Desperate Greek in New York City... not any more

Kορύφωση του Δράματος;

2015-06-29T03:01:00.001-07:00

Η ώρα της τελευταίας πράξης του δράματος έχει φτάσει και όπως φαίνεται κανείς δεν είναι απόλυτα σίγουρος αν είναι έτοιμος για αυτό. Μετά από πέντε δύσκολα χρόνια με πολλές ανατροπές για όλους η ανακοίνωση ενός δημοψηφίσματος έρχεται να δώσει ένα τέλος σε μια κατάσταση που απλά διωνίζονταν. Χρέη, αστάθεια, Grexit, ευρώ, δραχμή και πάλι από την αρχή. Η όλη κατάσταση ένας φαύλος κύκλος. Εθνοπατέρες που ζητούσαν από το λαό θυσίες στο όνομα της πατρίδας και μια λύτρωση που ποτέ δεν ήρθε. Το τούνελ ατελείωτο και το φως πουθενά. Μέσα σε πέντε χρόνια η ζωή των Ελλήνων δεν θύμιζε σε τίποτα από την παλιά εύρωστη και ανέμελη ζωή. Απαξιωμένα πτυχία, κατεστραμμένα όνειρα και μια πορεία αβέβαιη.

Ο ελληνικός λαός με τη ψήφο του στις τελευταίες εκλογές αποφάσισε να επιλέξει αυτό που του παρουσιάστηκε ως το κάτι διαφορετικό, γιατί απλά δεν πιστεύω ότι ξαφνικά όλοι έγιναν αριστεροί. Προφανώς ο λαός κουράστηκε από τα ήδη γνωστά και μη επιτυχημένα κυβερνητικά σχήματα που δεν κατάφεραν να διασφαλίσουν το εθνικό συμφέρον και τουναντίον υποδούλωσαν ένα ολόκληρο έθνος παραδίδοντας την κυριαρχία και την αξιοπρέπεια του σε δυνάμεις που υπηρετούν τυφλά και υπάκουα τον Θεό του χρήματος. Κι αυτό το διαφορετικό, το «πρώτη φορά αριστερά» τρόμαξε την Ευρώπη και τον κόσμο όλο. Το χειρότερο όμως όλων είναι ότι τρόμαξε του ίδιους τους Έλληνες. Γιατί προφανώς η λέξη «αριστερός» από μόνη της και εξ ορισμού για κάποιους είναι μια μορφή αρρώστιας που το μόνο που της αξίζει είναι η απομόνωση και η καραντίνα. Και καλά αυτοί που έμειναν κολλημένοι σε ξεχασμένες και ανύπαρκτες πλέον πεποιθήσεις, έχουν κάθε δικαίωμα να αμφισβητούν και να διαφωνούν με ότι προσπάθειες έχει κάνει αυτή η νέα κυβέρνηση που από τα σπάργανα της βρέθηκε σε αχαρτογράφητα ύδατα και πρωτοφανείς συνθήκες. Εγώ όμως μιλάω για αυτούς που πανηγύρισαν την αλλαγή και έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης. Αυτοί γιατί τρόμαξαν; Δεν ξέρουν ότι η αλλαγή πάντα πονάει; Η ζωή από μόνη της έχει αποδείξει στον καθένα από εμάς ξεχωριστά, ότι για να την αλλάξεις και να επέμβεις στην πορεία της θέλει κόπο, υπομονή, ψυχραιμία μα πάνω απ’ όλα πόνο, πολύ πόνο. Η κάθαρση έρχεται πάντα μετά την κορύφωση του δράματος!

Το δημοψήφισμα λοιπόν, ίσως είναι η αρχή της τελευταίας σκηνής του δράματος. Είναι μια από τις σπάνιες ευκαιρίες του λαού να ασκήσει τα δημοκρατικά του δικαιώματα και να αποφασίσει για το μέλλον του και τη ζωή του. Οι φωνές πολλές για την συνταγματικότητα του δημοψηφίσματος και προφανώς η αμφισβήτηση του αποτελέσματος ήδη προδιαγραμμένη, αφού όπως ισχυρίζονται κάποιοι, ποια είναι η κ. Μαρία ή ο κ. Μπάμπης που θα αποφασίσει αν τα μέτρα που προτείνονται είναι σωστά ή όχι. Και εγώ απλά ρωτάω,μήπως η κ. Μαρία και ο κ. Μπάμπης είναι όλοι αυτοί που απαρτίζουν τον λαό και όλοι αυτοί που η ζωή τους θα καθοριστεί από αυτές τις αποφάσεις; Ίσως λοιπόν είναι οι καταλληλότεροι όλων να αποφασίσουν!

Την Κυριακή στις 6 Ιουλίου του 2015, ο ελληνικός λαός θα αποφασίσει και θα απαντήσει σε ένα κρίσιμο ερώτημα με πολλές προεκτάσεις και ποικίλα σενάρια, με ένα Ναι ή με ένα Όχι. Και σε έναν ονειρεμένο και αγγελικά πλασμένο κόσμο δεν θα ήταν υπέροχο όλοι μαζί οι Έλληνες να ήταν ενωμένοι και να γινόταν γροθιά απέναντι στον εχθρό; Όλοι μαζί, μια ομάδα, ένα όραμα, ένα κοινό σκοπό… Πόσο μα πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα…Όχι απλά στο όνομα μιας πατρίδας αλλά στο όνομα της ζωής μας, των παιδιών μας και των παιδιών των παιδιών μας…

Δεν ξέρω αν ο από μηχανής Θεός εμφανιστεί σε αυτό το δράμα, το μόνο που ξέρω ότι μετά από την 6η Ιουλίου τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Ας σκεφτούμε σοβαρά πριν αποφασίσουμε και μέχρι που είμαστε

διατεθειμένοι να φτάσουμε. Μα προπάντων όλων ας είμαστε όλοι μαζί και ενωμένοι, χωρίς διχασμό και παρατάξεις…Ίσως αυτό και μόνο αυτό να είναι η απάντηση στη λύση του Δράματος!

When I make it...Και ο νους ηρεμεί...

2013-03-15T08:00:00.000-07:00

Είναι κάποιες φορές που η σκέψη πετάει, η ψυχή απομακρύνεται και το βλέμμα ταξιδεύει... Είναι κάποιες φορές που το σώμα καθηλωμένο στο σήμερα προσπαθεί να ανταποκριθεί στις φωνές, αλλά αδυνατεί γιατι αντιλαμβάνεται ότι είναι μόνο του, άψυχο και παρατημένο. Ίσως να φταίει ο Κρόνος, ίσως πάλι ο ανάδρομος Ερμής...το σίγουρο πάντως είναι ότι όλες οι μέρες δεν έιναι ίδιες, εμείς πώς μπορούμε λοιπόν να είμαστε οι ίδιοι πάντα;

Μέσα Μαρτίου του 2013 και σαν deja vu έρχονται στο μυαλό παλιότερες σκέψεις. Ίδιες ανησυχίες, ίδιοι προβληματισμοί, ίδιοι αγώνες... Ακόμη και οι τίτλοι των ειδήσεων μοιάζουν επαναλαμβανόμενοι!

Η Ελλάδα πονάει και μαζί της πονάνε όλοι οι Έλληνες. Ή μήπως όχι; Μήπως πονάνε μόνο οι Έλληνες; Για ακόμη μια φορά κυνδυνεύει η δόση που θα σώσει την Ελλάδα και για ακόμη μια φορά θα αρχίσουν οι συζητήσεις για το ευρώ και τα μνημόνια... Άσκοπες συζητήσεις και κανένα αποτέλεσμα σε ένα στημένο παιχνίδι όπου όλα είναι προδιαγεγραμμένα!

Και ο μέσος απλός άνθρωπος στον ίδιο καθημερινό αγώνα για την επιβίωση. Είναι άραγε ήρωες οι πολιτικοί που ρίχνουν τον "τίμιο" ιδρώτα τους πάνω στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων; Γιατί κάπως έτσι παρουσιάζονται από τα ΜΜΕ. Λες κι αυτοί θυσιάστηκαν στο βωμό της πατρίδας και ορκίστηκαν αιώνιοι σωτήρες χωρίς απολαβές και σε πνεύμα εθελοντισμού για το δημόσιο συμφέρον. Μήπως όμως είναι αυτοί που το επέλεξαν; Μήπως είναι αυτοι οι ίδιοι που το διεκδίκησαν; Λέω εγώ τώρα... Και γιατί να με απασχολέι όλο αυτό που γίνεται ερήμην μου; Για μένα και για τον καθένα από εμάς που τρέχουμε στο στίβο της ζωής ποιος αγωνιά; Μάλλον κανένας από όλους αυτούς. Και πολύ χειρότερα ίσως ανήκουμε στην κατηγορία "παράπλευρες απώλειες" στον στημένο πόλεμο του χρήματος!

Κάποτε πίστευα ότι οι Έλληνες είναι ένας λαός περήφανος και ατίθασος. Αυτό σιγά σιγά μέσα μου καταρέει και με γεμίζει πικρία. Τελικά σε τι διαφέρουμε από άλλους λαούς; Μάλλον στην διάθεση μας για καλοπέραση και βόλεμα. Τουλάχιστον ο Αμερικάνικος λαός είναι έτσι γιατί έτσι τους μαθαίνουν να είναι. Τους υπνωτίζουν και τους υπόσχονται το Αμερικάνικο Όνειρο χωρίς να τους επιτρέπουν να σκεφτούν ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα πέρα από αυτό. Τα κανάλια είναι γεμάτα με εκπομπές που εκθειάζουν την ζωή των πλουσίων και των επιτυχημένων και οι οθόνες του Μετρό προβάλουν μόνο τη ζωή των Kardashians και του κάθε πρώην μοντέλου-λαγουδάκι που ανήκε στη συλλογή του Hugh Hefner. Και έτσι ο απλός μέσος Αμερικάνος πηγαίνει ήσυχος στη δουλειά του και στο σπίτι του με μόνη σκέψη το "When I make it...".

Ο μέσος Έλληνας από την άλλη, γνωρίζει την αλήθεια, έχει ιστορία που μπορεί να τον διδάξει, έχει άποψη και δύναμη να διεκδικεί. Το κάνει όμως; Μήπως η παγκοσμιοποίηση τον υπνώτισε; Τις τελευταίες δεκαετίες όλοι πίστεψαν ότι είχαν φτάσει σε αυτό το "When i make it" και όλοι ζούσαν με το ίδιο lifestyle. Ο απόλυτος καπιταλισμός είχε οδηγήσει στην απόλυτη εξίσωση. Ήταν όμως όλο αυτό δυνατό για να αντέξει; Είναι δυνατό να αλλάξουν οι ορισμοί; Έτσι λοιπόν οι φούσκες έσκασαν και όλα φαίνεται ότι ανατράπηκαν . Και είναι αυτό που πληγώνει, η απώλεια και η αλλάγη στον τρόπο ζωής. Κι όμως η αντίδραση δεν έρχεται... Σε αντίθεση μάλιστα, έρχεται ο απόλυτος υπνωτισμός και η αναμονή της επιστροφής στην παλιά γνώριμη κατάσταση. Θα έρθει όμως;

Περί Έρωτος...

2013-02-14T17:06:00.000-08:00

Ημέρα του Αγ. Βαλεντινού κι εγώ βρέθηκα στο κέντρο της πόλης...

Μια βροχερή και μελαγχολική μέρα, στην κατά γενική ομολογία ερωτική Θεσσαλονίκη, με καταστήματα γεμάτα κόκκινα μπαλόνια και σοκολατένια γλυκά σε σχήμα καρδιας, και διαφορους πλανόδιους μουσικούς σε διάσπαρτες γωνιές της πόλης... Εικόνες βγαλμένες από ερωτικό κομεντί ικανές να σε πλημμυρίσουν με συναισθήματα έντονα... Η διάθεση αλλάζει και το μυαλό ξεφεύγει από τις σκέψεις της σκληρής πραγματικότητας.

Και αυτοματως η υπόσχεση να μην υποκύψω στην εμπορικότητα αυτής της γιορτής είναι δύσκολο να τηρηθεί. Και πως μπορεί κανείς να κρατηθεί και να μην λυγίσει μπροστά στο μεγαλείο του έρωτα; Όχι γιατί το επιβάλει η μέρα αλλά γιατί απλά γύρω όλα μυριζουν έρωτα. Το μάτι εστιάζει στα ζευγάρια ανθρώπων που έχουν κατακλύσει τους δρόμους και η σκέψη ταξιδεύει σε ιστορίες βαθιάς αγάπης και ανυπέρβλητου έρωτα. Ανθρωποί διαφορετικοί μεταξύ τους, με ένα μόνο σκοπό, να δώσουν και να πάρουν αγάπη.

Ρομαντικό; Ναι! Και Είναι κακό; Είναι κακό να αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να ζει το κάθε του συναίσθημα; Κι ας είναι μια γιορτή ή κάποιος συγκεκριμένος λόγος η αιτία της παράδοσης μας, αρκεί να είμαστε για λίγο αληθινοί και ελεύθεροι.

Και έτσι αυτό μπορεί και να μας γίνει συνήθεια και να γίνουμε όλοι λίγο πιο ευτυχισμένοι ανθρωποί. Ευγνώμωνες για όλα όσα μας έχουν δοθεί και για όλα όσα θα έρθουν στο μέλλον!

“Έρως ανίκατε μάχαν…”

Reality in Fiction...

2013-02-04T07:18:00.000-08:00

Που είχα μείνει; Α! Στην επιστροφή μας στην Ελλάδα και σε όλη την οικογένεια! Μαμάδες, μπαμπάδες, γιαγιάδες, θείοι, ξαδέρφια... Πολιτιστικό και οικογενειακό σοκ μαζί. Εμείς το πάθαμε, φανταστείτε τί έπαθε ο μικρός μας γιος, που δεν τους ήξερε και προσπαθούσε συνεχώς να επαναπροσδιοριστεί. Έχασε την ρουτίνα του, τα δεδομένα του, το σπίτι που γνώριζε ως τότε.

Επαναδιοργάνωση για όλους μας, αλλά ευτυχώς ο καιρός, ο ήλιος και η θάλασσα της Ελλάδας είναι ψυχοθεραπεία, και μάλιστα δωρεάν, ικανά να σε κάνουν να αισθάνεσαι μοναδικός και ευτυχισμένος. Φωτοθεραπεία και ο κόσμος αυτομάτως γίνεται ένα παιχνιδάκι και εσύ ο νικητής.

Η μοναδική ερώτηση όλων μία και μοναδική : "Πώς ήταν η Αμερική;" και αμέσως μετά "Καλά φύγατε από την Αμερική για να έρθετε ΕΔΩ;". Κι όμως, εμείς φύγαμε για να γυρίσουμε εδώ, στην μικρή αλλά όμορφη Ελλαδίτσα γιατι όπως λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι "There is nothing like home!"

Ανάμεσα λοιπόν σε χαρούμενες βουτιές και ατέλειωτα παιχνίδια στην άμμο έβγαλα το μανιφέστο μου για την Αμερική.

Αμερική... Η χώρα των ευκαιρίων ή μια πολύ δύσκολη και σκληρή χώρα; Θα μπορούσα να πω πως είναι και τα δύο μαζί. Για κάποιους λειτουργεί και για κάποιους παλι όχι. Το σίγουρο βέβαια είναι ότι χρειάζεται σκληρό στομάχι, ματαιοδοξία και μεγάλες δόσεις τυχοδιωκτισμού. Είναι άρα, μια χώρα για μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων και σίγουρα όχι για τους ονειροπόλους.

Προχθές, παρακολούθησα την εκπομπή "Οι νέοι φάκελοι" για το πώς θα μπορούσε να βελτιωθεί το Marketing της χώρας μας. Οι ομιλητές πολλοί και ειδήμονες, προσπαθούσαν να βρουν τις λύσεις. Εγώ απλά θα τους πρότεινα να δουν γύρω τους τα καλύτερα παραδείγματα άλλων χωρών. Η Αμερική χρησιμοποίησε και εμπορεύτηκε το προϊόν της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μέσα από ταινίες και σειρές παγκόσμιας προβολής όλοι κάπου, κάποτε ονειρεύονται τη ζωή της Carrie Bradshaw, την επιτυχία του Brad Pitt, τις ατέλειωτες βόλτες στο Central Park και τα κλασσικά donuts από το Dunkin Donuts! Έχουν φτιάξει το τέλειο παραμύθι όπου πάντα έχει happy end και μας έχουν εγκλωβίσει εκεί μέσα διεκδικώντας όλοι μας έναν ρόλο, έστω και μικρό.

Τα παραμύθια είναι πολύ όμορφα και πολλές φορές απαραίτητα, αλλά όταν επενδύεις σε αυτά μπορούν να γίνουν επικίνδυνα. Και για να σας χαλάσω το παραμύθι, θα ήθελα να σας πω ότι για να ζήσεις σαν την Carrie πρέπει να έχεις πολλά λεφτά και μάλλον από κληρονομιά, για να γίνεις σαν τον Brad πρέπει να είσαι ο ίδιος ο Brad και αν θέλεις να τρως Donuts σίγουρα θα είσαι τουλάχιστον υπέρβαρος, όπως και η πλειοψηφία των Αμερικάνων.

Επιστρέψαμε λοιπόν για να ζήσουμε το ελληνικό όνειρο, που ίσως είναι κι αυτό λίγο επηρεασμένο από το αμερικάνικο αλλά τουλάχιστον προσφέρει ποιότητα ζωής!

Η μεγάλη επιστροφή!

2013-01-23T09:55:00.000-08:00

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την τελευταία μου ανάρτηση και ενημέρωση. Απίστευτο πώς περνάει ο καιρός και πόσα πράγματα μπορούν να συμβούν κατά τη διάρκεια αυτού. Ο χρόνος βέβαια είναι σχετικός. όλα μοιάζουν σαν να έγιναν χθές και συνάμα έχουν γίνει τόσα πολλά που φαντάζει χρόνια πριν.

Από που να αρχίσει κανείς; Από την αρχή θα απαντούσε κάποιος. Από την αρχή; Αυτό που πρέπει να πω σίγουρα είναι ότι το ταξίδι τελείωσε, τα όνειρα ανακλήθηκαν και η μεγάλη επιστροφή πραγματοποιήθηκε!

Το σπίτι άδειασε... και μετά από δύο αποχαιρετιστήρια απαραίτητα Αμερικάνικα barbecue και τη φαντασμαγορική βραδία της 4ης Ιουλίου, το όνειρο της Αμερικής μας ξύπνησε απότομα και όλα ανατράπηκαν. Προσπαθήσαμε να αλλάξουμε το πεπρωμένο μας αλλά η ζωή πολλές φορές μας ξεπερνάει και αποφασίζει για εμάς. Τι κάνεις τότε; Δεν έχεις παρά να υποκύψεις και να ακολουθήσεις τον δρόμο που έχει ετοιμαστεί για σένα. Πώς το ξέρεις αυτό; Απλά το ξέρεις και απλά το βλέπεις μπροστά σου. Φαντάζει σαν τη μοναδική σου επιλογή και απλά το επιλέγεις αποδεικνύοντας και τονίζοντας ότι είσαι ελεύθερο ον που αποφασίζεις για σένα και τη ζωή σου. Πολύπλοκο; Δεν νομίζω. Δεν θέλω να γίνομαι μοιρολάτρισσα και ούτε να φαίνομαι ηττημένη (ο χειρότερος εφιάλτης μου είναι η αποτυχία και η ήττα), απλά εξαντλείς τα περιθώρια, είσαι ήσυχος με τον εαυτό σου και δεδομένου των συνθηκών που βιώνεις αποφασίζεις για το επόμενο σου βήμα. Σωστό ή λάθος δεν υπάρχει. Υπάρχει απλά το επόμενο βήμα και το κάνεις με όλες σου τις δυνάμεις για να το υποστηρίξεις.

Έτσι λοιπόν σχεδόν δύο χρόνια μετά, οι ίδιες βαλίτσες αλλά με άλλο περιεχόμενο και οι ίδιοι άνθρωποι αλλά με άλλες επιρροές και όνειρα επέστρεψαν στη μαμά πατρίδα αλλά κι αυτή όχι η ίδια! Μια πατρίδα πονεμένη και πολύ διαφορετική. Άρα η γνωριμία μας θα πρέπει να γίνει από την αρχή και να ξανασυστηθούμε.

Μια κατάσταση λίγο σουρεάλ βγαλμένη από σήριαλ και όμως πρέπει να γίνει βιώσιμη. Σκηνές από ελλήνική σειρά; Μας αντιγράφουν ή τους αντιγράφουμε; Μάλλον συμβαίνουν και τα δύο!

Στο 20' λεπτό του επεισοδίου μπορώ να πω ότι ταυτίζομαι με την Άννα που επιστρέφει στο πατρικό του άντρα της για να μείνουν στο παιδικό δωμάτιο του! Μα πόση ταύτιση;!

To be continued....για την Αμερική και πολλά άλλα

Η Ελληνική σημαία στο Madison Square garden της Νέας Υόρκης

2012-03-19T01:00:00.000-07:00

Photos: Antonios Zafeiropoulos

Από τη μία η Ελλάδα της κρίσης και της δοκιμασίας και από την άλλη οι Έλληνες ομογενείς που καταφέρνουν μέσα από τις δικές τους προσπάθειές να σηκώσουν με περηφάνια την Ελληνική σημαία και να διαδώσουν το Ελληνικό πνεύμα. Ένας από αυτούς είναι και ο 26χρονος Donovan George, γνωστός ως Don Da Bomb George, ο οποίος το περασμένο Σάββατο (17/3) αγωνίστηκε με την Ελλήνικη και Κυπριακή σημαία, υποστηρίζοντας την καταγωγή του.

Αθλητής πυγμαχίας στην κατηγορία μεσαίων βαρών, μπήκε αποφασισμένος στο ρινκ του θρυλικού Madison Square Garden για να διεκδικήσει την νίκη και έπειτα τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Ο αντίπαλος του Edwin Rodriguez από τον Άγιο Δομίνικο, που είναι το νούμερο 3 στην κατάταξη της Αμερικάνικης πυγμαχίας, αναδείχτηκε τελικά ο μεγάλος νικητής και κατάφερε για μια ακόμη φορά να παραμείνει αήττητος. Μετά από 10 γύρους ο Edwin Rodriguez αποδείχτηκε πιο ανθεκτικός του δικού μας Don Da Bomb George και ανακυρήχτηκε νικητής παμψηφεί από τους κριτές με σκορ 99-91, 97-93, 96-94. Η ήττα του Ελληνοαμερικάνου Don Da Bomb George κρίθηκε στα σημεία. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι η Ελλήνικη σημαία, σε μια από τις δυσκολότερες εποχές για την Ελλάδα, κυμάτισε στην καρδιά της Νέας Υόρκης και ακόμη ένας εκπρόσωπος της Ελλάδας απέδειξε ότι το Ελληνικό στοιχείο βρίσκεται σε όλα τα σημεία του κόσμου. Το σύνθημα του Don Da Bomb George, “Go Hellas”, ακούστηκε, εμψύχωσε και θα συνεχίσει να εμψυχώνει στους αγώνες που θα ακολουθήσουν.

Είμαστε όλοι Έλληνες...

2012-02-20T16:56:00.000-08:00

Το κάλεσμα ήταν παγκόσμιο και η συγκίνηση μας ως Έλληνες μεγάλη. Σάββατο 18 Φεβρουαρίου, ημέρα αλληλεγγύης, συγκεντρώσεις σε όλες τις Ευρωπαικές χώρες και σε μια πόλη πολύ πιο μακριά, στην Νέα Υόρκη, με ένα κοινό και ενιαίο σύνθημα, "Είμαστε όλοι Έλληνες".

Ιστορικές και κρίσιμες στιγμές για την Ελλάδα, μεγάλες και αβάσταχτες αλλαγές για τη ζωή του Ελληνικού λαού...Οι Γερμανοί ανένδοτοι, το ΔΝΤ σκληρότερο από ποτέ και όμως οι απλοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο δημιουργούν αλυσίδα συμπαράστασης για έναν λαό που κάποτε δοξάστηκε και τώρα απλά εξαθλιώνεται και θυσιάζεται στο βωμό ένος αποτυχημένου καπιταλιστικού συστήματος.

'Ωρα 2 το μεσημέρι, Έλληνες ομογενείς, φοιτητές και μετανάστες και κάποιοι Αμερικάνοι,υποστηρικτές και εμπνευστές του κινήματος Occuppy Wall Street, μαζεύτηκαν στο Zuccoti Park για να φωνάξουν και να διαμαρτυρηθούν για όλα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Δεν μπορεί παρά να συγκινηθείς και να πάρεις μέρος, ενεργά και δυναμικά, να γίνεις μέρος της αλλάγης και να πιστέψεις ξανά στα ανθρώπινα ιδεώδη που κάποιοι θέλουν απλά να τα εξαφανίσουν γιατί δεν τους εξυπηρετούν.

Η συμμετοχή δεν ήταν μεγάλη, αλλά ο παλμός, τα συνθήματα και η δυναμική του κόσμου δημιουργούσαν μια μαγική ατμόσφαιρα.

Οι περισσότεροι δήλωσαν ότι θα επιστρέψουν και ότι αυτό ήταν μόνο η αρχή!!

Κι άλλες σκέψεις...Υπερατλαντικές...

2012-02-01T12:14:00.000-08:00

Τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου, του πρώτου μήνα της νέας χρονιάς, στην οποία έχουμε εναποθέσει τις μεγαλύτερες ελπίδες μας περιμένοντας την αλλαγή και την πιο ευχάριστη ανατροπή ενός μίζερου και αδιέξοδου σκηνικού, κι όμως η διάθεση είναι πεσμένη, τα νεύρα τσιτωμένα και η υπομονή εξαντλημένη. Και σκέφτεσαι, δεν μπορεί ρε γαμώτο, είναι μόνο ο πρώτος μήνας, έχουμε άλλους 11 μπροστά μας και δεν γίνεται ή δεν θέλω να είναι αυτό το σκηνικό. Η καλή μέρα, λέει, από το πρωί φαίνεται...η κακή ελπίζω πως όχι.

Αυτή, λοιπόν, η εβδομάδα είχε έντονο το ελληνικό στοιχείο, εδώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και πολλά μίλια μακριά από την πατρίδα. Μια εκδήλωση του Πανθρακικού συλλόγου κάπου στην Astoria με απίστευτη συμμετοχή Ελλήνων που έχουν φτιάξει τη ζωή τους εδώ, χρόνια πριν, σε μια ξένη γι' αυτούς χώρα, αλλά σε μια χώρα που τους έδωσε ότι δεν μπόρεσε να τους δώσει η Ελλάδα. Με μεγάλη χαρά και περισσότερη συγκίνηση, συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τα έθιμα της καταγωγής τους και να τα διαδώσουν στα παιδιά τους. Το έθιμο της γυναικοκρατίας ζωντάνεψε, οι άντρες στην κουζίνα μαγείρευαν, οι γυναίκες στην κεντρική αίθουσα απολάμβαναν τα φαγητά, τα ποτά και την ελευθερία του γλεντιού και του χορού. Όλοι ευχαριστημένοι και μαγεμένοι από την ζεστή ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί, κάνοντας τους να νοιώθουν λίγο πιο κοντά στην πατρίδα.

Κοιτάζοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους, αναρωτιόμουν αν κάποιος από αυτούς θα γυρνούσε πίσω, αν θα ήταν διατεθειμένος να αφήσει ότι έχτισε για να βρεθεί κοντά στις ρίζες του ή αν έστω, γνωρίζοντας πλέον το αποτέλεσμα της επιλογής τους για μετανάστευση, θα έκαναν ξανά την ίδια επιλογή. Φυσικά κάποιοι, κάπου, κάποτε έφυγαν για άλλους λόγους από την πατρίδα και όχι αναγκαστικά κατα επιλογή. Τελικά, όμως, τι είναι πατρίδα; Είναι ο τόπος, οι εικόνες ή απλά οι άνθρωποί σου; Μπορεί να είναι απλά μια ιδέα; Κι αν είναι μόνο μια ιδέα τότε αυτή δεν μπορεί απλά να διατηρηθεί μέσα σου και να σε ακολουθεί παντού σαν φυλακτό και σημείο αναφοράς σου;

Τρεις μέρες μετά, κάπου στο East Village, ένας ακόμη Έλληνας της νεότερης και πολύπαθης γενιάς άφησε πίσω του μια χώρα που δεν του προσέφερε τίποτα πλέον για να έρθει εδώ όπου όλα τα όνειρα επιτρέπονται, κοστίζουν αλλά τουλάχιστον επιτρέπονται. Οι εικόνες που μου μετέφερε από την Ελλάδα ήταν γκρίζες και σκοτεινές, σαν ταινία του Αγγελόπουλου, ο οποίος αγαπούσε το γκρίζο και το χαρακτήριζε το χρώμα της πραγματικότητας. Μια απίστευτη, λέει, μιζέρια επικρατεί και ένας τεράστιος προβληματισμός. Οι συζητήσεις περί χρεωκοπίας και αβέβαιου μέλλοντος μονοπωλούν το ενδιαφέρον και η έλλειψη ελπίδας κάνει τη μιζέρια του κόσμου ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί όμως όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι ικανά να αφυπνήσουν τον κόσμο; Γιατί οι νέοι, που στην ουσία είναι αυτοί που πλήττονται περισσότερο, δεν ζητάνε πίσω όλα αυτά που τους κλέψανε και γιατί δεν παλεύουν για την αλλαγή του δικού τους αύριο; Το μωρό κλαίει όταν πεινάει και διεκδικεί την επιβίωση του. Τα υποσιτισμένα παιδιά που λιποθυμούν στα σχολεία, οι νεοάστεγοι (κάποτε υπήρχαν οι νεόπλουτοι) που κατακλύζουν τα συσσίτια και οι σχεδόν ένα εκατομμύριο άνεργοι δεν μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια χώρα που κάποτε είχε πολιτισμό και ιστορία. Ίσως στο όνομα αυτής της ιστορίας και της πολύχρονης αφήγησης ο λαός αποκοιμήθηκε και ξέχασε πως η ιστορία πρέπει να συνεχίσει να γράφεται αλλά όχι μόνη της και εν ρήμην των πρωταγωνιστών της. Μήπως η ιδέα της μετανάστευσης είναι αυτό που εφησυχάζει τους νέους; Μήπως η ύπαρξης της εναλλακτικής είναι αυτό που καταστρέφει την ιδέα της αγωνιστικότητας και του συνόλου;

Κανείς δεν γνωρίζει όλες αυτές τις απαντήσεις και τα ερωτήματα θα παραμείνουν αναπάντητα, γιατί ο καθένας έχει τη δική του οπτική στα πράγματα και βιώνει την δική του πραγματικότητα. Άλλοι περισσότερο συναισθηματικοί και ονειροπόλοι, άλλοι περισσότερο λογικοί, άλλοι περισσότερο επαναστατικοί και άλλοι περισσότερο εφησυχασμένοι, περπατούν παράλληλα αλλά και μαζί και αποτελούν ένα ενιαίο κράμα. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος έχει ένα μοναδικό ρόλο και μια σημαντική αποστολή. Αλλά πάνω απ'όλα ο καθένας είναι υπεύθυνος για τη δική του ζωή και τα δικά του ιδεώδη και όπώς χαρακτηριστικά είπε ο Θανάσης Βέγγος στην ταινία του Αγγελόπουλου, "Το βλέμμα του Οδυσσέα"...

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα! Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει θόρυβο...

Καλό Μήνα σε όλους μας :)

Σκέψεις υπό την επήρεια πολίκων θερμοκρασιών

2012-01-18T11:17:00.000-08:00

Καθώς οι μέρες περνάνε και το 2012 έχει μπει πια για τα καλά, τα πράγματα μου φαίνεται ότι όλο και χειροτερεύουν για την παγκόσμια ανθρωπότητα. Γεγονότα τρομακτικά στην κυριολεξία αλλά και μεταφορικά. Κάποια αληθινά και κάποια ίσως κατασκευάσματα κάποιων συμφερόντων που ποτέ δεν κατάλαβα...Αλήθεια αυτά τα "συμφέροντα" ποια συμφέροντα υπηρετούν τελικά; Ποιός είναι πίσω από αυτούς; Και τι ακριβώς θέλει από εμάς, τους απλούς ονειροπόλους ανθρώπους; Τον φαντάζομαι, πίσω από ένα γραφείο, χωρίς πρόσωπο, με μια παγωμένη και ανατριχιαστική φωνή να διατάζει και όλοι να τρέμουν! Εικόνα ίσως εμπνευσμένη από τον αστυνόμο Σαίνυ, όπου ένα χέρι και μια φωνή έκανε τον αγαπημένο μας "εμπρός καλά μου χέρια" να τρέχει για να εκτελέσει την αποστολή. Παντού οθόνες, με εικόνες από όλο τον κόσμο και ένας παγκόσμιος χάρτης με ταμπελίτσες πάνω στα διάφορα κράτη, τύπου "In progress", "Destroyed", "To be continued".

Έτσι λοιπόν μετά την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας και την επικείμενη διάλυση της Ευρωπαικής Ένωσης κάποιοι ετοιμάζουν την καταστροφή του Internet, που τα τελευταία χρόνια έχει γίνει το πιο δυναμικό μέσο έκφρασης και ανεξάρτητης πηγής ενημέρωσης και επικοινωνίας. Νομίζω, ότι αυτό, κάποιους, τους ενόχλησε πολύ, και αφού έχουν καταφέρει να ελέγχουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που μόνο αντικειμενικά δεν είναι πλέον, αποφάσισαν και βρήκαν τρόπο να περιορίσουν και το τελευταίο όπλο της ανθρωπότητας! Οι περίφημοι νόμοι SOPA και PIPA, που σε ελεύθεροι μετάφραση στα Ελληνικά σημαίνουν αυτό ακριβώς, ΣΩΠΑ και ΠΙΠΑ...

http://en.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:SOPA_initiative/Learn_more

Και μετά από αυτό το χτύπημα έρχεται και το μεταφυσικό γεγονός που αναστατώνει τον κόσμο ανά την υφήλιο. Παράξενοι θόρυβοι, λέει ακούγονται από τον ουρανό σε διάφορα σημεία του κόσμου. Καταστροφολογίες και προφητείες έχουν την τιμητική τους και πάλι, για να εξυπηρετήσουν τί; Τον λόγο του Θεού ή απλά για ακόμη μια φορά αυτό το παγωμένο χέρι με την ανατριχιαστική φωνή; Ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης είναι πάντα ο καλύτερος σύμμαχος των υπόγειων και σκοτεινών σχεδίων.

Η αλήθεια είναι ότι στο άκουσμα και μόνο των ήχων αυτών, που καταγράφηκαν στην Costa Rica, με έπιασε μια ταχυπαλμία και μια ζαλάδα, αλλά ευτυχώς προσωρινή!!

http://www.youtube.com/watch?v=YqsGBEk_Uy8

Το σοκ της καταστροφής του κόσμου το ξεπέρασα σχετικά γρήγορα και μετά καθόμουν και σκεφτόμουν ότι όλες αυτές οι προφητείες ίσως εννοούν την καταστροφή του πολιτισμού και του κόσμου έτσι όπως τον έχουμε φτιάξει. Αν σκεφτεί κανείς πως ήταν τα πράγματα πριν έστω και από 2 χρόνια, ποιές ήταν οι αναζητήσεις μας και οι ανησυχίες μας θα καταλάβουμε ότι όντως ο κόσμος καταστρέφεται, το σύστημα που είχαμε μάθει να υπηρετούμε καταρρέει και εμείς απλά πρέπει να επαναπροσδιοριστούμε. Αυτό δεν το βρίσκω κακό, ίσως είναι καλό και πρέπει να είναι καλό, αφού ότι καταρρέει σημαίνει ότι δεν έιχε καλές βάσεις και γερά θεμέλια. Ας κτίσουμε ξανά κάτι όλοι μαζί, αλλά όχι στα ίδια σάπια θεμέλια.

Πολλές σκέψεις, ξέρω αλλά ο χειμώνας έχει έρθει για τα καλά στην Νέα Υόρκη, με θερμοκρασίες πολύ πιο κάτω από το μηδέν, κάνοντας και μόνο τη σκέψη για μια έξοδο από το σπίτι να θυμίζει την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου.

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα κάποιες καλές ταινίες, που εξιστορούν ιστορίες αγνής και απόλυτης αγάπης και αγκαλιά με μια κουβέρτα (αφού τον καλό σου τον έχει πάρει ήδη ο ύπνος, πριν ακόμα καλά καλά τελειώσει το τραγούδι των τίτλων) και πολλά, μα πάρα πολλά χαρτομάντηλα, απολαμβάνεις τις παγωμένες νύχτες και ξεχνάς όλα τα ανούσια επίγεια...


Την συνιστώ ανεπιφύλακτα αλλά να είστε προετοιμασμένοι για πολύ κλάμα

Μια βραδιά στην όπερα!!!

2012-01-14T21:19:00.000-08:00

Ύστερα από δύο δύσκολες εβδομάδες, μια πανσέληνο στο ζώδιο του Καρκίνου, σαρανταοκτάωρους καυγάδες και νεύρα τσιτωμένα ήρθε η χαλάρωση. Η διάθεση βέβαια συνεχίζει να ανεβοκατεβαίνει πιο γρήγορα και από ασανσέρ σε πολυάσχολο πολυκατάστημα. Άλλοτε το ποτήρι μοιάζει μισοάδειο και άλλοτε μισογεμάτο.

Σε μια από αυτές τις δύσκολες μέρες, ήρθε το αναπάντεχο μήνυμα από έναν φίλο, που σαν απο μηχανής θεός, λειτούργησε σαν βάλσαμο της ψυχής. Δύο δωρεάν εισητήρια για την Metropolitan Opera of New York. Πολιτισμός και κουλτούρα σε μια από τις καλύτερες όπερες του κόσμου.

Παρασκευή και 13 και παρά τις δυσυδαιμονίες που επικρατούν για τη μέρα, εγώ είχα ραντεβού με μια μοναδική εμπειρία...

Μεγαλοπρεπή κτίρια, σκάλες ντυμένες με κόκκινα χαλιά, υπάλληλοι με τις παραδοσιακές κάπες των γκρουπιέρηδων, όπως ακριβώς τα έχουμε δει στις ταινίες. Τα Bars πουλούσαν σαμπάνιες και κρύα σάντουιτς με σολωμό, οι γυναίκες φορούσαν τουαλέτες με ουρά γοργόνας και οι άντρες σμόκιν! Η όλη ατμόσφαιρα με μετέφερε σε άλλη δεκαετία ή ακόμα σε σκήνη από ταινία εποχής.
Εμείς είχαμε τα δωρεάν εισητήρια, αλλά φυσικά αυτό δεν το ήξερε κανείς. Ήμασταν ίσοι με όλους αυτούς τους καλοντυμένους και αμέσως καταφέραμε να μπούμε στο ρόλο. Πλούσιοι, κουλτουριάρηδες, θαμμώνες της όπερας και λάτρεις της τέχνης.
Φυσικά και πήγαμε στο bar, αγοράσαμε την πιιο φτηνή σαμπάνια και περιφερόμασταν στο φουαγιέ ανιχνεύοντας και εξερευνόντας το χώρο.

   Ακριβώς στις 7:30 το βράδυ, τα τρία κουδούνια ήχησαν. Μπήκαμε μέσα στην αίθουσα και η εικόνα ήταν όντως μαγευτική. Φαινόμασταν όλοι τόσο μικροί μέσα σε αυτό το θέατρο....
   Η Ορχήστρα ξεκίνησε να παίζει υπό τις οδηγίες του Γάλλου μαέστρου και η παράσταση ξεκίνησε. Το γνωστό έργο "Faust" άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά στα έκπληκτα και γουρλωμένα μάτια μου. Μια κλασσική, αλλά και πάντα επίκαιρη ιστορία. Μια ιστορία λίγο πιο κοντά στους θρησκευόμενους και ένα δίδαγμα σε όσους μπορούν και ίσως θέλουν να πουλήσουν την ψυχή τους στο Διάβολο. Το δίδαγμα μιας ιστορίας, βέβαια, έιναι πάντα υποκειμένικο.
   Η παράσταση τελείωσε μετά από περιπού τέσσερις ώρες, το χειροκρότημα ήταν παρατεταμένο και όλοι γύρισαν στα σπίτια τους ικανοποιημένοι και γεμάτοι.

Πρωτοχρονιά στην Νέα Υόρκη!

2012-01-02T22:10:00.000-08:00

Εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, Αμερικάνοι και τουρίστες από όλο τον κόσμο, συγκεντρώθηκαν στην πιο διάσημη πλατεία, Times Square, για να υποδεχτούν το νέο έτος. Ο καιρός, παρά τις προβλέψεις, ήταν ο καλύτερος σύμμαχος του πλήθους. Οι 10 βαθμοί κελσίου και οι ζεστές καρδιές όλων των παρευρισκομένων έκαναν την ατμόσφαιρα μαγική. Η Lady Gaga ήταν το μεγάλο όνομα της βραδιάς και μαζί με τον δήμαρχο της πόλης, Michael Bloomberg, ήταν αυτή που έδωσε το σύνθημα για την αντίστροφη μέτρηση. Το κεντρικό ρολόι της πλατείας έδειξε ακριβώς 12 και η γνωστή μπάλα, ή αλλιώς apple που πέφτει κάθε χρόνο την ίδια μέρα και ώρα από το 1907, έπεσε για ακόμη μια φορά εμπλουτίζοντας την εικόνα με εκατομμύρια κομφετί και γεμίζοντας τις ψυχές των ανθρώπων με ελπίδες για έναν καλύτερο μέλλον.

Το πάρτυ στους δρόμους της πόλης συνεχίστηκε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες παρέα με τη Lady Gaga, τον Justin Bieber, τον Carlos Santana και πολλούς άλλους.

Κάπου όμως πιο κάτω, κοντά στο World Trade Center, στο Zuccoti park, ,μετά την είσοδο της νέας χρονιάς, οι διαδηλωτές του κινήματος Occupy Wall Street θέλησαν να επιστρέψουν μετά τον εκδιωγμό τους τον Νοέμβριο. Τα μέτρα ήταν δρακόντια και οι αστυνομικοί έκαναν ότι μπόρεσαν για να τους αποτρέψουν. Ακολούθησαν συλλήψεις και κάποιοι τραυματισμοί.


πηγή abc.com

Το πιο ανατρεπτικό ίσως γεγονός της βραδιάς, εδώ στην πόλη της Νέας Υόρκης, ήταν μια ραδιοφωνική εκπομπή στον γνωστό σταθμό της ελληνικής ομογένειας HellasFm. Στα κεντρικά γραφεία του σταθμού κάπου στην Astoria, ένας δημοσιογράφος, ο Δημήτρης Φιλιππίδης, ένας ηθοποιός, ο Αντώνιος Ζαφειρόπουλος, ένα 13 μηνών παιδάκι και εγώ, μπήκαν στο studio πήραν τις θέσεις τους μπροστά στα μικρόφωνα, και αποφάσισαν να γιορτάσουν τον ερχομό της νέας χρονιάς μαζί με όλους τους ακροατές του σταθμού. Το κέφι και η διάθεση ήταν άφθονα. Τα φαγητά και τα ποτά απλώθηκαν δίπλα από τις κονσόλες και το πρωτοχρονιάτικο γλέντι έγινε ραδιοφωνικό.

Η εκπομπή κράτησε πάνω από τρεις ώρες, αφού η συμμετοχή του κόσμου ήταν μεγάλη. Ήμασταν όλοι μαζί και το γιορτινό party ξέφυγε από τα στενά όρια του studio. Ενωθήκαμε με όλους αυτούς τους ανθρώπους, που είχαν μαζευτεί οικογενειακά στα σπίτια τους και επέλεξαν να υποδεχτούν το 2012 μαζί μας, μέσα από τους ραδιοφωνικούς τους δέκτες. Η εμπειρία ήταν μοδανική και η μαγεία του ραδιοφώνου μας κέρδισε.

Κατά τις 3 τα ξημερώματα και μόλις τρεις ώρες μετά τον ερχομό του νέου, γεμάτο ελπίδες έτους, στο δρόμο προς την επιστροφή η εικόνα της πόλης ήταν πολύ διαφορετική. Όλα έδειχναν ότι το μεγάλο event που είχε οργανωθεί στους δρόμους της πόλης είχε μεγάλη επιτυχία. Αλλά τα κατάλοιπα της βραδιάς αυτής έκαναν την πόλη να μοιάζει με βομβαρδισμένη. Ατέλειωτα σκουπίδια στους δρόμους, άνθρωποι μεθυσμένοι, και άλλοι απεγνωσμένοι από την προσπάθεια τους να βρουν ένα ταξί. Η επιστροφή στο σπίτι για όλους αυτούς έμοιαζε με περιπέτεια. Οι πιο τυχεροί της βραδιάς, ίσως, οι καντινιέρηδες που έκαναν χρυσές δούλειες.

Η πόλη επανήλθε στους φυσιολογικούς της ρυθμούς στις 6 τα ξημερώματα, αφού 149 καθαριστές έκαναν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να μαζέψουν 40 τόνους κομφετί και χιλιάδες άλλα σκουπίδια.

Το 2012 είναι επίσημα εδώ και ελπίζω να είναι ανατρεπτικό και γεμάτο ευχάριστες συγκινήσεις για όλους.

Καλή χρονιά λοιπόν...enjoy!!

2012 ευχές...

2011-12-30T17:09:00.000-08:00

...και περισσότερες ευχές παραμονή βράδυ 10 μ.μ με 1 π.μ. ώρα Αμερικής από το ραδιόφωνο της ελληνικής ομογένειας, www.hellasfm.us

Happy New Year!!!!!

Mπέρλτολτ Mπρεχτ: Mr Puntila and his man Matti

2011-12-30T16:33:00.000-08:00

Η σκηνοθέτης δίνει τις τελευταίες οδηγίες και η παράσταση ξεκίνησε. Απολαύστε την μέσα από τις φωτογραφίες που επιτέλους τυπώθηκαν.

Αντώνιος Ζαφειρόπουλος στο ρόλο του σερβιτόρου, του κτηνίατρου και του δούλου Surkalla. Η μουσική της παράστασης πνευματικό έργο του ίδιου.

Well done!!!

Μάθημα αυστηρά για ενηλίκους!

2011-12-27T22:33:00.000-08:00

Οι Χριστουγεννιάτικες αγορές συνεχίζονται, οι εκπτώσεις άρχισαν κι εμείς περιχαρείς γονείς, εθισμένοι στον καταναλωτισμό, πήραμε τον 13 μηνών γιο μας και κατεβήκαμε στο κέντρο της πόλης. Μπήκαμε σε πολυκαταστήματα παιχνιδιών, κάναμε έρευνα αγοράς και ανακαλύψαμε όλες τις νέες τάσεις για τα παιδιά. Τρέξαμε στους διαδρόμους των μαγαζιών και μαζέψαμε όλα τα παιχνίδια που πιστεύαμε ότι θα εντυπωσιάσουν τον μικρούλη μας. Διαπραγματευτήκαμε, διαφωνήσαμε και τελικά καταλήξαμε σε δύο ιδανικά παιχνίδια.

Χαρούμενοι γυρίσαμε στο σπίτι για να κάνουμε τα αποκαλυπτήρια μπροστά στα μάτια του μικρού μας. Περιμέναμε την έκπληξή του και αναζητούσαμε να δούμε την ευχαρίστηση του, όπως εμείς την φανταζόμασταν. Ο μικρός μας γιός τα είδε, χαμογέλασε, έπαιξε για λίγο και μετά από λίγη ώρα όλα τα καινούργια αποκτήματα του ήταν ήδη στα αζήτητα. Όταν ξαφνικά άκουσα το γιο μου να γελάει δυνατά, έτρεξα να δω τί ήταν αυτό που τον ευχαρίστησε τόσο πολύ. Το καινούργιο του αυτοκινητάκι ή ο περιστρεφόμενος μύλος που αλλάζει χρώματα και κάνει 8 διαφορετικούς ήχους; Τίποτα από τα δύο. Η έκπληξη μου ήταν μεγάλη. Ο μικρός μου είχε αυτή την χαρά και την έκφραση που περίμενα να δώ όταν του δώσαμε τα παιχνίδια του, αλλά για άλλο λόγο. Είχε καταφέρει να αρπάξει από το ντουλάπι το πολύχρωμο τάπερ που είχε βάλει καιρό στο μάτι και αυτό τον έκανε περισσότερο ευτυχισμένο από κάθε τι άλλο. Το κρατούσε σφυχτά στο μικρό του χεράκι και γυρνούσε σε όλο το σπίτι κάνοντας τον δικό του γύρο του θριάμβου.

Και τότε κατάλαβα ότι το παιδί δεν γεννιέται με έμφυτη την έννοια του καταναλωτισμού. Αυτή η έννοια είναι επίκτητη και επιβάλλεται σε όλους μας από τον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό. Ένα παιδάκι θέλει απλά να ανακαλύψει τον κόσμο. Να δει, να αφουγκραστεί, να μυρίσει και να καταλάβει τί είναι όλο αυτό γύρω του. Για αυτόν όλος ο κόσμος είναι καινούργιος και τίποτα δεν μπορεί να τον εντυπωσιάσει περισσότερο από τα απλά, για εμάς, καθημερινά πράγματα.

Κάθησα λοιπόν διπλά στον μικρούλη μου, πήρα κι εγώ ένα μικρό τάπερ και παίξαμε για ώρες...

December in New York

2011-12-24T14:57:00.000-08:00

Προπαραμονή χριστουγέννων και η αποστολή ήταν να πάω τον μικρούλη μου στο μεγαλύτερο κατάστημα παιχνιδιών της Νέας Υόρκης, Στο FAO Schwarz!! Η ιδέα με ενθουσίασε...Αναρωτιόμουν πώς θα αντιδρούσε ο μικρούλης μπροστά σε τοοοόσα πολλά παιχνίδια...

Το τρένο μας άφησε στους 33 δρόμους, πήραμε την πέμπτη λεωφόρο και θα ανηφορίζαμε για περίπου 20 τετράγωνα. Δεν είναι πάρα πολλά, αλλά όταν στους δρόμους και στα πεζοδρόμια έχουν ξεχυθεί εκατομμύρια ανθρώπων τα τετράγωνα διπλασιάζονται και η απόσταση μακραίνει επικίνδυνα!

Η διαδρομή παρόλα αυτά ήταν απολαυστική...πρωτότυπες βιτρίνες, που μάγευαν μικρούς και μεγάλους, ρούχα μεγάλων σχεδιαστών στόλιζαν τα παράθυρα των πολυκαταστημάτων και αγγελάκια χορέυαν κάτω από το τεράστιο χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Rockefeller Center. Τα Χριστούγεννα είναι όντως για τα παιδιά. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι είναι μόνο για αυτά αλλά και για όλους τους μεγάλους που μπορούν να ξεχάσουν για λίγο την σκληρή πραγματικότητα και να γίνουν κι αυτοί παιδιά... Αθώα, χαρούμενα και γελαστά πλάσματα γεμάτα ελπίδα και αγάπη!

Ύστερα από περπάτημα περίπου μιας ώρας κάτω από τις αχτίδες του φιλικού χειμωνιάτικου ήλιου, φτάσαμε στον πολυπόθυτο στόχο μας...όπου κι εδώ οι ουρές ήταν μεγάλες...Κόσμος πολύς, παιδιά μικρά και μεγάλα, οικογένεις και ζευγάρια, είχαν ξεχυθεί στο τριώροφο μαγαζί. Αμέτρητα ζαχαρωτά και σοκολάτες, πολύχρωμα αρκουδάκια και ποικίλα παιχνίδια... Η χαρά και οι φωνές των παιδιών ακούγονταν παντού. Μοναδική εμπειρία για όλους! Ειδικά για τον δικό μου, μονάκριβο γιο, ο οποίος εκεί μέσα ένοιωσε ελεύθερος, σα να ανακάλυψε το φυσικό του περιβάλλον.

Sky is the limit...

2011-12-21T23:09:00.000-08:00

Σκεφτείτε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει κανένας ηθικός φραγμός, κανένα μέτρο και κανένα όριο. Ένα μέρος όπου μπορείς να κάνεις ότι θέλεις χωρίς να φοβάσαι την κριτική που θα ακολουθήσει, όπου η μεγαλύτερη φαντασίωση μπορεί απλά να γίνει πραγματικότητα, όπου η σεξουαλική απελευθέρωση είναι ουσιαστική και ο τυχοδιωκτισμός δόγμα. Θα πίστευε κανείς ότι αυτό το μέρος δεν μπορεί να υπάρχει πέρα από τις ταινίες. Κι όμως υπάρχει, και αυτό είναι η Νέα Υόρκη.

Όταν ερχόμουν εδώ πίστευα ότι η Νέα Υόρκη δεν θα ήταν τίποτα άλλο παρά μια μεγαλύτερη εικόνα του Λονδίνου. Αλλά διαψεύστηκα από την πρώτη κιόλας στιγμή. Αυτή η πόλη είναι μοναδική.

Ανάμεσα στις πολυάριθμες λεωφόρους της και στους αμέτρητους δρόμους κρύβει καλά τα μυστικά της. Εκατομμύρια άνθρωποι από όλα τα μέρη του κόσμου συγκεντρώνονται εδώ για να ζήσουν το δικό τους όνειρο και παρασύρονται από την εκκεντρικότητα της πόλης. Μπορείς να σκεφτείς ότι θέλεις, κάτι ακραίο, κάτι ανομολόγητο...Και μετά απλά να το δεις μπροστά σου ή απλά να το κάνεις!!

Ένα από τα πιο γνωστά και πρωτότυπα clubs της Νέας Υόρκης είναι το The Box, που έτυχε να πάω την προηγούμενη βδομάδα. Ένα παλιό θέατρο, πλήρως ανακαινισμένο, διατηρώντας όμως όλα τα στοιχεία που παραμέμπουν στην εποχή του τότε, χορεύτριες κάνουν κούνια πάνω από τα κεφάλια του κόσμου και η μουσική σύγχρονη παρακινεί τους θαμώνες να λικνιστούν στους ρυθμούς της. Μετά τα μεσάνυχτα ένα διαφορετικό και πρωτότυπο show ξεκινάει. Ένα show μοναδικό και ταυτόχρονα σοκαριστικό. Ο σκοπός των εμπνευστών αυτού του θεάματος σίγουρα η πρόκληση και ίσως η δοκιμή των ορίων της συντηρητικότητας.
Η βασική ιδέα είναι βασισμένη στο παλιό burlesque αλλά προσαρμοσμένο στο σήμερα. Έτσι, ενώ κάποτε το γυναικείο γυμνό σόκαρε, σήμερα στην σύγχρονη εποχή μας αυτό που θα σόκαρε θα ήταν κάτι περισσότερο. Αντρικό γυμνό; Ούτε κι αυτό μόνο... Οι ιδιοκτήτες αυτού του μοναδικού club το ανακάλυψαν, το δουλέψαν και το παρουσιάζουν!

Στο Μαγαζί της Patricia Field

2011-12-21T21:06:00.000-08:00

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου στις 7 το βράδυ το ραντεβού είχε δοθεί στο μαγαζί της γνωστής σε όλους από το Sex and the City, Patricia Field. Ήταν η Κυριακή όπου η ίδια είχε καλέσει τους καλούς πελάτες και φίλους για το καθιερωμένο trunk show για το κλείσιμο της χρονιάς. Ομολογουμένως, εγώ, το χωριατάκι από την φτωχική Θεσσαλονίκη, δεν ήξερα τι σημαίνει trunk show, και με μεγάλη περιέργεια πήγα να δω το Show! Περίμενα την πασαρέλα και την εντυπωσιακή επίδειξη, η οποία δεν ήρθε ποτέ...Το Trunk Show λοιπόν είναι απλά ένα κάλεσμα για την πιθανότητα της αύξησης των πωλήσεων.

Το μαγαζί της Patricia Field, που βρίσκεται στο East Village του Manhattan, από μόνο του είναι μια εμπειρία. Ρούχα πρωτότυπα και εκκεντρικά, αξεσουάρ μοναδικά και όλα τα απαραίτητα outfits για τις drag queens.

Κόσμος ποικίλος, μουσική δυνατή, ποτά άφθονα και διάφοροι νέοι σχεδιαστές που προωθούσαν τα ρούχα τους. Πλαστικές φούστες, δαντελωτά ολόσωμα κορμάκια και εσώρουχα εμπνευσμένα από την Βικτωριανή εποχή, ήταν αυτά που ξεχώρησαν.

Keep Walking... and get inspired!

2011-12-14T20:55:00.000-08:00

Όταν έχεις άπλετο ελεύθερο χρόνο,έχεις πολλά λεφτά και δεν έχεις παιδί μπορείς απλά να ευχαριστιέσαι τη ζωή, να πηγαίνεις για ακατάπαυστο shopping, να ικανοποιείς όλη την καταναλωτική σου μανία, να βγαίνεις έξω, να επισκέπτεσαι όλα τα κέντρα ομορφιάς, να κάνεις νύχια, μαλλιά, γυμναστική και ότι άλλο τραβάει η ψυχούλα σου...

Όταν όμως έχεις άπλετο ελεύθερο χρόνο, δεν έχεις δουλειά, και κατά συνέπεια δεν έχεις λεφτά και έχεις και παιδί χωρίς καμία βοήθεια τότε ανακαλύπτεις εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης... Αρχίζεις το περπάτημα και όπου σε βγάλει!

Έτσι λοιπόν κι εγώ σε αυτές τις εποχές, τις δύσκολα οικονομικές και επαγγελματικές, παίρνω τον μονάκριβο μου γιο, βάζω τις πιο άνετες και ζεστές μπότες μου και αρχίζω την περιήγηση μου στην πόλη που εμπνέει και συγκεντρώνει ανθρώπους από όλο τον κόσμο.

Τα μίλια αθροίζονται και καταγράφονται στις σόλες των παπουτσιών, τα blocks φεύγουν το ένα πίσω από το άλλο και οι λεωφόροι που διασχίζουν το Manhattan σε οδηγούν σε ποικιλόμορφα μέρη. Άλλα πιο τουριστικά και παρατημένα, πλημμυρισμένα από χιλιάδες κόσμο που τρέχουν αλαφιασμένοι να προλάβουν τον χρόνο και άλλα πιο ήσυχα και γραφικά που δεν θυμίζουν σε τίποτα την πόλη στην οποία ανήκουν. Εικόνες εναλάσσονται, συναισθήματα αντικρούονται...

Ύστερα από πολλά φανάρια,πολλές λεωφόρους και αμέτρητες διασταυρώσεις, έφτασα σε μια από τις καλύτερες περιοχές την Νέας Υόρκης. Εκεί στα σύνορα της Nolita, Little Italy, Soho. Μικρά μαγαζάκια με απίστευτη αισθητική και καλαισθησία προσφέρουν καφέ και φαγητό, και λίγο παραπέρα οι περίφημες Ιταλικές μπουτίκ με πανάκριβα Ιταλικά ρούχα και μοναδικά κομμάτια. Τίποτα δεν θυμίζει την Νέα Υόρκη. Αν δεν ακουγόταν οι φωνές των περαστικών θα πίστευε κανέις ότι βρίσκεται σε κάποια γραφική περιοχή της Ευρώπης.

Και ξαφνικά ανακαλύπτεις μικρές ταμπελίτσες που σε κάνουν απλά να γελάς...

Κάποιες να κουνάς το κεφάλι και να μονολογείς πώς απλά μια χιουμοριστική αγγελία αποκαλύπτει μια μεγάλη αλήθεια...

και κάποιες απλά να αναρωτιέσαι...

Στο δρόμο της επιστροφής, γεμάτη από εικόνες και συναισθήματα, αναρωτιόμουν αν τελικά ο βολεμένος άνθρωπος, ο ενταγμένος στο κοινωνικό status που μας επιβαλόταν τόσα χρόνια μπορεί να έχει ανοιχτά τα μάτια και τις κεραίες του στις ομορφιές της απλότητας. Ίσως για αυτό και οι μεγάλοι, αληθινοί καλλιτέχνες προέρχονται από κατώτερες λαϊκές τάξεις. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν πραγματικές αξίες, ζούνε στους δρόμους και αφουγκράζονται την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα απαλλαγμένη από ψεύτικα πρότυπα και καθοδηγούμενα όνειρα. Η ομορφιά της ζωής είναι εκεί έξω και ίσως η παγκόσμια αυτή κρίση μας κάνει όλους καλύτερους ανθρώπους.

Η αυλαία άνοιξε!

2011-12-06T17:25:00.001-08:00

Το τρίτο κουδούνι ήχησε, ο κόσμος κάθησε στις θέσεις του,τα φώτα έσβησαν και η αυλαία άνοιξε.

Εγώ περήφανη και, ταυτοχρόνως, γεμάτη αγωνία καθισμένη στην πρώτη θέση του θεάτρου άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου και περίμενα με ανυπομονησία την εμφάνιση του καλού μου επί σκηνής. Η αγωνία δεν κράτησε για πολύ. Ο καλός μου ανέβηκε στη σκηνή από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης και πλέον σιγουρεύτηκα ότι είναι ένας γνήσιος καλλιτέχνης, γεννημένος να κάνει αυτό που ακριβώς ονειρέυτηκε να κάνει!

Και αφού χαλάρωσα, αποφάσισα να απολαύσω την παράσταση. Μια διαχρονική και επίκαιρη παράσταση με καλές ερμηνείες από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς και κάποιες πιο μέτριες από τους νεότερους, οι οποίοι δεν μπορούσαν να κρύψουν το μεγάλο τους άγχος. Αλλά στην νεότητα όλα συγχωρούνται!

Η πρεμιέρα τελείωσε, το άγχος έφυγε και το πρώτο μικρό βήμα έγινε.

Η παράσταση θα συνεχιστεί εώς τις 21 Δεκεμβρίου και εγώ κάθε βράθυ θα περιμένω καρτερικά τον πρωταγωνιστή της δικής μου καρδιάς.

Sex And The City... πραγματικότητα ή ψευδαίσθηση;

2011-12-02T20:58:00.001-08:00

Κι αφού η εορταστική περίοδος έχει ξεκινήσει, ξεκίνησαν και τα λεγόμενα Holiday Parties που διαρκούν καθόλη τη διάρκεια του Δεκεμβρίου. Σε ένα τέτοιο πάρτυ ήμουν καλεσμένη κι εγώ. Ήμουν πολυ ενθουσιασμένη...το πρώτο ενήλικο νεοϋρκέζικο πάρτυ! Τα έβλεπα χρόνια στα διάφορα επεισόδια του Sex and the City και τώρα ήρθε η ώρα να γίνω πρωταγωνίστρια σε ένα από αυτά...Όχι όμως σαν Carrie αλλά προφανώς σαν Miranda, αφού ελείψει γιαγιάδων και νταντάδων έπρεπε να δεχτώ ως συνοδό μου τον ενός έτους γιο μου. Ήμουν όμως αποφασισμένη να το κάνω... και ναί, το έκανα.

Κάπου στο Upper East Side του Manhattan και φτάσαμε. Ευγενικοί πορτιέρηδες μας ενημέρωναν για τον όροφο που έπρεπε να πάμε. Στην είσοδο, η υπεύθυνη της καρνταρόμπας πήρε τα παλτό μας και οι ιδιοκτήτες του σπιτιού έσπευσαν να μας υποδεκτούν. Οι ήχοι του πιάνου μαγευτικοί, ικανοί να σε ταξίδεψουν σε άλλες εποχές. Η θέα από το παράθυρο έκοβε την ανάσα. Coctails σερβιρισμένα σε κολωνάτα ποτήρια και finger food τοποθετημένα ομοιόμορφα στους δίσκους των σερβιτόρων.

Οι καλεσμένοι συνέχιζαν να συρρέουν. Χορευτές, ηθοποιοί, fashion designers, επιχειρηματίες. Ζευγάρια ίδιου φύλου, γυναίκες με γούνες και ελάχιστοι άντρες. Κοινωνικότητα, ανταλλαγή τηλεφώνων και επαγγελματικών καρτών και άπειρες γνωριμίες. Προς το τέλος της βραδιάς μια παραδοσιακή τραγουδίστρια της όπερας ανέλαβε να διασκεδάσει το κοινό. Και ξαφνικά ένα παιδικό κλάμα ακούστηκε. Πόσο σουρεαλιστικό σκηνικό!

Τα ποτά μαζεύτηκαν ακριβώς στις 11. Τα ωράρια είναι αυστηρά ακόμη και στα πάρτυ. Για μένα φυσικά το πάρτυ είχε τελειώσει από τη στιγμή που ο συνοδός μου είχε αρχίσει να δυσανασχετεί.

Στο δρόμο της επιστροφής, βλέποντας τη Νέα Υόρκη μέσα από τα υγρά τζάμια του κίτρινου ταξί, σκεφτόμουν τι μπορεί να είναι αυτό που κάνει αυτή την πόλη τόσο ξεχωριστή. Ίσως οι έντονοι ρυθμοί,ίσως η πολυεθνικότητας της, ίσως ακόμη οι πολλές ευκαιρίες που προσφέρει. Από την άλλη όμως μήπως όλα αυτά είναι μια προσεγμένη βιτρίνα; Ένα περιποιημένο περιτύλιγμα που κρύβει μέσα του μια κλασσική αμερικάνικη κοινωνία με όλα τα συντηρητικά της στοιχεία προσποιούμενη την ανοιχτή και προχωρημένη; Και τί είναι αλήθεια όλο αυτό το πολυδιαφημισμένο lifestyle των επιτυχημένων; Αληθινό ή απλά επιβαλόμενο; Άραγε όλος αυτός ο κόσμος διασκεδάζει πραγματικά; Για μένα ήταν μια μεγάλη και μοναδική εμπειρία. Γι αυτούς απλά μια ακόμη εκδήλωση όπου άδραξαν την ευκαιρία να πουλήσουν τον εαυτό τους και τις ιδιαίτερες ικανότητες τους.

Ένας κόσμος γεμάτος αντιθέσεις.

2011-12-02T20:04:00.001-08:00

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου...

Η Μεγάλη Βρετανία κλωνίζεται από την πρωτοφανή απεργία και την συμμετοχή σε αυτήν περίπου 2 εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι Άγγλοι αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν και το κάνουν μαζικά. Φαίνονται αποφασισμένοι να αντιδράσουν και να μη δεχτούν το πρόγραμμα της λιτότητας που τους επιβάλεται. Έτσι βγήκαν στους δρόμους και συμμετείχαν σε παραπάνω από χίλιες πορείες σε όλη τη χώρα.

Στην Έλλαδα, την ίδια μέρα, μια ακόμη 24ωρη απέργια παραλύει τη χώρα, αλλά αυτή τη φορά η συμμέτοχη φάινεται να είναι μικρή. Ίσως οι Έλληνες βαρέθηκαν να διαμαρτύρονται, ίσως θεωρούν την λιτότητα απλή καθημερινότητα τους, ίσως πάλι θεώρησαν τον φυτευτό νέο πρωθυπουργο ως τον μεγάλο σωτήρα.

Στην άλλη πλευρά όμως του Ατλαντικού το κλίμα είναι πολύ διαφορετικο.

Νέα Υόρκη, δρόμοι μποτιλιαρισμένοι και χιλιάδες αμερικάνοι και τουρίστες από όλα τα μέρη του κόσμου, παρακολουθούν το άναμα των φώτων του πιο διάσημου χριστουγεννιάτικου δέντρου στον κόσμο, στο Rockfeller Center. Είναι πια επίσημο, η εορταστική περίοδος των Χριστουγέννων έχει αρχίσει.

source: http://www.ecofriend.com

November in New York

2011-11-29T20:07:00.001-08:00

Κι αν αναρωτιέστε πώς είναι ο Νοέμβριος στην Νέα Υόρκη...

Πάρκα γεμάτα κίτρινα φύλλα...

Η χαρά του παιδιού και η μαγεία του θροϊσματος...

Μήπως τελικά είμαστε οι επιλογές μας;

2011-11-29T18:13:00.001-08:00

Μεγαλώνουμε, ζούμε διάφορες καταστάσεις, επιτυχγάνουμε στόχους και ωριμάζουμε. Ωριμάζουμε όμως στα αλήθεια; Και δεν μιλάω για την ωριμότητα της σοβαροφάνειας, ούτε αυτή της μιζέριας και του εφησυχασμού, αλλά για την ωριμότητα της κρίσης, της αναγνώρισης και της ικανοποίησης.

Πολλοί από εμάς αλλάξανε την κοσμοθεωρία τους για έναν έρωτα. Αλλάξανε τον κόσμο τους και ολόκληρη τη ζωή τους. Άλλοι πάλι προσπάθησαν και ήταν έτοιμοι να το κάνουνε αλλά τελικά οι συνθήκες δεν ευνόησαν. Τέλος, κάποιοι δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να σκεφτούν να το κάνουν, ίσως γιατι δεν ερωτεύτηκαν ή γιατί απλά δεν πιστεύουν στον έρωτα. Ανεξάρτητα όμως από το τι επίλογες έχει κάνει κάποιος στη ζωή του το σίγουρο είναι ότι κανένας δεν είναι ευχαριστημένος.

Όλοι μας ζητάμε κάτι παραπάνω ή κάτι διαφορετικό ή καλύτερα ζητάμε αυτό που δεν έχουμε. Έτσι, οι δεσμευμένοι αναπολούν την ελευθερία τους και οι ελεύθεροι ευχαρίστως θυσιάζουν την ελευθερία τους στο βωμό της δέσμευσης. Οι στερημένοι εμπειριών δειψάνε για νέες συγκινήσεις και οι γέματοι αυτών ζητάνε απλά την ηρεμία τους.

Οι περισσότεροι από εμάς μπορούμε απλά να κατηγορήσουμε το σύμπαν, την τύχη, τη ζωή και έτσι να νοιώσουμε καλύτερα. Η επίρριψη όμως των ευθυνών λειτουργεί σαν πανάκεια για όλα μας τα λάθη; Αυτό μας κάνει περισσότερο ευτυχισμένους;

Σε διάφορες κρίσεις ωριμότητας, αναρωτιέμαι αν όλα αυτά που με πειράζουν και με ενοχλούν στη ζωή μου είναι αποτέλεσμα των επιλογών μου. Και το εντυπωσιακο είναι, ότι όντως όλα τα λάθη μου ήταν δικά μου λάθη και άρα ο μόνος υπαίτιος είμαι εγώ.

Άρα... τελικά είμαστε οι επίλογες μας. Και αφού είμαστε οι επιλογές μας θα πρέπει να τις υποστηρίζουμε με όλο μας το είναι. Να πολεμάμε για αυτές και να περιμένουμε για τις επόμενες.

Όταν το Ελληνικό ταμπεραμέντο κατακτά την Νέα Υόρκη!

2011-11-28T15:35:00.000-08:00

Ο σοφός λαός λέει.."αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει...", και αφού είναι σοφός, εγώ πρέπει να τον ακούσω.

Έτσι λοιπόν, οφείλω στο στεφάνι μου, στην κολώνα του σπιτιού μου, να ανακοινώσω το μεγάλυτερο μέχρι στιγμής επίτευγμα του...και ίσως το πρώτο δειλό βήμα στην τεράστια προσπάθεια που κάνουμε να φτάσουμε, να εκπληρώσουμε και να ξεπεράσουμε τα μεγαλύτερα μας όνειρα...

Ακοοούσατε! Ακοοοοούσατε!! Ένας Έλληνας κατακτά το Manhattan, κι αυτός ο Έλληνας είναι ο πατέρας του παιδιού μου, ο έρωτας της ζωής μου, ο Αντώνης μου!!

Και εγώ γεμάτη περηφάνια, θα βάλω τα "καλά" μου, και σαν μια άλλη Carrie Brandshaw θα πάω την πρεμιέρα του δικού μου Mr Big...

Ας είναι αυτό η αρχή του όλου!!

Break a leg! ;o)

Black Friday or just a sleepless Friday?

2011-11-28T15:07:00.000-08:00

Black Friday ή απλά μαύρη Παρασκευή, ονομάζεται η επόμενη ημέρα απο το Thanksgiving όπου και ξεκινούν οι εκπτώσεις στα μαγαζιά και η επίσημη περίοδος του υπερκαταναλωτισμού.

Όταν είδα στημένες σκηνές έξω από τα μαγαζιά δεν κατάλαβα τι μπορεί να σήμαινε αυτό. Ήξερα ότι πολύς κόσμος θα ποδοπατιόταν για να προλάβουν να μπούν μέσα στα μαγαζιά και τα πολυκαταστήματα αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ πως κάποιοι θα θυσίαζαν όχι μόνο την ημέρα τους αλλά και τον ύπνο τους για να προλάβουν το καλύτερο deal και τη μεγαλύτερη ευκαιρία.

Οι στατιστικές είναι αποκαλυπτικές! 226 εκατομμύρια άνθρωποι ψώνισαν είτε οι ίδιοι από τα καταστήματα είτε online και $52,4 δισεκατομμύρια ξοδεύτηκαν αυτήν την ημέρα καθώς και την επόμενη.

Άραγε όλο αυτό είναι απλά νοοτροπία; Είναι χαρακτηριστικό μόνο των Αμερικάνων; Είναι αποτέλεσμα της φτώχειας; Ή είναι απλά ένα κυνήγι του θησαυρού στα πλαίσια του καπιταλιστικού lifestyle;

Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς. Μπορεί το φαινόμενο να εξηγείται από όλα αυτά μαζί. Μπορεί να είναι και ακόμα κάτι παραπάνω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό έχει ξεφύγει από τα στενά όρια της Αμερικής και μιμείται και από άλλους δυτικούς πολιτισμούς, σαν να είναι ένα τρομερό επίτευγμα άξιου μίμησης...

Όπως έγινε πριν λίγες μέρες, σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες, όταν η σειρά της Versace κυκλοφόρησε για όλους τους κοινούς θνητούς, σαν κι εμάς, μέσω των καταστημάτων H&M. Οι απίστευτες ουρές και τα ξεμαλλιάσματα, τα άδεια ράφια σε χρόνο dt, και η απίστευτη ικανοποίηση στα μάτια όσων καταφεραν να αγοράσουν έστω και ένα κομμάτι της συλλογής ήταν το χαρακτηριστικό της πρώτης κιόλας μέρας της κυκλοφορίας της συλλόγης.

   Και κοιτάζοντας τα άδεια ράφια αναρωτιόμουν αν αυτές οι συμπεριφορές είναι δείγματα πολιτισμού...; Κι αν αυτή, η οποία θα φορέσει το φόρεμα, που κατάφερε να αρπάξει τρέχοντας από το ράφι, ύστερα από 8 ώρες ορθοστασίας στην ουρά θα νοιώσει ικανοποίηση και ισχυρό μέλος της κοινωνίας; Θα νομίσει ότι ανεβάζει έτσι το κοινωνικό της status; Τελικά είμαστε ότι φοράμε; Ή μήπως η ευτυχία μας καθορίζεται από το περιτύλιγμα μας;


   Δεν ξέρω αν τελικά τα φοράμε για εμάς ή για τους άλλους, αν μας προσφέρουν άνεση ή απλά ικανοποίηση... το σίγουρο είναι ότι θα ήθελα πολύ και εγώ έστω ένα φορεματάκι Versace αλλά δεν πρόλαβα... :o(