Reflektor

gdzie jest miasteczko - chodźmy.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 26 Jul 2016 12:52:00 +0000

To ponure miasteczko pełne jest pustych ulic, obdrapanych ścian, uschłych trawników i wyschniętych studni. Pełne obdrapanych kamienic, a każda kamienica pełna jest dzieci. Są ich tysiące. A takich miasteczek jest wiele. W tym nie hula wiatr. Nie zagląda tam. Nie ma mocy. Z żywiołów nawet ziemia i ogień trzymają się z dala. Jedyna iskra, która rozpala serca dzieci to walka. W kolorze smutku i zdławionego krzyku. Jedynym posiłkiem jest tłumiony gniew. Piją gorycz. Tak zaprawione dzieci-wojownicy wychodzą co rano z obskurnych, zimnych pokojów by stoczyć bój. Codzienny trening czyni mistrza. Im dłużej mieszkają w miasteczku tym więcej jest w nich zaciętości, przekonania o słuszności, powiększa się arsenał broni. Bardzo skutecznej, dostosowanej do potrzeb walki. Każde dziecko precyzyjnie rozpracowuje przeciwnika, dobiera głosy i stroje, ciosy i spojrzenia. Na pamięć zna najsłabsze punkty i największe marzenia. W samotnych bojach i niezliczonych bataliach są niezwyciężone. Przechytre. Kto nie uwierzy dziecku? Kto nie posłucha małego głosu, okrągłej buzi, wpatrzonego wzroku – to ja, to ja, wiesz przecież, że nie zrobię ci krzywdy. Jestem małe. Jestem słabe. Wpuść mnie, wpuść. Tylko się pobawimy. Chodź, pokażę ci coś. Widzę więcej niż ty, jestem nieskażone. Chodź, no chodź. Dla nich walka to przetrwanie. Dla nich zwycięstwo to jedyna gwarancja przeżycia. I tylko czasem, gdy złochane wracają do małych pokojów, wciśnięte w poduszkę płaczą. Jesteśmy już takie zmęczone. Takie nienasycone. Takie nic. Na szczęście nad każdym z łóżek wyryte są przewiny wroga. I napis: - „Robicie to dla ich dobra. Wszystkich dorosłych. By zniszczyć w nich pęd do życia, które będzie śmiercią dla nich i dla was”. Na kilka chwil usypiają by rano zbudzić się jeszcze silniejsze.

Siedzę i płaczę. Stoisz i szykujesz się do ucieczki. Na klęczkach budujesz fosę. Tańczysz do upadłego. Harujesz jak wół. Układam sobie dni. O tak, to jest najsłuszniejsze. Siedzę i się trzęsę. Zatykasz uszy. Zasłaniam oczy. Skwapliwie przytakuję: tak, masz rację. Tak, to ja. Moja wina. Moja wina. Musi już tak być, bo inaczej się nie da. Tak będzie lepiej. I składam broń. Kto nie posłucha dziecka wewnątrz siebie? Przecież cię nie oszuka. Przecież mówi ci prawdę. Kim jesteś. Jaką droga masz iść. Pustą. Pełną, przepełnioną. Pełną wybojów, gładką jak tafla lodu, zimną okrutnie, ale przecież masz śniegowce. I tak idziemy. I tak się nam zdaje, że ono walczy, bo musimy żyć. I tak nam się zdaje, że muszę go słuchać, bo je znam i nie mogę go opuścić. Nawet jak ma tak poharatane serce. I tak idziecie. Na zgubę. Idziemy. Dokąd?

Chcę znaleźć inne wyjście. Ale to dziecko-wojownik tak bardzo płacze. Jest tak przekonywujące, że każde odstępstwo powoduje zgrzyt aż do środka. Jest takie prawdziwe, że wierzę, że ma rację. Jest tak silne. Jest takie waleczne. Jestem taka słaba. Jak cię obezwładnić? Jak się obezwładnić? Zaprzeć się ciebie, siebie? Ukochać? A może pójść razem, poszukać innego miasteczka? Takiego, w którym domy są jasne, ulice pełne, gdzie wiatr rozsiewa kwiaty, gdzie biją źródła wody, gdzie remontuje się obskurne ściany pokoi, naprawia popsute chodniki i dba o każdy skwerek. Gdzie w pokojach jest więcej łóżek, dla dziecka i dla dorosłego, a na ścianach wiszą wasze największe marzenia i plany. Gdzie zjada się ze smakiem, ćwiczy nowe umiejętności i nie idzie się do walki tylko na spotkanie. Gdzie dziecko śpi spokojnie. Są takie miasteczka. Na pewno. Zabierz mnie tam i ja ciebie zabiorę.

- Chodźmy. – Boję się. – Ja też. - Sprzeniewierzam się życiu. – Tak, mi też się tak zdaje, ale to nieprawda. - Będziemy bezbronni, zranieni i nieszczęśliwi. Martwi. – Nie, coś mi mówi, że będzie inaczej. – Lepiej zostańmy. Będziemy bezpieczni.Tam nikt nas nie przyjmie. Nigdy nie byłam w takim miasteczku. Tu jest lepiej. – Nie jesteśmy tu bezpieczni dzieciaku, tu wcale nie jest lepiej, chodź.

pusty chodnik

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 06 Apr 2016 11:36:00 +0000

Przed sobą widziała ledwie zaschniętą szarą plamę betonu wtartego zaprawą w ścianę. Po bokach schody. W górę. I w dół. Też szare. I jeszcze z tyłu było ogromne okno, a za nim chodnik wygięty w soczewkach łez. Czasem Tata o Skupionych Brwiach stawał tam by mogła mu pomachać. Gdy wybiegła za nim na klatkę schodową już wsiadł do windy, już jechał do pracy.
- Nie zdążyłam się pożegnać! Pobiegnę do okna, a może go dogonię na dole? Nie, nie biegam sama na dół przecież, Taaato - w ferworze zbiegła po schodach - Tato, Tato.
Dziewczynka staje przed oknem. Patrzy, a chodnik jest pusty.. I pusty. I pusty. I nagle.. Odwraca głowę, rozgląda się. Drży. I nagle ta szara plama. I piętro nieznane, wcale nie piąte, nie jej, nic nie rozpoznaje. I nie ma Taty. I strach. I lęk. Jestem zgubiona. Ratunku! Zgubiona. Stracony Tata na zawsze..

Dwa Kucyki, zawsze, zawsze odkąd pamięta bała się śmierci Rodziny, że coś się komuś stanie, że podmienią mamętatęsiostrę, że wypadek na ulicy, w górach, że choroba, morderstwo i nicość. Pilnowała Rodziny, trzymała się Jej kurczowo. Sprawdzała oddechy gdy spali siostramamatata. A pod nieobecność Rodziców za każdym razem umierała. Pod nieobecność rodziców urządzała Siostrze płaczkoncerty. Pod ich nieobecność stawało serce. Była Rozpaczą. Była Spazmem. Była Gorączką.

Tamtego dnia była Krzykiem.
- Taaaaaaaaaaaato, Tatoo - szara plama napierała na nią. - Taaaaaaaaaaaaaaaato! - schody wypiętrzały się podcinając jej nogi. - Maaaaaaaaaaaaamo! Maaaaaamo - przytrzymywała strach w przełyku by nie wyleciał wymiotem. Klatka schodowa pęka zdruzgotana, Dwa Kucyki wpada w szczeliny wypełnione końcem.. Jest. Zbiega Mama o Cudownych Dłoniach. Tuli.
- Mamo, a tata, on zniknął. Zgubiłam się. Mamo - mysie kucyki przylepiają się do zmęczonej, mokrej twarzy dziewczynki. - Mamusiu, przepraszam, że jestem taka rozpaczliwa. Nie mów tacie on się będzie źlił i martwił..

Dwa Kucyki opowiada o tej chwili dwadzieścia dziewięć lat później.

- Pani Terapio, to nawet jak na dziecko nie jest normalne, prawda? - Jastarnia patrzy w podłogę
- Ile pani miała wtedy lat?
- Trzy i pół? Cztery? Nie pamiętam. Ale długo jeszcze tak reagowałam na brak rodziców. Umówmy się "chwilowy brak", typu kilka godzin, okej? - Jastarnia wyciąga bat. - A co jeśli to zostanie? Jeśli jestem na zawsze skażona? To w ogóle się leczy? - sarkazm bulgoce jej w gardle. Nie cierpi się takiej żenująco słabej.
- Czuje się pani przez nich porzucona?
- No nie, teraz nie.. A wie pani, jak wyobrażam sobie, że ktoś z rodziny mi umrze to dzieje się coś dziwnego. Nic nie czuję. Stupor. A czasem na samą myśl trzęsę się ze strachu.. Chyba tak bardzo boję się, że znów będę Rozpaczą. Chyba dlatego nic nie czuję, odcinam się, by nie cierpieć.
- A teraz co pani czuje?
- ..Teraz nic.. Nie wiem..chyba.. Chyba jednak umrę, gdy ktoś mi umrze.. No wie pani, jak faceci odchodzili z moejgo życia to ja prawie w trumnę się kładłam z bólu, rozumie pani? .. Choć zdaje mi się, że.. nie wiem.. albo nie mam uczuć.. - poczuła ten dawny lęk. Bezradność. Nicość. - No, nie.. nie ogarniam tego Pani Terapio..hCzy ja się wypośrodkuję? Ojciec to się boi, że jestem taka rozpaczliwa.. Ja też się tego boję. "Co ty zrobisz dziecko jak ci ktoś umrze".. Pani Terapio, to się zmieni? Czy mnie zabije? Dam radę? - Pani Terapia uśmiecha się kojąco i lekko kiwa głową.

Siedem lat później stoję przy tej samej ścianie. Po bokach schody. W górę. I w dół. I jeszcze z tyłu jest ogromne okno. Patrzę przez łzy na chodnik. Jest pusty. I pusty. I pusty. Wygięty w soczewkach łez. Chciałabym żeby stał tam Tata o Skupionych Brwiach. Macham do niego.
- Tato, Tato, to ja Dominika.. Tato.. Odwracam głowę. Rozglądam się. Po betonowej plamie nie ma śladu. Znów patrzę na chodnik. Ani śladu po Tacie o Skupionych Brwiach.
On zniknął.
Stracony na zawsze..
Macham mimo to. Nie jestem rozpaczliwa. Samą mnie to dziwi. Nie umarłam z Nim razem. On żyje cały czas we mnie. Stoję po środku. Jestem Spokojem. Jestem Przedziurawioną Pełnią. Jestem Ciszą. Czuję. Miłość. Ból. Tęsknotę. Czuję. I żyję. Bądź spokojny, nie martw się Tato.

Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją 2016

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 23 Feb 2016 12:05:00 +0000

Dziś Ogólnopolski Dzień Walki z depresją. Wszystkim Wojowniczkom i Wojownikom składam najlepsze, najpełniejsze ciepła i mocy życzenia. Tym, którzy jeszcze nie podjęli rękawicy, polecam! Skorzystajcie z bezpłatnych ofert, konsultacji, które w wielu miastach w Polsce są w tym tygodniu, czasem przez kilka tygodni dostępne. Nie wskazuję konkretnych miejsc, bo jest ich wiele. łatwo znajdziecie w wyszukiwarce. Do posłuchania w tytule audycja na temat depresji. Bądźcie zdrowi!

Rozmawiaj,
nazywaj,
uwierz, że
ta droga ma kres,
że za nią inna,
łagodna,
jasna,
pełna
pysznych owoców.

które co albo dwie strony hamulca

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 29 Jan 2016 15:50:00 +0000

Niewiara w powodzenie. Wiara w niepowodzenie.

Strach przed zatraceniem się. W czym? Brak kontroli?

Nakurwiająca autodestrukcja pociągająca

niemoc uzależnienie

od nich?

Brak przyzwolenia na uczucie

spełnienia wytchnienia radości?

Zasiedzenie w użalaniu się

nad sobą?

Rozkosz dopieprzania sobie

że się nie realizuję/sz?

Które? Niektóre? Wszystkie? Żadne? Które?

Powstrzymuje przed tym co ważne, co

Wiem, będzie spełnieniem?

Co odpycha od radości, od działania, światła i doddechu?

Ciebie
mnie

PS. dziś tyle, ale są na to sposoby, więc głowa do góry :)

korale i swetry albo co widzisz i w kim

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 11 Jan 2016 16:12:00 +0000

Stalowe chmury scaliły się z dachami kamienic, marznący deszcz wystukiwał połamane rytmy w tempie szaleńczym, podbijanym przez wiatr. Osiem uderzeń kropli o parapet, jedno uderzenie serca. W kontrze ciśnienie ledwie sięga bruku. Jak rzadko kiedy w każdym pokoju świecimy jarzeniówki, odcinamy się snopem sztucznego światła od naturalnej szarzyzny. Dopiero południe, a w głowach marzą nam się senne podboje. Wstanę, przejdę się, zrobię herbatę, zajrzę do innych oświetlonych. Wchodzę do Dziewczyn. Siedzą, pracują, ciszej dziś nawet odzywają się pod ich palcami klawiatury. Sza podnosi na mnie wzrok, zaspana, zamyślona.

- Jaką masz pozytywną, kolorową biżuterię. Zupełnie na przekór tej ciemności i zimie. Zazwyczaj wszyscy o tej porze roku wtapiają się i robią szaro-burzy. Też powinnam tak zacząć, kolorowieć.- Sza patrzy na mnie z podziwem.
- Dzięki. A twój sweter w pasy pełne ciepła prosto z Meksyku? To dopiero jest pozytywne bycie na przekór! - ogrzewam się w promieniach tych kolorów
- Yy, ja? Jak to? - Sza spogląda na rękawy - O kurczę, faktycznie! Zupełnie zapomniałam! - uśmiecha się, przepędza senność. - No to, już nie jest tak beznadziejnie - dodaje.

Ta krótka chwila poruszyła mnie dziś i ucieszyła. Łatwiej jest nam zauważyć to co dobre, ciekawe, mądre i fajne u innych. Tymczasem to samo w nas zapominamy. Może to naturalne, może tak jest, jak z koralami i swetrem. Prościej widzieć to co widać niż to co się nosi na sobie, bo przecież aż tak widoczne nie jest. Tylko, ile sobie zabieramy nie będąc uważnymi na siebie? Ciepło, uśmiech, zajebistość. Szkoda nie widzieć. Tak sobie myślę. I tak to czuję.
I na szarugę polecam taki trik uważności: Zapisz w pamięci to co zauważysz w innym, coś co spodoba się Tobie, co podziwiasz, czego zazdrościsz, za czym tęsknisz i... zanim się zasmucisz, zmartwisz, wkurzysz, opadniesz, scalisz jak stalowe chmury ze smutkiem beznadziei sprawdź czy nie nosisz tego w sobie. Zaręczam, że masz niejeden sweter w meksykańskie pasy! Przyjrzyj się im i zapamiętaj jak w nich wyglądasz.Na pewno pięknie.

Życzenia noworoczne albo masz w sobie anioła

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 08 Jan 2016 15:33:00 +0000

Anielska lekcja miłości! Zapraszam do linka w tytule. Przepiękna historia Luca Benssona.

weź nie pluj albo nienawistnicy

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 18 Dec 2015 13:50:00 +0000

Polak potrafi dowalić drugiemu aż dźwięczy. To prawda objawiona pewnie już na chrzcie Polski. Polak dowala Polakowi na ulicy, w sklepie, w mediach i w Internecie. Kraj nienawistników. Zjebać, stłamsić. Więc dlaczego dziwi mnie fakt, że fora na temat depresji, nerwic, przeżyć, wsparcia w trudnych chwilach pękają w szwach od inwektyw, wyśmiewania i umniejszania innych? Przeglądałam fora internetowe na temat depresji, chciałam zobaczyć, jakie wsparcie dają sobie ludzie. Nigdy z takiego miejsca nie skorzystałam, ale gdy myślę o osobach, które nie mają dostępu do lekarzy i terapeutów to cieszę się, że gdzieś mogą z kimś pogadać. I dużo dzieje się tam dobrego, ale..

- "Nie miałaś myśli samobójczych ?! To ma być depresja? Weź się opanuj, kobieto! Ja to dopiero mam traumę, chleję od pół roku, dwie próby samobójcze i unikam lekarza" - Przekozak. Przechwałka. I zaraz następny wpis: "To co z ciebie za gość, jak dwa razy próbowałeś i nic?". Odpowiedź: - "Wracaj do swojej mamuśki, Edypie". "Weź, psychiczna jesteś", "weź się lecz", "byś poszła z kimś do łóżka to by ci przeszło, tu jest forum dla ludzi z problemami, a nie niedoruch..nych"

Jasny gwint! W momencie kiedy (tak zakładam) większość z piszących tam osób jest w stanie rozpirzu i potrzebuje zrozumienia, w zamian otrzymuje śmierdzący zlew.. Swoją drogą, ci którzy tak plują jadem też potrzebują oparcia (co wyczytać można w innych ich postach), czemu więc wyżółcają się tak mocno? Wiem, wiem, że wszędzie są trolle, żywiący się na wszelkich forach i portalach, sycący się wyobrażonym bólem innych. Wiem też, że osobom, w których jest dużo bólu może taka forma wyrzucenia emocji daje ulgę, ale! Żadne to wytłumaczenie! Chcesz to się wyrzygaj. Pojedź w pole i wywrzeszcz całą swoją złość, bo zgnijesz w środku robiąc krzywdę innym. I sobie. Każde złe słowo napisane, uderza także w ciebie. Nie pamiętasz tego? To czemu jesteś w takim stanie, że siedziesz na interentowych forach dotyczacych depresji? Krzyczysz, bo potrzebujesz czułości i wsparcia tylko nie wiesz, że inaczej można zwrócić na siebie uwagę? Spróbuj się uśmiechnąć do innych. To czasem trudne wiem, ale spróbuj. Dżesz się, bo rozpycha cię gniew? Nie celuj w innych. Nie chciałbyś by ktoś strzelał do ciebie. Nie chciałabyś żeby ktoś czynił cię jeszcze mniejszą niż w rzeczywistości o sobie myślisz. Nikt by nie chciał.

cisza na miedzy

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 16 Nov 2015 16:02:00 +0000

Cisza tak rozległa, że zastyga miasto. Jak się wtedy odezwać? Gdy każde słowo jest jak zgrzyt widelca po talerzu. W ogóle jak mówić? Gdy każde słowo jest ciężarem bez umiaru, kalibrem atomowym, kamieniem u szyi giganta? To nowa jakość ciszy. Takiej bez lęku. Zachwyca. Więc milczę uporczywie. I wydaje mi się, że to mnie koi, kołysze. Boże jaki tu spokój! Jak jest mi dobrze, jak powoli bije mi serce. Dotarłam do miejsca między. Siedzę na miedzy. Strefa niczyja. Z tyłu zaorane pola. Z przodu kolce i chwasty wyższe niż moje wymagania. Naharowałam się. Muszę odpocząć. A może nie odpocząć? Chcę zachować tę chwilę, utrzymać ten stan. Ciszy i spokoju. Po tylu latach. Na zawsze. Jak go złapać i przytrzymać? Jak? I wiem. Tak wiem! Do diabła z procesem, z "dotarłyśmy do sedna, do istoty", w dupie z tym. Uporczywie milczę. Za własną kasę zamykam gębę na kłódkę.

- Co się teraz dzieje? - pyta Pani Terapia. Milczę. Smakuję ciszę. - Pani Jastarnio? - Pani Terapia przechyla głowę. - Patrzę na nią i milczę. I rozrastam się dumą i satysfakcją. Jestem genialna! Uśmiecham się do niej. Znalazłam sposób na zatapianie się w spokoju.
- Ja już dziękuję Pani Terapio. Czuję się uzdrowiona. jest mi spokojnie i dobrze. Niczego więcej nie potrzebuję.
- Czy jest pani tego pewna? Dotarłyśmy do bardzo ważnej części..
-Tak - przerywam jej - dotarłam do spokoju. I to mi wystarczy.
- Chce pani zrobić przerwę w naszych spotkaniach?
- Nie, ja chcę je zakończyć. - Jestem pewna jak nigdy. Mam szaloną pewność w oczach. Czuję to, ale ignoruję. Pani Terapia też to widzi. Mówi do mnie, z troską. Ale ja zatykam uszy. Nie mąć mi ciszy! Wybieram spokój.

Wyszłam. Wróciłam jeszcze na dwa spotkania. Cały czas przekonana o słuszności decyzji. A potem zatapiałam się w ciszę. Pławiłam się w niej. Błogo. Jak błogo. I to bez farmacji. Opis nie odda tego uczucia. Pełni, spokoju i tego, że.. czułam. A to co czułam nie było lękiem. Nie było biegiem. Nie było wstydem. Oszołomiona, w zachwycie, na haju nowych doznań odpoczywałam. Radośnie pewna, że już nigdy nie przekroczę progu gabinetu Pani Terapii. Że wszystko posprzątane, poukładane, wymiecione i zasiedlone na nowo. Niebywałe Tam i Wtedy. To był jeden z najlepszych czasów mojego do tamtej chwili życia.
Po kilku miodowo cichych miesiącach coś znowu zaczęło mi chrobotać, skrobać, stukać, pochrząkiwać z kątów świadomości. Udawałam, że nie słyszę. Nadal piłam nektary niezmąconego spokoju. A jednak na powierzchni pojawiały się drgania. I smak coraz był mniej rozkoszny. Znów soję na miedzy. Z tyłu zaorane pola. Z przodu kolce i chwasty. Wyższe niż moje wymagania. Kurwa mać - patrzę i szacuję przyszły wysiłek. Sama nie dam rady.

- Dzień dobry, to jaStarnia
- Dzień dobry - Pani Terapia uprzejmie milczy
- No to ja bym przyszła..
- No to ja czekam..

PS. Niedawno ktoś napisał do mnie, że chce uciekać z terapii, że już wydaje się tej osobie, że więcej nie ma nic do powiedzenia. Uciekać nie ma co, szkoda ogromu włożonej pracy, ale czasem można wziąć urlop. Ja wtedy też nie miałam sił i ochoty na dalsze rozkminianie. Na jakiś czas ważniejsze dla mnie było to by poczuć coś nowego i nabrać sił do dalszej pracy. To było nie tylko potrzebne, ale ważne dla mojej terapii. Nie wiem, czy w Twoim przypadku byłoby tak samo. Ale mi dało to szerszy obraz. A gdy ponownie spojrzałam na zachwaszczone pole nie panikowałam tylko popatrzyłam racjonalnym okiem. I teraz już nie wiem co było bardziej radosne, odpoczynek czy konstatacja, że nie zalewają mnie tabuny strachów tylko dojrzale, spokojnie oceniam swoje możliwości. Urlopy są dobre. życzę wszystkim odpoczynku, który ponownie od dziś sobie serwuję.

Wojowniczki i wojownicy - mają terapeutę - każdego dnia

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 01 Oct 2015 21:03:00 +0000

Dziś Europejski Dzień Walki z Depresją. Przynajmniej tak chce European Depression Association oraz autorzy nowej akcji, o której wspominałam w poprzednim wpisie. Za dużo tych dni, za mało impetu, tak sądzę. No, ale jest. Co za tym idzie? Więcej sie dziś w mediach mówiło o depresji i to jest dobre. Ale czy jutro się o tym opowie? Być może.. Ale czy za tydzień? Wątpię.
Dlatego, nadal uważam, że organizować takie dni jest dobrze, ale najważniejsze by mówić, uczyć, działać każdego dnia! I każdego dnia, sobą, swoim działaniem, pokazywać, że depresja to nie wstyd, to nie coś co należy zamieść pod dywan. I najważniejsze!
A w ramach obchodów tego dnia zachęcam do brania udziału w Akcji "Mam terapeutę". Dziś Akcja przypomniała bardzo dobry, wyważony tekst o tym czym jest depresja i jak można sobie z nią radzić (link pod wpisem). Ale bardziej niż najmądrzejsze teksty, do serca i rozumu docierają prawdziwe historie. Dlatego zapraszam: kliknij w tytuł i zapoznaj się z opowieściami tych, którzy podzielili się sobą. To światy osób takich jak Ty. Mówią najwięcej. Mówią najmocniej. Każdego dnia. Bez specjalnych ceremonii. Jak walczyć to tak.

http://mamterapeute.pl/pieklo-jest-wtedy-kiedy-nic-sie-ze-soba-nie-laczy/

Jesień uruchamia: Twarze Depresji

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 24 Sep 2015 11:31:00 +0000

Jesień ma to do siebie, że wciąga. Wciąga, wyciąga, zagarnia. Dziś jeszcze nie. Łaskawe słońce dotyka jeszcze zielonych koron drzew. Dotyka nas i uruchamia witaminę D, której brak tak nam morduje dobre samopoczucie. Ale o witaminie następnym razem. Dziś o uruchamianiu. I Twarzach.

Fundacja Itaka wespół ze Stowarzyszeniem aktywnie Przeciwko Depresji uruchamia kampanię (kolejną w Polsce), której celem jest.. no właśnie. Co jest celem... To i kampania i promocja książki: wywiady ze znanymi osobami, które opowiadają o swoich zmaganiach z depresją. Są tam także rozmowy z psychiatrami. Pani autorka, mam nadzieję merytorycznie podeszła do sprawy i super, bardzo jestem ciekawa. I życzę, żeby te sławy, ich opowieści dotarły do świadomości osób chorych i zdrowych. Do jednych jako zachęta do podjęcia walki (tylko kto w depresji ma siłę czytać..), do innych by akceptowali. Czyli celem jest walka ze stereotypem osób chorych. Nie stygmatyzuję. Nie oceniam. akceptuję. Tak parafrazując brzmi motto kampanii.

Jakoś jednak uwiera mnie ta cała kampania. Uwiera mnie, bo zaczęto od promowania książki. Może to jest haczyk. Ktoś usłyszy, że pan taki artysta, taka pani dziennikarka są chorzy i hyc kupi książkę, bo lubimy czytać o czyichś nieszczęściach, szczególnie sław i celebrytów. Poczyta, nasyci ciekawość, ale (dowie się więcej, zrozumie, przyjmie i podniesie się poziom empatii i świadomości. Chcę tak myśleć o tym. I życzę autorce i organizatorom kampanii, żeby właśnie tak się stało. Bo trochę się martwię, czy para nie pójdzie w gwizdek. Kampania kampanią, ale na kupieniu książki się skończy.. Oby nie! Trzymam kciuki i sama po książkę pobiegnę, zapoznam się i jeśli dobra będę polecała.
Ale uwiera mnie i to, że to kolejna kampania, która działa sobie. Odrębnie. Tak jakby wcześniej nikt nic na temat stygmatyzacji nie robił. Nie głosił. Nie mówił. A mówił. Mówiły.
Świetne dziewczyny z akcji "Mam terapeutę", która to Akcja żyje, rzetelnie informuje, wprowadza w świat terapii, leczenia, ludzkich opowieści. To portal tak pełen wiedzy, że drugiego takiego w języku polskim nie sposób znaleźć.
Czemu te Akcje nie współgrają? co, dziewczyny z akcji "Mam terapeutę" nie poszły na celebrę? Czemu brak tu współpracy? Zupełnie tego nie rozumiem. Organizatorami obu są nawet te same instytucje.. Człowiekowi w depresji potrzeba uporządkowania. Jednego głosu. Chaos, wielość informacji nie ułatwia. Ale może nie o chorych akurat tu chodzi tylko o społeczeństwo. Jego zmianę na poziomie zrozumienia i empatii? Może dla każdego coś innego? do jednych dotrze pantomima wystawiana na ulicach Warszawy ukazująca czym jest depresja, do innych historie prostych, zwykłych,w spaniałych ludzi, a do innych jeszcze tylko celebryci? Pewnie tak. ale moje serce dążące do prostoty coś tu uwiera. Ale i tak polecam. Czytajcie książkę, zapisujcie się do akcji "Mam terapeutę', słuchajcie wywiadu w linku. Tak. Każda droga jest dobra bylebyś tylko wiedział, że nie jesteś sam. Czy chory czy zdrowy. Bylebyś się nie bał psychiatry i terapii. Bylebyś się nie bała człowieka, który obok ciebie ma depresję. Byśmy wiedzieli jak spokojnie o obawach po obu stronach rozmawiać.

ps. Link tytułu poprowadzi was do rozmowy z autorką.

A tu o Akcji "Mam terapeutę".

Równoległe światy. #kopnij kleszcza

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 13 Sep 2015 22:37:00 +0000

Dziś inaczej. Bez prozy bez poezji. Kopnij kleszcza! Zapraszam na koncert charytatywny, w którym chcę wyśpiewać z przyjaciółmi, znajomymi, znajomymi znajomych i przyjaciół, pomoc dla koleżanki, onegdaj wspóchórzyski, która dziabnięta przez kleszcza sromotnie walczy ze skutkami boreliozy.. Diagnozowana latami. Odsyłana od lekarza do lekarza, odsądzana od rozsądku, że "coś jej się zdaje". Przeżywająca depresję. Długotrwałą. Teraz jeździ na wózku. A może chodzić dzięki zdobyczom współczesnej medycyny. Zmiana stawów. To nasza stawka w tym koncercie.
Mnie zaś wysyłano parokrotnie na badanie w kierunku boreliozy. Że depresję sobie wymyślam, "a to tylko borelioza". Dzięki Agnieszce wiem, że borelioza to oprócz okropnego spustoszenia w ciele także depresja. Cholernie ciężka. Aga! Wyśpiewamy Ci te nowe stawy i suplementy!!!
Zachęcham do przyjścia na koncert i/lub wsparcia Agi poprzez wpłatę na jej konto w Fundacji Avalon!
https://www.facebook.com/events/154712384870801/

Lustro cz. IV - zobacz co potrafimy

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 10 Sep 2015 14:26:00 +0000

- Ja to bym rozwaliła to lustro kamieniem. Najlepiej. I jeszcze je opluła. Nienawidzę luster – tupnęła zasmarkana Dwa Kucyki.
- A ja bym walnęła w nie głową, żeby popękało na tysiąc kawałków. Nienawidzę luster – odparła Jastarnia. Od długiego czasu próbowały wyjść z Sali Pełnej Luster. Tylko nie mogły znaleźć wyjścia. Żadne lustro nie kryło drzwi, żadna rama nie miała wmontowanej klamki. Nic. Tylko własne odbicia. Na początku obydwie były przerażone. Mała trzęsła się cała, chwytała dużą za rękę. Duża upychała lęk głęboko. Nie pokaże dziewczynce, że się boi. Dziecko musi mieć poczucie bezpieczeństwa.
- Głową, to głupio. By cię bolało, a to lustro niech boli, nie ciebie. Po co ludziom lustra!? – odparowała dziewczynka
- Ponoć żeby wiedzieli jak wyglądają a może żeby mogli się podziwiać? – Jastarnia spuściła wzrok.
- A co tu podziwiać.. Jak jestem brzydka to nie ma na co patrzeć – cicho powiedziała Dwa Kucyki i spuściła wzrok
- Ale przecież jesteś ładna – Jastarnia spojrzała na buzię małej i uśmiechnęła się.
- Sama jesteś ładna, ja nie – Dwa Kucyki kiwa przecząco opuszczoną głową
- Nie, no co ty. Masz takie lśniące długie włosy, radosne oczy i delikatną cerę. Masz ekstra sztruksy i złotą torebkę. Taką jak mi się najbardziej podoba. Jesteś szczupłą, zgrabną dziewczynką. I do tego bardzo mądrą i wesołą!
- Nie.. raczej.. To ty masz takie fajne krótkie włosy! Zawsze chciałam mieć takie krótkie włosy! Tylko na razie mama się nie zgadza. – żywo zareagowała Dwa Kucyki - No i jeszcze jesteś tak kolorowo ubrana, moja mama się czasem tak ubierała, ale teraz już nie. No i jesteś ładna i masz długie rzęsy i wcale nie wyglądasz staro. – wpatrzyła się w twarz Jastarni
- Hm, tak uważasz? Ty też masz długie rzęsy i bardzo ładnie zarysowane brwi. I jakie opowiadasz ciekawe historie.
- A ty jesteś fajna. I taka, że no nie wiem.. chce się z tobą bawić! – wykrzyknęła dziewczynka
- A ty za to..

Dwa Kucyki i Jastarnia patrzyły na siebie, przyglądały się, skupiały wzrok na sobie wzajemnie byleby tylko nie zahaczyć o odbicie w lustrzanej tafli. Zbyt mocno się. Zbyt długo obijały o lustrzane ściany. Zbyt mocno to je bolało bały choć Jastarnia wciskała lęk i ból w pięty, w brzuch, w gardło. Byleby mała nie zobaczyła. By nie patrzeć w lustra patrzyły na siebie, w siebie, wzajemnie. Na figurę, na kolory, na gładkości, na krągłości. Życzliwie i z uśmiechem komplementowały się dziewczynka i kobieta. Wskazywały to, czego druga nie dostrzegała. Czego się wstydziła. Mała kobiecości, duża dziewczęcości. A potem zaczęły opowiadać sobie o tym co lubią, co je cieszy, a co smuci, czego się boją i o czym marzą. Duża starała się wspierać małą, opowiadać jej w szczegółach jak ją postrzega, co w niej widzi, rozmywać „wielkie strachy”. Doskonale ją rozumiała. Była kiedyś taka sama.
Dwa Kucyki przyglądała się Jastarni ciekawie, słuchała najpierw ze zbuntowaną miną, potem spokojniej. Zwykle skupione czoło dziewczynki zaczęło się rozluźniać. A jeszcze potem w niebieskich oczach wszystko zaczęło się śmiać. Przytuliła się mocno do Jastarni. Płakała. Drżała. Znów rozmawiały. Znów Jastarnia wskazywała same jasne strony. Dwa Kucyki znów się opierała, znów słuchała, znów wierzyła. I płakała. I tak upłynęło im dużo czasu choć słońce, gdyby je widziały nie zaszło jeszcze tego dnia.

- Jesteś normalnie fajna. Wiesz? – dziewczynka ponownie podniosła głowę i spojrzała Jastarni w oczy. – Wiesz? Skoro ja jestem taka super jak mówisz, no to ty też – Ale ja.. zaczęła Jastarnia – Ej, widać po tobie, że tez się nie lubisz. Co ty myślisz, że ja nie wiem? – zmarszczyła brwi. – Wiem. I ci mówię. Ja jestem fajna, ty jesteś fajna. Ja jestem ładna. To ty też. Ja już swoją prace wykonałam, teraz twoja kolej. – Dwa Kucyki odsunęła się, wzięła głęboki oddech i powiedziała: - Spójrz co potrafimy! – Podeszła do ściany. Spojrzała prosto w oczy samej sobie – Jestemsuperfajnamądraładnaodważnapięknaikochana. – Lustro drgnęło. Dwa Kucyki klasnęła w dłonie z ekscytacji, odchyliła taflę i wyszła. Odwróciła się – Pamiętaj Jastarnia, teraz twoja kolej. Ja jestem fajna. To i ty jesteś fajna.
…
- To niesamowita historia – pani Terapia szepnęła wzruszona
- Tak, prawda? – odparłam nie odwracając oczu od swojego odbicia w lustrze
- Wie pani ile czasu minęło od początku naszego ćwiczenia?
- Nie wiem, chyba wieczność – odparłam
- Coś koło tego. Godzina – roześmiała się. – To co pani widzi w sobie? Powie mi pani?
- Pani Terapio teraz to ja się musze na siebie napatrzeć – mrugnęłam okiem do siebie. Do Dwóch Kucyków.
….
Tak mniej więcej miałą się sprawa lustra. Ćwiczenie to, do którego zbierałam się, od którego uciekałam kilka miesięcy, do którego dorosła moja odwaga okazało się kolejnym spotkaniem z Dwoma Kucykami. Tym razem jednak Dwa Kucyki bardzo potrzebowała pomocy. Czasem to ona uczyła mnie Jastarnię, to ona dodawała mi otuchy, tym razem to ja wsparłam ją. By.. wesprzeć i uleczyć siebie. Z lustrem nie idzie mi gładko każdego dnia. Czasem znów zdaje się wynaturzać, wydobywać na światło lawę brudu, zła i obrzydliwości. Wtedy powracam do tych wspomnień. I spotkania z małą dziewczynką. I za każdym razem ona czuje się spokojniej, ja też. Ona pięknieje choć jest piękna. I ja też.Ona sie lubi i kocha. I ja kocham i lubię siebie.

zapraszam na poprzednie części;

Lustro cz. I - ciało
Lustro cz. II - wielka przestrzeń albo bazyliszek

Lustro cz. III - stalkerka

lustro cz. III - stalkerka

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 11 Aug 2015 12:26:00 +0000

Szklana, srebrzysta tafla odbija cię po tysiąckroć. Jesteś wszędzie wokół. W dole i w górze. Zastępy ciebie atakują spojrzeniem, przeszywają i śledzą każde poruszenie. Zaciskasz powieki, dłońmi odgradzasz się od patrzącej armii. Pochylasz głowę, kulisz się i zastygasz. Może one przestaną świdrować wzrokiem, może znikną, może... Na karku czujesz mrowienie. Jesteś obserwowana. Obserwujesz. Jesteś wzrokiem oskarżyciela. Jesteś okiem pogardy. Jesteś źrenicą lęku. Nie schowasz się przed sobą. Nie ukryjesz przed mocą swojego środka. Choćbyś unikała wszystkich luster, odbić, witryn, szyb i schowała głęboko wszystkie zdjęcia. Choćbyś wmawiała sobie, że nie patrząc nie widzisz. Nie widząc nie czujesz. Nie czując nie cierpisz. Bo zawsze czujesz to mrowienie. Ten kark zdrętwiały, te włosy, które aż bolą u nasady zelektryzowane niepokojem. Stalkerka.

- Tak pani to widzi? - pyta Pani Terapia. Dziś poprosiła mnie, żebym opowiedziała jak wyobrażam sobie siebie i lustro. – Niech mi pani opowie co to za thriller – uśmiecha się łagodnie.
- Tak, i jeszcze ta niemoc i pustka – wzrok zawężam tylko jej do twarzy, bo zaraz, zaraz po lewej stronie, na stoliku stoi przyniesione przez Panią Terapię LUSTRO.
- Stalkerka. To musi być okropne - zamyśla się
- No właśnie, więc nie wiem co z tym robić. Wiem, że nie ucieknę, ale patrzyć nie zamierzam – jestem bardzo pewna siebie
- Powiedziała pani, że nie ukryje się przed mocą swojego środka, a potem mówi pani, że jest bezsilna. To jak to w końcu wygląda? - Pani Terapia.. słucham jej i naprawdę czasem mam ochotę przywalić za to czepianie się słówek..
- To ona jest silna, a nie ja.. - burczę, ale wiem, że jest tu zagwozdka. Milknę. Pani Terapia jak zwykle uśmiecha się jakbyśmy rozmawiały o nowych kosmetykach. Cisza. Cisza. - No tak.. - ciągnę - wiem.. Ona to ja, więc jeśli ona jest silna to ja jestem silna i teraz kwestia jak to wykorzystam i co zrobię. Faktycznie jestem stalkerką. Przytłacza mnie ogrom mojej siły. - Ha! Powiedziałam to. Miesiące terapii może się w końcu na coś przydadzą. - Przytłacza mnie jej ogrom Pani Terapio. Złej. Negatywnej. Niszczącej. - Pani Terapia głośno wypuszcza powietrze.
- No! W końcu. Gratuluję! Już się bałam, że będziemy siedzieć w tym gabinecie luster bez końca. To jak spróbujemy? - wskazuje gestem w swoje prawo, moje lewo.
- A nie, tak prędko to się nie da - znów chwytam się starego schematu.
- A jak nie, to posiedzimy tutaj. - śmieje się. I ja się śmieję. - Co jeszcze chce mi pani dziś opowiedzieć?- dopytuje, a na karku czuję mrowienie..

zapraszam na wcześniejsze części Lustra.

Lustro cz. I - ciało
Lustro cz. II - wielka przestrzeń albo bazyliszek

lustro cz. II - wielka przestrzeń albo bazyliszek

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 21 Jul 2015 14:49:00 +0000

"Uciekałaś przed nicością, uciekałaś od patrzenia w lustro. Myślałaś, że to cię uchroni. Ale świadomość nie lubi pustki. Nicości. Wypełniłaś ją po brzegi takim gównem, że cię zalało. Że się wylało, że cię zatkało, że.. gruba, krzywa, brzydka. Gruba, krzywa, brzydka. A no i debil o pustym mózgu. I potem.. potem zaczęłaś z tym walczyć. Ze sobą. Najlepiej nie jeść. Najlepiej pić. Najlepiej zajmować się czymś całą dobę. Najlepiej. Ale nicość nie lubi ciasnoty. I zaczęła się rozrastać, pamiętasz? Pamiętam.."

- A co pani lubi w swojej twarzy? - milczę.
- Co pani lubi w swojej twarzy? - miękko powtarza Pani Terapia, tak promiennie się uśmiecha.
- Nic. Nie lubię. Do widzenia - zawsze mówię "do widzenia" gdy chcę skończyć temat
- A gdyby popatrzyła pani tylko w swoje oczy w lustrze?
- Sama se popatrz - odpowiadam w środku - Do widzenia - dodaję na głos.
- No do widzenia, do widzenia - przytakuje Pani Terapia - Lustro jest do widzenia. Siebie. I ten promienny uśmiech, a mi szczęka zaciska się tak, że dolne zęby wchodzą w kości jarzmowe. Patrzę na nią z narastającym wkurwem, nienawiścią, pochuj ja tu jestem, wydaję kasę żeby mi baba wciskała jakieś kity, żeby mnie dźgała w coś, czego nawet nie umiem określić! I zaraz się jeszcze zapyta - Co się teraz w pani dzieje? - no chyba ją zatłukę, zakrzyczę, za, za, za..
- A co się teraz w pani dzieje? - uśmiech.
- Nic, nic oprócz wkurzu, nic, proszę nie dopytywać - cedzę.
- Aż tak pani siebie nienawidzi, że nie chce spojrzeć na siebie w lustro?
- A pani by chciała patrzeć się na gębę brzydką, paskudną, chorą?!
- Ja się na panią patrzę co tydzień od ponad ośmiu miesięcy i jakoś nie uciekam - spokojnie odpowiada - Więc w czym jest rzecz? Ostatnie tygodnie przychodzi pani pełna radości co do swojego wyglądu, coś się zmieniło? O co tak naprawdę chodzi? - Znów pojawia się to uczucie, takie głębokie jakby pękała tama w samym środku serca. Już się nie wkurzam, już szepczę..
- O pustkę Pani Terapio, wielką przestrzeń niemocy i nicości, boję się ich.. - połykam własne zażenowanie. - Patrząc w lustro, w siebie, roztrzaskam się od środka, zdechnę jak Bazyliszek.
- Zaręczam, że to co Pani tam zobaczy, w końcu okaże się być czym innym.. - Bazyliszek.. też sobie pani wybrała dziada.. - kręci głową z niedowierzaniem, miękkość głosu dobarwia niepohamowanym, serdecznym żartem. Trochę się uśmiecham. Zażenowanie plus tysiąc. Zażenowanie zawsze na mnie działa.. Zrobię wszystko by je ukryć, zniwelować.. - Dobra, to co to pani proponuje z tym cholernym lustrem?..

zapraszam na część I. lustro - ciało

budowniczy

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 30 Jun 2015 14:38:00 +0000

"Cokolwiek się zdarzy, kocham cię".

Klikając na tytuł dzisiejszego wpisu powędrujecie do Dużego Formatu i rozmowy z wieloletnim pedagogiem i psychologiem, dyrektorem Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii "Kąt" Lukaszem Ługowskim.

Najpiękniejsza rozmowa jaką czytałam w tym roku, a może w ciągu kilku lat. Tyle dobra, mądrości, zrozumienia, empatii i miłości. A przede wszystkim patrzenia na młodego człowieka jak na Człowieka. Wydźwięk tego co mówi Łukasz Ługowski jest zbieżne z tym co czuję, co chcę przekazać, co chcę robić. Jeszcze nie dziś. Ale już niedługo, ha! Mam szczęście uczyć się u takich ludzi jak ten pan.
Przeczytajcie. Gdy jesteście rodzicami. Gdy jesteście dziadkami, czy kuzynami. Gdy jesteście dorosłymi o zranionych latach młodzieńczych. Gdy ranicie się w parach. Gdy nie wiecie jak budować. Przeczytajcie. Chłońcie.
Budujcie dobre relacje! Jaki to niesamowity dar móc być budowniczym! Współtwórcą. Wzrastać w relacji. Czy to z dzieckiem, czy rówieśnikiem, miłością czy rodziną. Ja się podpalam żarem na samą myśl! A Ty?

depresja dziecka albo strażnik wielkiej wyobraźni

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 25 Jun 2015 14:49:00 +0000

W linku do tytułu znajdziesz artykuł o samobójstwach dzieci. Wklejam go, bo mnie temat poruszył niemożliwie. Odkąd zawitała do Reflektora Dwa Kucyki mocno skupiam się na tematach związanych z przeżywaniem dzieciństwa. Stamtąd bowiem pochodzi najwięcej smutków, lęków i chorób, które latami narastają, komplikują się i oblepiają emocje zgniłą tapetą. Szczęśliwy ten, który dożywa dorosłości i idzie na terapię (jeśli patrzeć na sprawę z perspektywy przedstawionej w artykule), ale ja jestem za zmianą podejścia w ogóle. Masz dzieci, miej szczęśliwe dzieci. Rozmawiajcie. Okazujcie sobie dobre emocje, bądźcie szczerzy i nie wstydźcie się siebie. Bawcie się, śmiejcie i płaczcie. Nie chowajcie się przed sobą. Tyle możesz zrobić dla kogoś kto jest z ciebie. Tyle możesz zrobić dla siebie. Mamy takie czasy, takie powodzie informacji, tyle krzywych zwierciadeł, w których przegląda się mała istota, że bez twoich wskazówek, empatii i miłości nie ogarnie świata. Mogłabym pisać długo, także o odpowiedzialności, o tym by samemu się "naprawić" jak się ma dzieci, bo to co w Tobie chore będzie chore w dziecku. Ale to odrębna, wartka rzeka. Dziś dzieciaki. Są takie jak Ty kiedyś. Małe, wrażliwe, delikatne i kruche, o wielkiej, wielkiej wyobraźni, która czasem potrzebuje dobrego strażnika. Bez niego to co dla Ciebie jest śmiechem dla dziecka może być upiornym chichotem. Sprawdź to. Zadbaj o nią. Zadbaj o siebie. Każda chwila z dzieckiem, jest też Twoją chwilą. Chwilą dla Ciebie jako rodzica i jako Dziecka w Tobie. Nie tylko jesteś, kochasz i wychowujesz, ale możesz ukochać siebie z dawnych lat. Warto. To leczy. Polecam. Wszystkiego spełnionego!

lustro cz. I. - ciało

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 19 Jun 2015 13:59:00 +0000

Lustro patrzy beznamiętnie, a może nie.. może mocno, natarczywie. Patrzy, niby nic nie mówi, a drze się, wydziera gębę tak, że zgrzytliwe szklane głoski ranią serce, umysł i ciało. Zaciskasz oczy, by się uchronić przez odłamkami. Siebie. Kiedyś jeszcze, kiedyś spoglądałaś w jego taflę zadziwiona do granic pojmowania. - Kto to jest? - dotykałaś odbitego policzka. - Kim jesteś? - Czy ja to jestem ja? - i spuszczałaś wzrok, bo zawstydzała cię myśl, a może przerażała. Że TAK, to TY. ISTNIEJESZ. Choć zdaje Ci się jakbyś była tylko obserwatorką świata. Powłoką o sztucznym głosie i udawanym ciele. A jednak byłaś tak pełna przeżyć i emocji, że lepiej było je zamknąć gdzieś w tak głębokim środku, że aż niedostępnym. I pozostał umysł. Mały umysł dziesięciolatki. A on nie pojmuje, jak ktoś taki NIC może BYĆ. Trudno patrzeć na NIC. Na ciało. - Ciało? Czyje? Moje? – zakrywasz oczy, tłuczesz piąstką po głowie, bo nie rozumiesz. Więc zakładasz makijaże. Podkradane matczyne kredki, szminki, pudry i tusze. Wszystko blade, wszystko czerwone, wszystko wyraziste jak cięcie żyletką. Wszystko ma sens. Przerysowana buzia. Ale buzia. Nie nicbuzia. Od tej pory w życiu najmocniej chcesz być aktorką. Grasz swoją rolę najlepiej jak umiesz. Rolę istniejącej, żywej dziewczynki. Z krwi, kości i ducha. Grasz. Bo nie czujesz. Grasz, bo czujesz za dużo. Dobrze, że czasem zapominasz, że nie wierzysz w swoje jestestwo. Dobrze, że biegasz, śmiejesz się i żartujesz. Ale nie wtedy gdy uchwycisz swoje spojrzenie.. Dobrze, że w domu nie ma wielu luster, ani jednego by przejrzeć się całej od stóp do głów. Siła lustra jest coraz mocniejsza, coraz mocniej napiera. Więc przestajesz patrzeć w swoje odbicie. I nie wiesz nawet jak wyglądasz. Gruba, chuda, zgrabna, brzydka, ładna, wiotka, smukła, uśmiechnięta, krzywa, prosta. Jaka? Nie wiesz. Przez lata nie wiesz. Świadomość omija ciało.
Świadomość nie lubi pustki. Już nie myślisz, że nie istniejesz. Może przywykłaś. Że jesteś. I czasem pytasz się: - No to jaka jestem? Na pewno brzydka, na pewno gruba, na pewno krzywa, na pewno brudna, na pewno. Jeśli w ogóle istnieję.
Istniejesz. Żyjesz. Dom się zmienia. Przybywa lustro. Ogarnia cię całą. Śmiejesz mu się w taflę, bo nauczyłaś się patrzeć nie widząc. Równo namalowana kreska na powiece, szalik owinięty ciasno, róż pasuje z czernią. Powierzchnia. Ale w oczy nie spojrzysz się nigdy. Gdy kątem oka przypadkowo złapiesz swoje odbicie, przeszywa cię ten sam lęk co kiedyś. Że nie istniejesz. Od dziecka boisz się nicości. Przeraża cię.. Gdy zobaczyłaś nicość w "Niekończącej się opowieści" już nie skupiłaś się na dalszej części filmu. Wiedziałaś czym ona jest. I trzęsłaś się aż dostałaś gorączki.
Uciekałaś przed nicością, uciekałaś od patrzenia w lustro. Myślałaś, że to cię uchroni. Ale świadomość nie lubi pustki. Nicości. Wypełniłaś ją po brzegi takim gównem, że cię zalało. Że się wylało, że cię zatkało, że.. gruba, krzywa, brzydka. Gruba, krzywa, brzydka. A no i debil o pustym mózgu. I potem.. potem zaczęłaś z tym walczyć. Ze sobą. Najlepiej nie jeść. Najlepiej pić. Najlepiej zajmować się czymś całą dobę. Najlepiej. Ale nicość nie lubi ciasnoty. I zaczęła się rozrastać, pamiętasz?
Pamiętam. Zawsze zastanawiam się, czy byłoby inaczej gdybym widziała się w lustrze cała, wtedy dawniej niż trzy dekady temu. Gdyby lustra były i się uśmiechały w nich buzie wszystkich domowników..

cdn.

czarna spinka

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 22 May 2015 05:30:00 +0000

Dwa Kucyki ma dziś na głowie Koronę. Mama o Cudownych Dłoniach wyczarowała ją z kucykowych płowych włosów, starannie splatając je w warkocze, okalając nimi małą głowę i spinając niewidzialnymi wsówkami. Czarnymi! Tyle, że to wsuwki, nie prawdziwe spinki.
Dwa Kucyki zawsze chciała mieć czarną spinkę we włosach. Albo białą. Czarną albo białą. Zawsze miała niebieskie, fioletowe, czasem różowe. Dziecinne. Czarne i białe były dla jej kuzynek. O Czarnych i Białych włosach. Dorosłe spinki dla pięknych dziewczynek.
- Dla kontrastu - mówiła Mama o Cudownych Dłoniach.
- Bo są ważniejsze, ładniejsze - dopowiadało coś w kucykowym Środku.
- Dziewczynki potrzebują dużo uwagi, ich mamie jest ciężko, a tata mieszka bardzo daleko - mówili dorośli.
- Mają zagraniczne stroje i zabawki i jeszcze czegoś im brakuje? - dziwił się kucykowy Środek.

I choć Dwa Kucyki boli okropnie, że kuzynki mają dorosłe spinki, zagraniczną podróż w planach i całą uwagę nie tylko ich Mamy, ale Mamy o Cudownych Dłoniach też, to ukrywa w sobie te smutki i gniew, wkłada do szufladek i zamyka na kluczyk. Sparcieją szufladki, nasiąkną czasem, a ona ich nie otworzy. A teraz wylewa smutkibóle cichymi łzami w babcinym ogrodzie, nos wyciera listkiem babki i wraca uśmiechnięta do dziewczynek. Bo sama też jest dobrą dziewczynką. I nie wolno myśleć źle, nie wolno zazdrościć, nie wolno być niesprawiedliwym.
Teraz z kuzyknami będą się bawić i kochać aż do ich wyjazdu. Na zawsze. Na zawsze wyjadą. Na zawsze Dwa Kucyki będzie je kochać. Na zawsze będzie je uważać za lepsze, ważniejsze, ładniejsze, warte spinki. Czarnej. Albo białej.

Tak jak dzisiaj, choć było to trzy dekady temu. W urodzinowy dzień. Gdy na głowie ma Koronę. Gdy czuje się Królewną. Najważniejszą dla Mamy o Cudownych Dłoniach. Taty o Skupionych Brwiach. Siosty o Skrytym Sercu. Nawet w ten dzień przypomniała sobie spinki. Same się przypomniały. To bardzo niedobre przypomnienie dla Dwóch Kucyków. Wstydzi się tego wspomnienia. Wstydzi i brzydzi. Siebie.
- Jak można być taką egoistką, taką niedobrą zazdrośnicą, głupia dziewczynka! - wydziera się kucykowy Środek. A im bardziej się wydziera tym bardziej dziewczynka czuje się winna a zarazem coś gdzieś także ze Środka odkrzykuje:
- Ej! Ale ja się tylko tak poczułam, już tak nie mam, już chcę by mnie kochano, bym była najważniejsza!
- Zła dziewczynko, grzeszna dziewczynko! - opluwa ją jadem Środek
- Nie, ja jestem dobra, ja chcę być bezpieczna i kochana, nie mów takich rzeczy!
- Nie zasługujesz Kucyki, nawet na spinkę jakiej chciałaś! Dwa Kucyki truchleje. Patrzy się na Mamę o Cudownych Dłoniach i nie śmie się do niej przytulić.
- Już nie chcę urodzin mamo! - wybiega z pokoju. I nie powie Mamie dlaczego.

Dziś Dwa Kucyki już mówi. Zanim zwykłe sprawy przemorfują w smoki. Zanim najbliższsi staną za murem winy, bólu i niezrozumienia. Zanim wewnętrzny dialog zabije odwagę. - Ale to proste i fajne! - klasnęłaby w dłonie mała dziewczynka. A ja klaszczę z nią. I strasznie się cieszę na kolejne urodziny i spotkania z kuzyknami!

śpiąca królewna scalona i inne odpowiedzi

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 07 May 2015 13:45:00 +0000

W odpowiedzi na zgłaszane co jakiś czas potrzeby dotyczące Królewny, żeby była jak bajka w ciągu, by nie rozprasać jej na posty, nie rozcinać na kawałki, scalić, jak sie scalała. Zatem utworzyłam odrębną stronę, która opowiada o Śpiącej Królewnie od początku do końca, bez przerwy czasowej, blogowej, postowej. Niezaznajomionych zapraszam, zaznajomionych również. Dla Was Królewna, tuż obok strony głównej. Ukłony i podziękowania za zainteresowanie i Wasze mejle rozmaite. Motywują. Zastanawiają.

W kolejnej odpowiedzi na pytanie o Dwa Kucyki. Za chwileczkę kolejna historia. I tak, Dwa Kucyki pobędzie na Reflektorach trochę.Dwa Kucyki je rozpaliła po prawdzie pisząc i daje się w końcu poznać smarkula :)

PS. Link do podstrony w tytule

to po co to??.. myślę

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 29 Apr 2015 14:06:00 +0000

- Pani Terapio, to po co to kurwa? - już się nie hamuję z wyrazami. Mija kilka ładnych miesięcy intensywnej terapii, najpierw dwa, potem raz w tygodniu. Mam już za sobą etap euforii, że jest lepiej. Ba! Mam za sobą etap, gdy uważałam, że dziękuję, zabieram moje na nowo poukładane emocje, myśli i przekonania i idę z tej piaskownicy do swojej, własnej. Pani Terapia niech siedzi ze swoimi foremkami, a ja zacznę robić już swoje.

- Po co to? - niezmiennie uśmiecha się

- No po jakiego jest depresja, co to mi przyniesie? Uszlachetni? Spowoduje, że będę mądrzejsza? Fajniejsza? Na co mi w ogóle ta terapia? Człowiek siedzi, płacze i płaci. Wkurwia się, trzaska emocjami, wychodzi stąd jak drętwy dziad, naćpany łzami i adrenaliną, kortyzolem i czym tam na dodatek, nie ma sił nawet się upić i to jest okej? I tak kurwa całe życie? Co mi po tym, co? Nic, nic się kurwa nie zmienia, nic. Rozumie pani?! NIC. Boli mnie ciało, co chwila choruję, ryj mam cienki jak Michael Jackson, nic mi nie smakuje, jem jak jadłam, czyli nie jem, piję jak piłam, czyli piję, joga jest dla mnie wyczynem maratończyka i jakoś kawalerowie się wokół nie zaczęli kręcić. To po jaki chuj to? - w myślach podpalam całe warszawskie Śródmieście.
- Nic, nic tak w ogóle nic się nie zmienia? - Pani Terapia uśmiecha się nadal - Co dziś pani zjadła?
- No to samo. Pół kromki chleba.. - Zaczynam myśleć - pół kromki chleba.. No dobra, zjadłam dziś lunch a na śniadanie dodatkowo jajko.
- Hmm - no jak ona się uśmiecha to mnie szlag trafia
- Pani tak się uśmiecha jakby mnie przyłapała na gorącym uczynku. Co to za zmiana, że się zjadło! To gówno, a nie zmiana! Przyłażę tu pół roku prawie!!
- Prawie pół roku to długo? A ile pani nie jadła?..

- Hmm - teraz już naprawdę zaczynam myśleć...

Ta sesja była przełomem w załomie. W załamaniu i bezsile. Ta sesja skończyła się tak, że wypisałam sobie w punktach CO jednak się zmieniło. I jak to wiele znaczy, w ogromie chaosu i brudu, które towarzyszy mi przez kilkanaście lat. Jak bardzo zatapiam się w emocjach i wyłączam racjonalne myślenie. Myślę, ale nie myślę. Nie wymyślam. Siedzę w punkcie zero i oblepiam lepką ciemnością. Jak te wszystkie - NIC'e. Wtedy też zrozumiałam, że taki proces jest cholernie męczący i można się nim tak zmachać, żeby powiedzieć dość, stop. Odpoczynek. Po tej sesji zrobiłam sobie miesięczny oddech. A potem okazało się, że przysiosło to niebywałe efekty. Upgrade jaki się dzięki temu poczynił w mojej dyni i emo był wręcz porażający. A startowałam od To Po Co To ?!

Także jeśli wątpisz, masz po kokardę sesji, emocji, mielenia, ćwiczeń i pracy nad sobą to zajebiście. To tak może ma być. To pozwól sobie na to. Idź w to, płyń, krzycz i wyrzygaj to z siebie. A potem odpocznij. I przyjrzyj się sobie. Zasługujesz na oddech. Na siebie.

O tym jak Dwa Kucyki ochroniła światło

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 30 Mar 2015 21:00:00 +0000

Na samą myśl pysznej zabawy i dłuugich poszukiwań Dwa Kucyki klaszcze w dłonie. Wkłada do kieszeni starannie wyselekcjonowane pazłotka i folijki po cukierkach, historyjki z gumy Donald, odręcznie malowane ornamenty na skrawkach papieru i tajemnicze rymowanki, po czym zbiega, zeskakuje co dwa, co trzy schody aż zapiera jej dech. A kucyki podskakują szalenie.
Biegiem! Do parku zerwać najpiękniejsze stokrotki, przeczesać trawniki w poszukiwaniu czterolistnej koniczynki.
Pędem! Za SAM tam najczęściej znaleźć można potłuczone szyby i butelki, w rozmiarze odpowiednim. Tu oddech, bo wybór jest trudny. wszystko musi do siebie pasować. Kształtem, kolorem i żadnej ryski.

Dwa Kucyki ma zarumienione policzki, osiem lat, z czego przynajmniej pięć wypełnionych czarnymi ludami, strachami nocnymi, ciężką dzienną robotą noszenia Świata na swoich barkach, czyli lękiem o Mamę, Tatę, Siostrę, Rodzinę która jest za Oceanem i nigdy-nie-wróci, Jezusa i Wszystkich Zaginionych w Górach i jeszcze o zdrowie Bzińdzi, no i swoje.

- Jest! - Dziewczynka cieszy się całą sobą, znalazła idealny kawałek szkła. Nierównomierny, ale duży! Teraz już stara się iść wolno (szkło i bieganie nie idą w parze), rozgląda się uważnie, nikt nie może wiedzieć dokąd zmierza. A idzie w od dawna upatrzone miejsce.
Nieopodal piaskownicy, między łopianem i akacjami jest spory kawałek dobrej ziemi. Ani za twardej ani za sypkiej. Akurat takiej by wykopać w niej dołek. Dwa Kucyki oddycha głęboko, uśmiecha się do siebie, ostrożnie wyjmuje z kieszeni skarby i układa je na liściu łopianu. Przykłada szkło do ziemi, obrysowuje patykiem kształt i zaczyna kopać. Nie głębiej niż mała dłoń. Troszkę węziej niż szkiełko. Gdy dołek jest gotowy uklepuje ścianki.
Zaraz rozpocznie się misterium. A jedyną twórczynią będzie ona. Z namaszczeniem, z zachwytem układa kompozycję. Najpierw kładzie historyjki, folijki i pazłotka, potem posypuje stokrotkami i na takim kobiercu układa ornamenty i rymowanki. Pełne życzeń i tajemnic. Dokłada kilka źdźbeł trawy, rozkłada listki koniczyny i delikatnie przykrywa całość kawałkiem szyby tak by dokładnie zakrywał widoczek a w nim magię. Przysypuje ziemią by niczego nie było widać. Chwila napięcia i odsłania widoczek. Z buroszarości wyłania się moc.
To najlepsza część dnia, odpoczynek równy temu gdy Dwa Kucyki zamalowuje duże kartki z bloku mokrymi kolorami. Spełnienie i tajemnicza afirmacja nadziei. Dla siebie. Dla innych. To ten czas i to miejsce do którego żadne smoki, żadne strachy, trupy, lawiny i kroplówki nie mają dostępu. Tak Dwa Kucyki chroniła światło, śmiech, radość i siłę.

......

Na lata zapomniałam o widoczkach. Na lata zapomniałam, że ma się w sobie sposoby, które chronią, bronią, utrzymują i prowadzą ku światłu. Ku spokojowi. Ku nadziei. Mocy. Już pamiętam. Już wiem. To coś w czym się możesz na chwilę zatracić, coś co sprawia Ci tyle frajdy, że aż Cię zatyka. Nie mamy jako dorośli takich rzeczy? Mamy. Że nas tak nie cieszy? Bo nauczono nas powściągać emocje. Ale to jest. Teraz nie robię widoczków. Piszę. Śpiewam. Patrzę się na hasające psy, leżę i otulam nicnierobieniem. A Ty? Co jest Twoim widoczkiem?

słoik, albo tam zaraz - tu i teraz

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 16 Mar 2015 16:20:00 +0000

Niezgrabnie dźwigam się z kolan, obtłuczonych i zimnych. Kostucha mi nie potrzebna, sama się wykańczam, stawy mam wyzute z życia, trzeszczą przy każdym poślizgu. Tam zaraz jest miejsce, jest światło, jest zieleń, "Tam Zaraz". Głową uderzam o widok. Oddalony. Wyciągam szyję wzrok wbijam w chmury, wyciągam kończyny. Całą mocą przywieram do ściany i macham naprzemian, przebieram, upadam. Siłą zamierzam się, napieram, ślizgam się. Trzeszczą zgrzytliwie stawy, a tam zaraz jest wszystko. Niedostępne. Jak się tu znalazłam, wpakowałam sama do słoika? Jak się stałam owadem bezradnym, bez skrzydeł i przyczepów? Jak?

Spójrz na mnie, na siebie. Siedzisz zmęczony, bezsilna, nieskrzydlaty owad, bezprzyczepna mrówka. Spójrz na ten słoik z zewnatrz. Syzyfowe ruchy. Bez końca. Z końcem. Na wyczerpanie. Po chwili, z pamięci próby wymazujesz i powtórka, bez świadomości, że to nie działa. Próbujesz bokiem, podskokami, czołem. Nie działa. Ciekawe, że już to wiesz, ale nie pamiętasz, a może nie wiesz jednak? Ciekawe, że wiesz, żeby się bać, żeby kolejny ruch wykonać z drżeniem, z lękiem, z bólem. Ale ciśniesz. Ciśniesz, ciśniesz!

Nie masz skrzydeł, nie masz lepu by wydostać się Tam Zaraz jest na zawsze niedostepne. Tak? Zostaniesz tu na zatracenie?

Spróbuj zawołać. Poprosić. Porozmawiać. Ktoś Cię usłyszy. Na pewno. Ktoś kto ma skrzydła, przyczepy, kto stoi z boku. Spróbuj. Poproś. Zapłacz. Krzyknij. Odezwij się.

PS. Pani terapia wielokrotnie mówiła o tym, że każdy problem, który jest "w środku" urasta do rozmiarów wielkiego smoka. Wewnętrzna gadaniana z samym sobą karmi go, wciska paszę jak gęsiom prosto w przełyk. Zapomniałam o tym na spory czas. Aż do treningu interpoersnalnego z ferajną. Och tam dopiero doszliśmy do waznych wniosków. A D. nam to wszystko poukładała! I powtarzam. To sytuacja "słoika". Szamoczemy się, rozkminiamy, a Tam Zaraz jest tak nieodległe jak pieprzone Wyspy Zielonego Przylądka. To nie zadziała. Samogadanie rzadko doprowadza do racjonalnych rozwiązań. Do rzeczywistego spojrzenia. Dlatego mów. Dziel się. Poproś. Daj się wysłuchać. Otworzy się okno. Słoik sie przewróci i wyjdziesz. Tam Zaraz okaże się nieistone. Ułuda. Ważne będzie Tu i Teraz.

trójgłos

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 10 Mar 2015 21:04:00 +0000

Słowem jesteśmy.Akordem.
Dźwięczącym dysonansem.
Kobietą Jesteśmy.
Siłą w bezsile.
Mówimy.
Do Ciebie.
Dołącz do opowieści.

Zapraszam na reportaż w Onecie (link w tytule). Są tam autorki blogów, Paulina i Anna, blogi które obok polecam.Jest i Reflektor. No i depresja.. Następnym razem pogadamy o trendach w modzie ;-)

symbole, albo zrzyg

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 06 Mar 2015 15:55:00 +0000

Opuszczona głowa, zgarbione plecy, zapadnięta klatka piersiowa i luźny brzuch.
To od czubka głowy do połowy.
Przeprostowane kolana, napięte łydki i ... podkulona kość ogonowa.
To od dołu aż po brzuch.
Postawa. Postaci.

To ponoć ja. Czy to Ty? Czy tak wyglądałam? W każdym dniu, gdy karmiłam depresję? Gdy smoki siadały mi na ramionach emocji, gdy myśli zapieprzały jak chomiki w kołowrotku? Tak wyglądałam? Czy tak nas widzą inni? Jak nas widzą? Jak was widzą? Czy widzą?

Myślę nad tym i myślę. Dziś o 18.30 w Warszawie w Złotych Tarasach spotka się grono flaszmobowców. I wszyscy staną w czerwonych koszulach, swetrach, spodniach, sukniach, płaszczach. I staną właśnie tak. "Opuszczona głowa, zgarbnione plecy" ..aż po ziemię od czubka głów. I policzą do stu. I "otrząsną się z depresyjnego zastygnięcia".I wyrażą swje potrzeby spontanicznym ruchem.

To akcja "re:akcji w depresji", która ma zwrócić uwagę na to, jak depresja wpływa na ciało i jak pomóc sobie można poprzez ruch.

Cieszę się, że w marcu tyle się dzieje w kwestii skopania tyłka depresji i uświadamiania ludzi. Lubię flaszmoby i happeningi. Ciekawa jestem jak przebiegnie ta akcja i żałuję, że jej nie zobaczę. Może ktoś z Was zobaczy? Może powie, czy rzeczywiście tak wyglądamy? Wyglądam?
Jednak..
Na równi z lubieniem i radością mam spory grymas. Nie tylko na ten fleszmob, ale i na inne ostatnie akcje okołoteatralne. Uświadamiające. Wskazujące. Wiem, że dobrze posługiwać sie prostym symbolem i jasnym przekazem. Wiem, że "depresyjna postawa" to podstawa przykucia uwagi, zapadnięcia w pamięć. Wiem. Ale gdy wyobrażam sobie siebie w takiej postawie, albo patrzę na grupę ludzi wyglądających jak arlekiny, poubieranych jakby szli na casting do piosenki "Kombinat" Republiki, chodzących jak naćpani w koło, otaczających ludzi i robiących miny znudzonego klauna to chce mi się rzygać. Jak zmieniać nastawienie innych, jak wytrącić obserwatorów ze stereotypów, jeśli podsuwa im się obrazy wariackiej pantomimy? W ten sposób, obawiam się, nigdy nie wyjdziemy poza krąg niezrównoważonych szaleńców, nie przestaniemy sprawiać wrażenia tła do psychodelicznych przedstawień...
Stękam? Wiem. Szczególnie, że w zamian chciałabym, zaproponować coś innego. Tylko jeszcze nie wiem co. Może wiecie? Może zrobić coś, co nie będzie szare, coś nie będzie wynaturzone, coś co nie bedzie zawsze kurwa zapłakaną szybą, coś co nie będzie osobą siedzącą w kącie. Rzygam, rzygam tymi banalnymi symbolami. Wiem. Że jest zimno, czarno, boleśnie. Ale to nie znaczy, że tylko taki przekaz trafi do innych. Wolę siebie krzyczącą. Szaro, biało, czarną. Ale krzyczącą. Żadnego dna.

Mimo stękania zachęcam tych, co ze Stolicy do wzięcia udziału w akcji. Mogę się co do niej totalnie mylić. Może wywoła świetne dyskusje, poruszy i rozjaśni. To tylko moje subiektywne rozmyślania. Oby!

Przy okazji polecam skrót przebiegu debaty u Rzecznika Praw Obywatelskich. Tomasz Jastrun mnie tym razem ujął. Co do innych wypowiedzi? Powtórze się. uważam, że sporo organizacji gra do tej samej bramki tylko w innym czasie. Nie komunikują się ze sobą, a potem twierdzą, ze są jedyni, że nikt ich nie wspiera.. Marzy mi się gigantyczne forum wymiany informacji między lekarzami, instytucjami, terapeutami, chorymi itd.. Może czas zacząć działać i organizować?..

"O depresji wśród dobrych słów"

Na zdjęcie nie patrzcie, pani ma twarz ukrytą w dłoniach. Pewnie inaczej czytelnik nie pokminiłby o co chodzi w tekście, czy coś..

W tytule link do flaszmoba.

kąty

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 23 Feb 2015 15:27:00 +0000

To dziś. Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją.
Wolałabym by nazywał się Ogólnopolskim Dniem Wyjścia, Otwarcia i Zdrowienia. Jasności i Spokoju. Uśmiechu i Radości. Porządnego Wkurzu i Empatii.
Ile można walczyć? Ciągle się nam mówi - walczysz, walczysz z depresją. A ja może nie mam ani ochoty walczyć, ani spoglądać na to pod tym katem! Może ja chcę po prostu IŚĆ. Pewnie stąpać nie oglądając się w tył. Może chcę zdrowieć. Może chcę być zdrowa. Już, koniec. Żadne zbrojenie się! Takie skupienie się na Walce jest cholernie męczące. W dupie z tym!
Ogłaszam dzisiejszy dzień Dniem Ukochania Siebie i Innych. Dziękuję, ukłony. Zapraszam do świętowania!

A patrząc pod jeszcze innym kątem: zwykle wskazuje się, że takie akcje jak dzisiejszy dzień mają na celu przełamanie tabu i stereotypów. Owszem. Zgadzam się. Ale dla mnie to też dzień przełamania lęku. Lęku przed spojrzeniem w siebie, przed skorzystaniem z pomocy, przez przyznaniem się: coś mi jest. Mam nadzieję, że choć kilka, kilkanaście osób dziś, czy w ciągu kolejnych dni przełamie się i spróbuje. Wyjść. Wiem jaki to lęk. Może nie samej decyzji, ale przed tym: - Co potem? Co ONI mi zrobią? Jak poradzę? Jak ja to przeżyję?
A ja proszę, nie lękaj się. Wystarczająco często bałaś/bałeś się do tej pory. Gorzej naprawdę już być nie może. Przeżywanie samego siebie i innych we własnej głowie pełnej huraganu emocji, przeczucia, bezczucia, myśli i bezmyśli naprawdę rzadko prowadzi do oświecenia, częściej do ciemności. Proponuję Ci otwarcie, wyjście do innego Kogoś. Żeby spojrzał pod innym kątem, by zobaczyć wszystko w zupenie innym świetle. W samotności, w zakątku własnego środka trudno to dojrzeć. Wyjdź/otwórz się na Kogoś. Nie musi to być terapeuta, czy psychiatra. Choć to specjaliści i naprawdę dają radę. Może to być Ktoś. Bliski lub nieznany. Tylko już się nie bój, nie karm smoków czarną papką.

Nie siedź w kącie, wyjdź na środek, odejdź na bok, spójrz przez ramię. Zmień kąt patrzenia w kąt. Bądź odkrywcą i badaczem. Wynalazki i rozwiązania przychodzą gdy zmieni się punkt widzenia. Poważnie! To działa!

Życzę wszystkim zdrowienia, a nie sił do walki. To już macie. Zdrowienia i odpoczynku!
Życzę otwarcia i wyjścia. Idź i nie lękaj się.

Uśmiecham się.