d(^,^)b

noreply@blogger.com (chtrtm) — Wed, 15 Apr 2015 20:10:00 +0000

Ben bir tiyatro günüyüm.

Ubuntu 14.04 LTS Trusty Tahr

noreply@blogger.com (chtrtm) — Wed, 23 Apr 2014 19:56:00 +0000

Bir önceki Ubuntu yazısının üzerinden tam altı ay geçti; geçti de nasıl geçti anlamadım. Son aylar dolu dolu geçince, zaman da kum saatinden usul usul akıyor. Bu trafikte Ubuntu 14.04 Trusty Tahr de geçen hafta yayınlandı.

Açıkcası Ubuntu kullanmaya pek istekli değilim ama Linux dünyasında ilk gözüm ağrımdır. Bu sebeble her yeni sürümde en azından bir kere kurup denemeden edemiyorum. Yoksa Archlinux'in sürekli güncellenen uygulama deposu varken, Ubuntu'nun altı aylık sürüm yükseltme mantığı artık çağdışı kaldı.

Dediğim gibi geçen hafta (17 Nisan) yeni sürüm duyrulunca hemen ardından kurulumu yaptım. Üzerine yazmak için de bir hafta kadar kullanayım dedim bu sefer. Açıkcası beklediğimin üzerinde performans/kararlılık/iyileştirmeler ile dolu dolu bir sürüm olmuş güvenilir keçi(Trusty Tahr).

İzlenimler öncesinde kısaca yenilikler:

Linux kernel 3.13: Mevcut güncel kernelden bir sürüm eski olması her zamanki Ubuntu dedirtiyor ama gelecek güncellemeleri ile yeni donanımlara destekliyor olacak. Ek olarak sayısı ağ/ısı güç kontrolü/apparmor/dosya sistemi/güvenlik/... yenilikleri sürüm kernelinde mevcut
Python 3.4
Apparmor: Kararlılık ve ek güvenlik yenilikleri
Libreoffice 4.2.3: Güncel Libreoffice ile ofis ihtiyaçlarına ücretsiz ve özgür çözüm
Xorg 15.0.1 ve Mesa 10.1 (Oldukça güncel bir sürümü seçmiş olması LTS olması sebebiyle; en azından bir yıl kadar PPA ihtiyaç duyurmaz)
Unity 7 ve ek olarak denemek isteyenlere Unity 8: 7 sürümü ile oldukça kararlı bir masaüstü arayüzü hazırlamışlar. Ek olarak yüksek çözünürlük ekranlara destek ve uygun ölçeklendirme, yeni ekran koruyucusu ve kilit ekranı, pencerede uygulama mönüsü opsiyonu, açık uygulama ekranları arası isimle pencere araması(super +w kısayolu), pencere/kernarlık görsel iyileştirmelerine ek olarak artık Dash Scopes eklentileri artık açılığ kapatılabiliyor
Güncel uygulamalar (Firefox, Thunderbird, Chromium,...)

Dediğim gibi Ubuntu kullanmaya çok istekli değilimdir ama şu bir haftada ufak tefek aksaklıkları dışında pek üzmedi 14.04. O aksaklıklar nedir dersek;

Kaç sürüm çıkartmışsın hala paket bağımlılıkları noktasında zayıfsın. Fotoğraf işleme yazılımlarında Linux platformuna özgü inanılmaz işlevsel Darktable'ın Opencl yeteneği için gereken paketi fikir yürüterek bulmuş olmak üzücü
Unity neredeyse sorunsuz çalışıyor ama arada çözüm bulamadığım bir sebeble açık pencerelerin içleri simsiyah oluyor. Yakında düzeltirler sanırım keza sorunu tek yaşayan ben değilim
Online account arada saçmalıyor. Önceki sürümlerde de deli ederdi. En azından artık "arada" diyebiliyorum. Flickr hesabını 278364284 kez onayladıktan sonra onaylanmış kabul ediyor.
Web-apps uygulamasında kimi sitelerde kullanıcı girişi yapamıyorum, flash desteği yok (mühim değil ama LTS sürümde Firefox varken neden daha geliştirme aşamasındaki Ubuntu Web-Browser'ı kullanmışlar aklıma almadı)
Klavye kısayol ayarları hala çile; yılların vermiş olduğu alışkanlıklar Ubuntu ile aramdaki en büyük engellerden. Kısayol ayarlıyorsun ama kabul etmiyor. Başka yollardan ayarlanabiliyordur ama artık bir klavye kısayolu ataması buraya madde olmamalı :)

Tabi hem akılda olumsuzlukları kalacak değil. Bunlar yanında dediğim gibi oldukça sorunsuz ve kararlı bir sürüm olmuş 14.04. Ne bir masaüstü çökmesi ne bir kurum aksiliği yaşadım. Bunlara ek olarak:

Online Accounts Flickr belası dışında çok iyi çalışıyor ve Google uyumluluğu çok iyi. Dash üzerinden picasa eklentisi ile fotoğraflarımı kolayca arayabiliyorum, Google Drive dosyaları bir arama kadar kolayımda, Google takvim saat/takvim uygulamasında anlık güncelleniyor, Gtalk(yeni ismi ile Hangouts) bağlantısı sorunsuz...
Pencere mönüsünün geri gelmiş, çok da iyi olmuş. Üsteki pencere hangisidir derken üst bardaki mönülere küfür ederek açık pencere arama çilesi bitmiş oldu. Tek sıkıntısı neden varsayılan olarak ayarlı değil.
Ek bir uygulamaya gerek kalmadan Unity Laucher'daki simgelerin boyutlarının değiştirilebiliyor olması güzel olmuş
Dash Scope tonla gereksiz ıvır zıvır sebebi ile önceki sürümlerde adam akıllı kullanamadım. Hem online arama özelliğini kökünden kapatırdım. Kapatınca da pek kullanışlı olmuyordu. Bu sürümle Scope eklentileri Dash içinde aktif/pasif olarak ayarlanabiliyor. Elveda Amazon/Ebay arama spamları

Bunlar dışında Linux'e yeni geçmek isteyenler için hala Ubuntu tek tavsiyem; kararlı/hızlı/görsel olarak zengin. Buna ek olarak sosyal medya ile iç içe olması sebebi ile oldukça ileri bir masaüstü. En azından Livecd ile bir denemenizi tavsiye ederim.

Son olarak aslında buna ayrı bir konu yazmayı bile düşündüm ama tembelim arkadaş. Cononical'ın Ubuntuone hizmeti sizlere ömür. Geçen ay servisin fişinin çekileceği ve dosyalarımızı yedeklememiz konusunda uyarı epostasını alınca yaşadığım hayalkırıklığı muazzamdı. Hem Cononical'ın havlu atmış olmasına hem de blogda paylaştığım müzik/videoların orada yüklü olması ister istemez üzdü. Google Drive ile artık yola devam ama sanırım blogtaki dosyaları güncellemeyeceğim.

İndirme Sayfası
Kurulum Ardı 10 Tavsiye

Yeniliklere Dair Youtube Tanıtımı:

Hırsızları tanıyalım!

noreply@blogger.com (chtrtm) — Wed, 02 Apr 2014 13:55:00 +0000

Haftalardır yazmıyordum; bu video ile girmek de çok içime sinmedi ama olsun. Hangi parti adına yaptıklarını bilmiyorum, takılmaya gerek de yok. Aksine sadece şerefsizleri tanısak yeterli.

Oy Hırsızları: (Kaynak Sol Ses'in Youtube videosundan malum engelli.)

Emre Nalbantoğlu & Orkestrası @VoodooBluesBar Konser (29 Ocak 2014)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Tue, 04 Feb 2014 19:28:00 +0000

2014'ün ilk konser yazısı ile selamlar.

Aynı güne denk gelen sevdiğim iki ekibin konserinin akşamında Emre Nalbantoğlu ve Orkestrası'nda karar kılınca, iş sonrası Voodoo'nun yolunu tuttuk arkadaşlarla.

En son bu sonbahardı, Nefes'te dinlemiştim. Pek canlı performans sevmeyen arkadaşım dahi konser ardından, her konserlerini mutlaka haber veriyorsun diyerek sonlandırmıştı geceyi. Yalan yok sahneleri müthiş; hem Emre'nin sahnedeki deliliği hem de ekibinin saat gibi işlemesi bir yandan yıllardır çalan bir ekip izlenimi veriyorken diğer yandan sahnede eğlenirken eğlendiriyorlar. Sözlerde özgün bir ruhun olacak, rock/blues gibi çok kalabalık bir damardan ayrışacaksın, bir de böyle uyumlu bir ekiple sağlam sahneye sahip olacaksın! Zor harman, böyle demi tutturan az.

Geceye gelirsek; on gibiydi sahnede yerlerini aldılar. Emre'nin gözler ışıl ışıl, belli ki konser öncesi son twitinin hakkını vermiş. Ekibinin ise konserin başından sonuna kadar ayakları yere basıyordu. Dedim ya uyumlu bir ekibe sahip olmak kolay değil. Gitarın teli kopuk, Emre bir parçada "ulan benim solom yok" dediğinde Berker Saraç'ın gitar ile saniye sekmeden araya girmesi güzel bir örnekti. Gecenin devamı da tanıdık mekanda, samimi hissettikleri kitle önünde konserden çok dinleti tadında geçti. Hal böyle olunca belki biraz işler rayından da çıktı ama içten bir şekilde derim ki en kötü halleri böyle olsun!

Daha sık sahne almaları dileğiyle...

Not: Geçenlerde sevdiğim başka bir müzisyenin Yavuz Çetin tribute projesi haberini görmüştüm. Açıkcası böyle bir proje en çok kime yakışır diye sorsalar düşünmeden Emre Nalbantoğlu derim. Hazır konserlerinden bahsederken buraya not olsun.

Emre Nalbantoğlu & Orkestrası: Nereye Gittin Ki Sen (yeni parça)

Nah!

noreply@blogger.com (chtrtm) — Wed, 22 Jan 2014 23:32:00 +0000

Önce rahatsızlandı, ardından öldü haberi yayıldı. Neyse ki yalan çıktı ve rahatsızlığından pay kapmaya çalışanlara ve ölümünün üzerine balıklama atlayanlara içten bir selam çekti. Buraya da notu olsun.

Ha unutmadan rahatsızlığının ardından bir de sponsor sıkıntısı yaşayan genel yayın yönetmenliğini yaptığı "İZ" meçhul bir tarihe kadar yayın hayatına ara verdi. Dergi umarım en kısa zamanda yayın hayatına kaldığı yerden devam eder de kapak sayfasını bu kare süsler. (Ocak ayı çıkan son sayısı Ara Güler'e ayrılmıştı.)

Not: Bir de bu kareyi mozaikleyerek veren haber sitelerine bu selamın hası, gönüllerin tacı!

d(^,^)b: ♬♫♪2013♪♫♬

noreply@blogger.com (chtrtm) — Sun, 05 Jan 2014 19:20:00 +0000

Yeni yılın ilk yazısını geçen yıl dinlediklerime ayırmak istiyorum. Malum; müziksiz olmaz.

Neyse kulaktan düşmeyen ilk sekizi şöyle sahneye alalım:

Kesmeşeker, Şirin Soysal ve Yüzyüzeyken Konuşuruz 2012'de de ilk sekizdeydiler. Bu yıldaki listede de olmalarına yeni albümleri de eklenince pek şaşırmadım. Nasıl şaşırabilirim ki Kesmeşeker'in son grup albümünün üzerine bir de Cenk Taner'in ikinci solo albümü Yoldan Çıkmış Şarkılar geldi. Keza ilk albümü ile dinlemeye doyamadığım Şirin Soysal'ın ikinci albümü Ziyaret de yılın son çeyreğinde arz-ı endam etti. Hoş yeni albüm gelmese de her şartta ilk sekizimdeydi, Bir Şeyler Var'a hala doyabilmiş değildim yeni albümü geldiğinde. Eh Yüzyüzeyken Konuşuruz'un albümü (Evdekilere Selam) de kendilerinin albümlü bir grup olmasını sağladı. Yeni şarkılar yerine ufak dokunuşlu yeni düzenlemeleri ile albüme kavuşturmuş oldular şarkılarını. Yani hali hazırda playlistimin müdavimleriydiler.

Çok darlanmadan Şirin Soysal'ın yeni albümünden favorimle bir soluklanalım...

Şirin Soysal: Yükseldikçe

Your browser does not support the audio element.

Kaldığımız yerden devam... Büyük Ev Ablukada'yı da bu yıl baya dinlemişim. Yalan yok sabahları Ankara trafiğinde ne zaman sıkılsam elimin gittiği ilk grup. Efkar dağıtıcı bir havaları var. Geçen yılki yazıda da demiştim Genç Osman'ın albümü 2013'ümün her anına siner diye ki bir de uzun bir listeden seçme bir albümdü Gökyüzü Masmavi. Albüm dışı kalmış parçalarını da sabırsızlıkla bekliyorum. Ve sıra Ankara'nın delisinde yani Emre Nalbantoğlu'nda. Gerçekten bu yıl onların yılı oldu diyebilirim. Roxy'de birincilik ardından albüm, peşi sıra konserler derken benim kulaktan da düşmediler.

Ve listedeki iki yabancı grup Savages ve Foals! Savages'ı nasıl oldu da bu kadar dinledin, sevdim hala emin değilim. Pek punk da sevmem ama nedense bunlara kanım ısındı. Albüm öncesi yayınlanan parçaları ile başladım 2013'ü albümleri ile bitirdim. Pek özgün bir işte sayılmaz aslında müzikleri, sözleri,... ama dinliyorum yalan yok. Foals ile ilgili karışık duygular içersindeydim. Bu gruba dair sevdiğim tek şey gitarları. 2013'de bir albümleri geldi Holy Fire ama aradığımı bulamadım. Antidotes'da tam gaz devam!

En çok kimleri dinlemişim de ilk sekiz böyle. Ama bir isimde çok şaşırdım; nasıl Yasemin Mori burada olmaz diye. Onun cevabı da hemen aşağıdaki listede:

Bir de ilk onbeş parça listesi var, onu da ekleyeyim eksik kalmasın.

Cenk Taner @Telwe Performance Hall Konseri (19 12 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Thu, 19 Dec 2013 10:01:00 +0000

Yılın kuvvetle muhtemel son yazısı, kaptan ve ekibine gelsin. Malum uzun bir aradan sonra ve yeni albüm ardından ilk konserleriydi Ankara'da. Yalan yok, yoksunluk çekiyorduk; o yüzden nasıl başladı ne zaman bitti anlamadım bile. Ama konsere gelmeden önce albümü de selamsız bırakmayalım. Aslında ayrı bir yazı yazmayı düşünüyordum ama bu aralar fena üşeniyorum. Kaç olay, takla, konser,... var, tek nok yok!

Cenk Taner'in ilk solo albümü İzin Vermedi Yalnızlık'ı dinlediğim açıkcası derin bir karmaşa yaşamıştım. Grup albümlerinden çok farklı akustik, depresif bir albümdü. Ters köşe yatırmıştı. Ardından yıllar geçti, her parçası yaşanmışlıklarla ağırlaştı, sudaki kurşun bilyesi gibi geliyor kimi zaman. Üzerine yeni solo albümü duyunca şöyle bir yutkundum ne yalan söyleyeyim, hayatımın her sarmalına dolanacak bir albüm mü geliyordu yine? Şikayet gibi oldu, yanlış anlaşılmasın. O solo albümün böyle bir ağırlığı var üzerimde, mevzu bu.

Ardından sayılı günler geçti gitti; Yoldan Çıkmış Şarkılar raflarda yerini aldı. İlk dinleyiş sonrası şöyle derin bir oh çektim; ilk albümün depresifliği kesinlikle yok ki yerine günün zincirlerine sinirli, protest bir albüm karşıladı. Evet ilk parça Bir Şehre Merhaba Dedim ilk albümün kaldığı yerden başlıyor ama sonrasında dediğim gibi 40lı yaşların birikmiş isyanı elde tahta kılıçlarla her köşe başında yakalıyor insanı. Müzikal açıdan ilk solo albümü kıyas kabul edince solo albümden çok yeni ekiple grup albümü gibi hissettirdi bana. Gitarda Veys Çolak, basta Mehmet Şenol Şişli lezziz bir iş çıkarmışlar ekipçe.

Albümü bu kafalarda dinlerken işte konser gecesi geldi. Arkadaşlarla saat ona yaklaşırken bir telaş halimiz vardı; kapı açılış 20:00 olduğunu görünce geç mi kaldık diye girdik içeri ama neyse ki telaş boşa çıktı. Çok geçmeden de ekip sahneye rüzgar gibi geldi; 12'yi devirmeden de geldiği lodosla gitti. Yukarıda da dedim ya uzun zaman ayrılık sonrası kimseye yetmedi. Sahne önü beş ondakika bis için beklerken mekanın DJ'inden yat borusu geldi. Zaten hemen ardından da sonraki grup sahneye çıkmaya başlamıştı. Bunlar bir yana bu ekip ile Şeytan Tüyü'ndeki konser için olmamış tadından yazmıştım da biraz sert sözler gelmişti. O konser için hala sözlerimin arkasındayım ki bu konser durumu daha iyi anlattı. Ekipçe albümün de ardından saat gibi tıkır tıkır işliyorlar artık sahnede. Kaptan rahat söylüyor, eğleniyor,... Veys soloları ile uçuruyor ekibi, Mşş her zaman ki lezizliğinde. Bir de üzerine Nisan'dan bu yana özlem binince...Eh artık Piyes'te akustik konser için tarih bekliyoruz, duyrulur! :)

Biraz acele oldu yazı ama malum iş, güç, mesai...

Cenk Taner: Bir Şehre Merhaba Dedim

Cenk Taner: Herşey Siyaha Giderken

Ubuntu 13.10 Saucy Salamander indirilmeye hazır!

noreply@blogger.com (chtrtm) — Wed, 23 Oct 2013 13:58:00 +0000

Altı ay periodluk bir Ubuntu yazısı ile selamlar. Ubuntu 13.10 nam-ı diğer Saucy Salamander geçen hafta indirilmek üzere serverlarda yerini aldı. Ubuntu'nun herhalde üzerine en çok konuşulan ancak en az yenilik getiren sürümü olarak anılacak.

Canonical'ın tutmayan Ubuntu Edge telefon bağış kampanyasıydı, Mir masaüstü sistemlerde gelecek gelmeyecek tartımasıydı, bu sürüm ile birlikte 6 aylık period ile güncelleme yerine "rolling Release"'e geçişti derken 13.10 üzerine çok konuşuldu. Ve konuşulan bir çok şey sonraki sürümlere kaldı. Her yeni sürümde konuşulan Chrome'a geçiyoruz yine ertelendi ve bu sürümde de Firefox ile devam kararı alındı. Bununla birlikte 13.10 sınırsız cihaz desteği de olsa Ubuntu'nun ilk kararlı mobil işletim sistemi olma özelliğini de taşıyor. Artık önümüzdeki sürümlerde resmi cihaz desteğinde bir patlama beklememek için hiç bir neden yok.

Kısaca ne yenilikler getirmiş hızlıca bir bakalım (server ayağına girmiyorum)

Linux kernel 3.11
Upstart 1.10, CUPS 1.62, Python 3.3, Apparmor'da iyileştirmeler,... şeklinde işletimin temel bileşenlerinde güncellemeler ve iyileştirmeler
Mozilla Firefox ve Thunderbird v24 (Mozilla'nın Thunderbird projesine geri dönmesine sevinmek kelimesi eksik kalıyor. Evet hala eposta hesaplarını pc üzerinden uygulama aracılığı kullanan dinazorlardanım)
Libreoffice 4.1.2
Arm64 sistemlere destek ancak hala deneme amaçlı
Ubuntu Phone/Tablet imajları ve geliştiriciler için tam SDK
Yine Ubuntu Phone/Tablet ayağında Unity 8 ve MIR
Unity Smart Scope eklentisi ile Dash içersinde online kanallarda arama (Amazon, ebay, wiki,...)

Görünüşte büyük yenilikler içermese de Unity 7 performans ve kullanım iyileştirmeleri, Ubuntu Software Center'da hız ve kararlılık düzeltmeleri ile her ne kadar sönük bir sürüm olsa da oldukça hızlı ve kararlı bir sürüm olarak 13.10 başarılı bir ara sürüm olmuş.

Bir sonraki sürüm 14.04 Trusty Tahr hem LTS olacak hem de eğer planlar tutarsa ilk MİR/Unity8'li masaüstü sürümü olacak ki daha konuşulan çok yenilik var ancak dedikodu tadında olduğu için şimdilik çok da üzerinde durmamak gerek.

Ha ben mi Archlinux ile devam :)...

Masaüstü sürümünü İndirmek için====>
İnceleme videosu:

Korhan Futacı & Kara Orkestra @EskiYeni (10 Ekim 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Sun, 20 Oct 2013 13:54:00 +0000

Bazı mekanların sahnesi bazı gruplara olağanüstü yakışıyor; birbirlerini tamamlıyorlar. KFKO gibi karanlık deflizlerden, psyche müzik yapan gruplara aynen EskiYeni'nin karanlık, sisli sahneleri şart. Bu sene başı gibi yine burada dinlemiştim Korhan Futacı ve Kara Orkestra'yı hemen ardından da The Big Bus'ta ama BB'de sönük gelmişti konser. O zaman yüksek sahnesine bağlamıştım ama EskiYeni'de tekrar dinleyince neyin eksik olduğunu da anlamış oldum.

Konserin kapı açılışı 20:00 başlaması ise 22:45'i buldu. 3 saat! Yorumsuz... Neyse ki beklerkenki müzikler iyi kötü geceye uygundu da zihnen yormadan konser saatine kadar sohbetin arkaplanına iyi geldiler. Ama yine de 3 saat... Uzatmaları saymazsak (ki ayrıca değineceğim) bir saat onbeş dakika kadar soluksuz çaldılar. KFKO'nın iki albümü ağırlıklı yine Dandadadan ve Tamburada'ya selamı eksik etmeden siyahın beyazdan sonsuza ayrırdılar müzikleri ile. Sahne süreleri az gelebilir ama hem nefesli enstrüman hem de vokal yapmak herkesin harcı değil. Ama ne yazık ki doymak bilmez bir halkız ki ek olarak yarım saat kadar daha sahnede mahsur kaldılar ekipçe. Mahsur kaldılar diyorum; 90lı atarı nedir, kime, nasıl, ne zaman, sol el dirsekten vurur belli olmazmış. Genç nesil fena... Sahne önünü ablukaya aldıklarında Korhan'ın ekibe sığınan bakışları hala aklımda:) Bir zombi istilası bir de 90lı ablukasıdan korkarım!

Konserden tabi ki fotoğraf ve video var ama bayram sebebli artık onları daha sonraya bırakıyorum.

Korhan Futacı & Kara Orkestra: Eposide 1

Korhan Futacı & Kara Orkestra: Ayin

Sibel Köse @ArmadaCazGünleri (5 Ekim 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Wed, 09 Oct 2013 11:46:00 +0000

Cumartesi Sibel Köse konserine yollanmadan önce Babel'de arkadaşlarla oturuyorduk. Asker yoluna düşecek arkadaşla ilgili her türlü absürt geyiği çevirirken aman Allah'ım bir de ne göreyim! Gözlerimi alamadığım güzellikteki bir yaratık arkadaşı ile birlikte hemen karşımızdaki masaya oturdu. Kalkana kadar gözlerim onlarda sohbete devam ettim ama artık bizim masada değildim.

Neyse kalkana kadar öylece izledim güzelliği. Konsere gelecek arkadaşla kalkarken de dayanamağım masalarına gittim. Merhaba kısmından sonra:

- Arkadaşla şimdi konsere gidiyoruz ama aklım burada kalacak, konser falan yalan oldu.
- Neden ki?
- Son zamanlarda gördüğüm en güzel yüze sahipsin ve dedim ya aklımı burada bırakıyorum...

üzerine bir iki kelime daha edip sonra kalktım yanlarından. Bu şapsallıkla arkadaşla Armada'ya gittik. Eh ne de olsa Caz Günlerinin son konseri kaçırmak olmazdı. Tekrar karşılarız ne de olsa Ankara küçük yer.

Evet böyle bir mallık yaparak arkadaşla Armada'ya gittik. Sahneyi bu sefer AVM içersine kurmuşlardı. Son iki konserde sahneye "winter is coming..." dedirttikten sonra akıl etmeleri en azından son konserin sıcak bir ortamda geçmesini sağladı. Sıcak bir ortam dedim ama sadece mekanın ısısı için bunu derim keza konser boyunca hem AVMnin uğultsu hem mağazaların alarmlı çıkışları yetmezmiş gibi bir de Mango'nun kısılmış ama susmak bilmez 300-500 parçaları arasında biraz gürültülü geçti konser. Ki ekipte davulda yokken daha yalın bir ortamda dinlemekte vardı ya neyse başka zamana diyelim.

Zaten konsere de pek konsantre olduğumu söyleyemeyeceğim. Neden mi? Yok canım bu kadar balık hafızalı olamazsın, az yukarda annem!

Sahnede kesintisiz bir buçuk saat kadar kaldılar. Sibel Köse'yi daha önce canlı dinlememiş biri olarak albümleri ile ilgili sormak isterim bu kadife ses, güçlü yorum neden albümlerinde de yok. Tamam var da bu kadar özgün yorumları yok albümlerinde. Albümlerinden seviyorsanız mutlaka canlı da dinle derim, ayrı sevilesi. Arkasında ise kontrbasta Kağan Yıldız, gitarda ise Önder Focan vardı. Parçaların solo takıldıkları yerlerde en az Sibel Köse kadar yıldızlaştılar.

AVM içersinde olmasının dezavantajlarını bir kenara atarsak Caz Günleri'nin bitimine yakışır güzel bir konser oldu. Umarım geleneksel hale gelir de her sene farklı sanatçılardan oluşan bir kadro ile müziğe doyarız.

Konserin ardından da inanamazsın Babel yolunu tuttuk ama ne yazık ki kalkmışlardı. Hatta bizim arkadaşlar da mekan değiştirmişlerdi. Hayır, insan benden sonra olaya bir el atar. Hayırdır arkadaş ne dedi gibi falan tanışır kaynaşır, ama nerde! Hoş, "lan hatun çoooook güzel" dediğim de "ıyk" deyip kıskanan arkadaşlardan bahsediyoruz ya neyse! :) (Yok Seda lafım sana değil, yemin ederim değil!)

İşin özü cumartesi gününden beri aklımda gözleri, bakalım Ankara küçük yer tekrar karşılarız umarım...

Sibel Köse: It had to be you

Sibel Köse @ArmadaCazGünleri (Bu kayıtta şarjım bitmeseydi ne güzel olacaktı. En azından 2-3dk kadar daha çaldılar)

Can Gox @Nefes Konseri (26 Eylül 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Sun, 06 Oct 2013 18:44:00 +0000

Şurası net Kadıköy'den babam çıksa dinlerim ki kendisinin sesi konusunda şüphelerim büyük!

Şöyle bir bakıyorsun Moda'da Barış Manço izi, ardından 90'lardan bugüne Kesmeşeker/Cenk Taner,... peşi sıra eksilmeden artıyor müziğin rengi Demirhan Baylan, Genç Osman,... bugüne geliyorsun Seni Görmem İmkansız - Toz ve Toz ve kesinlikle favorim Yüzyüzeyken Konuşuruz! Ki bunlar düşünmeden aklıma gelenler ve daha kimler kimler...

Ve tabi konseri sebebi ile sayfanın konusu; Ankara'ya 26'sında Kadıköy'den ödünç lodos taşıyan Can Gox! Yalan yok kendisini Kaybedenler Klubü ardından öğrendim. Ardından bu yılın bahar dönemiydi sanırım albümü geldi. Ama albüm beklediğim tadı vermemişti. Keza hem filmdeki parçaları hem de İstanbul'daki canlı performanslarının kayıtları ile karşılaştırıldığında yapımcı parmağı ile lezzeti gölgelenmiş bir albümdü. Ama konseri; vay vay vay! (bu vay X 3 Emre Nalbaltoğlu konserinden beri ağzımda sakız, dinimiz amin!) Nefes çok konser görmüştür de böyle sahne performansı görmüş müdür emin değilim! Davulu yıktı, gitarı tel tel gerdi, vokali ve espirileri ile duman tutturmayan lodos gibi esti, yaktı! Albüm ve film müziği parçaları yanında özellikle blues klasikleri yorumlarıyla iki saat sahnenin canına okudular. Nefes'in iki sutun arası dar sahnesi aynen bizim gibi temellerinden titredi!

Ve kesinlikle bu enerji boşa gitmedi, Nefes tıklım tıklımdı. Yalnızlar Partisi ünü kaynaklı kalabalık bekliyordum ama aksine tamamen konserine aç müthiş bir kitle vardı içerde. Sanırım bir kere de hemen albüm sonrası Hayal Kahvesi'ne gelmişti, o konser nasıldı bilmiyorum ama her konseri en az bu kadar dolar. Ankara için yeni bir isim olsa da tartışmasız oturmuş bir kitlesi var, sahnesi güçlü daha sık görürüz umarım!

Can Gox: Haydar Haydar

Can Gox: My Woman

Birsen Tezer @Armada Caz Günleri (21 Eylül 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Thu, 26 Sep 2013 23:07:00 +0000

Hem yazmadan konserle arayı açınca hem de üzerine bir saat kadar önce bitmiş başka konserin tadı ile bilgisayar başına oturunca aptal aptal bakıyor insan; neydi, kimdi, nasıldı diye!

İşin özü Birsen Tezer ve ekibiydi (Gürol Ağırbaş, Tunç Öndemir, Emre Tankal ve Derin Bayhan), Armada Caz Günleri'ydi ve sahneye buz tutturan bir Ankara sonbaharı akşamıydı! Ki son iki konserde soğuk ısırığının cam kırılganlığında sahne aldılar insanlar ama yine söyledikçe, çaldıkça ısıttılar ve ısındılar. Hoş Caz Günleri kapsamında son konser 5 Ekim'de Sibel Köse'nin olacak. Kendisine ve ekibine şimdiden kolaylıklar! :)

Neyse konsere dönelim; Birsen Tezer'in gittiğim son konserinin üzerinden nerdeyse bir yıl, artı bir de albüm geçti. Arayı açmışım haylice ki bir de çok dinlediklerimi sündürüp dinlendirmeye almak gibi kötü huyum da var. Bunlar birleşince uzuncadır kulağımdan uzaktı tınıları. Hal böyle olunca soğuktan titrese de ses telleri, tutmasa da parmaklar en güzel konserleri kafasında dinledim. Özlemişim, ötesi yok!

Bir de fena yorgunum. Malum, haftanın koşuşturmacası üzerine az önceki Can Gox konseri! Yarın da saha başlangıcı... Vah düşünüce resmen pilim bitti, kaçtım!

Birsen Tezer: Değirmenler

Emre Nalbantoğlu @Nefes (19 Eylül 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Tue, 24 Sep 2013 10:57:00 +0000

Dedim ya geçen hafta konser yoğun geçti diye. Yazmaya fırsat buldukça dökülüyorum teker teker ve sırada Emre Nalbantoğlu ve ekibi var.

Geçen ay Nefes önünde afişini görünce takvime notunu almıştım ama gel gör ki dikkatsizlik başa bela, bir gün öncesine kayıt ederek iki günlük bir konser trafiği yarattım durduk yere. İşin asıl komik tarafı ise geleceğim diyen ama yarın gitsek olmaz mı diyerek kıvıran arkadaşla saatlerce dalga geçip ardından konsere birgün evvel geldiğimizi kapıda öğrenmemizdi. Masumun ahını almamak lazımmış, öğrendik!

Neyse o günü kapatıp konsere gelelim. Konser 22:00 gibi Emre'nin sahnede "beer check"i ile başladı. Ekipmanın tam olduğunu teyit etmesinin ardından hızlı ve güzel bir doğaçlama ile soundchecki de halledip son sürat konsere girdiler. Hem albüm hem albümü dışı kalan şarkıların hepsini çalıp bir de yeni parça ile zenginleştirip yanlış hatırlamıyorsam iki de cover serpiştirerek iki saat kadar sahnede kaldılar. Mayıs'taki Voodoo konserine kıyasla biraz dağınıklardı ama yine tadından yenmez bir konser verdiler. Hele ilk kez sahnelerini gören arkadaşlarımın yorumlarını duysalardı, "olmuşuz la biz" havasına girmemeleri işten bile değil. Evet dağınık çaldılar dedim ama davulda Oğuzhan Gürs'ün isminin altını çizmek isterim. Belki iki konserle değerlendirmek doğru değil ama önceki konsere kıyasla farkı biri vardı davulda ve gecenin en iyisiydi.

Takip edenlerine ya da bu konseri kaçırdık diye üzülenlerine bir de güzel haber; arayı çok da açmadan 2 Ekim'de IF sahnesinde olacaklar, duyrulur!

Konser sonrası bir de Rumeli yapıp; sarımsağa işkembe katarak geceyi kapattık. (Evet, sabahı unutmak istediğimiz sabahlardandır!)

Emre Nalbantoğlu: Derdi Neydi

Emre Nalbantoğlu: Hadi Sev Beni

Kerem Görsev @Armada Caz Günleri (14 Eylül 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Sun, 22 Sep 2013 21:15:00 +0000

Ankara'nın yazı malum Gezi sebebi ile oldukça hareketli geçti ama mevzu müzik olunca yılların sezon kapanışını tavizsiz sektirmedi ve in cin top oynadı koca yaz. Ki olacak bir kaç konser de olaylar sebebi ile patlayınca iyice çekilmez oldu. O kadar çekilmez oldu ki insanlarda bir yerden sonra direnmeyi bırakıp tatile gittiler.

Eylül geldi, kimileri "#eylueldegel" dedi ve her şey kaldığı yerden devam etti eylül ile birlikte ve ilk konser de Kerem Görsev'den geldi.

Aslında Kerem Görsev ve ekibi tam da Gezi olaylarının patladığı vakitlerde çıkacaklardı Armada Caz Günleri'nde ancak olaylar nedeni ile konser iptal olmuştu. Daha doğrusu iptal oldu diye biliyordum ki ertelenmiş. Fena da olmadı aslında Eylül sarısında Ankara serinliğinde sonbahar akşamına iyi geldiler.

Albüm ekibi basta Kağan Yıldız ve davulda Ferit Odman ile sahnedeydi Kerem Görsev. 20:30'da tam vaktinde sahnedeydiler ve aralıksız bir saat kadar çalıp selamı çakıp indiler sahneden. Açıkcası makine gibi çaldılar, nasıl başladı ne zaman bitti anlamadım. Konser 2-3 ayın müzik açlığını değil bastırmak körükleyerek daha beter susattı. Dediğim gibi makine gibi çaldırlar, kastım ruhsuzluk değil de herşey tadında çalışan vakti ıskılamayan saat misali tıkır tıkır işlediler her parçayı. Ama yine de biraz zamanı biraz da sınırlarını zorlamalarını görmek isterdim. Açıkcası 2013 Ankara Caz Festivali'nde Therapy projesi ekibi ile verdiği konseri çok daha iyiydi ama bu kıyas değil tabi ki!

Tamam bu konser göz açıp kapayana kadar bitti ama üçer gün arayla daha iki konser bekliyordu geçen hafta...

Kerem Görsev: McCoy Steps

Kerem Görsev: Mastic Pudding

Kısa Kısa Filmler Vol.4

noreply@blogger.com (chtrtm) — Mon, 09 Sep 2013 21:24:00 +0000

Kaç zamandır film yazısı yazmıyorum değil mi? Elde birikenleri şöyle hafiften bir bir eritelim. Bu sefer sondan başa doğru gideyim; ne ki hatırlaması daha kolay olur benim için.

I Spit On Your Grave 2 (2013): Filmi az önce izledim, sıcağı sıcağına geliyor: Klasik Kutsalçam'ın devam filmle birincideki havayı hiç etme seansı. İlk film de istismar sinemasına selam çakıyordu ama ağır basan intikam duygusu ile yine günü kurtarıyordu. İkinci filmde artık iş çığrından çıkıyor; hem ilk filmdeki tramvayı atlayacaksın, yetmeyecek bir de gözü Bulgaristan'a kaçırılmış, defalarca tecavüze uğramış açacaksın ve üzerine tam kurtuldum derken polisten seni kaçıranların eline düşeceksin! He canım he... Ama yine de izleniyor :)

The Colony (2013): Aslında filmi biraz da castteki Laurence Fishburne hatrına izledim diyebilirim çünkü bilimkurguda IMDB puanı 6'nın altındaki filmlerden uzak durmaya andım var. Bilimkurgu fanı olarak kalitesiz işlerden uzak durmakta fayda var ki sen misin sözünü yutan dedirtti film. Konu kısaca iklim şartları insan eli sebebi ile bozulmuş, insanlar buzulcağına rahmet okutan iklim sebebi ile kolonilere dağılarak yer altına çekilmiş durumdalar. Açlık, kıtlık, hastalık konusunda müsamma yok! Ekonomi tabi kısıtlı kaynaklar yönetimi değil mi? Neyse konu bizim koloninin anlaşma yapmış olduğu diğer koloniden yardım çağrısı alması ile başlıyor, gelişiyor, bitiyor! Ki film burda bitmiyor. Dizi kafası ile film çekildiği serilerde gördük ama seri olması bile muğlak filmde böyle bir bitiş komik olmuş. Dizi olsa uzata uzata sağlam bir iş yaparlar gibi aslında ama üzerine bir bardak soğuk su içsinler.

Disconnect (2012): Bu internet ne melün şeytan değil mi? Hayatlar karartıyor, yuvalar söndürüyor,... Film sadece bunun üzerine. Bir de farklı hayatlar kesişen yollar çatısı ile birden fazla hikayeyi içermesi sebebi ile gereksiz bir trafiğe sahip. İzleyecek belgesel bulunmazsanız, kurmaca bir reality show akışı sizi bekliyor.

The Kings of Summer (2013): Şu Amerikan taşrasında geçen naif filmi akımı bir bitmedi. Lakin bitmesin de tüm eleştrilere rağmen bende tutmuş bir mayası var. Müziğiydi, oyunculuğuydu bir yerden yakalıyor filmleri mutlaka. Filmde ailelerinin otoritesinden, göstermelik sevgi selinden bunalmış ergenlerin kendi ütopyalarını kurmayı denemelerini anlatılıyor. Evden kaçıyorlar, vahşi doğada (fast-food restorantların pek de uzağında kalmadan) kendi evlerini kuruyorlar. Herşey rayında giderken kadın denen şeytan tüm hikayeyi paramparça ediyor. Son cümle bana değil filmi senaryosuna ait, saygılar!

Jin (2013): Mevzu Reha Erdem'in filmleri olunca aslında böyle araya sıkıştırmak büyük saygısızlık. Kosmos'undan beri kendisine hayranlığım aldı yürüdü. Jin ile birlikte ise bir kere daha sinemasına vurgunum! Kısaca film Jin isimli PKK'den kaçıp İzmir'e gitmeye çalışan kadın gerillanın dramını anlatıyor. Metaforlar, insan ruhunun karanlık doğasına biraz Anti-Christ vari göndermeler içerse de özgünlüğünü koruyor Reha Erdem. Şimdiye kadar izlemediyseniz ayıbınızdır. (Benim de yeni izlemiş olmam ben aybım :) )

Eventyrland (2013): Norveç'in soğuk iklimine renk paleti ile yakışan bir dram. Gençlik hatası sebebi ile yıllarını hapiste geçiren genç bir kadının, tahliye olduktan sonra geçmişinin yakasını bırakmama hikayesi. Oyuncluğuyla, kurgusu ile çok şey beklemeden izlenir, türü ve tarzı seviyorsanız da kaliteli filmler listenizde yerini alır.

The Comedy (2012): Paranız var ve hayattan sıkılıyorsunuz, ne yaparsınız? sorusuna adanmış bir film. Çekirge gibi sahnelerden sahnelere atlarken filmin trağini kaptığınızda konusu budur diyorsunuz ve film bitiyor. Kimisi için paraları varmış sıkılıyorlarmış ve film çekmişler dedirtecek bir film ama benim gibi bu tarz savruk ve oyunculuk üzerine filmleri seviyorsanız, iyi işlerden.

World War Z (2013): Dur Twitter'da ne yazmıştım; "Left4Dead'in zombilerinden film yapın bir de başına dünyayı kurtaracak bir adam koyun alın size imdb 7 puanlık film :/ World War Z". Başka da bir şey söylemem, zombie/hayatta kalma seviyorsanız bile zaman kaybı!

Strapped (2010): Konusunu okuduğumda farklı bir film bekliyordum. Kısaca erkek bir fahişenin aşkın yolunda kaybolmasını anlatıyor. Filmi izlemeden önce LGBT hakları üzerine bir film beklerken daha çok erotik gay filmi çıkması açıkcası yıktı.

Kill Me Please (2010): Tam benlik bir kara komedi. İntihara niyetliler için ötanazi hizmeti veren bir klinikte işler nasıl sarpa sarar? Kısa geçiyorum; tekrar izleyesim geldi!

Nosso Lar (2010): Sikim sonik bir tarikatın propaganda filmi, daha doğrusu filmiymiş. Bir buçuk saatimi hiç etti. Eğer inançları doğruysa ve reenkarne olursam sonraki hayattaki varlık amacım karşı bir din kurup daha boktan bir film çekip kendilerine zorla izletmek olacak!

Afterschool (2008): Antonio Campos ismini bir yere not alın. Yönettiği ya da senaryosuna imza attığı filmlerde son yıllarda Amerikan bağımsız sinemasına unutulmaz işler bırakan bir yönetmen/senarist. Robert yanlış zamanda yanlış yerdedir ve kamerası ile okul içinde herkesin gözbebeği ikizlerin altın vuruşuna ve ölümlerine tanık olur. Ardından kendisinden hatıra videosu hazırlanması istenir ve paranoya, okul için öğrenciler/öğretmenler arasında çatışmanın fitili ateşlenir. Özünde ergen/yetişkin çatışması. Lakin hatırat için hazırlanan kısa film, filmden daha etkili.

Simon Killer (2012): Antonio Campos'un son filmi ile ben de yazıyı noktalıyorum. Açıkcası Compos bu yükselişle devam ederse her filmi ayrı bir başyapıt olacak gibi. Film oyunculuğuyla, kurgusuyla, sinema dili ve göz büyüleyen renkleri ile mükemmel bir iş. Konusu ise Simon uzun soluklu ilişkisini ve okulunu yeni bitirmiş kendisini aşk şehri Paris'e atmıştır. Tabi böyle girince pek bir romantik komedi beklentisi yaratmış olabilirim ama havanızı alırsınız. Filmin sonunda Simon'a ve hikayesine dair bildiğiniz tek şey Simon'un henüz kimseyi öldürmemiş olan bir seri katil, psikopat olduğu. Adamın her hikayesinde zihninin gelgitli karanlığında biraz daha kaybolacaksınız.

Buz ve Ateşin Şarkısı V: Ejderhaların Dansı

noreply@blogger.com (chtrtm) — Tue, 13 Aug 2013 19:59:00 +0000

Serinin son yayımlanmış kitabını da geçen haftalarda bitirdim. Yazara da seriye de karmaşık duygular içersindeyim.

İlk olarak beş kitaplık bir seri şeklinde tasarlanmış Buz ve Ateşin Şarkısı, ancak beşinci kitap bitince anlıyorsun ki işin o ayağı hikaye. Yazar zaten çeşitli Kutsalçam dizilerinde senaristlik yapmış. İşin özü sürekli birşeyler olacak beklentisi ve hep bir öteleyiş.

Beşinci kitap bitti ve anlatılmamış hikayeler bir yana bir de askıda kalmışlıktan kaynaklı bir merak yakalıyor insanı. Aynen dizilerde de olduğu gibi, arkası yarın annem! Ki sırf bu yüzden dizi izlemem. (yalan izlediğim bir iki dizi var ama onlarda funboyluktan sebebli. Bknz Clone Wars)

Bir de üzerine internette biraz bakınınca iyice soğudum seriden. Altıncı kitap yazılıyor ve yedinci kitap kararı alınmış ismi bile konulmuş. Yazarı olacak haspam bir de serzenişte bulunmuş; "Altıncı kitabı diziye yetiştirememekten korkuyorum!"

Kabul ediyorum fantastik kurgu severler ve FRP hastası olanlar için gerçekten çok sağlam bir kurgusu var evreninin ancak yazarın sömürü damarı bendeki son ipi de kopardı beşinci kitapla. Artık diziden devam ederim, hem Epsilon Yayınevi'nin sömürüyü katlayan kitabı ikiye böler iki katı fiyatına gömerin mantığına da prim vermemiş olurum. (dedi ve altıncı kitabı çıkar çıkmaz aldı...)

Bir de "Amerika'nın Tolkein'ı" sıfatı varmış George R. R. Martin'nin ki sıfatına tüküreyim der, selamlar sabahlar ile kaçarım!

"Kahrolsun bazi seyler!"

noreply@blogger.com (chtrtm) — Thu, 18 Jul 2013 11:40:00 +0000

Evet bazi seyler...
Keza o seylerin uykusu, tepesi karla kapli volkanlarin uykusundan daha gercek degil.

noreply@blogger.com (chtrtm) — Tue, 09 Jul 2013 21:25:00 +0000

Olmadı portakal bahçesine sığınırız.

noreply@blogger.com (chtrtm) — Fri, 05 Jul 2013 10:40:00 +0000

Yara kabuklarının altında hep aynı deri.

Bir Ankara İsyeeaanı! Ama sen yine de #direnAnkara #direnGezi #direnGazi #direnTurkiye

noreply@blogger.com (chtrtm) — Sat, 08 Jun 2013 22:18:00 +0000

Aslında uzunca yazasım, bir o kadar sövesim var ama değmez arkadaş! Gerçekten değmez! Kimse alınmasın, özellikle İstanbul ve onların yanında olmak için direnişin ilk günlerinde yaralanan, gözaltında işkence edilen ve hatta canlarını kaybeden ile onların yakınlarından en içten şekilde özür diliyorum!

Ama bu zihniyet değişmedikçe, sonuçsuz kalmaya mahkumuz! Başından beri şunu diyorum ama bir taraftan da yanılırım umuyorum: Kaypak ortasınıf/burjuva tahammülsüzlüğünün sınırlarının zorlanmasından başlayan bir dalga!

Saat 5:10 Gezi Parkı müdahalesi olmasa kitle desteğine de sahip olamazdı!

Ardından insanlar tüm ilerde meydanlara çıktı,alanları işgal etti, direndi, savundu, çatıştı! Yaralandı, gözaltına alındı, işkence gördü, gözünü ve hatta canını kaybetti!

Bundan sonrası için Ankara için konuşacağım. Gördüğümü biliyorum diğer illeri sadece okudum ya da oradaki arkadaşlarla telefondan konuştum. O yüzden sadece Ankara üzerinden yazacağım.

Çarşamba müdahalesinden beri Ankara içiyor, uyuyor, umursamıyor! Antakya (Abdullah Cömert sen ışıklar içinde yat) ve Adana'da sert, Dersim ve Gazi'de ise insanlıkdışı müdahalelere sırtını dönerek meydanları boşalttılar!

Cuma gecesi Kızılay bomboş, Tunalı ise insanlarla doluydu ama Tunalı'ya geçtiğimizde ise sadece iğrendim ve kusmak istedim!

İnsanların canları yandı, kimse henüz bir şey kazanmadı! Lakin meşaleler ve fişeklerle "şerefine ve SAĞLIĞINA" haykırışları ile Gezi'yi kazanmadan, taleplere ulaşmadan ve ne yazık ki ölümleri unuturak eğleniyorlardı, kaybedişi kutluyorlardı. Biraz denedik, ama daha fazla midemiz kaldıramadı orayı terkettik.

Ve bugün (8Haziran - Cumartesi).16:00'da Kızılay Meydanı için çağrı vardı. Gelen bir avuç insandık. Bakmayın sol yayınların binler geldi dediğine, ilk günlerin uzamış gölgesi bile değildi gelenlerin sayısı. Lakin Tunalı yine kalabalık yine kutluyordu. Ardından yağmur patladı o bir avuç kitle de dağıldı Kızılay'da, sonra da eve geçtim. Ama bu yazıyı yazmadan az önce Kızılay'da uyarısız, sorgusuz sualsiz 4 toma ve 2 akrep ile müdahale oldu, ardından gözaltılar. Tunalı yine eğleniyor, içiyor ve gerizekalı şerefsizler sadece bir kaç kilometre ilerdeki zulüme sırtlarını dönerek hatıra fotoğraflarını pişmiş kelle sırıtışları ile sosyal medya üzerinden paylaşıyorlar. Şimdi abarttığımı düşünebilirsiniz ama malın biri Kennedy barikatında polis ile pazarlık yapıyor canlı yayında ve "siz saldırmayın biz yolu açıp EĞLENELİM" diyor!

Yanlış anlaşılmasın, meydanların neşesinden yanayım hatta bu isyanı bu kadar uzun canlı tutanın da bu pozitif enerji olduğunu düşünüyorum ama bunun bir sınırı var. Dedim ya ortasınıf tahammülsüzlüğünün biraz elit kesmin kaypak serzlenişinin kurbanı olmaya da gidiyor bu isyan! Bana dokunma ben eğleneyim, deşarj olup "isyan, istifa" der dağılırım kaprisi, vurdum duymazlığı ile ancak kendi bokunu avuçlarsın!

Neyse eğlenmeye, pompaya devam!

Şerefine, sağlığına, ha bir de isyeaan, devrim (bak burda ses kısılıyor), neydi ha özgürlük!

noreply@blogger.com (chtrtm) — Wed, 05 Jun 2013 21:38:00 +0000

Bazen bir film izliyorsun ve geçmişin rüzgarıyla ceketinin içi dolarcasına ürperiyorsun ya bu gelgitlerimi seviyorum.

Şirin Soysal @IF Konseri (22 Mayıs 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Tue, 28 May 2013 10:16:00 +0000

Şimdi bir vokal düşünün Tom Waits tadında küllü bir sesi olsun, bir söz yazarı düşünün ki Breton'a selam durdursun, müziği ile caz addedilsin ama zaten bizim dünyamız için alternatif olan bir tarzda bile farklı ve cesur olsun,...

Kimden mi bahsediyorum, Şirin Soysal'dan!

"Bir Şeyler Var" albümünü ilk olarak Demirhan Baylan'ın bir twitinde rastgelmiştim ve sonrası müziğinin büyülü ağlarına yakalanmak oldu. Dinlenilen her ruh haline farklı bir tat sunan leziz bir albümdü ve unutulmaz albümlerim arasında çoktan yerini aldı.

Ama o gün bugündür canlı dinleme fırsatım olmadı. Hem Ankara üvey evlat muamelesi gördü hem de benim İstanbul'a yol düştüğünde konseri yoktu. Lakin geçen ay 22 Mayıs IF konseri haberini alınca, artık konsere kadar vakit geçmez oldu.

Tabi bir şey bu kadar çok istenirse bir yerde de nazarı değebiliyormuş insanın! IF'in merdivenlerini inerken kulağıma patlayan gitar ve davuluyla post-rock vari yükselen bir müzik gelmesinden de emin sakin sakin içeri girdim ki ne göreyim. Konser çoktan başlamış. Önce sahnedeki farklı tarzdaki performansa vuruldum ardından dinleyenlerden birine sorup da konserin bir saat kadar önce başladığını öğrendiğimde yıkıldım. Hem konser davetinin üzerinde 00:00 yazması hem de IF'te konserlerin standart olarak bu saatte başlamasına aldanıp 23:45 gibi gidince ancak son dört parçayı dinleyebildim ki kederimi sormayın! Sen o kadar sabırsızlıkla bekle sonra böyle bir son, acım büyük!

Konser sonrası mükemmel sarılmış sigarasına eşlik edip sohbetinde ve yeni albümünün bu sonbahar geleceğinin haberinde huzur buldum da yetmez! Umarım en kısa zamanda tekrar Ankara'yı sesine ve güzelliğine tanık bırakır da bu seferki konserine değil vaktinde saatler öncesinde gelirim!

Şirin Soysal: Gittiğin Dünden Beri

Ayhan Sicimoğlu & Latin All Stars @Armada (19 Myıs 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Tue, 28 May 2013 09:43:00 +0000

Mayıs'ın 4. haftası hem iş hem de konser yoğun geçti ki hala kendime gelebilmiş değilim. Pazar'ı da bu haftaya dahil edersem maraton Ayhan Sicimoğlu & Latin All Stars'ın Armada Caz Günleri konseri ile başladı.

Müziklerine, sahnedeki enerjilerine rağmen çok da iyi bir başlangıç olduğunu ne yazık ki söyleyemeyeceğim. Ayhan Sicimoğlu tarzı ile nevi şahsına münhasır bir insan ve konuşmayı çok seviyor. Konserin ilk yarısını yanlışım yoksa üç parça ile geçtiler. Belki çaldıkları kadar konuştu. İkinci yarı da farklı değildi artık vokallerden biri isyan edercesine birşeyler söyledi ama pek tınmadı.

Bir de günün anlam ve önemine kapılıp 19 Mayıs panayırına çevirdi ki zaten benim de erken dönüş biletimi kesmiş oldu. Ama erken ayrıldığıma da oldukça üzüldüm, dedim ya hem bu kadar laf salatası yapmasa gerçekten çok güzel bir performans olacak gibiydi, hem de fotoğraftaki güzel büyüleyiciydi. Artık daha derli toplu bir günlerinde tekrar dinlemek dileğiyle...

Ayhan Sicimoğlu & Latin All Stars @ArmadaCazGünleri: (parçaların isimlerini bilen varsa paylaşırsa sevinirim keza hangisidir bakmaya fena üşeniyorum)

NOT: Video ve fotoğraflar Ayhan Sicimoğlu'nun isteği üzerine kaldırılmıştır. Yazı bakidir!

Olmasın!

noreply@blogger.com (chtrtm) — Mon, 20 May 2013 22:25:00 +0000

Önce bir Z raporu alalım, hele kırkı çoktan çıkmışken. Değerinden, ederinden değil. Dünlere kadar, önceki günleri net hatırladım. Ama anların tazeliğinden değil de günlerinden azlığındanmış. Yıllar birikince sonra bir bakıyorsun; herşey muğlak, layıkı ile bulanık. Öyle her anı da koku ile renk ile bağlayamıyorsun zihninde, yazmak şart.

Neyze uzatmadan çıktıyı alalım. 2013 başıydı işte, tanışıldı. Akılda yokken arkadaş sağolsun akla düştü. İşim olmaz derken, hoşlanır oldum. Bir de baktık ki sarmaş dolaşız. Dolaysız da geldik ya birbirimize yalan yok. O yüzden çok yüksekten başlar gibi gözüm boyandı. Aslında şimdi bakıyorum da biraz da benim tav olasım varmış. Malum uzun zamandır kimseye harlanmamışken, neden olmasın diyor insan. Diyor ama bir yandan da olmazların farkında bilincim.

Karşımda tam bir çocuk. Aklamak için söylemiyorum, yavrum gelişmemiş. Kendini sevdirdiğini düşündüğü yerlerde mutlu. Yüzeysel olduğunu içten içe bilmekten sürekli huzursuz, tedirgin; "yaptığım her şey bir şey için ama o bir şey hiçbir şeyi değiştirmiyor" ve "neden?" kafasında ya da daha "neden"e kadar gelememiş de olabilir. Üzerine empati yoksunu, vermeden almayı bilmiş sadece. Yetmez ya aldıklarından sevgiyi de görememiş. Anaakım filmlerden, müziklerden gördükleri duydukları hariç. Romantik komedilerde yağmurda kavuşan ellere özenip de yağmur görünce kaçanlardan kısaca. Arabesk vari de bir hikayesi var, o sebepten devreler hepten karışık.

Diyeceksin madem bunlar filtreye takıldı da neden devam ettin be arkadaş iki ay. Yakın bir arkadaşın dediği gibi herkesin ambalajı çok güzel. Bir iki hafta içindeyse kokusu burnuna çalınmaya başlıyor. Aynı durum. Yüzünü ekşitiyorsun ve denemeye değer diyorsun. Bir de huyum kurusun sevmediğim, olmaz dediğim şeylere 3-5 kez şans vermek gibi gereksiz bir yanım var. İnsan, yemek, müzik,... farketmiyor. Bir de tanışmamıza vesile olan arkadaş sağolsun tabi. Yoksa daha başlamadan bitiyordu, daha merhaba dedik yukardaki meziyetlerinden bir ikisi ile haşır nedir olduk. O dizginledi bir kaç kez. Ah unutmadan, yukarıda da dedim ya bir de ben de belamı arar durumdaymışım. Onu da kalın harflerle çıktıya not edelim.

Kısacası ilişkimiz bitişe giden hızlandırılmış kurs gibiydi, bir kursta da bitti. Aslında buraya not düşecek kadar değeri de yokmuş şimdi dönüp bakınca. Keza hep tutkulu ayrılıkların adamı olmuşumdur, selamlar tutku ile kesilmiştir de gökyüzündeki yedi renk kemerde bile O'nun bulut gölgesini görmüşümdür. Lakin bu ilişkinin bitişinden beri değil tutku, en ufak bir özlem bile geçmedi içimden.

Eee o zaman neden mi yazdım?

Uzuncadır yazmayan bir blogdan yazı geldi de biraz zihin çalıştırdı. Hayat bir senaryo misali. Başlıyorsun rolüne hedefine doğru akıyor trafik. Arada çatışmalar, engeller ve etrafından dolanmalar. Düşüp kalkıp kah gülmeler kah ağlamalar. Son öncesi süreci yaşanır, izlenir kılan merak unsurları. Eh kimisi yıllarına nufüs ediyor da dramatize ediyor, kimisi de bekleme odasında gazete okuyan adama odaklanan iki aylık pardon iki dakikalık sanatsal kare misali gereksiz. Kısacası sen anı biliyorsun da yine de büyüsüne kapılıyorsun senaryonun. Yoksa farkındasın hayat U dönüşü olmayan yol misali ister istemez geçeceksin o yollardan. Tabi her senaryo aynı değil kiminde High Fidelity kiminde HIMYM. (Evet erkeklerde romantik komedi sever, yetmezse bakınız My Sassy Girl! Kore vesiyonu tabi ki!)

Hal böyleyken olmasın be Lütfücüğüm!

Jülide Özçelik @Armada Konseri (11 Mayıs 2013)

noreply@blogger.com (chtrtm) — Tue, 14 May 2013 10:27:00 +0000

Armada Caz Günleri cumartesi gecelerini renklendirmeye devam ediyor. Bu cumartesi caz sahnesinde Jülide Özçelik ve ekibi vardı. İlk kez kendisini canlı olarak bu seneki Ankara Caz Fest.'de KKM sahnesinde dinlemiştim, o günki performansı ile büyülenmiştim. Lakin bu seferki konseri bambaşkaydı. Hem açıkhava hem de mükemmele yakın bir ses düzeni vardı ki bir caz konserinde her enstürmanı bu kadar temiz almak nasıl bir nimetmiş bir kez daha anladım.

Sadece sahne değildi tabi ki geceyi yükselten. Hem Jülide Özçelik'in her dinlediğimde beni kendisine tekrar tekrar aşık eden temiz sesi hem de ekibinin uyumu olağanüstüydü. Hoş sahnede biraz açık hava konserinin azizliğine uğradılar, hava her an patlayabilir yağmuru başımızda asılı tuttu ama şükür sadece serinlik verdi ve bu serinlikten sahnede oldukça etkilendiler ama iki saate yakın süre kesintisiz sahnede kaldılar. Özellikle klavyede Ercüment Orkut'un parmaklarını ısıtmak için nafile hallerini düşününce acaba hava daha sıcak olsaydı müzikleri daha da mı güzel olurdu sorusunu sormaktan alamıyorum kendimi.

Sıradaki konser ise 19 Mayıs gecesi Ayhan Sicimoğlu, orda olun! :)

Jülide Özçelik: Hayat

Jülide Özçelik: Sonbahar

Jülide Özçelik: Zeynoş Funk