Animal Lover

วาฬหลังค่อม โผล่ข้างเรือระยะประชิด

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 25 Aug 2012 15:56:00 +0700

วาฬหลังค่อม ไซส์ยักษ์กระโจนโผล่หัวขึ้นมาเหนือน้ำข้างๆเรือ เหล่านักท่องเที่ยวต่างตกใจกับประสบการณ์ล้ำค่าที่หาซื้อไม่ได้ในครั้งนี้ แต่ก็แอบเสียวเหมือนกัน เกิดวาฬมันโผล่กระแทกเรือหรือฮุบผิดนี่มีเรือล่มเอาง่ายๆเลย
อ้างอิง http://world.kapook.com

ที่มา IT PLAZA: โอ้แม่เจ้า วาฬหลังค่อม โผล่ข้างเรือระยะประชิด

http://board.postjung.com/629798.html

อาหารแปลก ของคนญี่ปุ่นในสายตาต่างชาติ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 25 Aug 2012 15:04:00 +0700

อาหารแปลก ของคนญี่ปุ่นในสายตาต่างชาติ โดยบางอย่างนั้นอาจจะไม่ใช่ อาหารแปลก สำหรับคนไทยเท่าไรนัก เช่น แมลงทอด โดยแมลงทอดนี้ หลายประเทศอาจจะคิดว่ามันคือ อาหารแปลก แต่สำหรับ เอเชีย เราแล้วก็ถือว่าเป็นอาหารที่ธรรมด๊าธรรมดาไปเลย เพราะอย่างในเวียดนาม หรือจีน เองนั้นก็มีการขายแมลงทอดกับเป็นปกติ ดังนั้นเรามาดูกันเลยดีกว่าค่ะ ที่ว่า อาหารแปลก ของคนญี่ปุ่นในสายตาต่างชาติ มีอะไรกันบ้าง แล้วมันจะแปลกสำหรับคนไทยอย่างเราหรือเปล่า

อันดับที่ 10 Shirauo no Odori Gui เป็นปลาตัวเล็กๆ ทานกันเป็นๆ จะคล้ายๆ กับเมนูกุ้งเต้น ในไทยเรานั้นเอง โดยเมนูนี้นิยมมากในฤดูใบไม้ผลิในฟุคุโอกะ

อันดับที่ 9 Shiokara หรือ ปลาร้าญี่ปุ่น ถ้าจะว่าไปแล้ว ก็ไม่ได้เป็น อาหารแปลก อะไรมากนัก เพราะจะให้ถูกจริงๆ ต้องเรียกว่า ปลาหมึกร้า มากกว่า เพราะนำปลาหมึกมาหมักเกลือ ไม่ได้ใช้ปลาตัวเล็กตัวน้อย ที่หาได้จากท้องนา แล้วนำมาถนอมอาหารด้วยวิธีการหมัก เหมือนในประไทยของเราเท่าไรนัก เนื่องจากญี่ปุ่นส่วนใหญ่นั้นจะติดทะเล ทำให้เขาหาปลาหมึกได้เยอะกว่า ประเทศไทยของเรา

อันดับที่ 8 Kujira & Iruka หรือ เนื้อวาฬกับเนื้อโลมา เมนูนี้ถือว่าเป็น อาหารแปลก เพราะหลายๆ ประเทศรับไม่ได้ และไม่ยอมรับกับเมนูนี้เลยจริงๆ เนื่องจาก ปลาวาฬกับโลมา นั้นเป็นสัตว์น้ำที่น่ารัก และเป็นสัตว์ใหญ่ที่จะใกล้สูญพันธ์ แต่แล้วทำไมญี่ปุ่นจึง นิยมทานกัน ทั้งๆ ที่เนื้อวาฬนั้น ทั้งเหนียวและมัน เป็นเพราะ “ตอนหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ตอนที่สหรัฐเข้ามายึดญี่ปุ่น ญี่ปุ่นสนับสนุนให้ประชาชนกินเนื้อวาฬ เพราะมันมีมากและราคาถูก แต่เหตุผลจริงๆ ที่ญี่ปุ่นยังดำเนินประเพณีกินเนื้อวาฬมาถึงปัจจุบันนี้ก็เพราะว่า ปลาทูน่าหรือปลามากุโระที่มีรสชาติอร่อยและเป็นที่นิยมมากน่ะสิ ญี่ปุ่นกลัวว่า ถ้ายอมรับกฎห้ามล่าวาฬ อีกหน่อยก็จะพลอยโดนกดดันไม่ให้ล่ามากุโระไปด้วย”

อันดับที่ 7 Shirako หรือ ถุง, ท่อเก็บน้ำอสุจิของปลา โดยปลาที่นิยมเอามาทำอาหารก็จะเป็นปลาคอด ปลาปักเป้าและปลาแองเกลอร์ ที่ให้รสสัมผัสถึงความสดและนุ่มละมุน คำว่าชิราโกะแปลตรงตัวว่า white children หรือเด็กผู้บริสุทธิ์นั่นเอง เป็นเมนูที่จะได้กินกันในหน้าหนาว

อันดับที่ 6 Hachinoko หรือตัวอ่อนของผึ้ง เมนูนี้จะว่าเป็น อาหารแปลก ก็อาจจะแปลก แต่ในหลายประเทศก็มีการทานตัวอ่อนของผึ้ง หรือแม่แต่รังผึ้ง และน้ำผึ้งกันอยู่แล้ว (ว่าไปแล้วบ้านเราเหนือกว่าอีก เพราะบ้านเรามีเมนูไข่มดแดง ^^ ) โดยเมนูนี้เป็นอาหารที่นิยมในนากะโนะ (Nagano) หลังจากเก็บตัวอ่อนมาจากรังผึ้งแล้วก็นำปรุงอาหารกับซอสถั่วเหลืองและน้ำตาล เป็นขนมขบเคี้ยวที่นิยมมากในสมัยก่อน ว่ากันว่าจักรพรรดิฮิโรฮิโตะ ชอบรับประทานตัวต่อทอด เสิร์ฟกับข้าวต้มราดด้วยซอสถั่วเหลืองกับน้ำตาลเป็นอย่างมาก

อันดับที่ 5 Fugu หรือ ปลาปักเป้า เป็นปลาที่มีพิษร้ายแรง ถึงขนาดทำให้ผู้ที่ทานเข้าไปแล้วเสียชีวิตได้เลยทีเดียว และก็มีคนเสียชีวิตเพราะมันอยู่ตลอดก็ตาม แต่ก็ยังเป็นอาหารที่นิยมทานกันมากๆ ไม่ว่าจะเสิร์ฟมาในรูปแบบของซาชิมิ หรือซูชิ จึงทำให้ทางการญี่ปุ่นได้ออกมาแนะว่า “อย่าแล่เนื้อปลาปักเป้า ทานเอง ควรจะทานตามร้านที่มีความเชี่ยวชาญในการแล่เนื้อปลาปักเป้านี้เท่านั้น เพราะอาจจะทำให้เกิดอันตรายต่อตัวผู้ทานเอง“

อันดับที่ 4 Natto คล้ายๆ ถั่วเน่าบ้านเราค่ะ เป็นอาหารญี่ปุ่นประเภทหนึ่งที่คนญี่ปุ่นนิยมรับประทานร่วมกับข้าวสวยเป็นอาหารมื้อเช้า นัตโตะสามารถทำได้จากการนำเอาถั่วเหลืองมาหมักกับแบคทีเรียชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า Bactillus Subtilis Natto หรือภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า นัตโตะ-คิน แต่ปัจจุบันนี้ ก็มีขายตามห้างสรรพสินค้าทั่วไปในประเทศไทยเราแล้วค่ะ

อันดับที่ 3 Basashi เนื้อม้า เป็นเมนูเนื้อม้าดิบๆ เสิร์ฟมาบนน้ำแข็ง กินกับซอสถั่วเหลือง เคียงมากับใบชิโสะ และหัวไชเท้าญี่ปุ่น บางที่เรียกเมนูนี้ว่า ซากุระ เพราะมันมีสีแดงสดสวย แต่ก็ใช่ว่าจะ เป็นเพียง อาหารแปลกเพียงอย่างเดียว เพราะเขาก็มีมารูปของ ของหวาน อย่าง ไอศครีมรสเนื้อม้า ของเขาก็มีน้า ซึ่งโดยปกติแล้ว เนื้อม้านี้เป็นเนื้อที่นิยมทานกันในไม่กี่ประเทศ ตอนแรกเริ่มทานกันที่ยุโรปและแอฟริกาใต้ แล้วค่อยๆ มาถึงเอเชีย (หวังว่าไทยเราคงไม่ทานตามแบบนัก)

อันดับที่ 2 Nago no Tsukudani หรือตั๊กแตนทอด อาจจะไม่เป็น อาหารแปลก อะไรเลยสำหรับประเทศไทยเรา เพราะบ้านเราก็ทานกันเป็นขนมกันอยู่แล้ว แถวมีขายกันอย่างเยอะแยะมากมาย ทั้งตามซอกตามซอย ที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาขายพร้อมกับขนมหวานนั้นเอง เรียกได้ว่า มีมาขาย และเสิร์ฟให้กันถึงหน้าบ้านเลยทีเดียว ^^

อันดับที่ 1 Zazamushi แมลงต่างๆ ทอด อันนี้ ก็ถือได้ว่าธรรมดาอีกเช่นกัน เพราะจะอยู่ในประเภทเดียวกันกับอันดับที่ 2 ไปแล้วในบ้านเรา แต่ในญี่ปุ่นนั้นจะหาเอาแถวแม่น้ำ และที่สำคัญเมนูนี้ได้นำเอาไปเสิร์ฟกันในร้านอาหารด้วย ไม่ใช่หาทานกันได้ง่ายๆ ตามข้างทางเหมือนบ้านเรานะจ๊ะ

ข้อมูลจาก mthai.com

ชาวนาเนปาลกัดงูเห่า หลังถูกงูเห่ากัด

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 25 Aug 2012 14:48:00 +0700

เมื่อวันที่ 23 สิงหาคมที่ผ่านมา เว็บไซต์เดลิเมลของอังกฤษรายงานว่า ชาวนาเนปาลกัดงูเห่าตาย โมโหถูกงูกัดในนาข้าว

          เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 22 สิงหาคมที่ผ่านมา ขณะที่นายโมฮัมเหม็ด ซัลโม มิยา วัย 55 ปี ชาวนาในเมืองกาฐมาณฑุของเนปาล ได้ออกไปทำงานในนาข้าว แต่แล้วระหว่างนั้นเอง ก็มีงูเห่าตัวหนึ่งมาฉกเขาเข้า จึงทำให้เขาโมโห คว้าตัวมันขึ้นมาแล้วกัดมันจนตาย ก่อนที่จะพาตัวเองไปหาหมอในคลินิก

          นายโมฮัมเหม็ด ได้เปิดเผยว่า "มีคนเคยบอกผมว่า ถ้าหากงูกัดเรา ให้กัดมันจนมันตาย แล้วเราก็จะไม่เป็นอะไร ผมโมโหมากนะที่เจ้างูเห่านั่นมันมากัดผม แล้วเลื้อยหนีไป ผมเลยวิ่งตามมันไป แล้วคว้าตัวมันขึ้นมากัดจนมันตายนั่นแหละ"

         อย่างไรก็ดี นายโมฮัมเหม็ดออกจากคลินิกและปลอดภัยดีแล้ว ซึ่งถึงแม้ว่างูที่กัดเขาเป็นงูเห่า แต่ก็ไม่ได้รับอันตรายใด ๆ เลย

         ทั้งนี้ ในแต่ละปีมีคนถูกงูเห่ากัดในเนปาลถึง 20,000 คน และในจำนวนนี้ต้องสังเวยชีวิตให้กับพิษงูเห่าประมาณ 1,000 คนเลยทีเดียว

เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม

10 สุดยอดสัตว์มีพิษที่อันตรายที่สุดในโลก!!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 25 Aug 2012 14:33:00 +0700

เริ่มกันที่อันดับ 10 Puffer Fish - ปลาปักเป้า

ปลา ปักเปา คือสัตว์มีพิษ ที่มีคนนิยมบริโภคมาก โดยเฉพาะในแถบประเทศญี่ปุ่น (ปลาปักเปาภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า ฟูกุ) และเกาหลี (ในส่วนของภาษาเกาหลีจะเรียกว่า บ๊อค ฮัง) โดนเนื้อปลาปักเป้านั้น จริงๆแล้ว ไม่ได้มีพิษ แต่ส่วนที่มีพิษก็คือพวก ผิวหนังและเครื่องในของปลาปักเป้านั่นเอา แต่พิษเหล่านี้มักจะซึมเข้าไปในเนื้อตอนแล่ พ่อครัวที่จะแล่ปลาปักเป้า ต้องมีใบอนุญาติกันเลย ถ้าหากกินพิษของปลาปักเป้าไป อาจจะทำให้เสียชีวิตได้ในทันที

อันดับที่ 9 Poison Dart Frog - กบลูกดอก

กบ ลูกดอกสีน้ำเงินนั้นเป็นสัตว์ที่อยู่ในป่าฝนในทวีป อเมริกากลาง และ ใต้ เป็นกบที่มีสีสันสวยงามแต่พิษของมันร้ายแรงมาก พิษของกบลูกดอก 1 ตัว สามารถคนได้ถึง 10 คนและหนูถึง 20000 ตัว พิษของมันเพียง 5 ไมโครกรัม (เท่ากับปลายเข็ม) ก็สามารถฆ่าคนและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีขนาดใหญ่ๆได้
พิษของมันถูกนำมาใช้ในลูกดอกอาบยาพิษของอินเดียแดง มันจึงถูกเรียกว่ากบลูกดอก

อันดับที่ 8 Inland Taipan - งูไทปันโพ้นทะเล

งู ไทปันถูกพบได้มากในทวีปออสเตรเลีย เป็งูที่มีพิษร้ายแรงมาก พิษที่มันปล่อยออกมาจากการกัดหนึ่งครั้ง สามารถฆ่าคนได้ถึง 100 คน หรือหนู 250000 ตัว พิษของมันสามารถฆ่าคนได้ภาพใน 45 นาที แต่อย่างไรก็ตาม งูไทปันเป็นงูที่ค่อนข้างขี้อาย ไม่เคยมีการบันทึกว่ามีคนตายจากพิษของมัน
อันดับที่ 7 The Brazilian wandering spider -แมงมุมบราซิล

แมงมุม บราซิลหรือแมงมุมกล้วย ได้รับการบันดึกลงในกินเนสเวิลด์เรคคอรด์ว่าเป็นแม่งมุมที่มีพิษร้ายแรงที่ สุดในโลก พิษของมันมีพิษทำลายประสาท พวกมันจะอันตรายอย่างมาก เพราะโดยนิสัยของมันแล้วมันชอบแอบอยู่ตามรองเท้า ตู้เสื้อผ้า แม้กระทั่งในรถยนต์ พิษของมันถ้าโดนกัดนอกจากจะทำให้เจ็บปวดอย่างมากแล้ว มันจะทำให้อวัยวะเพศของเราควบคุมไม่ได้ และ ถ้ารอดตายจากการโดนมันกัด มันก็จะทำให้เราเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ<< อย่างงี้ยอมโดนกัดให้ตายดีกว่ามั้ย?

ต่อกันที่อันดับ 6 Stonefish - ปลาหิน

ถ้า แข่งกันในเรื่องของความสวยงามแล้ว ปลาหิน ท่าทางจะแพ้อย่างขาดลอย แต่ถ้าแข่งกันเรื่องความรุนแรงของพิษแล้วละก็ เจ้าปลาหินไม่เป็นรองใครอย่างแน่นอน มันได้ชื่อว่าเป็นปลาที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก พิษของปลาหินนี้จะอยู่ในหนามของตัวมันเอง มีคนบอกว่า ถ้าคุณโดนมันแทงเข้าละก้อ คุณจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเท่าที่มนุษย์จะเจ็บได้เลยทีเดียว นอกจากจะเจ็บสุดๆแล้ว มันจะทำให้คุณเป็นอัมพาต แล้วก็ตายได้ในที่สุด

มาต่อกันที่ 5 อันดับสุดท้าย ใครจะได้ครองแชมป์ สัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก
ต้องชมกันต่อไป
อันดับที่ 5 ได้แก่ Death Stalker Scorpion - แมงป่องพันธุ์ เดธท์ สตอลเกอร์

แมง ป่องโดยทั่วไปนั้น ถึงแม้ว่าจะโดนกัด พิษของมันก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรมนุษย์ได้มากนัก อาจจะเจ็บปวดนิดหน่อย แต่.....มันไม่ใช่สำหรับแมงป่อง พันธุ์ เดธท์ สตอลเกอร์ เลย เพราะพิษของมันสามารถทำลายระบบ ประสาทได้ ถ้าคุณโดนมันกัด คุณจะปวดอย่างมหาศาล จากนั้นจะตามมาด้วยอาการไข้ขึ้น เป็นอัมพาต และตายในที่สุด แต่ถึงแม้พิษมันจะร้ายแรงมาก แต่มันก็ไม่สามารถฆ่ามนุษย์ที่เป็นผู้ใหญ่ได้ แต่ว่า มันจะเป็นอันตรายต่อ เด็ก ทารก คนแก่ อย่างมาก ถึงแม้ว่ามันไม่สามารถที่จะฆ่าผู้ใหญ่ได้ แต่มันก็ทำให้เป็นอัมพาตได้นะ =.=

อันดับที่ 4 Blue-Ringed Octopus - ปลาหมึกแหวนน้ำเงิน

ปลา หมึกแหวนน้ำเงินนั้นมีขนาดที่เล็กมาก ขนาดประมาณลูกกอลฟ์เท่านั้นเอง แต่ขนาดไม่ใช่ปัญหาสำหรับความรุนแรงของพิษมันเลย เพราะพิษมันสามารถฆ่าคนได้ภายในไม่กี่นาที และที่สำคัญ มันยังไม่มียาแก้พิษ =.= ถ้าโดน ปลาหมึกแหวนน้ำเงินกัดละก็ คุณจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรมากหรอก แต่ว่า พิษมันจะเริ่มทำลายระบบประสาทของคุณ หลังจากนั้นคุณจะรู้สึกอ่อนแอ และคุณก็จะเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ ระบบหายใจการจะเริ่มล้มเหลว หลังจากนั้น ก็ตายในที่สุด >> น่ากลัวไหมล่ะครับ เล็กพริกขี้หนูจริงๆ

เข้าสู่ 3 อันดับสุดท้ายกันแล้ววววอันดับที่ 3 Marbled Cone Snail - หอยเต้าปูนลายหินอ่อน

หอย เต้าปูน ตัวเล็กๆ สีสันสวยงาม แต่!!! พิษของมันนะหรอ เพียงแค่หยดเดียว สามารถฆ่าคนได้ถึง 20 คน ถ้าคุณเล่นน้ำที่ทะเลที่มันค่อนข้างอุ่นๆ แล้วเห็นเจ้าตัวนี้อยู่ อย่าคิดที่จะหยิบมันมาเล่นเลยนะครับ แค่ดูมันอยู่ห่างๆก็พอแล้ว เพราะถ้าคุณโดนพิษมันเล่นงานละก็ คุณจะปวด หลังจากนั้นก็จะเริ่มบวม ระบบกาหายใจเริ่มล้มเหลว ร่างกายจะคันหยุกหยิก เป็นอัมพาต แล้วก็ตายในที่สุด แต่ยังไงก็ตาม มีรายงานว่ามีแค่ 30 คนเท่านั้นที่ตายเพราะหอยเต้าปูน

อันดับที่ 2 King Cobra - งูจงอาง

งู จงอางหรือชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Ophiophagus hannah เป็นงูพิษที่มีลำตัวยาวที่สุดในโลก ด้วยขนาดโตสุดที่ 5.6 เมตร งูจงอางนั้น เรารู้กันว่าอาหารโปรดของมันก็คือ งู !!! นั่นหมายความว่ามันกินสัตว์ตระกูลเดียวกัน และเพียงแค่โดนมันกัดเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้คนตายได้อย่างง่ายๆ และพิษของมันนั้น สามารถฆ่าช้างที่โตเต็มวัยได้เพียงแค่ 3 ชั่วโมง ในส่วนของมันนั้น ส่วนประกอบของมันแตกต่างกับพิษงูโดยทั่วไป ที่สำคัญ มันพบได้ทั่วไป ในทวีปเอเซียตะวันออกเฉียงใต้ และในประเทศไทย

ในที่สุดก็มาถึงอันดับที่ 1 กันเลยยยย
และ สัตว์ที่ครองแชมป์ สัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก ได้แก่...

อันดับ 1 ได้แก่ Box Jellyfish - แมงกระพรุนกล่อง

และ แล้วแมงกระพรุนกล่องก็ได้เป็นแชมป์สัตว์ที่มีพิษร้ายแรงที่สุดในโลก รายงายว่ามันฆ่าคนไปแล้ว 5,567 คน พิษของมันนั้นจะไปทำลาย หัวใจ ระบบประสาท ผิวหนัง และที่สำคัญ ถ้าโดนพิษมันจะเจ็บปวดอย่างที่สุด ส่วนใหญ่คนที่โดนพิษมันนั้น มันที่จะ ช๊อค และหัวใจล้มเหลว ก่อนที่จะกลับเข้าถึงฝั่ง แต่ถ้าคุณโดนพิษมันก็ยังมีโอกาสที่จะรอดอยู่นั่นคือ ต้องรีบเอาน้ำส้มสายชู มาล้างอย่างน้อย 30 วินาที เพราะมันจะทำลายพิษของแมงกระพรุนกล่องก่อนที่มันจะเข้าไปสู่กระแสเลือด

ที่มา เด็กดี.คอม // http://board.postjung.com/629458.html

อธิการบดีแถลง หมดหนทางตามหาควายเผือก

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 25 Aug 2012 13:48:00 +0700

อธิการบดีขอโทษหมดทางหาควายเผือกบุญมาคืน อ้างแลกกับชาวบ้านเพราะเข้ากับฝูงไม่ได้ ด้านเจ้าของไม่พอใจคำชี้แจง แค่อยากรู้ชะตากรรมว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

กลาย เป็นข่าวที่กระทบกระเทือนจิตใจของประชาชนเป็นอย่างมาก เกี่ยวกับเรื่องราวเหตุการณ์ทวง “ควายเผือก” ที่ชื่อ “บุญมา” ซึ่งเป็นควายของคุณนันทวรรณ เทพรักษา อาจารย์อัตราจ้างสอน คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม ที่ได้ร่วมกับเพื่อนไถ่ชีวิตและนำมาเลี้ยงไว้จนกระทั่งโต ก่อนจะมอบให้ทางมหาวิทยาลัย เพื่อส่งต่อให้ศูนย์อนุรักษ์กระบือไทย แต่กลับมีข่าวว่า ควายเผือกบุญมาถูกส่งโรงเชือด

ล่าสุดเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมานายสิทธิชัย หาญสมบัติ อธิการบดีม.ราชภัฎอุตรดิตถ์ พร้อมด้วย นายวิรัตน์ จำนงรัตน์พัน ผู้ช่วยอธิการบดีฯ ในฐานะผู้รับผิดชอบศูนย์อนุรักษ์กระบือไทยแถลงข่าวว่า ทางสถาบันไม่ได้นิ่งนอนใจ และหลังจากทราบเรื่องก็สั่งให้ผู้รับผิดชอบเร่งติดตามว่าควายบุญมาอยู่ที่ไหน แต่ในวันนี้ตนต้องยอมรับว่าตนหาควายบุญมาไม่เจอแล้ว

หลังจากที่นางสาวนันทวรรณได้นำควายบุญมามามอบให้ ทางศูนย์ฯ ก็นำไปเลี้ยงรวมกับฝูงที่อยู่ในศูนย์ฯ กว่า 40 ตัว แต่ควายบุญมาไม่สามารถเข้ากับฝูงได้ เพราะมักขวิดไล่ควายตัวอื่น ๆ คนดูแลจึงปรึกษากับนายวิรัตน์ และตัดสินใจว่า จะนำเอาเจ้าบุญมาไปแลกกับชาวบ้านที่ บ้านน้ำพี้ อ.ทองแสนขัน จ.อุตรดิตถ์ จากนั้นควายบุญมาก็ถูกขายส่งต่อหลายเจ้าของ

อธิการบดี รู้สึกผิดมากที่เอาควายไปแลก โดยไม่แจ้งให้กับผู้บริจาครับทราบก่อนว่าจะยอมให้นำควายไปแลกกับควายตัวอื่นหรือไม่ และพยายามตามหาอย่างถึงที่สุด แต่ขณะนี้ก็ไม่ทราบชะตากรรม ทั้งนี้ยอมรับว่าเป็นความบกพร่องของสถาบัน ที่ทำอะไรไปโดยไม่คิดว่าจะส่งผลกระทบต่อจิตใจผู้นำมาบริจาค และทำให้ภาพพจน์ของสถาบันเสียหายในชั่วข้ามคืน

อย่างไรก็ตามสถาบัน ยืนยันที่จะดำเนินงานศูนย์อนุรักษ์กระบือไทยต่อไป เพราะคงไม่นำเรื่องควายบุญมาตัวเดียว มาเป็นเหตุผลหลักในการยุติโครงการนี้ จากนี้ไปจะทำเรื่องการรับบริจาคให้รอบคอบมากยิ่งขึ้น ต้องมีการทดลองเลี้ยงก่อน หากไม่สามารถเข้าฝูงได้ก็ต้องมีการนำตัวส่งคืน

ส่วนเรื่องผลกระทบต่อการทำงานของนางสาวนันทวรรณนั้น ตนอยากให้สบายใจได้ เพราะการต่อสัญญาจ้างขึ้นอยู่กับคณบดีในคณะ คงไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องการนำควายบุญมา มาบริจาคอย่างแน่นอน

ขณะที่ นางสาวนันทวรรณ ไม่พอใจในการชี้แจงของสถาบัน เพราะพูดแต่เรื่องเดิม ๆ ทำไมไม่พูดความจริงออกมาว่าเกิดอะไรขึ้นกับควายบุญมากันแน่ ตอนนี้อยากรู้ว่าควายบุญมายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หากควายบุญมายังมีชีวิตอยู่ทำไมทาง ม.ราชภัฏอุตรดิตถ์ ติดต่อกับตนมาว่าจะขอชดใช้เงินคืนให้ ทั้งนี้อยากให้เรื่องนี้เป็นเคสสุดท้ายที่เกิดขึ้นกับตน

http://morning-news.bectero.com

หนอนน้อย..น่ารักเข้ามาดูกันมะ!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 24 Aug 2012 23:36:00 +0700

หนอนน้อย..น่ารักเข้ามาดูกันมะ!!

จาก www.teenee.com

แปลกตา! นักวิทย์เผยภาพสัตว์ประหลาดมีปีกขนปุย

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 24 Aug 2012 22:48:00 +0700

เมื่อวันที่ 22 สิงหาคมที่ผ่านมา เว็บไซต์เดลิเมลของอังกฤษ เปิดเผยว่า พบสัตว์หน้าตาประหลาดที่ไม่น่าเชื่อว่ามีอยู่จริง ในเวเนซุเอลา เผยเป็นตัวมอธแปลกตาที่ไม่ค่อยมีใครได้พบเห็น

โดยภาพสัตว์ประหลาดดังกล่าวนี้ ถูกบันทึกและเผยแพร่โดยด็อกเตอร์อาเธอร์ แองเกอร์ ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบการจัดหมวดหมู่พืชและสัตว์ ซึ่งหลังจากเขาได้นำมาเผยแพร่ในเว็บไซต์ Flickr ก็ทำเอาผู้ชมตกตะลึงกับความแปลกตาของสัตว์ชนิดนี้ ที่มีลักษณะขนปุยสีขาว มีปีกคล้ายผีเสีย ตาดำโต แถมยังมีเขารูปร่างประหลาดอีกด้วย จนทำให้หลาย ๆ คนคิดว่า ภาพสัตว์ดังกล่าวเป็นภาพตัดต่อขึ้นมา

อย่างไรก็ดี ด็อกเตอร์อาเธอร์ได้อธิบายไว้ว่า สัตว์ชนิดนี้เป็นสัตว์ที่มีอยู่จริงบนโลก มันคือตัวมอธพูดเดิลที่มีถิ่นที่อยู่ในประเทศเวเนซุเอลานั่นเอง

อ้างอิง : Kapook

กว่าจะมาเป็น'ไข่ปลาคาเวียร์'แสนแพง

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 24 Aug 2012 22:31:00 +0700

กว่าจะมาเป็น 'ไข่ปลาคาเวียร์' ที่มีราคาแสนแพง ที่หลายคนเชื่อว่าเป็นไข่ปลาที่อร่อยที่สุดในโลก

"คาเวียร์" หรือ "ไข่ปลาคาเวียร์" (Caviar eggs) เป็นไข่ปลาที่มีราคาแพงที่สุดในโลก เพราะมีราคากิโลกรัมละหลายแสนกันเลยทีเดียว คำว่า "คาเวียร์" มาจากภาษาเปอร์เซีย ซึ่งมีความหมายว่า "ไข่ปลาที่ปรุงรส" โดยส่วนมากนิยมนำมาจากไข่ปลาสเตอร์เจียน ซึ่งคาเวียร์ยังได้มีการโฆษณาและได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก

ทั้งนี้ในปัจจุบันคาเวียร์ที่มีชื่อเสียงจะมาจากฝั่งทะเลแคสเปียน ในแถบอาเซอร์ไบจัน อิหร่าน และรัสเซีย คาเวียร์มีหลายประเภทและหลายสี โดยคาเวียร์สีทอง ที่ได้มาจากปลาสเตอร์เลต (sterlet) เป็นคาเวียร์ที่หายาก นิยมรับประทานกันในหมู่กษัตริย์ โดยในปัจจุบันคาเวียร์ชนิดนี้แทบจะหาไม่ได้เนื่องจากมีการล่ามากจนเกินไปและทำให้เกิดการสูญพันธุ์ เพื่อไม่เป็นการเสียเวลาวันนี้เราจึงมีภาพวิธีการหาไข่ปลาคาเวียร์มาให้ได้ชมกัน แล้วจะรู้ว่าทำไม๊...ทำไม ไข่ปลาคาเวียร์ถึงได้มีราคาแพงแสนแพงขนาดนี้

"คม ชัด ลึก" ออนไลน์

คาเวียร์ หรือไข่ปลาคาเวียร์ (Caviar) ที่จริงแล้ว ไม่ใช่ได้มาจากปลาคาเวียร์ เพียงอย่างเดียว แต่อย่างใด แต่เป็นไข่ปลา ที่ผ่านการปรุงรสมาแล้ว โดยไข่นั้นได้มาจากปลาหลากหลายประเภท โดยส่วนมากจะนำมาจากไข่ปลาสเตอร์เจียน
โดยแหล่งที่ขึ้นชื่อว่ามีปลาสเตอร์เจียนชุกชุม คือทะเลสาบแคสเปียน ในอดีตเคยอาศัยอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ให้ชาวประมงรัสเซียได้จับกันเป็นจำนวนมาก จนทำให้ปลาลดจำนวนลงมาก รัฐบาลรัสเซียจึงต้องออกกฎหมายห้ามจับโดยเด็ดขาด

ไข่ปลาคาเวียร์อัลมาส (ภาษาเปอร์เซี่ยนแปลว่า “เพชร”) ที่ได้มาจากปลา “เบลูก้า สเตอเจียน” อายุหนึ่งร้อยปีขึ้นไป ถือเป็นไข่ปลาคาเวียร์ที่หายากที่สุด และมีราคาแพงที่สุด โดยมีราคาสูงถึงเกือบ 25,000 เหรียญสหรัฐต่อ 1 ก.ก. (ประมาณ 850,000บาท/ก.ก.) ในขณะที่ราคาเฉลี่ยของเบลูก้า คาเวียร์ โดยทั่วไปในปัจจุบันจะอยู่ที่ 7,000 – 10,000เหรียญสหรัฐต่อ 1 ก.ก.(ราว 2.38 -3.4 แสนบาท/ก.ก.)

ในปัจจุบันทั้งในทวีปยุโรป และอเมริกาเหนือ มีการล่าจับปลาสเตอร์เจียนกันมาก จนองค์การ CITES (อนุสัญญาว่าด้วยการค้าระหว่างประเทศซึ่งชนิดสัตว์ป่าและพืชป่าที่ใกล้สูญพันธุ์) ซึ่งมีหน้าที่ควบคุมการค้าสัตว์และพืชที่ใกล้สูญพันธุ์ทั้งหมดราว 30,000 ชนิด ได้เข้ามาควบคุมการทำร้ายปลาสเตอร์เจียนด้วย เพื่อไม่ให้สูญพันธ์ ทั้งนี้เพราะได้มีการพบว่า ผู้คนส่วนใหญ่ยังเชื่อว่า คาเวียร์ จากทะเลสาบแคสเปียนมีคุณภาพดีที่สุด จึงทำให้มีการซื้อขายคาเวียร์ทำเงินได้ปีละตั้งแต่ 2,000–4,000 ล้านเหรียญ แต่ CITES ก็ตระหนักดีว่าการปกป้องคุ้มครองปลาจำพวกนี้นั้น จำต้องได้รับความร่วมมือจากทุกฝ่าย ทั้งศุลกากร, นักวิทยาศาสตร์ และชาวประมง จึงได้ออกกฎหมายบังคับห้ามจับปลาสเตอร์เจียน ในปริมาณที่เกินกำหนด อีกทั้งห้ามชาวประมงไม่ให้สร้างมลภาวะที่ร้ายแรงในทะเลสาบ และห้ามฆ่าปลาสเตอร์เจียนในช่วงก่อนอายุวางไข่ (15 ปี) รวมถึงให้มีการจำกัดโควตาการผลิต คาเวียร์ โดยให้ทุกประเทศที่อยู่เรียงรายรอบทะเลสาบแคสเปียนปฏิบัติตาม

ข้อมูลจาก http://variety.teenee.com/foodforbrain/46918.html

20 สัตว์ที่เพิ่งถูกค้นพบใน 20 ปีที่ผ่านมา

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 24 Aug 2012 22:12:00 +0700

1) ค้าวคาวโยดา

เจ้าค้างคาวหน้าตาเหมือนตัวละครในสตาร์ วอส์นี้ถูกพบในปาปัว นิว กินีเมื่อปี 2010

2) แมงป่องจักรพรรดิ

เจ้า แมงป่องที่ใหญ่ที่สุดในโลกนี้ถูกพบในประเทศกาน่า ทวีปแอฟริกาเมื่อปี 2006 พวกมันยาว 20 ซม. ถึงแม้ว่าเจ้านี่จะดูใหญ่ พิษของพวกมันก็ไม่ร้ายแรงต่อมนุษย์ ใน ที่จริงพิษของมันอาจจะถูกนำมาใช้ทำเป็นยาแก้ภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะในอนาคต ได้

3) หนูชินชิล่าต้นไม้

เจ้า สัตว์ญาติกับตัวชินชิล่านี้ถูกพบในสุสานใต้ดินของชาวอินคาที่ตั้งอยู่ใน ภูเขาใกล้ๆมาจู ปิ๊กจู ประเทศเปรูเมื่อปี 1997 และ 1998 เจ้านี้คือสัตว์สกุลใหม่

4) แมลงสาบจอมย่อย

เจ้า นี่ถูกตั้งชื่อตามผู้ค้นพบเมื่อปี 2002 ในถ้ำบนเกาะนิว กินี พวกมันแสดงให้เห็นว่าที่จริงแล้ว แมลงสาบที่เราเกลียดๆกันนั้นทำ ประโยชน์ให้เราไม่น้อยโดยการย่อยของอินทรีย์ที่ตายแล้วเป็นสารอาหารที่มี ประโยชน์

5) ไดโนแมงมุม

Atewa dinospider (แปล ได้แนวๆว่า “แมงมุมไดโนเสาร์อทีว่า”) คือแมงมุมชนิดหนึ่งที่แทบจะไม่ได้เปลี่ยนรูปร่างไปเลยในช่วง 300 ล้านปีที่ผ่านมา ซึ่งเป็นช่วงก่อนที่ไดโนเสาร์จะเกิดซะอีก เจ้าแมงมุมโบราณนี้กินปลวกและตัวอ่อนมกเป็นอาหาร มันอาศัยอยู่ในป่าของประเทศกาน่าและถูกค้นพบในปี 2006 เจ้าสัตว์หน้าตาคล้ายปูนี้ยาว 1.1 มม.

6) แมลงปอ Platycypha eliseva

เจ้า แมลงปอนี้อาศัยอยู่รอบๆแม่น้ำคองโกเท่านั้น มันถูกพบเมื่อปี 2004 เจ้านี่และแมลงปออื่นๆนั้นทำหน้าที่เป็นตัวบอกคุณภาพของ น้ำ เพราะลูกๆของพวกมันเกิดในน้ำ น่านน้ำที่มีแมลงและสัตว์น้ำอื่นๆ อยู่มากนั้นก็คือน่านน้ำคุณภาพดี นอกจากนั้น แมลงปอก็ยังช่วยควบคุม ประชากรของยุงอีกด้วย

7) มดมีหนาม

เจ้า มดที่อาศัยอยู่ในป่าของกัมพูชานี้อาจจะยาวแค่ 1.5 ซม. แต่มันก็เป็นนักล่าหุ้มเกราะหนามดุร้าย เมื่อฝูงมดนี้ถูกรบกวน พวก มันก็จะวิ่งกระจัดกระจายไป-มาซึ่งทำให้หนามบนหลังเกี่ยวกันและกลายเป็นเกราะ กำบังขึ้นมา

8) กบพิน๊อคคิโอ้

เจ้า กบจมูกแปลกนี้ถูกพบในปี 2008 ที่ภูเขาโฟจาในอินโดนีเซีย มันมีจมูกยื่นยาวออกมา ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ สันนิษฐานว่าจมูกนี้จะชี้ขึ้นเมื่อตัวผู้ร้องเรียกตัวเมีย

9) กบต้นไม้

เจ้ากบต้นไม้ยาว 15 ซม.นี้มีลูกตาขนาดใหญ่เพื่อการมองเห็นที่ดี พวกมันถูกพบในป่าบนเกาะปาปัว นิว กินีเมื่อปี 2008 เจ้ากบในสกุล Nyctimystes นี้ จะวางไข่ใต้หินที่ตั้งอยู่ในน่านน้ำใสๆ เมื่อลูกอ๊อดฟักออกมา พวกมันก็จะใช้ปากที่เหมือนตัวดูดในการเกาะหินเพื่อกินอาหารโดยไม่โดนกระแส น้ำพัดไป

10) แมงมุมกินนกยักษ์กายอาน่า

เจ้า แมงมุมนี้มาขายาว 30 ซม.และหนัก 170 กรัมซึ่งทำให้พวกมันเป็นแมงมุมที่หนักที่สุดในโลก ถึงแม้ว่าเจ้านี่จะมีชื่อว่า “แมงมุมกินนก” พวกมันก็กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังซะเป็นส่วนใหญ่ แต่ในบางครั้ง เจ้านี่ก็จะกินกิ้งก่าและงูพิษเป็นอาหาร แมงมุมกินนกยักษ์กายอาน่านี้มีเขี้ยวพิษ (แต่พิษนั้นไม่ร้ายแรงพอที่จะฆ่าคนได้) และมีร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยขนคันๆรุงรัง ซึ่งมันสามารถสลัดออกมาเพื่อป้องกันตัวได้

11) นกโกล่า มาลิมบี

เจ้านี่ถูกค้นพบในป่าดีเอ็กกี้ทางตะวันออกฉียงใต้บนเกาะนิว กินี

12) ตั๊กแตนแร๊ป

เจ้าตั๊กแตนนี้มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Brachyamytta rapidoaestima มันถูกพบในปี 2002 ที่ประเทศกาน่าและนิว กินี เจ้านี่จะนั่งรอเหยื่อโชคร้ายที่จะหลงเข้ามาใกล้บนใบไม้อย่างใจเย็น

13) ตั๊กแตนนกยูง

เจ้า แมลงหายากนี่ถูกพบในปี 2006 ที่ภูเขาอราคัยในประเทศกายอาน่า มันใช้สีสันเป็นเอกลักษณ์ในการป้องกันตัวโดยการพรางตัวเป็นใบไม้ ถ้าศัตรูเข้ามาใกล้ เจ้านี่ก็จะกางปีออกเผยให้เห็นลูกตาปลอมๆขนาดใหญ่น่าข่มขวัญ

14) แฟลชเชอร์แรส

เจ้าปลาสีสันสดใสนี้มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Paracheilinus nursalim มันถูกพบในปี 2006 ในอินโดนีเซีย พวกตัวผู้นั้นจะมีสีสวยงามเพื่อดึงดูดตัวเมีย และเมื่อพวกมันได้เป็นพอ่ปลาแล้วก็จะคอบปกป้องไข่และลูกอ่อนอย่างดี

15) ซาลาแมนเดอร์อีที

เจ้า ตัวหน้าตาเหมือนเอเลี่ยนในภาพยนตร์นี้ถูกพบในปี 2009 ในประเทศเอกวาดอร์ทางตอนใต้ มันมีเท้าเป็นพังพืดเพื่อใช้ในการยึดเกาะกับใบไม้เวลาปีนป่าย

16) ตุ๊กแกหางใบไม้ซาตานิก

เจ้า ตุ๊กแกหน้าตาเหมือนปีศาจนี้ถูกค้นพบในปี 1998 บนเกาะมาดากัสการ์ มันเป็นตุ๊กแกที่หากินกลางคืนอาศัยอยู่บนต้นไม้เป็นหลัก ซึ่งร่างกายของเจ้านี่ก็มีมีสันที่ช่วยในการพรางตัวอย่างยอดเยี่ยม

17) นกกินน้ำหวานสโม๊กกี้

เจ้า นกนี่ถูกค้นพบในปี 2005 ที่ภูเขาโฟจาแห่งอินโดนีเซียที่ความสูง 1,650 เมตร มันเป็นนกที่กินน้ำหวานดอกไม้เป็นหลักเหมือนชื่อซึ่งมีส่วนช่วยในการผสม เกสรดอกไม้

18) ปลาซักเกอร์

ปลาซักเกอร์สปีชีส์ใหม่ Pseudancistrus kwinti นั้น มีปากดูดที่แข็งแรงพอที่จะเกาะติดกับสิ่งของที่อยู่ในแม่น้ำค๊อปเปอร์เนมของ เกาะสุรินัมที่มีกระแสน้ำไหลเชี่ยวได้ มันถูกพบเมื่อปี 2005

19) มดเสือ

มด เสือสปีชีส์ใหม่นี้ถูกพบในปี 2005 บนเกาะปาปัว นิว กินี พวกมันมีลายเหมือนเสือซึ่งนี่ก็คือการพรางตัวให้เข้ากับหน่อไม้เน่าที่เต็ม ไปด้วยราเป็นที่อยู่อาศัย เจ้ามดเหล่านี่เป็นนักล่าน่าเกรงขามที่จะใช้กรามแข็งแรงว่องไวจับสัตว์ไม่มี กระดูกสันหลังเล็กๆกิน นอกจากนั้น พวกมันก็ใช้กรางแข็งแรงเพื่อแบกลูกๆ (อย่างในภาพ) อีกด้วย

20) ฉลามเดินได้

เจ้า ฉลามที่ถูกพบในปี 2006 ณ อ่าวเค็นเดอร์ราวาซีแห่งประเทศอินโดนีเซียนี้ชอบ “เดิน” ไปตามแนวปะการังเพื่อหาเหยื่ออย่างปลาเล็กๆ, ปู, หอยทาก, และกุ้งกิน

Credit : Dek-D จาก http://board.postjung.com/

หนูน้อยโอลิมปิก

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 10 Aug 2012 01:05:00 +0700

หนูน้อยโอลิมปิก

จาก http://www.deedeejang.com/feature/3937.

ปลาหมู จากอาหารสู่ปลาตู้สวยงาม

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 10 Aug 2012 00:40:00 +0700

ในประเทศไทยพบปลาหมูในแหล่งน้ำธรรมชาติทั่วไปแต่ปลาหมูตามแม่น้ำลำคลองส่วนใหญ่ จะเป็นปลาที่มีขนาดเล็ก สิ่งที่เหมือนกันของปลาหมูทุกสายพันธุ์ คือ ชอบอาศัยอยู่ในเขตร้อนชื้น แต่เป็นบริเวณที่มีอุณหภูมิต่ำกว่า หรือเย็นกว่าบริเวณอื่นในแหล่งน้ำเดียวกัน ดังนั้นบริเวณที่ปลาหมูอาศัยจึงมักจะเป็นบริเวณน้ำไหลข้าง ๆ แก่งหินที่มีน้ำไหลเวียนตลอดเวลา ปลาหมูเป็นปลาชอบอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่
ปลาหมูในวงศ์ Botiidae แบ่งเป็น 2 วงศ์ย่อยคือ Leptobotia และ Parabotia ลำตัวค่อนข้างเพรียว ส่วน Botiinae เป็นวงศ์ที่เราคุ้นเคยกันทั้งหลาย อย่างพวก หมูอินโดฯ หมูหางแดง หมูอารีย์ ฯลฯ ปลาหมูในวงศ์ย่อยนี้แบ่งออกเป็น 5 สกุล คือ
สกุล Chromobotia
1. ปลาหมูอินโดฯ Chromobotia macracanthus สกุลนี้มีชนิดเดียว เมื่อโตเต็มวัย ลายมี
ลักษณะเฉพาะสีเหลืองสลับดำที่เราคุ้นเคย พบในประเทศอินโดนีเซีย กระจายพันธุ์อยู่ในเกาะสุมาตราและเกาะบอร์เนียว ปลาหมูอินโดฯ เป็นปลาที่มีนิสัยดี ค่อนข้างรักสงบ ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง ขายในตลาดจะมีขนาด 2-3 นิ้ว โตเร็วช่วงแรก ขนาดประมาณ 6 นิ้ว ก็จะชะลออัตราการเติบโตลง ปลาใหญ่จะค่อนข้างหายาก ปลาชนิดนี้เลี้ยงไม่ยาก ต้องการน้ำที่สะอาดและค่อนข้างไวต่อการเปลี่ยนแปลง จึงต้องหมั่นเปลี่ยนน้ำที่ละน้อย
สกุล Botia
ปลาหมูโยโย่ ปลาหมูปากี, ปลาหมูพม่า ปลาหมูสาละวิน ปลาหมูลายเมฆ ปลาหมูฮองเต้
ปลาหมูในกลุ่มนี้ เลี้ยงง่ายและรักสงบอยู่รวมกันเป็นฝูง อยู่รวมกับปลาอื่นได้ดี แต่ต้องระวังถ้าเลี้ยงกับพวกปลาหมูที่ดุ ๆ พวกสกุล Yasuhikotakia ถ้าตู้ไม่กว้างพอหรือไม่มีที่หลบซ่อน จะถูกกัด มันจะเครียดและตายในที่สุด พวกนี้เป็นปลาที่มาจากแหล่งน้ำไหล ตู้ที่ใช้เลี้ยงจะต้องมีระบบกรองน้ำไหลเวียนดี และน้ำต้องมีคุณภาพดีอยู่เสมอ ปลาชนิดนี้ราคาไม่แพง
สกุล Syncrossus
ปลาหมูลาย Syncrossus beauforti
ปลาหมูจักรพรรดิ์ Syncrossus berdmorei
ปลาหมูลาย Syncrossus helodes
ปลาหมูสกุลนี้เดิมอยู่สกุล Botia ต่อมาถูกแยกออกเป็นสกุล Syncrossus ลำตัวจะยาว
และหน้าจะแหลม ตัวลาย ๆ เลอะๆ ดูคล้ายเสือโคร่งเรียกว่ากลุ่ม Tiger botia จะไม่ดุมาก มีการกระทบกระทั่งกันถ้าตู้เลี้ยงเล็กหรือมีที่หลบซ่อนไม่พอ ชนิดที่เห็นบ่อยที่สุด คือ S. helodes (ปลาหมูลาย) รองลงมา(ปลาหมูจักรพรรดิ์) S. berdmorei จากลุ่มน้ำสาละวิน ซึ่งนับว่าเป็นปลาหมูที่มีสีสันสะดุดตาที่สุด
สกุล Yasuhikotakia
ปลาหมูหางจุด Yasuhikotakia caudipunctata
ปลาหมูสัก Yasuhikotakia lecontei
ปลาหมูขาว, ปลาหมูหางแดง, ปลาหมูหางเหลือง Yasuhikotakia modesta
ปลาหมูค้อ ปลาหมูคอก Yasuhikotakia morleti
ปลาหมูน่าน Yasuhikotakia nigrolineata
ปลาหมูอารีย์ Yasuhikotakia sidthimunki เคยพบในประเทศไทย แต่สูญพันธุ์ไปจากลุ่มแม่
น้ำกลองแล้ว ส่วนปลาหมูขาว ปลาหมูค้อ และปลาหมูสัก ยังคงพบอยู่มากโดยเฉพาะลุ่มแม่น้ำเจ้าพะยาและแม่โขง
Sinibotia

เป็นกลุ่มปลาหมูที่พบในประเทศจีน นอกจากในประเทศไทยแล้ว ประเทศที่อยู่ในเขต
ลุ่มน้ำที่ได้รับอิทธิพลจากจีนตอนใต้ อย่างลาวและเวียดนาม ก็มีปลาหมูในสกุลนี้อาศัยอยู่เช่นกัน ปลาพวกนี้ตัวจะเรียว ๆ และยาวไม่ใหญ่มาก เลี้ยงง่ายไม่ก้าวร้าว ต้องระวังเรื่องอาหาร เป็นปลาจากเขตน้ำเย็น ในธรรมชาติปลากลุ่มนี้อาศัยอยู่ตามแก่งน้ำที่ไหลแรง ตู้ที่เลี้ยงจึงต้องมีการไหลเวียนน้ำที่ดี
สกุล Leptobotia
Leptobotia curta
Leptobotia elongata
Leptobotia flavolineata
Leptobotia guilinensis
Leptobotia hengyangensis
Leptobotia orientalis
Leptobotia pellegrini
Leptobotia pastercdorsalis
Leptobotia rubrilabris
Leptobotia taeniops
Leptobotia tchangi
Leptobotia tientainensis
Leptobotia zebra
เป็นปลาจากแถบตะวันออก ไม่มีการนำเข้ามาในประเทศไทย ปลากลุ่มนี้ชอบน้ำเย็น เลี้ยง
ในประเทศไทยอุณหภูมิปกติ จะมีปัญหาปลาผอมเร็ว การเผาผลาญพลังงานจะเพิ่มขึ้นประมาณ 10% เมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้นทุก 1 OC พวกนี้อยู่ในลำธารเขตประเทศจีนหรือญี่ปุ่นที่อากาศหนาว อุณหภูมิต่ำถึง 10 องศาเซลเซียส

Parabotia
Parabotia banarescui
Parabotia bimaculata
Parabotia dubia
Parabotia fasciata
Parabotia lijiangensis
Parabotia maculosa
Parabotia parva
พบในแถบประเทศจีน ปลาชนิดนี้หน้ายาว

วิธีการเลี้ยง
1. ตู้ที่ใช้เลี้ยงควรมีระบบกรองไหลเวียนน้ำดี ออกซิเจนละลายอยู่สูง มีการเปลี่ยนถ่ายน้ำอย่างสม่ำเสมอ เพราะปลาหมูไม่ค่อยทนต่อคุณภาพน้ำที่ไม่ดี แต่การเปลี่ยนน้ำไม่ควรเปลี่ยนคราวละมาก ๆ ใช้น้ำที่อุณหภูมิต่างจากน้ำในตู้มากเกินไป เพราะปลาหมูค่อนข้างอ่อนไหว
2. ปลากลุ่มนี้อาศัยอยู่ตามแก่งหิน โพรงหิน เศษซากตอไม้ จึงต้องมีที่หลบซ่อนพอสมควร
การเตรียมที่หลบซ่อนให้ระวังอย่าใช้ที่มีรูเล็ก ๆ พอดีตัวปลา เวลาปลาตกใจอาจเบียดตัวเข้าไปติดตายได้
3. ปลาหมูไม่ใช่ปลาที่ว่ายน้ำไปมามากนัก ขนาดตู้จึงไม่ต้องใหญ่มาก
4. ปลาหมูเป็นปลาที่กระโดดได้สูง ถ้าเป็นไปได้ควรลดน้ำลง ต้องหาวิธีป้องกันไม่ให้ปลากระโดดออกนอกตู้
5. ปลาหมูทุกชนิดมีเขี้ยวเล็ก ๆ ซ่อนไว้ข้างแก้มบริเวณใต้ตา
อาหาร
ปลาหมูกินอาหารได้หลากหลาย เช่นอาหารสด อย่างหนอนแดง ไส้เดือนน้ำ ไรทะเล อาหารสำเร็จรูปก็กินได้ นอกจากนั้นยังสามารถให้พวกผักต่าง ๆ เช่น แตงกวา, ผักลวก ดังนั้นการหมุนเวียนเปลี่ยนอาหารไปเรื่อย ๆ ทำให้ปลาได้รับสารอาหารครบถ้วน
เพื่อนร่วมตู้
ปลาหมูหลายชนิดดุมาก เช่น สกุล Botia หรือ Yasuhikotakia ไม่ควรเลี้ยงรวมกับปลาที่มีขนาดเล็กกว่ามาก ๆ แต่สามารถเลี้ยงร่วมกับปลาที่มีขนาดเท่า ๆ กันได้ เช่น พวกปลาเกล็ดขนาดกลาง อย่างปลาสร้อย ปลาตะเพียน ตะพาบหางไหม้ ปลาซิว ปลานอกพวก เรนโบว์ คราวเต็ทตร้า กลุ่ม Catfish อย่างปลาแขยงเป็นเพื่อนร่วมตู้ที่ดีของปลาหมู
ปลาหมูขนาดใหญ่ ไม่เหมาะที่จะเลี้ยงในตู้ไม้น้ำ จะทำลายไม้น้ำ ปลาเล็กอย่างหมูอารีย์ อยู่ในตู้ไม้น้ำมีน้ำหมุนเวียนได้ดี นอกจากนั้นแล้วปลาในกลุ่มนี้ยังกินหอยได้ดีอีกด้วย
โรคที่พบ
คือโรคจุดขาว อาการเริ่มต้นจะเริ่มคันว่ายแฉลบเอาสีข้างถูกับวัสดุในตู้ ถ้าไม่ทำการรักษาจะเริ่มมีจุดขาว ๆ มีเมือกออกตามตัวและครีบ ปล่อยทิ้งไว้จะลุกลามจนปลาตายได้
การเพาะพันธุ์
เป็นปลาที่ได้รับความนิยม มีการเพาะพันธุ์โดยวิธีผสมเทียม ซึ่งจะช่วยลดภาระให้กับธรรมชาติได้มาก ทำให้ผู้เลี้ยงได้ปลาที่มีสุขภาพดี
การเพาะพันธุ์ปลาหมูนั้น ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควร ซึ่งการเพาะพันธุ์แต่ละครั้งจะต้องมีความพยายามเอาใจใส่ ผลที่ออกมาไม่ดีเท่าที่ควร สิ่งที่สำคัญคือตู้เลี้ยงจะต้องกว้าง ระบบกรองที่ดี มีที่หลบซ่อนเยอะ ใกล้เคียงธรรมชาติ ปลาหมูที่โตเต็มวัยและสุขภาพดี อาหารหลากหลาย ไม่เลี้ยงร่วมกับปลาชนิดอื่นมากเกินไป สักวันอาจได้เห็นลูกปลาหมูว่ายอยู่ในตู้ก็ได้
ข้อมูลจาก//...http://th.discuscommunity.com/index.php?topic=216.0

แม่สิงโตฟัดกับจระเข้"ปากอาบเลือด"เพื่อช่วยให้ลูกน้อยข้ามฝั่งอย่างปลอดภัย

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 10 Aug 2012 00:18:00 +0700

สำนักข่าวต่างประเทศรายงานเมื่อวันที่ 25 ก.ค.ว่า ช่างภาพหญิงรายหนึ่งนาม"เปีย เดอริกซ์ ได้บันทึกภาพชวนตะลึง เป็นเหตุการณ์แม่สิงโตต่อสู้กับจระเข้ เพื่อช่วยให้ลูก ๆ ของมันได้ข้ามฝั่งน้ำบริเวณลุ่มน้ำ"โอวาเวนก้า"ในบอสวาน่า อย่างปลอดภัย
โดยช่างภาพหญิงรายนี้บอกว่า เหตุการณ์ เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก และเธอสามารถบันทึกภาพจำนวนหนึ่งไว้ได้ และโชคดีที่แม่สิงโตไม่ได้พลาดพลั้งแก่จระเข้นอกจากได้เลือดที่บริเวณปาก เนื่องจากปากแม่สิงโตได้กัดที่ปากจรเข้ ก่อนที่จระเข้จะผละออกมา และทำให้แม่สิงโตและเหล่าลูกน้อยสามารถข้ามลุ่มน้ำได้อย่างปลอดภัย

จาก http://variety.teenee.com

ลิงลมหรือนางอาย

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 9 Aug 2012 20:10:00 +0700

ลักษณะทั่วไป
รูปร่างเล็กขนนุ่มสั้นหนาเป็นปุย มีเส้นสีน้ำตาลเข้มจากหัวไปตลอดแนวสันหลัง หน้าสั้น ตาโตกลม ใบหูเล็กจมอยู่ในขน ไม่มีหาง ไม่มีนิ้วหัวแม่มือ นิ้วเท้าอันที่สองมีเล็บเป็นตะของอโค้ง ทั้งนี้เพื่อจับกิ่งไม้ได้แน่นในขณะมันลุกขึ้นยืนเพื่อจับแมลงกินเป็นอาหาร ป็นสัตว์ที่เคลื่อนไหวช้า แต่แว้งกัดได้รวดเร็ว

ถิ่นอาศัย,อาหาร

พบในไทย อินโดจีน มาเลเซีย สุมาตรา ชวา บอร์เนียว และมินดาเนา กินแมลง สัตว์เล็ก ๆ ไข่นก และผลไม้

พฤติกรรม, การสืบพันธุ์
หากินบนต้นไม้เฉพาะในเวลากลางคืน และออกหากินตัวเดียว เว้นแต่ตัวที่มีลูกอ่อนจะเอาลูกเกาะติดอกไปด้วย กลางวันจะซ่อนหน้าเพื่อหลบแสงสว่าง โดยใช้ใบไม้บังหรืออยู่ในโพรงไม้ เมื่อมีอายุ 2 ปีจึงผสมพันธุ์ได้ เป็นสัดนาน 5–6 เดือน และมีทุกระยะ 37–45 วัน ตั้งท้องประมาณ 193 วัน ออกลูกปีละ 2 ครั้ง ปกติออกลูกครั้งละ 1 ตัว ลูกอ่อนจะอยู่กับแม่จนตัวเกือบเท่าแม่จึงจะแยกออกไปหากินเอง ซึ่งกินเวลานานราว 6–9 เดือน และมีอายุยืนประมาณ 10 ปี

ขอ้มูลจาก//... http://www.zoothailand.org/index.php/th/-animal-encyclopedia/2009-11-08-22-26-17/item/171-%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B8%87%E0%B8%A5%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%A2

กว่าง นักรบแมลงแห่งเมืองเหนือ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 7 Aug 2012 23:07:00 +0700

กว่างเป็นชื่อเรียกด้วงปีกแข็งชนิดหนึ่ง มี ๖ ขา กว่างบางชนิดมีเขา กว่างบางชนิดไม่มีเขา กว่างจะชอบกินน้ำหวานจากอ้อย กว่างบางชนิดไม่นิยมนำมาเลี้ยง ส่วนกว่างบางชนิดนิยมเลี้ยงไว้ดูเล่น เช่น กว่างซาง กว่างงวง กว่างกิ กว่างกิอุ และกว่างอี้หลุ้ม ภาคเหนือหรือว่าที่เรียกกันติดปากว่า “ชาวล้านนา” นั่นก็คือภาคเหนือของเรานั่นเอง การหากว่างในภาคเหนือในสมัยก่อนง่ายๆสบาย หรือเรียกอีกอย่างว่าการจับกว่าง

ตั้งแต่ปลายเดือนกรกฎาคม–ตุลาคม เป็นเวลาที่ชาวบ้านในสมัยก่อนมีเวลาว่าง เพราะข้าวที่ปลูกไว้กำลังตั้งท้อง เมื่อว่างจากการงาน ผู้ชายจะสนุกกับการเล่นชนกว่างกันทั้งเด็กและผู้ใหญ่ การหากว่างหาได้จากตามสุมทุมพุ่มไม้หรือป่าในเขตของหมู่บ้านที่มีต้นไม้เครือเถาขึ้นปกคลุม โดยเฉพาะในเวลาเช้าจะหาได้ง่ายกว่าเพราะกว่างยังไม่เข้าไปหลบอยู่ใต้

อีกวิธีหนึ่งคือการตั้งกว่างหรือใช้กว่างล่อ โดยใช้กว่างที่มีขนาดเล็ก เช่น กว่างกิ กว่างแซม หรือจะใช้กว่างตัวเมียที่เรียกว่ากว่างแม่อีหลุ้มก็ได้ ผูกกว่างด้วยเชือกเส้นเล็กฟั่นจากฝ้ายโยงกับอ้อยที่ปอกครึ่งท่อน ใช้ไม้ขอเสียบส่วนบนหรือใช้กล้วยน้ำหว้าใส่ในตะกร้าเล็ก ๆ หรือในกะลา ผูกกว่างขนาดเล็กไว้เป็นกว่างล่ออยู่ข้างใน แล้วนำอ้อยหรือตะกร้าไปแขวนไว้กับกิ่งไม้ในตอนหัวค่ำ โดยหาทำเลที่เป็นชายป่าหรือในบริเวณที่ใกล้กับเนินดิน การแขวนไม่ให้สูงมาก ในตอนกลางคืน กว่างตัวล่อ จะบินมีเสียงดัง ดึงดูดให้กว่างที่บินเวลากลางคืนให้เข้ามาหาเพื่อติดกับโดยมีอ้อยที่เป็นอาหารที่ชอบหลอกล่ออยู่ ถ้าเป็นกว่างโซ้งก็นำไปเลี้ยงไว้เพื่อชนต่อไป ถ้าเป็นกว่างแซมก็เก็บไว้เป็นกว่างล่อ ถ้าเป็นกว่างตัวเมียที่เรียกว่ากว่างแม่อีหลุ้มก็เก็บใส่กระป๋องและใส่อ้อยข้างในเลี้ยงไว้เพื่อใช้ล่อให้กว่างตัวผู้ชนกัน

กว่างมีวงจรชีวิตประมาณ 1 ปี คือช่วงต้นฤดูฝน ประมาณเดือนกรกฎาคม - สิงหาคม กว่างทั้งตัวผู้และตัวเมียจะขึ้นมาจากใต้ดิน เพื่อมาผสมพันธุ์และวางไข่ ซึ่งใช้วงจรชีวิตช่วงนี้ประมาณ 4 เดือน พอเข้าในฤดูหนาว กว่างตัวเมียหลังจากผสมพันธุ์ก็จะขุดดินแล้ววางไข่ ส่วนตัวเองก็จะตาย ไข่ก็ฟักเป็นตัวหนอน เป็นดักแด้อาศัยอยู่ใต้ผิวดินจนถึงต้นฤดูฝนก็จะขุดดินขึ้นมาผสมพันธุ์ดำรงชีวิตสืบลูกหลานต่อไป

ชนิดของกว่างนั้นมีอยู่หลากหลายมากมาย มีทั้งสวยงามและเอาไว้แข่งขันโดยตรงก็มี ลองมาดูกันว่ากว่างมีกี่ชนิด แล้วชาวหมูหิน.คอม จะมีกว่างบ้างไหมหนอ กว่างของใครชนิดไหนลองดูกัน ชนิดของกว่าง กว่างมีหลายชนิดเช่น
กว่างก่อ กว่างชนิดนี้ชอบอาศัยอยู่ตามต้นไม้ก่อ ลักษณะเด่นชัดของกว่างชนิดนี้คือตามตัวมีขน มีความแข็งแรงและอดทนมากกว่ากว่างที่ใช้กันโดยทั่วไป ทำให้บางคนใช้กระดาษทรายมาขัดกว่างชนิดนี้แล้วนำไปชนกับกว่างชนซึ่งมักจะชนะทุกครั้ง โดยปกติแล้วกว่างก่อนี้ถือว่าเป็นกว่างป่าชนิดหนึ่งที่ไม่แพร่หลาย จึงไม่นิยมนำมาชนแข่งกัน
กว่างกิ หมายถึงกว่างตัวผู้ที่มีเขาข้างบนสั้น(กิแปลว่าสั้น) เขาบนจะออกจากหัวออกมานิดเดียวกว่างกิจะต่อสู้หรือชนกันโดยใช้เขาล่างงัดกัน แต่ไม่สามารถใช้เขาหนีบคู่ต่อสู้ได้ จึงไม่นิยมนำมาใช้เป็นกว่างชน กว่างกิมี 2 ชนิดคือ กว่างกิขี้หมู และ กว่างกิทุ
กว่างงวง : กว่างหน่อ กว่างงวงหรือกว่างหน่อคือด้วงงวงของภาคกลาง กว่างชนิดนี้ชอบกินหน่อไม้หรือยอดอ่อนมะพร้าวมีขนาดเล็ก สีดำ ตรงปากจะมีส่วนยื่นเป็นงวงและไม่มีเขากว่างชนิดนี้ไม่มีการนำมาเลี้ยงเพื่อชนกัน
กว่างซาง : เป็นกว่างขนาดใหญ่ สีของปีกออกไปทางสีครีมหรือสีหม่นมีเขา 5 เขา ข้างบนมี 4 เขา เรียงกันจากซ้ายไปขวาข้างล่างมี 1 เขา ไม่นิยมนำมาชนกันเพราะอืดอาดไม่แคล่วคล่องว่องไว ชนไม่สนุก
กว่างโซ้ง : กว่างโซ้ง ตัวผู้มีเขายาวและหนาทั้งข้างล่างข้างบน ลำตัวสีน้ำตาลแดงกว่า กว่างชนิดนี้มักจะส่งเสียง “ซี่ ๆ” ตลอดเวลา นิยมใช้ชนกัน
กว่างแซม : มีลักษณะคล้ายกับกว่างโซ้ง แต่ตัวเล็กกว่าเล็กน้อย เขาก็สั้นและเรียวเล็ก กว่างชนิดนี้เลี้ยงไว้เป็นคู่ซ้อมหรือให้เด็กๆเล่นกัน
กว่างฮักหรือกว่างรัก : กว่างฮักนี้ตัวมีสีดำเหมือนสีของน้ำรัก รูปร่างและขนาดใกล้เคียงกับกว่างแซม กว่างชนิดนี้ไม่ค่อยใช้ชนกัน เพราะกล่าวกันว่าน้ำอดน้ำทนสู้ กว่างโซ้งไม่ได้ ดังที่ว่า “กว่างฮักน้ำใส ไว้ใจ๋บ่ได้”
กว่างดอยหล่อ : ดอยหล่อเป็นชื่อหมู่บ้านหนึ่งตั้งอยู่ในเขตอำเภอดอยหล่อ จังหวัดเชียงใหม่ กว่างดอยหล่อมีชื่อเสียงในด้านความอดทนแข็งแกร่ง พูดกันว่าเป็นกว่างที่ผ่านความลำบากในการขุดหินขุดทรายขึ้นมา จึงมีความอดทนเป็นเลิศ เมื่อใครได้กว่างดอยหล่อมาเลี้ยงไว้ชน จึงมั่นใจได้ว่ามีกว่างที่ดีและอดทน เมื่อถึงฤดูเล่นกว่างมาถึง นักเล่นกว่างจึงแสวงหากว่างดอยหล่อมาเลี้ยง บางคนถึงกับเดินทางไปที่หมู่บ้านดอยหล่อเพื่อหากว่างชนดอยหล่อก็มี
กว่างแม่อีหลุ้ม : คือกว่างตัวเมียซึ่งไม่มีเขา กว่างชนิดนี้บางแห่งเรียก กว่างแม่อู้ด,กว่างแม่มูดหรือ กว่างแม่อีดุ้ม กว่างตัวเมียนี้จะมีทั้งชนิดตัวเล็กและตัวใหญ่ มีทั้งสีน้ำตาลและสีดำ กินจุกว่ากว่างตัวผู้ ริมปากมีลักษณะเป็นฝาสำหรับขุด ซึ่งจะขุดอ้อยให้เห็นแอ่งเป็นขุยเห็นได้ชัด ปกติจะใช้กว่างแม่อีหลุ้มนี้เป็นตัวล่อให้กว่างตัวผู้ชนกัน กว่างตัวเมียนี้เมื่อผสมพันธุ์แล้วจะขุดรูลงดินเพื่อวางไข่แล้วจึงตาย
กว่างหนวดขาว : ลักษณะเหมือนกับกว่างโซ้ง แต่ต่างกันที่ตรงหนวดจะมีสีขาว เชื่อกันว่าเป็นพญากว่าง กว่างหนวดขาวนี้จะชนจะสู้กับกว่างทุกขนาด กว่างหนวดดำจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เพราะเกรงกลัวอำนาจของพญา บางครั้งกำลังชนกันพอรู้ว่าเป็นพญากว่าง กว่างหนวดดำหรือกว่างธรรมดาก็จะถอดหนี คือไม่ยอมเข้าหนีบด้วย มีนักเล่นกว่างบางคนหัวใส เมื่อได้กว่งหนวดขาวมาก็พยายามยอมหนวดของกว่างให้เป็นสีดำเหมือนกับกว่างทั่วไป โดยใช้ยางไม้กับมินหม้อผสมกัน แต้มหนวดขาวให้เป็นดำเมื่อนำไปชนบางครั้งสีที่ย้อมหนวดหลุดออกอีกฝ่ายจับได้ว่าใช้กว่างหนวดขาวปลอมมาชน เกิดทะเลาะกันก็มี
กว่างหาง : มีลักษณะคล้ายกับกว่างโซ่ง แต่ลำตัวมีสีน้ำตาลแดงหรือสีของน้ำครั่งกว่างชนิดนี้ใช้ชนได้เหมือนกันแต่โดยทั่วไปแล้วคนมักจะกล่ากันว่ากว่างหางจะไม่เก่งเท่ากว่างโซ้ง

การเลี้ยงกว่าง
เมื่อได้กว่างโซ้งที่ถูกใจมาแล้ว นักนิยมกว่างจะเลี้ยงดูกว่างอย่างดีโดยหาอ้อยที่หวานจัดมาปอกเปลือกให้ ส่วนที่ตัวกว่างก็ใช้ด้ายสีแดงมาฟั่นยาวประมาณหนึ่งคืบมาผูกที่ปลายเขาด้านบนเพื่อกันกว่างบินหนี ที่โคนลำอ้อยมีตะขอกันไม่ให้จิ้งจกเลียตีนกว่าง เพราะถ้าจิ้งจกเลียตีนกว่างแล้ว กว่างจะเกาะคอนได้ไม่มั่นคง นอกจากนี้ก็จะต้องหมั่นฝึกซ้อม การฝึกนี้จะใช้ไม้สี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ปลายแหลมเรียกกันว่า “ไม้ผั่นกว่าง” เป็นอุปกรณ์ที่สำคัญ ตื่นนอนตอนเช้าก็จะนำกว่างไปออกกำลังคือให้บินโดยใช้เชือกผูกจากเขากว่าง กว่างก็จะบินวนไปวนมา เมื่อเห็นว่าออกกำลังพอสมควรแล้ว จะนำกว่างไป “ชายน้ำเหมย” คือนำกว่างไปราดใบข้าวที่เปียกน้ำค้างในตอนเช้า หรือบ้างก็เคี้ยวอ้อยแล้วพ่นน้ำหวานใส่กว่าง ทำอย่างนี้ทุกวันกว่างจะแข็งแรง

ส่วนอุปกรณ์ของการชนกว่างนั้นก็ไม่มีอะไรมาก เป็นภูมิปัญญาของชาวบ้านที่น่าทึ่งมาก เพราะมีอยู่หลายแบบใครมีแบบไหนบ้างมาลองดู
1.ไม้คอน คือ ท่อนไม้กลมที่เป็นสำหรับให้กว่างชนกันทำด้วยต้นปอหรือท่อนไม้ฉำฉา ยาวประมาณ 80–100 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 10 เซนติเมตรตรงกลางเจาะรูสำหรับใส่กว่างตัวเมียจากด้านล่างให้โผล่เฉพาะส่วนหลังพอให้มี “กลิ่น” ส่วนด้านล่างใช้เศษผ้าอุดแล้วปิดด้วยฝาไม้ที่ทำเป็นสลักเลื่อนเข้าอีกทีเพื่อกันไม่ให้กว่างตัวเมียถอยตัวออก คอนชนิดนี้มีไว้สำหรับฝึกซ้อมให้กว่างชำนาญในการชน

ไม้คอนอีกรูปร่างหนึ่งทำด้วยแกนปอ หรือไม้ชนิดอื่นก็ได้ที่เนื้อไม้ไม่แข็งมาก เส้นผ่าศูนย์กลบางประมาณ 10 เซนติเมตร ยาวประมาณ 50 เซนติเมตร ส่วนหัวและท้ายทำเป็นเดือย บางแห่งเดือยยาว 3 เซนติเมตร บางแห่ง 6 เซนติเมตร ตรงกลางด้านบนเจาะรูขนาด 2 เซนติเมตร ด้านล่างตัดเป็นปาก ยาวประมาณ 9 เซนติเมตร ตัดลึกเข้าไปประมาณครึ่งหนึ่งของไม้คอน มีสลักทำให้ถอดออกได้เป็นฝาปิด ส่วนที่เหลืออีกครึ่งเจาะเป็นโพรงเข้าไปหารูเล็กเพื่อเป็นช่องนำกว่างตัวเมียใส่ ให้หลังของกว่างตัวเมียโผล่ออกรูคอนด้านบน ด้านล่างอุดด้วยเศษผ้าแล้วใช้ฝาปิดไว้ แบ่งระยะจากรูตรงกลางออกไปข้างละเท่า ๆ กัน ทำรอยเครื่องหมายกั้นไว้ ไม้คอนจะใช้เป็นที่ฝึกกว่างหรือให้กว่างนี้ชนกัน

2.ไม้ผั่น : ไม้ผั่นกว่าง : ไม้ผัด: ไม้แหล็ดหรือไม้ริ้ว ไม้ผัดนี้จะทำด้วยไม้จิงหรือไม้ไผ่ก็ได้มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณครึ่งเซนติเมตร ยาวประมาณ 8 เซนติเมตรลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมปลายบัวหรือปลายแหลม ส่วนโคนเหลาให้เล็กเป็นที่สำหรับจับถือตรงใกล้ที่จับนั้นจะบากลงและเหลาให้กลมแล้วเอาโลหะมาคล้องไว้อย่างหลวม ๆ เวลา “ผั่น” หรือปั่นให้ผั่นให้หมุนกับคอนนั้น จะมีเสียง“กลิ้ง ๆ”ตลอดเวลาไม้ผั่นนี้ใช้ผั่นหน้ากว่างให้วิ่งไปข้างหน้าเขี่ยข้างกว่างให้กลับหลังเขี่ยแก้มกว่างให้หันซ้ายหันขวา ถ้ากว่างไม่ยอมสู้ก็จะใช้เจียดแก้มกว่างให้ร้อนจะได้สู้ต่อไป ในขณะที่ต้องการให้กว่างคึกคะนองหรือเร่งเร้าให้กว่างต่อสู้กันนั้นก็จะใช้ไม้ผั่นนี้ การผั่นใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วกลางหมุนไปมากับคอนให้เกิดเสียงดัง

ลักษณะกว่งที่นำมาชนนั้นต้องมีลักษณะที่ดี แข็งแรง เช่นกว่างโซ่ง ลักษณะกว่างโซ่งที่ดีนั้นต้องมีหน้ากว้าง กางเขาออกได้เต็มที่เขาล่างจะยาวกว่าเขาบนนิดหน่อยถ้าเขาล่างยาวกว่าเขาบนก็จะเรียกว่า “กว่างเขาหวิด” ถือว่าหนีบไม่แรงไม่แน่นกว่างชนที่ดีนั้นส่วนหัวต้องสูง ท้ายทอยลาดลงเป็นสง่า แต่ถ้าท้ายทอยตรงโคนเขาบนเป็นปมไม่เรียบ ถือว่าเป็นกว่างไม่ดี กว่างที่ดีต้องเป็นกว่างที่ฉลาดสอนง่าย ก่อนที่จะนำกว่างมาชนกันนั้น จะต้องนำกว่างมาเทียบขนาดและสัดส่วนที่เรียกว่า เปรียบคู่ กันเสียก่อน เมื่อตกลงจะให้กว่างของตนชนกันจริง ๆ แล้ว เจ้าของกว่างจะต้องขอกว่างของฝ่ายตรงกันข้ามมาตรวจดูเสียก่อนว่าไม่มีกลโกง

ในการชนกว่างแต่ละครั้งมักจะมีการวางเดิมพันกันเพื่อความสนุกสนานมากยิ่งขึ้น กว่างที่ชนะก็ทำให้เจ้าของมีหน้ามีตา แต่ถ้ากว่างแพ้แล้วอยู่ที่เจ้าของว่าจะเลี้ยงต่อหรือปล่อยไปตามธรรมชาติ แต่ส่วนใหญ่แล้วชาวล้านนาเค้ามักจะปล่อยกว่างคืนสู่ธรรมชาติ เพราะจะได้มีกว่างในปีต่อๆไปและประเพณีชนกว่างของชาวล้านนานี้จะได้อยู่สืบทอดกันไปชั่วกาลนานไงครับและการปล่อยกว่างคืนสู่ธรรมชาตินั้นชาวล้านนาต้องทำเป็นธรรมเนียมเลยก็ว่าได้ เพราะล้านนาเป็นที่เดียวที่มีกว่างเป็นต้นกำเนิด หากใครที่เคยได้ยินเรื่องกว่างนี้ก็คงพอเข้าใจเพราะล้านนาเท่านั้นที่มีที่เดียวในโลก และต้นกำเนิดของกว่างนั้นอยู่ที่จังหวัดน่าน เมืองลับแลของภาคเหนือ ที่อำเภอท่าวังผาเค้าจะมีประเพณีการชนกว่าง มีทุกๆปีมาแต่นมนาน หากใครอยากไปก็ยกมือขึ้นได้เลย

ข้อมูลจาก//...http://moohin.com/trips/chiangmai/kwang/

สัตว์ป่าน่ารู้ ค่างแว่นถิ่นใต้

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 7 Aug 2012 18:07:00 +0700

ลักษณะทั่วไป

โดยทั่วไปค่างแว่นสีตามตัวเป็นสีเทา มือ เท้าดำ หน้าสีเทาเข้มหรือเทาดำ ขนบนตรงกลางหัวมีสีอ่อนกว่าส่วนอื่น ซึ่งดูคล้ายเป็นสีเงิน ริมฝีปากทั้งบนและล่างด่าง มีวงขาวรอบตา ดูคล้ายๆว่ากำลังสวมแว่นอยู่ แต่บางตัววงขาวอาจไม่รอบตาก็ได้ ลูกค่างแว่นเกิดใหม่สีเหลืองส้มสดใส และสีนี้จะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาเมื่ออายุประมาณ 3 เดือน

อุปนิสัยและอาหาร

ค่างแว่นพบอยู่ตามป่าทั่วไป จากป่าสูงบนภูเขาจนถึงป่าตามชายทะเล ค่างแว่นเป็นสัตว์ไม่ชอบให้คนพบเห็น มักวิ่งหนีไปตามต้นไม้เมื่อเห็นคน และมักไปแอบอยู่หลังต้นไม้เพื่อแอบดูผู้บุกรุก มักจะอยู่รวมกันเป็นฝูงประมาณ 7-10 ตัว ส่วนมากจะออกหากินในช่วงเวลาเช้า พอตกบ่าย จะรวมกลุ่มกันนอนหลับอยู่บนคบไม้ ค่างแว่นชอบกินใบไม้มากกว่าผลไม้ และกินแมลงด้วย

การผสมพันธุ์

ค่างแว่นผสมพันธุ์ได้เมื่ออายุ 3–4 ปี ไม่มีฤดูผสมพันธุ์ที่แน่นอน ระยะเป็นสัดประมาณ 3 สัปดาห์ และระยะตั้งท้องประมาณ 140–150 วัน ออกลูกครั้งละ 1 ตัว

การกระจายพันธุ์

พบในพม่า ไทย มาเลเซีย สำหรับประเทศไทยพบทางภาคใต้ ตั้งแต่บริเวณ 8องศาเหนือ ลงมา ซึ่งเป็นเขตแบ่งระหว่าง 2 ชนิด

สถานภาพปัจจุบัน

เป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง ตามพระราชบัญญัติสงวนและคุ้มครองสัตว์ป่า พุทธศักราช 2535

ข้อมูลจาก//..http://www.dnp.go.th/wildlifednp/index.php?option=com_content&view=article&id=144:2011-05-30-03-28-57&catid=36:2010-11-29-10-17-46&Itemid=48

สุนัขไทยหลังอาน

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 7 Aug 2012 16:45:00 +0700

ไทยหลังอาน (Thai Ridgeback) เป็นสุนัขพันธุ์พื้นเมืองเก่าแก่ของประเทศไทย มีขนาดกลาง ขนสั้น หูตั้งเป็นรูปสามเหลี่ยม ปลายจมูกสีดำและจะงอยปากแหลมยาว หางเรียวยาวเป็นรูปดาบ ลักษณะเด่นคือมีอานซึ่งเกิดจากขนอยู่บนแนวหลัง ถิ่นกำเนิดของสุนัขพันธุ์ไทยหลังอานอยู่ในภาคตะวันออกแถบจังหวัดจันทบุรีและตราด คนพื้นเมืองใช้สุนัขพันธุ์นี้ล่าสัตว์และติดตามเกวียนเพื่อคอยระวังภัย ระบบการคมนาคมที่ยังไม่ดีในสมัยก่อนทำให้ไทยหลังอานสามารถคงลักษณะดั้งเดิมอยู่ได้นาน

มาตรฐานสายพันธุ์และสีของไทยหลังอาน ปัจจุบันได้รับการยอมรับอยู่ 3 สี คือ

สีน้ำตาลแดง หรือ สีแดง
สีดำปลอด
สีสวาทฃด หรือ สีกลีบบัว

นอกจากนี้ยังมีสีหรือลวดลายอื่น ๆ ด้วย แต่ยังไม่ได้รับการยอมรับ เช่น ลายเสือโคร่ง เป็นต้น

ถิ่นกำเนิดสุนัขไทยหลังอาน

สุนัขไทยหลังอานถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกนี้ได้อย่างไร มีการวิเคราะห์และศึกษาจากผู้รู้คิดว่าสุนัขไทยหลังอานน่าจะมาจากสุนัขในกลุ่ม Wolf และ Jackal สุนัขไทยหลังอานเป็นสุนัขพันธุ์พื้นเมืองที่อยู่ในย่านเอเชียตะวันออกในเขตร้อน ซี่ง สุนัขพื้นเมืองในเขตนี้จะดูมีลักษณะคล้ายๆ กัน เช่น สุนัขในประเทศลาว เวียดนาม กัมพูชา พม่า มาเลเซีย บางแถบของประเทศจีน สุนัขในแถบนี้จะมีกระโหลกศีรษะเป็นสามเหลี่ยมรูปลิ่ม มีกรามใหญ่ที่แข็งแรง มีหูทั้งสองข้างตั้งชัน มีเส้นหลังตรง มีหางตั้งยกขึ้นเหมือนดาบหรือเคียว

แต่สุนัขไทยหลังอานจะมีลักษณะพิเศษเฉพาะคือมีขนที่เส้นหลังย้อนกลับที่เส้นกลางหลัง ที่สุนัขสายพันธุ์อื่นๆ ของประเทศต่างๆ ไม่มี และนี่จึงเป็นที่มาของสุนัขไทยหลังอาน

จากงานวิจัยของร.ศ. สุรวิช วรรณไกรโรจน์ อาจารย์ประจำคณะเกษตร มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้พบรอยเขียนภาพตามผนังถ้ำในยุคหินใหม่อายุราว 2000 ปี ที่จังหวัดนครราชสีมาและอุทัยธานี เป็นรูปสุนัขหูตั้งหางดาบ สีพื้นยืนคู่กับพรานธนูและลายเสือ แต่ไม่พบว่ามีการบันทึกเรื่องราวของสุนัขไทยหลังอานก่อนรัชสมัยรัชกาลที่ 9 เพราะสมุดข่อยยุคต้นรัตนโกสินทร์ที่กล่าวถึงสุนัขมงคลก็ไม่ได้กล่าวถึงสุนัขหลังอานหรือสุนัขที่มีขนย้อนกลับบนแผ่นหลังแต่ประการใด ทั้งนี้สมุดข่อยโบราณซึ่งถูกอ้างว่ามีอายุ 300 กว่าปีมาซึ่งมีใจความว่า "สุนัขตัวมันใหญ่ มันสูงเกินสองศอก มีสีต่างๆ ไม่ซ้ำกัน มันมีขนที่หลังกลับ มันร้ายมันภักดีต่อผู้เลี้ยงมัน มันหากินขุดรูหาสัตว์เล็กๆ มันชอบตามผู้เลี้ยงไปป่าหากิน มันได้สัตว์ มันจะนำมาให้เจ้าของ ถึงต้นยางมีน้ามัน มันมีกำลังกล้าหาญไม่กลัวใคร ธาตุสีทั้งหลาย รัชตะชาด มันมีโคนหาง มันมีหางเป็นดาบชาวป่า ถ้าผู้ใดมีไว้ในครอบครองจะได้รับความภักดีจากมัน"นั้นได้ถูกนำไปให้ผู้เชี่ยวชาญภาษาโบราณของหอสมุดแห่งชาติอ่านในปี พ.ศ. 2539 แล้วไม่พบข้อความที่กล่าวอ้างแต่ประการใด ทั้งนี้ผู้วิจัยได้ศึกษางานวิจัยของนักประวัติศาสตร์ชาวซิมบับเวแล้วให้ข้อมูลทางพันธุศาสตร์ตั้งสมมติฐานว่าสุนัขทีมีลักษณะหลังอานซึ่งเป็นบรรพบุรุษของสุนัขพันธุ์ไทยหลังอานน่าจะถือกำเนิดขึ้นจากการกลายพันธุ์จากสุนัขพันธุ์ปกติซึ่งไม่มีอานเมื่อไม่น้อยกว่า 2500 ปีมาแล้วในอาณาจักรฟูนัน แล้วสุนัขพันธุ์ดังกล่าวจึงได้ถูกเผยแพร่ไปยังอินเดียและโรดีเชียในเวลาต่อมา จนเป็นต้นกำเนิดของสุนัขหลังอานพันธุ์ Ari ของชนเผ่า Hottentot และสุนัขหลังอานพันธุ์ผสม Rhodesian ridgeback

อย่างไรก็ตามสุนัขไทยหลังอานถูกจัดให้เป็น"สุนัขประจำชาติไทย" โดยเป็นสุนัขที่สามารถช่วยปกป้องเตือนภัย ดูแลทรัพย์สิน และช่วยยังชีพในการออกป่าล่าสัตว์ ของคนไทยมาแต่โบราณกาล เราจะสามารถพิสูจน์ได้ว่า สุนัขไทยหลังอานของเราเคยอยู่คู่กับคนไทยเรามาตั้งแต่นมนาน ได้โดย ถ้าเราไปตามที่ชุมชนดั้งเดิมที่ยังมีการรักษาวัฒนธรรมไทยมาแต่ปู่ย่า ตายาย หรือ ตามพื้นที่นอกปริมณฑล เมื่อชาวบ้านเห็นสุนัขไทยหลังอาน พวกเขาจะเรียกชื่อสุนัขไทยหลังอาน กันอีกชื่อหนึ่งว่า "หมาพราน" เราจะเห็นได้ว่าสุนัขไทยหลังอานเราจะมีความสามารถพิเศษเฉพาะมากมาย ที่สุนัขสายพันธุ์อื่นไม่มีเหมือนหรือเปรียบเทียบได้เลยกับสุนัขไทยหลังอานของเรา ไม่ว่าจะเป็น "สายพันธุ์แท้ดั้งเดิม" ที่มีการพัฒนาด้วยตัวของมันเองมาแต่โบราณกาล มาจนถึงกระทั่งทุกวันนี้ ซี่งพึ่งมีคนหันมาให้ความสนใจในสุนัขไทยหลังอานและนำมาพัฒนาพันธุ์เมื่อไม่นานมานี้

ข้อมูลจาก//..http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%84%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%99

มาร่วมอนุรักษ์ช้างไทยกันเถอะ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 7 Aug 2012 15:57:00 +0700

ลักษณะทั่วไปของช้าง
ธรรมชาติของช้าง  ช้างทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นช้างพันธุ์เอเชียหรือพันธุ์แอฟริกา มีความเป็นอยู่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่ง คือ ชอบอยู่เป็นฝูง ช้าง ฝูงหนึ่งมักประกอบด้วยช้าง ๕ - ๑๐ เชือก แต่ละฝูงจะมีช้างพลายตัวหนึ่งเป็นหัวหน้า ซึ่งมักจะเป็นตัวที่แข็งแรงที่สุดของ ฝูง มีหน้าที่คอยเป็นผู้ปกปักรักษา และป้องกันอันตรายให้แก่ช้างในฝูงของตน และเป็นผู้นำฝูงไปหาอาหารในแหล่งที่ มี ความอุดมสมบูรณ์ ช้างป่าที่หากินอยู่ตัวเดียว ถ้าไม่ใช่ช้างแก่ซึ่งเดินตามเพื่อนฝูงไม่ทัน มักจะเป็นช้างเกเรที่ถูก ขับออกจากฝูง เรียกว่า "ช้างโทน" ช้างโทนนี้มีนิสัยดุร้าย ซึ่งอาจเป็นอันตรายแก่ผู้พบเห็นได้ ช้างไทยหรือช้างเอเชียมีนิสัยชอบอากาศเย็น และไม่ชอบแสง แดดจัด ฉะนั้น เมื่อเรานำมันมาฝึกใช้งาน เช่น งานชักลากไม้ เราจึงใช้งานช้างเฉพาะตอนเช้าตั้งแต่ ๖.๐๐-๑๒.๐๐ น. ส่วนตอน บ่ายต้องให้มันหยุดพักผ่อน นอกจากนั้น เมื่อเราใช้งานมันติดต่อกันไป ๓ วัน เราจะต้องให้มันหยุดพักงานอีก ๑ - ๒ วัน แล้ว จึงให้มันทำงานใหม่ ทั้งนี้ก็เพราะว่า ช้างเป็นสัตว์ที่มีโรคภัยเบียดเบียนได้ง่าย ถ้าเราใช้งานมันหนักเกินไป มันอาจ จะเกิดเจ็บป่วยขึ้นในฤดูที่มีอากาศร้อนจัด คือ ระหว่างเดือนมีนาคม - พฤษภาคม

นิสัยของช้าง   ช้างเอเชียหรือช้างไทยโดยทั่วๆไป เมื่อนำมาฝึกให้เชื่องเพื่อใช้งานได้แล้ว จะมีนิสัยฉลาด สุภาพ และรักเจ้าของ เว้นแต่ใน บางขณะ เช่น ในเวลาตกมันซึ่งก็เป็นเพียงในชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ในเวลาตกมันช้างจะมีนิสัยดุร้าย จะทำร้ายช้าง ด้วยกันเองหรือทำร้ายเจ้าของ ตลอดจนสิ่งของที่อยู่ใกล้ ๆ เมื่อพ้นระยะตกมันแล้ว นิสัยดุร้ายจะหายไปเอง ช้างบางเชือกอ าจจะมีนิสัย เกเรมาตั้งแต่กำเนิด แต่ก็ไม่มากนัก โดยปกติช้างเป็นสัตว์ที่ตื่นกลัวสิ่งของหรือสัตว์ที่มันไม่ค่อยพบเห็น โดยเฉพาะ ช้างเป็นสัตว์ที่มีความรู้สึกทางกลิ่นได้ดีมาก และมักจำกลิ่นที่มันเคยชินได้ดี ในด้านความฉลาดของช้างเอเชียหรือช้างไทยนั้น จะเห็น ได้จากการที่มันแสดงละครสัตว์หรือในด้านการไม้ มันได้แสดงความเฉลียวฉลาดของมันออกมา ในด้านการรักลูก มันรู้จักส่ง เสียงดุลูกหรือใช้งวงตีเมื่อลูกของมันซน นอกจากนั้น ยังมีผู้เคยพบว่า มันยืนเฝ้าศพลูกของมันที่ฝังดินไว้เป็นเวลา ๒-๓ วันก็มี

การกินการนอน การนอนหลับโดยปกติของช้าง มีระยะเวลาสั้น ประมาณ ๓-๔ ชั่วโมง เวลานอนของมันอยู่ในระหว่าง ๒๓.๐๐-๐๓.๐๐ น. ของวันรุ่งขึ้น ลักษณะการนอน ของช้างเมื่อหลับสนิท จะนอนตะแคงลำตัวข้างใดข้างหนึ่งลงกับพื้น ช้างมีอาการหาวนอนและนอนกรนเช่นเดียวกับมนุษย์ ถ้าหากพบช้างนอนหลับในเวลากลางวัน ควรสันนิษฐานไว้ก่อนว่า ช้างเชือกนั้นคงไม่สบายหรือมีอาการผิดปกติเกิดขึ้น เนื่องจาก ช้างมีเวลาน้อยนั่นเอง มันจึงใช้เวลาที่เหลืออยู่ในการกินอาหารและเดินท่องเที่ยวไปในป่า เวลาเดินไปก็กินหญ้าไป ตลอดทาง กล่าวกันว่า ช้างเชือกหนึ่งจะกินอาหาร และหญ้าคิดเป็นน้ำหนักประมาณ ๒๕๐ กิโลกรัมใน ๑ วัน เนื่องจากช้างไม่มีกระเพาะพิเศษ สำหรับเก็บอาหารไว้สำรอง แล้ว สำรอกออกมาเคี้ยวเอื้องในยามว่าง เหมือนดังเช่นวัวควาย แต่ช้างก็มีวิธีเก็บสำรองอาหารไว้กินในระหว่างเดินทาง หรือระหว่างทำงาน เช่น เอางวงกำหญ้าไว้ในขณะเดินทาง หรือเอาหญ้าและอาหารเหน็บไว้ที่ซอกงาของมัน

การตกลูก ช้างพังหรีอช้างตัวเมียที่สมบูรณ์ จะมีลูกได้เมื่อมีอายุระหว่าง ๑๕-๕๐ ปี ในประเทศพม่ามีผู้เคยพบช้างพัง ซึ่งมีอายุเพียง ๙ ปี ๑ เดือน ตกลูกออกมาแม้ว่าลูกช้างที่เกิดจากแม่ช้างที่มีอายุน้อยตัวนี้จะมีอวัยวะครบสมบูรณ์ แต่ก็ไม่สามารถเลี้ยง ให้มีชีวิตรอดได้ ฉะนั้นเรื่องนี้จึงถือว่าเป็นกรณีพิเศษ ซึ่งนาน ๆ จะเกิดขึ้นสักครั้ง การผสมพันธุ์ของช้างระหว่างช้างตัวผู้กับช้าง ตัวเมีย เป็นไปในลักษณะเช่นเดียวกับม้า วัว และควาย คือ ช้างตัวผู้ใช้ขาหน้าคร่อมหลังของช้างตัวเมีย การตั้งท้องของ ช้างมีระยะเวลาระหว่าง ๒๑-๒๒ เดือน เนื่องจากตัวของช้างมีลักษณะใหญ่ อ้วนกลมอยู่แล้ว ฉะนั้น ในระยะที่มันตั้งท้องจะสังเกตได้ยาก บาง ทีเจ้าของจะทราบก็ต่อเมื่อช้างตกลูกออกมาแล้ว ดังนั้น จึงต้องอาศัยสังเกตวิธีอื่นประกอบ เช่น เต้านมคัดมีน้ำนมไหล หรือช้างไม่ยอมลุกนั่งตามคำสั่งและไม่ยอมทำงาน ในกรณีที่ช้างอยู่เป็นฝูงหรือเจ้าของช้างมีช้างหลายเชือก แม่ช้าง ที่ท้องแก่จะหาเพื่อนช้างพังที่สนิทไว้ช่วยเหลือในเวลาตกลูก ช้างพังที่คอยช่วยเหลือนี้เรียกกันว่า "แม่รับ" จะคอย ช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา เมื่อช้างแม่ถึงกำหนดใกล้จะคลอดลูก มักจะไปหาที่ซึ่งมีหญ้าอ่อนหรือพื้นดินนุ่ม เพื่อมิให้เป็นอันตรายแก่ลูกที่จะ คลอดออกมา เพราะช้างแม่ส่วนมากจะยืนคลอดลูก โดยย่อขาหลังต่ำลงมาลูกอาจจะตกลงพื้นดินในระยะสูงพอควร ลูกซึ่ง คลอดออกมาจะมีถุงใส ๆ เป็นเยื่อบาง ๆ หุ้มอยู่ แม่รับจะเข้าไปช่วยฉีกถุงเยื่อที่หุ้มออกจากตัวลูกช้าง ถ้าไม่มีแม่ รับ แม่ช้างจะฉีกถุงเยื่อนั้นเอง
แม่ช้างเชือกหนึ่งอาจจะมีลูกได้ ๓-๔ ตัว ตลอดชีวิตของมัน โดยปกติแล้วแม่ช้างจะตกลูกเพียงครั้งละ ๑ ตัว และจะมีลูกห่าง กันประมาณ ๓ ปี ทั้งนี้แล้วแต่สภาพแวดล้อม เช่น ช้างป่าที่มีชีวิตเป็นอิสระย่อมมีลูกได้สม่ำเสมอกว่าช้างบ้านที่ถูกจองจำ และต้องทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา

การฝึกลูกช้าง ลูกช้างที่สมบูรณ์ เมื่อมีอายุประมาณ ๔-๕ ขวบ จะมีร่างกายใหญ่โตพอที่จะฝึกให้ทำงานต่าง ๆ ได้ประกอบกับเป็นระยะเวลาที่ลูก ช้างหย่านมแล้ว การฝึกลูกช้างที่มีอายุน้อย ทำได้ง่ายกว่าฝึกลูกช้างที่มีอายุมาก ลูกช้างที่โตเกินไปมักจะทน ต่อการถูกบังคับและทนต่อการฝึกสอนไม่ได้ จึงอาจจะตายในระยะฝึกสอนได้ง่ายกว่าลูกช้างที่มีอายุน้อย ๆ การฝึกสอนลูกช้างแบ่งออกเป็น ๒ ระยะ
การฝึกสอนเบื้องต้น
ใช้เวลาประมาณ ๑ เดือน เริ่มตั้งแต่วันลูกช้างเข้าคอกที่เตรียมไว้ สถานที่ที่ฝึกสอนควรเป็นสถานที่ร่มเย็นและใกล้น้ำ เพราะ จะต้องให้ลูกช้างฝึกอาบน้ำด้วย ในระยะ ๑ เดือน ที่ลูกช้างได้รับการฝึกเบื้องต้นนี้ ลูกช้างจะได้รับการสอนให้รู้จัก การใส่ปลอกขาหน้าหรือ "จะแคะ" การมีคนขึ้นขี่หลังการยกเท้าหน้าให้คนขี่ขึ้นลง การเดินไปยังที่ต่าง ๆ โดยมีคนขี่คอคอยบังคับ การอาบน้ำ ฯลฯ ในระหว่างการฝึกนี้ผู้ฝึกจะต้องนำลูกช้างเข้าออกคอกอยู่ตลอดเวลา เพื่อทำความคุ้นเคยกับคนขี่คอ ซึ่ง จะเป็น "ควาญ" ในเวลาต่อไป
การฝึกขั้นสุดท้าย
คือ การฝึกงานด้านทำไม้ซึ่งเป็นการฝึกทีละขั้นให้ลูกช้างรู้จักกับการใส่เครื่องอุปกรณ์ สำหรับใช้ในการชักลาก ไม้ ฝึกชักลากไม้แบบต่าง ๆ ถ้าเป็นลูกช้างตัวผู้ที่มีงาก็ฝึกการยกไม้ด้วยงา ฝึกการทำไม้บนเขา ทำไม้ในลำห้ว ย ฝึกให้ทำงานร่วมกับช้างอื่น ตลอดจนฝึกให้ชินกับเสียงของเครื่องยนต์ที่ใช้ในการทำไม้ การฝึกลูกช้างในการทำไม้นี้ต้องใช้เวลานาน ๓-๔ ปี เพราะ ต้องค่อย ๆ ฝึกทีละน้อย และให้ลากไม้ท่อนเล็ก ๆ ไปพลางก่อน ความจริงการฝึกขั้นสุดท้ายนี้อาจจะใช้เวลาเพียง ๑ หรือ ๒ ปีก็พอ แต่เมื่อฝึกไปแล้วช้างยังตัวเล็กอยู่ ยังใช้ทำงานหนักไม่ได้ จึงทำให้ดูคล้ายกับว่าการฝึกในระยะนี้ต้องใช้เวลานาน

กำลังงานของช้าง   ช้างจะเริ่มทำงานได้เต็มที่ เมื่อมีอายุประมาณ ๒๕ ปี และเมื่ออายุประมาณ ๕๐ ปี ช้างจะมีกำลังถอยลงและจะทำงานเบา ๆ เช่น ลากไม้เล็ก ๆ หรือขนของต่อไปได้จนถึงอายุประมาณ ๖๐ ปี ต่อจากนั้นเจ้าของก็ให้หยุดทำงาน แล้วปล่อยให้กินหญ้าอยู่ ตามลำพัง โดยมีการติดตามดูแลบ้างเป็นบางครั้งบางคราว กำลังความเข้มแข็งของช้างเมื่อนำมาเปรียบเทียบกับมนุษย์ โดยเปรียบ เทียบจากหน่ายน้ำหนักที่เท่ากันแล้ว ช้างอ่อนแอกว่ามนุษย์ถึง ๑๐ เปอร์เซนต์ แต่ม้ากลับแข็งแรงกว่ามนุษย์ถึง ๒๕ เปอร์เซนต์ จะเห็น ได้ว่า ช้างนั้นแม้ตัวใหญ่โตก็จริง แต่กำลังที่ใช้ทำงานยังอ่อนแอกว่ามนุษย์เสียอีก ช้างเชือกหนึ่ง ๆ นั้น ลากไม้ครั้งหนึ่ง ๆ ได้มีน้ำหนักไม่เกิน ๒ ตัน
การตกมันของช้าง   โดยปกติช้างที่มีร่างการสมบูรณ์ และมีอายุอยู่ในเกณฑ์ผสมพันธุ์ได้ สามารถตกมันได้ทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็นช้างตัว ผู้หรือตัวเมีย ดังนั้น อายุของช้างที่อยู่ในเกณฑ์ตกมันอยู่ระหว่าง ๒๐ - ๔๐ ปี ช้างเชือกใดมีอาการตกมัน แสดงว่าช้างเชือกนั้น กำลังมีความสมบูรณ์ที่สุด และกำลังมีความต้องการทางเพศอย่างเต็มที่ โดยต่อมที่ขมับทั้ง ๒ ข้าง จะบวมขึ้นขนาดเท่าไข่ไก่จน เห็นได้ ชัด เมื่อต่อมที่ขมับบวมขึ้นแล้ว รูของต่อมซึ่งมีขนาดโตประมาณ ๐.๕ เซนติเมตร ก็จะเปิดกว้างออก มีน้ำเมือกสีขาวข้นไหลออกมา เราเรียกอาการนี้ว่า "ตกมัน" น้ำเมือกหรือมันที่ไหลออกมานี้ มีกลิ่นเหม็นสาบรุนแรงมาก นอกจากอาการต่อมที่ขมับบวมและมี น้ำมันไหลออกมาแล้ว ถ้าช้างที่ตกมันนั้นเป็นช้างตัวผู้ อวัยวะสืบพันธุ์ของมันจะแข็ง มีน้ำปัสสาวะไหลออกมาอย่างกะ ปริบกะปรอย หรืออาจจะมีน้ำอสุจิไหลออกมาเป็นบางครั้งบางคราวด้วย ในขณะที่ช้างกำลังตกมันนั้น มันจะแสดงอาการดุร้าย และทำร้ายสิ่งที่ขวาง หน้าทุกสิ่งทุกอย่าง นอกจากนั้นมันยังมีความจำเสื่อม มันจึงอาจทำร้ายควาญหรือเจ้าของของมันเองด้วย อาการตกมันนี้ ถ้าเกิดกับช้างพังหรือช้างตัวเมีย จะมีความรุนแรงหรือแสดงอาการดุร้ายน้อยกว่าช้างตัวผู้ อาการตกมันจะเป็นอยู่ประมาณ ๒-๓ สัปดาห์ จึงค่อย ๆ ทุเลาลง

ลักษณะช้างที่ดี   ช้างก็เหมือนมนุษย์ ย่อมมีลักษณะที่มองดูสวยงามหรือไม่สวยงาม ช้างที่มีลักษณะดี ต้องมีรูปร่างใหญ่โต แข็งแรง ศีรษะ โต แก้มเต็ม หน้าผากกว้าง มีดวงตาแจ่มใส มีขาแข็งแรง เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ลักษณะของหลังสูงตรงกลางเล็กน้อย ลาดไปทาง หางอย่างสม่ำเสมอลักษณะของหลังเช่นนี้เรียกว่า "แปก้านกล้วย" ถือกันว่าเป็นลักษณะของช้างดีที่สุด เวลายืนศีรษะจะเชิดขึ้นมอง ดูสง่า ถ้าเป็นช้างงาต้องมีงาใหญ่แข็งแรง และยื่นขนานคู่กันออกมา ไม่บิดหรือถ่างห่างจากกันมากเกินไป ลักษณะของชาย ใบหูควรเรียบไม่ฉีกขาด การสังเกตดูช้างว่ามีสุขภาพดีหรือไม่นั้น มีข้อสังเกตอย่างง่าย ๆ คือ ช้างนั้นจะยืนแกว่งงวงแล ะพับหูไปมา อยู่เสมอ และเดินหาหญ้าหรืออาหารอื่นกินอยู่ตลอดเวลา ที่เล็บเท้าต้องมีเหงื่อซึมออกมาจากโคนเล็บ ซึ่งมองเห็นได้ง่ายจา กรอยเปียกของฝุ่นที่เกาะเท้าช้าง ทั้งนี้เนื่องจากช้างไม่มีต่อมเหงื่อที่ผิวหนังเหมือนมนุษย์เรา ฉะนั้น มันจึงใช้โคนเล็บเป็ นที่ระบายเหงื่อ หรือ ระบายความร้อนออกจากร่างกาย
ช้างเผือก   คำว่า ช้างเผือก คำว่า ช้างเผือก เป็นคำสามัญที่คนทั่วไปเรียกช้าง ซึ่งมีผิวหนังเป็นสีชมพูแกมเทา อันเป็นสีที่ผิด แปลกไปจากสีของผิวหนังช้างธรรมดา (ปกติเป็นสีเทาแกมดำ) โดยไม่คำนึงถึงลักษณะอื่น ๆ ประกอบด้วย ฉะนั้น คำว่าช้างเผือกตามความ หมายที่เราเข้าใจกันจึงอาจจะเป็นทั้งช้างซึ่งมีมงคลลักษณะครบหรือไม่ครบก็ได้ เพื่อมิให้เกิดความสับสนในเรื่อง นี้ ทางราชการจึงได้กำหนดศัพท์ที่ใช้เรียกชื่อช้างซึ่งมีลักษณะพิเศษขึ้นใหม่ ตามพระราชบัญญัติรักษาช้างป่า พุทธศักราช ๒๔๖๕ (ราช กิจจานุเบกษา เล่ม ๓๘ หน้า ๗๕ วันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๔๖๔) มาตรา ๔ โดยระบุไว้ว่า "ช้างสำคัญ" ให้พึงเข้าใจว่า ช้างที่มีมงคลลักษณะ ๗ ประการ คือ ตาขาว เพดานขาว เล็บขาว ขน ขาว พื้นหนังขาว (หรือสีคล้ายหม้อใหม่) ขนหางยาว อัณฑะโกศขาว (หรือสีคล้ายหม้ อใหม่) ส่วน "ช้างสีประหลาด ให้พึงเข้าใจว่า ช้างที่มีมงคลลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดใน ๗ อย่าง ที่กล่าวไว้ในเรื่องช้างสำคัญจากความ หมายตามมาตรา ๔ แห่งพระราชบัญญัติฉบับนี้ ชี้ให้เห็นชัดว่า "ช้างสำคัญ" คือ ช้างเผือกที่มีลักษณะครบถ้วน สำหรับช้าง เผือกตามความหมายของคนทั่ว ๆ ไป ซึ่งส่วนใหญ่สังเกตจากลักษณะสีของผิวหนังนั้น อาจไม่ใช่ช้างสำคัญหรือช้างเผือกที่มี ลักษณะครบถ้วนก็ได้ เพราะสีของช้างเป็นแต่เพียงมงคลลักษณะข้อ ๑ ในจำนวนมงคลลักษณะ ๗ ข้อ ซึ่งเข้าเกณฑ์ที่เรียกว่า "ช้างสีประหลาด" เท่า นั้น ดังนั้น ตามพระราชบัญญัติฉบับนี้ จึงไม่ใช้คำว่า "ช้างเผือก" เพราะเกรงว่าจะเข้าใจสับสนกัน
ลักษณะสำคัญของช้างเผือก
เป็นช้างพลายรูปงาม งาขวา - ซ้ายเรียวงาม กายสีดอกบัวแดง ขนตัวขุมละสองเส้น ขนโขมด สีน้ำผึ้งโปร่ง ขนบรรทัดหลังสีน้ำ ผึ้งโปร่งเจือแดง ขนหูสีขาว ขนหางสีน้ำผึ้งเจือแดงแก่ ตาขาวเจือเหลือง เพดานปากขาวเจือชมพู อัณฑะโกศขาวเจือชมพู เล็บขาว เจือเหลืองอ่อน หูและหางงามพร้อม เสียงเป็นศัพท์แตรงอน

โรคของช้าง   แม้ว่าช้างจะมีรูปร่างใหญ่โต แม้ว่าช้างจะมีรูปร่างใหญ่โต แต่ก็อาจเป็นโรคได้ เช่นเดียวกับสัตว์อื่น ช้างที่ ถูกกักขังและอยู่ใกล้ชิดสัตว์เลี้ยงอื่น ๆ มีโอกาสติดโรคจากสัตว์เลี้ยงได้ง่าย ส่วนช้างที่ทำงานในป่า มักจะเกิดเป็นฝี และโรคผิวหนังพุพองกันมาก ฝีอาจเกิดขึ้นได้ง่ายจากการถูกหนามทิ่มตำผิวหนัง แล้วเกิดเป็นหนองบวมพองขึ้นมา ผิวหนัง ที่พุพองเป็นตุ่ม นั้น ส่วนใหญ่เกิดจากแมลงวันป่าชนิดหนึ่ง มาไข่ไว้ตามรูขนของช้าง เมื่อไข่ของแมลงวันกลายเป็นตัวอ่อน ตัวอ่อนจะเข้า ไปอาศัยในขุมขน แล้วดูดเลือดช้างกินเป็นอาหาร ช้างที่เป็นโรคนี้จะสังเกตเห็นผิวหนังเป็นตุ่มมีหนอง เมื่อแกะตุ่มออกจะพบตัวหนองกลม ๆ ขนาดเท่า เมล็ดถั่วเขียวฝังตัวอยู่ เมื่อตัวหนอนแก่ก็จะกลายเป็นแมลงวันป่ามารบกวนช้างอีก แล้วทิ้งคราบไว้ในรูขนที่มัน อาศัยอยู่ ทำให้ผิวหนังเกิดอักเสบเป็นตุ่มมีหนองขึ้น วิธีป้องกันโรคนี้ที่ดีที่สุด คือ ให้ช้างได้อาบน้ำบ่อย ๆ ชาวบ้านได้ ใช้เครือสะบ้าทุบเป็น ฝอยถูตัวช้างเวลาอาบน้ำ เพื่อฆ่าตัวอ่อนของแมลงวันชนิดนี้ นับว่าได้ผลดีพอสมควร โรคที่ช้างเป็นกันมากอีกชนิด หนึ่ง คือ โรคพยาธิฟิลาเรีย (filaria) โรคนี้เกิดจากยุงในป่า ซึ่งไปกัดสัตว์ที่เป็นโรคนี้มาแล้วมากัดช้าง พยาธิที่ติดมากับแมลงจะเข้าไปใน เส้นโลหิตและเจริญเติบโตในเส้นโลหิตของช้าง แล้วเข้าไปอุดตันในหัวใจ จนทำให้ช้างถึงแก่ความตาย

ข้อมูลจาก//...http://pirun.ku.ac.th/~b521030266/%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%93%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B9%84%E0%B8%9B%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87/%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%A9%E0%B8%93%E0%B8%B0.html

ซาลาแมนเดอร์ (Salamander)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 26 Jul 2012 10:21:00 +0700

สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำที่มีชื่อสลาแมนเดอร์มีอยู่ด้วยกันถึง 500 ชนิด มีทุกขนาดและรูปร่างเลยก็ว่าได้ ตั้งแต่ซาลาแมนเดอร์ยักษ์ของจีน (ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Andrias davidianus) ซึ่งมีความยาวถึง 1.8 เมตร และหนัก 32.5 กิโลกรัม ไปจนถึงชนิดเล็กสุดๆ อย่าง ทอริอุส (Thorius) ด้วยความยาวแค่ 1.3 เซนติเมตร มันเป็นสัตว์บกมีกระดูกสันหลังที่มีขนาดเล็กที่สุด และยังเป็นสัตว์ตัวเล็กที่สุดที่มีตาใช้การได้ดี

จิ้งจกน้ำ (ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Ambystoma mexicanum) เป็นซาลาแมนเดอร์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด เราพบมันได้แค่ในทะเลสาบแห่งหนึ่งของประเทศแมกซิโกเท่านั้น ณ จุดหนึ่งของกระบวนการวิวัฒนาการ จิ้งจกน้ำหยุดการพัฒนาไปสู่ตัวเต็มวัย และปัจจุบันมันใช้ชีวิตเกือบทั้งหมดอยู่ใต้น้ำในรูปแบบของลูกอ๊อดยักษ์ ยังไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าทำไมจิ้งจกน้ำเลือกที่จะก้าวถอยหลังกลับไป บางทีมันอาจถูกกระตุ้นจากสภาพแวดล้อมรอบๆ ทะเลสาบที่โหดร้ายมากขึ้น แต่ประเด็นนั้นเหมือนจะไม่ได้สร้างความหนักใจให้กับซาลาแมนเดอร์ชนิดอื่นๆ ที่อาศัยอยู่ตรงนั้นเลย ในบางโอกาส มันจะเติบโตขึ้นจนดูคล้ายกับซาลาแมนเดอร์เสือที่โตเต็มวัย (ซึ่งเราสามารถกระตุ้นให้เกิดขึ้นได้ด้วยการฉีดฮอร์โมนเข้าไปในตัวมัน) ในปัจจุบัน ร้อยละ 99 ของจิ้งจกน้ำบนโลกถูกเลี้ยงไว้ในที่เพาะเลี้ยง ส่วนใหญ่จะเป็นลูกหลานของจิ้งจกน้ำหกตัวแรกที่เดินทางมาถึงห้องทดลองของนักสัตววิทยาชาวฝรั่งเศสที่ชื่อ ออกุสต์ ดูเมคริล ในกรุงปารีสเมื่อปี 1863

ซาลาแมนเดอร์เป็นสัตว์ที่อยู่ติดบ้านมาก ตลอดทั้งชีวิตมันจะเดินทางไปไกลจากสถานที่เกิดไม่เกิน 1.6 กิโลเมตร พฤติกรรมดังกล่าวนำมาซึ่งอันตรายถึงตายเมื่ออุณหภูมิเปลี่ยนแปลงไป ซาลาแมนเดอร์จำนวนมากตายลงเมื่อฤดูหนาวได้เข้ามาถึง

แต่ก็ยังมีซาลาแมนเดอร์ชนิดหนึ่งที่สามารถแก้ปัญหาข้างต้นได้ ด้วยการผลิตสารต่อต้านการแข็งตัวก่อนที่จะจำศีล ซาลาแมนเดอร์ไซบีเรีย (ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ Hynobias keyserlingii) สามารถอยู่รอดได้ที่อุณหภูมิต่ำกว่า -50 องศาเซลเซียส มันสามารถอยู่ในสภาพที่ถูกแช่แข็งได้นานหลายปี บางตัวอาจจะยังหลับอยู่ตั้งแต่ยุคน้ำแข็งยุคสุดท้ายสิ้นสุดลงเมื่อ 10,000 ปีก่อนก็เป็นได้

ความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับซาลาแมนเดอร์ที่คงทนที่สุดคือ มันสามารถอาศัยอยู่ในกองไฟ และสามารถพ่นไฟได้ด้วยสารที่หลั่งออกมาทางผิวหนังของมัน (แร่ใยหินแต่เดิมเรียกกันว่า “ขนของซาลาแมนเดอร์”) ไม่มีใครรู้ว่าความเชื่อดังกล่าวมีที่มาที่ไปอย่างไรและทำไมจึงเป็นเช่นนั้น แต่พวกมันก็มีอุปนิสัยที่เป็นอันตรายถึงชีวิตอยู่เหมือนกัน นั่นคือ การนอนหลับท่ามกลางกองฟืนชื้นๆ

นิวต์ (Newt) เป็นซาลาแมนเดอร์ที่ต้องกลับลงไปในน้ำเพื่อผสมพันธุ์ มันเป็นสัตว์ที่มีกระดูกสันหลังชนิดเดียวที่สามารถงอกชิ้นส่วนใหญ่ๆ ของร่างกายขึ้นมาใหม่ได้ เช่น ขา ไขสันหลัง หัวใจ ขากรรไกร หาง และ แม้แต่ดวงตา

เซลล์ของนิวต์สามารถย้อนกระบวนการเติบโตได้ใหม่ ในระหว่างกำลังซ่อมแซมส่วนที่ถูกทำลาย เซลล์จะย้อนกลับไปยังการทำงานในระยะแรกเริ่ม และกลายสภาพไปเป็นก้อนเนื้อที่ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างที่เรียกว่า บลาสทีมา (blastema) ซึ่งขาหรือเนื้อเยื่อจะเจริญเติบโตจากตรงนี้ ถ้าเราเคลื่อนย้ายบลาสทีมาไปยังส่วนอื่นๆ ในร่างกายของซาลาแมนเดอร์ ชิ้นส่วนที่ขาดหายไปจะงอกออกมาจากตรงนั้นแทน

เรายังไม่เข้าใจว่าเซลล์ของซาลาแมนเดอร์รู้ได้อย่างไรว่าต้องสร้างสิ่งใดขึ้นมา แต่ก็ได้มีการศึกษาซาลาแมนเดอร์อย่างจริงจังเพื่อดูว่าจะกระตุ้นการสร้างเนื้อเยื่อของมนุษย์ขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่ นอกจากนี้ เนื่องจากเนื้อร้ายก็ดูเหมือนจะเติบโตในแบบที่คล้ายคลึงกันมาก (การฉีดเนื้อเยื่อมะเร็งเข้าไปในนิวต์ทำให้เกิดขางอกขึ้นมาใหม่ได้เช่นกัน) มันจึงอาจเก็บซ่อนเงื่อนงำที่สำคัญบางอย่างในการต่อสู้กับโรคมะเร็งเอาไว้ก็ได้

เต่าอัลลิเกเตอร์แสนปปิ้ง (Macrochelys temminckii)

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 26 Jul 2012 10:18:00 +0700

เต่าอัลลิเกเตอร์แสนปปิ้ง (Macrochelys temminckii) ถูกจัดว่าเป็นเต่าน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุด ในทวีปอเมริกาเหนือ

มี รายงานที่ไม่เป็นทางการว่าเคยมีการค้นพบเจ้าอลิเกเตอร์ที่มีน้ำหนักถึง 403 ปอนด์ (ประมาณ 183 กิโลกรัม) ในแม่น้ำ Neosho ที่ Kansas ในปี ค.ศ. 1937 (พ.ศ.2480)แต่เต่าอลิเกเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดอย่างแท้ที่ได้ถูกบันทึกไว้มี น้ำหนักถึง 236 ปอนด์ (ประมาณ 107 กิโลกรัม) อยู่ที่ Brookfield Zoo สวนสัตว์ใน Chicago, Illinois พวกมันโดยทั่วไปไม่เติบโตได้ใหญ่แบบมโหฬารทุกตัว. ขนาดโตเต็มวัยโดยเฉลี่ยคือรอบ 26 นิ้ว (ุ 65 เซนติเมตร) วัดจากกระดองกับน้ำหนักประมาณ 175 ปอนด์ (ประมาณ 80 กิโลกรัม) เพศผู้จะใหญ่กว่าเพศเมีย

การเลี้ยงเต่าอลิเกเตอร์ ผู้เลี้ยงต้องมีประสบการณ์สูง มีวิธีการจับที่ถูกต้อง เพราะแรงกัดของพวกมันสามารถเสกนิ้วของเจ้าของให้หายไปได้อย่างง่ายดาย กฎหมายของบางรัฐในสหรัฐอเมริกา (เช่น รัฐแคลิฟอเนียร์) ระบุไว้ว่า ห้ามนำเจ้าอลิเกเตอร์มาเป็นสัตว์เลี้ยงในบ้าน ก็เพราะมาจากแรงกัดจากขากรรไกรอันมหาศาลนั่นเอง

อาหารของเต่าชนิดนี้ กินอาหารประเภทเนื้อทุกประเภท ทั้งกินซาก ทั้งล่อเหยื่อที่เป็นปลามาเข้าปาก แต่มันก็ไม่เก่งขนาดกินถนน กินเครื่องตรวจซีทีเอกซ์ ต้นยางหรือกินวัสดุอื่นๆที่สิ่งมีชีวิตที่ดีไม่ควรกินเข้าไป

การ ล่อเหยื่อของเต่าชนิดนี้ นับว่ามีความเป็นอมตะมาก ดัดแปลง อดอป อแดป แอพพลายได้จนถึงปัจจุบันทีเดียว มันจะอ้าปากโชว์ลิ้นหนอนสีชมพูของมัน และปล่อยให้ลิ้นแกว่งไกวในกระแสน้ำ นัยว่าสร้างวิสัยทัศน์ให้ปลาเล็กคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีขึ้นจากเหยื่อชิ้นน้อย เมื่อเจ้าปลาตายใจ ว่ายเข้ามาใกล้ เพราะหลงคารมหวานของเต่าโบราณกระดองเหลี่ยมๆตัวนี้ เจ้าเต่าก็จะงับลงมาอย่างรวดเร็ว ผลก็คือถ้าปลาไม่ตายทันที ก็ต้องดิ้นทุรนทุราย เพราะแรงกัดที่ว่ากันว่า แรงเป็นอันดับ 3 ของโลก เมื่อเทียบขนาดแบบปอนด์ต่อปอนด์ทีเดียว (ฉลามขาวและไฮยีนาเป็นสัตว์อีก 2 ชนิดที่มีแรงกัดจากขากรรไกรที่แรงกว่า) และมันยังมีจงอยปากที่คมกริบเหมือนปากนกแก้วอีกด้วย จิกลงเนื้อเหยื่อเมื่อไหร่ ก็ยากจะดิ้นหลุดล่ะครับ เมื่อปลาเล็กติดกับ เข้าไปกู้ยืมกองทุน เอ้ยย เข้าไปในปากของมัน แน่นอน มันไม่มีโอกาสกลับไปบอกพวกพ้องปลาเล็กอื่นๆ จึงมักมีปลาเล็กหน้าใหม่ที่หลงคารมเต่าอัลลิเกเตอร์อยู่เรื่อยๆ ทำให้มันโตได้จนเป็นเต่าน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดชนิดหนึ่งในโลกนั่นแหละครับ

กระดองเต่าชนิดนี้ออกเหลี่ยมๆ แหลมๆ เป็นกระดองแข็ง มองละม้ายหลังจรเข้ จึงเป็นที่มาของชื่อสามัญ อัลลิเกเตอร์แสนปปิ้งนั่นเอง

การ เลี้ยงก็แค่เอาไว้ในอ่างน้ำพลาสติก ยาวกว่าตัวมันสามสี่เท่า น้ำท่วมหลัง เท่านี้เจ้าเต่าก็นอนดูดาว ท้องติดอ่างได้อย่างสบายใจ เพราะมันไม่ใช่เต่าที่แอคทีฟอะไร มักจะนอนรอเหยื่อซะมากกว่า การสังเกตุว่ามันหิวก็ทำได้ง่ายๆ ถ้ามันนอนอ้าปากในน้ำ นั่นแหละครับ หิวแล้ว
ส่วนมากผมโยนปลานิลหั่นให้กินสองวันครั้ง เพื่อให้เวลามันย่อยอาหาร ถ้าให้ทุกวันบางวันมันก็ไม่กิน น้ำเน่าเร็วอีกต่างหาก เต่ามันก็รู้จักอิ่มรู้จักพอเหมือนกันแหละครับ ตรงนี้ที่มันยังถือว่าเป็นเต่าที่มีคุณธรรมอยู่บ้างแหละคร้าบ

วิธีจับเต่าในกลุ่มนี้อย่างถูกวิธี ดังรูป..

รูปน่ารักๆๆ

10 อันดับงูทีไม่ควรเลือกเลี้ยง

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 26 Jul 2012 10:04:00 +0700

10 อันดับงูทีไม่ควรเลือกเลี้ยง
ครั้งนี้เราจะลองมาจัดอันดับ งูที่ไม่ควรเลือกเลี้ยง ซึ่งออกตัวไว้ก่อนว่า เป็นความนิยมของต่างประเทศ ซึ่งอาจจะไม่ตรง กับนิสัยหรือความนิยมของ นักเลี้ยงงูในประเทศไทยเรา เพราะงูบางชนิดอาจจะหายาก หรือไม่มีขายในบ้านเรา การพิจารณาความไม่น่าเลี้ยง หรือ งูที่ไม่ควรนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงในบ้านเรา ก็ใช้วิธีคิดพิจารณา คล้ายๆกับ งูที่น่าเลี้ยงนั่นแหล่ะ มีอยู่ 4 ประการคือ 1.นิสัย(ถ้าดู ก้าวร้าว เดาใจไม่ได้ ควรถอยห่างไปเลย) 2.ขนาด (ใหญ่แค่ไหน กินเราได้ไม๊ หรือเล็กจนแทบจะหาไม่เจอ) 3.อาหารที่ใช้เลี้ยง (เลี้ยงด้วยอะไร มีขายตามท้องตลาด หรือไม่เกินความสามารถ ที่เราจะหาอาหารให้มันได้) 4.เหมาะกับสภาพแวดล้อม (ในบ้านเรา และสามารถจะสถานที่ที่อิงธรรมชาติให้มันได้) เมื่อพิจารณาจากเกณฑ์ ที่ได้ตีกรอบไว้เลี้ยง ก็ได้รายชื่อ 10 อันดับ ผู้เข้ารอบดังนี้

อันดับที่ 1งูพิษทุกชนิด งูพิษไม่เหมาะที่จะนำมาเป็นสัตว์เลี้ยง เช่น งูเห่า งูจงอาง งูกะปะ งูหางกระดิ่ง และงูตระกูล Vipers เพราะจากรายงาน การถูกทำร้ายโดยงูพิษส่วนใหญ่ ของประเทศอเมริกา มาจากงูพิษที่เลี้ยงไว้โดย ขาดการระมัดระวังในการป้องกัน ทำให้เกิดความเสี่ยงสูง เนื่องจากงูที่กล่าวถึงนั้น มีความปราดเปรียวสูง สามารถพ่นพิษได้ในระยะไกล ๆ และโจมตีเยื่อโดยการพุ่งฉก ด้วยความเร็วสูง เช่น งู Gaboon Viper และพิษทำร้ายรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิต ถ้าผู้ที่คิดจะเลี้ยงงูประเภทนี้ ควรเพิ่มความระมัดระวังมาก เป็นสองเท่า ของการเลี้ยงงูไม่มีพิษ ดังนั้นwebงูๆปลาๆ ของเราไม่ขอแนะนำ ให้เลี้ยง และจัดให้เป็นงูไม่น่าเลี้ยง อันดับหนึ่ง

อันดับที่ 2 งูป่าทุกชนิด งูป่า มีสัญชาติญาณการใช้ชีวิตในธรรมชาติ จึงยากที่จะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ในที่เลี้ยง หลายตัวมักตาย ไม่ยอมกินอาหาร ไม่เชื่อง ก้าวร้าว เนื่องจากความเครียดของงู อีกทั้ง ยังอาจมีโรคต่าง ๆ ติดตัวมาที่สำคัญยังเป็นการทำลายระบบนิเวศน์และสิ่งแวดล้อม จึงมักมีกลุ่มอนุรักษ์นิยมต่อต้านการนำสัตว์ป่ามาเลี้ยง เพราะฉะนั้น ก่อนที่นักเลี้ยงงูนำหาซื้องูมาเลี้ยง ควรตรวจสอบว่า เป็นงูที่มาจากแหล่งเพาะเลี้ยง หรือจากป่า!

อันดับที่ 3 งูเหลือม (Reticulated Python) เนื่องจากงูเหลือม เป็นงูที่ยาวที่สุดในโลก อาจมีลำตัวยาวถึง 33 ฟุต ในด้านอุปนิสัย ถึงแม้ว่าจะดูภายนอกสงบนิ่ง เชื่อง แต่ความจริงแล้ว มันเจ้าอารมณ์ ฉุนเฉียวง่าย และดุร้าย อย่างที่เราคาดไม่ถึงเลยทีเดียว ด้วยพละกำลังที่มาก เลี้ยงให้เชื่องยาก งูเหลือมสามารถกินสัตว์ใหญ่ๆได้ ด้วยแรงบีบรัดมหาศาล ไม่เว้นแม้กระทั่งมนุษย์ถ้าสบโอกาส จึงไม่เหมาะอย่างยิ่งกับมือใหม่หัดเลี้ยง

อันดับที่ 4 งูหลาม (Burmese Python) งูหลาม เป็นงูที่มีสีและลวดลายที่สวยงาม ไม่ว่าจะเป็นงูหลามธรรมดา หรืองูหลามทอง จัดว่าเป็นงูที่เลี้ยงง่าย กินง่าย เชื่องและเพาะพันธุ์ง่าย ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นข้อดี และทำให้ผู้เริ่มเลี้ยงงู มักจะเลือกมันเป็นงูตัวแรกเสมอ แต่ว่ามันจะน่ารัก ในสายตาของคุณอยู่ประมาณ 2-3 ปีแรก ด้วยความยาว 2-3 ฟุต แต่หลังจากนั้นภายใน 5 ปี มันจะมีโอกาสยาวได้ถึง 15 ฟุต น้ำหนักเกือบ 100 กิโลกรัม เพราะมันกินอาหารแบบไม่หยุดให้ ก็ไม่เลิกกิน ดังนั้นอย่าเผลอปล่อยหมาแมวผ่านไปใกล้ นอกจากนี้ อายุยังยืนยาวกว่า 20 ปี ในด้านสถานที่เลี้ยง ถ้าคุณอยู่ในคอนโด หรือห้องแคบ ๆ อย่าได้คิดเอาไปเลี้ยงเชียว

อันดับที่ 5 งูอนาคอนด้า (Anaconda) อนาคอนด้า เป็นงูที่ใหญ่ที่สุดโลก แต่ไม่ยาวที่สุด (เรื่องยาวต้องยกให้พี่เหลือมเค้า) ด้วยความยาวกว่า 30 ฟุต หนักกว่า 150 กิโลกรัม ทำให้มันเป็นงูที่ไม่น่าจะนำมาเป็นสัตว์เลี้ยง ประกอบกับอุปนิสัยที่มักอาศัยอยู่ในน้ำ มันมีความเร็ว และคล่องตัวเมื่อเทียบกับความใหญ่โด ในเวลาล่าเหยื่อ ว่ายน้ำและดำน้ำเก่ง อนาคอนดาจะใช้การรัดเหยื่อ จนเหยื่อสำลักอากาศ ไม่สามารถหายใจได้ และขาดอากาศหายใจในที่สุด โดยเฉพาะถ้ามันโตเต็มที่ มันสามารถกินจระเข้หรือเสือจากัวร์ได้ จึงไม่เหมาะที่จะนำมาเลี้ยง เพราะมีอันตรายสูง

อันดับที่ 6 งูเขียว (Rough green snake) เป็นงูที่มีรูปร่างเรียวยาว สวยงามด้วยสีเขียวสด หัวเล็กเรียว แหลม นัยย์ตากลม เกล็ดสากเป็นกระดูก ทำให้ขรุขระ อาศัยอยู่ตามพุ่มไม้หนา เตี้ยๆ ใกล้แหล่งน้ำและลำธาร และชอบพื้นที่ๆมีสีเขียว แต่เป็นงูที่เลี้ยงยาก ค่อนข้าง ใช้ความละเอียดอ่อน ในการเลี้ยง มักจะตายในที่สุด ในระยะเวลาไม่กี่เดือน เนื่องจากมันกินอาหาร แตกต่างจากงูทั่วไปอย่างสิ้นเชิง โดยอาหารที่มันชอบคือ ตั๊กแตน แมงมุม จิ้งหรีด และหนอนผีเสื้อ

อันดับที่ 7 งูจมูกหมู (Hog-Nose Snakes) เป็นงูที่มีขนาดความยาวโดยทั่วไปไม่เกิน 2 ฟุต ลักษณะลำตัวอ้วนสั้น ปลายจมูกเชิด และตัดคล้าย จมูกหมู มักจะพองตัวและส่งเสียงขู่ และแผ่แม่เบี้ยที่คอ คล้ายงูเห่า เมื่อถูกคุกคามจากศัตรู แต่เมื่อขู่ศัตรูไม่สำเร็จก็จะแกล้งตาย โดยการม้วนหงายท้อง แน่นิ่งได้เป็นเวลานาน ๆ ถ้าจำเป็น จนกว่าจะปลอดภัย และอาหารที่ชอบมากคือคางคก จัดอยู่ในประเภทงูพิษ ถึงแม้ว่าพิษนั้น จะไม่เป็นอันตรายต่อคน

อันดับที่ 8 งูน้ำ (Water snakes) งูน้ำเป็นงูค่อนข้างสกปรกและก้าวร้าว เมื่อนำมาอยู่ในที่เลี้ยง หรือในตู้กระจก เพราะมันจะถ่ายของเสียออกมา ทำให้น้ำสกปรกง่าย โดยในธรรมชาติ งูชนิดนี้มักจะพลางตัวหรือหลบซ่อนตามกอไม้ หรือพันธุ์ไม้น้ำเพื่อล่าเยื่อ แต่ถ้าในที่เลี้ยง ที่ไม่เหมาะสม จะทำให้งูเครียด หงุดหงิดง่าย ดังนั้น เรื่องสถานที่เลี้ยงจึงสำคัญมากกับงูน้ำ

อันดับที่ 9 งู Ringneck Snakes (Diadophis punctatus) เป็นงูเขนาดเล็กมาก ที่มีแถบสีเหลืองหรือแดงรอบคอ ทำให้มีความ สวยงาม ไปอีกแบบหนึ่ง แต่ด้วยอุปนิสัย ขนาดของตัว และการหากินของมัน ที่มักจะหากินตามโพรงดิน ใต้ดิน ใต้กองไม้ ขอนไม้ในป่า ทำให้ไม่เหมาะกับการ นำมาเลี้ยงในตู้ และอาหารที่ชอบก็คือ ไส้เดือน บุ้ง ทาก ทำให้ยุ่งยากในการเลี้ยง

อันดับที่ 10 งู Racer Snakes (Coluber) เป็นงูที่มีความเร็วสูง คล่องตัว ปราดเปรียว ต้องการที่กว้าง ๆ มีอยู่หลายสายพันธุ์ เป็นงูขนาดเล็ก พบได้ตามอเมริกาเหนือ ยุโรป แอฟริกา เอเชีย ชอบอยู่ในที่แห้งและอบอุ่น นิสัยหงุดหงิดและก้าวร้าว ถึงแม้ว่าจะไม่ทำอันตรายต่อคน แต่ก็มีความยุ่งยากในเรื่องอาหารการกิน เพราะอาหารที่มันชอบ เป็นพวกสัตว์เลื้อยคลาน หนู หรืองูที่มีขนาดเล็กกว่า จาก http://www.2snake2fish.com/content/10worstsnake.html

เครย์ฟิช..ล็อบสเตอร์น้ำจืด

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 26 Jul 2012 09:51:00 +0700

เครย์ฟิช..ล็อบสเตอร์น้ำจืด

ถิ่นกำเนิดใน ทวีปอเมริกาเหนือ ทวีปยุโรป ออสเตรเลีย และ เอเชียตะวันออก มีสีสันที่หลากหลาย เช่น สีฟ้า น้ำเงิน น้ำเงินเข้ม ขาว ส้ม และ แดงเข้ม ในบ้านเรา วัยรุ่นนิยมนำมาเลี้ยงในตู้ปลา เลี้ยงกันมานานแล้วไม่ต่ำกว่า 20 ปีในชื่อของกุ้งแดง หรือ กุ้งญี่ปุ่น เรียกชื่อต่างกันไปตามสี เช่น กุ้งฟ้า ไบร์ทออเรนจ์ อิเล็คทริคบลู สโนว์ไวท์ เรนโบว์ ม้าลาย หรือ ซีบร้า ราคาในท้องตลาดมีตั้งแต่ 300-2,000 บาท ต่อตัว แต่ถ้าซื้อไปเลี้ยงเป็นคู่ โดยเฉพาะกุ้งเครย์ฟิชสีน้ำเงินจำหน่ายคู่ละ 3,500บาท เพราะสีน้ำเงินเป็นสีที่นิยมและหายากในขณะนี้

แอกโซลอเติล Axolotl หรือ จิ้งจอกน้ำ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 24 Jul 2012 10:32:00 +0700

Axolotl
Axolotl หรือ จิ้งจอกน้ำ
สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำในอันดับซาลาแมนเดอร์ มีพู่เหงือกเป็นอวัยวะช่วยหายใจติดตัวมาตั้งแต่ฟักออกจากไข่ โดยที่ไม่หายไป และไม่พัฒนาเป็นตัวโตเต็มวัย ถึงแม้จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ แตกต่างสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกอื่น เช่น กบหรือซาลาแมนเดอร์ชนิดอื่น สาเหตุเกิดจากหลายทฤษฎีด้วยกัน เช่น

1. ขาดฮอร์โมนจากต่อมไทรอยด์ เพราะอาศัยในน้ำที่มีระดับไอโอดีนต่ำ
2. อาศัยอยู่ในน้ำที่เย็นเกินไป และส่งผลกระทบต่อฮอร์โมน
3. เป็นลักษณะการปรับตัวเพื่ออาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลาเพื่อความปลอดภัย เนื่องจากพื้นที่อยู่อาศัยเป็นทะเลสาบที่ล้อมรอบด้วยพื้นดิน

สิ่งมหัศจรรย์ของแอกโซโลตล์ คือ เมื่ออวัยวะของร่างกายขาดหายไปจะสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ ทั้งอวัยวะภายนอกหรืออวัยวะสำคัญภายในร่างกาย เช่น หัวใจ ปอดสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำในอันดับซาลาแมนเดอร์ มีพู่เหงือกเป็นอวัยวะช่วยหายใจติดตัวมาตั้งแต่ฟักออกจากไข่ โดยที่ไม่หายไป และไม่พัฒนาเป็นตัวโตเต็มวัย ถึงแม้จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ แตกต่างสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกอื่น เช่น กบหรือซาลาแมนเดอร์ชนิดอื่น สาเหตุเกิดจากหลายทฤษฎีด้วยกัน เช่น

1. ขาดฮอร์โมนจากต่อมไทรอยด์ เพราะอาศัยในน้ำที่มีระดับไอโอดีนต่ำ
2. อาศัยอยู่ในน้ำที่เย็นเกินไป และส่งผลกระทบต่อฮอร์โมน
3. เป็นลักษณะการปรับตัวเพื่ออาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลาเพื่อความปลอดภัย เนื่องจากพื้นที่อยู่อาศัยเป็นทะเลสาบที่ล้อมรอบด้วยพื้นดิน

สิ่งมหัศจรรย์ของแอกโซโลตล์ คือ เมื่ออวัยวะของร่างกายขาดหายไปจะสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ ทั้งอวัยวะภายนอกหรืออวัยวะสำคัญภายในร่างกาย เช่น หัวใจ ปอด
Axolotl
สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำในอันดับซาลาแมนเดอร์ มีพู่เหงือกเป็นอวัยวะช่วยหายใจติดตัวมาตั้งแต่ฟักออกจากไข่ โดยที่ไม่หายไป และไม่พัฒนาเป็นตัวโตเต็มวัย ถึงแม้จะเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ แตกต่างสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำจำพวกอื่น เช่น กบหรือซาลาแมนเดอร์ชนิดอื่น สาเหตุเกิดจากหลายทฤษฎีด้วยกัน เช่น

1. ขาดฮอร์โมนจากต่อมไทรอยด์ เพราะอาศัยในน้ำที่มีระดับไอโอดีนต่ำ
2. อาศัยอยู่ในน้ำที่เย็นเกินไป และส่งผลกระทบต่อฮอร์โมน
3. เป็นลักษณะการปรับตัวเพื่ออาศัยอยู่ในน้ำตลอดเวลาเพื่อความปลอดภัย เนื่องจากพื้นที่อยู่อาศัยเป็นทะเลสาบที่ล้อมรอบด้วยพื้นดิน

สิ่งมหัศจรรย์ของแอกโซโลตล์ คือ เมื่ออวัยวะของร่างกายขาดหายไปจะสามารถซ่อมแซมตัวเองได้ ทั้งอวัยวะภายนอกหรืออวัยวะสำคัญภายในร่างกาย เช่น หัวใจ ปอด

ข้อมูลจาก http://www.chiangraifocus.com

มาเลี้ยงนกเค้าแคระ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 24 Jul 2012 10:25:00 +0700

นกเค้าแคระ Glaucidium brodiei (collared owlet) เป็นนกเค้าที่มีขนาดเล็กที่สุดในประเทศไทย มีความยาวจากปลายปากจรดปลายหางเพียง 15 เซ็นติเมตรเท่านั้น และมีสีสันลวดลายกลมกลืนไปกับกิ่งไม้ทำให้สังเกตเห็นตัวได้ค่อนข้างยาก

นก เค้าแคระมีรูปร่างน่ารักน่ากอดเพราะมีลำตัวอวบอัด มีขนหนานุ่มปกคลุมอย่างหนาแน่น บริเวณคอก็มีขนอยู่อย่างหนาแน่นทำให้ดูเหมือนหัวอยู่ติดกับตัวโดยไม่มีคอ และมีหัวที่กลมโต หน้าแบน ตากลมโตสีเหลืองอยู่ด้านหน้าของใบหน้า ปากสั้นและปากบนโค้งงุ้มแหลมลงมาใช้สำหรับฉีกเหยื่อเป็นชิ้นๆ มีขนเส้นเล็กๆคล้ายหนวดแมวอยู่รอบๆโคนปากทำหน้าที่เป็นเรดาห์นำทาง มีปีกกว้างแต่ปลายปีกมน ขนหางยาวกว่านกเค้าอื่นๆ มีขาสั้นแต่เข็งแรงสีเหลืองนิ้วเท้าค่อนข้างใหญ่และแข็งแรง มีนิ้วเท้าสี่นิ้วเวลาเกาะกิ่งจะอยู่ด้านหน้า2ด้านหลัง2นิ้ว เล็บสีดำ
นก เค้าแคระทั้ง 2 เพศมีลักษณะและสีสันเหมือนกัน เมื่อมองจากด้านหลังนกเค้าแคระจะมีสีน้ำตาลเข้มสลับสีน้ำตาลอ่อนเป็นลายขวาง ขนหางก็สีสลับแบบนี้ดูเป็นบั้งๆ ด้านหน้ามีสีขาวและมีลายสีน้ำตาล หัวสีน้ำตาลมีลายจุดเล็กๆสีอ่อนเต็มไปหมด ด้านหลังของหัวนกเค้าแคระ จะมีเส้นสีเข้มพาดเป็นลักษณะเหมือนหน้าของนกเค้าทำให้ดูเหมือนกับว่าเป็น หน้าอีกหน้าหนึ่ง ช่วยหลอกตาศัตรูให้คิดว่าหันหน้ามาทางตัวเองได้

นก ตัวเล็กๆเป็นศัตรูกับนกเค้าแคระตัวจิ๋วนี้ เพราะอาหารของนกเค้านอกจากพวก กิ้งก่า หนู สัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก จั๊กจั่น ด้วง และ ตั๊กแตน แล้ว ก็เป็นเหล่านกเล็กๆนี่เอง เมื่อเจอนกเค้าแคระที่ไหน นกเล็กๆจึงมักมารุมกันไล่จนบ่อยครั้งต้องขยับบินหนีไปเรื่อยๆ และไปเกาะซุ่มในกิ่งที่ชิดลำต้นเพื่อหาที่ซ่อนตัว ดักจับนกเล็กๆที่หลงเข้ามา นกเค้าแคระสามารถจับเหยื่อที่มีขนาดตัวพอๆกันหรือโตกว่าเล็กน้อยได้ด้วยกรง เล็บที่แข็งแรง โดยจะหาอาหารในช่วงกลางวันเป็นส่วนใหญ่ หากหากินกลางคืนก็มักเป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวงส่องสว่าง

นก เค้าแคระทำรังวางไข่ในช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม โดยใช้โพรงไม้ธรรมชาติ หรือรังของนกอื่นที่ทำรังในโพรงไม้อย่างเช่นนกโพระดก โดยโพรงอาจเป็นรังเก่า หรืออาจมาจากการแย่งชิงเจ้าของโพรงก็ได้ ในบางครั้งอาจเป็นการฆ่ากินและปล้นชิงบ้านเลยก็เป็นได้ โพรงรังที่เลือกมักอยู่สูงจากพื้นราว2-10เมตร วางไข่ครั้งละ 3-5 ฟอง ลูกนกเค้าแคระจะออกจากไข่ในช่วงต้นฤดูฝนที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์พอดีซึ่งจะ เป็นผลดีต่อการรอดชีวิตของลูกนก เนื่องจากแม่นกเค้าจะกกไข่ตั้งแต่ออกไข่ฟองแรกทันที ในขณะเดียวกันก็จะออกไข่ใบอื่นๆไปด้วย ดังนั้นในแต่ละรังลูกนกเค้าจะมีอายุต่างกันพอสมควร ถ้าอาหารมีไม่พอเพียง ตัวที่ออกมาทีหลังตัวเล็กกว่าก็จะแย่งอาหารพี่ๆไม่ทันและตายไป

นก เค้าแคระเป็นนกเค้าที่พบได้บ่อยที่สุดในบริเวณป่าดงดิบชื้น ตั้งแต่พื้นราบไปจนถึงระดับความสูง 3,050 เมตร จากระดับน้ำทะเล ในประเทศไทยจะพบบ่อยขึ้นที่ระดับสูงเกิน 600 เมตรจากระดับน้ำทะเลขึ้นไป บริเวณภาคใต้ และ คาบสมุทรมาลายู จะพบได้บ่อยมากในระดับสูง 395 เมตรจากระดับน้ำทะเลขึ้นไป เป็นนกที่มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางมากในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เอเชียใต้ และจีนตอนล่าง

ข้อมูลจาก http://feeds.feedburner.com/blogspot/QSGOO

สัตว์เลี้ยง แปลก ๆ บนโลก

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 24 Jul 2012 10:20:00 +0700

ข้อมูลจาก http://fwmail.teenee.com/etc/46351.html

มาเลี้ยงชินชิล่า Chinchilla

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 24 Jul 2012 10:11:00 +0700

- ลักษณะเด่น -
ชินชิล่าเป็นสัตว์หากินกลางคืน กินพืช รักสะอาด แทบจะไม่มีกลิ่น ไม่มีหมัดหรือปรสิต ไม่ต้องการพื้นที่มาก ตัวโตเต็มวัยมีน้ำหนัก 18-30 ออนซ์ หรือมากกว่า สามารถมีอายุยืนถึง 20 ปี ขนนุ่มมากและเป็นกำมะหยี่ จากการตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์พบว่าแต่ละรูขุมขนมีขนขึ้นประมาณ 80-100 เส้น สีขนแท้ๆของชินชิล่าที่อาศัยตามธรรมชาติมีสีเป็นสีเหลือง-เทา และนักเพาะพันธุ์ได้พัฒนาสีธรรมชาติให้น่าสนใจ กลายเป็นสีน้ำเงิน-เทาที่มีเสน่ห์ ส่วนสีอื่นๆ ได้แก่ Ebony(น้ำตาลดำ), Silver(เงิน), Black Velvet, Sapphire(น้ำเงินเข้ม), Beige(เบจ), White(ขาว) และ Afro-Violet(ม่วง) เป็นต้น

- ที่อยู่อาศัย -
ควรเลี้ยงไว้ในกรงที่สะอาด พื้นเป็นลวด หรือกระบะแข็งปูด้วยขี้กบ พื้นกรงควรทำมาจากไม้สนเพื่อความสบายของชินชิล่าและเป็นการป้องกันฟันงอกยาว (ไม้ซีดาและสนแดงเป็นพิษต่อชินชิล่า) ขี้กบสำหรับปูพื้นมีไว้เพื่อลดการเปื้อนของขนและควรเปลี่ยนทุกอาทิตย์ ที่ตั้งกรงอากาศต้องถ่ายเทได้ดี อุณหภูมิควรต่ำกว่า 60-80*F ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความชุ่มชื้นในอากาศ การอาบน้ำชินชิล่าต้องใช้ขี้เถ้าภูเขาไฟอาบ ตามหลักควรอาบให้ทุกวันหรืออย่างน้อย 3 ครั้งต่อสัปดาห์ ขี้เถ้าภูเขาไฟจะช่วยผลัดขน ผู้เลี้ยงควรติดขวดน้ำสะอาดให้ชินชิล่าตลอดเวลา ควรทำความสะดาดขวดน้ำอย่างน้อย 3 ครั้งต่อสัปดาห์ ล้างขวดด้วยน้ำและสบู่

- การให้อาหาร -
ชินชิล่ามากจากเขตที่แห้งแล้งบนเทือกเขาสูง กินเพียงหญ้าแห้งและเมล็ดพืช เพราะงั้นเราจึงไม่ควรให้อาหารมากไปกว่าอาหารสำเร็จรูปของชินชิล่าเท่านั้น ควรให้ 2 ช้อนโต๊ะต่อวัน หรือ 1/3 ถ้วยสำหรับตัวโตเต็มวัย ควรให้หญ้าแห้งด้วย ไม่ว่าจะเป็นแบบธรรมดาหรือแบบอัดแท่ง อาจให้ผลไม้หรือผักสดชิ้นเล็กๆ 2-3 ครั้งต่อสัปดาห์เพื่อช่วยระบบย่อย เช่น แอ็ปเปิ้ล **อย่า**ให้กะหล่ำปลี ข้าวโพดหรือผักกาดเด็ดขาด ! ! ! เพราะผักเหล่านี้มีแก๊สซึ่งทำให้ชินชิล่าตายได้ ควรให้หญ้าอัลฟาฟ่าหรือหญ้าBermudaที่ปราศจากยาฆ่าแมลง

1. อาหารชินชิล่าชินชิล่างดผักและผลไม้เด็ดขาด ย้ำว่าเด็ดขาด!แนะนำให้กินแต่หญ้าแห้งกับอาหารเม็ดสำหรับชินชิล่าเท่านั้น โดยให้อาหารเม็ดในมื้อเย็นครั้งละ 1 ช้อนโต๊ะ ถ้ากินอย่างอื่นเสี่ยงท้องเสียมาก ถ้าท้องเสียให้หาหมอเชี่ยวชาญชินชิล่าเลยค่ะ เพราะหาหมอหมาแมวก็อาจจะตายเหมือนกัน
หญ้าแห้ง เช่น หญ้าอัลฟาฟ่า(ชินชิล่ากินได้ถึงอายุ 6 เดือน ถ้าอายุมากกว่านั้นใช้วันละหยิบมือเล็กๆพอค่ะ) หญ้าแพงโกล่า หญ้าทิโมธี หญ้ารูซี่ หญ้าเฮย์ หญ้าออร์ชาร์ด ควรมีติดกรงตลอด
อาหารเม็ด เช่น Cuni , Oxbow , Kaytee , Marukan ฯลฯ ให้อาหารเย็น ครั้งละ 1 ช้อนโต๊ะพอค่ะ
ผลไม้แห้งที่ชินชิล่าทานได้ย้ำว่าอบแห้งนะคะ อย่าใส่น้ำตาลด้วย สองวันครั้ง ครั้งละชิ้น เช่น แอปเปิ้ล ราสเบอรี่ สตรอเบอรี่ องุ่น(ลูกเกต) แพร์ พีช พลัม ถ้าให้มากกว่านั้นจะก่อให้เกิดอันตรายได้ เพราะชินชิล่าไม่มีระบบย่อยน้ำตาลที่ดีพอนะคะ

ธัญพืชอบแห้งชินชิล่าทานได้ย้ำว่าอบแห้งอีกครั้ง อย่าเยอะอาทิตย์ละ 3-4ครั้ง โดยให้ครั้งละ 1-2 ชิ้น เช่น เมล็ดทานตะวัน(สองวันเม็ดเดียว เพราะชินชิล่าไม่มีระบบย่อยน้ำมัน) ข้าวโพด(ห้ามให้ดิบๆ) ข้าวโอ๊ต ข้าวบาร์เลย์ ข้าวสาลี แนะนำว่าให้ทานเฉพาะที่มีในอาหารชินชิล่าเฉพาะเลยดีกว่าค่ะ

พืชผัก,ผลไม้ และหญ้าสดไม่ควรให้กินเด็ดขาด!!!!! ไม่ว่าจะประเภทใด และล้างมาดีแค่ไหน ปลอดภัยไว้ก่อนค่ะ
ไม้ที่ปลอดภัยในการให้แทะลับฟัน เช่น ไม้แอปเปิ้ล ไม้ฮาเซลนัท ไม้เอม ไม้วิลโล่ ดูเพิ่มเติม >>> ไม้ที่ปลอดภัยสำหรับชินชิล่า และสัตว์ฟันแทะ (กดจ้า!!)

2. อาหารของคน
ชินชิล่ากินไม่ได้นะ เพราะเค้าไม่ใช่คน จำไว้นะคะ อาหารหลักของชินชิล่า คือ หญ้าแห้ง

3. อาบน้ำ
ชินชิล่าไม่ควรอาบน้ำ ปกติชินชิล่ารักความสะอาดอยู่แล้ว จึงชอบทำความสะอาดตัวเอง และยังมีทรายอาบน้ำเฉพาะสำหรับชินชิล่า ซึ่งทำมาจากเถ้าภูเขาไฟ โดยเรานำใส่ภาชนะสูงพอสมควรกันฟุ้ง และมีพื้นที่ให้เค้าคลุกตัว นำไปไว้ในกรงเค้า (ซึ่งจะวางทิ้งไว้เลย หรือเอาเข้าเอาออกเวลาเค้าเล่นเสร็จก็ได้) ชินชิล่าจะวิ่งรี่....ย้ำว่าวิ่งรี่ เข้าไปคลุกเองอย่างสนุกสนานเลย คลุกบ่อยๆกลิ่นเหม็นก็หายแถมคราบเหลืองก็ค่อยๆหายไปด้วยค่ะ ควรให้คลุก 1 - 2 วันครั้งนะคะ หรืออย่างน้อยอาทิตย์ละ 2 ครั้ง

ส่วนเรื่องอาบน้ำด้วยน้ำนั้นไม่ควรเลยจริงๆค่ะ ยกเว้นมอมแมมเต็มที่จริงๆ ถ้าจำเป็นใช้แชมพูที่ไม่มีสารเคมีรุนแรง อย่าใช้ของคนเพราะแห้งเกินไป อาบเสร็จใช้ไดร์เป่าเย็นหรืออุ่นๆพอ จนขนเค้าแห้งหมด ห้ามใช้ความแรงสูง!!!

4. ฝึกชินชิล่าเข้าห้องน้ำ
นิสัยชินชิล่าสามารถฉี่เป็นที่ แต่ต้องฝึก (แต่อึนั้นไม่สามารถ) เค้าจะชอบฉี่แถวที่ๆเคยฉี่ประจำเพราะความคุ้นเคย ให้เราเตรียมถ้วย(มีขอบนิดนึง)ไม่ตื้นไม่ลึกมาก ใส่วัสดุรองฉี่ที่ทำจากกระดาษหรือชัวร์ว่าปลอดภัยให้เค้าแทะทานได้ (แนะนำยี่ห้อ carefresh สำหรับรองนอนสัตว์) ให้เรานำขวดน้ำและถ้วยอาหารวางล้อมที่ฉี่ไว้ เอาแบบว่าจะกินน้ำหรือกินอาหารก็ต้องยืนบนที่ฉี่เป็นส่วนใหญ่ ซักพักใหญ่ๆเค้าจะอยู่ที่ไหนก็ต้องมาฉี่ตรงนั้น แล้วเค้าก็จะติดว่าต้องฉี่ในถ้วยนั้นๆตลอดค่ะ
5. น้ำ
แนะนำให้ใส่ขวด และควรเป็นน้ำดื่มสะอาด เปลี่ยนน้ำทุกวัน ไม่ควรใช้น้ำประปาให้น้องดื่ม หากใส่ถ้วยเวลาน้องกินน้ำจะเข้าจมูก และบางตัวจะเข้าไปเล่นจนเปียกหมดทั้งตัว และจะเป็นหวัดได้

6. ชินชิล่ากำพร้าแม่ หรือแม่ไม่เลี้ยงดู
ใช้นมแพะ หรือนมหมา (Esbilac) ชงทิ้งให้หายร้อนก่อน ทดสอบกับหลังมือว่าร้อนไหม ห้ามใช้นมวัวหรือนมเด็กโดยเด็ดขาดลูกชินจะท้องเสีย ใช้ดรอปเปอร์ป้อนทุกๆชั่วโมง แรกๆต้องบังคับกินให้เค้ารู้ว่านี่คือนม โดยใส่หญ้าอัลฟาฟ่าไว้ในกรง ลองสังเกตุดูว่าเริ่มกินหญ้าไหม อาจจะลดจำนวนเวลาการป้อนนมลง เมื่ออายุมากขึ้นเป็น 3 ชม.ครั้งนึง

7. สิ่งที่ต้องรู้ ช่วงชีวิต 5-13 ปี / วัยเจริญพันธุ์ 4-5 เดือน / อายุเหมาะสมต่อการผสมพันธุ์ 6-8 เดือน / ระยะตั้งท้อง 4 เดือน / คลอดลูก 1 - 6 ตัวต่อครอก / ไม่มีประจำเดือน / อายุหย่านม 6 - 8 สัปดาห์

ข้อมูลจาก http://fluffy.c1ub.net/home/index.php?topic=93.0