் காட்சியை உளப்பூர்வமாக வலியுடன் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் ரங்கசாமி கொலைசெய்யப் போகும் காட்சி படத்தின் ஆகப்பெரிய குறை. அதுவரை கட்டிக்காத்து வந்த யதார்த்தத்தை ஏலக்காய் மூட்டையாக இயக்குநர் போட்டு உடைக்கும் இடம் அது.

கல்யாணம் செய்வதற்கே யோசிப்பவன் கதாநாயகன். சகாவு கூப்பிட்டவுடன் அரிவாளுடன் கிளம்புவான் என்பது அபத்தம். கம்யூனிஸ்ட் தோழரின் துரோகத்தால் பாதிக்கப்படுவது கூலித்தொழிலாளிகள். நில முதலாளி ஆகிவிட்ட கதாநாயகனுக்கு அதனால் பாதிப்பில்லை. ரோடு வருவதும் கதாநாயகனின் நிலத்தைப் பிடுங்குவதாக இல்லை.

பின்னே, எதற்காக கதாநாயகன் கொலைசெய்யப் போகிறான்? அப்படிப் போனால் தான் ஜெயிலுக்குப் போக முடியும், நிலத்தை இழக்க முடியும்’ என்பதாலா? இந்த இடத்தில் இறுதிக்காட்சிவரை வரும் எல்லாமே வலிந்து திணிக்கப்பட்டவை ஆகின்றன.

ஆனாலும்…

’காணி நிலம் வேண்டும்’ எனும் பாரதியின் ஆசை தான் ரங்கசாமியின் ஆசையும். அதை லட்சியம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. அதற்காக பெரிய சாகசங்களில் ரங்கசாமி ஈடுபடுவதில்லை. வருகிற வாய்ப்பை பயன்படுத்த முனைகிறான். தோற்றால், மெல்லிய வருத்ததுடன் அதைக் கடந்து செல்கிறான். உட்கார்ந்து அழவோ,திட்டங்கள் தீட்டவோ முடியாத அளவிற்கு, விடியற்காலையில் இருந்து மாலை வரை வாழ்க்கை அவனை ஓட வைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.

நம்மை பெரும் அளவில் தொந்தரவு செய்வது இது தான். கொஞ்சம் கண் திறந்து சுற்றுமுற்றும் பார்த்தால், விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை நொந்தபடி வாழ்ந்து மடியும் லட்சக்கணக்கான ரங்கசாமிகளைப் பார்க்கலாம்.

பெருவாரியான சினிமாக்கள் நம்மை மயக்கத்தில் ஆழ்த்தி அனுப்பும்போது,முகத்தில் அறைந்து சபிக்கப்பட்டவர்களைப் பார்க்கச் சொல்கிறது.நமது சென்ற தலைமுறைகளில் ஒன்று இப்படித்தான் தடயமே இல்லாமல் வாழ்ந்து மறைந்ததும் நினைவுக்கு வந்து தைக்கிறது.

சமையல் கட்டில் ஓரத்தில் கிடக்கும் ஏலக்காய் என்பதை இனி நாம் இயல்பாகப் பார்க்க முடியாது. கடுகும் சீரகமும்கூட ரங்கசாமிகளின் முதுகில் ஏறி நம்மை வந்தடைந்திருக்கலாம்.

சக மனிதர்களை மட்டுமல்லாமல், அன்றாடம் நாம் பயன்படுத்தும் பொருட்களைக்கூட கனிவுடன் பார்க்க வைப்பதால் தான் இது உலக சினிமா ஆகிறது.

சீமராஜா - ஒரு பார்வை

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Fri, 14 Sep 2018 12:34:00 +0530

கலாய்த்தும் கலாய்க்கப்பட்டும் மக்களை ரசிக்க வைத்த சிவகார்த்திகேயன். காமெடிக்கு உத்தரவாதம் தரும் இயக்குநர் பொன்ராம். இருவருக்குமே ‘எத்தனை நாளைக்குத் தான் விளையாட்டுப் பிள்ளையாவே இருக்கிறது?’ எனும் கவலை. அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியை விரும்பும் எவருக்கும் வரும் நியாயமான கவலை தான். ’காமெடியாகவே எடுத்துக்கொண்டிருந்தால் வளர முடியாது, காமெடியை விட்டால் ஜெயிக்க முடியாது..என்னா பண்றது?’ என்று புலிவால் பிடித்த கதையாக சிக்கிக்கொண்ட இருவரும், கொஞ்சம் விட்டுத்தான் பார்ப்போமே என்று லைட்டா புலிவாலை லூஸ்ல விட்டிருக்கிறார்கள், சீமராஜாவில்.

ஒரு நல்ல கதையை எடுத்துக்கொண்டு இதைச் செய்திருக்கலாம். முன்னொரு காலத்தில் இதுவும் நல்ல கதை தான்..

ஒரு கோயிலால் இரண்டு ஊர்களுக்கு இடையே பிரச்சினை. அரசாங்கத்தால் கோயில் பூட்டப்படுகிறது. ஹீரோவின் லவ்வருக்கு கோயிலைப் பார்க்க ஆசை. ஹீரோ பூட்டை உடைக்க, ஊர் கலவரம் ஆகிறது. பஞ்சாயத்தில் ஊர்ப் பெரியவரான ஹீரோவின் அப்பா அவமானப்படுத்தப்பட, அப்படியே ஷாக் ஆகி, பெரிசு அவுட். லாலே...லால..லாலா....ஆ!

கோயில் - சந்தை
கமல் - சிவா
சிவாஜி - நெப்போலியன்
கௌதமி-சமந்தா

அப்பா அவமானப்பட்டுச் சாவதே ஹீரோ திருந்த போதுமானதாக இருக்கிறது. ஆனால் படத்தை பெரிய பட்ஜெட்டில் எடுத்தே தீருவோம் என்று முடிவுசெய்தபிறகு, சீமராஜா அப்படி சட்டென்று திருந்திவிட முடியுமா? 90ஸ் கதையை லேட்டஸ்ட்டாகவும் மாற்ற வேண்டும். எனவே பாகுபலி காளகேயர் சீனை எடுத்து ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக். கூடவே, இண்டர்வெல்லில் ஒரு பயங்கர ட்விஸ்ட்..வில்லனின் மகள் தான் ஹீரோயின்..அடேங்கப்பா

பொன்ராம் -சிவா கூட்டணியின் முந்தைய படங்களிலும் பெரிதாக கதை என்று ஒன்றும் இருக்காது.ஆனாலும் அவை மன்னிக்கப்பட்டு, கொண்டாடப்பட்டதற்குக் காரணம் அவையெல்லாம் வெறும் காமெடிப்படங்கள் என்பதாலேயே! சீரியஸாக படம் எடுக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டபின், அதற்குரிய உழைப்பைத் தருவது தானே நியாயம்?

போர்க்கள காட்சியில் வில்லனுக்கும் ஹீரோவுக்கும் கடும் வாக்குவாதம். சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் பார்க்கவேண்டியிருக்கிறது.ஏனென்றால், வில்லன் ஹிந்தியில் அத்தாம்பெரிய டயலாக் பேச, சிவா அதைவிடவும்பெரிய டயலாக்கை தமிழில் பேசுகிறார். வில்லனே அசந்துபோய், ஆளை விடுடா சாமி என்று சரண்டர் ஆகிறான். எவனாவது என்னிடம் ஹிந்தியில் பேசினால், வம்புக்கென்றே தமிழில் பேசுவேன். ஆனால் 14ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்தே இந்த வழக்கம் இருந்திருக்கும் போல!

இது சிறு உதாரணம் தான். இப்படி ஒரு காமெடிப்படத்திற்கு உரிய ’அக்கறை’யுடன் தான் நிறைய சீரியஸ் சீன்கள் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

அரதப்பழசான கதைக்கு அடுத்தபடியாக, நம்மை அதிகம் எரிச்சல் அடைய வைப்பது வில்லி சிம்ரனின் கேரக்டரும் ஆக்ட்டிங்கும். ஒரு வில்லன் கேரக்டர் நம்மை கோபப்படவைக்கலாம்,பயப்பட வைக்கலாம். ஆனால் இப்படி எரிச்சல்பட வைக்கக்கூடாது. இந்த மாதிரி கத்திப்பேசுவது சிம்ரனின் கம்ஃபோர்ட் ஜோன் கிடையாது. கூடவே அந்த இம்சையான பிண்ணனிக் குரலும் சேர்ந்துகொள்ள, அப்பப்பா. சிம்ரன் ரசிகன் அல்லாத என்னாலேயே தாங்க முடியவில்லை..பாவம் இடுப்பழகி ஃபேன்ஸ்!

ஹீரோ இமேஜுக்கு பில்டப் ஏற்ற வேண்டும் என்றால், ஸ்ட்ராங்கான வில்லன் கேரக்டர் இருந்தால் தான் எடுபடும். அதிலேயே கோட்டைவிட்டுவிட்டு, சூரியையும் பனானா பவுன்ராஜையும் வைத்து வசனத்திலேயே சிவாவிற்கு பில்டப் ஏற்றுகிறார்கள். அது ஆங்ரி மேக்கிங் காமெடி ஆகிறது!

காமெடியில் கலக்கி எடுத்த ஒரு வெற்றிக்கூட்டணி மூன்றாவது முறையாகச் சேரும்போது எதிர்பார்ப்பு எகிறிவிடும். அதை பூர்த்தி செய்யவில்லை என்றால், அந்த எதிர்பார்ப்பே படத்திற்கு ஆப்பாக ஆகிவிடும். இங்கே சிவா-சூரி காமெடியில் அது தான் நடந்திருக்கிறது. ராமர் சீன், சிறுத்தை சீன் தவிர்த்து மற்ற இடங்களில் எல்லாம் சிரிப்பே வரவில்லை. கடைசி முக்கால் மணி நேரம் முழுக்க சீரியஸாகவே படம் நகர்கிறது. காமெடியை எதிர்பார்த்து வந்தவர்களுக்கு பெரிய ஏமாற்றத்தையே இது கொடுக்கிறது.

படத்தில் ப்ளஸ் பாயிண்ட்ஸ் என்றால்..

- சிவா இதிலும் ஆக்டிவ்வாக, கலகலப்பாக இருக்கிறார்.அந்த ராஜா கெட்டப்கூட நன்றாகவே செட் ஆகியிருக்கிறது.

- சமந்தா..படத்தில் ஆகப்பெரிய ப்ளஸ் பாயிண்ட் இவர்தான்.

- இமானின் இரண்டு மெலோடிகள்

- போர்க்காட்சிகள் தேவையில்லாத ஆணி என்றாலும் மேக்கிங் நன்றாகவே இருந்தது.

- டபுள் மீனிங்கோ, ஆபாசமோ இல்லாமல் பொன்ராம் மூன்றாவது படத்தையும் நீட்டாக கொடுத்திருப்பது!

விடுமுறை நாட்களைக் குறி வைத்து, அதிக தியேட்டர்களில் ரிலீஸ் செய்வதால் எப்படியும் முதல் மூன்று நாட்களுக்கு ஹவுஸ்ஃபுல் ஆகிவிடும். கடைசி இரண்டு படங்களுமே இப்படி ரிலீஸ் ஆகி தப்பித்தவை தான். ஆனால் இந்த ட்ரிக் எத்தனை நாட்களுக்கு கை கொடுக்கும் என்று சிவா யோசிக்க வேண்டும்.

சுப்ரமணியபுரம் : தமிழில் ஒரு உலக சினிமா

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Wed, 4 Jul 2018 22:59:00 +0530

உலகம் முழுக்க பல்வேறு மொழிகளில் பல்லாயிரம் சினிமாக்கள் படைக்கப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. அவற்றில் சில முத்துக்கள் மட்டுமே உலக சினிமா என்று கொண்டாடப்படுகின்றன. உலக சினிமா என்பதற்கான வரையறை சிக்கலானதாக இருந்தாலும், எளிமையாகப் பின்வருமாறு சொல்லலாம். தன் சொந்த மக்களின் வாழ்க்கையை யதார்த்தமாக முன்வைக்கின்ற, அதே நேரத்தில் மனித வாழ்வின் அபத்தத்தை/மேன்மையை நமக்கு உறைக்கின்றாற் போன்று சொல்கின்ற, இதுவரை நாம் தரிசிக்காத கோணத்தில் வாழ்வைப் பேசுகின்ற சினிமாவே உலக சினிமா ஆகின்றது. அந்த வகையில் இந்த தலைமுறை இயக்குநர்களின் படைப்பில் முக்கியமான உலக சினிமாவாக நிற்கின்றது சுப்ரமணியபுரம்.

படத்தின் கதை நீங்கள் அறிந்ததே என்றாலும் சுருக்கமாக அதைப் பார்த்துவிட்டே முன்னகர்வோம். 1980ல் வாழ்ந்த அழகர், பரமன், டும்க்கான், காசி, டோப்பன் ஆகிய 5 நண்பர்களின் கதை இது. அழகருக்கு முன்னாள் கவுன்சிலர் பெண் துளசிடன் காதல். வேலையில்லாமல், ஊரில் சண்டியர்த்தனம் செய்யும் இவர்களை போலீஸ் தொல்லையில் இருந்து காப்பது அந்த அரசியல்வாதியே. எனவே அழகரும் நண்பர்களும் அந்த அரசியல்வாதியின் நலனுக்காக ஒரு அரசியல் கொலையைச் செய்துவிட்டு, ஜெயிலுக்குப் போகிறார்கள். அரசியல்வாதி தங்களைக் காப்பார் எனும் நம்பிக்கை பொய்த்துப்போகையில், சிறையில் இருக்கும் இன்னொரு தாதா உதவுகிறார். அவருக்காக இன்னொரு கொலை செய்ய, வன்முறைச் சுழலுக்குள் வாழ்க்கை சிக்குகின்றது. அரசியல்வாதியைப் பழி வாங்க இவர்கள் முயல, காதலியின் துரோகத்தால் அழகர் கொல்லப்படுகிறான். அதற்கு பரமன் பழி வாங்க, காசியின் துரோகத்தால் பரமன் கொல்லப்படுகிறான். சிறைத்தண்டனை முடிந்து திரும்பும் காசியை, டும்க்கான் காத்திருந்து பழி வாங்குகிறான்.

இதில் சுவாரசியமான விஷயம் என்னவென்றால் கிளைமாக்ஸ் காட்சி ஷூட்டிங்வரை, சசிக்குமார் தவிர யாருக்குமே படத்தின் கிளைமாக்ஸ் தெரியாது. எனவே தான் கண்கள் இரண்டால் பாடலிலும் படத்திலும் காதல் உயிர்ப்புடன் இருந்தது.

மனிதர்களின் வாழ்க்கையின் பெரும் அபத்தமே, அது நம்பிக்கை எனும் பலவீனமான கண்ணியால் இணைக்கப்பட்டிருப்பது தான். அந்த நம்பிக்கைக்கண்ணி அறுந்தால், ஒரு நண்பருடன் அறையைப் பகிர்வதில் ஆரம்பித்து, பிறருடன் நம் சொந்த விஷயங்களைப் பகிர்வது வரை எல்லாமே நின்று விடும். சமூக வாழ்க்கையே சிக்கலாகி விடும். சமூக வாழ்க்கையின் அச்சாணியே அந்த நம்பிக்கையில் தான் இருக்கிறது.

எனவே தான் எல்லாக் கலைகளும் வாழ்க்கையின் மேன்மையை முன்வைக்கின்றன. வாழ்க்கையின் மற்றும் உறவுகளின் நேர்மறைத்தன்மையைப் பேசுகின்றன. ’பியூட்டிபுல் மைண்ட்’ படம் போன்று வாழ்க்கையை நேர்மறையாய் எதிர்கொள்வது பற்றிப் பேசுகின்றன. ஆனாலும் வரலாறு முழுக்க, துரோகத்தின் ரத்தத்தடம் விரவிக்கிடக்கின்றது. வாழ்க்கையில் ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் ஏதேனும் ஒரு துரோகத்தை எதிர்கொள்ளாமல் தப்பிப்பவர் வெகு சிலரே.

ஆனாலும் தமிழ்சினிமா போன்ற கமர்சியல் ஊடகத்தில், துரோகம் போன்ற வாழ்வின் அபத்தங்களை முன்வைப்பது கடினமான் காரியம். அதை முன்வைத்து வெற்றி பெறுவது மிகவும் கடினமான காரியம். அந்த வகையில் தான் சுப்பிரமணியபுரம் தமிழ்சினிமாவின் மகுடங்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது.

உண்மையில் காதலின் துரோகம் சினிமாவுக்குப் புதிதல்ல. ஒரு கதாநாயகி ஏமாற்றுவதும், இன்னொரு கதாநாயகி ‘ரோசாப்பூ சின்ன ரோசாப்பூ’ என்று எண்ட்ரி கொடுப்பதும் நம் சினிமாக்களில் சகஜம் தான். ஆனாலும் அவற்றை துரோகம் என்பதை விட ஏமாற்றுதல்/கழட்டி விடுதல் என்றே நாம் புரிந்து கொள்கிறோம். ஏனென்றால் அது திரும்பிப் போக முடியாத ஒற்றை வழிப்பாதை அல்ல. ஆனால் துரோகம் என்பது நம்மை முழுமையாக ஆன்மரீதியாகவோ, உடல்ரீதியாகவோ அழித்து விடுவது.

சுப்பிரமணியபுரத்தில் துளசியின் துரோகம், முற்றாக அழகரை அழித்து விடுகிறது. அதனால் தான் இந்தப்படம் பார்வையாளனுக்கு பேரதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. அதுவும் வாழ்க்கைக்கு மிக நெருக்கமான, யதார்த்தமான ஒரு கதையில், இத்தகைய முடிவு தந்த வலி பெரியது.

அது போன்றதே காசியின் துரோகமும். துளசியின் துரோகத்திற்காவது லீடு காட்சிகள் உண்டு. காசியின் துரோகம், முகத்தில் அறைவது. ஒரு நிமிடம், நாம் கொண்டிருக்கும் எல்லா நம்பிக்கைகளையும் சிதற வைப்பது. அவ்வாறு சொல்ல வந்த விஷயத்தை, நேரடியாக தெளிவாகச் சொன்னதாலேயே இந்தப் படம் உயர்ந்த இடத்தினைப் பெற்றது. ஆனாலும் காசியின் கேரக்டர், காசு இல்லாமல் சந்திக்கும் அவமானங்கள் படம் முழுக்க சொல்லப்பட்டிருக்கும். ஒரு பீடிக்குக்கூட கெஞ்சும் நிலைமை, எச்சில் டீ முகத்தில் பட்டாலும் ஒன்றும் சொல்ல முடியாத சூழ்நிலை என பணம்-மரியாதை இல்லாமல் வாழும் ஒரு கேரக்டராகவே அது சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். அதனாலேயே அவனது துரோகம், அதிர்ச்சி என்றாலும் யதார்த்தமே என்று உறைத்தது.

சுப்பிரமணியபுரம் படத்தின் சிறப்பே, சினிமாவில் யாரும் சொல்லாத புதிய விஷயங்களைக் கொண்டிருந்ததே. அதே நேரத்தில் அந்த புதிய விஷயங்கள், நாம் வாழ்வில் சந்திக்கும் உண்மையாகவும் அமைந்தது தான் படத்தின் தரத்தைக் கூட்டியது. படத்தில் வில்லன் என காசியையோ, துளசியையோ, காசியின் சித்தப்பா கனகுவையோ நாம் நினைத்தாலும், படத்தில் முக்கிய வில்லன் கேரக்டர், கவுன்சிலரின் மனைவி தான்! அவள் பேசும் ஒரு வசனம் தான் பலரின் வாழ்வைப் புரட்டிப்போடுகிறது. முன்னாள் கவுன்சிலர் ஆகி, பதவி-அதிகாரம் இழந்து நிற்கும் கணவனைப் பார்த்து அவள் சொல்லும் ‘திருவிழாக்குக்கூட மூஞ்சியைக் காட்ட முடியாம, மாடில போய் உட்கார்ந்துக்கிட்டாரு பொட்டச்சி மாதிரி’ எனும் வசனம் தான் பலரின் வாழ்வை அழிக்கும் நெருப்புப் பொறி.

வாழ்க்கையில் யாரும் முழு வில்லனாகவோ முழு கதாநாயகனாகவோ இருப்பதில்லை. சூழ்நிலைக்கேற்ப, உறவுக்கேற்ப ஏதேனும் ஒரு வேடத்தை அணிந்து கொள்கிறோம். அதை சசி இந்தப் படத்தில் நன்றாகவே காட்டியிருப்பார். கேரக்டரைசேசனில் அத்தகைய நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளில் தான் சசிக்குமாரின் திறமை தெரிகின்றது. கவுன்சிலரின் மனைவிக்கு ‘தன் கணவன் நிரந்தர வேலையிலோ, மதிப்பு தரும் பதவியிலோ இல்லையே’ எனும் சராசரிப் பெண்ணின் கவலை. கவுன்சிலருக்கு முன்பு மாதிரி கௌரவமாக வாழ பதவி வேண்டுமே எனும் கவலை, இதனால் எழும் கணவன் - மனைவி பிரச்சினையில் குடும்ப அமைதி குலையுதே எனும் கவலை கனகுவுக்கு, துளசிக்கோ காலில் விழும் குடும்பத்தை எப்படி உதறுவது எனும் கவலை, காசிக்கு பணம்-மரியாதை இல்லையே எனும் கவலை. இப்படி படத்தில் எல்லாருமே அவரவர்க்குரிய நியாயங்களுடன் தான் நிற்கின்றார்கள். நீங்கள் எந்த பாத்திரத்தின் சார்புநிலை எடுத்தாலும், அந்த பாத்திரத்தை நியாயப்படுத்திவிட முடியும். தமிழ்சினிமாவில் சமீபகாலத்தில், இத்தகைய கேரக்டரைசேசனுடன் எந்தவொரு படமும் வந்ததில்லை என்று சொல்லலாம்.

இயல்பு வாழ்க்கைக்கும், ரவுடியிசம் போன்ற வன்முறை வாழ்க்கைக்கும் இடையில் இருப்பது உணர்ச்சிகளால் ஆன ஒரு மெல்லிய திரை தான். எந்த நிமிடமும் சிறு உணர்ச்சிவசப்படலும் அந்த மெல்லிய திரையைக் கிழித்து, நம்மை வேறு உலகத்திற்குள் தள்ளி விடும். உணர்ச்சிவசப்பட்டு கையை/தலையை வெட்டிவிட்டு, சிறைத்தண்டனை பெற்று, ஒரு நிமிட தவறுக்காக வாழ்நாளெல்லாம் நரகமாக்கிக்கொண்டோர் ஏராளம். சிறையிலிருந்து மீண்டும் வெளியே வந்தாலும்,சமூகத்தில் மீண்டும் இணக்கமாக வாழ்வது பெரும் சவாலான விஷயம். சுப்பிரமணியபுரம் படத்தின் சிறப்பம்சம், வன்முறையில் இறங்குவதில் உள்ள அபாயத்தை ஜோடனையின்றி நேரடியாகக் காட்டியது தான். பழக்கத்துக்காக கொலை செய்வது எனும் மதுரைப்பகுதி வாழ்வியலைச் சொன்னதுடன், அதில் இறங்கியவர்கள் எப்படி தன் மொத்த வாழ்க்கையைத் தொலைக்கின்றார்கள் என்றும் பேசியது இந்தப் படம்.

இந்த படத்தை ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும், புதிய புதிய விஷயங்களை நாம் கண்டுகொள்ள முடிகிறது. இந்தப் படத்தின் உண்மையான ஹீரோ, கால் ஊனமான டும்க்கான் தான் என்பது முதல்முறை பார்க்கும்போது நமக்குத் தெரிவதில்லை. அழகர்-துளசி போன்றே இன்னொரு காதல் ஜோடியும் படத்தில் பேக்ரவுண்ட்டில் தோன்றிக்கொண்டே இருக்கும். போலீஸ் ஸ்டேசனுக்கு அழகர் குரூப் பற்றி போன் செய்து தகவல் சொல்வது கனகு தான், 1980 எனும் எம்.ஜி.ஆரின் முதல் ஆட்சிக்கால அரசியல் என பல விஷயங்களை அங்காங்கே புதையல் போன்று மறைத்து வைத்திருக்கிறார் சசிக்குமார்.

மொத்தத்தில் இந்த கலைப்படைப்பைப் புரிந்துகொள்ள, நம் வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் புரிந்துகொள்ள மீண்டும் ஒருமுறை சுப்பிரமணியபுரம் பாருங்கள்.

Revisiting….அபூர்வ சகோதரர்கள் (1989)

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Wed, 20 Jun 2018 02:27:00 +0530

தமிழ் சினிமாவில் வந்த நல்ல பொழுதுபோக்குப் படங்கள் என்று ஒரு லிஸ்ட் போட்டால், இன்றும் முதல் பத்து இடங்களுக்குள் அபூர்வ சகோதரர்கள் இடம்பிடிக்கும். ஒரு வழக்கமான பழி வாங்கும் கதையை எப்படி கொஞ்சமும் அலுக்காமல் சொல்வது என்பதற்கு இந்தப் படம் சிறந்த உதாரணம்.

ஏற்கனவே நான் எழுதிய ‘டபுள் ஆக்ட்டிங்கும் டமில் சினிமாவும் (லின்க், முதல் கமெண்ட்டில்) பதிவில் இத்தகைய படங்களின் பலம் என்ன என்று விரிவாகப் பேசியிருக்கிறோம். ஒரு குறைபாடுள்ள ஹீரோ (கோழை/அப்பாவி)-வும் அவனைப் போன்றே தோற்றமுள்ள ஒரு முழுமையான ஹீரோ (வீரன் / புத்திசாலி) - வும் இடம் மாறும்போது ஏற்படும் சிக்கல்கள் தான் இத்தகைய டபுள் ஆக்ட்டிங் கதைகளின் அடிப்படை.

நிஜ வாழ்க்கையில் சாமானியனாக இருக்கும் ரசிகன், திரையில் தன்னைப் போன்ற ஒருவனின் இடத்தில் ஒரு ஹீரோ வந்தமர்ந்து பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதைப் பார்த்து கொண்டாடித் தீர்த்தான். டபுள் ஆக்ட்டிங் இன்னும் முன்னேறி, ட்ரிபிள் ஆக்ட்டிங் ஆனது. பெரும்பாலும் ’அப்பாவுக்கு ஒரு சிக்கல்..அதை பிள்ளைகள் தீர்ப்பது’ தான் ஒன்லைன். சிக்கல் என்பது அபூர்வ சகோதரர்கள் போன்று மர்கயா-வாக க்கூட இருக்கலாம்!

அபூர்வ சகோதரர்கள் படம் அரதப்பழசான பழிவாங்கும் & இரட்டைப் பிள்ளைகள் கதையை புதுமையாகச் சொன்னது. இந்த மாதிரிப் படங்களில் குறைபாடுள்ள ஹீரோ பிரச்சினையில் சிக்கிக்கொள்வான், ‘ஹீரோ’ வந்து காப்பாற்றுவார். இதை கமல் தனது அற்புதமான திரைக்கதையில் தலைகீழாக ஆக்கினார். (பஞ்சு அருணாச்சலம் அவர்களின் கைவண்ணமும் இதில் உண்டு.)

பொதுவான எதிர்பார்ப்பு, அப்பாவைக் கொன்றவர்களை ராஜா கேரக்டர் கொல்லும் என்பதே. ஆனால் இங்கே அப்பு தான் பழிவாங்குவார். ராஜா கேரக்டரை அட்டகாசமாக, அப்பு கதையுடன் பொருத்தியிருப்பார்கள். அப்பு கொலை செய்துகொண்டே போக, கொலைப்பழியுடன் ராஜா கேரக்டர் கதறி ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். படத்தை கொஞ்சமும் அலுக்காததாக ஆக்கியது என்னவென்றால் இதை நகைச்சுவையாகச் சொன்னது தான். (நீங்க எங்கயோ போய்ட்டீங்க சார் – ஐ மறக்க முடியுமா!)

பழிவாங்குதற்கான காரணமும் புதுமையானதாகவும் செண்டிமெண்ட்டாக நம்மைத் தாக்குவதாகவும் இருந்தது. பொதுவாக, ’சிறுவயதில் அப்பாவைக் கொன்னுட்டாங்க/ஃபேலிமியைபிரிச்சிட்டாங்க அல்லது பாட்டியை 4 பேர் ரேப் பண்ணிட்டாங்க’ என்று தெரிந்ததுமே, ஹீரோ கொதித்து எழுந்து கிளம்பிவிடுவார். ஆனால் இங்கே அப்பு – ரூபினி எபிசோடு வலுவான காரணமாக இருக்கும்.

ரெஜிஸ்ட்ரார் ஆபீஸில் ஏமாறுவதில் ஆரம்பித்து, அம்மாவால் அவமானப்படுத்தப்பட்டு, உன்னை நினைச்சேன் என்று பாடிக் கலங்கி, தூக்கில் தொங்குவது வரை வரும் எபிசோடு கதையில் முக்கிய மய்யம்! கமலஹாசன் ஏன் சிறந்த நடிகர் என்பதற்கு இந்த எபிசோடை மட்டும் காட்டினால் போதும். உன்னை நினைச்சேன் பாடலில் முகத்தில் முகமூடி போட்டு அழும்போது, உள்ளே எப்படி அழுவார் என்பதை நம் கற்பனைக்கே விட்டிருப்பார்கள். (சிவாஜியின் ஜிஞ்ஜினுக்கா சின்னக்கிளி பாடல் இன்ஸ்பிரேசனாக இருந்திருக்கலாம்.) திடீரென ஆசை காட்டப்படுதல், அதைக் கொண்டாடுதல், தான் ஏமாந்துவிட்டதை நினைத்துக் கலங்குதல், கூடவே அம்மாவின் வார்த்தைகள் என்று எமோசனின் உச்சத்திற்கு நம்மையும் அழைத்துச் சென்றிருப்பார்கள்.

கொலை செய்யும் முறைகளையும் புதுமையாகப் படைத்திருப்பார்கள். கோலி குண்டு, புலி, சர்க்கஸ் துப்பாக்கி என்று விளையாடியிருப்பார்கள்.

அநேகமாக அப்பு கேரக்டரை முடிவு செய்துவிட்டு, அதில் இருந்து தான் பின்னோக்கிப் போய் கதை பண்ணியிருப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஒருவன் குள்ளன்..அதனால் அவமானம்..குள்ளமானதற்கு காரணமான வில்லன்கள்..அவர்களை குள்ளனே பழி வாங்குவது என்று அதை செமயாக டெவலப் செய்திருக்கிறார்கள்.

படம் வெளியானபோது, அப்பு கேரக்டர் பற்றியே எங்கும் பேசப்பட்டது. அப்பு கேரக்டர் ரகசியம் பலவருடங்களாக கட்டிக்காக்கப்பட்டது. பட வெற்றிவிழாவில் அப்பு கெட்டப்பில் வந்து, கலைஞர் கையால் கமல் விருது வாங்கினார். சிவாஜியே செய்யாத கேரக்டரைச் செய்துவிட்டார் என்று கமல் கொண்டாடப்பட்டார்.

சர்க்கஸ், யானை, புலி, சிங்கம், அப்பு என்று குழந்தைகளை கவர்வதற்கான ஐட்டங்கள் பட த்தில் இருந்த தால், குடும்பம் குடும்பமாக தியேட்டருக்குப் படை எடுத்தார்கள். உலக சினிமாக் கிறுக்கு கமலுக்கு முற்றாத காலம் அது. எனவே கமர்சியல் நாயகனாகவும் அவர் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தார். இந்தப் படம் குழந்தைகளையும் கமல் பக்கம் கொண்டுவந்தது. (இதைப் பார்த்து எங்க தலைவரும் ராஜா சின்ன ரோஜா நடித்தது தனிக்கதை!)

கௌதமி – கமலில் காதல் போர்சனும் செம ரகளையாக இருக்கும். கிரேஸி மோகனின் வார்த்தை விளையாட்டு வசனங்கள் இதில் அருமையாக ஒர்க் – அவுட் ஆகியிருக்கும். ’இவர் கூடப் படிச்சவர்..அப்போ நீ குறையப் படிச்சியா?...நான் எப்படி நீட்ட்டா வர்றது?’ என்று கிடைத்த கேப்பில் எல்லாம் புகுந்து விளையாடிருப்பார்கள்.

நாகேஷ் இதில் வில்லன் என்பது இன்னொரு புதுமை. ‘சார், ஃபோன் வந்திருக்கு’ என்று சொன்னால் பதிலுக்கு ‘யார் வந்தால் என்ன, இருந்து நல்லா சாப்பிட்டு போகச் சொல்லு’ என்று லந்து கொடுப்பது, ‘என்னடா பாதி ஆளைக் கொண்டு வந்திருக்கிறே?’ என்று கேட்பது என வில்லத்தனத்துக்குள்ளும் தனது ட்ரேட் மார்க் நகைச்சுவையைப் புகுத்தியிருப்பார்.

அடுத்து இசைஞானியின் பாடல்களும் பிண்ணனி இசையும். ஒவ்வொரு பாட்டையும் லட்டு மாதிரி போட்டுக்கொடுத்திருந்தார். ஒன்றுகூட சோடை போகாதவை. சிறு வயதில் ’பப்பப்பா பப்பரே’ பாடலும் டீன் ஏஜில் ’வாழ வைக்கும் காதலுக்கு ஜே..ம்க்கும்..க்கும்க்கும்’ பாடலும் இப்போதெல்லாம் ’உன்னை நினைச்சேன்’ பாடலும் என் ஃபேவரிட் என்பதையும் இங்கே பதிவு செய்துகொள்கிறேன்.

கொலை செய்யும் குறைபாடுள்ள ஹீரோ, அதற்கான காரணம், கொலை செய்யும் முறை, கொலைப்பழி இன்னொரு ஹீரோ மேல் விழுவது, ஒட்டுமொத்தப் படமுமே ஜாலி மூடிலேயே நகர்வது போன்றவற்றால் ஒரு க்ளிஷே கதையை சுவாரஸ்யமாக்கி, பார்க்கவே அப்போது (இப்போதும்) ஃப்ரெஷாக, தமிழில் இப்படி ஒரு கமர்சியல் படமா என்று வியக்கும்படி கலக்கிய படம், அபூர்வ சகோதரர்கள்.

காலா : ஒரு வித்தியாசமான டான்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sun, 17 Jun 2018 00:51:00 +0530

பாஸ், இந்த படத்துல நீங்க ஒரு டானா வர்றீங்க.
போன படத்துலயும் அப்படித்தானப்பா வந்தேன்?

ஆமாம்..ஆனால் இதுல வித்தியாசமான டானா வர்றீங்க.
எப்டி..எப்டி?
வில்லன் உங்களையும் உங்க லவ்வரையும் கலவரம் செஞ்சு பிரிச்சிடுறான்.
இப்போ நான் வில்லனை பிரிபிரின்னு பிரிக்கணும்..அதானே?
இல்லை பாஸ்..நீங்க வேற பொண்ணைப் பார்த்து கல்யாணம் பண்ணி, குழந்தை குட்டின்னு செட்டில் ஆகிடுறீங்க.
ஏன்?
ஏன்னா நீங்க ஒரு வித்தியாசமான டான்.
அப்புறம்?
வில்லன் உங்க அப்பாவை கொன்னுடறான்
ஹா..இப்போ நான் பொங்கி எழுந்து சும்மா..
பாஸ்...பாஸ்..அதெல்லாம் இல்லை. நீங்க உங்க ஏரியா பொடிசுகளோட கிரிக்கெட் விளையாடி க்ளீன் போல்டு ஆகிறீங்க.
ஏன்பா அப்படி?
ஏன்னா நீங்க ஒரு வித்தியாசமான டான் பாஸ்.
இப்பவே கிர்ருங்குதே தம்பி..
இதுக்கே அசந்துட்டா எப்படி சார்..இன்னும் ஸ்பெஷல் ஐட்டம் எல்லாம் வச்சிருக்கேன். வில்லன் இப்போ உங்க ஏரியா நிலத்தையெல்லாம் அபகரிக்க வர்றான்.
நான் ஒரு வீச்சரிவாளோட போய் அவனை..
நோ..நோ..வில்லனை நீங்க இப்போ ஒன்னும் செய்யக்கூடாது பாஸ்.
ஏன்?
ஏன்னா நீங்க ஒரு வித்தியாசமான டான்.
ஹய்யோ..சரி சொல்லு.
அப்புறம், வில்லன் உங்க மூத்த மகனைக் கொன்னுடறான்.
இது சூப்பர் தம்பி...என் பிள்ளை மேலயா கைவச்சேன்னு துப்பாக்கியோட போய்...
பாஸ்...அதெல்லாம் இல்லை பாஸ்.
அதுவும் இல்லையா? ஏன்ன்ன்?
ஏன்னா நீங்க ஒரு......நீங்க ஒரு வித்தியாசமான டான். மறந்துட்டீங்களா பாஸ்?
ஏம்பா, வித்தியாசம் தான் இருக்கு. டானைக் காணோம்?
பொறுங்க பாஸ்..வில்லன் உங்க பொண்டாட்டியைவும் கொன்னுடறான்.
அவளையுமா? இப்பவும் நான் சும்மா இருக்கணும்...அதானே?
இல்லை பாஸ்...ஸ்லோமோசன்ல வில்லன் வீட்டுக்குப் போறீங்க.
ஹாஹா...தியேட்டர்ல சும்மா விசில் பறக்குது..
ஆமாம் பாஸ்...போய் வில்லனைப் பிடிச்சு ‘கறுப்பு உழைக்கும் வர்க்கத்தின் கலர்’ன்னு சொல்லிட்டு வந்துடறீங்க.
ஏன்..ஏன்...ஏன்?
ஏன்னா நீங்க ஒரு வித்தியாசமான டான். அப்புறம், வில்லன் அடியாட்களை அனுப்பி, உங்க வீட்டைக் கொளுத்தி, ஏரியாவைக் கொளுத்தி உங்க உயிர் நண்பனையும், இளைய மகனையும் மண்டையைப் பொளந்துடறான்.
இப்போ என்ன, நான் உண்ணாவிரதம் இருக்கணுமா?
இல்லை பாஸ்...அந்த சிரமம்கூட உங்களுக்கு வேண்டாம்னு, வில்லன் ஆளுங்க உங்களையும் கொன்னுடறாங்க.
என்னையுமா?
ஆமா பாஸ்.
தம்பி, என்னையுமா தம்பி?
ஆமா பாஸ்
நாந்தான் ஒன்னுமே செய்யலையேப்பா?
ஆமா பாஸ்...ஆனாலும் நீங்க ஒரு வித்தியாசமான டான் இல்லையா? அதனால கொன்னுடறாங்க.
ஆஹாங்...அப்புறம்?
வில்லன் மறுபடியும் நிலத்தை அபகரிக்க வர்றான்..மக்கள் பொங்கி எழுந்து, வில்லன் மூஞ்சில கோலமாவைப் பூசி, அவனைக் கொன்னுடறாங்க பாஸ்.
மக்கள் என்ன தம்பி செய்யறாங்க?
வில்லனைக் கொன்னுடறாங்க சார்.
டேய்...இதைத் தானடா நான் முதல்லயே செய்யறேன்னு சொன்னேன். நான் ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருந்தால் இதே மக்களே முதல் சீன்லயே இதை செஞ்சிருப்பாங்களேடா...அப்படிப் பண்ணியிருந்தால், என் பொண்டாட்டி, பிள்ளைகள், ஆடியன்ஸ்ன்னு எல்லாருமே தப்பிச்சிருக்கலாமே? ஏண்டா இப்படிப் பண்ணே?
அதான் சொன்னேனே பாஸ்...நீங்க ஒரு வித்தியாசமான டான்னு..அதனால தான்!!

காளி : இயக்குநர் vs விமர்சகர்கள்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sun, 10 Jun 2018 23:32:00 +0530

காளி படம் மோசம் என்று விமர்சகர்கள் சொல்ல, இயக்குநர் கிருத்திகா உதயநிதி கொதித்து எழுந்துவிட்டார். ’எப்படி என் படத்தை நல்லா இல்லைன்னு சொல்லலாம்? நீங்க இப்படிச் சொன்னதால்தான் படம் ஊத்தி மூடிக்கிச்சு’என்று சண்டைக்குப் போய்விட்டார். அவர் தரப்புக் கருத்தாக, காளி ஏன் நல்ல படம் என்று அவர் முன்வைத்த பாயிண்ட்ஸ் இவை தான் :

1. ஹீரோ நான்கு கெட்டப்பில்...

2. ஒரே படத்தில் மூன்று வெவ்வேறு கதைகள்...

3. மூன்று கதைகளுக்கும் இடையே தொடர்பு
4. அவசரமாக ரிவ்யூ செய்வதால், உங்களால் வித்தியாசமான படங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

ஒரு இயக்குநர் ஒரு படத்தை எடுக்க நினைக்கத் தூண்டுதலாக, தன் படத்தின் பலமாக சில விஷயங்களை மனதில் வைத்திருப்பார். கிருத்திகாவைப் பொறுத்தவரை முதல் மூன்று பாயிண்ட்ஸ் தான் அவை. ஐடியாவாகப் பார்க்கும்போது நன்றாகவே இருக்கிறது. ஆனால் திரைப்படம் என்பது ஐடியாவிற்காக ஜெயிப்பதில்லை; அந்த ஐடியா எப்படி எக்ஸிக்யூட் பண்ணப்படுகிறது (திரைக்கதையாக) என்பது தான் சூட்சுமம்.

இரண்டு ஹீரோக்கள்.அதில் ஒருவன் விக்ரமாதித்யன், இன்னொருவன் வேதாளம் என்பது ஐடியா. .போலீஸ் vs தாதா - என்று கேரக்டர் பிடித்து, திரைக்கதையையும் ‘ஒரு கதை சொல்லட்டுமா சார்?’ என்று ஃப்ளாஷ்பேக் உத்திகளாகப் பிரித்து, ஒவ்வொரு ஃப்ளாஷ்பேக்கையும் முக்கியமான கேள்வியில் நிறுத்தி விக்ரமாதித்யனை சுற்றலில் விட்டது தான் பெர்ஃபெக்ட் எக்ஸிக்யூசன். ஒவ்வொரு சீனையும் எப்படி புதிதாகச் சொல்லலாம் என்று மண்டையைப் பிய்த்துக்கொள்வது தான் திரைக்கதை எழுதுதல். ஃபர்ஸ்ட் ட்ராஃப்ட்டில் வரும் மொக்கை சீன்களை எடுத்துக்கொண்டு விஜய் ஆண்டனியையும் விக்ரம் பிரபுவையும் விக்ரம்-வேதாவாக புக் செய்வது அல்ல, ஃபிலிம் மேக்கிங்!

1. நான்கு கெட்டப் ஹீரோ என்பது தான் கதையின் பாசிடிவ்களில் ஒன்று எனும்போது, விஜய் ஆண்டனியிடம் போனது தவறு. மற்ற ஹீரோக்களிடம் போயிருந்தாலும் எஸ்கேப் ஆகியிருப்பார்கள் என்பது வேறு விஷயம். எனக்கு நடிக்கத் தெரியாது என்று வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொள்ளும் ஒரு ஹமாம் பார்ட்டியிடம் போய் இந்தக் கதையைக் கொடுத்ததுமே, முதல் பாயிண்ட் அவுட். விமர்சனத்தில் விஜய் ஆண்டனியின் நடிப்பை எல்லோரும் சுட்டிக்காட்டுவதன் காரணம், படத்தின் பாசிடிவ்வை அவர் நெகடிவ்வாக மாற்றியது தான்.

அடுத்து திரைக்கதைரீதியாக இந்தப் பாயிண்ட்டை அணுகினால், நான்கு கெட்டப்பில் ஹீரோவே வருவதற்கான காரணம் போதுமானதாக இல்லை. முதல் ஃப்ளாஷ்பேக்கை யோகிபாபு நினைத்துப் பார்க்கிறார், ஓகே. ஆனால் மூன்றாவது ஃப்ளாஷ்பேக்கை ஹீரோ டைரியில் தானே படிக்கிறார். அங்கே ஜெயப்பிரகாஷ் தானே வர வேண்டும்? என்ன இழவு லாஜிக் இது?

2. ஒரே படத்தில் மூன்று வெவ்வேறு கதைகள் :
ஹீரோ அப்பாவைத் தேடுவது ஒரு ப்லாட். அதில் மூன்று வெவ்வேறு கதைகளை கோர்த்து திரைக்கதை அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது பார்த்தீர்களா? என்பது அடுத்த பாயிண்ட். ஆமாம், அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஆனாலும் ஏன் அதை யாரும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை? காரணம், மூன்று கதைகளுமே அரதப்பழசான மொக்கைக் கதைகள் என்பதால் தான். மெயின்கதையில் சட்டென்று ஒரு சுவாரஸ்யமான கதையை ஓப்பன் செய்து, மீண்டும் மெயின் கதைக்கு வந்து, மறுபடியும் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான கதையைச் சொல்லியிருந்தால், படம் ஹிட் ஆகியிருக்கும்.

ரோமியோ-ஜூலியட்டாக நடித்து காதலில் விழும் காதலர்களின் முடிவும் ரோமியோ-ஜூலியட் முடிவு போலவே அமைந்துவிடுகிறது..த்சொ..த்ச்சொ..அடடே, ஆச்சரியக்குறி! இந்த மாதிரி நெஞ்சை நக்கும் கதை எல்லாம் இந்தக் காலத்தில் சொல்ல அசாத்திய துணிச்சல் வேண்டும். இதே தான் மற்ற இரண்டு கதைகளிலும். ஒரு நல்ல ஐடியாவை மொக்கை சீன்களால் நிரப்பிவிட்டு, குய்யோ முறையோ என்று கத்தி ஆகப்போவதென்ன?

3. ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய 3 கதைகள்:

‘மூணு கதைகளுக்கு இடையில் லின்க் இருக்கு..அதையாவது பார்த்தீங்களா?’ என்று அடம்பிடித்து அழுகிறார் இயக்குநர். முதல் கதை இல்லையென்றால் இரண்டாம்/ மூன்றாம் கதை புரியாது என்று சொல்லும் அளவிற்கு திரைக்கதை பின்னப்பட்டிருந்தால் தான் இதை ஒரு வலுவான பாயிண்ட்டாகச் சொல்ல முடியும். மூன்று கதைகளையும் விருமாண்டி போல் ஒன்றையொன்று நிரப்பும் ஃப்ளாஷ்பேக்-களாக ஆக்கியிருக்க முடியும். அதற்கு கொஞ்சம் வேலை செய்யணும். முதல் இரண்டு கதைகளை கட் செய்துவிட்டு, ஸ்ட்ரெய்ட்டாக மூன்றாவது கதைக்குப் போனாலும், அது புரிகிறது. அப்புறம் எதற்கு வேஸ்ட்டா மூணு கதை என்று தான் ஆடியன்ஸே நினைப்பார்கள். அது தான் நடந்தது.

4. அவசரத்தில் விமர்சனம்:

’என்னுடைய திரைக்கதை சித்துவேலைகள் எல்லாம் புரியற அளவுக்கு உங்களுக்கு கெப்பாக்குட்டி இல்லை’ என்று வெள்ளந்தியாகப் பேசுகிறார் இயக்குநர். முகமும் மனதும் குழந்தையாகவே அமைவது வரம். இருக்கட்டும்...ஆரண்ய காண்டம், உறியடி, அருவி என்று வித்தியாசமான படங்களை இணைய விமர்சகர்கள் கொண்டாடவே செய்திருக்கிறார்கள். யாரும் அவசரத்தில் படம் புரியாமல் சொதப்பியதில்லை. எனவே வித்தியாசமான படங்களை வரவிடாமல் விமர்சனங்கள் தடுப்பதாகச் சொல்வதில் நியாயமில்லை.

நான் பல நுண்ணிய வேலைப்பாடுகள் செய்தும் நீங்கள் குறிப்பிடவில்லை, கண்டுகொள்ளவில்லை என்பது தான் இயக்குநரின் ஆகப்பெரிய மனக்குறை. அதற்குப் பதில் சிம்பிள்: படம் கொஞ்சமாவது நன்றாக இருந்தால் தான், அதைப் பற்றி மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்து, அடடே..இது நல்லா இருந்ததே...அது நல்லா இருந்ததே’ என்று யோசிப்பார்கள். அதிகம் அது பற்றிப் பேசாமல், துயரங்களை மனம் மறக்கவே விரும்பும்!

போனஸ் : ’எங்க வீட்ல வேலை செய்றவங்களைக் கேட்டேன். அவங்களுக்கு படம் புரிஞ்சிருக்கு, பிடிச்சிருக்கு’ என்று கிருத்திகா சொன்னதைக் கேட்டு அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டேன். ஏன் தாயீ, பிடிக்கலைன்னு சொன்னால் அடுத்த நிமிசமே வேலையை விட்டுத் தூக்கிற மாட்டீங்களா? எனக்கு உங்க கம்பெனியில் வேலை கொடுத்தால், நானே மேலே எழுதிய எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டு சூப்பர்னு தான் சொல்வேன். நமக்கு சோறு தான் முக்கியம்!

படத்தில் எனக்குப் பிடித்தது அரும்பே பாடல் & அஞ்சலி ..அவ்ளோ அழகு!

HEAT ( 1995) – க்ளாசிக்கல் க்ரைம் மூவி

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 28 Apr 2018 01:38:00 +0530

நல்ல படங்களுக்கும் மோசமான படங்களுக்கும் உள்ள ஒரே ஒற்றுமை என்னவென்றால், படம் பார்த்து இரண்டு, மூன்று நாட்களுக்கு நம்மை தொந்திரவு செய்துகொண்டே இருக்கும். நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, மீண்டும் ஹீட்டை பார்த்தேன். மூன்று நாட்கள் கடந்தும் இன்னும் சூடு குறையவில்லை.

அல் பசினோ, ராபர்ட் டி நீரோ எனும் இரண்டு சிங்கங்கள் இணைந்து மிரட்டிய படம். இயக்குநர் மைக்கேல் மேன்னின் பெஸ்ட் மூவியாக இன்றும் முதலிடத்தில் இருக்கும் படம்.

இயக்குநர் மைக்கேல் மேனின் நண்பர், முன்னாள் போலீஸ்கார், இயக்குநரின் கதை ஆலோசகர் ஆடம்சன். அவர் சந்தித்த நீல் எனும் ஒரு தொடர் கொள்ளையனைப் பற்றியும், நீலின் பெர்ஃபெக்சனிசம் பற்றியும் மைக்கேல் மேன் அறிந்தபோது, தொடங்கியது இந்த கிளாசிக்கல் மூவிக்கான விதை. ஏறக்குறைய பத்து வருடங்களுக்கு மேலாக எழுதப்பட்ட திரைக்கதை. இடையில் l.a. takedown (1989) எனும் டிவி பைலட் மூவியாகவும் இந்தக் கதையை மைக்கேல் மேன் எடுத்தார். (ஆரம்பத்தில் இதை டிவி சீரீஸாக செய்வதாக ஐடியா).

கதையின் கிளைமாக்ஸ் சிக்கியபின், இதை அல் பசினோவும் ராபர்ட் டி நீரோவும் இணைந்து நடித்தால், மறக்க முடியாத சினிமாவாக வரும் என்பதை இயக்குநர் உணர்ந்தார். ஹீட் ஆரம்பம் ஆனது.

தனக்கென்று பெர்ஃபெக்ட்டான சிறு குழுவை வைத்துக்கொண்டு, பெரிய அளவிலான கொள்ளைகளை நட த்தி வருபவன் நீல் மெக்காலே (ராபர்ட் டி நீரோ). இதைத் தவிர வாழ்க்கையில் அவனுக்கு வேறு எதுவும் முக்கியம் கிடையாது. தொழில் பக்தாஸ்!

தனது குழுவுடன் நகரின் நடக்கும் குற்றங்களை தடுக்கும், குற்றவாளிகளை விரட்டி விரட்டி வேட்டையாடும் போலீஸ் அதிகாரி வின்சன்ட் ஹன்னா (அல் பசினோ). இரண்டு டைவர்ஸ்களைக் கடந்து, மூன்றாவது டைவர்ஸை நோக்கி போய்க்கொண்டிருக்கும் சின்சியர் ஆபீசர். வேலையைத் தவிர வேறு எதுவும் முக்கியம் கிடையாது.

ஏறக்குறைய சம திறமையுள்ள, தொழில்பக்தி மிக்க ஆனால் எதிரெதிர் துருவங்கள். பட த்தின் முதல் காட்சியிலேயே ஒரு கொள்ளை நடுரோட்டில் நடக்கிறது. டி நீரோவின் குழுவில் புதிதாகச் சேர்ந்த வேய்ங்க்ரோவின் அதிகப்பிரசிங்கித்தனத்தால், முதல் கொள்ளை மூன்று கொலைகளுடன் முடிகிறது. அதை விசாரிக்க அல் பசினோ வந்து சேர்கிறார்.

வேய்ங்ரோவை டி நீரோ கொல்ல முயல, அவன் தப்பிச்செல்கிறான். அந்த ஆபத்து டி நீரோவை நோக்கி எப்போதும் திரும்பி வரும் சூழ்நிலை. இன்னொரு பக்கம், அல் பசினோ விரிக்கும் வலை.

‘ஆபத்து உன்னை நெருங்கும்போது, 30 செகண்டிற்குள் விட்டு விலக முடியாத எதனுடனும் உன்னை பிணைத்துக்கொள்ளாதே’ என்பது டி நீரோவின் தொழில் தர்மம். மனைவி மேல் அட்டாச்மெண்டாக இருக்கும் தம்பிக்கே, டி நீரோ கொடுக்கும் அட்வைஸ் அது தான்.

அல் பசினோ ஸ்கெட்ச் போட்டு, டி நீரோவை நெருங்கும்வேளையில், டி நீரோவுக்கும் ஒரு காதல் வருகிறது.

அல் பசினோ இந்த கொள்ளைக்கூட்டத்தைப் பிடித்தாரா?

டி நீரோ தன் தொழிலை அல் பசினோவை மீறி செய்ய முடிந்ததா?

இரு ஹீரோக்களாலுமே தன்னையும், தன் கூட்ட த்தையும் மற்ற ஹீரோவிடமிருந்து காப்பாற்றிக்கொள்ள முடிந்ததா?

இரண்டு ஹீரோக்களின் பெர்சனல் வாழ்க்கை என்ன ஆகிறது?

- என்பதை அழுத்தமாகச் சொல்கிறது இந்த க்ளாசிக்கல் மூவி.

ஹீட் -ஐ க்ரைம் மூவி என்று சொல்வதைவிட, எமோசனல் டிராமா என்று சொல்லிவிடலாம். திருடன் – போலீஸ் விளையாட்டு என்பது ப்லாட்டாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு முக்கிய கேரக்டரின் பெர்சனல் வாழ்க்கை பற்றியும், ஃபீலிங்ஸ் பற்றியுமே படம் அதிகம் பேசுகிறது.

படத்தை மறக்க முடியாத அனுபவமாக ஆக்குபவை நான்கு சீன்கள் :

1. 1. அல் பசினோவும் டி நீரோவும் சந்திக்கும் ரெஸ்டாரண்ட் காட்சி. சினிமா வரலாற்றில் மிக முக்கியமான காட்சிகளுள் ஒன்றாக இன்றளவும் கொண்டாடப்படும் காட்சி அது. இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளும் இடம் அது. அதே நேரத்தில் இன்னும் உக்கிரமாக மோதிக்கொள்ளப்போகிறார்கள் என்பதையும் நமக்கு உணர்த்திவிடும் காட்சி. இரண்டு பேரின் உடல்மொழிக்காகவே மீண்டும் மீண்டும் பார்க்க வைக்கும் காட்சி.

2. 2. பேங்க் கொள்ளை. ஒரு அதகள ஆக்சன் பட த்தின் கிளைமாக்ஸ் காட்சி போல், எதிர்பாராத நேரத்தில், எதிர்பாராமல் நிகழும் காட்சி. இருதரப்புமே தன்னை மறந்து களத்தில் குதிக்கும் அழகை, பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம். இந்த சீனைப் பற்றி படிப்பதைவிட, பட த்தில் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

3. 3. ‘Sun rises with her & sets with her’ என்று சொல்லும் தம்பி வால் கில்மர்க்கும் அவரது சீட்டிங் மனைவிக்கும் இடையிலான கடைசி ஷாட், அந்த கை அசைப்பு.

4. மைக்கேல் மேன் கேரக்டர்களை வடிவமைத்த விதத்தினால், இரு ஹீரோக்களுமே ஜெயிக்க வேண்டும் என்று நாம் நினைக்கிறோம். திருடன் என்பதால் டி நீரோ தோற்றுப்போக வாய்ப்பு இருப்பதையும் நாம் உணர்கிறோம். இங்கே எதுவும் நடக்கலாம் என்பதால், ஆர்வத்துடன் காத்திருக்கிறோம். இந்த அளவிற்கு டச்சிங்கான கிளைமாக்ஸ் காட்சியை, ஒரு க்ரைம் மூவியில் யாரும் எதிர்பார்த்திருக்க முடியாது. டி நீரோவின் காதலி திகைத்து நிற்கும் ஷாட், இறுதில் இரு ஹீரோக்களும் கை பிடித்து நிற்கும் அந்த ஷாட், கூடவே அந்த முடிவு….அசந்து போய் உட்கார்ந்திருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

ஒவ்வொரு கேரக்டர்களும் எடுக்கும் கடைசி முடிவுகளும், அதன் விளைவுகளும் தான் நம்மை உணர்ச்சிகரமாக ஆக்குகின்றன. திருந்தி வாழும் ஒருவன் மீண்டும் ட்ரைவராக திருடக் கிளம்புவது, அல் பசினோவை எப்போதும் தடுக்கும் அவன் மனைவி கிளைமாக்ஸில் தடுக்காமல் விடுவது, தம்பி மனைவியின் கடைசி முடிவு, டி நீரோ காதலி பற்றி எடுக்கும் கடைசி முடிவு, வேய்ங்ரோ பற்றி எடுக்கும் முடிவு – என்று எல்லாமே, யோசித்துப்பார்த்தால், இவை வேறுவிதமாக நடந்திருக்கலாமே என்று நம்மை ஃபீலிங்கில் ஆழ்த்துவது தான் இந்த திரைக்கதையின் பெரும் பலம்.

இது பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய படம் என்பதால், முடிந்தவரை ஸ்பாய்லர்களை தவிர்த்து எழுதியிருக்கிறேன். நல்ல சினிமா விரும்பிகள், கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டிய படம்.

நாணுடைமை (2018) – குறும்படம்

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 21 Apr 2018 12:32:00 +0530

அற்புதம்!

இந்த ஒரு வார்த்தையுடன் விமர்சனத்தை முடித்துவிடலாம்.

ஷார்ட் ஃபிலிமைப் பற்றிப் பேசும் முன்பு, சிறுவன் அஜய்யைப் பற்றி சொல்லியே ஆக வேண்டும். என்னவொரு இயல்பான உடல்மொழி. காற்றில் மிதக்கும் சிறகு போன்ற ஒரு கேரக்டர். அதை மிக கேஷுவலாக கண்முன் கொண்டுவந்திருக்கிறான். இவ்வளவு இயல்பானை பெர்ஃபார்மன்ஸை, நடிப்பு என்று சொல்ல முடியவில்லை, பெர்ஃபாமன்ஸை வாங்கிய இயக்குநர் ‘உலக சினிமா ரசிகன்’ பாஸ்கரனை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

பட த்தில் மிகக் குறைவான வசனங்கள். அவையும் பெரும்பாலும் கதையை நேரடியாகச் சுட்டுவன அல்ல. திரைமொழி மூலமாகவே, காட்சிச்சட்டகங்கள் & படத்தொகுப்பு மூலமே, ஒரு மேஜிக்கை கண் முன் நிகழ்த்திக்காட்டியிருக்கிறார்.

ஆடியன்ஸுடன் இயக்குநர் விளையாடியிருக்கும் விளையாட்டை நான் ரசித்தேன். சிறுவனின் சீட்டு விளையாட்டு மீதான மோகமும் திருந்துவதும் யதார்த்தம். ஆனால் அவனைச் சுற்றிலும் வரும் பள்ளிச்சூழல் முழுக்க கற்பனாவாதம். ஒரு கற்பனையாக உலகிற்குள் ஒரு யதார்த்தமான கதையைப் புகுத்தியிருக்கிறார்.

இதை சரியாகப் பிரித்துப் பார்க்காதவர்களுக்கு, கொஞ்சம் கிர்ரென்று தான் இருக்கும். பள்ளியில் தமிழ், வகுப்பில் திருக்குறள், திருவள்ளுவர் பற்றிய வீட்டுப்பாடம் என்று சர்ரியலிஸ ஸ்கூல். அதில் ஒரு தவறு செய்யும் மாணவனைத் திருத்தும் நாணுடைமைக் குறள்.

குழந்தைகளுடன் பள்ளி வேன் போகும் ஷாட்டை அடுத்து வரும் செங்கல் லாரி, பிள்ளைகளை ஸ்கூல் வேனில் ஏற்றிவிட வரும் பெற்றோருக்கு முன்பு வரும் கன்னுக்குட்டியை ஒரு பெண் ஓட்டிப்போகும் காட்சி, திருக்குறள் பற்றி வேரில் அமர்ந்து கற்றுக்கொள்ளும் குழந்தைகள் என்று இயக்குநரின் குறியீட்டுக் குறும்புகளுக்கு பஞ்சம் இல்லை.

எதையும் டிராமடிக் ஆக்காமல், தெளிவான ஆற்றொழுக்கம் போல் காட்சிகள் நகர்கின்றன. அவர் ஆரம்பத்தில் போடும் மூன்று குருமார்களுக்கு நியாயம் செய்திருக்கிறார். இயக்குநரின் ‘உசிர (உலக சினிமா ரசிகன்)’ என்ற தனது பெயருக்கும் நியாயம் செய்திருக்கிறார்.

தமிழ் வழிக் கல்வியில் ஏறக்குறைய இப்படித்தான் நான் படித்தேன். ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை மரத்தடி வகுப்பு தான். படிப்பு என்றும் சுமையாகத் தெரிந்ததில்லை. படிப்பை கட்டாயமாக பள்ளியிலும் வீட்டிலும் எனக்கு ஊட்டியதில்லை. அது தானே நிகழ்ந்த து. அந்த வசந்த காலத்தை இந்த ஷார்ட் ஃபிலிம் மீட்டுக்கொண்டுவந்துவிட்டது.

உசிர நம் உசிரை எடுத்துவிட்டார்!

இந்த ஷார்ட் ஃபிலிமை பார்க்க விரும்புபவர்கள், ப்ளேபட்டன் ஆப்-ஐ உங்கள் மொபைலில் டவுன்லோடு செய்தால் பார்க்கலாம். பிடித்திருந்தால், வாக்களித்து வெற்றிபெறச் செய்யுங்கள்.

http://playbutton.in/#tg-submitfilm

Revisiting…… சின்னத்தம்பி (1991)

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Wed, 18 Apr 2018 00:04:00 +0530

அபூர்வ சகோதரர்கள், சின்னக்கவுண்டர் போன்ற பழைய, நல்ல கமர்சியல் சினிமாக்கள் பற்றி எழுதும்படி அவ்வப்போது நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தார்கள். புத்தாண்டு சபதமாக, அவற்றைப் பற்றி எழுதுவது என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன். புத்தாண்டு சபதம் என்பதால், எப்படியும் இரண்டு மாதத்திற்காவது சபதம் தாக்குப்பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன். பார்ப்போம்!

செங்கோவி வலைப்பூ தூசு தட்டப்பட்டு இங்கேயும் பதிவேற்றப்படும்!

தமிழ் சினிமாவில் சூப்பர் டூப்பர் ஹிட் படங்களை லிஸ்ட் போட்டால், சின்னத்தம்பியை தவிர்க்க முடியாது. திருவிழா போன்று கூட்டம் கூட்டமாக, குடும்பம் குடும்பமாக மக்கள் தியேட்டரை நோக்கி ஓடினார்கள். பேசிப் பேசி மாய்ந்தார்கள். இளையராஜாவின் இசையும் பாடல்களும் பாமர மக்களையும் பைத்தியம் ஆக்கின. இயக்குனர் பி.வாசு & ஹீரோ பிரபுவின் சினிமா வாழ்வில் உச்சமாக சின்னத்தம்பி அமைந்தது.

நம்ப முடியாத கதையை நம்பக்கூடியவகையில் சொல்வது எப்படி என்பதற்கு சின்னத்தம்பியை விட சிறந்த உதாரணம் இருக்க முடியாது.

ஜோதிடர் ‘ஹீரோயின் காதல் திருமணம் தான் செய்வாள்’ என்று சொன்னதால், அண்ணன்களின் அன்புச்சிறையில் வீட்டுக்குள்ளேயே வைத்து வளர்க்கப்படும் ஹீரோயின். யாரும் தங்கையை நிமிர்ந்து பார்த்தால்கூட, அடித்து துவைக்கும் அண்ணன்கள். அப்படிப்பட்ட ஹீரோயினுக்கு, கல்யாணம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஹீரோ மேல் காதல் வந்தால்?..யாருக்கும் தெரியாமல் (ஹீரோவுக்கே தெரியாமல்!) அவள் ஹீரோவைத் திருமணம் செய்தால் என்ன ஆகும்?

கிராமத்து பெரிய வீட்டுக்கதை என்றாலே சினிமாவில் பெரும் கூட்ட த்தைக் கூட்டிவிடுவார்கள். ஆனால் த்ரில்லர் படங்களில் வருவது போல், கச்சிதமாக குறைவான முக்கிய கேரக்டர்களைக் கொண்டு எழுதப்பட்ட து சின்னத்தம்பி திரைக்கதை. ஹீரோயின் வீட்டில் பத்துப் பேர், வெளியே பத்துப்பேர் என்று கதைக்குத் தேவையான, அதிலும் தேவையான நேரத்தில் மட்டுமே வந்துவிட்டுப் போகும் கேரக்டர்கள்.

முதல் காட்சியே ஹீரோயின் பிறப்பதில் ஆரம்பிக்கிறது. ‘ஐயாவுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்திருக்கு’என்று ஒரு வேலையாள் சொல்கிறார். அய்யாவும் காட்டப்படுவதில்லை; அம்மாவும் காட்டப்படுவதில்லை. மூன்று அண்ணன்கள் மட்டுமே காட்டப்படுகிறார்கள். பட த்தின் அடிநாதம், அண்ணன்களின் அளவுக்கு மீறிய பாசமே எப்படி வேலியாகிறது என்பது தான். ஆகவே அண்ணன் X தங்கை என்பதிலேயே நம் கவனம் நிலைநிறுத்தப்படுகிறது.

வருவதை முன்கூட்டியே சொல்வது என்பது சினிமாவில் முக்கியமான உத்தி. அது நடக்குமா, எப்படி நடக்கும், அப்படி நடந்தால் என்ன ஆகும் என்று ஆடியன்ஸ் மனதில்

ஆர்வத்தை தூண்ட இது பயன்படும்.

உதாரணமாக அமெரிக்கன் பியூட்டி(1999)யில் முதல் காட்சியிலேயே ஹீரோவின் டீனேஜ் மகள், ஹீரோவைக் கொல்வது பற்றி தன் பாய் ஃப்ரெண்டிடம் பேசுகிறாள். அடுத்து வாய்ஸ் ஓவர் வசனம் ‘ I'm forty-two years old. In less than a year, I'll be dead.’ என்று வரும். ஹீரோ சாகப்போகிறானா, மகள் தான் கொல்லப்போகிறாளா? ஏன்? என்று அடுக்கடுக்கான கேள்விகளையும் ஆர்வத்தையும் இது தூண்டிவிடும். இந்த முதல் சீனை கட் செய்துவிட்டால், படமே டல் ஆகிவிடும். அந்தளவுக்கு இந்த உத்தி முக்கியமானது.

சின்னத்தம்பியிலும் இந்த உத்தியை ஜோதிடர் கேரக்டர் மூலம் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ‘அரண்மனையில் எவ்வளவு பாசம் காட்டி வளர்த்தாலும், உங்க தங்கச்சி காதல் திருமணம் தான் செய்வாள்’ என்று ஜோதிடர் சொல்லிவிடுகிறார். இதைத் தடுப்பதற்கான எல்லா வேலைகளிலும் அண்ணன்கள் இறங்கிவிடுகிறார்கள். ஆடியன்ஸான நாமும் ஆர்வமாகிவிடுகிறோம்.

‘இவ்வளவு டெரரான அண்ணன்கள்..அடியாட்கள்..வீட்டுச்சிறை..ஏறக்குறைய சிண்ட்ரெல்லா நிலை. இதை மீறி எந்த ராஜகுமாரன் வந்து ஹீரோயினை காதலித்துக் காப்பாற்றுவான்?’ என்றே நாமும் யோசிக்கிறோம். ஒரு அப்பாவியை ஹீரோவாக களமிறக்குகிறார்கள். இது இன்னும் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது. ‘இவன் எப்படி லவ் பண்ணுவான்? இவனை எப்படி அந்த ராஜகுமாரி லவ் பண்ணுவாள்?’ என்ற கேள்விக்கு முதல்பாதி அழகாக, ஸ்டெப் பை ஸ்டெப் ஆக பதில் சொல்கிறது.

’நடக்குமா, நடக்காதா?’ எனும் உத்தியை இடைவேளைவரை வெற்றிகரமாக க் கொண்டுபோய், இடைவேளையில் சம்பவத்தை நட த்திவிடுகிறார்கள். ‘அய்யய்யோ…இது அண்ணன்களுக்குத் தெரிந்தால் கொன்னுடுவாங்களே’ எனும் பதட்டம் தான் இரண்டாம்பாதியை இன்னும் ஆர்வமாகப் பார்க்க வைக்கிறது.

சமீபகாலமாக வரும் படங்கள் எல்லாம் இந்த மண்ணுக்கு மிகவும் அந்நியமானதாக இருக்கின்றன. சமூகவலைத் தளங்களில் பேசப்படும் அளவிற்கு வெளியே பேசப்படுவதில்லை. காரணம், ஆங்கிலப்படங்களில் வருவது போல் செண்டிமெண்ட்டை ஊறுகாயாக தொட்டுக்கொள்வது. இதனால் பி & சி செண்டர் மக்களுக்கு இன்றைய சினிமா அந்நியமான ஒன்றாக ஆகிவருகிறது.

தமிழ் சினிமாவில் இன்றளவும் மாபெரும் வெற்றி பெரும் படங்களைப் பார்த்தால் செண்டிமெண்ட்டை டச் பண்ணிய படங்களாகத் தான் இருக்கும். (செண்டிமெண்ட்களிலேயே அலுக்காத பெஸ்ட் செண்டிமெண்ட், காதல் தான்!)

சின்னத்தம்பி எல்லாவகை செண்டிமெண்ட்டையும் ரவுண்டு கட்டி அடித்த படம். அண்ணன் – தங்கை பாசம், அம்மா – மகன் பாசம், காதல், மனைவி – கணவன் பாசம், கிளைமாக்ஸ் விதவை செண்டிமெண்ட் என்று எல்லா முக்கிய கேரக்டர்களுமே செண்டிமெண்ட்டால் பிணைக்கப்பட்டவர்கள். பொய்யான ‘ஹாய்..ஹலோ’ ரிலேசன்ஷிப்பே அங்கே கிடையாது. எல்லோரும் உணர்வுப்பூர்வமான கேரக்டர்கள். ஆகவே தான் நம்பமுடியாத கதை கூட, நம்பி கொண்டாடப்பட்டது.

’அவையத்து முந்தி யிருப்பச் செயல்’ என்றும் ‘இவன்தந்தை
என்னோற்றான் கொல்’ என்றும் சபையில் தன் உறவு பெரும் மரியாதையைக் கண்டு மற்ற உறவுகள் பெருமைப்படுவதை இலக்கியங்களும் சினிமாவும் பல இடங்களில் பதிவு செய்திருக்கின்றன. ஆனால் கணவனை நினைத்து, மனைவி பெருமைப்படுகின்ற, அவையில் முந்தியிருக்க மனைவி எடுக்கும் சிரத்தை பற்றி அதிகம் பேசப்பட்ட தில்லை.

மனைவி வீட்டிலும் மனைவி சொந்தங்களிடமும் கணவன் நல்லபடியாக நடந்து, தான் பெருமைப்படும்படி சபையில் நிற்கின்றானா எனும் பதைபதைப்பு புதிதாக கல்யாணம் ஆன புதிதில் பெண்களுக்கு இருக்கும். சில நேரங்களில் ஸ்பெஷல் டியூசன் எடுக்கப்படுவதும் உண்டு! பெண்களுக்கே உரிய, அந்தரங்கமான மகிழ்ச்சித் தருணங்கள் அவை. ஆனால் பெரும்பாலான பெண்களின் கனவு பொய்த்துப்போவது தான் சாபக்கேடு.

சின்னத்தம்பியின் மாபெரும் வெற்றிக்குக் காரணமாக நான் நினைப்பது, ஹீரோயின் தன் புருசனான ஹீரோவை சபையில் முந்தியிருக்க நட த்தும் போராட்டத்த்தில் நம் தாய்க்குலங்கள் தன்னையே கண்டுகொண்டது தான். பரம்பரைப் பணக்காரர்களான, சமூகத்தில் அந்தஸ்து உள்ள அண்ணன்களுக்குச் சமமாக, ஒரு அப்பாவி கணவனை நிறுத்துவதற்கு ஹீரோயின் படும் பாடு தான் இரண்டாம் பாதிக் கதையாக சொல்லப்படுகிறது.

மேலும், கணவனே மனைவிக்கு மாப்பிள்ளை பார்க்கக் கிளம்புவது, தான் பெண் பார்த்த கதையை மனைவியிடமே சொல்வது என்று பி.வாசு செண்டிமெண்ட்டைப் போட்டுத் தாக்கியதில் மொத்த தமிழ்நாடும் ஃப்ளாட் ஆனது.

அப்போது கிளாமர் ஹீரோயின் என்பதே குஷ்புவின் அடையாளமாக இருந்தாலும், இவ்வளவு கனமான கேரக்டரை திறமையாக வெளிக்கொண்டு வந்திருந்தார். அண்ணன்களுடன் பிரபு சம மாக அமர்ந்து சாப்பிடும்போது காட்டும் மகிழ்ச்சி க்ளோசப் ஒரு உதாரணம்.

இளைய திலகம் என்ற பெயருக்கு ஒருவழியாக பிரபு நியாயம் செய்த படம். ராதாரவி, மனோரமா என பெர்ஃபார்மன்ஸில் பின்னியெடுக்கும் நடிகர்களும் சேர, எத்தனை முறை பார்த்தாலும் அலுக்காத படமாக ஆனது சின்னத்தம்பி.

இளையராஜாவின் சூப்பர்ஹிட் பாடல்களும் நல்ல காமெடியும் இருந்தாலே படங்கள் ஹிட் ஆகிவிடும். கூடவே மேலே சொன்ன அம்சங்களும் சேர்ந்துகொள்ள, சின்னத்தம்பி தமிழ் கமர்சியல் சினிமாவில் முக்கிய இடம் பிடித் த து.

தேவர் மகன் - தமிழில் ஒரு உலக சினிமா (பாகம்-2)

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 2 Dec 2017 22:59:00 +0530

பரமக்குடி மண்ணின் மைந்தனான கமலஹாசனுக்கு தேவர் சாதி பற்றி அதிகளவு பரிச்சயம் உண்டு. கமலஹாசனின் அப்பா வக்கீலாக இருந்தவர். தேவர்சாதியினர் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளுக்காக வாதாடிவர். ‘அய்யர் இருக்காரு..வெட்டுங்கடா..பார்த்துக்கலாம்’ என்று அவர்கள் துணிந்து வெட்டுகுத்தில் இறங்கிய சம்பவங்களை கமலஹாசனே பேட்டியில் சொல்லியிருக்கிறார். எனவே ஜனநாயகத்திற்கும் பழமைவாததிற்குமான போராட்டக்கதைக்கு, தேவர்சாதியை எடுத்துக்கொள்வது கமலுக்கு எளிதாக இருந்தது.

ஒரு எளிய கிராமத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களாக கதையை அமைத்தார். தூவலூர் கிராமத்தில் வாழும் அண்ணன் தம்பிகளான இரு தேவர்களின் குடும்பத்திற்கிடையே பகை. அதன்காரணமாக ஊரே இரு பிரிவாகப் பிரிந்து அடித்துக்கொள்கிறது. பெரிய தேவருக்கு தன்னை நம்பி இருக்கும் மக்களுக்கு நல்லது செய்து, அவர்களை உயர்த்திவிட வேண்டும் என்று ஆசை. வெளிநாட்டில் படித்துவிட்டுத் திரும்பும் தன் மகன் சக்திவேல் அதைச் செய்வான் என்று நம்புகிறார். ஆனால் சக்திவேலுக்கோ சிட்டியில் ரெஸ்டாரண்ட் பிஸினஸ் செய்யத்தான் ஆசை. சின்னத் தேவரின் மகனான மாயத் தேவன், நிலபிரபுத்துவ மனநிலையில் ஊறியவன். காட்டுமிராண்டித்தனத்தை வீரமாக நினைத்துக்கொண்டிருப்பவன். திடீரென பெரிய தேவர் மரணமடைய, சக்திவேல் அப்பாவின் இடத்தில் உட்கார வேண்டிய சூழ்நிலை. பழமையில் ஊறிய மாயத்தேவனுக்கும், நவீன சிந்தனை கொண்ட சக்திவேலுக்கும் நேரடி மோதல் துவங்குகிறது. இந்த இரண்டு சிந்தனைகளில் எது வென்றது என்பதே கதை.

சக்திவேல் படித்து முடித்து, தன் காதலியுடன் ஊருக்கு வருகின்ற காட்சியுடன் படம் துவங்கிறது. மிகவும் கொண்டாட்டமான மனநிலையுடன் தெருவில் ஆடுபவனாக, அந்த மண்ணின் இயல்பற்ற சந்தோசமான இளைஞனாக சக்திவேல் கேரக்டர் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. தன் காதலுக்கு அப்பாவின் சம்மதம் பெறுவதும், காதலியின் அப்பாவுடன் சேர்ந்து ரெஸ்டாரண்ட் பிஸினஸ் ஆரம்பிப்பதையும் தவிர, அவன் மனதில் வேறு எண்ணங்கள் ஏதும் இல்லை. ஆனால் அந்த ஊரின் நிலையின் தீவிரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவனுக்குப் புரிகிறது.

கோவில் பூட்டை உடைத்ததற்காக இசக்கியின் கை வெட்டப்படுவது, பதிலுக்கு எதிர்தரப்பின் குடிசைகள் கொளுத்தப்படுவது என வன்முறையை மிக இயல்பாக கையில் எடுக்கும் தன் இனத்தின் முரட்டுத்தனம், அவன் முகத்தில் அறைகிறது. நவீன கல்வி அவனுக்கு கற்றுக்கொடுத்திருக்கும் நாகரீகத்திற்கும், அந்த மக்களின் வாழ்வுமுறைக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அவன் உணர்கிறான். கொண்டாட்டமான மனிதன் என்பதில் இருந்து வாழ்வின் கசப்பை உணர்ந்தவனாக சக்திவேல் மாறுவதை, மிகத் தெளிவான திரைக்கதையுடன் காட்டுகிறார் கமலஹாசன். கொஞ்சமும் பிசிறு தட்டாத, நீட்டான திரைக்கதைகளுள் ஒன்றாக இதைச் சொல்லலாம். அதுவே பார்வையாளனை சக்திவேலாக உணரச் செய்கிறது. அதுவே இது படமல்ல, ஒரு கிராமத்து வாழ்க்கையைப் பார்க்கிறோம் என்ற உணர்வை கொடுத்துவிடுகிறது.

200 ஆண்டுகள் பின் தங்கிய மனநிலை கொண்டவர்கள் என்பதை காட்சிகளின் மூலமாகவும், ‘போலீஸ்.கோர்ட்டுன்னு போனா நியாயம் கிடைக்காதுய்யா..ஒன்னு பஞ்சாயத்து இல்லை வீச்சருவா’ போன்ற வசனங்களின் மூலமாகவும் சொல்லிவிடுகிறார் கமல். பெரிய தேவரின் மறைவுக்குப்பின் தன் பொறுப்பை உணர்ந்து, தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்பதும், மாயத்தேவர் தன்னை கீழே இழுக்க முயலும்போதெல்லாம், கற்ற கல்விக்கு தக்கப்படி நிற்கப் போராடுவதும் ஒரு விறுவிறுப்பை படத்திற்குக் கொடுத்துவிடுகிறது.

நடிகர் திலகத்தின் நடிப்பில் ஒரு மைல் கல் என்று இந்த படத்தைச் சொல்லலாம். நாடகத்தனமான ஆரம்பகட்ட சினிமாவில் நடித்தவர்கள், யதார்த்த சினிமாக் காலகட்டத்திற்கு வரும்போது ஈடுகொடுக்க முடியாமல் தடுமாறிவிடுவார்கள். ஆனால் ஓவர் ஆக்ட்டிங் ஆனாலும் அண்டர்ப்ளே ஆனாலும், அசராமல் நின்று விளையாடியவர் நடிகர் திலகம். இந்தப் படத்தில் அவர் நடித்தார் என்று சொல்வதைவிட, வாழ்ந்தார் என்றே சொல்லலாம்.

தமிழ் சினிமாவின் சிறந்த காட்சிகள் என்று ஒரு பட்டியலிட்டால், சிவாஜியும் கமலும் பேசிக்கொள்ளும் ‘பெருமையா..கடமை’ காட்சி கண்டிப்பாக இடம்பெறும். இரு மாபெரும் நடிப்பு மேதைகளின் சங்கமம் அந்தக் காட்சி. சினிமா ரசிகர்களுக்கு அந்த காட்சி கிடைத்ததே ஒரு வரம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். படத்தின் மையக்கருத்து தெளிவாக வெளிப்படும் அதே நேரத்தில், உணர்ச்சிமயமான நடிப்பால் இருவரும் நம்மை கலங்கடித்துவிடுவார்கள். முதல் தலைமுறை பட்டதாரிகள் அனைவருக்குமே ஒரு நிமிடம், தன் தந்தை ஞாபகம் வந்து செல்லும் அளவிற்கு, அந்த காட்சியில் உண்மை இருக்கும். மழைப்பிண்ணனி, சிவாஜி முன் கமல் மண்டியிட்டு உட்காரும் பெஃபெக்ட் காம்போசிசன் என பி.சி.ஸ்ரீராமும் கமலும் இழைத்து இழைத்து, அந்த காட்சியை நெய்திருப்பார்கள். ஜெயமோகன் எழுதிய ‘யாருடைய ரத்தம்’ என்ற பதிவு ஒன்று உண்டு. அதன் சாராம்சத்தை அப்போதே அந்த காட்சி வசனத்தில் பேசியிருப்பார்கள். ‘2000 வருசமா வெட்டருவாளும் வேல்கம்பையும் தூக்கிட்டுத் திரிஞ்ச பயக..விஞ்சானம் படிக்க வான்னா எப்படி வருவான்..நீ படிச்சவனாச்சே, கூட்டிட்டுப் போ’ எனும் வசனம் தான் படத்தின் கரு. அதை பார்வையாளனின் மனதில் ஆழப்பதிய வைத்துவிடும் அந்தக் காட்சி.

குறும்புத்தனம் நிறைந்த இளைஞனாக அறிமுகம் ஆகும் கமலஹாசன், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முகத்தில் முதிர்ச்சியைக்கூட்டிக்கொண்டு செல்வார். சிவாஜி இறந்ததும், கெட்டப்பை மாற்றி வந்து நிற்கும்போது, நமக்கு புல்லரித்துவிடும். அப்போது இளையராஜா கொடுக்கும் ‘போற்றிப் பாடடி’ பிஜிஎம், காட்சியை உச்சத்திற்கே கொண்டு சென்றுவிடும். தண்ணீரில் மூழ்கி இறந்த குழந்தையை தூக்கும் காட்சியிலும் இறுதிக்காட்சியில் ‘இந்த பாவம் என்னை சும்மா விடாதுடா’ என்று அழுது அரற்றியபடியே போகும்போதும் கமல் நடிப்பில் மிரட்டி இருப்பார்.

தமிழ்த் திரையுலகில் அதிகளவு எதிர்ப்புகளை எதிர்கொண்டவர் என்று கமலஹாசனைச் சொல்லலாம். இந்து மத விரோதி, இஸ்லாமிய விரோதி, பிராமணீயத்தை தூக்கிப் பிடிப்பவர், முதலாளித்துவ அடிவருடி என்று பாரபட்சமில்லாமல் எல்லாத்தரப்பு எதிர்ப்பையும் சம்பாதித்து வைத்திருப்பவர். அவருடைய நேர்மையை எப்போதும் ஏதாவது ஒரு தரப்பிடம் அவர் நிரூபித்துக்கொண்டே இருக்க வேண்டியுள்ளது. கட்டுரையின் ஆரம்பத்தில் சொன்னதுபோல், கமலின் அப்பா ஒரு வக்கீலாக தேவர்சாதிச் சண்டைகளில் ஆஜரானவர். அதன் பாதிப்பில், ஒரு வக்கீல் கேரக்டரும் இந்த படத்தில் வரும். பிராமண வக்கீலாக மதன்பாப் அந்த கேரக்டரைச் செய்திருப்பார். சொந்த சாதி, அதிலும் தந்தையின் தாக்கத்தில் உருவான அந்த கேரக்டரை கமல், சகுனித்தனமான கேரக்டராக வடிவமைத்திருக்கும் பாங்கிலேயே, அவரின் நேர்மையை நாம் அறிந்து கொள்ளலாம். யாரோ ஒருவன் தப்பு செய்துவிட்டால் வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிப்பதும், சொந்த சாதி/மதத்துக்காரனோ, கொள்கை/கட்சிக்காரனோ அதே தப்பைச் செய்தால் மூடிக்கொண்டிருக்கும் முற்போக்கு போலிக்கூட்டங்களுக்கு மத்தியில், படைப்புக்கு நேர்மையாக இருந்த உண்மையான கலைஞன் கமலஹாசன்.

பானுமதியாக வரும் கௌதமியின் நடிப்பையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். நாம் அறிந்தவரை, அவர் அதற்கு முன் எந்த படத்திலும் ‘நடித்ததே’ இல்லை எனலாம். டூயட்டுக்கு ஆடியே காலத்தைக் கழித்த நடிகை. இதில் அவ்வளவு யதார்த்தமான நடிப்பு. ரேவதி போன்ற திறமைமிக்க நடிகையைவே, இதில் அவர் மிஞ்சியிருப்பார். ‘ஒய் சக்தி..ஒய்’ என்று அழும் காட்சியும், கடைசியாக முத்தம் கொடுத்துவிட்டு ‘கோ மேன்’ என்று சொல்லும் காட்சியும் மட்டுமே கௌதமியின் திரைவாழ்க்கைக்குப் போதுமானது. ஆரவாரமாக அறிமுகமாகும் முதல் காட்சியில் மாடர்ன் ட்ரெஸ்ஸில் அவரை வர வைத்திருப்பார்கள். இரண்டாவது முறை வரும் காட்சியில், அடுத்து அவர் எதிர்கொள்ளப்போகும் அதிர்ச்சியை உத்தேசித்து சேலையில் பாந்தமாக வர வைத்திருப்பார்கள். காஸ்ட்யூம் டிசைன் என்பது காட்சியின் இயல்புக்கு எப்படி ஒத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்கு அது ஒரு நல்ல உதாரணம்.

ரேவதி போன்ற நடிகைக்கு இந்த மாதிரி வெகுளிக்கேரக்டர் எல்லாம் தூசி மாதிரி. அட்டகாசமாகச் செய்திருப்பார். ‘நான் தான் சாரி..என்னால தான் சாரி’ என்று பேசும் காட்சியும், கௌதமியிடம் தனியாக பேசும் காட்சியும் அவரது நடிப்புக்குச் சான்று. படத்தின் முக்கியமான கேரக்டராக நாசர். நீண்ட மூக்கும், இறுகிய முகபாவமுமாக வன்முறை வெறி பிடித்த கேரக்டருக்கு பொருத்தமான தேர்வு. தேவர்சாதியின் இன்னொரு முகத்தை தெளிவாகத் தன் நடிப்பில் கொண்டுவந்திருப்பார்.

தேவர் மகன் படத்திற்கு இருபெரும் தூண்களாக இளையராஜாவின் இசையையும் பி.சி.ஸ்ரீராமின் ஒளிப்பதிவையும் சொல்லலாம். போற்றிப் பாடடி பெண்ணே பாடல், அந்த சாதியின் தேசிய கீதமாக ஆகிப்போனது மட்டுமில்லாமல், 90களில் நடந்த ஜாதிக்கலவரத்திலும் முக்கியப்பங்காற்றியது. அந்த பாடலும், அதை உருவாக்கியவர்களின் சாதி முரணும், அது சமுதாயத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கமும் தனி ஆய்வுக்குரியது. சினிமாப் பாடல்களில் வேறு எதற்கும் இந்த சிறப்பு(??) கிடையாது. படத்தின் பிண்ணனி இசையிலும் கலக்கியிருப்பார் இளையராஜா. ரேவதியின் செண்ட்டிமெண்ட் காட்சிகளில் அவர் போட்டிருக்கும் ‘மாசறு பெண்ணே’ இசையைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட சாதியை மையப்படுத்தி எடுக்கப்பட்ட இந்தப் படம், அனைத்துத் தரப்பினரின் ஆதரவைப் பெற்று மாபெரும் வெற்றி அடைந்தது. அதற்குக் காரணம், இந்தப் படத்தின் மையக்கரு. தேவர்சாதி வன்முறையில் உறைந்தது போலவே, பெருந்தலைவர் காமராசர் கல்விக்கண்ணைத் திறந்து வைக்கும்வரை பிறசாதிகளும் தங்களது குலத்தொழிலில் உறைந்தே கிடந்தன. கல்வி என்பது மறுக்கப்பட்ட, எட்டாத விஷயமாகவே இருந்து வந்தது. அதன்பின் வந்தது தமிழகத்தின் மறுமலர்ச்சிக்காலம் எனலாம். படிப்பு மட்டுமே தன் சந்ததியை முன்னேற்றும் என்று பலரும் கண்டுகொண்டார்கள். எல்லா சாதியிலும், குடும்பத்திலும் படிப்பு கட்டாயமாக்கப்பட்டது. பல குழந்தைகளுக்கும் கல்வி, கட்டாய வன்முறை மூலமாகவே ஊட்டப்பட்டது. அதற்கு சமூகக் காரணமும் இருந்தது.

அந்த கல்வி எல்லா சமூகத்திலும் ஒரு தரப்பை மேலே கொண்டுவந்தது. அதன்பின் படித்த பெரும்பாலானோர்க்கு வெளியுலகம் புரிந்தது. சாதிய கோட்பாடுகளுக்கு, நாகரீக உலகில் இடமில்லை என்பதும் புரிந்தது. இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் சாதிக்கட்டு என்பது வெறும் மாயமான் தான் என்பதை கல்வி உணர வைத்தது. எல்லா சாதிக்கோட்பாடுகளும், சம்பிரதாயங்களும் பொதுவெளியில் விவாதத்திற்கு உள்ளாகின. ஆண்டான் - அடிமை காலம் முடிந்ததை கற்றோர் உணர்ந்தார்கள். காந்தியம், பெரியாரியம் போன்ற எல்லா இசங்களுமே சாதியமைப்பின் அபத்தத்தை எல்லா மட்டத்திற்கும் கொண்டுசென்றன.

அப்போது எல்லா சாதியிலும் கற்றவருக்கும், கல்வியில்லாமல் பின் தங்கிவிட்டவர்களுக்கும் இடையே சிந்தனையளவில் பெரும் இடைவெளி ஏற்பட்டது. அந்த இடைவெளி பற்றிப் பேசியதாலேயே, எல்லாராலும் தேவர் மகனுடன் தன்னை ஐக்கியப்படுத்திக்கொள்ள முடிந்தது. சாதி என்பது தொழில்முறை அடுக்கு மட்டுமே அல்ல, அது வம்சத்தின் நீட்சி. படித்து முடித்ததும், தனக்கு கீழே இருக்கும் வம்சத்துடன் உறவை அறுத்துகொண்டு, தன்னைப்போலவே படித்த தன்சாதி ஆட்களுடன் ஐக்கியமானோர் உண்டு. தன்னைப் போலவே, சொந்த பந்தங்களும் கல்வி எனும் ஏணியைப் பற்றி மேலே வரவேண்டும் என்று நினைத்தவர்களும் உண்டு. அதற்குக் காரணம், இன்னும் கீழே இருக்கும் பிறரை கைவிட்டுவிடக் கூடாது எனும் கருணையே.

தேவர் மகன் படம் அந்த கருணையின் கதை. ‘பிள்ளைகுட்டிங்களைப் படிக்க வைங்கடா’ எனும் கமலின் கடைசிக்காட்சிக் கதறல், அந்த கருணையின் வெளிப்பாடு. அதனால்தான் ஈர மனதுள்ள அனைவரின் நெஞ்சிலும், இந்த தேவர் மகன் தனி இடம் பெற்றது. இந்த உலகசினிமா தொடரிலும் சிறப்பான இடத்தினைப் பெறுகிறது.

தேவர் மகன் - தமிழில் ஒரு உலக சினிமா (பாகம்-1)

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 2 Dec 2017 22:57:00 +0530

காட் ஃபாதர் படத்தினை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள, நியூயார்க்கில் கோலோச்சிய ஐந்து குடும்பங்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட இத்தாலிய மாஃபியாவின் வரலாறு பற்றிய புரிதல் அவசியம். அந்தவகையில் தேவர்சாதியை மையமாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட தேவர் மகன் படத்தினைப் புரிந்துகொள்ள, அந்த சாதி பற்றிய சில அடிப்படைப்புரிதல் நமக்கு அவசியமாகிறது. ஒவ்வொரு சாதிக்குமே நிறை குறைகள் நிறைந்த தனித்துவமான வரலாறு உண்டு. இந்த வரலாற்றுப் பின்புலம் இல்லாமல் பார்க்கும்போது, அது ஒரு கமர்சியல் படமாகவோ ஜாதிப்பெருமை பேசும் படமாகவோ மட்டும் தோன்றும் அபாயம் உள்ளதாலேயே, ஒரு நீண்ட முன்னுரையுடன் துவங்குவோம்.

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தை இருவகையாகப் பிரிக்கலாம். ஒன்று, ஆங்கிலேயர் இந்தியாவில் நுழைந்தபோது எழுந்த எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள்/போர்கள். இரண்டாவது முழு இந்தியாவும் ஆங்கிலேயரின் வசம் அடிமைப்பட்டபின்னர், காங்கிரஸ் மூலமாக எழுந்த போராட்டம். தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை சேர, சோழ, பாண்டிய சாம்ராஜ்யங்களின் காலம் முடிந்து, நாயக்கர் வம்ச ஆட்சியின் கடைசிக்கட்டத்திலேயே ஆங்கிலேய படையெடுப்பு நடந்தது. நாயக்கர் ஆட்சிக்காலத்தில் நிவாகத்திற்காக உருவாக்கப்பட்டு, எஞ்சியிருந்த பாளையக்காரர்கள், அந்த ஆங்கிலேயரை எதிர்த்து நின்று போரிட்டார்கள். பூலித்தேவன், கட்டபொம்மன், அழகு முத்துக்கோன் என நீளும் அந்த வீரப்போர்களின் பட்டியல். ஆனாலும் இறுதியில் ஆங்கிலேயரே வெற்றி பெற்றது கசப்பான வரலாறு.

வெற்றி பெற்ற ஆங்கிலேயர் இந்த பாளையக்காரர்களை என்ன செய்தார்கள் என்பதும் நமது பள்ளி வரலாற்றுப் பாடங்களிலேயே தெளிவாகவே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. பூலித்தேவன் சிறைபிடிக்கப்பட்டு, மாயமாக மறைந்தார். கட்டபொம்மன் உள்ளிட்ட விடுதலைப் போராட்ட வீரர்கள் தூக்கிலிடப்பட்டார்கள். அந்த பாளையக்காரர்களுக்காக போரிட்ட வீரர்கள் என்ன ஆனார்கள்? அவர்களை ஆங்கிலேயர் மன்னித்தார்களா? அந்த போர்ப்படை வீரர்களின் வாழ்க்கை என்ன ஆனது? என்பது பற்றி வரலாற்றுப் பாடங்களில் தெளிவான தகவல்கள் இல்லை.

அந்த படைவீரர்கள், போர் புரிபவர்களாக மட்டுமே இல்லை. போரில்லாத காலங்களில் அரண்மனைப் பாதுகாப்பும், ஊர்களின் காவலும் அவர்களின் கையிலேயே இருந்தது. அதாவது, இன்றைய ஆர்மியும் போலீஸும் கலந்த கலவையே அந்த போர்ப்படை. பாளையங்கள் எல்லாம் சிறிய பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் ஒரு காவல் தலைவர் இருந்தார். ஊர்க்காவல் படைகள் அவர் தலைமையில் இயங்கி வந்தன. ஒவ்வொரு ஊருக்குமே தலையாரி எனும் கிராம அதிகாரியும் இருந்தார்.(இப்போதும் இந்த பதவி கிராமங்களில் உண்டு) ஊரில் ஏதாவது திருட்டுப் போனால், திருடனைக் கண்டுபிடித்து பொருளை மீட்பது தலைவரின் கடமை. திருடனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றால், சில இடங்களில் தலைவரே பொருளுக்குரிய பணத்தை ஊர்சபையில் கட்டும் நடைமுறையும் இருந்தது. எனவே ஊர்க்காவல் படையின் இறுகிய பிடியிலேயே அனைத்து ஊர்களும் இருந்தன. பாளையக்காரர்களின் பெரும்பலமே, இந்த படைகள் தான். பாளையக்காரர்களைக் கண்டு அரசர்கள் அஞ்சும் நிகழ்வுகள்கூட வரலாற்றில் உண்டு.

ஜனநாயகம் தழைத்தோங்கும் இன்றைய காலகட்டத்திலேயே, காவல்துறை காட்டும் அதிகாரத்தை நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம். அன்றைய நிலபிரபுத்துவ காலகட்டத்தில், இந்த காவல்படைகளுக்கு இருந்த அதிகாரம், ஊர்களில் அவர்களுக்கு எத்தகைய செல்வாக்கையும் மரியாதையையும் நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். நமது இந்திய சாதி முறை என்பது தொழில்களின் அடிப்படையில் உருவானது. எத்தனை தொழில்கள் உண்டோ, அத்தனை சாதிகள் இங்கே உண்டு. பழங்குடிகளாக வாழ்ந்த மக்களை, ஒரு அரசின்கீழ் தொகுத்துத்துக்கொள்ள, இந்த சாதியமைப்பு உதவியது. அந்தவகையில், பெரும்பாலான காவல்படைகள் தேவர் சாதியைச் சார்ந்ததாகவே இருந்தன. கள்ளர்-அகமுடையார்-மறவன் என்ற முக்குலமும் தொழிலில் ஒன்றுபட்டே இருந்தன.

ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான போரில் பாளையக்காரர்களுடன் போரிட்டு தோல்வி அடைந்த இனங்களுள் முக்கியமானது தேவரினம். பாளையக்காரர்களை வென்று, கொன்றபின், தன்னை எதிர்த்துப் போரிட்ட தேவர்சாதியின் கையில் காவல் நிர்வாகத்தை விட்டுவைப்பது என்பது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்று ஆங்கிலேயருக்கு நன்றாகவே புரிந்தது. அன்றும் இன்றும் தேவர் சாதியின் குறைகளில் ஒன்றாக இருப்பது, நெகிழ்வுத்தன்மையற்ற குணம். இறங்கிப்போவது, சமரசம் ஆவது என்பதெல்லாம் இழிவான செயலாகவே தேவர் சாதியில் பார்க்கப்பட்டு வருகிறது. ஒரு போர்ச்சாதியில் நெகிழ்வுத்தன்மை இருப்பது, போர்க்காலத்தில் பின்வாங்கச் செய்யும் என்பதனால் இந்த குணநலன் பரம்பரையாக போதிக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் இந்த ஜனநாயகச் சூழலில் சமரசம் என்பது தவிர்க்க முடியாதது. ஆனால் அதற்கு பழகியிராத கூட்டத்திடம், ஆங்கிலேயன் காவல் பொறுப்பை எப்படி நம்பிக் கொடுப்பான்? மக்களைத் திரட்டி மீண்டும் போர் செய்யவே அது வழிவகுக்கும் அல்லவா?

ஜனநாயகத்தில் பிறப்பின் அடிப்படையில் தொழில் என்பது நியாயமற்ற ஒன்று. எனவே பிறப்பல்ல, கல்வியே தொழில் செய்ய அடிப்படைத்தகுதி என்று ஆனது. எனவே ஆங்கிலேயர், பிறப்பின் அடிப்படையில் இருந்த காவல்படை அமைப்பை கலைத்தார்கள். தேவர் சாதியின் ஒட்டுமொத்த பிழைப்பு, ஒரே நாளில் பறிபோனது. ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டிய மாதிரியும் ஆச்சு, தன்னை எதிர்த்துப் போரிட்ட சாதியிடம் இருந்து அதிகாரத்தைப் பிடிங்கியதாகவும் ஆயிற்று என்று ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய் அடித்தான் ஆங்கிலேயன். அந்த முடிவு இந்தியாவை ஜனநாயகப் பாதைக்குக் கொண்டு சென்ற அதே நேரத்தில், தேவர்சாதியை தொழில் அற்ற கூட்டமாக ஆக்கியது. விருப்பப்பட்டால், புதிய தேர்வுமுறையின்கீழ், போலீஸ் வேலையிலோ ராணுவ வேலையிலோ சேரலாம் எனும் வாய்ப்பும் தேவர்சாதிக்கு கொடுக்கப்பட்டது.

ஆனால் தேவர்சாதி இதைப் பெரும் அவமானமாகவே எடுத்துக்கொண்டது. பிற சாதிகள் எல்லாம் தத்தமது தொழில்களை செவ்வனே செய்துவர, அவர்களுக்கும் சேர்த்தே போரிட்ட நம்மை எல்லாரும் கைவிட்டார்கள் என்று தேவர்சாதி மனதிற்குள் புழுங்கி அழுதது. எந்த மக்கள்முன் தலைவராகவும், தளபதியாகவும் வலம்வந்தார்களோ, அதே மக்கள்முன் ஏதாவது வேலை கேட்டு நிற்கும் அவலமும் வந்தது. பெரும்பாலும் விவசாயக்கூலிகளாக ஆனார்கள். போர்ப்படையாக வேலை பார்த்து, தேசத்திற்காக இழந்த உயிர்கள் எத்தனை, ஊனமான ஜனங்கள் எத்தனை? அத்தனைக்கும் பிரதிபலன் இதுதானா என்று மனம் குமைந்து தேவர்சாதி பெற்ற அவமானமும், ஏமாற்றமும் தான், இன்றுவர நீடிக்கும் தேவர்சாதியின் மூர்க்கத்தனத்திற்கு அடிப்படை. ’மானம் தாண்டா முக்கியம்...ஆண்ட பரம்பரைடா..நம்பி வந்தா உயிரைக் கொடுப்போம்டா’ எனும் இன்றைய ஆங்கார கூக்குரல்களின் மூலம், அந்த வேதனையான வரலாறு தான்.

இரண்டாவது சுதந்திரப்போரின்போது, மீண்டும் நேதாஜியின் கீழ் முத்துராமலிங்கத்தேவரின் தலைமையில் அணி திரண்டார்கள். அதிலும் நேதாஜி அணிக்கு தோல்வியே மிஞ்சியது. ஆங்கிலேயன் குற்றப்பரம்பரை என்று முத்திரை குத்தினான். இந்தியா ஜனநாயகத்திற்குள் வந்தபோது எல்லா சாதிகளுமே, தங்கள் தொழிலின்மீதான பிடிப்பை இழந்தார்கள். ஆனால் தேவர்சாதியினர் தொழிலுடன்,அதிகாரத்தையும் மரியாதையையும் இழந்தார்கள். மானுடத்தை முன்னேற்ற, இந்த மாற்றம் தவிர்க்க முடியாதது எனும் கசப்பான உண்மையை அப்போது அவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்ல ஆளில்லை.

தேவர்சாதியில் சிலர் காலத்தின் கட்டாயத்தை உணர்ந்து, கல்வி மூலம் ஜனநாயகத்தில் ஐக்கியம் ஆனார்கள். ஆனால் பெரும்கூட்டம் 200 வருடங்களுக்கு முந்தைய நிலப் பிரபுத்துவ மனநிலையிலேயே உறைந்து நின்றுவிட்டது. நவீன ஜனநாயக மனநிலைக்கும் நிலப்பிரபுத்துவ மனநிலைக்குமான போராட்டமே தேவர் மகன் திரைப்படம்.

படத்தைப் பற்றி அடுத்த பதிவில் பார்ப்போம். அதற்கு முன் அன்றைய தொழில் இழந்த தேவர் சாதி பற்றிய பாரதியின் வரிகள்.....

மறவன் பாட்டு

மண்வெட்டிக் கூலிதின லாச்சே! எங்கள்

வாள்வலியும் வேல்வலியும் போச்சே!

விண்முட்டிச் சென்றபுகழ் போச்சே! இந்த

மேதினியில் கெட்டபெய ராச்சே!

நாணிலகு வில்லினொடு தூணி நல்ல

நாதமிகு சங்கொலியும் பேணி,

பூணிலகு திண்கதையும் கொண்டு, நாங்கள்

போர்செய்த காலமெல்லாம் பண்டு.

கன்னங் கரியவிருள் நேரம் அதில்

காற்றும் பெருமழையும் சேரும்;

சின்னக் கரியதுணி யாலே எங்கள்

தேகமெல்லாம் மூடிநரி போலே,

ஏழை யெளியவர்கள் வீட்டில் இந்த

ஈன வயிறுபடும் பாட்டில்

கோழை யெலிக ளென்னவே பொருள்

கொண்டு வந்து ... ... ...

சோரந்தொழிலாக் கொள்வோமோ? முந்தைச்

சூரர் பெயரை அழிப்போமோ?

வீர மறவர் நாமன்றோ?இந்த

வீண் வாழ்க்கை வாழ்வதினி நன்றோ?

வாழ்க்கையில் சலிப்பு : கள்ளக்காதல் தான் தீர்வா, பிட்டுப் பட டைரக்டர்ஸ்?

noreply@blogger.com (செங்கோவி) — Sat, 11 Nov 2017 15:06:00 +0530

காதலும் காதலிக்கின்ற காலங்களும் ஏன் பசுமையானவையாக, இனிமையானவையாக கொண்டாடப்படுகின்றன என்றால், அப்போது நமக்கு பொறுப்பு என்று ஏதும் இல்லை. மூன்று வேலையும் சோறு போடவும் தங்குவதற்கு இடம் கொடுக்கவும் பெற்றோர் இருக்கிறார்கள். எனவே ஹார்மோன்களின் பிரச்சினையை மட்டும் நாம் பார்த்துக்கொண்டால் போதும்.

பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்க என்ற வாழ்த்துடன் திருமண வாழ்க்கையை ஏகப்பட்ட கனவுகளுடன் ஆரம்பிக்கிறோம். அந்த பதினாறில் ‘ மளிகைக்கடன் பாக்கி, வீட்டுவாடகை, கூடிக்கொண்டே போகும் வேலைப்பளு, சொந்தக்காரர்களின் பாலிடிக்ஸ், ஆபீஸ் பாலிடிக்ஸ், ஆஸ்பத்திரி செலவுகள், ஸ்கூல் பீஸ்’ போன்றவை அடக்கம் என்று கொஞ்ச காலத்திலேயே புரிந்துவிடும்.

இந்திய நிறுவனங்கள் தனது ஊழியர்களை நடத்தும் விதத்தை மனித உரிமை மீறலில் தாராளமாகச் சேர்க்கலாம். வெளிநாட்டு வேலைக்குச் செல்லும் பலரும் இந்தியாவில் மீண்டும் வேலை செய்ய விரும்புவதே இல்லை. இந்தியாவில் எட்டுமணி நேர வேலை என்பதே கிடையாது. காலையில் எட்டு மணிக்கு உள்ளே போய், இரவு எட்டு மணிக்குக் கிளம்பும்போது, என் பாஸ் ‘என்னப்பா...அதுக்குள்ள கிளம்பிட்டே?’என்று கேட்ட கொடுமையெல்லாம் உண்டு. அதிக நேரம் சக்கையாகப் பிழிந்து வேலை வாங்குவது, ஆபீஸ் பாலிடிக்ஸ், ஜாதி பாலிடிக்ஸ், அதிக நேரம் வேலை செய்பவனுக்கே ஊதிய உயர்வு/புரமோசன் என்பது தான் இஞ்சினியர், மீடியா ரிப்போர்ட்டர், லேத் ஆபரேட்டர் என எல்லாவகைப்பட்ட தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை முறை.

கூடிக்கொண்டே போகும் வீட்டுவாடகை & மருத்துவச் செலவுகள், வீட்டு ஓனரின் இம்சைகள், சொந்தக்காரர்களின் அக்கறையான பாலிடிக்ஸ் என பெர்சனல் வாழ்க்கையும் ஆஹா, ஓஹோ தான்.

காலையில் அடித்துப்பிடித்துக் கிளம்பி, பஸ்ஸிலோ ட்ரெய்னிலோ கூட்டத்தில் சிக்கிக் கசங்கி, ஆபீஸிலும் நொந்து நூழாகி, திரும்ப கூட்டத்தில் சாறு பிழியப்பட்டு, வீட்டு வேலைகளையும் பிள்ளைகளின் ஹோம் ஒர்க்கையும் முடித்துவிட்டுச் சாய்ந்தால், புராண மன்மதனும் தூங்கிவிடுவான். பெரும்பாலும் செக்ஸ் என்பதே வார இறுதிக் கொண்டாட்டம்/வேலைகளின் ஒன்றாக ஆகிவிடும். அதையும் பிள்ளைகள் தூங்காது கெடுக்கும் என்று கருட புராணம் சொல்கிறது.

ஒரு மிடில் கிளாஸ் வாழ்க்கை என்பதே இத்தனை சிக்கல்களுக்கு இடையிலும் தப்பி வாழ்வது தான். ’நித்தம் நீ மூன்று முறை கட்டிலில் சேர்ந்துவிடு’ என்று சொல்லும் சினிமாப் பாடல்கள் கேட்டு வாழ்க்கையை உயர்குடி படைப்பாளிகள் புரிந்துகொள்ளகூடாது.

இவ்வளவு சிக்கல்களுக்கு இடையில் வாழும்போது, சலிப்பு என்பது தவிர்க்க முடியாதது. ‘இது என்ன வாழ்க்கை...ஏன் வீட்டுக்காரர் ஆபீஸையே கட்டிக்கொண்டு அழுகிறார்..ஏன் மனைவிக்கு செக்ஸில் ஆர்வமே இல்லை..ஒரு நல்லது, பொல்லதுக்குப் போக முடிகிறதா...வீட்டுஓனர் திட்டிவிட்டுப் போகிறார்’ என்று பிரசினையிலேயே உழலும்போது, மனது சந்தோசத்தைத் தேடும். சந்தோசமாக இருப்பதும், இருக்க விரும்புவதும் தான் மனிதனின் வாழ்க்கை நோக்கமே. யாராவது ஆணோ/பெண்ணோ, சிரித்து ஆறுதலாகப் பேசினால், வெகுசிலருக்கு...........கவனிக்க, எல்லா ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் அல்ல, வெகுசிலருக்கு அந்த தோளில் சாய்ந்துகொள்ள ஆசை வரும்.

ஆனால் ‘உயர்குடி’ சினிமாக்காரர்கள் நினைப்பது போல், கள்ளக்காதல் என்பது அத்தனை எளிதானது அல்ல. ஹாலிவுட் திருட்டு டிவிடிக்களைப் பார்த்து வளரும் முதிராப் படைப்பாளிகள் நினைப்பது, எங்காவது யாருக்கும் தெரியாமல் ஒருநாள் குஜாலாக இருந்துவிட்டுப் போவது ஈஸி என்று.

அமெரிக்காவில் முன்பின் தெரியாத ஒரு பெண் ‘ஹாய்’ என்று சொன்னால், பதிலுக்கு ஆணும் ‘ஹாய்’ என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்க்கொண்டே இருப்பான். இங்கே ஒரு பெண் அப்படிச் செய்தால், ‘மச்சி...ஒரு ஆண்ட்டி என்னைப் பார்த்து லுக் விட்டுச்சு மச்சி. ஹாய்கூடச் சொல்லுச்சு’ என்று முதலில் ஒரு நண்பர்கள் மாநாடு நடக்கும். அடுத்த நாள் அந்த பெண்மணியின் பின்னாலேயே வந்து, வீட்டு அட்ரஸ், ஆபீஸ் அட்ரஸ் என முழு விபரங்களும் சேகரிக்கப்படும். ஏனென்றால், முப்பதைத் தாண்டிய ஆண்களும்கூட பாலியல் வறட்சியால் வாடும் சமூகம் இது. ’எங்க வீட்டுக் கொடியில் இடமில்லை. அதனால இன்னைக்கு ம்ட்டும் உங்க வீட்டுக்கொடியில் துணி காயப்போட்டுக்கறேன்’ என்பது போல் எல்லாம் இங்கே ஒரு பெண்ணால்‘ஒன் நைட் ஸ்டேண்ட்’ எடுத்துவிட முடியாது.

கள்ளக்காதல் என்பது முதிரா முற்போக்குவாதிகள் நினைப்பது போல், அத்தனை எளிதான, கிளுகிளுப்பான விஷயம் இல்லை. எனது நட்பு/சொந்த வட்டங்களில் இருந்து இரு சிறு உதாரணங்களைப் பார்ப்போம்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பையனுக்கு தந்தை-தாய் இருவரும் ஆசிரியர்கள். ஒரு திருமணமான பெண்மணியுடன் பையன் முதலில் சகஜமாகப் பேசத் தொடங்கினான். கூட இருந்த பையன்கள் எல்லாம் ஏற்றிவிட, கள்ளக்காதல் மலர்ந்தது. சில காலம் கழித்து, அதில் இருந்து வெளியேறலாம் என்று நினைக்கும்போது தான் சிக்கல் வந்தது. அந்த பெண்மணி பையனின் வீட்டுக்கே வந்து பெரிய ரகளை. எங்காவது பையனுக்குப் பெண் பார்த்தால், அந்த ஊருக்கே போய் அட்டகாசம் செய்துவிடுவார் அந்தப் பெண்மணி. அவருக்கு கணவன், குழந்தைகள் உண்டு. கணவனிடமும் பேசிப்பார்த்தாகிவிட்டது, பல பஞ்சாயத்துகளும் செய்தாகிவிட்டது. இன்னும் புதைகுழியில் இருந்து பையன் மீளவில்லை. ’சொல்வதெல்லாம் உண்மை’வரை பிரச்சினை போய்விட்டது.

நல்ல மனைவி, இரு வயது வந்த பெண் குழந்தைகளுடன் வாழ்ந்துவந்த ஒருவருக்கும் வாழ்க்கையில் சலிப்பு. அப்படியென்றால் கள்ளக்காதல் தான் தீர்வென்று பல பெரியவர்(!)களின் சினிமாக்களும் கதைகளும் சொல்கின்றனவே. எனவே ஒரு இடத்தில் ஐக்கியம் ஆனார். அது இன்னொரு புதைகுழி. ’இரு பெண் குழந்தைகளின் வாழ்க்கை கெடாமல் இருக்க வேண்டுமென்றால், குடும்பத்தை விட்டுவிட்டு, கள்ளக்காதலியுடன் போவதே ஒரே வழி’ எனும் நிலைமைக்கு ஆளானார். அவர் குடும்பமும் ‘தயவு செய்து இங்கே வராதீரும்’ என்று அவரைக் கெஞ்சி, கள்ளக்காதலியிடமே அனுப்பி வைத்தார்கள்.

இதே நிலை தான் ஒரு பெண், கள்ளக்காதலில் சிக்கும்போதும். ’நினைத்தால் டிவியை ஆன் செய்து படம் பார்த்துவிட்டு, ஆஃப் செய்வது போல் ஒரு பெண்ணை/ஆணை தொட்டு விலகிவிடலாம்’ என்று முதிரா முற்போக்குவாதிகள் நினைக்கிறார்கள். வாழ்க்கை அவ்வளவு எளிதானதல்ல. இங்கே இலவசம் என்று எதுவும் கிடையாது. ஏதோவொரு வகையில் அதற்குரிய விலையைக் கொடுத்தே தீர வேண்டும்.

ஒரு படைப்பாளி சமூகத்திற்கு நல்லது சொல்லாவிட்டாலும், கெட்டது சொல்லாமல் இருக்க வேண்டும். திருமண வாழ்வில் சலிப்பென்பது படைப்பாளிக்கும் வரும், படைப்பாளியின் அப்பா-அம்மாவிற்கும் வந்திருக்கும். அதற்காக ‘அப்பா...நீ அடுத்த வீட்டு ஆண்ட்டியை கரெக்ட் பண்ணு..அம்மா, உன்னை பால்காரன் ரொம்பநாளா லுக் விடறான். நீ அவன்கூட ஒருநாள் போய்ட்டு வா. உங்க பிரச்சினை எல்லாம் தீர்ந்திடும்.’ என்று இந்த முற்போக்கு படைப்பாளிகள் தீர்வு சொல்ல மாட்டார்கள் என்று நம்புகிறேன். தன் குழந்தைகளுக்கும், குடும்பத்திற்கும் சொல்ல முடியாத தீர்வை, சமூகத்திற்குச் சொல்லலாமா?

வாழ்க்கையில் அனுபவமின்மையும், ‘முற்போக்குவாதி’ என்று பெயரெடுக்கும் ஆசையும் தான் அரைவேக்காட்டு படங்களுக்குக் காரணம். இயக்குநர் கே.பாலச்சந்தர் இந்த முதிரா முற்போக்குவாதிகளின் பிதாமகன். இன்றைக்கு பாலச்சந்தரின் ‘கள்ளக்காதல்’ படங்களுக்கு எந்த மதிப்புமில்லை என்பது இளைய தலைமுறை படைப்பாளிகள் நினைவில் வைக்க வேண்டும்.

சில காலம் முன்பு நண்பர் ஒருவர் ‘ஒரு ஷார்ட் ஃபிலிம் எடுக்கப்போகிறேன். கதை ஓகேவான்னு சொல்லுங்க’ என்று ஒரு கதை சொன்னார். ஒரு பாலியல் தொழிலாளி-மாதவிடாய்-ஒரு கஸ்டமர் என்பது தான் கதைக்களம். திருமணமாகாத ஆண்களுக்கு மாதவிடாய் என்பது ‘ஹே..ஹே...மூணுநாள் லீவு’ என்று தமிழ் சினிமா சொல்லிக்கொடுத்தது தான் தெரியும். அதில் உள்ள சிரமங்களைப் பற்றியெல்லாம் ஒன்றுமே தெரியாது. எனவே நண்பரிடம் ‘உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகும்வரை, இந்தக்கதையை எடுக்காதே.’ என்று சொன்னேன். இல்லையென்றால் ‘சரஸ்வதி’ என்று ஒரு காவியம் இந்நேரம் படைக்கப்பட்டிருக்கும்.

பாலியல் தொழிலாளி, முறைகெட்ட உறவு எல்லாம் எளிதாக முற்போக்கு படைப்பாளி ஆக உதவும் விஷயங்கள். அதை எதிர்த்து யாரும் கருத்து சொன்னால் ‘ஆணாதிக்க வாதி..பிற்போக்குவாதி’ என்று முத்திரை குத்திவிடலாம். இருப்பினும், தெரியாத விஷயத்தைப் பற்றி கருத்து சொல்லக் கிளம்புவது முட்டாள்தனம் மட்டுமல்ல, சமூகத்திற்குக் கேடும்கூட.

சரி, வாழ்க்கையில் சலிப்பு தட்டும்போது என்ன செய்வது?

மறந்துவிட்ட கனவுகளையும், இழந்துவிட்ட சந்தோசத்தையும் (குடும்பத்திலேயே) மீட்டு எடுப்பது தான். பொருளாதாரம் அனுமதிக்கும் அளவில், ஒரு டூர் போய் வரலாம். குழந்தையை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிவிட்டு, இருவரும் லீவ் போடலாம். சொந்த மண்ணிற்குப் போய், ஒரு காலத்தில் எப்படி இருந்தோம் என்று நினைவுகளை புதிப்பிக்கலாம். இலக்கியத்திலும், நல்ல(!) சினிமாக்களிலும் கவனம் செலுத்தலாம். திருமண ஆல்பத்தை புரட்டிப்பார்க்கலாம். எங்கே ஆரம்பித்து, எங்கே சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று அப்போது பேசிக்கொள்ளலாம். பணத் தேவை எப்படி எல்லா நுண்ணுணர்வுகளையும் அழிக்கிறது என்று கலந்துபேசி, விழிப்புணர்வு பெறலாம். பண்டிகைகளிலும், நண்பர்கள்/சொந்தங்களின் நல்லதுகளில் கலந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு படைப்பாளி இந்த விஷயத்தை பொறுப்புடன் எப்படி அணுகுவது என்று தெரிந்துகொள்ள, சமீபத்தில் மலையாளத்தில் வெளிவந்த முந்திரிவள்ளிகள் தளிர்க்கும்போல் படம் மிகச்சிறந்த உதாரணம்.

மோகன்லாலும், மீனாவும் திருமண வாழ்வின் சலிப்புக் காலகட்டத்தில் இருக்கும் தம்பதிகள். கணவன் சந்தோசத்தைத் தேடி, இன்னொரு பெண்ணைத் தேடுகிறான். மனைவிக்கு மூன்று ஆண்களிடமிருந்து அழைப்பு வருகிறது.

முறைகெட்ட உறவு எத்தனை சிக்கலானது, அதில் இறங்கினால் என்ன ஆகும் என்று மெல்லிய நகைச்சுவையுடன் படத்தின் முதல்பாதி பேசுகிறது. இரண்டாம்பாதியில் கணவன் - மனைவி இருவரும் இணைந்து, இழந்துவிட்ட மகிழ்ச்சியை மீட்டு எடுக்கிறார்கள். மீண்டும் தங்கள் திருமண வாழ்வின் துவக்க கால சந்தோசத்தையும் காதலையும் க்ண்டெடுக்கிறார்கள்.

படம் பார்த்து நெகிழ்ந்து போனேன். அந்த படைப்பாளி, இந்த சமூகத்தின் மேல் கொண்டுள்ள அக்கறையும் கருணையும் என்னை நெகிழ வைத்தது. ஆண் என்றாலும் பெண் என்றாலும் வாழ்வதற்கான முறை என்பது ஒன்று தான் என்பதை புரட்சி மோடுக்குப் போகாமலேயே, சிரிக்கச் சிரிக்கச் சொன்ன படம் அது.

திருமணமான அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய படம் என்று ஏற்கனவே இங்கே பரிந்துரை செய்திருந்தேன். மீண்டும் சில புத்திசாலிகளுக்கு, அந்த படத்தைப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

திருமண வாழ்வில் சலிப்பு என்பது தவிர்க்க முடியாதது. அதில் இருந்து மீள கள்ளக்காதலே வழி என்று சொல்லும் படைப்பாளிகள், இந்த படத்தை 100 முறை பார்க்க ஆணையிடுகிறேன். அவ்வளவு நேரம் செலவிட முடியாது என்றால், அந்த படத்து இயக்குநரின் வீட்டு கோமியத்தை வாங்கிக் குடிக்கும்படி கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

அமிதாப் மாமாவுக்கு கோபம் வந்துவிட்டதால், பதிவு நிறைவு பெறுகிறது!