Σιχτιρ με τα ονoματα

Δεν είμαι πια ΣΥΡΙΖΑ (για όποιον ενδιαφέρεται)

2013-12-04T12:36:00.000-08:00

Με τον Συνασπισμό είχα πάντα εναν ντουβρουτζά. Χωρίς λόγο και αιτία.

Θυμάμαι στις εκλογές του 1993, όταν είχα πάει μαζί με τον πατέρα μου στο εκλογικό κέντρο του Χαλανδρίου πραγματοποίησα την πρώτη μου πολιτική επανάσταση. Μπήκα μαζί του στο παραβάν (παρά τον αρχικό δισταγμό του δικαστικού αντιπροσώπου), αφού πριν είχα αρπάξει το ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού, φωνάζοντας "Αυτό θα ψηφίσεις!", Φυσικά, με αγνόησε.

Από τότε ορκίστηκα πώς όταν μεγαλώσω θα ψηφίζω μόνο Συνασπισμό.

Ώσπου τα χρόνια πέρασαν, ο Συνασπισμός έγινε ΣΥΡΙΖΑ κι εγώ απέκτησα δικαίωμα ψήφου, αριστερή ιδεολογία και αντίληψη(γονίδια, γαρ) και πολλά ψυχολογικά - αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Με μια μικρή εξαίρεση μιας χρονιάς δημοτικών εκλογών, δεν έχει περάσει εκλογική αναμέτρηση που να μην έχω ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Από όταν δε ο Αλέξης έγινε αρχηγός αισθάνθηκα δικαιωμένος γιατί θεωρούσα ότι εδώ σ' αυτό το κόμμα βρίσκεται επιτέλους το μέλλον. Πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ το 2007 φάνταζε ο ιδανικότερος πολιτικός χώρος έκφρασης, τουλάχιστον για μένα που θεωρούσα ότι αυτός ο ηλίθιος δικομματισμός ΠΑΣΟΚ - ΝΔ έπρεπε επιτέλους να τερματιστεί.

Ήμουν στη σκοπιά όταν άκουσα τα πρώτα εξιτ πολς από το mp3 player στο ραδιόφωνικό σταθμό "Λυχνάρι" της Ρόδου όπου έκανα τη θητεία μου. Το 5% δε μου έφτιαξε και τελείως τη μέρα, αλλά τουλάχιστον ήταν αξιοπρεπές για να μας οδηγήσει κάπου πιο ψηλά. Ο Αλαβάνος πρέπει να βάλει τον Τσίπρα στο τιμόνι, θυμάμαι ότι είχα πει στον συν-σκοπίτη μου που με κοίταξε με ένα βλέμμα λες και του εξηγούσα τη θεωρία της σχετικότητας.

Ε, λοιπόν, λίγο καιρό μετά η σκέψη μου υλοποιήθηκε με τον Αλέξη να παίρνει τα ηνία και τον αέρα της «αλλαγής» να παίρνει σάρκα και οστά. Ώσπου ήρθε το 2009 και οι εκλογές του και μας έριξαν στο 4,6%. «Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ». Ακριβώς αυτό. Τι διάολο έχει πάθει αυτός ο λαός και δεν καταλαβαίνει; Ως πότε ρε παιδιά ΠΑΣΟΚ;

Ώσπου ήρθε το Καστελόριζο, με τα γνωστά αποτελέσματα, τα μνημόνια, την κρίση και όλα αυτά τα υπέροχα που βιώνουμε μέχρι και σήμερα. Τον πρώτο καιρό της κρίσης η επαναστατικότητα μου είχε χτυπήσει κόκκινο. Θες αγανακτισμένους, θες πορείες, θες «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», μαζί με ένα «σας τα έλεγα εγώ» σε όλους όσοι είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Το 2012 ψήφισα για πρώτη φορά ΣΥΡΙΖΑ όχι απλά γιατί πίστευα στις ιδέες του και τον πολιτικό του προσανατολισμό αλλά γιατί ήλπιζα να γίνει κυβέρνηση. Να γίνει επιτέλους η πολυπόθητη ανατροπή σκηνικού και να αλλάξουν τα πράγματα άρδην σε αυτή τη χώρα.

Το 17% του Μαϊου και το 27% του Ιουνίου ήταν έκπληξη ακόμα για το ίδιο το κόμμα, πόσο μάλλον για τους ψηφοφόρους του που το ακολουθούσαμε και στηρίζαμε πιστά τα προηγούμενα χρόνια. Η χαρά και η δικαίωση ήταν συναισθήματα απερίγραπτα. Έστω και μέσα σε μια πραγματικότητα εκτός πραγματικότητας πίστεψα ότι ήρθε η ώρα για τις μεγάλες ανατροπές, από αυτές που τόσα χρόνια ευχόμουν να γίνουν.

Ώσπου τα ποσοστά αυτά αποδείχθηκαν μάλλον και η αρχή του τέλους για τη δική μου πολιτική υποστήριξη στον ΣΥΡΙΖΑ. Μπήκαν πολλά στελέχη στα έδρανα της Βουλής. Μάλλον περισσότερα από όσα θα έπρεπε να μπουν. Και δυστυχώς απέκτησαν φωνή. Βουλευτές που στη δική μου ματιά φαίνονται τόσο λίγοι μπροστά σε αυτό που καλούνται να διαχειριστούν.

Πρώτο πλήγμα λοιπόν ήταν η έλλειψη αξιόλογου προσωπικού. Αδέξιοι χειρισμοί, αστεία επαναστατικότητα και πλήρης απουσία έλλογου λόγου, ανακατωμένη με μια παλαιάς κοπής πολιτική επιχειρηματολογία που δεν αντιστοιχεί ούτε στο ελάχιστο σε αυτό που εγώ θεωρούσα ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Δυο - τρεις φωτεινές εξαιρέσεις δεν είναι ικανές να με αποτρέψουν από την απόφαση μου.

Αν και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει υποπέσει σε κάποιο τραγικό ατόπημα, εν τούτοις οι κινήσεις του κόμματος δείχνουν ότι δεν έχουν κάποιο σταθερό προσανατολισμό και πως όλα μπορούν να θυσιαστούν στο βωμό της εξουσίας.

Και μπορεί να ξεροκατάπια το γεγονός ότι κάθε "μετανιωμένος" ΠΑΣΟΚος έχει προσχωρήσει στο κόμμα που τον υποδέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες, εν τούτοις δεν μπορώ με τίποτα να αποδεχτώ αυτό το μόνιμο φλερτ με το ξεκαθαρα φασιστικό κόμμα του Πάνου Καμμένου. Αυτό με ξεπερνά. Το αρνείται κάθε κύτταρο του οργανισμού μου, προσκρούει στην όποια λογική μπορεί να διαθέτω.

Και κάποια στιγμή ας τους πει κάποιος ότι οι καιροί δεν δίνουν πια αυτήν την πολυτέλεια της στείρας αντίδρασης.Έχει περάσει ανεπιστρεπτί η περίοδος του μνημονίου που μπορούσαμε και ήμασταν υποχρεωμένοι να αντιπαλέψουμε με πολλαπλά και τεράστια «ΟΧΙ». Νομίζω ότι είναι καιρός να δούμε τι έχουμε ως εναλλακτική πρόταση και να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση με έναν σχεδιασμό πολιτικής που θα είναι εφαρμόσιμος και δίκαιος.

Αυτό περιμένω από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να μου επιβεβαιώσει ότι τόσα χρόνια δεν το ψήφισα για να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Δε θέλω να με γυρίσει στην στις μέρες του '81, θέλω να με οδηγήσει στη λύση, στις ημέρες του 2014. Όσο όμως θα κινείται τόσο άχαρα και άγαρμπα, χωρίς βασικό σχεδιασμό, θα κοιτάξω προς άλλες, πιο τίμιες, αριστερές κατευθύνσεις.

Τομέας: Εργασία

2012-12-10T07:18:00.003-08:00

Τι κάνεις όταν η χώρα σου έχει βυθιστεί στο βούρκο της κρίσης, με μια ανεργία που καλπάζει, με λεφτά που δεν υπάρχουν ούτε για πλάκα, μένεις μόνος σου, είσαι 30 χρονών και παρ' όλα αυτά μισείς τη δουλειά σου;

Μένεις ή φευγεις;

Σφίγγεις τα δόντια και λες δεν πάει στο διάολο θα κάνω υπομονή μέχρι... Μέχρι τι;

Μέχρι να γιγαντωθεί η δυστυχία και να σε πιάσει κρίση πανικού στη μέση της Λεωφόρου Αλεξάνδρας χωρίς να έχεις κάπου να πιαστείς;

Μέχρι να βρεις κάτι άλλο σε 20 χρόνια από τώρα όταν θα είσαι 50 χρονών και θα έχεις χάσει τα χρόνια σου δουλεύοντας για κάποιους που σου πετάνε ένα ξεροκάματο το μήνα και θα σου ζητάνε να τους λες κι ευχαριστώ επειδή σε πληρώνουν για το οτι εργάζεσαι;

Μέχρι να βγάλεις τον καρκίνο από τα τσιγάρα που καπνίζεις το ένα μετά το άλλο για να πνίξεις την ανία και την απραξία που σου εχει δημιουργήσει το άγχος της ρουτίνας;

Μέχρι να σκοτώσεις και το τελευταίο δημιουργικό σου κύτταρο μπας και καταλήξεις στο τέλος να μη νιώθεις τίποτα και γίνεις το καλό ρομπότ που δουλεύει με σκυμμένο το κεφάλι;

Δεν εχω απάντηση. Γιατί δεν έχω επιλογή.

Les jours tristes

2012-09-24T03:57:00.003-07:00

Ένα κείμενο ή καλύτερα σκέψεις για τις θλιβερές ημέρες που περνάει αυτή η έρμη η Ελλάδα με αφορμή την οικονομική κρίση.

Για μένα, η διάλυση του κοινωνικού ιστού δεν είναι συνέπεια ή αποτέλεσμα μιας οικονομικής κρίσης, αλλά συνέπεια ή αποτέλεσμα της ευκαιρίας που δίνεται στην απελεύθερωση όλων εκείνων των ολοκληρωτικών, φασιστικών και μισάνθρωπων ορμών που τέινουν να καταπιέζονται σε καιρό ευημερίας.

Σε αυτές τις ορμές βασίστηκε η Χρυσή Αυγή, σε αυτές τι ορμές βασίζονταν πάντα όσοι ήθελαν να χειραγωγήσουν και να υπνωτίσουν μια κοινωνία που βλέπει το ανελεητο βιασμό της καθημερινότητας του σε πλήρη εξελίξη.

Γιατί στην ουσία κανείς από όσους συμμετέχουν σε αυτόν τον παραλογισμό δεν πίστεψε έστω και μια στιγμή σε έννοιες όπως ισότητα, ισονομία, ελευθερία. Και για να προλάβω αντιρρήσεις, καταπίεζαν τις ορμές τους γιατί γλυκαίνονταν από την ανωτερότητα που τους χάριζε η επίπλαστη ανάπτυξη του νεοφιλελευθερισμού, που τους επέτρεπε να διοχετεύουν τις φασιστικές τους αντιλήψεις χωρίς να γίνονται αντιληπτοί, υποκρινόμενοι πολλές φορές ακόμα και τους... αριστερούς.

Όταν το σύστημα σου προσφέρει απλόχερα την δυνατότητα να επιδεικνύεις την ανωτερότητα σου σε σχέση με τη μάζα, με οποιοδήποτε μέσο, από την Cayenne μέχρι τις σπουδές στο Χάρβαρντ και από το διορισμό σου στο δημόσιο μέχρι τη δήθεν φιλανθρωπία στους «αδύναμους» κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, όταν όλη σου ζωή εξαρτάται από τη σύγκριση με το διπλανό σου, τότε διαθέτεις όλες τις προϋποθέσεις για να αρνηθείς την αλληλεγγύη όταν το σύστημα σου τα πάρει όλα πίσω.

Αυτή η θλιβερή πραγματικότητα της ευτυχίας είναι και αυτή που διαμορφώνει τον τρόπο που θα αντιμετωπίσεις την επερχόμενη δυστυχία. Εκεί όπου ο ανταγωνισμός εξελίσσεται σε μίσος, όταν αυτή η διαφορετικότητα μεταξύ της κοινωνίας αρχίζει να γίνεται όλο και πιο χαοτικά μεγάλη και το χάσμα ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις βαθαίνει.

Από το φασισμό του πλούτου και της απληστίας μεταβαίνουμε στον πραγματικό φασισμό που στοχεύει στη διάλυση της κοινωνίας. Και υπό τέτοιες συνθήκες ο πάλαι ποτέ «ανώτερος» διπλανός μη μπορώντας να αντέξει την υποβάθμιση του, πατάει όποιον βρίσκεται ήδη στον πάτο.

Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν δύο επιλογές: Ή θα συνεχίσουμε το «παιχνίδι» αυτό, ή θα κάνουμε κάτι να αλλάξουμε τις συνήθειες μας. Απλώς το μόνο που με τρομοκρατεί είναι η περίφημη φράση: πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι...

Ενός καφέ, μύρια έπονται

2012-07-04T06:42:00.000-07:00

Κι εδώ είμαι, καθισμένος μπροστά από ένα άδειο έγγραφο Word να ψάχνω τις λέξεις, μια μια, μπας και μπορέσω να πω μερικά πράγματα που θέλω για το ρατσισμό. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τη σοβαροφάνεια, « it’s not my “thing”» που λένε και οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Αλλά το θέμα είναι πολύ σοβαρό για κάνεις πλάκα μαζί του.

Θέλοντας να ξεφύγω από αυτό το αδιέξοδο, αποφάσισα να σας πω μια ιστορία απειροελάχιστου ρατσισμού που ένιωσα στο πετσί μου πριν από μερικούς μήνες, χωρίς να μπω σε «μηνύματα» ή «διδαχές», και θα μου επιτρέψετε επειδή είναι προσωπική μου εμπειρία να τη διηγηθώ όπως μου βγει.

Όλα ξεκίνησαν λοιπόν όταν αποφάσισα να επισκεφτώ την ξενιτεμένη αδερφή μου που σπουδάζει στη Γαλλία. Σε ένα υπεργραφικότατο χωριό, ονόματι Angers.

Θα προσπεράσω στα γρήγορα το γεγονός ότι κανείς δε μιλούσε ή εν πάση περιπτώσει αρνιόταν κατηγορηματικά να μιλήσει αγγλικά, ακόμα και στο διεθνές αεροδρόμιο Σαρλ Ντε Γκωλ, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω αποφύγετε με κάθε τρόπο για μελλοντικά σας ταξίδια, καθώς πρόκειται στην ουσία για λαβύρινθο όπου παρακαλάς να σου εμφανιστεί καμιά Αριάδνη μπας και βρεις το δρόμο σου.

Τι έλεγα; Α ναι, η Angers… Υπέροχο χωριό – εντάξει, πόλη στην ουσία, αλλά τόσο μικρή όσο ένα χωριό. Με τις εκκλησιές του, το ποτάμι του, τα ποδήλατα του, τα μπιστρώ του και τα γκόθικ κτήρια του. Ό,τι πρέπει για διαλογισμό και ηρεμία.

Ηρεμία; Χμ… Πρέπει να είμαι ο μοναδικός επισκέπτης στην ιστορία αυτού του μέρους που έφυγα με τα νεύρα κρόσσια.

Τη δεύτερη ημέρα κατά τα γραφάς και επειδή η αδερφή μου ήταν εκεί για σπουδές και όχι για τουρισμό, περπατήσαμε μαζί μέχρι τη σχολή της και μετά κατευθύνθηκα προς το ποτάμι, για να πιω έναν καφέ σε ένα από τα παράκτια μαγαζιά. Παρήγγειλα έναν καφέ , για πρώτη φορά στα 29 χρόνια που ζώ σκέτο, διότι πώς να πεις «τρεις κουταλιές ζάχαρη» σε έναν τύπο που σε κοιτά και βλαστημά την ώρα και τη στιγμή που αυτός δουλεύει σερβιτόρος και εσύ δεν έχεις γεννηθεί Γάλλος;

Όλα κυλούσαν όπως τα ονειρευόμουν. Χάζευα το ποτάμι, τα παιδάκια που είχαν βγει για σχολική εκδρομή και περνούσαν τη γέφυρα για άγνωστο προορισμό, τους ποδηλάτες με τα ψώνια στο τιμόνι και τους υπόλοιπους θαμώνες της καφετέριας που έπιναν μονορούφι τα εσπρεσάκια και σηκώνονταν σε δευτερόλεπτα για να πάνε στις δουλειές τους.

Επειδή πέρασε τουλάχιστον μία ώρα, αισθάνθηκα κι εγώ λίγο «ελληνάρας» που κάθομαι τόση πολλή ώρα για καφέ και είπα να μιμηθώ τους ντόπιους. Σηκώθηκα εν ριπή οφθαλμού και πήγα μέσα στο ταμείο να πληρώσω.

Κάνοντας νόηματα στη γιαγιά του ταμείου, δείχνοντας της παράλληλα τον παρατημένο καφέ και το πορτοφόλι μου, εκείνη γέλασε με συμπάθεια. Τότε με ρώτησε σε άπταιστα αγγλικά: «Where are you from, my dear?».

«Greece» της λέω και το χαμόγελο της πάγωσε. Οι υπόλοιποι θαμώνες με κοίταξαν από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Και τότε ήταν που η γιαγιά ξέσπασε σε γέλια, μόνο που αυτή τη φορά, το νευρικό της γέλιο μου φάνηκε τόσο ειρωνικό.

Είπα από μέσα μου ότι μάλλον είναι η ιδέα μου, αλλά μόλις γύρισε στους υπόλοιπους θαμώνες και είπε κάτι στα Γαλλικά, οι υπόλοιποι γέλασαν και ο σερβιτόρος που έβλεπε από μακριά το όλο σκηνικό, είπε να πάρει την εκδίκηση του που του είχα βγάλει την πίστη προηγουμένως για έναν καφέ.

«Και έχεις να μας πληρώσεις;», κάγχασε και ένας κουστουμάτος κύριος σιγοντάρησε: «Αφού εμείς του τα έχουμε δώσει!».

Ευτυχώς, πριν προλάβουν να μου δώσουν χρόνο να απαντήσω, πετάχτηκε μια κυρία που καθόταν από πίσω μου και με ρώτησε με καθαρά φιλεύσπλαχνο ύφος: «Ήρθες εδώ να βρεις μια δουλειά;».

Η γιαγιά στο ταμείο συνέχιζε να γελάει, με τον κουστουμάτο να της λέει διάφορα στα Γαλλικά και εγώ ήθελα απλώς να σηκωθώ να φύγω.

Η αλήθεια είναι ότι τα είχα χάσει. Πρώτον γιατί μου ήρθε λίγο ξαφνικό και δεύτερον γιατί ήμουν ένας ξένος απέναντι σε καμιά δεκαριά ντόπιους. Προς στιγμή μου ήρθε να τα σπάσω όλα, αλλά για να είμαι ειλικρινής μου είχαν κοπεί τα πόδια

Άφησα αμίλητος δύο ευρώ (1.60 είχε ο καφές) και έφυγα σχεδόν τρέχοντας.

Οι υπόλοιπες τρεις ημέρες στην Angers κύλησαν ανώδυνα, όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου γυρνούσα πάντα σε εκείνο το γεγονός.

Και αν με ρωτάτε, όχι, δεν μου έθιξαν μόνο την καταγωγή μου. Δεν ήταν μόνο αυτό που με έκανε να θυμώσω, ήταν ότι δεν σεβάστηκαν έναν ξένο άνθρωπο, όποιος και αν ήταν αυτός. Που στην τελική πήγα ως τουρίστας. Φανταστείτε να είχα βρεθεί εκεί για «να βρω μια δουλειά».

Τότε δεν ξέρω πώς θα είχαν αντιδράσει.

Και δεν ξέρω πώς θα είχα αντιδράσει κι εγώ.

Είμαι Έλληνας

2012-06-23T07:18:00.002-07:00

Υπόσχομαι να μη σκέφτομαι τίποτα δύο φορές. Να δέχομαι την Απόλυτη Αλήθεια, χωρίς ερωτήσεις, δεύτερες αναγνώσεις ή αμφισβητήσεις. Να πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ακόμα και όταν μου πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι. Πάνω από όλα να είμαι Έλληνας. Δεν είναι ανάγκη να μάθω γιατί πρέπει να νιώθω Έλληνας, αλλά δεν πειράζει. Αρκεί που γεννήθηκα στη χώρα αυτή και είμαι ανώτερος από οποιαδήποτε άλλη φυλή στον πλανήτη. Ξέρω ότι είμαστε οι κοιτίδα του πολιτισμού (κοιτίδα... πώς μου ήρθε αυτή η δύσκολη λέξη!), αλλά μην ανησυχείτε θα είμαι απολίτιστος. Ξέρω ότι είμαστε η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, αλλά μην ανησυχείτε θα είμαι φασίστας και θα βρίζω και θα βαράω όποιον μου αμφισβητεί την ελληνικότητα μου. Γιατί ξέρω ότι και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έτσι έκαναν παλιά. Δεν επιδίδονταν ούτε στην τέχνη των επιχειρημάτων και του διαλόγου, ούτε και στην άσκηση του μυαλού. Απλώς, όποιος έλεγε μια αντίθετη γνώμη, τον καθάριζαν. Ή κυριολεκτικά, ή μεταφορικά. Με συνοπτικές διαδικασίες.

Υπόσχομαι να φοβάμαι συνεχώς. Να βολεύομαι πίσω από τη σιωπή μου και να μην κάνω τίποτα για να αλλάξω τη ζωή μου. Να κάνω ό,τι μου λέει η συνήθεια, ό,τι μου λέει η "κοινή λογική". Να συμμετέχω κι εγώ στο παιχνίδι της διαφθοράς και μετά να βαράω μούτζες έξω από τη Βουλή. Γι' αυτούς που τα έφαγαν και δε μου έδωσαν κι εμένα κάτι. Και μετά τις μούτζες, να ψηφίζω ακριβώς τους ίδιους. Γιατί μαζί με τους "βολευτές" υπάρχουν και οι "βολεμένοι". Και είμαι ένας από αυτούς. Αλλά φυσικά δεν θα το παραδεχτώ. Γιατί αν το κάνω, μετά δεν θα έχω ποιον να βρίζω. Δεν θα μπορώ να βρίζω ούτε αυτούς που με δανείζουν, ούτε αυτούς που με τόσα χρόνια μου έταζαν λαγούς με πετραχήλια, εξαγοράζοντας την ψήφο μου. Και αν δεν έχω ποιον να βρίσω, λογικά θα στραφώ εναντίον του εαυτού μου. Θα πρέπει να σκεφτώ, αλλά όπως έχω πει, έχω υποσχεθεί να μην το κάνω.

Υπόσχομαι να είμαι ένα άδειο κουφάρι, ένα κινούμενο ρομπότ που θα υπακούει σε όλα όσα μου λένε. Θα χαίρομαι επειδή πρέπει να χαίρομαι και με αυτά που μου έχουν πει να χαίρομαι. Θα είμαι αισιόδοξος και θα κοιτάω μπροστά, χωρίς να νοιάζομαι για αυτόν που βρίσκεται δίπλα μου.

Ελπίζω τουλάχιστον όλες αυτές οι υποσχέσεις να μην πάνε χαμένες και να μου δώσετε αυτό που μου αξίζει. Αλλά, συγγνώμη, παρασύρθηκα, δεν το 'θελα, δεν σκέφτομαι ότι θα πάνε χαμένες.

Είμαι απλώς ένας ακόμη Έλληνας.

Και τώρα ήρθε η δική μου ώρα

2012-05-15T10:16:00.001-07:00

Επειδή μόλις τώρα βρήκα λίγο χρόνο να γράψω ένα κατεβατό ολόκληρο για ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα, είπα να τον αξιοποιήσω και να πω και γω ως άλλος ειδήμων τη δική μου γνώμη και όποιος ήθελε διαβάσει.

Λοιπόν. Από πού να ξεκινήσω και από πού να τελειώσω (ξύσιμο κεφαλιού).

Θα ξεκινήσω μάλλον από το πιο πρόσφατο και θα κάνω με εγκυβωτισμένη αφήγηση, όπως έκανε ο Όμηρος σε ένα από τα δύο έπη του (μη με ρωτήσετε ποιο, δε θυμάμαι).

Με τούτα και με κείνα πάμε σε εκλογές. Σε δεύτερες επαναληπτικές εκλογές. Γιατί φυσικά το πολιτικό σύστημα δεν μπόρεσε να συνεννοηθεί με τον εαυτό του, πώς μπορούσε άλλωστε, αφού κανείς δεν έχει ούτε την πολιτική γενναιότητα, ούτε τη βούληση να χάσει λίγα από τα ψηφουλάκια του για να υποστηρίξει μια χώρα που σπαράζει από τη φτώχια και την ανέχεια.

Την ίδια στιγμή, οι ευρωπαίοι φίλοι μας έχουν φάει τα λυσσακά τους γιατί θέλουν έναν άνθρωπο να μπορούν συνεννοηθούν για το τι στο διάολο θα κάνουν με το μνημόνιο και δεν τον βρίσκουν.

Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να τους δώσω ένα δίκιο σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την ελληνική νοοτροπία που θέλει και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Με άλλα λόγια και να μας υποστηρίζει η ευρωζώνη αλλά και να μην κάνουμε τίποτα για να την υποστηρίξουμε κι εμείς.

Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε τι ακριβώς είναι αυτό που θέλουμε. Προσωπικά δεν έχω καμιά σκορδοκαϊλα να μείνουμε στο ευρώ. Και όχι, δεν φοβάμαι την περίφημη "έξοδο από το ευρώ" ούτε την πτώχευση που θα ακολουθήσει. Έτσι κι αλλιώς, για μας που δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα, ένα νόμισμα δεν θα μας κάνει ούτε φτωχότερους, ούτε πλουσιότερους.

Και πιστεύω ακράδαντα ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει εξαρχής στο ευρώ. Γιατί κύριε πώς θα συντονιστείς με ένα ενιαίο νόμισμα όταν η οικονομία σου πάει κατά διαόλου και χρωστάς από δω κι απο κεί; Πώς περιμένεις ακριβώς να σε πουν Ευρωπαίο όταν η νοοτροπία σου είναι καθαρά Βαλκανική - που προσωπικά καθόλου δε με χαλάει -;

ΟΚ, έφταιγαν και οι Ευρωπαίοι που μας δέχτηκαν. Έφταιγαν κι αυτοί που τόσο καιρό έκαναν τα στραβά μάτια και δεν έβλεπαν ότι οι Ελληναράδες θα τους χαλάσουν κάμια στιγμή τη σούπα.

Αλλά ρε παιδιά, να, όταν έχεις βάλει φωτιά στο σπίτι σου, δεν περιμένεις από τον γείτονα να έρθει να στη σβήσει.

Και τώρα, έχουμε την πολιτική κρίση. Για την οποία φταίει ο Τσίπρας. Μεγάλο καθίκι αυτός ο Τσίπρας. Για όλα φταίει αυτός ο χωρίς γραβάτα Τσίπρας που με ένα 16% έγινε ξαφνικά ο άνθρωπος που βυθίζει τη χώρα στο χάος. Δεν φταίνει 35 χρόνια κακής διακυβέρνησης. Φταίει το 16% του Τσίπρα.

Ένα 16% που εξαφανίστηκε μπροστά στην είσοδο της Χρυσής Αυγής στη Βουλή. Ναι, κύριοι. Η Χρυσή Αυγή είναι το σοκ των εκλογών. Η απειλή της Δημοκρατίας και το εξοργιστικό "εγέρθητι" στους δημοσιογράφους. Οι έλληνες ψηφοφόροι δεν είχαν το στοιχειώδες μυαλό, το οποίο όσο και θολωμένο να ήταν, δεν δικαιολογεί να μην σκέφτονται ότι το ναζισμό στη Δημοκρατία δεν τον εθέλει ούτε ο (ανύπαρκτος) Θεός.

Σε αυτή τη χώρα έχουμε πάθει ομαδική παράκρουση. Μαζί με τους αναγκέφαλους πολιτικούς νομίζω ότι ένα 7% της χώρας έχει υποστεί λοβοτομή. Να ξέρετε, απορρίπτω εξαρχής την οποιαδήποτε ρητορική του "σιγά, μωρέ" για τα Χρυσά Αυγά, για μένα δεν τίθεται ΚΑΝ θέμα συζήτησης.

Η Χρυσή Αυγή στη Βουλή είναι η απόδειξη ότι μερίδα του λαού είναι τόσο ηλίθια όσο ένα μπρόκολο.

Και επειδή τα είπα και ξεθύμανα για το ακατανόμαστο κόμμα (που μια χαρά το έχω κατονομάσει προ ολίγου, αλλά δε βαριέσαι), προχωρώ σε ένα και τελευταίο θέμα.

Τους αγαπημένους μας δημοσιογράφους. Στην κάστα των οποίων ανήκω κι εγώ, όσο κι αν η ΕΣΗΕΑ μου αρνείται τον τίτλο επειδή δουλεύω στο θαυμαστό κόσμο του διαδικτύου. Θεωρώ ότι πέραν ελαχίστων και χτυπητών εξαιρέσεων, όπως για παράδειγμα τους μεγαλοδημοσιογράφους του Mega, εν γένει ο κλάδος μας τα πήγε καλά - εκτός κι αν έχω πάθει κρίση αμνησίας και δεν θυμάμαι τώρα παραδείγματα που να αποδεικνύουν κάτι διαφορετικό.

Ναι, δουλέψαμε καλά, όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά και με βάση το ενδιαφέρον που συγκεντρώνει κάθε θέμα. Ειδικά οι δημοσιογράφοι της ΝΕΤ - αν θέλετε να επικεντρωθούμε στην τηλεόραση - έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν αξιοθαύμαστη δουλειά.

Κι εμείς του διαδικτύου που λόγω μέσου έχουμε μάθει σε φρενήρεις ρυθμούς, διατηρήσαμε στο μέτρο του δυνατού την ψυχραιμία μας.

Μπράβο μας, μαγκιά μας και να σκάσουν οι οχτροί μας.

Αυτά είχα να πω (και αλλα πολλά, αλλά έχει πάθει αγκύλωση το δεξί μου χέρι).

Αντίο.

Ευχαριστώ

2012-04-17T11:56:00.002-07:00

Τι να πρωτοπεις για τον Δημήτρη Μητροπάνο. Από όταν που έφυγε, έχουν γραφτεί τα πάντα… ίσως και τίποτα.

Γιατί μπροστά σε μια τέτοια απώλεια για την ελληνική μουσική, τα λόγια φαντάζουν σαν ενοχλητικοί ψύθιροι που δε βγάζεις νόημα.

Ότι ήταν ο καλύτερος γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής της σύγχρονης Ελλάδας; 'Οτι ήταν ένας ερμηνευτής με ψυχή από τους λίγους; Ότι ήταν ένας άνθρωπος αυθεντικός και ντόμπρος;

Διάβασα γύρω στα 45 άρθρα από το μεσημέρι της Τρίτης για το Δημήτρη Μητροπάνο. Τούτο εδώ που γράφω είναι το 46ο, χωρίς να έχω προσθέσω τίποτα περισσότερο, τίποτα το εντυπωσιακό, τίποτα το ίδιαιτερο για τον τραγουδιστή και άνθρωπο Δημήτρη Μητροπάνο.

Γι' αυτό λοιπόν αποφάσισα να σας διηγηθώ μια ιστορία.

Τον Οκτώβρη του 2001, κι ενώ προσπαθούσα να συνηθίσω την καινούρια μου ζωή ένα κακόγουστο αστείο κατέληξε στο μαρασμό μου για τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι του 2002.

Εκείνους τους μήνες, ο Δημήτρης Μητροπάνος έγινε ο άνθρωπος πάνω στον οποίο στηρίχτηκα. Ήταν εκεί όταν προσπαθούσα να ξανασταθώ στα πόδια μου και να φροντίσω επιτέλους αυτά όσα με τόσο κόπο είχα καταφέρει να αποκτήσω.

Ένα παιδί στα 18 φαντάζεστε ότι δεν είχε και πολύ μυαλό για να καταλάβει πού τελειώνει το αστείο και πού ξεκινά το σοβαρό. Αυτη την ξεροκεφαλιά πλήρωσα τότε κι ευτυχώς που ο Μητροπάνος με περίμενε στο κασετόφωνο.

Με περίμενε εκεί για να μου πει δυο λόγια ψυχοπονιάρικα, να μου πει ότι όσοι δεν αγάπησαν δεν έχουν γνωρίσει την ομορφιά της ζωής.

Ο Μητροπάνος έλεγε όλα όσα ήθελα να πω αλλά δεν τολμούσα. Από την πρώτη νότα μέχρι την τελευταία, έμαθα ότι το κλάμα είναι ίσως η θεραπεία της ψυχής.

Έβρισκα παρηγοριά στα γυρίσματα της φωνής του, ένιωθα πως μπορώ να είμαι κομμάτια χωρίς να έχω ενοχές. Αλοίμονο σ' αυτούς που δεν αγάπησαν, κύριε Μητροπάνο…

Αυτό μου έμαθες εκείνους τους μήνες και γι' αυτό θα σε ευγνωμονώ για μια ζωή.

Στη Στέλλα:

Πας Έλλην Βάρβαρος

2012-03-08T06:46:00.001-08:00

Κάποτε είχε πει ο Αϊνστάιν τη γνωστή φράση (που είχα μάθει μάλιστα στην Τρίτη Δημοτικού): "Δεν ξέρω πώς θα γίνει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά ο Τέταρτος θα γίνει με πέτρες και ξύλα".

Μπορεί να μην είναι ακριβώς τα λόγια του αλλά δε θα τα γκουγκλάρω κιολας, το πιάσατε φαντάζομαι το νόημα.

Φήμες θέλουν τον Αϊνστάιν να μην τα σκέφτηκε ακριβώς έτσι, αλλά με τη γνωστή μεγαλομανία του αρνήθηκε να αρκεστεί στην πρόβλεψη που αφορούσε την Ελλάδα, και το επέκτεινε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Γιατί, στην ουσία, ο Άλμπερτ ήθελε να πει:

"Δεν ξέρω πώς θα γίνει ο Δεύτερος Ελληνικός Εμφύλιος, αλλά ο Τρίτος θα γίνει με βρισίδια και γιαούρτια".

Κι έτσι έφτασε η στιγμή που ο Θεόδωρος Πάγκαλος πήγε να καταβροχθίσει κάτι μπριζόλες στα Καλύβια μόνο που τις έφαγε συνοδεία γιαουρτιού.

Ήταν η αρχή του Τρίτου Ελληνικού Εμφυλίου.

Τότε γελάσαμε και το φχαριστηθήκαμε και λίγο γιατί πολύ στο λαιμό μας κάθεται ο εν λόγω κύριος και το αντιμετωπίσαμε σαν μια πράξη "εκδίκησης" από το "Γαλατικό Χωριό" της Κερατέας που μήνες αγωνίζονταν για να μην τους έρθει η μπόχα της wannabe χωματερής στο σαλόνι του σπιτιού τους.

Και ακολούθησαν μετά κι άλλα.

Συνθήματα όπως "Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή" χαρακτηρισμοί όπως "προδότης", "δοσίλογος" και φράσεις όπως "Θέλουν όλοι κρέμασμα" είχαν την τιμητική τους.

Το γιαούρτι εκσφενδονίστηκε σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας και της επαρχίας στα πρόσωπα ακόμα και βουλευτών που δεν τους ήξερε ούτε η μάνα τους και βρέθηκαν στη Βουλή από καθαρή τύχη.

Στις παρελάσεις δε οι μαθητές έπιασαν την πρώτη γραμμή στη μάχη και γύρισαν τα κεφάλια τους ανάποδα όταν περνούσαν στις εξέδρες των επισήμων και το έθνος παραληρούσε από ενθουσιασμό που 15χρονα έπαιρναν μια τόσο επαναστατική πρωτοβουλία εναντίον του καθεστώτος.

Από την άλλη πλευρά, οι 300 του Λεωνίδα... με συγχωρείτε της Βουλής ήθελα να πω, δεν είχαν να επιδείξουν τίποτα το ηρωικό. Το μόνο που εισέπραξαν από όλη την κατάσταση ήταν μια υποψία οργής, αλλά φυσικά πάνω από όλα έβαζαν την κομματική γραμμή και την πιθανότητα επανεκλογής τους στο κοινοβούλιο.

Και ανάμεσα σε όλο αυτό τον πόλεμο του παραλόγου ο διάλογος ανάμεσα στους ανθρώπους εξαφανίστηκε από το χάρτη. Η λέξη διάλογος αντικαταστάθηκε από τους "παράλληλους μονόλογους" και την άποψη ότι αν δεν είσαι με μας είσαι με τους άλλους.

Στον Τρίτο Ελληνικό Εμφύλιο δεν παίζουν όπλα και τέτοια υπερβολικά. Παίζει μόνο το γιαούρτι και η προσβολή της προσωπικότητας του άλλου. Γιατί κανείς πια δεν ακούει. Και δεν μπαίνει καν στον κόπο να το προσπαθήσει. Είναι λες και έχουν όλοι τόσο τεράστια ψυχολογικά προβλήματα που απλώς θέλουν κάπου να ξεσπάσουν.

Γι' αυτό και αμα σε δουν ότι κάπως μπορεί να έχεις δεύτερες σκέψεις εναντίον ή υπέρ του μνημονίου, θα σε κρεμάσουν πάρ' αυτά χωρίς ούτε καν να περάσεις από λαϊκό δικαστήριο, το οποίο τουλάχιστον σου δίνει την ευκαιρία να πεις έστω και υπό πίεση την άποψη σου. Αλλά στην Ελλάδα του 2012 η δημοκρατία έχει πάει περίπατο. Μαζί με την κοινή λογική.

Ο Τρίτος Ελληνικός Εμφύλιος επιβραβεύει τις κραυγές και τις κρεμάλες ακριβώς όπως γινόταν κάποτε σε άλλες, βάρβαρες χώρες. Τότε που οι Έλληνες δίδασκαν δημοκρατία και έλεγαν το περίφημο "Πας μη Έλλην Βάρβαρος".

Τωρα...

Βαρέθηκα ρε παιδί μου, πώς το λένε;

2012-02-19T03:09:00.001-08:00

Δε θέλω να ξανακούσω για την κρίση. Ούτε τους μεν ούτε τους δε. Δε θέλω να ξέρω τι θα μου ξημερώσει αύριο, είτε καλό είτε κακό. Δε θέλω να ακούσω τίποτα για κανέναν.

Βαρέθηκα, πια. Βαρέθηκα να ακούω και να βλέπω ανθρώπους να γκρινιάζουν, να βρίζουν και να βρίζονται. Βαρέθηκα να ακούω τον κάθενα να λέει τη γνώμη του, που στην τελική, συγγνώμη κιολας αλλά χεσμένη την έχω. Να τη βάλει εκεί που ξέρει.

Λυπηθείτε έναν Έλληνα που απλώς θέλει να πει μια μαλακία για να περάσει η ώρα. Να πιει τον καφέ του και να ρίξει ένα γέλιο με ένα φίλο ή φίλη για τον πιο ηλίθιο λόγο που υπάρχει στον πλανήτη! Επειδή ας πούμε πήγε να πνιγεί με το νερό. Ή επειδή είδε κάποιον περαστικό με τα πιο αστεία μαλλιά που έχει δει ποτέ στη ζωή του.

Μπορώ να συνεχίσω να ζώ χωρίς τη γκρίνια σας; Ευχαριστώ. Και όχι δεν είμαι εκτός τόπου και χρόνου. Είμαι εντός και επί τα αυτά. Απλώς δε θέλω να βλέπω άλλα κροκοδείλια δάκρυα, δε θέλω να βλέπω μόνο την αντιπαραγωγική επανάσταση του καναπέ και του twitter, δε θέλω να ακούσω ξανά κάποιον άσχετο να μου λέει την ηλίθια και κούφια από επιχειρήματα γνώμη του για το πόσο στραβά τα έκαναν οι άλλοι.

Θέλω να ακούσω ΜΟΝΟ σοβαρούς ανθρώπους, που ξέρουν τι τους γίνεται και έχουν επιχειρήματα που να ευσταθούν - το τονίζω αυτό, να ΕΥΣΤΑΘΟΥΝ - είτε βρίσκονται από τη μια πλευρά είτε από την άλλη. Άνθρωποι που μπορούν να δώσουν λύσεις υπεύθυνες και - ξανατονίζω - σοβαρές. Να ακούσω ρε παίδι μου έναν διάλογο της προκοπής όπου θα υπάρξει ένα αποτέλεσμα.

Όλοι οι υπόλοιποι φάτε Χ από μένα και πηγαίντε στο διάολο. Πηγαίντε να φαγωθείτε γιατί μόνο αυτό ξέρετε να κάνετε στη ζωή σας. Να αφορίζετε ο ένας στον άλλον και να αλληλοβρίζεστε χωρίς τέλος.

Μέχρι να βρεθεί λοιπόν αυτή η σοβαρότητα, εγώ θα είμαι με το playstation παραμάσχαλα. Αν ψυχανεμιστεί κανείς κάτι, ειδοποιήστε με.

Ευχαριστώ.

Επιστροφή

2012-02-14T08:46:00.000-08:00

Είμαι ξανά εδώ, μετά από σχεδόν ένα χρόνο απουσίας. Μέσα σ' αυτό το χρόνο άλλαξα δυο δουλειές, ετοιμάζομαι για μια τρίτη, η χώρα πάει κατα διαόλου, λεφτα δεν υπάρχουν, γυμναστήριο δεν πήγα για πολλοστή φορά, και συν τοις άλλοις διαβάζω μπας και πάρω κανά πτυχίο.

Κατά τα άλλα η ζωή κυλά, χωρίς να αντιλαμβάνομαι τα περισσότερα που συμβαίνουν γύρω μου. Δημοσιογράφος πράγμα και αντιληπτική ικανότητα μηδέν. Άστα να πάνε. Σκούρα τα πράγματα.

Ήθελα παράλληλα να πω δυο λόγια για την οικονομική κρίση και τους ψεύτες πολιτικούς. Βαρέθηκα όμως να μπω στη διαδικασία. Πρώτον γιατί ο κόσμος πια έχει αποκτήσει πολιτική συνείδηση (λέμε τώρα), όλοι είναι αγανακτισμένοι (επίσης λέμε τώρα), όλοι τα βάζουν με όλους και ειδικά με τους πολιτικούς.

Κανείς δεν κοιτάει την καμπούρα του, κανείς δεν κάνει αυτοκριτική, όλοι υποστηρίζουν τον κοσμάκη (τι ηλίθιο υποκοριστικό και τι προσβλητικό για τον κόσμο), όλοι έχουν μια άποψη για όλα, όλοι κακοπερνάνε, όλοι κατεβαίνουν σε πορείες, όλοι τελικά πληρώνουν τα χαράτσια.

Παράλληλα, εκλεγμένο πρωθυπουργό δεν έχουμε, τα κόμματα φαγώνονται, η αριστερά ζει αλλού, η δεξιά θέλει απλως να κυβερνήσει επιτέλους και το κέντρο άφαντο.

Τώρα που είπα κέντρο, η Αθήνα έχει ρημάξει από τους κουκουλοφόρους που πολύ γουστάρουν να τα καίνε όλα, και που παρεμπιπτόντως δεν είναι τίποτε άλλο από αστυνομικούς που θυμήθηκαν τις απόκριες και είπαν να ντυθούν αναρχικοί.

Ακούς θεωρίες παντού, θεωρίες σοβαρές, σοβαροφανείς ή γελοίες, όλοι έχουν μια θεωρία και εν πάση περιπτώσει δικαίωμα τους και αν την γράψουν με status στο facebook ή κοτσάρουν κι ένα βιντεάκι μαζί την κάνουν πιο εντυπωσιακή.

Διότι είναι τρεντιά τρελή τη σήμερον ημέρα να πας σε πορεία και να βρίσεις τους μπάτσους γουρούνια δολοφόνους, και αμα δεν βγάλεις μια φωτό με maalox στα μούτρα ή αν δεν γράψεις με Caps αποφθέγματα τυπου "ΕΧΟΥΜΕ ΧΟΥΝΤΑ ΡΕ ΞΥΝΠΗΣΤΕ" αυτομάτως κατατάσσεσαι στους πουλημένους και τους μνημονιακούς.

Ενώ όσοι δηλώνουν "παρών" επισυνάπτοντας τα απαραίτητα ντοκουμέντα (φωτογραφία, κλάμα από τα δακρυγόνα, κανά βιντεάκι, κτλ) μετά αλληλοσυγχαίρονται και αλληλοθαυμάζονται σύγκρινοντας την επαναστατικότητα τους.

Τι να πώ. Μπορεί να κάνω λάθος που νόμιζα ότι το να διαμαρτυρηθείς επειδή σου γαμάνε τη ζωή είναι υποχρέωση σου και όχι ευκαιρία για αυτοπροβολή.

Εν τω μεταξύ ένα τελευταίο θα θίξω και τελειώνω, μέσα σε όλο αυτόν τον ορυμαγδό έχουμε καινούριους stars. Οι αστέρες της οικονομικής κρίσης που δεν είναι άλλοι από τους οικονομολόγους. Βρίθει ο κόσμος οικονομόλογους. Έχει ξεχυθεί όλη η ΑΣΟΕΕ σε παράθυρα, sites και ραδιόφωνα και αναλύει το κάθετι με ύφος αυθεντίας. Διαλέγεις και παίρνεις: Βαρουφάκης (που είναι και ο Ρουβάς της πτώχευσης), Γκλεζάκος, Βιλιάρδος κ.ο.κ.

Είμαστε, μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε.
Καλή μας τύχη.

Το ποτήρι

2011-03-13T16:41:00.000-07:00

Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Θέλω να το ξεριζώσω, να το κόψω στα δύο να βγάλω το μυαλό από μέσα και να αφήσω το κρανίο άδειο. Μόνο τότε θα ησυχάσω. Τότε θα βρω την ησυχία μου.
Βαρέθηκα. Τη ζωή μου βαρέθηκα. Να είμαι συνέχεια σε μια περίοδο προσαρμογής. Και να φέρομαι απροσάρμοστα. Να σκέφτομαι απροσάρμοστα στην προσπάθεια μου να προσαρμοστώ.
Θέλω να προσαρμοστώ. Γιατί κουράστηκα.Φτάνει πια. Δεν αντέχω.
Είναι φορές που σκέφτομαι πως ίσως αυτή είναι η φύση μου. Να είμαι απροσάρμοστος. Ρε άνθρωπε, τι να κάνουμε δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Υπάρχουν και μερικοί άνθρωποι που δεν είναι τόσο νορμάλ. Αλλά εγώ θα ήθελα να είμαι νορμάλ. Και δεν μπορώ να γίνω. Γιατί - το ξαναλέω - σκέφτομαι περισσότερο από το κανονικό. Και όχι επειδή έχω άπλετο χρόνο. Σκέφτομαι συνέχεια. Και σκέφτομαι έντονα. Παντού και πάντα. Μερικές φορές τόσο έντονα που νιώθω να βγαίνω από τον εαυτό μου και να είμαι κάποιος άλλος, κάπου αλλού. Και μετά τρομάζω και μαζεύομαι. Για λίγο. Και μετά ξανά τα ίδια.
Τι σκέφτομαι;
Τις περισσότερες φορές πώς θα ήθελα να είναι η ζωή μου. Πώς θα ήταν να ήμουν ένας κανονικός άνθρωπος. Πόσο ήρεμος θα ήμουν. Πόσο ξεκάθαρα θα ήταν όλα. Πόσο εύκολο θα ήταν να πλύνω ένα ποτήρι. Γιατί τώρα είναι γολγοθάς. Γιατί για να πλύνω αυτό το ποτήρι τώρα, θα πρέπει να κάνω τις εξής κινήσεις:
1. Να σκεφτώ να το πλύνω.
2, Να ξεχαστώ κανά δίωρο κάνοντας χίλιες δυο άλλες σκέψεις, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου το άγχος ότι θα πρέπει να πλύνω το ποτήρι.
3. Μετά τις δύο χαμένες ώρες να ξανασκεφτώ πιο έντονα ότι πρέπει να πλύνω το ποτήρι.
4.Να δώσω στον εαυτό μου ένα πεντάλεπτο να κάνει ένα τσιγαρο πριν πλύνω το ποτήρι.
5. Να ανάψω κι άλλο ένα τσιγάρο μετά από πέντε λεπτά.
6. Μετά το δεύτερο τσιγάρο να καταλάβω ότι η ώρα έχει περάσει.
7. Τελικά να αποφασίσω πως και να μην πλύνω το ποτήρι δεν χάλασε ο κόσμος. Θα πιω καφέ με ένα άλλο...

Ο Δαβίδ και ο Γολιάθ

2011-03-07T15:34:00.000-08:00

Αυτός ο οργανισμός αν είχε στόμα να μιλήσει, θα βόγγαγε.
Που έχει δηλαδή στόμα, αλλά δυστυχώς γι' αυτόν το χειρίζομαι εγώ.
Και από κει μπαίνουν τα εφτά κακά της μοίρας του. Καπνός. Αλκοόλ. Όλα τα λίπη του κόσμου.
Αλλά και διάφορα άλλα ενίοτε, που δεν είναι της παρούσης.
Το σημαντικό είναι ότι αυτός ο οργανισμός έχει φτάσει στα όρια του. Το νιώθω ότι θέλει να με σκυλοβρίσει, ότι περνάει ένα βασανιστήριο.
"Άσε με ρε φίλε να ανασάνω λίγο", θέλει διακαώς να μου βροντοφωνάξει. Αλλά εγώ στα φρύδια μου, τον γράφω καταλλήλως στα παλαιότερα των υποδημάτων μου.
Όχι γιατί δεν τον νοιάζομαι, ούτε γιατί αδιαφορώ. Αλλά γιατί, ο οργανισμός έχει έναν τεράστιο εχθρό:
Το μυαλό μου. Και συγκεκριμένα, ορισμένα κέντρα του εγκεφάλου που έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα και που δεν μπορούν με τίποτα να γίνουν καλά.
Σκέφτομαι (ναι, το κάνω αυτό κατά καιρούς) πώς μπορώ να φέρω με το μέρος του "καλού" τον κακό μου τον εγκέφαλο.
Δυστυχώς όμως κατ' αναλογία ο εγκέφαλος είναι ο Γολιάθ και το σώμα ο Δαβίδ. Αν και δε μου πολυαρέσει να χρησιμοποιώ χριστιανικές παραβολές, καθ΄ότι άθεος, εν τούτοις αυτή τη στιγμή με βολεύουν.
Έτσι λοιπόν, έχουμε από τη μία τον πανίσχυρο Γολιάθ (μυαλό) και από την άλλη τον αδύναμο Δαβίδ (σώμα).
Σε αυτήν την αναμέτρηση η χριστιανική παράδοση λέει ότι νικάει ο Δαβίδ, λόγω της εξυπνάδας του. Όμως στη δικιά μου περίπτωση, όλη την εξυπνάδα την έχει ο Γολιάθ. Κι έτσι, μου φαίνεται ότι η δική μου μάχη είναι εκ προοιμίου καταδικασμένη.

Θυμός

2011-03-05T12:33:00.000-08:00

Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που δεν το μπορείς να το ελέγξεις. Εύκολα. Δεν είναι για παράδειγμα όπως η λύπη. Που κλαις και μπορείς να συγκρατήσεις τα δάκρυα σου. Ή χαρά, που μπορείς να συγκρατήσεις το χαμόγελο σου.

Ο θυμός είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Και ίσως το γνησιότερο συναίσθημα που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Γιατί είναι αύθορμητος. Δεν υπόκειται σε καμία διαδικασία.

Έχεις το ερέθισμα και αυτόματα σου έρχεται το αποτέλεσμα. Μπορείς βέβαια να τον συγκρατήσεις λίγο αργότερα στα πλαίσια της ψυχραιμίας. Όμως δεν μπορείς να αρνηθείς ότι υπάρχει μέσα σου και φυσικά είναι πάρα πολύ δύσκολο να τον κρύψεις.

Είναι, θα λέγαμε, το λιγότερο politically correct συναίσθημα που κυκλοφορεί στην πιάτσα. Γιατί όσο να πεις, όλα τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ αποδεκτά. Όμως ο θυμός είναι κάτι το απαγορευμένο. Κάτι που θα πρέπει να νιώθεις άσχημα που το έχεις, κάτι που είναι κοινωνικά κατακριτέο και εκκεντρικό.

Γιατί όταν είσαι θυμωμένος βγαίνεις "εκτός εαυτού". Ισχύει όμως κάτι τέτοιο; Ή τελικά είσαι μια χαρά εντός εαυτού και όλο το πριν ήταν το πλασματικό.

Διότι όπως ανέφερα και παραπάνω, λόγω αυθορμητισμού, ο θυμός είναι το γνησιότερο συναίσθημα. Είναι αυτό που ξυπνάει τα αρχέγονα ένστικτα σου και βγάζει στην επιφάνεια όλα όσα καταπίεζες τόσο καιρό, για να σε πουν νορμάλ, κοινωνικό και τα τοιαύτα.

Τελικά, ποιο είναι το αποδεκτό και ποιο το μη αποδεκτό σε όλη αυτήν την ιστορία;

Το να είσαι μια χαρά με τους άλλους και χάλια με τον εαυτό σου, ή να μη σε θέλει άνθρωπος και συ να σε βρίσκεις και γαμώ τα παιδιά;

Ψυχολογικά προβλήματα

2010-06-17T02:12:00.000-07:00

Έχω μια απορία και θα ήθελα απάντηση παρακαλώ:
Πόσοι καμμένοι τύποι κυκλοφορούν στο Ίντερνετ;
Δηλαδή, αν έχουμε το Θεό μας (που δεν τον έχουμε, αλλά χάρη λόγου το λέω), τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που μπαίνει στη διαδικασία να έρθει σε αντιπαράθεση με κάποιον που δεν γνωρίζει σε ένα forum ή ένα chat;
Πόσο "τίποτα" είναι αυτός ο τύπος; Πόση βαρεμάρα τον δέρνει για να σπαταλά ώρες στο Ίντερνετ να βρίζεται με κάποιον που ούτε το χρώμα των μαλλιών του δεν εχει δεί ποτέ; Πόση μοναξιά στην πραγματική του ζωή;
Εν τω μεταξύ, η "επανάσταση", δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, έχει μεταφερθεί από τους δρόμους στο διαδίκτυο.
Ο καθε αδικημένος, που δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί γιατί φοβάται να έρθει σε αντιπαράθεση με τους "ισχυρούς", ο κάθε επαναστάτης του καναπέ, βγάζει ένα blog, ένα γκρουπ στη μπούρδα του αιώνα facebook και επειδή γράφει αποσπάσματα του Νίτσε, νομίζει ότι κάνει επανάσταση.
Και σκορδοκαϊλα του αλλουνού τι γράφει ο άλλος στο facebook. Δηλαδή τι; Το ΔΝΤ θα κάνει πίσω επειδή κάποιος έκανε γκρουπ "Έξω το ΔΝΤ από την Ελλάδα" στο facebook;
Πόσο ανούσιο είναι όλο αυτό; Και κυρίως ΓΙΑΤΙ προσελκύει τόσους πολλούς ανθρώπους;
Νομίζω ότι η απάντηση είναι γνωστή και όλοι την έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Αλλά βολευόμαστε κι εμείς με την ιδέα της επανάστασης του καναπέ. Αυτοϊκανοποιούμαστε όταν βρίζουμε κάποιον πίσω από ένα ψευδώνυμο και έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Γιατί στην πραγματική μας ζωή είμαστε καταπιεσμένοι. Στην πραγματική μας ζωή, το αφεντικό στη δουλειά είναι ο άνθρωπος που θα του χαμογελάσεις έστω και αν θες να μπινελικώσεις.
Στην πραγματική μας ζωή, φοβόμαστε να πούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που πιστεύει η μάζα, μήπως και μας κάνουν όλοι πέρα και καταλήξουμε σαν την καλαμιά στον κάμπο.
Έστω κι αν αυτό το διαφορετικό μπορεί να είναι και το σωστό.
Τελικά ο άνθρωπος δεν διαφέρει και πολύ από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.
Γιατί, οι αγέλες πάντα προσφέρουν προστασία στο κάθε μέλος τους.

Η πρόσληψη

2010-06-09T14:25:00.000-07:00

Μετά από ένα χρόνο στη συγκεκριμένη εταιρεία, και μετά από πέντε χρόνια "σκληρής" μαύρης ή "συνεργαστικής" δουλειάς με άλλες εταιρείες, επιτέλους ήρθε η στιγμή της αναγνώρισης.
Σήμερα προσελήφθην κανονικότατα και με το νόμο.
Πλέον θα είμαι ΙΚΑτζής, με χαρτιά και βιβλιάρειο ασθενείας.
Δεν έδωσα και τη δέουσα σημασία βέβαια. Για την ακρίβεια ούτε καν χάρηκα, έστω και λίγο για το τυπικό της υπόθεσης. Να πάρω τηλέφωνο τον πατέρα μου βρε αδερφέ, να του πω ότι τελειώσαν οι ανησυχίες του για το αν θα καταφέρω ποτέ να βγω στη σύνταξη σαν κι αυτόν.
Και τώρα που το σκέφτομαι, γιατί άραγε;
Γι' αυτό δεν πάλευα ένα χρόνο τώρα; Να σταματήσω το ΤΕΒΕ και να μπω στο ΙΚΑ;
Το θεωρούσα αυτονόητο για να λέω και του στραβού το δίκιο. Μετά από ένα χρόνο (και κάτι ψιλά) με κανονικές βάρδιες κι ωράρια, ε, κάποια στιγμή, έπρεπε κι εγώ να απαλλαγώ από την ταμπέλα του "συνεργάτη" και να μπω στο νορμάλ δυναμικό της εταιρείας.
Από την άλλη, τώρα που το ξαναματασκέφτομαι... υπάλληλος;
Υπάλληλος;
Μα... αυτό δεν πάλευα να ΜΗΝ γίνω στη ζωή μου;
Ενας μίζερος υπάλληλος με ωράριο, σταθερό μισθό και ΙΚΑ.
Μπρρρρ!
Και μόνο στην ιδέα μου προκαλούσε, και εξακολουθεί να μου προκαλεί, ανατριχίλα!
Γιατί αλλιώς ξεκίνησα.
Ξεκίνησα στους δρόμους, με ένα μπλοκάκι και στυλό ανά χείρας, να τρέχω στις διαμαρτυρίες των άλλων (και να ξεχνώ τις δικές μου).
Με έπαιρναν τηλέφωνο το απόγευμα: "Αύριο 11 το πρωί στην Κοτζιά θα μαζευτούν οι οικοδόμοι".
Κι έπαιρνα το μπλοκάκι μου και πήγαινα.
Φώναζαν οι οικοδόμοι, έγραφα εγώ. Τσακώνονταν οι οικοδόμοι, μετέδιδα εγώ.
"Και τι το ενδιαφέρον μπορεί να έχουν μερικοί θυμωμένοι οικοδόμοι;" με είχε ρωτήσει μια ψυχή.
Ενδιαφέρον δεν έχουν οι οικοδόμοι. Ενδιαφέρον έχει ο δρόμος. Αυτά που συμβαίνουν, όταν οι υπάλληλοι βρίσκονται στα γραφεία τους μπροστά στον υπολογιστή και τις χαρτούρες.
Εκεί που ο κόσμος ζει και δρα.
Κι εσύ στέκεσαι και παρατηρείς και συζητάς μαζί τους και προσπαθείς να καταλάβεις το γιατί και το πώς.
Όταν βρίσκεσαι μέσα και δεν κοιτάς τα πράγματα με το τηλεσκοπίο.
Να γίνεις ο άνθρωπος που θα πει στον υπάλληλο με το κομπιούτερ και τη χαρτούρα ότι όταν εκείνος κοιτούσε απαθής τη δουλειά του, υπήρχαν πράγματα που συνέβησαν μπροστά στα ματιά του, στο δρόμο του, στη γειτονιά του, στην πόλη του, στη χώρα του.
Ενδιαφέρον έχει η αναζήτηση της πραγματικότητας. Της αλήθειας των γεγονότων. Το ίδιο το συμβάν.
Να μη σε νοιάζει το πρόγραμμα, να σε παίρνουν τηλέφωνο ανά πάσα ώρα της ημέρας και να σου λένε, "φύγε τώρα για τη Ραφήνα, έχει φωτιά", όταν εσύ είσαι για έναν καφέ με τους φίλους σου.
Μερικοί άνθρωποι θέλουν να ζουν τα πράγματα που ζουν όλοι υπόλοιποι γύρω του. Και όχι τα δικά του.
Αυτοί οι άνθρωποι λέγονται ρεπόρτερς.
Και όχι δημοσιογράφοι - δηλαδή... υπάλληλοι.

Το μπιζέλι και η 30άρα

2010-06-08T11:49:00.000-07:00

Σήμερα επιτέλους έφτιαξα το σαράβαλο μου. Είχε μείνει από μπαταρία 10 μέρες τώρα και το χα παρατημένο κάπου στο Παγκράτι. Αν και με είχε βολέψει το λεωφορειάκι, είπα προς τιμήν των παλαιών ένδοξων ημερών, τότε που η βενζίνη ήταν κοιτούσε στα ίσια το ντεπόζιτο και όχι αφ' υψηλού, να δώσω μια τελευταία ευκαιρία να ζήσει λίγο ακόμα το μπιζέλι.
Και μια και δυο, πήρα το λεωφορειάκι, με πήγε στο Παγκράτι και κατάφερα να εντοπίσω το πρώην μαύρο και νυν γκρι αμάξι μου.
Ο καλός Θεούλης με λυπήθηκε και το συνεργείο δυο στενά πιο κάτω ήταν μισάνοιχτο. Για την ακρίβεια ο τύπος είχε κλείσει και μάλλον έβλεπε τσόντες στο youporn.com.
"Μην του τη χαλάσω" σκέφτηκα, αλλά μετά σκέφτηκα τον εαυτούλη μου (όπως κάθε καλός χριστιανός) και χτύπησα την πόρτα.
Ο βρυχηθμός του ήταν έφερε το νευρικό μου σύστημα σε κατάσταση συναγερμού, αλλά γρήγορα επανήλθα.
"Με συγχωρείτε" είπα δειλά, γιατί φοβόμουν μη μου ρθει καμιά "σταγόνα" στα μούτρα και μετά αρχίσω τους εμετούς στο πεζοδρόμιο της Σπύρου Μερκούρη.
"Τι θες;" μου είπε εμφανώς σπασμένος, του εξήγησα, με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω.
Ήμουν σίγουρος ότι από μέσα του με έλεγε "βουτυρομπεμπέ, μαμόθρεφτο, που δεν μπορεί να φορτίσει ούτε μια μπαταρία", αλλά αποφάσισα να του δείξω μερικές από τις ποσότητες τεστοστερόνης μου και να απαιτήσω να με βοηθήσει.
"Ρε φίλε, χάρη θα μου κάνεις", του είπε με σταθερή βαθιά φωνή, "και στην ανάγκη σε πληρώνω όσο θες" - Αυτό το τελευταίο μάλλον ήταν που τον σήκωσε από την καρέκλα.
"Έχω κλείσει παλληκάρι, αλλά για σένα θα κάνω μια εξαίρεση" μου λέει με μια ψεύτικη συμπόνοια και λέω "να σαι καλά ρε άνθρωπε, με σώζεις".
"Σε αυτό το μαγαζί ο παράγων άνθρωπος είναι που μετράει, και μετά ο παράγων πελάτης", μου λέει και είμαι έτοιμος να πατήσω τα γέλια, αλλά ας όψεται που είχα αποφασίσει να αναστήσω το σαράβαλο μια και καλή.
Παίρνει λοιπόν το φορτιστή του, πάμε στο μπιζέλι, ανοίγω το καπώ, κοιτάει με σοβαρό ύφος τη μπαταρία, την περίεργαζεται για κανά δίλεπτο.
"Βάλε μπροστά", μου λέει.
Βάζω μπροστά και τσουφ! το μπιζέλι ξεκινά.
Δεν είχαν περάσει δύο δευτερόλεπτα από τότε που έβαλε τον φορτιστή και το αμάξι πήρε μπροστά, υπόψιν.
"Είσαι έτοιμος" μου λέει υπερήφανα.
"Σ' ευχαριστώ ρε φίλε" του λέω.
"Τίποτα ρε παλληκάρι μου", μου λέει.
"Πόσα χρωστάω;", λέω από ευγένεια κυρίως.
"80 ευρώ" μου λέει από αγένεια κυρίως.
Ακολουθούν μερικά δευτερόλεπτα, όπου προσπαθώ να συνδέσω πως στο διάολο μπορεί να κάνει 80 ευρώ μια δουλειά δύο δευτερολέπτων.
Αν το ήξερα, θα είχα αφήσει το σαράβαλο να το πάρει ο γερανός και να λιώσει στο νεκροταφείο. Ούτε βενζίνες, ούτε τέλη κυκλοφορίας, ούτε μπαταρίες, ούτε τίποτα.
Τουλάχιστον έτσι είχα μια προοπτική να με προσέξει κάποια στιγμή η μπουκλωτή ξανθιά 30άρα στο γυμναστήριο, αφού περπατώντας συνεχώς με τα πόδια, θα είχα κάνει σώμα α λά Σπαλιάρα.
30άρα ή μπιζέλι λοιπόν;
Ιδού η απορία.
Απορία που γρήγορα κατάλαβα ότι δεν υφίσταται ως απορία, γιατί είχα ήδη προβεί στο μοιραίο.
Το μπιζέλι ήταν καλά.
Η τσέπη μου πάλι όχι και τόσο.
Και η 30άρα έμεινε στο διάδρομο να κοιτά με λύπηση τους ανύπαρκτους κοιλιακούς μου.

Γεια...

2010-06-08T11:46:00.000-07:00

Κοιτάξτε να δείτε...
Αυτό το blog δεν φτιάχτηκε για να το διαβάσετε.
Φτιάχτηκε για να γράφω εγώ. Και μόνο.
Οπότε... τα λέμε πουθενά αλλού.