BachoR

Po co rodzicowi nadopiekuńczość?

2012-10-16T11:33:00.000+02:00

Rodzice nadopiekuńczy wzmacniają poczucie bezradności w swoich dzieciach poprzez nadmiar opieki a tym samym zniechęcanie dziecka do własnej zaradności. Robią to ze strachu, że przestaną być potrzebni. Zachowują się nadopiekuńczo po to, by tak naprawdę, zadbać o swoje własne niezaspokojone potrzeby. Maskują te intencje pozorną troską i podstępnymi komunikatami typu: "robię to dla ciebie", "to tylko dlatego, że cię kocham". Tymczasem, taki rodzic poczułby się opuszczony i zdradzony, gdyby jego dziecko stało się niezależne. Prawdziwy komunikat nadopiekuńczego rodzica brzmi tak: "Robię to, bo tak bardzo boję się ciebie stracić, że jestem cię skłonny unieszczęśliwić".

Rodzic nadopiekuńczy budzącą się niezależność swojego dziecka odczuwa jak utratę kawałka siebie. To zjawisko, gdy ktoś tak bardzo wplątuje się w życie innej osoby, że zapomina, gdzie kończy się on sam a zaczyna ktoś inny - nazywamy FUZJĄ. Część rodziców działa właśnie według takiego wzorca: żyje życiem swojego dziecka, pozornie, dla jego szczęścia, przygniata troskliwością, koncentruje swoją energię na dziecku, jest czujny na sytuacje, w których może się odnaleźć jako POMOCNIK lub OPIEKUN.

Czy dziecko ma jakieś korzyści z nadmiernej opiekuńczości rodzica? Nie. Wyraźnie chcę to podkreślić, nadopiekuńczość jest poważnym zranieniem i zaniedbaniem, użyciem dziecka dla własnych egoistycznych potrzeb.

Rodzice, którzy akceptują siebie, potrafią zadbać o własne życie i wypełniać je zarówno związkami z ludźmi jak i działaniami nakierowanymi na osobiste cele - nie będą obciążać swoich dzieci krzywdzącą je nad-opieką i nad-kontrolą. Rodzice, którzy mają głębokie poczucie braku satysfakcji z własnego życia oraz odczuwają ogromny lęk przed odrzuceniem (zakorzeniony w nich często jeszcze w dzieciństwie) - uwikłają swoje dzieci w fuzję, skrępują je niekiedy na całe życie.

Również rodzice uwikłani w niesatysfakcjonujący związek, np. z uzależnionym partnerem, od którego nie mogą uzyskać zainteresowania, miłości, troski, zrozumienia i bliskości, zwracają swoją energię na dzieci lub jedno z dzieci. Syn lub córka staje się wtedy zastępczym partnerem, o którego rodzic dba w przesadny sposób, oczekując wdzięczności i wierności a przede wszystkim pozostania w zależności.

Jednak, tak naprawdę wychowanie zależnego i nieporadnego dziecka przynosi gorzki bilans rodzicom. Dziecko nie czuje wdzięczności a raczej tłumioną złość. Z czasem będzie karać za bieg zdarzeń rodzica lub siebie samego. Rodzic nadopiekuńczy w efekcie dostaje dziecko z emocjonalnymi zaburzeniami, zostaje świadkiem i uczestnikiem jego cierpienia. Jeśli potomek znajdzie w sobie dość siły by się uwolnić spod jarzma narzucanej opieki - będzie walczyć o zachowanie dystansu, fizycznego i emocjonalnego, przeczuwając, że tylko tak może sprowokować własny rozwój. W obydwu przypadkach więź rodzic-dorosłe dziecko nie będzie satysfakcjonująca dla żadnej ze stron, dla obu - będzie źródłem cierpienia i poczucia bezsilności.

Bycie rodzicem wymaga ciągłej konfrontacji z własnym lękiem o bezpieczeństwo dziecka, ale zdrowy rodzic przyjmuje do wiadomości, że nie jest w stanie uchronić go przed każdym zagrożeniem. Wie też, że dziecko aby się wzmocnić potrzebuje pewnej dawki stresu, wyzwania, czasem ryzyka, a przede wszystkim samodzielności w myśleniu i działaniu. Naturalnym jest też, że z każdym rokiem powinno oddalać się od rodziców a rodzica zadaniem jest powstrzymywać się od odruchowej pomocy i opieki, ograniczać własną ingerencję wraz z wiekiem dziecka.

Krzywda nadopiekuńczości

2012-10-16T11:27:00.001+02:00

Część osób wchodzących w dorosłość czuje się bezradna i nieprzystosowana bo nie były przez swojego nadopiekuńczego rodzica zachęcane do podejmowania działań, dokonywania prób, do ryzykowania i narażania się na porażki, do samodzielnego stawiania czoła wyzwaniom. Przesadna kontrola i wyręczanie dziecka ze strony bojaźliwych, niespokojnych rodziców sprawia, że dzieci też stają się niespokojne i lękliwe. Trudno im zdobyć się na dorosłe samodzielne życie, na wyrośnięcie z potrzeby nieustannego odwoływania się do rodzica, jego rady i opieki.

Czy dziecko obdarowane w nadmiarze taką nad-opieką jest szczęśliwe? Z pewnością nie. Męczeńska, pełna poświęceń postawa rodzica jest bardzo uszkadzająca dla dziecka. Dlaczego?

bo przywiązuje dziecko do rodzica, nierzadko na całe życie; niektóre dzieci czują się w obowiązku zrezygnować z całości lub części swoich potrzeb i planów by towarzyszyć rodzicom; czasem żyją z nimi pod jednym dachem nie wyobrażając sobie by mogło być inaczej, czasem próbują uciec jak najdalej w odruchu buntu, jednak rodzic ma swoje sposoby na przywoływanie "dorosłych pociech" z powrotem;
bo pozbawia dziecko zaradności życiowej, czasem nawet w zupełnie podstawowym wymiarze, okaleczony w ten sposób nastolatek lub młody dorosły często nie potrafiłby zająć się sobą: przygotować jedzenie, zrobić pranie, zorganizować sobie dzień, sięgnąć po bardziej adekwatną niż rodzicielska pomoc, wykazać inicjatywę życiową, zbudować realne plany na przyszłość;
bo podcina skrzydła pozbawiając pewności siebie, opierającej się u zdrowych ludzi na wielokrotnym doświadczaniu pokonywania różnych trudności; jeśli dziecko nie miało możliwości pokonywać przeszkód życiowych samodzielnie i wg własnych reguł - nie miało szans wykształcić ani odnaleźć w sobie różnych zasobów;
bo tłamsi poczucie własnej wartości dziecka, jest bowiem nieustannym komunikatem: "beze mnie nie dałbyś sobie rady", "jesteś za słaby", "niemądry", "nic nie umiesz", to przekonanie wdziera się na stałe w psychikę dziecka i staje się trwałym sądem na swój temat;
bo implantuje w dziecku trwały lęk, nie zawsze uświadomiony, jeśli bowiem dziecko nauczyło się żyć w "zrośnięciu z rodzicem", powstaje lęk związany z oddzieleniem się od niego i życiem własnym życiem, lęk co będzie, gdy zabraknie rodzica, lęk związany z poczuciem własnej bezwartościowości i bezradności, życie jawi się jako przerażające wyzwanie;
bo wzbudza w dziecku poczucie winy i przekonanie, że jest złym człowiekiem za każdym razem, gdy próbuje zdobyć się na samodzielne działanie i niezależne życie.
bo wzbudza złość i niechęć wobec nadopiekuńczego rodzica, które jednak, z obawy przed odrzuceniem, zostają stłumione i wyrzucone często poza obręb świadomości; pozostają więc poza kontrolą dziecka, znajdując od czasu do czasu ujście w niekontrolowanej agresji, autoagresji lub depresji;
ponieważ nadopiekuńczość nie pozwala na jawny bunt dziecka, potrzebny by oderwać się w zdrowy sposób od rodzica, dziecko skazane jest na szukanie ucieczki od rodzica, choćby chwilowej, w inny sposób; nierzadko jest to alkohol czy narkotyk; wpływ substancji psychoaktywnej pozwala na poczucie swobody, zrzucenia więzów, czasem pozwala na wyrażenie tłumionej wobec rodzica agresji; takie rozwiązanie nasila jednocześnie opiekuńczość rodzica, co z kolei staje się silniejszym argumentem za nałogowymi czynnościami; powstaje błędne koło, które bardzo trudno jest przerwać. W naszych poradniach terapii uzależnień nierzadko pojawiają się uzależnieni, ponad 40 i 50-letni "synusiowie", wieczni kawalerowie, czasem przypadkowi ojcowie nie umiejący się odnaleźć w tej roli, nieodpowiedzialni, bezradni, z rzadka podejmujący pracę, żywiący się emeryturami i rentami swoich matek. Ich kręgosłupy złamano już w dzieciństwie a ich pełne "poświęcenia" matki płaczą teraz po nocnych awanturach, opłacają długi dorosłego dziecka, piszą w desperacji wnioski do Gminnych Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Dramat przeżywa cała rodzina, kolejne pokolenia dostają w spadku okaleczone emocje.
pozbawia szans na zbudowanie szczęśliwego zdrowego związku, dziecko będzie w stanie funkcjonować tylko w układzie zależności (partner nadodpowiedzialny + partner nieodpowiedzialny), jeśli w ogóle zbuduje związek konkurencyjny wobec swojej zależności z rodzicem; w tym miejscu można przywołać przykład mężczyzn, którzy nie potrafią powstrzymać matek przed ingerencją w swoje małżeństwo, bo czują się mocniej związani z matką i nie potrafią się jej przeciwstawić;

NADOPIEKUŃCZOŚĆ RODZICIELSKA

2012-10-16T11:19:00.001+02:00

Autor: Małgorzata Osipczuk

Kiedy dwulatek próbuje wybiec na ulicę - zapobiegliwy rodzic powstrzymuje go i przyciąga z powrotem do siebie - jest to wyraz adekwatnej kontroli i rozsądnej opieki. Jeśli jednak 12-letnie dziecko strofujemy wciąż by uważało jak przechodzi przez jezdnię - stajemy się nadopiekuńczym rodzicem, gdyż zdrowy nastolatek posiadł już dawno sztukę poruszania się po ulicach.

Jest to jeden z wielu możliwych przykładów zbytniej przezorności i nadkontroli. Oczywiste wydaje się, że u źródła tkwi po prostu troska o bezpieczeństwo potomka. Przyjrzyjmy się jednak bliżej nadopiekuńczości.

Jak zachowuje się rodzic, którego określimy mianem nadopiekuńczego?

Taki rodzic przoduje w nadmiarze opieki, kontroli i "prowadzenia za rękę" swojego dziecka, nie dostosowując rozmiaru tej opieki do rozwojowych możliwości dziecka i jego wieku, jakby nie przyjmując ich do wiadomości. Przykłady nadopiekuńczości:

Matka, która nie uczy swojego dorastającego dziecka obsługi pralki automatycznej, załatwiając za nie wszystko co z praniem się wiąże. Będzie więc zbierać ubrania dziecka do prania, segregować, prać, wywieszać, układać na półkach, często jeszcze nawet wobec dorosłego syna.
Z niepokojem przyjmuje wiadomość o wyjeździe, jeśli się zgodzi - będzie pakować dziecko, decydować za nie, co powinno wziąć a co nie.
Za punkt honoru przyjmie sprawę "prawidłowego" żywienia dziecka, co często w praktyce oznacza przekarmianie, narzucenie się z jedzeniem, decydowanie za dziecko co powinno mu smakować i ile powinno jeść, bez uwzględnienia jego gustów, jego własnych sygnałów o głodzie i sytości. Dziecko nie nauczy się w domu rodzinnym gotować - to pozostanie domeną rodzica, który tym samym chce zachować pewną władzę.
Sposób ubierania się dziecka postawi jako jeden z ważniejszych problemów, a więc będzie się domagać często cieplejszego ubrania, czy też bardziej dostosowanego do okazji - w poczuciu rodzica nie dziecka.
Kiedy na drodze potomka pojawią się jakieś trudności będzie starać się usuwać je swoim wysiłkiem, pozbawiając dziecka możliwości odkrycia własnych zasobów zaradczych. Czasem zrobi więc coś ZA młodego człowieka (np. zadanie domowe, porządek w pokoju, przeprosiny wobec nauczyciela czy krewnego, sprawę w urzędzie, itp.). Niekiedy zarzuci dziecko "dobrymi radami" narzucającymi sposób rozwiązania. Nie są też rzadkością rodzice już dorosłych dzieci, którzy uruchomią się w sytuacji konfliktu małżeńskiego ich dorosłego już dziecka - ruszą ze swoiście pojętą odsieczą, pomimo braku zaproszenia do pomocy.
Przejawy samodzielności i uniezależniania się dziecka są trudnym orzechem do zgryzienia. Tak więc znalezienie przez dziecko partnera, dobrze płatnej pracy, samodzielny wyjazd na wakacje, wyprowadzka z rodzinnego domu, pojawienie się wnuków - te i podobne sytuacje będą odbierane częstokroć jako zagrażające. Nadmierna opieka i chęć dominacji rodzica dojdą wtedy do głosu, wprost lub manipulacją będzie on chciał odzyskać swoją pozycję "dyktatorskiego opiekuna".
Jednym z najbardziej charakterystycznych zachowań jest "zamartwianie się", manifestowane zarówno werbalnie: "jak ty sobie poradzisz?", "boję się o ciebie?", "no a jeśli coś się stanie, to co ty synku zrobisz?", "ja chyba zawału dostanę, tak będę się o ciebie martwić", jak i niewerbalnie: płacz, demonstrowanie objawów stresu, częste telefony do dziecka sprawdzające "czy wszystko w porządku", łykanie tabletek uspokajających, bezsenne noce, itp.

Bląd w myśleniu ...

2012-10-16T10:55:00.000+02:00

Macierzyństwo jest ciężkie ... powstało już tyle metod na wychowanie itp, że ciężko w ogóle dotrzeć do wszystkich a później jeszcze wybrać tą idealną dla siebie !!!

Oprócz tego posiadamy jeszcze INTUICJĘ !

To ona właśnie podpowiada nam wiele rzeczy ! Warto jej zaufać czasem !!

To z czym czasem mylimy nadopiekuńczość daje nam spokój ducha ...

1. MIŁOŚĆ - tak czasem tłumaczymy naszą "chorobę" - a ja słyszałam, że Miłość to WOLNOŚĆ

2. TROSKA - "Przecież ja się TYLKO martwię "

a czym jest nadopiekuńczość ???

1. Brakiem zaufania do własnego dziecka !!!

2. Świadomością, że cały świat chce skrzywdzić nasze dziecko

3. Zazdrością o to, że dziecko zaczyna sobie radzić bez nas

4. Strachem przed przyszłością naszego dziecka

5. Dziurą we własnym życiu !!!

samo ....

2012-10-16T10:33:00.001+02:00

Kiedyś na spacerze byłam świadkiem chyba najbardziej przykrej sytuacji upokorzenia dziecka !!!

Ja z moją gromadą idziemy na plac zabaw ....

Ja przygotowałam książkę z racji posiedzenia na ławce osiedlowej ;))

Dzieci mają zabawki, zjeżdżalnię i piasek ....

każde robi swoje !!!

W oddali widzę chłopców w wieku ok 10 - 12 lat, którzy oczywiście w koszulkach wszystkich znanych piłkarzy kopią piłkę ....

Nagle wychyla się z okna mama jednego z nich i woła: "MAX OBIAD"

Na co Max odpowiada: "Gram teraz, zjem później"

a w odpowiedzi dostał: "Max TERAZ! Ja później wychodzę więc nie będzie miał cię kto pokarmić "

Wyobraź sobie jak głośny był śmiech tych wszystkich "kolegów" ????

Pytanie polega jednak czy to wina Maxa, że nie umie samodzielnie zjeść obiadu ???

hmmm .... pośmiewiskiem powinna stać się mama ....

Biologia ...

2012-10-16T10:20:00.001+02:00

Jest coś magicznego w naturze, że wiele rzeczy możemy tam podpatrzeć !!!

Skoro my matki jesteśmy związane tą uroczą PĘPOWINĄ i nasza odpowiedzialność jest stu procentowa...

to może z jakiegoś dziwnego powodu skoro natura odcina ją przy porodzie ....

warto też pomyśleć o odcięciu pępowiny w życiu !!!

Gdybyśmy się tak dłużej zastanowiły nad pytaniem: Do czego my przygotowujemy nasze dzieci ???

SAMODZIELNOŚCI ??? - tak brzmi wasza odpowiedź ???

Mamo, tato STOP !!!

2012-10-16T10:05:00.001+02:00

Kiedy nie przecinamy pępowiny w odpowiednim momencie !!!
Nadopiekuńczość .... co przez to możesz stracić !!!

Dzień dobry ...

2012-10-16T08:47:00.001+02:00

Dzień Dobry KOCHAM CIĘ <3

Posłuchaj na dzień dobry ;))

http://youtu.be/_EdZbopNeS8

hmmm....

2012-10-10T14:38:00.001+02:00

Przyjaciel to dość specyficzna osoba w naszym życiu !

Z jednej strony mu ufamy i chyba oto chodzi zawsze ....

o ZAUFANIE!!!!

Kiedy zdradzamy mu swoje tajemnice, dzielimy się doświadczeniami w nadziei, że wszystko to zostanie między wami !

Takich przyjaciół życzę WAM z całego serca ale jak wiemy .... nie zawsze tak to wygląda!

Dzisiaj porozmawiamy o tym jakich przyjaciół warto mieć i na czym polega prawdziwa przyjaźń !

Oczywiście przyjaźnie są różne !!!!

Na każdym etapie spotykamy różnych ludzi !

te przyjaźnie szkolne .... pamiętacie je ??

wspólna ławka ???

temat na dzisiaj : STRATA PRZYJACIELA

2012-10-10T14:07:00.000+02:00

Jest takie powiedzenie, że jeśli umiesz liczyc, licz na siebie ... ale ....

gdzieś tam wewnątrz każdy z nas poszukuje bratniej duszy !

o PRAWDZIWĄ przyjaźń dzisiaj trudno !

Jednio są a za chwile ich nie ma a ci którzy są może i cały czas obok nas nie zawsze są z nami tak związani !

hmmm.....

dzisiaj o STRACIE PRZYJACIELA !

Kim oni są dla nas ???

Jacy powinni być ???

i Jak bardzo boli nas to, że już ich nie ma ???

10. Żyj w rytmie natury!

2012-10-09T10:56:00.001+02:00

Tak samo ważne jak dieta jest przestrzeganie naturalnych rytmów aktywności, co zupełnie zarzuciliśmy – mówi prof. Rymaszewska. Psychiatrzy mają coraz więcej dowodów na to, że rozregulowanie zegara biologicznego przyczynia się do pogorszenia nastroju i depresji sezonowej. Ludzie zdrowi, nawet jeśli z trudem wstają z łóżka, rano są na ogół wypoczęci, a ich nastrój szybko się poprawia, szczególnie po śniadaniu, gdy rośnie poziom glukozy we krwi. U chorych na depresję jest odwrotnie. Ich nastrój rano się pogarsza, a poprawia dopiero wieczorem. Zaburzone są także cykle snu i czuwania. Snu jest zbyt dużo lub zbyt mało. Jeśli ma się skłonności do jesiennej chandry, trzeba kłaść się do łóżka regularnie o tej samej porze. I stosowaćsię do zasady, że warunkiem zdrowego snu jest zmęczone ciało i spokojny umysł. Ważne, by zasypiać w dobrze zaciemnionym pokoju, do którego nie przenika światło ulicznych latarni. Kilka tygodni temu naukowcy z Ohio State University w doświadczeniu przeprowadzonym na myszach dowiedli, że zbyt dużo światła, szczególnie nocą, może prowadzić do objawów depresji. – Pewien niemiecki psychiatra wymyślił, że pacjenci chorzy na depresję powinni żyć w systemie unplug. Wyłączył im wszystkie źródła światła, by mogli zasypiać, gdy robi się ciemno, i wstawać o świcie. Po paru miesiącach takiej terapii leczona przez niego grupa osób czuła się bardzo dobrze. Choroba ustąpiła – mówi doc. Święcicki.

Można sobie zafundować jesienią lampę, która będzie się zapalała w porze wiosennegoświtu. Intensywność światła liczy się mniej niż sposób jego włączania. Żarówka powinna się bardzo powoli, płynnie rozżarzać. Gdy jednak żaden ze sposobów nie działa i zły nastrój się nasila, pozostają sprawdzone od dawna psychoterapia i leki antydepresyjne.

9. Więcej witaminy D

2012-10-09T10:53:00.000+02:00

Deficyt witaminy D powoduje przygnębienie i chroniczne zmęczenie, zmienność nastrojów i kłopoty ze snem. Wiele wskazuje na to, że niedobór tej substancji może mieć dużo wspólnego z depresją. Może więc nie przypadkiem w tym samym czasie, gdy stopniowo rosła liczba przypadków depresji, coraz bardziej powszechny stawał się także deficyt witaminy D. Na liście „podejrzanych" o wywoływanie depresji sezonowej jest także niedobór w organizmie kwasu foliowego i magnezu. Warto więc zadbać, by dieta obfitowała w te substancje.

8. Dieta antydepresyjna

2012-10-09T10:49:00.001+02:00

Ludzie, którzy cierpią na sezonową depresję, często pod koniec zimy ważą o 5-10 kg więcej niż latem. To skutki zwiększonego apetytu na węglowodany. Dietetyk Patrick Holford zaleca przestrzeganie diety, która utrzyma niski poziom cukru i będzie bogata w kwasy omega-3. Przepis na antydepresyjną dietę brzmi: ogranicz ilość kawy i herbaty, wystrzegaj się czekolady, alkoholu i ogranicz palenie. Jedz jak najwięcej owoców, warzyw, kiełków pszenicy i co najmniej trzy razy w tygodniu tłuste ryby. Unikaj smażonych i mocno przetworzonych pokarmów. Holford radzi także, by jeść dużo orzechów, siemienia lnianego, nasion dyni, słonecznika, sezamu, warto też pić codziennie tran. Teraz wiadomo, że dzięki kwasom omega-3 i witaminie D tran nie tylko mobilizuje układ odpornościowy do walki z przeziębieniami i grypą, ale także poprawia samopoczucie i sprawność umysłową. Tam, gdzie spożycie ryb jest bardzo duże, na przykład w Japonii, depresja występuje rzadziej.

7. Regularne ćwiczenia

2012-10-09T10:47:00.005+02:00

Regularne uprawianie sportu na świeżym powietrzu zwiększa ilość endorfin, które wywołują uczucie szczęścia. Jednak rady, by wybrać się na jogging, gdy już ktoś czuje się stale zmęczony, znudzony, ospały, niemrawy i bez życia, mogą wyłącznie irytować. Dlatego warto zacząć ćwiczenia, zanim rozpocznie się jesienna szaruga. Wytworzenie nawyku regularnego ćwiczenia zwykle skutecznie pomaga. – Ważne, żeby sport nie był przykrym obowiązkiem, podyktowanym zdrowym rozsądkiem. Trzeba się ruszać, żeby wyjść ze skorupy, która nie tylko usztywnia nam kręgosłup i powoduje napięcie w karku, ale także nie pomaga w normalizacji mechanizmów biologicznych i w mózgu, i w całym organizmie – mówi prof. Ryszkowska.

6. Spacer na świeżym powietrzu

2012-10-09T10:43:00.001+02:00

Jesienią i zimą chce nam się więcej spać, niewiele rzeczy nas cieszy, nie mamy apetytu lub wprost przeciwnie jemy w nadmiarze. Skoro winę za to ponosi mniejsza ilość światła, to należałoby jak najczęściej przebywać na dworze, by łapać choćby niewielkie przebłyski słońca. Według zaleceń brytyjskiej National Health Service nawet krótki spacer w porze lunchu może poprawiać samopoczucie. Ale chociaż pobyt na otwartej przestrzeni może nieco zmniejszyć dolegliwości, nie jest to antidotum na sezonową depresję.

5. Mniej hormonów

2012-10-09T10:41:00.000+02:00

Rzadko mówi się o tym, że antykoncepcja hormonalna zwiększa ryzyko wystąpienia złego nastroju czy wręcz zaburzeń depresyjnych. W badaniach przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych udowodniono, że działa tak zarówno syntetyczny estrogen, jak i progestyny. Należy wziąć to pod uwagę, decydując się na rodzaj antykoncepcji, zwłaszcza jeśli ktoś z rodziny choruje już na depresję.

4. Kąpiel w temperaturze 20?C

2012-10-09T10:39:00.001+02:00

Dr Nikolai Shevchuk z Virginia Commonwealth University School of Medicine w Stanach Zjednoczonych zwraca uwagę, że w naszej skórze jest mnóstwo receptorów zimna, są one 3-10 razy gęściej rozmieszczone niż receptory ciepła. Równoczesne pobudzenie ich wszystkich może być bardzo silnym stymulantem dla naszego mózgu. Tak jak zimna kąpiel jest stymulantem dla mózgu szczura (będącego uproszczoną i pomniejszoną kopią ludzkiego), u którego zimno czterokrotnie zwiększa we krwi poziom endorfin oraz noradrenaliny, a także przyspiesza uwalnianie noradrenaliny w mózgu. Dr Shevchuk zaleca kąpiel o temperaturze 20?C. Trzeba w niej wytrzymać 2-3 minuty, najlepiej dwa razy dziennie – rano i po powrocie z pracy. Ważne, by się nie kąpać zbyt późno wieczorem, po godzinie 19.00, bo można mieć kłopoty z zasypianiem. Terapia prysznicem powinna trwać przezkilka tygodni, a nawet kilka miesięcy.

Dr Shevchuk badał swoją metodę na niewielkiej grupie osób, które czuły się źle, ale nie miały wystarczająco silnych objawów, by je zakwalifikować jako chore na depresję. Wszyscy uczestnicy eksperymentu mieli lepsze samopoczucie przez co najmniej kilka godzin po kąpieli. Skutki cieplejszego prysznica (o temperaturze 30?C) były słabsze, ale także pomagał się zrelaksować i poprawiał nastrój.

3. Zimne jest zdrowe

2012-10-09T10:35:00.001+02:00

Krioterapia nie jest niczym nowym, jednak od niedawna stosuje się ją, by przywrócić dobre samopoczucie. Pacjent wchodzi na 2-3 minuty do komory, w której panuje temperatura od -110?C do -160?C. Po takim zabiegu czuje się odprężony i zrelaksowany. Dobre samopoczucie utrzymuje się na długo po ukończeniu cyklu terapii. Amerykanie i Japończycy zaczęli już na większą skalę stosować krioterapię ogólnoustrojową do leczenia depresji. – Trzeba tylko pamiętać, że nie może to być główna metoda leczenia tego zaburzenia, a jedynie wspomagająca – mówi prof. Rymaszewska, która planuje szczegółowe badania zmian biochemicznych, które ekstremalne zimno wywołuje w organizmie. Z komór do krioterapii ogólnoustrojowej można już skorzystać w niektórych sanatoriach i gabinetach odnowy biologicznej. A w domowych warunkach można ją zastąpić zimnym prysznicem.

2. Karaiby zamiast pigułek

2012-10-09T10:29:00.001+02:00

Tam, gdzie jest ostre światło, a dzień i noc niezmiennie przez cały rok dzielą dobę po równo, ludzie rzadko zapadają na sezonowe obniżenie nastroju. Im dalej od równika, tym więcej przypadków zimowej depresji. W opinii niektórych naukowców depresja jest ludzkim odpowiednikiem hibernacji, szczątkową formą zwierzęcego zachowania. Nic dziwnego, że stajemy się powolni i smutni. W naturalny sposób wytracamy energię, gdy nasz organizm najchętniej zwinąłby się w kłębek i zapadł w trzymiesięczną drzemkę. Najlepiej byłoby w styczniu-lutym wyjechać na Karaiby. Tropikalne słońce w środku zimy pozwoli uzupełnić braki światła.

– Niestety, nie na długo. Dobroczynny efekt takiego wyjazdu potrwać może tylko kilka tygodni – mówi doc. Łukasz Święcicki, ordynator Oddziału Chorób Afektywnych w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Mało kogo stać na to, by zamieszkać pod palmą na czas zimowej pluchy. Warto więc rozważyć tańsze sposoby. Jak chociażby właśnie pracę fizyczną. Według prof. Kelly Lambert robienie na drutach czy mozolne czyszczenie okna ze starej farby to nic innego jak mentalna witamina, która buduje emocjonalną odporność.

1. Pracuj, zamiast się dołować

2012-10-09T10:26:00.002+02:00

***

Depresja jest czymś więcej niż tylko zaburzeniem równowagi poziomu serotoniny, jak sugerują reklamy firm farmaceutycznych – napisała w swej najnowszej książce prof. Lambert. Jeszcze sto lat temu depresja nie była tak częstą przypadłością. Psychiatrzy o wiele lepiej diagnozują teraz tę chorobę, ale to tylko w części może być przyczyną zwiększającej się liczby chorych na depresję. Czym więc różnimy się od naszych pradziadków? Mało prawdopodobne, by w ciągu ostatniego stulecia w naszych mózgach zaszły jakieś istotne zmiany, za to nasze życie przeszło prawdziwą rewolucję. Nikt już nie pierze na tarze, nie ubija masła, nie farbuje tkanin, nie robi przetworów na zimę. Obowiązki, które były chlebem powszednim w czasach naszych dziadków, silnie wpływają na emocje. Prof. Lambert tę zależność nazwała Effort-Driven Reward – uzależnioną od wysiłku nagrodą. Twierdzi ona, że każdy wysiłek prowadzi do uczucia przyjemności i zadowolenia, a także trzyma w ryzach neurobiochemiczną równowagę w naszym mózgu.

Praca fizyczna aktywizuje i angażuje mózg w o wiele bardziej dynamiczny i lepszy sposób niż leki antydepresyjne zaprojektowane tak, by zmieniać pojedynczą reakcję neurochemiczną. Spędzając coraz więcej czasu za biurkiem i zarabiając pieniądze na to, by tych prac nie wykonywać, stajemy się wrażliwsi na zaburzenia depresyjne. Bo mózg człowieka tak ewoluował, by poruszać ciałem na wiele różnych sposobów i oddziaływać z otoczeniem. A coraz bardziej „bezwysiłkowa" codzienność sprawia, że mózg staje się bezczynny, otrzymuje mniej bodźców. Efekt? Większy poziom stresu i niepokoju, który często kumuluje się i przeradza w symptomy depresji. W dobie fascynacji psychoterapią i łykaniem tabletek zapominamy o ciele – zauważa prof. Lambert. Jak bardzo praca popłaca, udowadniają amisze, wśród których depresja niemal nie wstępuje. Członkowie tej niewielkiej społeczności mieszkają w Pensylwanii, nie uznają nowoczesności, żyją jak za dziada pradziada, zajmując się głównie rolnictwem i wytwarzaniem narzędzi na własne potrzeby.

Łzy ???

2012-10-09T10:22:00.002+02:00

Rozpacz może dopaść nas w chwilach, kiedy nic nie wychodzi – gdy w poniedziałkowy poranek nie zadzwoni budzik, nie potrafimy znaleźć czystych skarpetek, a w pośpiechu stłuczemy porcelanowy wazon od babci… Wówczas pojawia się chęć, żeby sobie popłakać. I dobrze! To najlepszy sposób, żeby pokonać rozpacz!

Masz ochotę płakać jak bóbr. Powstrzymuje cię jedynie obraz rozpływającego się makijażu, który widzisz oczyma wyobraźni. Szkoda, że małym dziewczynkom nikt nie tłumaczy, że najlepszym rozwiązaniem powyższej sytuacji, byłoby dać upust rozpaczy i rozszalałym emocjom. Dlatego... płacz maleńka, płacz! Warto wiedzieć, że Matka Natura nie bez powodu obdarzyła nas możliwością płaczu...

Płacz... na zdrowie!

Wydzielane łzy zabezpieczają rogówkę oka przed wysychaniem, a dzięki właściwościom bakteriobójczym, chronią je przed zakażeniem. Ponadto, spontaniczny płacz, niczym antyczne katharsis, oczyszcza. Pozwala na wyzbycie się negatywnych uczuć. Pozbawieni kłębiących się w naszych głowach złych myśli, mamy szansę pokonać rozpacz i zacząć na nowo.

Wyrzuć z siebie złe emocje!

Psychologowie są zgodni. Tłumienie rozpaczy i negatywnych emocji, prowadzi m.in. do depresji. Jest to najpopularniejsza choroba duszy. W dzisiejszych czasach przyjęła ona wymiar globalny. Zapadają na nią nawet nastolatki! Dlatego nie zamykajmy się na otaczający świat. I kiedy trzeba, płaczmy. Na zdrowie.

TeSt

2012-10-09T10:18:00.000+02:00

Sprawdź się: masz jesienną depresję ???

http://lavira.pl/depresja

skąd ona ???

2012-10-09T10:15:00.001+02:00

Skąd bierze się jesienna depresja?

Nie jest to do końca jasne, istnieje jednak kilka ciekawych hipotez:

pierwsza hipoteza wiąże się ze wzrostem poziomu melatoniny w organizmie. Nadmierny poziom tego hormonu powoduje objawy depresyjne. Melatonina ulega rozpadowi pod wpływem intensywnego światła. Krótszy dzień i związane z tym zmniejszenie wrażliwości siatkówki oka na światło są powodem zbyt dużej ilości melatoniny
Marek Krzystanek, psychiatra, kierownik Pracowni Światłoterapii Katedry i Kliniki Psychiatrii Śląskiej Akademii Medycznej: Najprościej można powiedzieć, że światło reguluje nasz zegar biologiczny. Bardziej skomplikowanie można to wytłumaczyć w następujący sposób: fotony światła drażnią fotoreceptory siatkówki oka. Bodziec z siatkówki biegnie do jądra skrzyżowania w mózgu, które jest centralnym nadawcą rytmu biologicznego. Jądro skrzyżowania przez drogi nerwowe łączy się z gruczołem dokrewnym szyszynką wydzielającą melatoninę. Od poziomu melatoniny zależy, czy jesteśmy senni, czy aktywni.
Dlaczego kiedy świeci słońce, żyje nam się lepiej?
- Bo wiele procesów w organizmie człowieka przebiega w rytmie dzienno-nocnym. Wiadomo np., że stężenie melatoniny w organizmie jest najmniejsze rano, około godz. 6. Wtedy nie chce nam się już spać. Latem wzeszło już o tej porze słońce, wstajemy. Zimą o tej samej porze jest jeszcze ciemno. Mimo to nasz zegar biologiczny pracuje, budzimy się.
źródło: gazeta.pl
inna teoria podaje za powód migrację ludności z terenów okołorównikowych. Ponieważ proces ten przebiegał z punktu widzenia ewolucji niedawno, to organizm człowieka nie nauczył się radzić sobie z krótszymi dniami i mniejszą ilością światła. Potwierdzeniem teorii może być wzrost występowania depresji sezonowej wraz ze wzrostem szerokości geograficznej (czyli im bliżej biegunów tym gorzej).

objawy ... wrrrrr

2012-10-09T10:13:00.000+02:00

Objawy depresji sezonowej

ciągłe zmęczenie - poczucie, że obowiązki nas przerastają, brak też siły na zabawę, czy spontaniczne zachowania. Zmęczenie utrzymuje się również po odpoczynku.
uczucie smutku - czyli ogólne obniżenie nastroju, przygnębienie i apatia. Dodatkowe objawy to poczucie bezradności, niska samoocena, zobojętnienie, poczucie, że “nic nie sprawia nam przyjemności”, płaczliwość.
senność połączona z zaburzeniami snu - odczuwanie ciągłej senności, kłopoty ze wstawaniem, podsypianie a przy tym pojawiające się trudności w zasypianiu.
lęk - występowanie lęków, poczucie niepokoju,, trudny do opanowania stres.
drażliwość - charakteryzuje się łatwym wpadaniem w gniew (często z błahych powodów).
zwiększony apetyt - szczególnie na węglowodany (słodycze!)
osłabienie popędu płciowego.

2012-10-09T10:09:00.000+02:00

Słoneczka <3

Jesień jest dość specyficzna ! Niby ta polska jesień potrafi być piękna i potrafimy ja kochać za kolory jakimi nas obdarza !

jednak wszystkie wieczory, często samotne i smutne sprawiają, że właśnie teraz jak nigdy wcześniej potrzebujemy kogoś ....
Może przyjaciela, może partnera, może miłości a może po prostu siebie ???

Dzisiaj postaram się WAM pokazać jak spędzić ten czas samemu i nie koniecznie w łóżku <3

Pamiętaj: kiedy dopada cie smutek i depresja ta jesienna rzecz jasna , możesz podejmować nie zawsze słuszne decyzje !

Często te złe decyzje dotyczą partnerów z którymi się wiążemy ...

Pamiętaj : LEPIEJ Być SAMEMU NIŻ Z BYLE KIM <3