Mydestiny's blog

2025 Z Raporu

2025-12-31T18:31:00.001+03:00

2025’e ihtişamlı bir veda etmeye geldim. Çünkü artık bu yıl bitmeli ve yeni bir yıl başlamalı. 2025 yılı sizin için umarım çok güzel geçmiş, hep mutlulukla hatırlayacağınız özel bir yıl olmuştur. Kendi adıma konuşmam gerekirse eğer ben yılı hemen bitirmek, geride bırakmak istedim. Uzun yıllardır olduğu gibi 2025’e de aynı ekiple mutlu, heyecanlı, coşkulu bir geceyle adım atmıştık. Şahsım aslında bu canlı duyguları pek hissetmiyordu ama arada zihni dağıldığında ortamın neşesine ayak uydurduğunu, keyiflendiğini fark ediyordu. Fakat arkadaşlar, yıla ne kadar iyi bir atmosferle başlasak da geldiğimiz noktada seneyi hüzünle kapatıyoruz.

Senemiz iyi kötü başlamış hatta hiç fena gitmiyor, tatlı şeyler oluyordu. Ne zaman ki senenin ikinci yarısına adım attık keyifli, mutlu balonlar yavaştan hava kaçırmaya, hüzünle sönmeye başladı. Oysaki böyle hayal etmemiştik biz! Bir noktadan sonra kötü şeylerin önünü alamadık, ailemiz ama bakın sülale olan ailemizi adeta hüzün bulutu sardı. Hangi kapıyı açsak, karşımızda buruk acı çıkmaya başladı. Neden? Ah ah…

Şimdi böyle laylaylom yazıyor gibiyim ama gerçek anlamda üzüldüğümüz, korktuğumuz, endişelendiğimiz, ne olacak diye düşündüğümüz nihayetinde zaman en büyük ilaç dediğimiz ve zamana sığındığımız anlar oldu. Ha şimdi 2025’e haksızlık etmek istemem çünkü Sezen Aksu’nun da dediği gibi “iyi şeyler de olmadı değil…”

2025 biraz fena geçti, çokça üzdü, hayatımızı abartılı bir Türk dramasına döndü fakat ilginç bir şekilde neşemiz kıyıda köşede bir yerlerde hep durdu. En endişeli, çaresiz belki hüzünlü anımızda bile espri yapabilmek sülalemizin özelliklerinden biri sanırım. Bu da olumlu :)

Bu arada size halhalımı kaybettiğimi söylemiş miydim? 2025 hainsin! Yeni halhalımla yeni yıla hazırım.

2026 herkese ama en çok bize sağlık, güzellik getirsin. Çünkü neden olmasın? :)

Yeni yıl şarkımız bu oluversin.

Şubat Postası: Neler Oldu?

2025-03-01T00:19:00.001+03:00

Selamlar, sevgiler ve daha neler neler… Bunu söylemeyi seviyorum maalesef :) Şubat ayının son günü bloğa bir merhaba demeye geldim. Rüzgar gibi geçen bir ay daha oldu. Günler, haftalar birbirini kovalarken yaşayıp gidiyoruz resmen. Daha dün yılbaşı hediyelerimizi heyecanla açıyor, geyik yapıyorduk bununla ilgili. Heyhat canım heyhat!

Şubat ayı hızlı geçti geçmesine ama ben pek verimli geçiremedim ayı. Lazer ameliyatı sonrasında gözlerimi çok yormamak amacıyla kitap-dizi-film faaliyetlerine biraz ara verdim, podcast dinledim arada. Bir noktadan sonra yavaştan öğle yemeklerime dizi-filmler eşlik etmeye başladı tabii ki.

Şubat ayında okuduklarım

Merak etmeyin ben metropolde yaşayıp da o keşmekeşe rağmen ayda 20 kitap okuyanlardan değilim. Okuyabilene bravo :) İki tanecik kitap okudum hepi topu. Şöyle ki;

Puslu Kıtalar Atlası

Puslu Kıtalar Atlası için kendimi dövmek istiyorum desem? Dövmeliyim çünkü şu canım kitabı tam 10 yıldır bekletiyorum ben. Az buz değil, 10! Her sene okuyacağım deyip ya unutuyordum ya başka kitaplar okuyordum. Bu yıl kafama nasıl bir taş düştüyse minik okuma grubumuza yılın son günlerinde “yeni yılın ilk kitabı Puslu Kıtalar Atlası” dedim ve hazır ola geçtik. Tabii ki ben lazer ameliyatı olunca ilk ay okumam ikinci aya sarktı biraz ama tekrar elime alınca baştan başladım bir nefeste okudum. Nefis! Nefis! Nefis! Okuyunuz. Okutunuz. Kütüphanenizde bulundurunuz efenim. Müthiş bir kurgu ya. Hayran kaldım kalemine, kurgu yeteneğine. İhsan Oktay Anar, uzun yıllar sonra -nihayet- tanıştığımıza memnun oldum. Külliyatını hatmedeceğimden emin olabilirsin. Kitapla ilgili daha sonra ayrıca bir post yayınlamayı düşünüyorum, böyle araya kaynatamam :)

Kumarbaz

Daha önce okuduğum bir kitabı neden tekrar okudum bilmiyorum. Aslında biliyorum, kitabı kütüphanemde görünce ve içeriğiyle ilgili asla bir şey hatırlamayınca hafızam beni ürküttü biraz. Yeniden okudum bir telaş ama okudukça hatırladım detayları, beynim unutmamış sadece saklamış biraz bir şeyleri :) İkinci bir okuma olduğu için bir çırpıda okudum, güzeldi pek tabii. İlk kez okuyacaklar için oldukça akıcı, kumarın tüm kötülüklerin annesi ya da babası olduğunu pek güzel yansıtan incelikli bir kitap. Okuyunuz efenim, es geçmeyiniz. Dosto’cum bu kitabı kumar borcu yüzünden tam 29 günde yazmış :) İlginç bir bilgi olarak sıkıştıralım şuraya. Yumurta kapıya dayanınca insanın ne kadar yaratıcı olduğunu ben de pek çok kez deneyimledim metin yazarlığında.

Şubat ayında izlediklerim

Bu ay öğle yemeklerinde biraz podcast biraz dizi - film izledim. Podcast konusunda daha sonra biraz ayrıntılı konuşmak isterim :) İzlediklerim şöyle;

When the phone rings

Yıllar yıllar yıllar belki de yüzyıllar sonra kdrama izledim. Twitter yüzünden izledim zira timeline’da sadece ve sadece bu dizi vardı efendim! Ne zaman açsam iştahla izleniyordu ve artık direnmek anlamsızdı. Yether!!1!1! nidalarıyla açtım ve izlemeye başladım. Son bölümü az önce bitirdim. Bence çerezlik, fena olmayan bir diziydi. Günde bir dal izledim ve bitiverdi. Bu yönüyle oldukça akıcı olduğunu söylemem gerek. Kdrama klişelerini özlemişim, inkâr edemem.

Rüzgara Bırak

Güzel şeyleri nasıl abartıyorsak hatta kabartıyorsak kötü şeyleri de aynı şekilde itinayla abartmalıyız diye düşünüyorum. Haksız olabilirim ama haklıyım. Öyle. Rüzgara Bırak filmi Barış Arduç ile Hande Erçel ikilisinin başrolünde oynadığı ve tamamen fanlara hizmet ettiğini düşündüğüm çerezlik mi desem klişenin klişesi mi desem karar veremeyeceğim bir film. Filmin konusu daha önce pek çok kez gördüğümüz, aşina olduğumuz bir konu: Esas karakterlerden biri diğer esas karakteri bir anlaşmaya ikna etmek üzere yanına gider ve ikna sürecinde hop aşk başlar. Aa! Nereden çıktı bu aşk şimdi ama değil mi? Hiç beklemiyorduk :) Müthiş bir güzelliğe sahip Hande’nin oyunculukta hala geride olması üzücü ama aslında dizi-film konusunda genel anlamda ileriye gittikçe geriliyoruz durumu var. Çoğu proje Ortadoğu ülkelerine satılmak üzere çekiliyor; konular, oyuncular ve birçok detay genelde hep aynı. Film klişe, izlemeseniz de olur. Ben öğle yemeğimi yerken izledim. Siz de bir iş tutarken izleyebilirsiniz özel olarak hazırlık yapıp izlemenizi tavsiye ve tasvip etmem :)

Mart ayına resmi olarak geçiş yapabilirim. Bugün ilk sahura kalkacağız. Çok şükür kavuştuk :) Ramazan ayını seviyorum; keyifli, huzurlu, eğlenceli, kalabalık, lezzetli, coşkulu geçiyor. Bu ay iki önemli yaş günü var hem :) Biri benim. Kıps!

4 Şubat: Unutulmaz bir gün!

2025-02-07T23:25:00.003+03:00

Bugün minnoş yeğenimin yaş günü! 4 yıl önce bugün ikinci kez hala oldum sayesinde. Ve bir erkek halası ile kız halası olmanın ne denli farklı olduğunu bu dört yıllık süreçte çok iyi deneyimledim.

Cancağızım! Öylesine zarif bir kız çocuğusun ki seni anlatmak ve tarif etmek imkânsız! Biliyorsun, favori halan benim! Diğer halalarına isimleriyle seslenip benim peşimden “ala, ala!” diye koşmanı beni biricik, en sevdiğin, en favori halan ilan etmene yormuştum ama meğer ismimi söyleyemiyormuşsun halacım! Zira adımı azıcık söyleyebildiğin ilk an bu kez adımla koştun peşimden. Abinin izinden gidiyorsun küçük kız :) İsmimi söylemene bayılıyorum! Abin ve senin için her zaman masalcı arkadaş olarak kalacağımdan şüphen olmasın! Senin hatta sizin için daima ama daima heybemde yeni kelimeler, yeni hikayeler, yeni maceralar olacak. Bilirsiniz, halanız hikâye uydurmaya bayılır. Sizinle gülme krizlerine girmek, mahalle maçı yapmak, misafircilik oynamak, abi-kardeş tartışmalarınıza şahitlik etmek, uyku öncesi gevezelik etmek, yolculuk yapmak, kudurmak çok eğlenceli!

Cancağızım E, seni gözlerimiz dolacak kadar çok seviyoruz. Kalbimizi titreten bir sevgi bu. Ne kadar anlatsak da tarifi imkânsız. İyi ki doğdun küçük kız!

Not: Bu minik içeriği 4 şubattan bir gün önce yazmış ve otomatik yayınlanması için planlamıştım fakat bir şeyleri yanlış yapmış olmalıyım ki yayınlanmamış. 4 Şubat 2025 tarihinde yayınlamışım gibi okuyoruz bu postu, ona göre :)

Ocak Postası: Hadi blog yazmaya dönelim!

2025-01-18T01:14:00.002+03:00

Selamlar, sevgiler ve daha neler neler…

Blog yazma işi hâlâ çok popüler ama biz tembeliz bence. Biraz büyüyünce neden buraları terk edip gittik hiç bilmiyorum. Hayat neden bizi bu kadar içine çekti de birkaç satır yazacak kadar vakit ayıramaz olduk, ha? Şahsım adına konuşuyorum, geçtiğimiz yıllar boyunca hiç yazmadığım kadar yazı yazdım ama hiçbirini buraya yazmadım. Bilgisayarımda binlerce yazılık geniş bir arşiv var desem inanır mısınız? İnanın lütfen, var :)

2024 yılının son ayı benim için biraz garipti. Dönüm noktası deyip gözümde büyütmek istemiyorum çünkü bu konuda kafam fena halde karışık fakat yazı konusunda epey dinginliğe kavuştuğum bir döneme adım attım diyebilirim. Hani bir kitap okudum ya da bir film izledim hatta artırıyorum bir adam/kadın tanıdım hayatım değişti deriz ya hayatımızın bir döneminde, hah işte buna benzer bir şey oldu ama asla bu kadar büyütülecek bir şey değil, lütfen siz de ben de kafamızda büyütmeyelim bu meseleyi. Ölüm gibi bir şey oldu ama kimse ölmedi minvalinde düşünelim. Kötü bir örnek oldu sanki be. Neyse. Yazdım, silemem.

Şu sıralar minimal düzeyde içerik yazıyor, bundan fena halde keyif duyuyorum. Zihnimin sakinleşmesi için buna ihtiyaç varmış. Esasında bir on beş gün kadar tek satır yazmadığım minik bir ara verdim fakat kelimeler beni çağırınca KPOP idolleri kadar olmasa da ben de comeback yaptım. Özlemiştim, yalan yok. İşbu sebeple buralara daha sık uğramayı düşünüyorum. Çünkü neden olmasın? Vallahi bizi yazmak kurtaracak!

O halde bu yazının şarkısı yine yeniden “bu” olsun. Çünkü lost on you arkadaşlar, şaka değil!

2024 Z Raporu

2024-12-29T19:47:00.003+03:00

Selamlar!

En son kaç yılında bloğuma yazı yazmış veya yayınlamışım bilmiyorum. Bugün neden burayı açtım ve yazı yazıyorum onu hiç bilmiyorum. Bloğumu tamamen unutmuştum. Aslında durum şöyle; yazı yazmak, yeteneğim olmasa da sevdiğim bir uğraş, hayatımın her döneminde anlamsız da olsa bir şeyler yazıyor olmak istiyorum ve işbu sebeple yepyeni, sıfır kilometre bir blog açmaya karar vermiştim. Gerçek bir mabed olacaktı! Çünkü neden olmasın canım? Ve fakat dostlar anlamsız bir şekilde bu blog gözüme sokuldu, burnumun dibinde bitti bir anda! Unutmuştum ve şarkıda dediği gibi “eskidendi, çok eskiden…”

Geçip giden yıllar insanları değil armutları olgunlaştırırken hiç şüphesiz bana da biraz dokundu:) Ah kalbim diyor ve zamanın getirdiklerini keyifle kabullenip yaşıyoruz. Zaten başka türlüsü de pek mümkün değil be arkadaşlar. 2024 yılını geride bırakmak üzere olduğumuz şu günlerde bu yılı hem sevip hem sevmediğimi söylemek isterim. Yılın güzel yanı bu sene hiç kayıp vermemiş olmamız ve aksine ailemizde yeni kişilerin girmesi, daha da kalabalıklaşmamız olabilir. Sevmediğim yanı ise yeni bir şeyle tanıştık, adını söylemek istemediğim bir rahatsızlık. Kahretti biraz bizi ama Allah’ın cezası aynı zamanda lütfu olan zaman buna da alıştırdı bizi. El mahkûm!

2024 yılında kendim için pek bir şey yapmadım. Biraz ailem de ailem takıldım. Sabah işe git, akşam gel biraz keyif yap, hafta sonları evim evim canım evim modunda takıl derken fena bir yıl geçirmedim. Ve fakat arkadaşlar birkaç alanda birkaç öğrenmek istediğim konu vardı ihmal ettim, erteledim açıkça tembellik ettim. Bu konuda kendime kızgınım! Kın kın kın kınıyorum kendimi.

Bu yıl mini kütüphaneme pek kitap eklemedim çünkü eklediklerimi henüz bitiremedim. Eskiden hiç kitap biriktirmez okur dağıtırdım ve ne zaman minik de olsa bir kütüphane yapayım dedim işte o zaman okuma rutinim bozuldu, dengem şaştı. 2024 yılında 12 kitap okumuşum. Her ay bir kitap hiç yoktan iyi elbette fakat kitap kurdu olduğum günleri özlemiyor değilim. Sizin şahitliğinizde (Acaba bu yazıyı bir kişi bile okuyacak mı? Çünkü ben kendi yazdığım yazıyı bile hata vs var mı diye tekrar dönüp okumuyorum. Sağlık olsun *gülücük*) 2025 yılında bir değil iki değil üç değil dört değil taaaam 50 kitap okuma hedefi koyuyorum! Hodri meydan!

Yılın ilk kitabı muhtemelen “Puslu Kıtalar Atlası” olacak. Sonra bu yıl lise yıllarında okuduğum bazı klasikleri kaliteli çevirilerle tekrar okumak istiyorum. Canım Raskolnikov okumak istiyor, özledim adamı resmen dfjhg Bu dediklerime ben de pek inanmıyorum ama neyse diyor ümit etmeye devam ediyoruz.

O zaman son birkaç yıldır takıntılı şekilde dinlediğim bu şarkıyla seneye veda edelim :)

Sağlıcakla efenim.

2019 Z Raporu

2019-12-21T22:44:00.000+03:00

Selam dostlar, yine ben.

2019 yılını tıpkı 2018 yılını kapadığım gibi Z raporuyla kapatmaya geldim. 2018 Z Raporu’nu yazarken 2019 yılında aktif bir Blogger olacağımı düşünüyordum. Ne oldu? Bir (1) tane bile yazı yazmadan geçirdiğim bir yıl oldu. Düşünebiliyor musunuz; 2018 Aralık ayında Z raporu yazısını yazdım ve hop 2019 Aralık’a kadar blog boş geçti :) Tabii sizin umurunuzda değil ama bana epey garip geldi doğrusu. Ve şimdi yine bir Aralık ayındayız; ben yine Z raporuyla buradayım. Bloğun konseptini bu yönde mi değiştirsem acaba? Senede bir gün yazı! Nasıl ama? :) 2020 yılında böyle olmamasını umarak bir önceki yılın raporunda yazdıklarıma da göz gezdirerek yeni Z raporuna geçiş yapıyorum.

2018 Z raporuna Nisan ayıyla başlamışım. Küçük adam Selimişko’nun hayatımıza girdiğini mutlulukla duyurmuşum. Selim şu sıralar bir buçuk yaşında ve peşimde “Lali! Lali!” diye koşturuyor. Asla Nazlı diyemiyor; yirim! O kadar güldürüyor ki bizi anlatamam. Hasan Ali Toptaş’ın Ben Bir Gürgen Dalıyım diye bir kitabı var. Orada yanlış hatırlamıyorsam eğer yaşlı bir marangozun atölyesinde, duvar dibinde günlerce bekleyen gürgen dalı, kendi halini unutup işleri kötü diye hüzünlenen marangoza dertlenip, ‘yüzü azıcık gülse olduğumuz yerde yeşillenirdik’ diyordu. Biz de öyleyiz, Selimişko azıcık gülse olduğumuz yerde yeşilleniyoruz :) Muazzam bir velet. Halasına mı çekti nedir bilmiyorum ki :)

2018 yılında gerçekten birçok sorun yaşadık. 2019 yılı çok şükür öyle değildi. Hatta yeniliklere adım attık yılın son çeyreğinde. Taşınıyoruz. 20 küsur yıldır oturduğumuz evden 2020’nin ilk üç aylık döneminde ayrılacağız gibi görünüyor. Aylardır tadilat yaptırıyoruz evde, asla bitmiyor. Tam artık hazır gibi ya ufaktan toparlanalım dediğimiz noktada dur şurayı da şöyle yaptıralım diyoruz lakin bitmiyor. En son 20 yıl önce falan taşındığımız halde birkaç yılda bir taşınıyormuşuz gibi gözümüzde büyüyor taşınmak. Ama güzel şeyler bunlar, yenilik iyidir.

2019 yılında iş anlamında fena şeyler olmadı hayatımda. Bir şeyler güzel gitti. Sene biterken verimliliğimi kaybetmiş ve hunharca çıkış yolu arıyor olsam da bu günlerin geçici olduğunu, toparlanacağımı biliyorum. (Allah’ım?) Minimal bir hayat yaşama arzumu kendi çapımda gerçekleştiriyorum. Fazla isteğim, hırsım yok. 2019 iyiydi diyebilirim bu noktada.

Bu yıl Pazar kahvaltıları full bizim evde oldu. Ablamlar, abimler, gelinler, damatlar, yengeler, amcalar, halalar, neneler, kuzenler derken neredeyse tüm yıl Pazar günleri kahvaltı sofrasına oturduk. Sekiz kişilik masaya dönüşümlü oturmuş olsak da Pazar günlerinin kalabalık, şenlikli, birlikte geçmesinden memnunum. Ah bir de o asla bitmeyen mutfak kalabalığı olmasa tadından yenmeyecek :))

2019 yılıyla ilgili tek utancım çok ama gerçekten çok az kitap okumam oldu. Canım kitaplarımın birçoğu beni bekliyor dolaplarda. Resmen sadece bir yerden bir yere giderken otobüste kitap okudum bu yıl. Ve emin olun yaşadığım şehirde en uzak mesafe 50 dakikalık otobüs yolculuğu ki ben prensip olarak yolculuğun 30 dakikadan fazla sürdüğü yerlere asla gitmiyorum! :))) 2020 ile ilgili özen göstereceğim yegâne şey kitaplar olacak. Mydestinyblog ismiyle açtığım Instagram hesabımda 2020’de daha çok kitap paylaşacağım inşallah. Sizi de beklerim.

Yeni yıl için beklentim yok :) Sağlıklı, huzurlu olalım yeter. Yapmak istediğim, zeminini hazırladığım ufak tefek şeyler var ama bir şey kesinleşmeden önce söylemeyi sevmeyengillerden olduğum içün detay vermeyeceğim. 2020 Z raporunda inşallah =) Bloğa ayda bir yazı gireceğim diye kendime söz veresim var ama yapamayacağımdan o kadar eminim ki. Umarım bir şeyler olur da buralara uğrarım.

2020 Ocak ayında görüşelim inşallah. Buraları okuyan varsa selamlar :)

2018 Z Raporu

2018-12-23T21:32:00.000+03:00

Selam Hanımlar, Beyler, Romalılar!

2018'den 2019'a kaygılı fakat ince bir umutla geçiş...

Ben geldim, bloğun sahibesi. 2018 yılını Z raporu ile kapatmaya geldim. Mesleğimi yapmıyor olsam da Z raporu almak bizim işimiz :) 2018 yılı blog için pek parlak geçmedi, tıpkı 2017 yılında olduğu gibi öksüz kaldı. Yazı yazmanın doruğunda olduğum halde buraları fazlasıyla ihmal ettim hatta bildiğin terk ettim. Blog mail adresime birkaç ayda bir gelen tatlı mailler olmasa burayı hepten unutacaktım. Bir ara bloglarda deli gibi “Yeni yıl mimleri” yazar, ne eğlenirdik. O günler biraz geride kaldı, herkes deli gibi yoğun artık. Heyhat. 2018 yılı sizin için nasıl geçti bilmem ama benim için hatta komple bizim için tek bir olay haricinde kötüydü.

20 Nisan 2018: Yağmurun çiselediği tatlı bir Nisan gününün öğle vaktinde ailemize küçük adam Selim katıldı. Gözlerini tüm ciddiyetiyle dünyaya açtı ve bir anda hepimizi etrafında pervane etmeye başladı. Ailedeki herkes bir şey oldu! Anne, baba, babaanne, dede, amca ve hala… Yeni sıfatlarımızı pek sevdiğimizi söylemeliyiz. Ortanca kardeş olmanın ötesinde ortanca halayım artık :) Neyse şimdi Instagram’daki yeni gelin ve yeni anne olmuş çılgın kadınlara bağlamadan bu paragrafa son vereyim aksjdsjsajsl Ha bu arada ailedeki doğum sırasına uyum sağlamak için Selim’i 10 gün önce doğurup Nisan ayına yetiştiren yengeciğime selam ederim :)) Sayesinde Aralık, Ocak, Şubat, Mart (x2) sıralaması bozulmadı ve Nisan ayı da doldu :) Yılın yarısında 6 kez pasta yiyeceğiz artık hdjsgf

2018 gerçekten türlü aksiliklerin yaşandığı bir yıl oldu bizim için. Hep bir sorun hep bir aksilik. Neşemizi kaybetmedik elbette ama çokça canımızın sıkıldığını inkâr edemem. Öyle veya böyle yıl bitiyor işte. Aslında 2018’den son bir gol daha beklemiyor değilim. Bir şey daha olacak ve öyle yeni seneye adım atacağız gibi görünüyor ama neyse. Kuruntu yapıyorumdur muhtemelen. Her şeyin hayırlısı diyen teyze moduna geçiş yapmak böyle durumlarda en iyisi :)

2019 yılından birkaç küçük –aslında büyük- beklentim var. Sadece beklemeyip üzerine adım atacağım şeyler bunlar. Umarım güzel sonuçlar alırım. Denemekten vazgeçmeyeceğim bir yıl olsun istiyorum. 2019 yılından tek korkum Haziran ayı. O dönem yine yeniden stresli bir kararın, yaşamsal değişim evresine geçiş yapabiliriz. En çok da bu dönem güzel geçsin istiyorum. Âmin. Âmin. Âmin.

2019 yılında sağlık ve huzur istiyorum. Azıcık da başka şeyler :) 2018 kötü geçti falan ama yeni yıl ruhu diye bir şey de gerçekten var. Sanki şahane bir yıl geçirmişim gibi 2019 yılına fazlasıyla umutlu ve heyecanlı adım atma telaşındayım. Kendime gelmeliyim, ruhumda birden peyda olan bu optimist, feci hayal kırıklığına uğramama sebep olabilir :)

Velhasıl-ı kelam sene bitiyor arkadaşlar. Herkese sağlık, huzur ve umut dolu bir yıl diliyorum. Aşsızlara aş, eşsizlere eş, işsizlere iş, evsizlere ev diliyorum :) Ha bir de n’olur şu kripto para dünyası kendini bir toparlasın, kendine gelsin; asabımızı bozmasın!

Bence bu yazının şarkısı “budur” (Çünkü hayat…)

Sizin için 2018 nasıl geçti?

Bir kitap kulübüm bile yok; anlıyor musun?

2017-10-02T00:10:00.001+03:00

Bugün iki sezondur üyesi olduğum kitap kulübünden ayrıldım. Yaz tatilinde okumak için belirlediğimiz dokuz kitaptan sadece üçünü okumuş olmak, okuma şevkimi biraz kaybetmiş olmak ve içerik yazarlığından okumaya fırsat bulamamak beni gruptan ayrılmaya itti. Hem bir rahatladım, oylama ile seçilmiş kitapları değil keyfime göre seçeceğim kitapları okuyacağım moduna girdim hem de her ay toplanıp tek kitabı onlarca farklı bakış açısıyla değerlendiremeyecek olmaktan ötürü üzüldüm. Sohbet - muhabbet de cabası tabii. Alışmak lazım.

Bu arada bir çılgınlık yapıp hikaye-öykü tarzı şeyler yazmaya, denemeye karar verdim. Yeteneğin y'si yok ama olsun, denemek hiç yoktan beceriksizliğimle eğlenmek istiyorum. Kitap kulübümüzde ciddi bir emek ve heyecanla yaz başından bu yana düzenli olarak kitap yazan bir arkadaş var. Heveslendirdi beni doğrusu. Denemekten zarar çıkmaz diye düşünüyorum :') Burada paylaşır hunharca eğleniriz artık. Bekle beni blog!

Öyle işte sevgili blog.

o halde; mydestiny çu!

Karamsar blogger in da house!

2017-08-21T01:41:00.000+03:00

Selam blog insanları,

Bazen kendimi şu meşhur süte düşen iki fare hikâyesindeki çırpınan fare gibi hissediyorum. Lakin bir sorun var ben çırpındığım halde sütün yüzeyi bir türlü tabaka halini almıyor, tereyağına falan dönüşüp kurtulmamı sağlamıyor. Çabalarım nafile kalıyor. Kamu spotu gibi oldu biraz böyle yazınca. Bkz: Bazen kendinizi çok yalnız ve çaresiz mi hissediyorsunuz? Çare Alo 183’de! :) 183 benim şu sütü kaymağa çevirememe halime de yardım eder mi acaba?

Aylar sonra bu kadar kısa ve karamsar bir yazıyla bloğuma dönüyor olmanın verdiği can sıkıcı ruh halimi alıyor ve yazmam gereken yazılara dönüyorum efenim.

Bahab’ınız bol, ruhunuz şen olsun!

Yaz Şarkısı ♪ ♫

2017-07-15T15:08:00.001+03:00

Sizinle yaz aylarında en sevdiğim şarkıyı paylaşmaya geldim kjhskjdhf

Bir aşk bodrumda yaşanıyor güzelim iki akın - adrenalin djkshf

Sevgili Blog, ben geldim sanırım

2017-07-10T21:50:00.001+03:00

Sevgili Blog,

Seni ihmal ettiğimi ara sıra aldığım 'Neden blog yazmıyorsunuz? Bloğu bıraktınız mı?' mailleri ile fark etmiş olsam da ruhumdaki Oblomov bir türlü eyleme geçmeme izin vermiyor. Ah şu lanet sıcaklar ve beni kollarıyla saran tembellik... Kurtulamıyorum! Taslaklardaki kitap yorumlarının haddi hesabı yok, yarım yamalak yayınlanmak için beni bekliyorlar. İlginç bir şekilde sürekli yazı yazıyor olmama karşın bloğuma tek satır yazamıyor, taslaklarımı hizaya sokup yayına gönderemiyorum.

Az biraz havadis ver dersen okuyucu; kurslara gidiyorum bu yaz. Hali hazırda bir sertifika programına gidiyorum şu sıralar. Ek olarak yüzme kursuna yazıldım. Yıllardır denizin dibinde yaşayan biri olarak yeter (hatta yether!) dedim ve yüzme kursuna kayıt yaptım. Temmuz ortasında başlayacak, bakalım ne olacak? Miyop biri olarak gözlükle yüzme öğrenebilecek miyim? Gözlüğümü çıkardığımda bulanık bir görüş açısıyla keyifle öğrenebilir miyim? Lens almalı mıyım? Ne halt etmeliyim? gibi sorular kafamda yok değil. Temmuzun sonuna doğru denizde keyif yapacak kadar yüzmeyi öğrenmiş olmayı umuyorum. Siz benim gibi yapmayın yüzmeyi öğrenmek için gecikmeyin çocuğum. (Kamu spotu)

İş durumları hala sallantıda. Kpss'ye bulaşmamak için verdiğim çabalarım gittikçe zayıflıyor. Şu an halihazırda yaptığım bir iş var ama kendi içinde çokça amaları olduğundan iş durumum işsiz - çalışıyor arasında bir yerde dengesiz bir şekilde ilerliyor.

Şu sıralar en sevmediğim şey kitap okuyamıyor oluşum. O kadar o kadar o kadar ama gerçekten o kadar sıcak ve nemli ki kitap okuyası gelmiyor insanın. Kitap kulübümüz tatile girdi ve yaklaşık 6 kitap seçtik Eylül ayına kadar lakin henüz bir tanesini bile okumadım. Kocaman bir aferin bana. Bugün radikal bir kararla kitap okumaya karar kıldım. Oğuz Atay ile tanışma günü bugün! Ürkmüyor değilim.

O halde; mydestiny çu!

Sağlıcakla.

İMERA - Vazgeçtim [2016 - Video]

2017-01-05T15:52:00.001+03:00

Hunharca dinliyoruz arkadaşlar bu playlist'i.
(Evet, yeni keşfettim)

Kitap Okuma Alışkanlığımı Nasıl Kaybettim?

2016-12-27T00:59:00.001+03:00

Başlığı okuyanlar şok! :)

Bu aralar herkes "kitap okuma alışkanlığımı nasıl kazandım?" temalı yazılar yazıyorken ben de son günler yaşadığım okuyamama durumunu yazmaya karar verdim. Aslında bu temada okuduğum yazılar biraz eski, bir ara bloglar arası böyle bir yazı zinciri oluşturulmuş muhtemelen ve ben yeni denk gelip 4-5 tanesini üst üste okuyunca bir durup kendime baktım ve bu yazı çıktı ortaya. İlerleyen zamanlarda "Nasıl kazandım?" yazsını da yazarım elbette zira kendimi bildim bileli okurum.

2016 senesi kitap okuma açısından çok verimsiz bir yıl oldu benim için. Yıllık 50 kitap okuma hedefi koymuştum ama yanılmıyorsam 17 tane okudum. Hedefin yarısına bile ulaşamamış olmak çok acınası benim açımdan. Onca koşturma arasında şahane bir şekilde kitap okuyan insanları görünce (Bkz: hikaru) benim bu okuyamama durumum daha bir rahatsız edici olmaya başlıyor. 2016 senesinin ilk beş ayını KPSS sebebiyle kitap okumadan geçirdim. Bu 5 ay o kadar kitap okumadım ki kitap okuma alışkanlığımı yitirdim resmen. Geçtiğimiz günlerde twitter'a da yazmıştım; "o kadar kitap okuyamıyorum ki bir insan ancak bu kadar okuyamaz.." Hakikaten de öyle. Kpss süresince deliler gibi kitap okuma hayali kuruyor, kitap alışverişi yapıyordum lakin sınav geçip gidince kitap okumaya dönüş yapamadım. Kitap okumayı çok istiyorum ama bir türlü okuyamıyorum. Vay arkadaş neymiş bu böyle. Kitap aldığım halde okuyamıyorum. Sinirlenmemek namümkün!

Mayıs ayında geçtiğimiz günlerde blogda da bahsettiğim Kitap Ağacı Ailesi grubuna katıldım. Ayda iki kitap belirliyor okuyoruz. Hah işte Kitap ağacı Ailesi olmasa bu kadar kitap bile okuyamayacaktım muhtemelen. Bi' de işin kötü yanı hep bana hitap etmeyen kitaplar okudum, o da biraz etki etti okuyamama halime. Misal hep Virginia Woolf okumak istemişimdir ki okudum da ama öyle zor okudum ki anlatamam. Mrs Dalloway kitabını seçmiştik, bilinç akışı tekniğinin önemli eserlerinden, yazarlarından biri kabul ediliyor yazar malum lakin kitabı çok zor okudum. Bitsin diye mücadele ettim Böyle kötü seçimler de kitap okuma isteğimi az biraz köreltmiş olabilir. Mayıs ayından bu yana okuduğum birkaç kitap haricinde sevdiğim kitap olmadı. Onları da yıl bitmeden blogda yazarsam ne güzel olurdu. Neyse.

Eskiden bu yana eş zamanlı olarak birkaç kitap birden okumayı severim. Her odada bir kitap okur, her odada mutlaka bir kitabım olurdu. İçerik olarak sevmediğim bir kitaba denk geldiğimde okuduğum başka bir kitaba geçer tekrar o kitaba dönerdim falan böylece sıkıcı bile olsa kitabı kolayca bitirirdim. Bu sayede bir haftada en az 3 kitap okumuş olurdum. Şimdilerde ayda iki kitabı zor okuyorum. Okuyamadığım halde kitap almaya devam ediyor oluşum da ayrı bir ironidir.

Biri bana bu günlerin geleceğini söylese inanmazdım. Şimdi ise yaşıyorum. 2017 yılının bol kitaplı bir yıl olmasını diliyorum kendim için. Kitap okuyamamak çok can sıkıcı. Durumun farkında olup da bir şey yapamamak, üstümdeki ataleti atamamak ayrıca sinir bozucu. Şimdilerde Onca Yoksulluk Varken'i okuyorum. Bitince Hasan Ali Toptaş'ın Kuşlar Yasına Gider kitabını okuyacağım. Hasan Ali Toptaş çok uzun zamandır okumak istediğim bir yazar kitabını okumak için sabırsızlanıyor olmam eski günlerime dönüş yapacağıma dair bir sinyaldir umarım :)

Siz de durumlar nedir? Yoğun temponuza rağmen kitap okuyabiliyor musunuz?

Benim gibi olmayın, okuyun :))

Bir sonraki yazıda görüşmek üzere efenim; saygılar sevgiler ve daha neler neler..

Emanet Kitap Verme Sorunsalı

2016-12-09T23:39:00.000+03:00

Size okuyup sevdiğim bir kitabı tanıtacak, altını çizdiğim satırları alıntılayacaktım ama kitap elimde değil dostlar. Kitaplığa bakıyorum yok, dolaba bakıyorum yok, nerede bu kitap yav derken düştü aklıma o meşum gün; emanet vermiştim! Ben o kitabı o kıza emanet verdiğimde Ayşe tatile çıksın operasyonu başlmsalkjfakf tamam tamam abarttım fakat şöyle söyleyeyim bahar geldi geçti kitap gelmez oldu. Ki ben kitap biriktirmeyi pek sevmeyen biriyim. Sevdiğim kitapları paylaşırım ama üzerinden on dört bahar geçince eskisi kadar paylaşımcı olamıyor insan. Şimdilerde kitap dostu kişilere emanet vermeye çalışıyor, sevdiğim bir kitapsa peşine düşüyorum. Çünkü eskiye nazaran kitap biriktirmeyi seviyorum :)

Kitap alışkanlıklarım değişti zaten az biraz. Mesela eskiden kitap satırlarını çizmezdim zira eskiden ablamın kitaplarını okurdum. O hoşuna giden satırları çizmekte serbestti ama ben kat'a çizemezdim. Bir defasında ergen anıma denk gelip okuduğum distopik bir seride satır çizmiştim üstelik fosforlu kalemle nasıl kızmıştı :) Şimdilerde kendi kitaplarımı aldığım için sevdiğim satırları çiziyorum, yanına notlar aldığım bile oluyor. Mis!

Kitap okuma alışkanlıklarım böyle değişti işte. Ablamdan önce ve sonra diye ayrılıyor dönem. O evlenip gidince kitap krallığımı ilan ettim. Önceden bir kitabı ortada bırakmama asla izin vermez, kızardı. Kitabı okurken habire kenarını kıvırma, üstüne bir şey koyma, üstünde bir şey yazma izi kalır, kapağını çok açma, kapağını katlama bla bla bla... Bir de onun okumadığı bir kitabı okuyorsam kitapla ilgili hiçbir şeyden bahsetmeme izin vermezdi. Kitapta şöyle bir şey öğrendim desem kızardı. Arka kapakta yazıyor desem bile söyletmezdi. Ben de bazen gıcıklık olsun diye kitabın içeriğine uygun bir şekilde sahte final yazar dev spoiler verirdim :) Gıcık olma gıcık et demişler =)

Emanet kitap verdiğim kişiler kitaplarımı geri getirebilir mi lütfen? Teşekkürler.

Küçük esnafı koruyalım derken esnafın emlak zengini olduğunu öğrenmek

2016-11-29T18:33:00.003+03:00

İyilik yapma harekatımın boşa kürek sallamaktan ibaret olduğunu öğrendiğim anın durum özeti yazı başlığıdır: Küçük esnafı koruyalım derken esnafın emlak zengini çıkması..

Mahallemizde hemen burnumuzun ucunda iki tane AVM bulunuyor. Birkaç adım ötemizde 2-3 tane, bir iki kilometrelik ötede yürüyüş güzergahımızda ise 5-6 adet alışveriş merkezi yer alıyor. Alışveriş merkezleriyle sarmalanmış bir şekilde yaşarken mahallemizde hepi topu bir tane küçük esnaf dediğimiz mahalle bakkalı bulunuyor. Buraya kadar her şey normal görünüyor olabilir ama bu durumun çok adaletsiz olduğunu, insanların avm'lerden alışveriş yapıp zavallı mahalle bakkalını haksız bir rekabetin kucağında yapayalnız bırakmış gibi hissediyordum. (Bekle sen!)

Ne zaman gece yarısı canımız bir helva istese, kardeşceğizimi irmik vb eksik malzeme için küçük esnafa yollardım. Ne zaman ekmek - gazete alacak olsak dosdoğru mahalle bakkalının yolunu tutardım. Bir de adam ne kadar iyi bir görseniz. Annesiyle babasıyla bilikte işletiyor. Tam bir esnaflar ailecek. Birkaç defa vize notlarımı fotokopiye götürdüm ama altın gününe mi gittim hizmet satın almaya mı bilemiyorum. Ailecek fotokopiler bitene kadar hoş sohbet - ikram vs beni ağırladılar evlerine gelmiş misafirmişim gibi. Müşteriye olan sıcak tavırlarını da görünce daha bir acıdım. Yaşlı teyzeler gibi içimden "resmen fillere karşı savaşıyorlar. Bu kadar güler yüz, hoş sohbet, müşteri ilişkisi vah vah.." modunda takılıyorum.

Ev halkını çaktırmadan habire mahalle bakkalına yönlendirip dururken bir gün es kaza "Küçük esnafı koruyalım, bakaldan al, avm'den değil" dedim ve gol geldi: "Salak senin fakir dediğin, kurtarmak için çabaladığın market emlak zengini!" Teyit edildi; hem bakkal dükkanı, hem karşısındaki birkaç dükkan hem de evi varkı varmış adamların. Vay annesi. (Allah daha çok versin sağlıkla sefasını sürsünler tabii) İçten içe her alışverişimde "benim sayemde dönüyor bu bakkal" kibri yaşıyordum oysaki sdfksjhdjf

Son anda gelen not: Her küçük esnaf emlak zengini olacak diye bir olay yok tabii, siz kendi küçük esnafınızı korumaya özen gösterin =)

Küçük esnaf zengin çıktı Rıza baba gibi kötü bir espri yapıp bu yazıyı da burada noktalıyorum. Bir sonraki saçmalığımda görüşmek üzere; esen kalın ^^

Anahtarlık koleksiyonu yaparken kısır döngüye yakalanmak

2016-11-24T13:30:00.000+03:00

Küçüklüğümden beri her zaman bir şeylerin koleksiyonunu yapma çabasına girmişimdir. Niye bilmem yapmak zorundaymışım gibi hissediyordum ya da özeniyordum :) Peçete, kupa, anahtarlık, defter, kalem... Peçeteleri ortaokuldayken yapardım, sonra ne oldu bilmem kaldı öyle, gerisi gelmedi. Kupa koleksiyonu ise evde sakar kardeşin varlığı nedeniyle kırılır gider devamı gelmezdi. Defter ve kaleme olan tutkum hala var hala ara ara alırım ama bu koleksiyondan da kendim vazcaydım. Zira kullanmaya kıyamadığım defterleri istiflemek bir noktadan sonra saçma geldi ve hepsini etrafımdaki kişilere hediye ettim. Şimdilerde bazen dayanamayıp alıyorum ama kullanmaya özen gösteriyorum.

Gelelim anahtarlığa.. En uzun süren koleksiyonum diyebilirim. Bir yıldır falan şehirleri simgeleyen anahtarlıkları topluyor, özenle saklıyordum. Eş - dost sağolsun koleksiyon yaptığımı bilenler gittikleri yerlerden hediye ediyorlardı. Ben artık kendim bir yere gitmediğim için gelen anahtarlıkların şehirlerine gider gezerim diyordum. Anahtarlık koleksiyonum pek güzel bir şekilde devam ederken o kara gün geldi ve biri bana Urfa - Balıklı Göl anahtarlığı hediye etti. O günden sonra önünü alamadım sayın dostlar. Dört bir yandan çılgınlarcasına Şanlıurfa - Balıklı Göl anahtarlığı hediyesi almaya başladım. Sanki biri minareye çıkıp, çığlık çığlığa duyuru yapmış ve bana balıklı göl anahtarlığı getirilmesini söylemiş gibiydi. Başka bir açıklaması olamazdı. Ne zaman biri gelip, "sana anahtarlık aldım, aç bakalım paketi" dese açtığım paketin içinden balıklı göl anahtarlığı çıkıyordu. Adeta, "hangi kapıyı çalsam karşımda buruk acı" dramı yaşıyordum. Neden neden neden diye soramıyordum tabii. Her seferinde, "Aa balıklı göl anahtarlığım yoktu, ne iyi oldu. tişikkirlir" diyordum sjkdhfsjkdhf Düşünün ablamın şirketteki iş arkadaşı koleksiyon yaptığımı duyup anahtarlık alıyor bana ve paketten çıkan şey urfa balıklı göl. Anahtarlıkları akvaryuma atsam sembolik bir Balıklı göl oluşturabilirdim yani, o kadar diyeyim.

Neyse efenim, birkaç yıl önce kuzenim Şanlıurfa'ya okumaya gitti. Her döndüğünde böyle minik sembolik hediyeler alıyor aileye falan. Derken bir gün mesajlaşırken sana anahtarlık aldım deyiverdi. Dur dedim, tahmin edeyim; balıklı göl anahtarlığı di'mi? Tabii ki bilmiştim. Hemen anlattım kuzenime durumu bende milyon tane balıklı göl anahtarlığı var getir bir tane de senden olsun. Geyiğini falan yaptık ama o anahtarlık eni sonu geldi bana :)

Bir küçük anahtarlık koleksiyonu

Bu kadar çok balıklı göl anahtarlığı sonucunda koleksiyonum kısır noktaya ulaştı balıklı göl koleksiyonuna dönüştü. Baktım olmuyor her birini sağa sola dağıttım dört bir yana haber saldım artık ülke anahtarlıklarını biriktiriyorum, şehirler bitti, daha almayın diye skjdhfkdsjhf Gerçekten de ülke anahtarlığı biriktirmeye başladım, ne kadar zor olursa o kadar iyi. Sıkısysa şimdi alsınlar bakalım :D Şimdilerde; Bosna - Hersek, Almanya, Paris, Kuzey Irak, Afrika Kıtası, Mekke, İngiltere, Güney Kore ve Çin gibi yerlere ait anahtarlıklarım var. Serde interrail sevdası olunca anahtarlıklara bakıp hayal kurmuyor değilim hani :)

Uzak ülkelere gittiğinizde bana anahtarlık yollamayı unutmayınız. Çemkiririm sonra bak.

Kitap Ağacı Ailesi'ne merhaba deyin!

2016-11-23T17:15:00.000+03:00

Hu huu!

Kitap okumayı seven dostlar, neredesiniz? Size bir topluluğu tanıtmak istiyorum. Bir ihtimal Kitap Ağacı Ailesi'ni duydunuz mu acaba? Duymadıysanız eğer ayıp etmişsiniz demektir zira bu topluluk Türkiye genelinde aktif bir şekilde varlığını sürdürüyor. Her şehirde bir adet Kitap Ağacı temsilcisi bulunuyor. Instagram ve diğer sosyal medyadaki Kitap Ağacı hesaplarından her ay her şehir için toplantı duyurusu yapılıyor. Ben de Kitap Ağacı Mersin ailesi ile bu duyurular aracılığıyla tanıştım :)

Kitap Ağacı Ailesi olarak her ay toplanıp bir ya da iki kitap seçiyoruz ve bir sonraki buluşmaya kadar okuyup, toplantıda üzerine konuşuyoruz. Kitap seçimlerinde son derece demokratik hareket ediyoruz, herkes öneride bulunuyor ve oylamayla seçiliyor. Kitap Ağacı Mersin bu ay biri kişisel gelişim diğeri roman olmak üzere iki kitap seçti mesela. Tür olarak ayrım yapılmıyor pek klasik okuduğumuz da oldu mektuplardan oluşan kitap okuduğumuz da.. Her ay farklı tarz ve yeni isimler okumaya gayret ediyoruz. Kitap Ağacı Ailesi'nin ek olarak sosyal medya üzerinden ilerleyen kulüpleri var; polisiye kulübü, klasikler kulübü, romantikler kulübü vs vs...

Kendi adıma Kitap Ağacı Mersin Ailesini seviyorum. Bir kitabı yirmi farklı kişinin bakış açısıyla görmek güzel oluyor. Bu tarz bir oluşuma dahil olmak isteyenler Kitap Ağacı Ailesi'nin instagram hesabını takibe alarak kendi şehrindeki buluşmaya katılabilir. Unutmayınız ki; okudukça büyür insan.

(Bu ay seçilen kitapları okumuş olmanın rahatlığı içinde olan blogger, rahat koltuğundan bildirdi.)

Rüyada imleç olmak?!

2016-11-22T17:05:00.001+03:00

Çok sık rüya görmeyen biri olarak ya da gördüğü rüyaları kesinlikle hatırlamayan biri olarak arada sırada hatırladığım ilginç rüyalarım olur. Blogumda daha önce sanıyorum bir defa rüyamı yazmıştım. (Bkz: Bir rüya gördüm!) Bugün ikincisi geliyor :) Sıkı durun! Kısa olacak söz!

Gördüğüm en ilginç rüyaydı şüphesiz. Zira rüyamda bir imleç'tim. Doğru, evet şu word ekranında gördüğümüz imleç. Bir imleç olmuş, word sayfalarında çılgınlarca kelimelerin arasında oradan oraya koşup yazım yanlışlarını, kelime hatalarını düzenliyordum. Leyla ile Mecnun'da anca görebileceğim bir absürtlüktü bu :) Tabii öncesine gittiğimizde rüyayı görme sebebim ortaya çıkıyor. Şöyle ki; gece uyumadan önce yazmam gereken yazıları uzanarak rahat rahat yazayım dedim, bilgisayarı yerleştirdim, notlarımı aldım. Bilgisayar açılana kadar gözlerimi dinlendireyim dedim başımı yastığa koydum ve gerisi imleçli rüya işte. Bunun tabirini yapabilecek olan biri var mı? :P

Mim demişken..

2016-11-19T16:09:00.001+03:00

Selamlar, saygılar ve daha neler neler..

Bloga yine yeniden dönüşümü mim ile yapıyorum. Blogger'daşım, twitter çingum ve sözlük badim Hatcik mim paslamış bana, e yazalım o halde.

Blog yazmaya nasıl başladın?

Çok net hatırlamıyorum desem :) Başlangıçta deli bir blog okuyucusuydum; Berre, Nefi, Bunu Sevdim ve benzeri blogları keşfedip tüm arşivlerini okumuştum. Sonra serde yazma hevesine kapılıp yaz kızım dedim ve blog açtım. Yazmaya karşı olan hevesimden mütevellit 2010 yılından bu yana yazmaya çalışıyorum.

Bloguna daha önce yazmadığın bir tarzda yazsaydın bu ne olurdu?

Hmm ben de kafası karışık blogger'lardan olabilirim zira aklıma gelen tembellik etmediğim her konuda yazıyorum. Farklı olarak yazsaydım, hmm.. bir ihtimal siyaset, ülkeye dair duyduğum hayranlık (!) olabilirdi. Mikemmel ülkemize değer!

Bloglarda okumayı sevdiğin konular nelerdir?

Gündelik eğlenceli veya buruk mutluluklar içeren kişisel yazıları okumayı daha çok seviyorum. Ek olarak kitap yazılarını okumayı severim.

Hayatta en çok yapmak istediğin şey nedir?

Cevabım ilk defa bu kadar net zira son bir yıldır çok istediğim şey; "interrail yapmak!" Allah'ım?

Bu yaz okuduğun en güzel kitap?

Bu yaz değil ama yazın sonuna doğru José Saramago'dan Kabil'i okudum. Sorgulayan, irdeleyen insanı düşündürten bazı yerlerde kendisiyle ters düşmesine sebep olan ve ekseriyetle eğlendiren bir kitaptı.

Bu yaz okuduğun ve sana hayal kırıklığı yaratan kitap?

İstisnasız Virginia Woolf - Mrs Dalloway cevabım! Okurken acı çektim diyebilirim. Üstelik kitabı kitap kulubü belirlediği için yarım bırakmamalıyım okumalıyım modunda köşelerde dramlar yaşayarak okuyup bitirdim. Bilinç akışı tekniği pek bana göre değil sanırım.

Bu yaz izlediğin en güzel 3 film?

İnanır mısın bu yaz sadece iki film izledim. İlki Woody Allen'ın Paris'te Gece Yarısı filmiydi ki pek güzeldi. Geçen ay Serenay Sarıkaya ve Nejat İşler'in rol aldığı İkimiz'in Yerine izlediğim ikinci filmdi ve kötüydü. Muhtemelen üçüncüsü Ekşi Elmalar olacak, bakalım.

Bu yaz dinlediğin en güzel şarkı?

Hmm düşünüyorum düşünüyorum ama bulamıyorum. Eskilerden takılıyorum genel olarak. Bu yaz çoğunlukla Tarkan'ın Türk sanat müziği albümünü dinledim.

Bu yazıyı bir kelime ile tarif et!

Yazın ne yaptığımızı sorgulayan bir mim olduğu içün "merak" demek istiyorum =)

Hatcik'e teşekkürlerimi sunar bir sonraki mimde görüşmek üzere derim. Mimi yazmak isteyen olursa buyursun yazsın, gelir okuruz :)

Yönetici Çocuk!

2016-10-13T18:57:00.003+03:00

Başlığa bakıp da muzır şeyler düşünmeyin hiç zira başlıkta bahsettiğim kişi 12-13 yaşlarında olup kendisini apartman yöneticisi sandığı için bu lakabı tarafımızca hak etmiştir. Her şey bir gün bu veledin annemi apartmanda görüp, "Teyze bizim üst kattaki evden yanık kokusu geliyor. Ev yanıyor galiba. Yedek anahtarları birinde var mı acaba, gidip bakalım"demesiyle başladı. Velede de bak sen nasıl ilgili, afferin sana iç konuşmalarıyla insancıklar yanık kokusu gelen eve intikal etti ama bir şey çıkmadı. Olsundu! Çocuk duyarlıydı!

Sonra bir gün yine bu çocuk yine bir duyarlılık; bahçedeki su açık kalmış, boşa akıyormuş. Anahtarı yanında değilmiş bizimkini alıp suyu kapatacakmış. (Bizdeki mod; yönetici gibi çocuk valla, aferin!)

Daha sonraki gün kapı çaldı, çocuk karşımızda. Yine bir duyarlılık yükleniyordu, hissediyorduk ailecek derken, çocuk: "Teyze bu anahtar kapıda kalmış. Hırsız girer dikkat edin!" Teşekkürler çocuk.
(Evdeki mod: Teşekkürler, aferinler, gülmeler ve kapanış)

Ve yine geçenlerde apartmanda karşılaştık akşam olduğu halde kapıda oynayan çocuklara, "Bahçe dışına çıkmayın, yerlere çöp atmayın!" bla bla bla...

Çocuğu her seferinde istisnasız sorumluluk dolu, duyarlılıktan kendini aşmış son derece yardımsever bir halde gördüğümüzden ve apartmanla ilgili her soruna müdahale edip çözüm bulduğundan adını yönetici çocuk koyduk :) Nerde bir sorun var bu çocuk çözümüyle birlikte orada bitiyor diyebilirim. Apartman yöneticisi olsa apartmana medeniyet gelir o kadar yani :) İşin şakası bir yana çok duyarlı bir çocuk maşallah :) Büyümüş halini hayal edebiliyor musunuz? Böyle bir nesil gelse keşke peşimizden. Yönetici çocuğun bir de ikiz kardeşleri var, onlar da pek tatlı pek konuşkan. Her karşılaştığımızda beni bahçedeki oyunlarına davet ediyorlar, sohbet edip hal hatır soruyorlar :)

Bu da böyle bir blog postu olsun madem. Bloguma ciddi anlamda oturup bir şeyler yazmayı özledim. Okuduğum kitapları ve izlediğim kdrama'ları yazmak istiyorum ne zamandır fakat serde tembellik var. Çok acı, çağımızın vebası.

Görüşürüz dostlar ^^'

넬(Nell) - 기억을 걷는 시간(Time Spent Walking Through Memories)

2016-08-17T11:28:00.000+03:00

Hala çok seviyorum şu şarkıyı be :)

Bugün Pazar değil ve ben yine de çok bahtiyarım..

2016-08-03T16:31:00.002+03:00

Hu huu ^^'

Tam şu anda kendimi dünyanın en huzurlu en efil efil insanı hissediyorum zira evin en esen noktasında koltuğa öylece oturmuş pencerede gelen serin havayı karşılıyorum. Öyle şahane esiyor ki bulunduğum nokta birkaç saat sonra yaprak kımıldamayacak hale geldiğinde klimayı çalıştıracağımızı falan boş vermiş haldeyim :)

Geçenlerde instagram'da bir fotoğraf gördüm, Nazım Hikmet büstü ve altında dizeleri.. Diyor ki Nazım Hikmet;

Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün
bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldamadan durdum.
Sonra saygıyla toprağa oturdum,
dayadım sırtımı duvara.
Bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
Toprak, güneş ve ben...
Bahtiyarım...

Nasıl güzel kaleme almış güneşe ilk çıkışını, hayranım :) Ben de tıpkı Nazım hikmet gibi bahtiyarım. Ömrümde ilk defa böyle serin hava görüyormuşçasına, cehennemden çıkıp cennete girmişçesine bahtiyarım; rüzgarım ve ben..

20'lik diş ve etkileri

2016-07-30T13:52:00.000+03:00

N'abersiniz gençler?

Direkt konuya gireyim ki başlık zaten kendini belli ediyor. İki gündür 20lik diş etkilerini çekiyorum. Dişimin sızlamaya başladığı gün acıların kızı moduna geçiş yaptığımı söylemeliyim çeşitli ağrı kesiciler ve doğal yöntemler ile ağrımı dindirmişken ertesi gün yüzümün balon gibi şiştiği bir güne uyandım. Yüzümün sağ bölümü adeta benden bağımsız bir cumhuriyet kurmuş bir şekilde. Hemen antibiyotik tedavisine başladım lakin ikinci gündeyim ve hala şiş bir haldeyim. Daha önce apse yapmış diş gördüm fakat böylesini ilk kez görüyorum; sağ gözümü açamıyorum, dudaklarım öyle şiş halde ki silikon yapmaya gitsem bu kadarını ben diyen doktorlar yapamazdı. Psikolojik etkisi ise berbat. Dokunsalar ağlar modunu geçtim biri nasıl oldun dediğinde dahi ağlamaya başlıyordum ilk gün, niye böyle oldum anlamadım. İkinci gün çok şükür psikolojik olarak güçlüyüm lakin yüzüm hala balondan hallice.

Diş ağrısını ve hatta apse olayını düşmanımın başına gelmesini bile dilemem o kadar fecii bir durum. Şişlik inince diş tedavisi dönemi başlayacak ki en korktuğum aşamalar olur kendileri. Şu hayatta bir böceklerden bir diş hekimlerinden korkuyorum diyebilirim :P Üstelik 20lik diş ile birlikte bir ihtimal implant tedavisi görme durumum var, kabus bitmez. Kitap okuyamıyorum dizi izleyemiyorum, kafamı kaldıramıyorum resmen. Mahvetti bu diş apsesi beni. İlaçların yan etkisinden mi bilmem başım dönüyor, sarsak bir haldeyim. 20lik dişimle ilgili bu adar sıkıntı yaşıyor olmama şaşıyorum çünkü şimdiye kadar sessiz sedasız bir diş çıkma süreci yaşıyordum tüm aradaşlarımın aksine dişim çıkarken tek bir sızı bile hissetmiyordum son aşamaya gelirken bu kadar sıkıntı yaşıyor olmam can sıkıcı. Üstelik ağrıya alışkın bir bünyem yok. Şimdiye kadar karın ağrısı baş ağrısı vb ağrıları hiç yaşamadım en ufak bir ağrı beni perişan ediyor adeta.

Velhasıl kelam durum vaziyet budur. Dişlerinize iyi bakın, en ufak bir ağrıda dahi kontrole gidin efenim. Kamu spotumu da verdiğime göre yazıyı bitirebilirim =)

Herkese sağlıklı dişler diliyorum :)

Blogum ifşa oldu!

2016-07-14T18:50:00.001+03:00

Hey oradakiler, selam!

Blogumu bulduğunuzu, sağa sola aa senin bilmem neyin blog mu yazıyor diye çılgınlarca sorduğunuzu biliyorum! Evet, sen, blogumu maalesef ki keşfettin. Burası benim sığınağım, saçmalama mekanım, özgür ruhumun yansımasıydı oysaki! Ne vardı yani gelip buldun burayı ha? Çemkiriyorum şu an sana, haberin olsun. En kişisel yazılarımı şimdi yok etmem gerekecek, oldu mu ha rahat ettin mi? Piiiiis!

Şaka bir yana (gayet ciddiyim!) blogumun etrafımdaki kişilerce ifşa olmasından ötürü pek rahatsızım. Sanki biri sandıklara sakladığım günlüğümü açıp okumuş gibi hissediyorum. Oysa blog saçmalıklarla dolu, işe yarar bir halt yok ama böyle hissetmekten kendimi alamıyorum. Sinsiler nasıl buldu beni anlamıyorum, o kadar özendim adımı sanımı yazmamaya gayret ettim fakat olmadı, olamadı. Kızının blogu ifşa oldu anne!

Bugün biri daha keşfetti blogumu. Nasıl oluyor bilmiyorum. Sırf blogumun varlığını pekiştirmemek için, unutur nasıl olsa yaa düşüncesine inandığım için sanki öyle bir şey yokmuş gibi, bana blog sözünü etmemiş gibi davranıp "He ya yazıyorum işte birkaç saçmalık" deyip mütemadiyen konuyu geçiştiriyorum. Tam şu an bu çemkirmelerimi okurken "Aman sanki dünyanın en kıymetli cümlelerini yazıyor, olaya bak!" dediğinizi duyar gibiyim. Hanım hanım moduna geçip sesleniyorum: Dünyanın en bemariz cümleleri dahi olsa burası benimmmm, benim! Bihterin! İfşa olmaması gerekiyordu ulen!

İnanır mısınız birkaç hafta önce ablam aradı ve dedi ki; "Bizim şirkette çalışan bilmem kimin kızı, 'kardeşin blog mu yazıyor?' diye sordu" dedi. Ne alaka yahu ne alaka? Tesadüfen görmüş ve şıp diye benim blogum olduğunu anlamış, ablama sormuş. Hey allahım gülsem mi ağlasam mı :) Hayır keşfettin madem niçın iletişime geçip kız çok güzel blogun var demiyorsun, niçın beni takip edip çılgın okuyucularım arasına katılmıyorsun ha? Çok ayıp ettin, not ettim! Ben de seni burada ifşa edeyim mi ha? :P (Burada güleceksin)

Öyle işte dostlar. Sizin blog yazdığınızı ailenizden, arkadaşlarınızdan yaşadığınız çevreden bilen var mı? Biliyorlarsa eğer sahiden rahat rahat yazıyor musunuz? Gerçi benim ailemin büyük bir bölümü biliyor ben yine de her türlü yazıyorum ama bazen otosansür uygulamıyor değilim.

Bu da böyle çemkirmeli sitemli dert yanmalı bir saçma post olsun.

Esen kalın!

Hayata dair gülümseten detaylar #2

2016-07-09T16:30:00.002+03:00

Hu huu! N'örüyosunuz?

Bayramınız güzel geçmiştir umarım zira benimki güzel ve eğlenceliydi.

Abim ve ben.
Gölgeli fotoğrafları pek severim ^^

Bugün canım blog yazmak istedi fakat serde yazacak bir şey yoktu, ben de dedim ki şair bile her gün yaz yazacak bir şey bulamazsan pencereyi aç gördüklerini yaz* demiş, dedim ve hop pencereyi açtım: Bir dolu velet bahçede koşturuyor.

Şimdi bizim binada epey çoluk çocuk var. Sadece üst katımızda dört çocuk var düşünün. Bir de bu sene 7 yaşında olan ve pek bir cin olan ikizler taşındı apartmana çocuk sayısını daha da çoğalttı. Bahçede oynayan çocukları görünce mutlu oluyorum esasen neticede yeni nesil çocukları herkesin fark ettiği ve şikayet ettiği üzere bilgisayar-tablet-akıllı telefon çocuğu. Teknolojiyi hayatının odak noktası yapmayıp hala ip atlama, beş taş oynama, yedi kule, istop ve benzeri oyunları oynayan bu çocukları görünce sevindirik oluyorum. Ben çocukken oynanan oyunların bugünkü veletler tarafından oynandığını görünce şaşırıyorum, size bunu kim öğretti ulen daha vitaminsiniz moduna geçiş yapıyorum :)

Birkaç yıl önce (tam olarak 2012 yılı) Hayata dair gülümseten detaylar diye bir yazı yazmışım. Bugün ikincisini yazmak istiyorum. Belki de bu yazı bir serii olur :) İlkini yazdığımı unutmuşum, dün blogumda bir yazı ararken tesadüfen gördüm yazdıklarımı, okuyup gülümsedim :) İlk yazıda bahsettiğim numunelik veletler maalesef apartmandan taşındı; üzgünüz :I Hadi o zaman bu defaki veletleri okuyun.

Serinin bu yazısında (hemen havaya girdim yalnız) yine çocuklardan bahsedeceğim. Bu çocuklar 6-7 kişilik bir arkadaş grubu. Yaşları 7 ila 9 arasında seyrediyor. Her gün yaz kış demeden sokağa fırlayıp mutlak suretle oyun oynuyorlar. Arada sırada küsüyorlar falan gidip barıştırıyorum. Bir defasında küfür ettikleri için birbirine küsen bu veletleri barıştırayım dedim fakat aman yarabbi!! Dillerinde dolaşan küfürü duyunca çok da masum değilmişsiniz sizi şeytanlar diye düşünmeme yol açtı. Ömrü hayatımda hiç kullanmadığım bir kelime ağızlarında sakız olmuş resmen, anlamını da bilmiyorlar fakat küsme nedenlerini anlatırken o kadar çok kullandılar ki kelimeyi hepsini azarladım, özür dilettim birbirlerinden ve barıştırdım. Beni gördüklerinde en ufak bir argo dahi kullanmışlarsa bile koşarak gelip şikayet ediyorlar birbirlerini =D

Ne diyordum hemşire? Hah, hayata dair gülümseten detaylar... Şimdi bu küçük masum çocuklar bahçede oynadığı sıralarda dışarıya çıkmışsam veya dışarıdan geliyorsam beni gördükleri an hurra diye koşa koşa gelip sarılıyorlar bana. Hayır eteklerime sarılıyorlar diyeceğim geliyor da o kadar uzun değilim tüh :) Önceden içlerinden sadece biri gelip böyle sarılıyordu ki o kız da birinci sınıfa yeni başlamış ve son derece sessiz, içine kapanık bir kız çocuğuydu. Öğretmeni sosyalleşmesini öneriyormuş falan.. Ben de her seferinde sohbet ediyordum onunla iletişimini kendimce güçlendirmek adına. Bahçede gördüğüm zaman bakıyorum diğer arkadaşlarıyla ve kuzenleriyle epey iyi anlaşıyor hatta fazla sosyal bir kelebeğe dönüşmüş olabilir. Beni gördükleri zaman bir anda etrafımı sarıp sarıldıklarında kendimi "Hayat Sevince Güzel" filmindeki Ayşecik gibi hissettiğimi söylemeliyim. Gaza gelip bir gün "Hayat sevince güzel, sevince tatlı günler... bir kuşu, kelebeği bir taşı sevin yeter ♪♫" şarkısını söyleyerek çocuklarla el ele tutuşup dağ bayır gezeceğim diye korkuyorum:)

Çocuk olmak güzel şey vesselam :)

*İlk bölümde bahsettiğim yazı yazmaya dair olan söz bir şaire mi yoksa bir yazara mı ait bilemiyorum. Bir yerlerde okumuştum fakat hiçbir şekilde kime ait olduğunu veyahut nerede okuduğumu hatırlamıyorum. Bilen duyan varsa hatırlatsın lütfen :) Takıldım.

Bir yazı daha burada biter. Serinin üçüncüsünde görüşürüz :P