Taboo

Doğru Evrilip Yanlış Olmak

2019-04-11T17:55:00.002+03:00

Bir zamanlar tanıdığım biri, kalabalık bir sohbet esnasında “çok doğru evrilip, çok yanlış biri olmak” diye bir durum var demişti.

Gecenin bir körüydü bunu söylediğinde ve her zamanki gibi çok içmişti herkes. Dolayısıyla kazara mı kurmuştu bu cümleyi yoksa bilerek mi hala emin değilim.

Emin değilim çünkü bana öyle çok düşünen, derin bir kişiliği varmış gibi gelmemişti ve argümanını destekleyecek örnekler de göstermemişti. Açıkçası karşımdaki kişinin “çok doğru” evrildiğini de düşünmüyordum.

Gerçi önemi yoktu bunun. Yani sözü söyleyenin ne dediğinin farkında olup olmasının bir önemi yoktu artık. Sadece “amacının” önemi vardı.

Bu tür soruları artık basite indirgiyor ve cevabı da aynı şekilde basitleştiriyorum. Sadece benim için diyorum. Ben duyayım diye kuruldu bu cümle, hepsi bu.

Peki doğru muydu bu? Olabilir miydi? Cümlenin benim için kurulup kurulmamasında bahsetmiyorum. Yani doğru yolda ilerleyip yanlış bir yere varılabilir miydi?

Her şeyi doğru yaptığını bilip, yine de uzaklaşmak insanlıktan... daha da durağanlaşmak... yalnızlaşmak… daha da çok “yok olmaya duyulan bir özlem” bu gerçekten olabilir miydi?

Biliyorum ki doğru ve yanlış kavramlarının içine girdiği her konu tamamen sübjektif.

Yani asıl soru; doğru şeyleri yaptığını düşünüp, ulaştığın yerdeki muazzam yanlışlık hissinde saklı.

Lanet olsun daha ne yapmalıyım? Daha ne olmalıyım? Ve nerede olmalıyım ki daha iyi hissedebileyim?

Bunu çözümlemeye kalktığımda iki dünyayı da sorgulamam gerektiğini biliyordum. İlki iç dünyam dediğim yerdi. Yani kalbimin, zihnimin ve ruhumun kesiştiği, uzlaştığı o küçük alan.

Buraya çekirdek, merkez ve çoğunlukla da benlik derim. İlk soru buydu, yani benliğimden memnun muydum? Daha doğrusu olmayı seçtiğim kişi hakkında hissettiklerim… iyi miydi?

Klişe bir soru vardır bilirsiniz, akşam yastığa başınızı koyduğunuzda vicdanınız rahat mıdır diye. Benimki rahat evet.

Yaptıklarım, seçimlerim, tutumlarım ve duruşumla ilgili hiç bir sorunum yok. Bunu söylerken kusursuz olduğumu söylemeye çalışmıyorum. Aksine. Demek istediğim şey, iç dünyamdaki tüm kusurlara ve yaralara rağmen kendi içinde tutarlı ve barışçıl bir yaşama alanına sahip olduğum.

Ama her sabah gözlerimi açıp tavana baktığımda bana musallat olan o bunaltıcı his, önümdeki gün içerisinde beni bekleyen şeylerle ilgili bir problemim olduğu gösteriyor bana.

Ve bu hissi kurcaladığımda dış dünya hakkındaki beklentilerimin yüksekliğini ve bunların asla karşılanamayacaklarını görüyorum.

O halde “yanlışlık hissi” gözlerimi açıp bu dünyaya dahil olduğum anda patlak veriyor. Peki neden? Açıkçası neden basit.

İşin şöyle bir yanı var ki; yukarıdaki cümleyi duyduğunda benim gibi buna yakınlık duyan herkes ama herkes özünde toplumla derin çatışmalar yaşayan kişiler.

Hatta durum çok daha basite bile indirgenebilir.

Diyebiliriz ki; kişinin doğru evrilmesi demek, iç dünyasındaki huzuru, kendinden duyduğu memnuniyeti, yanlış biri olması ise dünyayla, toplumla yani dışarısıyla olan ilişkisini temsil ediyor.

Burada işler sarpa sarıyor tabi. Çünkü anlıyorum ki bu bir aşk filmi değil. Belli ki burada bir uyum ahenk olmayacak. Aksine bu bir savaş filmi. Ve hepimiz biliyoruz ki savaşlarda güçler çatışır, güçlü olan da kazanır.

Ama bazılarımızınki öyle de değil. Yenemediğimiz gibi yenilmiyoruz da. Keşke düşüp ölsek ya da tutsak alınsak… Film bitse yazılar geçse ve kaynağa geri dönsek.

Hepimiz için böyle olmuyor… olamıyor maalesef.

Neden biliyor musunuz? Çünkü bazılarımızın iç dünyası toplumun kendisi kadar güçlü. Yani dış dünyanın dayatmaları onları ezemiyor. Ezemiyor ama kişi de toplumu tek başına sindirip öğütemiyor. Sonsuz bir döngü şeklinde çatışıyorlar. Bu noktada kişi, toplum için bir çıkıntı olarak görülüyor. Ve sahip olduğu değerler, özellikler yeriliyor dışlanıyor. Bu kısım mesela bana her zaman komik gelmiştir. Laf olsun diye komik demiyorum gerçekten gülüyorum bazı şeylere. Çünkü gülmeyip ciddiye alırsam toplumu, adam yerine koymuş olurum onu. Öyle bir şey tabii ki yapmıyorum.

Kaliteli bir mekana gidildiğinde, kaliteli bir kıyafet giyildiğinde, kaliteli bir yemek yendiğinde kaliteli olunduğunu düşünen bir güruhun fikirlerini elbette ciddiye alamam.

Hatta hiç yumuşatmadan toplumun hemen hemen her yargısı ve sözüm ona duruşunun bana ancak ve ancak bir cehalet göstergesi olarak göründüğünü de söyleyebilirim. Çoğunluk denen şeyin bokluk olduğunu da ileri sürebilirim elbette ama abartmaya gerek yok sanırım.

Lafı daha fazla uzatmadan bağlamak istiyorum.

O halde tekrar soruyorum;

Çok doğru evrilip, çok yanlış biri olunabilir mi?

Elbette olunabilir çünkü doğru evrilen kişi öylesi büyüyüp serilip serpilir ki, öylesi yollardan geçmiştir ki artık tek başına var olabilir. Topluma ihtiyacı olmaz.

Toplumsa kendisinden kopuk ve asla ulaşamayacağı bir noktayı kabul etmek istemez.

Kısacası doğru insan, toplum için hakarettir.

Birkaç Bin Gözyaşı

2019-01-10T17:17:00.000+03:00

Kişisel gelişim üzerine söylenmiş tüm sözlere takmış durumdayım son dönemde. Özellikle güçlenmek üzerine söylenmiş olanlara.

Takmış olma nedenim önermelerdeki yanlışlık ya da klişelik değil. Zaten çoğunu deneyimleyip bünyeme dahil ettiğim için doğruluklarından eminim.

Hemen hepsini takdir de ediyorum aslında. Hatta aralarında keşke bunu ben söylemiş olsam dediklerim de oluyor. Ama son noktada, daha doğrusu son soruda her biri işlevlerini teker teker yitiriyorlar.

Peki son soru ne? Bahsettiğim bu son nokta neresi?

Bahsettiğim son soru “hangi amaçla?” sorusu. Bu kadar basit.

Örnekle açıklayınca daha iyi anlaşılacağını düşünüyorum o yüzden tüm insanlığın bildiği sıradan bir önerme üzerinden devam ediyorum.

“İnsanı öldürmeyen şey güçlendirir.”

Tahminimce tarihte “seni seviyorum’dan” sonra en fazla dile getirilmiş ikinci cümledir kendisi. Ve büyük ihtimalle en hatalı olanı. Ama özünde hepimiz bu cümlenin bize ne anlatmak istediğini çok iyi biliriz.

Biliriz çünkü yaşadık. Biliriz çünkü birileri ya da bir takım olaylar canımıza kast ettiler ama bizler ölmedik(?), sağ kaldık(?), daha güçlü varlıklara dönüştük.

Yani formülümüz; "X, B’ye çarptı. B ölmedi(?). B+ oldu."

Şimdi hiç uzatmadan bu önermeye son soruyu soruyorum?

-Hangi amaçla oluyor bu?

Neden güçleniyorum ben? Neden daha da güçleniyorum ve dahası neden güçlü olmak zorundayım? Bunu soruyorum çünkü gerçekten güçlü bir adamım ama görünen o ki bu durumun daha da artması isteniyor.

İşte burada haklı olarak asabım bozuluyor ve sorguluyorum. Neden arkadaş? Hangi amaçla daha da güçlü olmamı istiyor hayat benden?

Superman mi olacağım? Hulk mı? Thor mu?

Çünkü alenen son sürat bu noktaya doğru gidiyorum. Ve niye böylesi bayır aşağı ilerliyorum hiç anlamıyorum.

Bilen varsa çıksın söylesin, uzaylı istilası mı geliyor? Yoksa çok güçlü bir düşman mı yaklaşıyor da kimsecikler ses etmiyor? Beni mi hazırlıyorsunuz lan yarına?

…

Bunları soruyorum zira standart bir hayat süren ben, bir artı bir evimin kırmızı koltuğunda sakin sakin otururken bu gücün neye hizmet ettiğini, ya da etmesi gerektiğini kavrayamıyorum.

Düz mantıkla sorular sorduğumda haliyle aldığım cevaplar da dümdüz oluyor. Yani güç savaşana yakışıyor diyor içimdeki ses. Çok da haklı. Güç mücadele içinde olana gerekiyor. Güç zorlukları aşması gerekene gerekiyor.

O halde bana da mı bu sebeplerle lazım? Bu mudur? Savaşta mıyım ben?

Tabii ki gündelik hayatlarımızda dahi hepimiz mücadeleler içindeyiz. En basitleri kira öde, borç öde, evi geçindir vesaire. Bunlar fiziksel planda gerçekleşen ve pek çoğumuz için normal sayılan durumlar.

Başka türlü mücadelelerse kalpte, dolayısıyla zihin boyutunda yaşanıyor. Aşkla, aldatılmakla, ayrılıkla, dertle, kederle, yalnızlıkla mücadele ediyoruz. Sonraki çatışmalarsa ruhsal boyutta. Ben neyim, neden buradayım, nereye gidiyorum. Varoluşla boğuşuyoruz.

Derler ki; kazananlar, ki onlar yenilmemiş olanlardır acıya, sonunda elbette güçlenirler. Böyle cümlelere bayılıyoruz evet ama ne için güçleniyoruz gerçekte bilen yok. Ama pek tabi benim fikrim çok.

Bir döngü halinde yeniden savaşmak için güçleniyoruz bana kalırsa.

Gücün varoluşunun, meydan okuma etkisi yarattığına dair bir teorim var. Yani seviyesine denk zorlukları kendine çekiyor güç dediğimiz şey.

Ve başka bir nokta daha var ki sanıldığı gibi acıya yenilmemek diye de bir şey söz konusu değil. Varoluşumuzdan bu yana acı bizi yenmelere doyamadı aslında. Var mı aksini söyleyebilen? Ayakta durup nefes alabiliyoruz diye acıya yenilmediğini düşünenler yoktur umarım. Yenildik, gayet yenildik, dizlerimizin üstüne çöküp kaldık. Çoğu insanın yaptığı hata da tam burada. Yere kapaklanıp dizlerimizin üstünde soluk soluğa kaldığımız o son anda, o son saniyede. O noktada acının bize ölümcül son darbeyi vurmadığını sanıyoruz. Oysa vurdu.

Ölüm varken sen yoksun, sen varken ölüm yok. İşte sırf bu yüzden hatırlamıyoruz bize neler olduğunu. Hepimiz çok defalar öldürüldük oysa. Metaforik bir anlatım içinde olduğumu sanıyor olabilirsiniz. Bense gerçek ölümlerden bahsediyorum. Fiziksel olmak zorunda değil her ölüm. Dedim ya fiziksel planı var bunun zihinseli var ruhsalı var.

Yani sanıldığı gibi olmadı/olmuyor bu güçlenmelerimiz. Kadınlar/erkekler içinden, olaylar içinden, kazalar içinden, savaşlar içinden sandığınız gibi sağ çıkamadık aslında. Bizler çıkamadığımız için çıkabilecek olanları yarattık içimizde ve onları saldık Dünyaya. Ha ne oldu, gün geldi onlar da yenildiler. Onları da gömdük, yenilerini inşa ettik. Bu sefer de onları gönderdik sahaya.

Sözünü ettiğim döngü bu. Fiziksel beden son bulana dek yaşanacak olan korkarım bir tek bu.

Güçlü olanlar, doğal yaşam süreleri boyunca savaş alanlarında sürtüp duracaklar. Beni sıkan kısmıysa bunun özünde nihai bir anlam bulamayıp mutlu bir son tasavvur edemiyor oluşum.

Bugün kaçıncı ben, bu topraklar üzerinde yürüyor emin dahi olamıyorum.

Atalarım dediğim benden önceki versiyonlarımı hayal meyal hatırlıyorum sadece. Açıkçası dün gece gördüğüm rüyadan daha net değil anıları.

Ve sadece teorik olarak algılayabiliyorum geçmişte hissettiklerini, yüzleştikleri acıları. İyi adamlardı kuşkusuz. Lafın gelişi değil, gerçekten saf naif adamlardı. Ama o halleriyle tabii ki hayatta kalamazlardı.

O zaman son gerçeği de açıklayayım güçlenmeye dair. Doğru formül yukarıdaki değil.

Şu;

"X, B’ye çarptı. B öldü. B- doğdu."

Sahi... farketmemiş miydiniz güçlenirken gerçekte yaptığımız şeyin çoğalmak yerine azalmak olduğunu?

Ateşin giderek küçüldüğünü...

...

Peki ya sarsılmaz duruş için kaç göz yaşı dökmek gerekir bileniniz var mı?

Işığın Terki

2018-12-28T17:31:00.004+03:00

Pazartesi ve Çarşamba akşamları olmak üzere haftada iki gün yoga dersim var.

Gerçi yeni başladım. Böyle dersim var deyince sanki uzuun yıllardır yapıyormuşum da Güneşi selamlıyor Ay’ı dansa kaldırıyormuşum gibi profesyonel bir hava oldu.

O yüzden düzeltiyorum; 3 haftadır yoga derslerine katılıyorum. Pazartesi ve Çarşamba günleri. İş çıkışı.

Sebep malum dengede durmakta zorlanan varoluşumu az da olsa bir hizaya sokabilmek, rahatlamak, gevşemek, yumuş yumuş olmak ve tabii ki düşünmeyi bırakabilmek.

Şirkette ilk kez yoga sınıfı açılacağını duyduğum zaman aha dedim aradığım şey tam da bu olabilir.

Malum ömrü hayatım boyunca hemen her şeyi deneyip huzuru bulamadığım için artık geriye kalan girilmedik tüm yolları olası çıkış kapısı olarak yorumluyorum.

Her neyse, sınıfın açılacağı haberini aldıktan hemen sonra internete girip bir heyecanla gidip en incesinden (4 milimetrelik) yoga matımı sipariş ettim.

Resimlerde gayet kırmızı görünen pembe matım geldiğindeyse her ne kadar çok üzülmüş olsam da kimseciklere belli etmedim.

Ne olacak canım pembe de diğerleri gibi bir renk diyerek acımı içime gömdüm. Öte yandan 4 milimetrelik matın dizlerime verdiği acıyı çok gömemedim.

Kollarım da tahmin edileceği üzere pek öyle istenen esneklik noktasına ulaşamadılar.

Ama iyiydi.

Ben değil yoga.

İyi geldi yani.

Hatta o kadar iyi geldi ki Perşembe ve Cuma evde kendi başıma da yapmaya çalıştım. Oldu olmadı o ayrı konu ama çabaladım. Ve Pazar akşamı geldi çattı.

Evde oturup rutin olarak yaptığım şekilde duvarı izliyordum ki sebepsiz bir şekilde mutlu olduğumu hissettim.

Burası önemli çünkü beni tanıyanlar bunun kıyamet alameti gibi olduğunu bilirler. Tarihte aşık olduğum zamanlar dışında mutlu olduğum görülmüş şey değildir.

Bu kez farklıydı. Baya baya mutluydum. Biraz düşününce ertesi gün yoga dersinin olmasına sevindiğimi anladım. Aa olabilir miydi gerçekten? Koskoca Batu.. mutlu olmuştu. Bunun peşinden gitmeliydim.

O gece huzurla uyudum uyandım ve nihayet yarın oldu. Güle oynaya işe gittim. Akşam üstüne doğru da dersi yaptığımız spor salonuna geçip ortam ısısının uygunluğunu sağlamak için klimaları kontrol ettim.

Her şey kusursuz olmalıydı. Özenle matımı silip temizledim. Battaniyemi silkeleyip havalandırdım ve akşam olması için beklemeye başladım.

Yarım saat sonra telefona mesaj geldi. Hocadandı. O gün ders yapamayacağını söyleyip özür diliyordu.

Üzüldüm. Bu sefer de baya üzüldüm. Ama yapacak bir şey yoktu tabii ki. Olabilir dedim içimden. Bugün olmadı ama Çarşamba günü de yakalayabiliriz mutluluğu. Öte yandan Çarşamba günü de yakalayamadık.

Hoca bir kez daha mesaj attı. Rahatsızlığı devam ediyormuş yapamayacakmış dersi. Yine üzüldüm tabi. Ama bu kez ilk seferki gibi değildi. Biliyordum dersin yapılmayacağını. Safi bir kötümserlik olarak bakmayın buna.

Bir şekilde hissedebiliyorum diyelim bu tür “teğet geçmeleri”.

O gün eve döndüğümde mutsuzluğum devam ediyordu ama eski günlerdeki gibi yapmamaya, hemen gemileri yakmamaya karar verdim. Normalde başlarım yogasından deyip yoluma devam ederdim. Bu kez öyle olmasın istedim. Biraz sabır dedim.

Hoca elbette iyileşecek geri dönecekti. O yoga yapılacak o huzur yaşanacaktı.

Ve 1 hafta geçti bunu söylememin üstünden. Sonunda hoca döndü. Rahatsızlığı geçmişti. Çok da güzel bir ders yaptık.

Doyamadım bir sonraki derse de girdim. Üçüncü bir ders olsa ona da girecektim ama yoktu.

Ders sonunda da 21 Aralıkta ek bir ders yapmaya ne dersiniz dedi? O gün, ekinoks olduğu için enerjisi çok yüksek olacak diye de ekledi.

Memnuniyetle hepimiz kabul ettik tabi. Manalı da gelmişti bana imalı da. En uzun geceyi arkamızda bırakıp aydınlığa doğru sembolik bir hamle yapacaktık.

21 aralık sabahı, ki kendisi geçen Cuma günüydü hatırlarsınız. İşe gülümseyerek gittim ve akşam olsa da içsem diye değil yoga yapsam diye ofis kapısından içeri girdim. Çalıştım didindim saatler nihayet geçti ve akşam üstü geldi.

Ama hoca gelemedi.

...

İyileşememişti.

...

Ders, normal şartlar altında akşam altı gibi başlayacak ve yedi buçuk gibi de bitecekti. Tabi ders olmayınca vakit kaybetmeden işten çıkıp eve yollandım hüzünlü ıslıklar eşliğinde.

Kapıdan girdiğim gibi de günün şanslı şişesini kestirdim gözüme. Adettendir yalnız içiyorsam şarap şişeleriyle konuşurum hep. O yüzden günün şanslı şişesi diyorum kendilerine. O akşam ki sohbetime katlanmak zorunda kalan şişe anlamında. Soru cevap şeklinde diyaloglarımız oluyor kendileriyle. Şişeler konuşamasa da şarap şişesi olmak nedir iyi kötü tahmin edebiliyorum. Ne de olsa tüketilip kenara bırakılmak pek çok varoluşun ortak kaderi. Onların yerine de cevap verebiliyorum dolayısıyla.

Her neyse saat yedi buçuk civarı tabii ki tükenmek üzereydi ilk şişe. Vay be dedim kendi kendime o an.

Tam da şu an ruhumu aydınlığa taşımayı hayal ederken ve bunu yapabilecekken.

Onun yerine yine burada böyle... kırmızı koltuğun sırtında dolu dizgin, tam tersi istikamette.

Elimdeki şişeye bakarak ah be Leona diyerek iç çektim, sanırım hayat beni böyle istiyor dedim.

Nasıl abi dedi.

Böyle işte. Hevesi kursağında, kalbi yüzü karanlıkta, tatsız gerçekler eşliğinde, uygun olmayan zamanlarda, yanlış şartlarda, seninle.

Anlamıyorum abi, bana kalırsa sen bu yoga işini biraz abartıyorsun dedi Leona.

Aptal şişe gerçekten de anlamıyordu. Hala yoga sanıyordu konuyu.

Oysa ışığın terkinden dem vuruyordum. Ama daha önce görmemiş olan gittiğini de anlayamazdı.

Boşver dedim o yüzden, umarım hiçbir zaman anlamazsın neden söz ettiğimi.

Bense hiçbir zaman kurtulamayacaktım bildiklerimden.

Vardı, yoktu. Varken güzeldi. Yokken kötü. Bütün unutmam gereken buydu. Ama olmayacaktı.

Mutluluğun sadece silüetine sahip olabilecektim.

Tüm Fotoğraflardaki Adam

2018-12-07T16:36:00.002+03:00

Cuma kahvaltılarımız var şirkette. Her hafta üç dört kişi şeçiliyor, seçilenler o gün daha erken şirkete gelip hazırlıyorlar kahvaltıyı.

Hazırlama dediğim kesme yerleştirme işlemi. Peynir, zeytin, domates, salatalık, poğaça, simit, vesaireyi doğrayıp servis tabaklarına yerleştiriyoruz sonra da hazırladıklarımızın arkasına geçip fotoğraf çektiriyoruz.

Yüzlerde kocaman bir gülümseme elbette. Ardından çekilen fotoğraf kurumsal mesajlaşma programımız aracılığıyla tüm kullanıcılara gönderiliyor. Altına da bir mesaj iliştiriyoruz.

-Kahvaltı hazırrr…

Ben hemen her fotoğrafta varım. O hafta seçilmemiş olsam da ordayım. Ki sanırım beni artık özellikle seçmiyorlar, orada olacağımı zaten biliyorlar. Haklılar da.

Bu arada şirkete her erken gelen illa yardım edecek diye bir kural yok. Yani kimsenin bana bunu zorla yaptırdığını söylemiyorum. Sitem de etmiyorum.

Uyuyamadığım, erken kalktığım için her sabah orada olduğum düşünülüyor.

Pek doğru düşünülmüyor.

Bazen haftanın seçilenleri geç geliyor ya da top yekün gelemiyor.

Olabilir.

Eş var sevgili var, olabilir.

Çocuğun aşı günü de gelmiş olabilir.

Elbette ki bulunulması gereken daha anlamlı bir yer olabilir.

Bense mutfakta olmalıyım.Daha çok domates ve salatalık kesmeli, üstlerinde zeytinyağını özenle gezdirmeli, sakinleşmeliyim.

Öğle tatillerinde de basket sahasında olmam gerekiyor. Birileri varsa ne ala, yoksa tek başıma.

Hava on derece, beş derece, yok derece. Yağmur, kar, buz, fırtına… Önemli yok hiçbirinin.

Sahada olmalıyım. Daha derin ve yavaş nefesler almalı, topa, potaya, ciğerimi yakan havaya odaklanmalı. Şimdide kalmalıyım.

Akşamları da geç dönmeliyim eve. Bana kalsa hiç dönmem gerçi. Ama Pötüpöt var. Miyavlar, ağlar, mama ister. Yine de işten sonra spor salonundayım. Çok zaman harcıyorum orada da. Ağırdan alıyorum tüm lanet olasıca hareketleri. Sıklıkla da fazladan bir hareket daha ekliyorum antrenmanın sonuna. Ama kendimi daha da fazla zorlamalı, hissedemeyecek kadar yormalıyım.

Bir de spor yapmadığım günler için Yoga derslerine başladım bu hafta. Kollarım bir türlü kavuşmuyor tabi. Ve acıyorlar evet. Ama yeterince değil. Çabalamalı, devam etmeli,

kollarımın acısını göğsümle eşitlemeliyim.

Rutin bir şekilde, her akşam yeni bir şişe şarap açıp, dibini görmeden de tıpayı kapatmıyorum.

Kulaklığımı takıp, gözlerimi kapatıp, zihnimden daha yüksek sesle konuşan garip dillerde müzikler dinliyorum. Basa tize kapılıp başka bir yere gidiyorum. Ordayım. Müzik bitene kadar orda.

Durmamalı ritim, bense daha çok kaptırmalı, susturmalıyım aklı.

Biliyorum silmeliyim sabahın altısında uyanıp yüzünü izleyip okşadığım, yanından ayrılamadığım o anı. Biliyorum unutmalıyım kokunu. Biliyorum çöpe atmalıyım artık diş fırçanı. Yıkamalıyım çarşafı. Ve yakmalıyım birlikte süsleriz diye düşünüp aldığım yılbaşı ağacını.

Ben.. şimdi mutfakta olmalıyım. Sabahları başkaları için kesmeliyim peyniri.

Fotoğraflarda gülümseyip, olmayan zamanlar yerine var olabileceğim başka her hangi bir yerde durmalı, bırakmalıyım başka hiçbir yerde yaşamak istemediğim anları.

Açıklamaya Çalışma

2018-12-05T17:53:00.002+03:00

Robert Anton Wilson’ın 1983’de yazdığı Prometheus Rising adlı kitabının ilk bölümünde bir egzersiz yer alır.

Bozuk para kullanılarak yapılan bir deney demek daha doğru olur buna.

Deney çok basittir.

İlk aşamada sizden sadece bir bozuk para hayal etmeniz istenir. Ama bunu yaparken zihninizde parayı çok net, çok canlı bir şekilde görmeniz gerekir.

Yani paranın üstündeki yazıları, resimleri ve diğer tüm detayları çok berrak bir şekilde aklınızda canlandırabilmelisinizdir.

İkinci aşamaysa zihninizde canlandırdığınız bu bozuk parayı mümkün olduğunca çok hayatınıza çekmektir.

Yani sizden o parayı istemeniz beklenir.

“Daha çok bozuk para istiyorum.” şeklinde basit bir cümlenin tekrarı bu konuda size yardımcı olacaktır.

Deney 1 hafta boyunca devam edecektir dolayısıyla bu zihinsel durumu 1 hafta boyunca korumanız gereklidir.

Deneyin bundan sonraki kısmı ise tamamen gözlem üzerinedir.

Geçen bir hafta boyunca kaç adet bozuk paranın elinize geçtiğini bir not defterine yazmanızı tavsiye eder yazar.

Deneyi daha önce birkaç kez yapmıştım.

Sonuçlar hep ilginçti.

O haftalarda gerçekten de normalin üstünde miktarlarda bozuk para elime geçmişti.

Her nedense marketteki kasiyer, taksi şoförü para üstünü tamamen bozuk para olarak vermiş, yerde pek çok kez bozuk para bulmuş, pantolon ceplerimde de aynı şekilde bozuk paralarla karşılaşmıştım.

Peki neden böyle olmuştu?

Robert abi bu noktada; yani deneyin son kısmında içinde bulunduğumuz bu garip durumu iki farklı şekilde analiz etmemizi ister.

İlki zihnin madde üzerindeki etkisi. Yani psikokinezi.

Dolayısıyla ilk önermemiz “Bozuk parayı çok güçlü bir şekilde hayal ettiğim ve istediğim için düşünce gücüm paraları hayatıma çekti.”

İkinci bakış açımız ise algıda seçicilik. Yani gündelik hayatlarımızda aslında sürekli gerçekleşen ama dikkatimizi çekmeyen olay ve nesnelere bir sebepten ötürü dikkati yöneltme ve bu durum neticesinde özellikle o olay ve nesneleri diğer uyaranlardan ayırt edebilme durumu.

Dolayısıyla ikinci önermemiz şu; “Bu deney sebebiyle zihnimde sürekli bozuk para fikri vardı ve bu durum algımı değiştirdi, zaten hayatımda olan ama fark etmediğim bozuk paraları görmemi sağladı.”

Biliyorum ki bu iki önermeyi yazdığım anda okuyan herkes gerçekleşmiş olan bu olay karşısında kendi adına anlamlı bir seçim yaptı.

Bazılarınız sözüm ona mantıklı olanı diğerleri ise mistik cevabı tercih etti. Ama konu bu değil. Yani deneyin konusu bu değil.

Bunu zaten sürekli yapıyoruz. Hepimiz eğilimlerimiz çerçevesinde bir neden sonuç ilişkisi kuruyor ve olan biteni açıklamaya çalışıyoruz.

Peki deneyin konusu ne? Aslında birden çok konusu var ve tek bir yazıya indirgenemeyecek kadar da yoğunlar o yüzden ikisinden bahsedeceğim.

İlki benlik. Daha doğrusu benlik dediğimiz düşünce kalıplarının güdümünde yaşamı anlamlandırmaya çalıştığımızı fark etmemiz.

Dolayısıyla deneyin bu son kısmında kesin bir sonuca varmak yerine kendimizi kandırmalı, ikna etmeli ve “inanmadığımız” bir düşünce sistemini benimsemeliyiz.

Şayet materyalist bir insansanız olaya bir spiritüel gibi yaklaşmanız gerekiyor. Ve tabii ki tam tersi. Koyu bir mistikseniz olayı psikoloji ve algı kapsamında değerlendirmelisiniz.

Bunun kolay bir şey olmadığını biliyorum. O yüzden kendimizi kandırmalı ve ikna etmeliyiz dedim. Gerçek şu ki bir şeye dönüşmek için önce rol yapmak, öyleymiş gibi davranmak gerekiyor. Bir süre sonraysa bilinç buna ikna oluyor ve gerçekten değişiyorsunuz. Yazıldığı gibi kısa bir süreç de değil maalesef.

Peki ama bunu başardığımızda ne oluyor? Yani benliğimizi terk edip başka bir benliğe geçtiğimizde ne oluyor?

O noktada deneyi her iki argümanla da açıklayabilir hale geliyorsunuz. Düşünce yapınıza paralel kanıtlar yaratıyor zihniniz ve bu kez de geçerli açıklama o oluyor.

Ama özünde olan şey çok çok daha derin hatta devrim niteliğinde çünkü benliğinizin sadece bir kostüm olduğunu anlıyorsunuz.

Giyilip çıkartılabilir, değiştirilebilir bir kostüm.

Siz benliğiniz değilsiniz. Bunun daha da ötesinde bir şeyi açıklamaya çalışmanın gerçeğin niteliği üzerinde hiçbir etkisi yok.

Bunca laf salatasını neden yaptık? Anlamı neydi bütün bunların? Bozuk paranın hayatımıza girmesinin nedenini açıklamaya çalışmaktı değil mi?

Evet ve hayır çünkü bunun zerre kadar önemi yok.

Önemi olan tek şey paranın hayatınıza girmiş olması. Neden girmiş olduğuna dair kendi kendimize yapacağımız milyon tane farklı açıklama bu gerçeği asla değiştiremeyecek.

Sonucu bırakıp nedene haddinden fazla odaklanmaksa tamamen vakit kaybı olacaktır.

Gündelik yaşamımdan bir örnek vereyim;

Geçenlerde sıklıkla ilişkisinin “çok güzel” gittiğini söyleyen bir arkadaşımla yine sohbet ediyorduk. Bir sıkıntısı var gibiydi. Neyin var diye sordum. Söylemedi. Zorladım. Birkaç kez kem küm edip sonunda döküldü.

Yeni biriyle tanışmıştı ve dediğine göre de çok hoşlanmıştı bu yeni kızdan. Sevişmişlerdi de.

Ee dedim devam et, biraz daha anlat.

Kısa süre bir sessizlik yaşadık, ardından tam olarak şu soru cümlelerini kurdu.

-İlişkinin büyüsü bittiği için mi bu kız karşıma çıktı yoksa bu kız karşıma çıktığı için mi ilişkinin büyüsü bitti? Nedeni anlamam önemli. Yani sevgilimle mi kalmalıyım yoksa bu yeni kızla mı olmalıyım?

Gel dedim yazarak devam edelim. Oturduk masa başına üstteki satırı yazdık bir kağıda.

-Burada iki soru var doğru mu?

-Evet

-Ve ilkinin cevabı ikinciye karar vermeni sağlayacak öyle mi?

-Evet

-Nasıl olacak o? Büyünün neden bittiğini açıklamaya çalışmak büyüyü diriltir mi sence? Ya da yeni kızı öldürürsek ilişkinin büyüsü geri gelir mi?

-Eeeee… yok hayır sanmıyorum.

-Peki o zaman ben sana bir soru sorayım

-Sor

-Bana bu satırdaki gerçeği bulsana?

...

-Büyü bitti.

-Evvet buldun, nedeni önemli değil büyü bitti. İkinci soruya geçelim mi?

-Yok geçmeyelim… sanırım ben hallederim.

Evreni açıklamaya çalışmalarımızın evrenin sonu üzerinde herhangi bir etkisinin olmayacağı gibi küçük hayatlarımız için de durum tamamiyle aynı.

İşin aslı şu ki olan biten herrr ama her şeyi açıklamak için en az iki yol vardır ama açıklama yapmaya her zaman gerek yoktur.

Elektronların Oyunu

2018-11-23T15:23:00.000+03:00

Hepsini unuttuk tabi. Oysa öğretmenlerimiz okulda yıllarca anlatıp durmuştu.

O zamanlar ki lise çağlarından bahsediyorum sınavlar haricinde hayatlarımıza pek faydasının olmayacağını düşündüğümüz için çok umursamadık dersleri.

Fizikten bahsediyorum.

Genel tanımı dahi hatırlamıyorsunuz biliyorum. Kendisi “maddeyi, enerjiyi ve madde ile enerji arasındaki ilişkiyi inceleyen bilim dalı”oluyor.

Malum hep manevi, ruhsal, ussal, algısal şeylerden bahsedip duruyorum, o yüzden dedim ki bugün biraz bilimle açıklayalım hayatı, ilişkileri.

Yüzyıllar süren varoluşumun ve haddi hududu belirsiz milyarlarca analizim neticesinde vardığım tüm çıkarımlar aslında gerçeği dolaylı yollarla kavradığımı gösterdi bana.

Temel gerçekleri en başta neden göz ardı ettim, nasıl oldu da gözden kaçırdım onları? Gerçekten bilmiyorum. Oysa cevaplar hep orada saklıydı. Belki de yolda görmem gereken şeyler vardı. Kimbilir.

Uzatmayalım atom nedir?

Çok çok basitçe anlatmak gerekirse bir çekirdek ve yörüngesindeki elektronlardan oluşan ve elementin bütün özelliklerini taşıyan en küçük parçadır.

-Bu yazıda atomdan daha küçük olan kuark, bozon, mezon, fermiyon, baryon gibi parçacıklardan bahsetmeyeceğim. Zaten eminim siz hepsini biliyorsunuz. ;)

Bir çekirdek ve yörünge dedik. Peki buralarda neler var? Ne olaylar dönüyor bu minnacık varoluşta?

Öncelikle atom çekirdeği iki parçacıktan oluşuyor. Bunlar protonlar ve nötronlardan. Sayıları da elementten elemente değişiyor.

Protonlar pozitif elektrik yükü taşıyor nötronlarsa yüksüzler. Elektron dediğimiz arkadaşlar ise çekirdeğin çevresinde fırıldak gibi dönüyorlar. Kendileri negatif elektrik yükü barındırıyor ve işin aslı konumları tam bilinemediği için bulunabilecekleri konuma elektron bulutu deniyor.

İsimleri ezberlemek zorunda değilsiniz, burada önemli nokta her atomun pozitif ve negatif elektrik yükü taşıdığı. Budizm’deki ying yang gibi aynı ve tabii ki her zaman bir denge söz konusu değil.

Bazen atomdaki proton sayısı elektron sayısından fazla olabiliyor. -yani elektron ya da elektronlarını kaybetmiş olabiliyorlar atom. Bunlara pozitif iyon yani "katyon" diyoruz. Siz katyonu eril enerji olarak hatırlayın.

Bazen de elektron sayısı proton sayısından fazla oluyor. -dışarıdan elektron almış olabiliyor atom.

Bunlara da negatif iyon yani "anyon" diyoruz. Bunu da dişil enerji olarak bilin.

Bu iki durumun yaşanmadığı haller de var; proton ve elektron sayısının eşit olması durumu. Bu atomlara da nötr atomlar diyoruz.

Ben şahsım adına Buddha atom diyorum zira bunlar artık bir arayış içinde değiller. Tamlar,

unlarını elemiş, eleklerini asmışlar. Meditasyon da yapmıyorlar, bara diskoya gidip karı kız adam peşinde de koşmuyorlar. -ha bunlar da baştan çıkabiliyor ama şimdi ona değinmeyeceğim.

Diğerleri ise yani pozitif ya da negatif yüklü kararsız atomlar; ki negatif enerjiye dişil, pozitife ise eril demiştik.

Bunlar durmaksızın bir stabil duruma “ulaşabilme çabasındalar”.

Tabii ki bu durumu başarabilmenin tek yolu elektron sayılarını protonlarla eşitlemekten geçiyor.

Elektron sayısı yani negatif /dişil enerji yükü fazla olanlar; şu elektronumu bir versem de kurtulsam diyor.

Proton sayısı yani pozitif/eril enerji yükü fazla olanlarsa şimdi şöyle bir elektron olsa da götürsem diyor. Ve evet bir alışveriş ortaya çıkıyor.

Ama sırf seksten bahsetmiyorum burada. Zaten eril güç dediğimde inatla erkeği, dişil dediğimde de kadını işaret etmiyorum.

Cinsiyetlerimizin her zaman taşıdığımız enerji türüyle doğru orantılı olmadığının farkındayım.

Bu anlattıklarımı daha çok bir yük taşıyabilme oyunu gibi düşünün.

Bir taraf o kadar pozitif ki dengelenebilmek için negatifi kucaklamak istiyor. Diğer tarafsa bu yükü ondan alabilecek güçte birini arıyor.

Kim kime neden çekiliyor konusuna oldukça basit bir şekilde giriş yaptık durumu açıkladık.

Şimdi de teori olarak bu denli basit bir mekanizmanın neden pratikte tökezlediğini anlamaya çalışalım.

Ne demiştik A kişisi pozitif yüklü B kişisi ise negatif.

Peki bu kadar basitse bu enerjilerin her bir araya gelişinde bir neden denge oluşmuyor? Çok basit çünkü biri diğerine fazla geliyor.

Bu noktada bilim için kendimi feda ediyor ve örneği kendi hayatımdan veriyorum.

Fazlasıyla katyon bir adamım. -acaba böyle bir cümle tarihte daha önce kurulmuş mudur?

Yani fazlasıyla eril enerji barındıran bir adamım diyorum. Bu fazla olma durumunun nedeni ise yukarıda bahsettiğim durum. Elektronlarım eksik.

Bakın “elektronlarım” diyorum bir tane değil iki tane değil çok tane. Zamanında çok çok çok fazla elektronumu kaybettim.

Dolayısıyla beni dengeleyebilecek tek şey çok çok çok fazla elektronu bulunan bir hatun.

Tüm mesele bu işte. Yani dengeyi karşılıklı eşit yükte ihtiyaçlar belirliyor.

Bir taraf bende iki var diğeri ben üç istiyorum dediğinde o atom maalesef nötrlenemiyor.

Bu formülü kadın erkek ilişkilerine uyarladığımız gibi hayatın diğer yönlerine de uygulamamız çok mümkün.

Çevremizdeki insanları ortamları ve olayları düşündüğümüzde durmaksızın devam eden bu alışverişi görebilirsiniz.

O yüzden her şeyden önce oturup ne olduğumuzu anlamayı tavsiye ediyorum.

Bunu anladığınızda, ne tür insanları hayatınıza aldığınızı, nasıl meslekler hobiler uğraşlar seçtiğinizi de görüyorsunuz. Geçmişte yaptığınız seçimler anlam kazandığı gibi geleceğiniz hakkında da bir fikir sahibi oluyorsunuz.

Bu kadar basit olması sizce de güzel değil mi?

Yeterince anyon muyuz hanımefendi yoksa katyon mu?

Peki hangi seviye bir açlık ya da doygunluk içindeyiz?

Vermek mi önceliğimiz, almak mı?

İyileştirmek mi yoksa sarıp sarmalanmak mı?

Dördüncü Duvarı Yıkmak

2018-11-22T12:30:00.000+03:00

Ara ara kahkahalar atasım geliyor.

Durup dururken.

Günün herhangi bir saati.

Uluorta.

Toplantının göbeğinde, yemek sırasında, sigara molasında, masamda oturup bir şeyler okurken, sevişirken, duşta ve hatta tuvalette.

Mümkün olduğunca tutuyorum tabi kendimi. Aksi türlü deli derler adama. Diyorlar da gerçi… ama olsun bir tek evde tam anlamıyla salıyorum kendimi.

Dakikalarca yanaklarım ağrıyana kadar gülüyorum duruma.

Durumlara.

O durumlar ki her biri başlı başına bir hikaye. Birer sahne.

Akıl almaz bir yabancılaşma yaşıyorum o anlarda.

Yapılması gerekenleri yapmak, söylenmesi gerekenleri söylemek, oynanması gerekenleri oynamak gerekiyor hayatta.

Bir görev misali.

Ben mi seçtim bu görevi yoksa bana verildi mi bilmiyorum.

Önemli değil zaten.

Nereden geldiği belli olmayan bu rolden sıkılmış hissediyorum kendimi.

Toplantının orta yerinde içeridekileri ellerine replikleri verilmiş birer tiyatro oyuncusu gibi görüyorum.

Bık bık durmadan bir şeyler anlatıyoruz birbirimize.

İyi oynuyor muyuz acaba? İstediğimiz etkiyi verebiliyor muyuz karşıya?

Çok ciddi bir konuşmanın ortasında sıklıkla tükürüklerimi saçarak püsküresim geliyor.

-Yo yo üzgünüm dostum hayır, bu denli ciddi olmak istemiyorum artık.

Bazen de anlatılan şeylerden o kadar kopuyorum ki başımı duvara çevirip bu adam ne anlatıyordu dinleyen var mı diye soruyorum seyirciye.

Tabi seyirciye komik geliyor bu durum. Gülüyorlar. Duyuyorum.

İşte orada kahkahayı patlatmamak için zor tutuyorum kendimi.

Bir.. bir seyirci, izleyen bir topluluk varmış gibi geliyor bana.

Oynadığımız oyunun hemen karşısında.

Dördüncü duvarın ardında.

Yemek sırasında beklerken önümdeki seçeneklere bakıyorum.

Vitrindeki zeytinyağlıların sırası dahi aynı. Ve patates salatası yine sağ altta.

Dün de birebir oradaydı, geçen hafta da.

Siz olsanız neyi seçerdiniz diyorum onlara. Çünkü benim ne yaptığım hep ortada.

Tepsiyi bir frizbi edasıyla fırlatıp at diye haykırıyor her biri.

Güldürüyorlar beni yine.

-evet bu gerçekten iyi fikir ama şimdi değil, yakında.

Aşık olduğumda heyecanlanıyor topluluk.

Bazısı bu kez umutlu, bu kez olacak diyor. İşte sonunda eksik yarısını buldu.

Bazısı bu kez daha da fazla üzülecek diyor.

Üzülecek diyenler kazanıyor.

Gülümseyerek iyimserlere ne kadar koca kafalısınız diyorum.

-kadınları hala tanıyamadınız.

Yabancılaşıyorum.

Yabancılaşıyorum çünkü ben mi yaşamı deneyimliyorum, yoksa yaşam mı beni artık emin olamıyorum.

Ben seyirci için mi varım?

Böylesi bir karakterin, varoluş olaylar ve durumlar karşısında neler yapacağını mı görmek istiyorlar?

Film mi burası? Kitap mı?

Yoksa adını dahi bilmediğim bambaşka bir kurgu mu bu?

Hayali bir karakter miyim? Şayet öyleysem bu kölelik değil mi?

Kölelikse eğer, bundan kurtulabilir miyim?

Düzene uymak istemeyenleri sistem azat eder mi?

Ya da tutmasam hiç kendimi.. çok gülüp konuşursam eğer.. hoca sınıftan atar mı?

Minnet ve İbadet

2018-11-21T10:41:00.001+03:00

Cumartesi gecesi iki arkadaş Beşiktaş’ta içiyorduk yine.

Genelde aynı mekana gider, aynı bar taburelerini seçer, aynı içkiler eşliğinde çekiştiririz adaletsiz hayatı, acımasız kadınları, iki yüzlü toplumu.

Her defasında tamı tamına aynı yere oturmanın ve aynı minvalde konuşmalar yapmanın üstümüzde bir sıkışmışlık hissi yarattığını iyi biliyorum.

Öte yandan bu duyguyu sevdiğimizi bundan beslendiğimizin de farkındayım.

Kendimizi de sıklıkla eleştiriyoruz bu arada.

-Sanki zamanın başlangıcından bu yana hep aynı şeyleri konuşuyoruz be Yakup?

-Haklısın Batu da başka ne yapacağız ki…

-Bence Jameson shot doğru olabilir..

-İyi fikir..

Her neyse dediğim gibi barda oturuyoruz hep. Bar taburesi iyidir çünkü. Ne tam rahat ettirir kıçınızı, ne de acıdan inlemenize neden olur.

Yarı gevşek ve kısmi ayık olmanızı garanti altına alır. Zira en iyi sohbetler o şekilde yapılır.

Kokteylleri de iyidir gittiğimiz yerin.

Gerçi kokteyl içmeyi pek sevmem. Onlara dair sevdiğim şey gündelik hayatta çok tanık olamadığım değerler. Hazırlanışlarındaki akış, zarafet,

el hareketlerindeki incelik, bardak seçimleri, fesleğen, nane, türlü türlü içeriğin olması gerektiği gibi dengede bir araya gelişleriyle oluşan ahenk.

Ama bahsetmek istediğim şey kokteyller ya da denge değil.

Bakın bakın artılar ve eksiler, acı ve tatlı bir araya geldiğinde nasıl da güzel bir tat ortaya çıkıyor gibi bir geyiğe de girmeyeceğime yemin ediyor, ant içiyorum.

Bugün başka bir şeyden bahsetmek istiyorum. Minnetten.

Anlam veremiyor olabilirsiniz. Adam içmekten, bardan, kokteylden bahsederken buraya nasıl geldi diye merak da ediyor olabilirsiniz.

Hazırsak başlıyorum; ama öncesinde kendi hakkımda genel bir tutumumu açıklamama izin verin ki bazı taşlar yerine otursun.

Zihnim bir konuyu ya da olayı incelediğinde ve anlamaya çalıştığında, aynı anda kendi zihnimden uzaklaşıp anlamaya çalıştığım konunun diğer kişi ya da kişilerce nasıl algılandığını görmeye çalışırım.

Özellikle olayı yaşayan kişi ben değilsem bu noktaya fazlasıyla zaman ayırır ve şayet başarılı olabilirsem bir sonraki aşamaya geçip karşı tarafın hangi hisleri yaşadığını kavramaya çalışırım.

Şimdi bara geri dönelim. Çünkü aynı şeyi orada da yapıyorum. -işin aslı bunu yaşadığım her saniye her yerde yapıyorum.

Dediğim gibi taburemin üstünde içip içip galaksiyi eleştirmenin yanı sıra yaptığım ikinci bir şey Homo sapienleri incelemek. -konuyu saptırmayın hatunları dikizlemekten değil, insan hareketlerini incelemekten bahsediyorum.

Eskiden sıklıkla alkol aldıktan sonra değişen davranışları, cinsel yakınlaşmaları incelerdim. Ayık mı yoksa sarhoş bilincin mi gerçek olduğunu sorgulardım. Her defasında ulaştığım sonuç sarhoş halin gerçek olduğuydu. Öten yandan yıllar içinde sıkıldım bu gözlemlerden. Değişen tek şey insan siluetleriydi sonuçlar değişmezdi.

Şimdilerdeyse içinde bulundukları gruplardan ve hatta ortamdan sıyrılmış, ayrılmış, kopmuş farklı insanları gözlemliyorum.

İşin garip kısmı ortamdan en ayrılmış kişiler genellikle orada sürekli bulunan insanlar oluyor. Garsonlar, barmenler, temizlikçiler. Bu insanlar, (-tabii ki tamamı değil) bulundukları yeri tamamen kavramış oldukları için sanki başka bir şey arıyor gibiler. Bu aslında hepimiz için geçerli, yani herkes kendi ofisinde aslında bir ayrık kişi. Hayatlarımızda da öyleyiz.

Dünyanın yüzeysel varoluşuyla yetinemediğimiz için bir derinlik ve anlam arayışı içindeyiz.

Lafı çok uzatmadan bara geri dönüyorum.

Cumartesi akşamı kokteyl hazırlayan ve bu işi cidden iyi yapan barmenlerden birini gözlem altına aldım. Adamı yaklaşık 3 saat boyunca izledim.

Ve bu süre boyunca sorular sordum kendime.

Neden bazılarımız bazı şeylere diğerlerinden çok daha fazla önem veriyorduk? Bir şeyi diğeri için özel kılan ve sizin / benim için kılmayan şey neydi?

Barmenle senkronize olduğumda bu soruların cevabının çok ama çok yoğun bir his yüzünden olduğunu fark ettim.

Barmen özenliydi, telaşsızdı ve garip bir şekilde huzurluydu. Ben değildim. Geçmişten bahsediyorum. Yani elbette ki ben de daha önce hazırlamıştım cin tonik ama öyle değildi, o şekilde değildi.

Tadı da her ne kadar aynı markayı kullansam da aynı olmamıştı.

Anladım ki o adam orada başka bir şey yapıyor. Başka bir şey yaşıyor.

Neydi peki yaşadığı?

...

Sadece “yaşıyor” olmasın dedim kendi kendime. Aslında ulaşılması gereken nokta ve adamın başardığı şey “sadece yaşayabilmek” olmasın?

Belki dedim o an. Belki sadece bu gibi anlarda yüce, tanrısal ya da adını her ne koymak istiyorsak onunla bağlantıya geçebiliyoruzdur. O zaman bir fark yaratabiliyoruzdur.

Gerçekten yaşadığımız anlarda.

Bugün minnetten söz etmek istiyorum derken bundan bahsediyordum; Varoluşumuzun anlamsız olmadığına dair an içinde yaşadığımız bir doğruluktan.

Mutluluk değil, önce doğruluktan. Doğru yerde doğru şeyi yapıyor olduğumuza dair bir akış hissinden.

Bir amacımızın olduğunu anladığımız, telaşsız, çabasız, huzurlu bir noktadan. Bazen bir saniyeden, şanslıysak şayet belli bir süreden bahsediyordum.

Bir şefin yemeği hazırlarken içinde bulunduğu ruhsal durumu varoluşuna bir teşekkürmüş gibi görüyorum. Tabi bahsettiğim o an, 100 kişiye yemek yetiştirmeye çalıştığı an değil.

Barmenin de durumu bundan farklı değil bana kalırsa. Ressamın, müzisyenin, yazarın, şairin yaşadıkları da aynı.

Ama bu ruhsal durumu sadece sanatsal işlerle ilişkilendirdiğimi düşünmeyin çünkü fark ettim ki aynı durumu spor salonuna gidip elime dambıl’ı aldığımda da yaşıyorum.

Gözlerimi kapatıp barın üstündeki her milimetrik pürüzü, çıkıntıyı hissediyor, parmaklarım ve avuç içimin kaynaşıp demirle bir oluşuna tanık oluyorum. Zaman duruyor…

O an.. ahh evet tam o an bunu yapmak için yaratıldığımı o kadar iyi biliyorum ki.

Nefesim, hareketsiz duramayan her lifim, içimdeki mağara adamı ve sonsuz öfkem orada bir anlam kazanıyor.

Cumartesi gecesinden sonra minnet duyduğum çok şey olduğunu fark ettim.

Ağırlık kaldırmak, yazmak, motosiklet kullanmak, balık tutmak ve bir kadını sevmek.

Bunlar minnet duyduğum şeylerdi.

Ve ötesinde bir şeyi daha anladım, minnet duyarak yaptığımız her şey ibadetti.

Somon Rengi Bir Gömlek Hakkında

2018-11-16T13:46:00.000+03:00

Geçen gün trajikomik bir olay yaşadım. Aslında küçük bir hikaye demek daha doğru olur.

Hayatta belirlediğimiz hedeflere ve onlara ulaşma yolunda yaşadıklarımıza dairdi.

Şimdi dikkat ediyorum da dünkü yazım da bu konuyla ilgiliymiş. Demek ki olaydan epey etkilenmişim. Her neyse başlıyorum;

Geçen hafta Salı günü, Çarşamba akşamı gerçekleşecek olan özel bir şirket etkinliği için gömlek giymem gerektiği bilgisi tarafıma iletildi.

Ki daha önceki iş yerim nedeniyle haftanın beş günü gömlek giyen biri olarak gömleklerden nefret ettiğimi söylemeliyim.

Bilginin tarafıma iletildiği saat itibariyle yeni bir gömlek almam olası değildi. Zira alsam da omuz bel oranım yüzünden standart bir gömleğin üstüme olması imkansızdı. Terzi tadilatı görmesi şarttı.

Ha eski gömlekler ne oldu diyeceksiniz hemen anlatayım;

Eski işimden ayrıldığım günün akşamında tüm gömlek ve kravatlarımı bir tepki mahiyetinde makasla kesmek suretiyle imha etmiştim. Ayrıca çevremde ne dost ne akraba evlendirmedik tek bir bir insan dahi kalmadığı için bir daha düğünlere katılmayacağımı düşünerek bunu yapmakta bir mani de görmemiştim.

Her neyse gardırobu kurcalayınca neticede diplerde buldum bir tane. Şile bezi, hakim yaka, somon rengi dandik bir şeydi ama alternatifi yoktu. Sabah oldu, geçirdim üstüme gittim işe.

Mesai bitiminde de etkinliğe geçtim.

Etkinlik güzeldi. Yedik içtik sohbet muhabbet… Sonra biraz daha içtik. Biraz daha, biraz daha. İnsanlar yavaş yavaş dengelerini yitirmeye başladılar ve nihayet içlerinden biri elindeki şarap bardağını üstüme boca etti. Haliyle gömlek tarumar oldu.

Önemli mi? Hayır tabii ki değil. Dünyanın en güzel gömleği dahi olsa önemli olmazdı, ki o gömlek Dünya’nın en kötü gömleği olabilirdi. -ilk onu zorlardı ona eminim.

Tahmin edeceğiniz üzere döken arkadaş özürler diledi nasıl temizleyeceğime dair tüyolar vermeye başladı. Yok öyle yıkamak lazım yok şunu dökmek gerek şeklinde bir dolu anlattı da anlattı.

Dedim ki çok rica ederim hiç önemli değil, lütfen rahat ol ben zaten eve gidince çöpe atacağım bunu. “Gömlekleri sevmiyorum.”

Aa hayır yok öyle olmaz “kurtarılır o gömlek”, o bu şu derken çok şükür etkinlik sona erdi dağıldık evlere.

Anahtarı çevirip evin kapısını açtım, boy aynasındaki yansımam karşıladı. Boydan boya lekeli bir gömlek hatta alnımın üst kısımlarına bile sıçramıştı şarap. Yüzümü yıkadım, çıkardım gömleği elimde buruşturup top yaptım tam çöpe atacaktım ki. Arkadaşımın sözleri aklıma geldi.

-Kurtarılabilir miydi gerçekten gömlek?

Bir şans vermek istedim gömleğe. Attım makineye deterjan, oxi, yumuşatıcı, bıdı bıdı ne varsa ekledim yıkadım. Ve inanın bana durulama boyunca makinenin başından ayrılmadım. Tamamlandı sonunda, bir hışımla açtım kapağı çıkardım gömleği. Ama sadece birazcık azalmıştı leke.

Hımm dedim acaba bir kez daha mı denesek? Evet ya dedim, mantıken bir bu kadar daha azalsa leke ikinci ya da üçüncü yıkayışta sonunda ortadan kalkacaktı. Gömleği tam beş kez yıkadım. Beş. İlk üçü arka arkaya diğer ikisi kurumasına izin verdikten sonra. Ve biliyor musunuz leke sonunda gerçekten kayboldu. Aynada şöyle bir kendime baktım, helal olsun be Batu sana dedim. Ardından gurur içinde astım gömleği askıya. Kurumaya bıraktım.

Ertesi gün askıyı elime aldım, lekesiz gömleğe göz attım. Tertemizdi.

Ama…

Ama sanki bir yanlışlık vardı.

Yanlışlığı anlamam yaklaşık 30 saniyemi aldı. Yıkama süresince lekeye o denli takmıştım ki tişörtün rengini fark etmemiştim. Gömlek pembeydi. Bildiğiniz pembe.

Ara sıra yaptığım bir hatadır bu. Bordo tişörtleri renklilerle aynı seferde yıkamak.

Makinenin içindeki bordo tişörtü beş tam yıkama boyunca orada unutmuştum. Artık pembe bir gömleğim vardı.

Hay Batu dedim senin kafana zıçayım. Onca deterjan.. onca elektrik… onca su… onca hevesli umut dolu bekleyiş… hepsi boşaydı.

Emeklerim boşa çıkmıştı.

...

Ama durun bir dakika ya…

Mesele gerçekten gömleğin rengi miydi ki? Ya eskisi gibi somon rengi olsaydı…? Bu sevinmem gereken bir şey mi olurdu? Bir başarı mıydı?

-Ben gömleklerden nefret etmiyor muydum?

En başta bu gömleği neden yıkamayı seçmiştim peki? Ne ara, kim sokmuştu bunu aklıma? Aslında kimse. Bu sadece bir tutumdu.

Gömleğin “kurtarılabilir” olduğu düşüncesiydi bunu yapan. Zayıf yanımdı. Herkesi ve her şeyi kurtarmak, onlara yardım etmek isterdim çünkü.

O şeyi gerçekten isteyip istemediğimden bağımsız olarak üstlenirdim görevi.

Ve o an bu görevi de üstlenmiştim.

Bazılarımız böyledir. Bazılarımız herkesi kurtarması gerektiğini ve dahası kurtarabileceğini düşünür. Kendini öteler, başkalarının varoluşunu kendi yaşamının önüne koyar.

Bu hatayı daha önce o kadar çok kez yapmıştım ki.. Aşk, iş, insan ilişkileri ve sayamadığım diğer tüm platformları düşünün.

Hepsinin sonunda elde ettiğim iki şey olmuştu; İlki, ikinci sıraya atılmış, yanlış önceliklendirilmiş bir yaşam ikincisi ise ihtiyacım olmayan insanlar, işler, ilişkiler.

Vay be dedim kendi kendime, sanırım yaşadıklarımdan pek ders almıyorum...

Konu gömlekten çıkıp buralara geldi biliyorum ama beni birazcık tanıyanlar bilir, bence mikro olaylar, makroda da aynı şekilde hayat bulur.

Yukarıdaki aşağıdaki gibidir.

Davranışlarımız, en basitten en ciddiye aldığımız tüm kararlarımız, bütün katmanlarda aynı mekanizmayla gerçekleşir.

Ve küçük sandığımız bir hatamız, yanlış bir algımız veya değiştirmekten geri durduğumuz önemsiz sandığımız tutumlarımız... bütün hayatımızın teması haline gelir.

Benim dersim ise yine kendini tekrarlıyordu. Bu kez anlamalıydım.

Herkes kurtarılmaya layık değildi ve hiç kimse, herkesin kahramanı olamazdı.

Hayatın Sarkacı

2018-11-15T10:52:00.001+03:00

Hayat.

Hayatın çalkantısı…

İniş çıkışları..

Bir sarkaç gibi aynı.

Normal şartlar altında sarkaçlar bir sağa bir sola sallanır. Tutup yukarıdan bırakırsınız sağa gittikten sonra sahip olduğu momentumla sola yönelir sonra aynı rutin devam eder sağa sola sağa sola sağa sola.

İyi şeyler olur sonra kötü şeyler. İyi hissederiz önce, sonra bir şeyler yaşanır kötü hissederiz. Bu döngü hiç bitmez.

Ama bazen durmuş gibi hissederiz sarkacı. Sanki hep aynı olayı aynı hissi yaşıyormuş gibi. Takılmış gibi.

Bir el tarafından tutulmuş gibidir sarkacımız.

Bütün duygusallığımızdan sıyrılıp gerçekçi olmamız lazım böyle durumlarda. Çünkü sarkaç asla tam olarak durmaz, takılıp kalmaz, evren bizi sadece ve sadece acılara hapsetmez.

Bütün kurallara aykırıdır bu.

Mantıksızdır.

İstatistiki olarak da imkansızdır.

Siz hiç kesintiye uğramaksızın yukarıya ya da aşağıya doğru giden bir istatistik çizelgesi gördünüz mü? Bir borsa eğrisi düşünün mesela. Sanmıyorum. Çünkü olmaz. Evren bir “denge çabası” içindedir.

Genel ve uzun vadeli yönelim aşağıya ya da yukarıya doğru olabilir elbette ama bu bir anda gerçekleşmez.

Artılar ve eksiler kendi aralarında ister istemez “kusurlu” bir denge oluşturur, var olmaya devam ederler.

Burada önemli nokta devam edebiliyor oluşlarındadır. Yani birinin varoluşu diğerinin varlığını yok etmez. Dengesiz dahi olsa ortada bir bütün vardır ve işte gerçek dediğimiz, hayat dediğimiz şey de bundan ibarettir. Bir bütün. Kusurlu bir dengenin yani aslında dengesizliğin müdahale edilmezse nihayetinde tükenişe ya da sonsuzluğa ulaşan yolculuğu.

Bu noktada yukarı ve aşağı iyi ve kötü karanlık ve aydınlık kavramları iyice anlamalarını yitirip kime neye hizmet ettikleri belli olmayan saçma kelimelere dönüşüyor benim için.

Neden diye soranlar olabilir tabi. Basitçe anlatmam gerekirse; diyebiliriz ki hiçbir iyi/güzel/pozitif olay, bir insanı şuan olduğundan daha ileriye götüren ortamı sağlayamaz.

Yani başımıza gelen iyi hiçbir şey bizleri daha güçlü daha akıllı daha olgun varlıklara dönüştüremez. Konfor ortamında yaşamını sürdüren kimse gelişmek için bir yönelimde bulunmaz.

Örneğin homo sapienler aç oldukları için strateji geliştirmek zorundaydılar bu yüzden de zekaları gelişti.

Açlık, arzu, sahip olamama, yoksunluk… bütün bu acı kaynakları daha fazlası olmaya zorlarlar bizi. Yani teorik olarak denilebilir ki bir amaç uğruna çekilen acılar kendilerini tahammül edilebilir kılar.

Kendilerini geçerler.

Öte yandan buradaki en büyük sorun, katlanılan acılar neticesinde ulaşmış olduğumuz güçlü halimizin seçtiğimiz nihai amacı destekleyip desteklemediğinde gizlidir.

Her ne kadar isabetli tespitler yaptığımızı sansak da özünde yaptığımız tek şey sübjektif çözümlemelerdir ve sıklıkla yanılırız. Dahası aslında nihai bir amaç belirlemek alınabilecek en hatalı karardır. Biz dünkü insanlar değiliz, bir saat önceki insanlar değiliz. Değişiriz. Dolayısıyla yolculuk içinde amaçlar değişebilmeli, araçlar değişebilmeli, yollar değişebilmelidir.

Kendi hayatımda yaptığım hata tam da buydu.

Attığım her adımda, yaşadığım her olayda bir başkası oldum aslında. Bir adım daha uzaklaştım eski halimden. Ama sabit amaçlar belirlemiş, onlara ulaşma yolunda saplanıp kalmıştım.

Oysa yeni halim eski amacımı anlamlı bulmuyordu. Ama bir yanım daha da ciddi bir problem olduğunu söylüyordu.

Yıllar boyu pragmatist bir yaklaşımla kendime sorup durdum; daha güçlü olmak, daha çok bilmek, daha çok yaşamışlık, daha çok algı… Bunlar sahiden işe yarayan şeyler miydi?

İşe yaramak nedir diyorsunuz biliyorum. İşe yaramak diye sorduğumda aslında mutluluğu getiriyor mu diye sorguluyorum.

Bu soruyu sorduğum anda ciddi anlamda canım sıkılır, üzülürdüm.

Zira mental, manevi ve fiziki olarak kendimi daha üst seviye bir halime dönüştürme çabalarım aslında çocuklukta ortaya çıkmıştı. Yani bir ömür harcamıştım bunun için.

O zaman tabii ki en altta yatan sebepten haberim yoktu ama yıllar içinde kendimi çözümlemeye çalıştıkça anladım ki sebep kimsenin beni sevmiyor oluşuydu. Bir şekilde sevilmeye layık değildim. En başta koca kafalı ve çirkindim. Çekingendim. Tüm Dünyaya göre yeteneksiz ve aptaldım da. Rakamlardan korkuyordum. Sonsuzluğu düşündürüyorlardı bana ve algılamaya çalıştıkça sanki aklımı yitiriyordum. Evet tabii ki matematikten anlamıyorsanız aptaldınız. Diğer insanların yapmaktan keyif aldığı şeyleri sevmiyor, onların yargılarını bir türlü anlayamıyordum. Onlar da beni anlamıyordu. Ayrı, uyumsuz, gıcık bulunan bir tiptim.

İşin aslı bu durum hala böyle. Zaten cevap burada saklı.

Ya seçtiğim amaç uğruna doğru acıları seçmemiştim… ya yolda amacımın değiştiğini görememiştim… ya da yukarda bahsettiğim daha da ciddi bir problem vardı ortada…

“Amacım hakkında kendime yalan söylemiştim.”

Acaba gerçekten sevilmek kabul görmek için mi kendimi geliştirmiştim yoksa beni dışlayan, iten, reddeden tüm dünyaya onlardan daha iyi olduğumu kanıtlamak mıydı tüm niyetim? Uzlaşmaktan ziyade çatışmak mıydı amacım?

Evet.

Yaptığım buydu.

Daha fazla yalnız olmayı, sevilmemeyi istemiyorum deyip sahip olduğum tüm hırsla bu durumu daha da derinleştirmek için uğraşmıştım. Gerçekten de yalnız olmak istemiyordum ama yapabildiğim tek şey de insanları itmekti. Kendi çelişkimde sıkışıp kalmıştım.

Bu arada yukarıda sözünü ettiğim acı kavramını çilecilik ile karıştırmayın. Bana göre acıların hizmet etme şekli bizleri dönüştürebilme güçleridir.

Bahsettiğim şey tamamen bu. Yani dönüşüm yolunda doğru acılar seçtik mi? Seçiyor muyuz?

Bugün burada oturup diyebiliyor muyuz?

Şu an kim olduğumu tüm karanlık ve aydınlık yanlarımı biliyorum.

Şu an her ne kadar yasak, ayıp, iyi, kötü, gerçek ya da ütopik olsa da ne istediğimi biliyorum.

Ve şu an çektiğim bütün acılar ve yaptıklarım bunlara hizmet ediyor.

İşte tüm mesele bu. Yoksa evrenin bize işkence ettiği falan yok. Kendimize yapıyoruz her şeyi.

Kendimizi görmeye korkarak, kendimize dürüst olmaya korkarak, kendimiz olmaya korkarak kendimizi hayatın sarkacının tek tarafına, anlamsızlığa hapsediyoruz.

Sezon 1000 Bölüm 1

2018-07-26T16:45:00.002+03:00

Hayatım hakkındaki en makul tanım kendisinin bir çeşit absürt korku komedi dizisi olduğu yönünde.

Her bölüm 45 dakika sürüyor ve her nedense senarist sanki başka bölüm çekilmeyecekmişçesine dolu dolu geçirmek istiyor bu süreyi.

Boş geçen tek bir saniye dahi yok.

Olaysız sahne sayısı sıfır.

Ne iç ses, ne de diyaloglar asla sona ermiyor ve esas oğlan olan ben deniz akışa yetişmek için kıçımı yırtıyor yorgunluktan helak oluyorum.

Bir nevi hızlandırılmış kurs gibi de düşünebiliriz bu durumu.

Bu durum dediğim hayatım ve aslında senarist dediğim kişi de pek tabi benim.

Geçen gece fark ettim bunu. Senaristin ben olduğumu.

Doğmadan önce, henüz bir bilinç durumundayken oturup karar vermişim. Hayata geldiğimde neler yapmak istediğimi tek tek seçmişim.

Zekam bu seviyede olsun, yeteneklerim şu soldakiler, yetersizliklerim de sağdakiler olsun diye katalogdan belirlemişim.

Bu yaşta bu olsun, şurada da şunu yaşayayım. Bu noktada Kuzey’e değil Güney’e gideyim zira Güney’de başka türlü çıkmazlar bekler beni… evet evet orada olmalıyım.

Her nefeste yeni bir şey deneyimlemek.. bir ders almak.. bir çıkarıma ulaşmak istemişim.

Ki bu yanlış bir şey değil. İnsan ruhunun özü sanıyorum bundan yani yeni deneyimlerden besleniyor hatta bundan oluşuyor.

O an, yani henüz doğmadan bir senarist gibi hesaplamalar yapıp hayatımı yazarken, hayatımın başını ve sonunu gördüğüm için de yaşayacağım zorluklar sıkıntılar pek öyle katlanılmaz şeylermiş gibi gelmemiş bana. Sonunda ulaştığım noktayı bildiğim için çekilir şeyler bunlar demişim.

Uzaktan davulun sesi hoş geliyor tabi, bana da hoş gelmiş belli ki.

Oysa şimdi keşke biraz daha sakin bir planlama yapsaymışım diyorum. Sakin doğru kelime olmadı sanrım, dengeli diyelim en iyisi. Dengeli evet.

Bir durmaya soluklanmaya zaman ayırsaymışım keşke diyorum.

Bu kadar uçuk kaçık kopuk olaylar insanlar yerine araya normal şeyler de serpiştirseymişim.

Ama bilemiyorum… sonuçta hala tam olarak göremiyorum büyük resmi. Belki de çok yaşamayacağım.

Belki kısa bir ömür seçmiş olduğum için bu kısa zaman aralığına sığdırmak istemişim her şeyi.

Her neyse, dedim ya geçen gece fark ettim diye tüm bunları. Hangi seçimi yapacağımı çok önceden belirlediğimi, sizi karşıma çıkartanın kendim olduğunu.

Kendini bilmek, ne istediğini bilmek, tam olmak.

Hepimiz kuşkusuz bunları istiyoruz ama hiçbiri sihirli değnekle olmuyor orası da kesin.

İşte sırf bu yüzden “o” insanlar var, bu yüzden “o” olaylar, “o” acılar var. Bir anlam adına, bir farkındalık adına yaşandı onlar.

Korkarım bir teması var başımıza gelen tüm felaketlerin. Çünkü olanlar olamayanlar, seçilen seçilmeyen yollar, bu hayat dediğimiz kaos silsilesi hepsi özünde bütün ve tam bir planın anlamsız gibi görünen kritik parçaları. Sınırsız olasılığın ince elenip sık dokunuşuyla mucizevi şekilde bir araya gelmiş kombinasyonları.

Geçmişe bakıp rahatlıkla diyebiliyorum ki güçlü ve bilge olmayı bu kadar çok isteyerek hayatıma çullanan milyonlarca acının tek sorumlusu benim.

Tekrar ve tekrar ezilip, yenilip, parça parça azalarak körelerek öğrenerek sonunda yeniden inşa olarak sarsılmaz olmayı ben istedim.

Ve aşklarım... Geçmişimin mutlak acıları onlar, şimdininse muallak siluetleri.

Görüyorum ki her birinin amacı beni şimdi olmam gereken yere getirmekti. Geçicilikleriyle nihai olanı görebilmemi sağlayabilmekti.

Bütün bunları yazarken bile içimde susmak bilmeyen hadi kalk artık gidiyoruz diyen sesle mücadele ediyorum. Yazını yaz da defolup yola çıkalım artık diyor. Yeni bir şey beni bekliyor.

Onu daha fazla oyalayamayacağımı biliyorum. Ki zaten oyalamak istemiyorum.

Bunca şeyden sonra olacaklardan korkuyor olmam gerekirdi belki de..

Ama öyle değil. Aksine.

Sezon 1000, bölüm 1

Kendi seçtiğim hayatı heyecanla bekliyorum.

MutfaKozmoz

2018-02-19T11:54:00.000+03:00

Pazar günü yine spordan döndüm.
Pazar günleri bacak günü bu arada. Squat, o bu şu seksen farklı hareket derken gebertirim kendimi. Haliyle ardından bastıran açlık da hepsinden şiddetli olur. Bu detayları veriyorum zira ne denli yorulmuş olduğumu anlamanızı istiyorum. Bir Batu düşünün ki hiçbir noktasında ne glikoz ne fosfor kalmamış olsun. İşte o benim.
Her neyse eve girdiğim gibi buzdolabına yollanıp kapağı hızla araladım. Ne var ne yemek yapılabilir gibisinden yokladım içeriyi. Ucuz yollu hindi sosis kendisine bir şans vermem için yalvarır gibi duruyordu. Hemen yanında da domates püresini ve konserve mısırı gördüm. Sebze kısımına baktığımda da ömrünün baharını çok ama çok gerilerde bırakmış yeşil bibere rastladım. Tamam dedim toplanıp gelin hepiniz. Geldiler.

İnce ince özenle kestim biberle sosisleri...
Yalan tabiki. Hiç de özenmedim. Aksine gelişi güzel biçtim hepsini. Biçim esnasında haliyle sağa sola fırlayıp yere düşen, fırının arkasına siktirip giden parçalar oldu. Konserve mısırı da bir çırpıda açıp boşalttım kasenin içine. Kutunun kenarına yapışıp çıkmayan taneler oldu. Sizinle mi uğraşacağım lan deyip fırlatıp attım kutuyu lavaboya. Hiçbirini umursamadım. Yemeği tamamlayacak kadar sosis mısır biber olduğu sürece önemli değildi defolup gidenler.
Değildiler evet.
...
O an değildiler.
Derken bir saniye sonrasında içimi tarifsiz bir vicdan azabı kaplamaya başladı. Sanki tavaya giremeyen sosis mısır biber parçaları üzülüyorlarmış gibi hissetmeye başladım. Gerçekten yoğun bir üzüntü hissediyordum içimde. Olabilir miydi? Üzülüyor olabilirler miydi gerçekten?
Batu dedim dur sakin ol. Sakin ol az sonra yemeği yiyince hepsi geçecek, yorgunluktan oluyor.
“Ayrıca yiyecekler konuşamaz.”

Konuşamazlar mıydı cidden? Ses mi çıkarmaları gerekiyordu illa? Ya başka bir yol varsa onları anlamak için diye düşündüm. Hisler... hisler onlar için de bir dil olabilir miydi? Kelimelerin insanlar için hep sınırlı bir anlatım gücü olduğunu düşünmüşümdür. Oysa hisler öyle değildi. İçiçe, sonsuz ve sınırsızdılar. Belki onlar için tek dil budur diye düşündüm.
O halde benimle konuşuyor olabilirlerdi gerçekten. Hemmmen toplamalıydım tüm kayıp parçaları.
Derken birkaç dakikalık çabanın ardından son kalan sosis parçasını da fırının arkasından çıkardım. Elime aldığım gibi de anladım. Hissettiğim bunca üzüntünün büyük kısmı bu son parçaya aitti. Diğerlerinden çok daha üzgündü. Sendin değil mi dedim içimden. O sendin, bağıran ağlayıp duran. Evet dedi sosis, bendim. Neden dedim bunca çığlık kıyamet?
-Amacımı yok ediyordun.
-Varolma amacın tavada kızarıp bana yemek olmak mı?
-Evet neden? Seninki daha yüksek bir amaç mı?
Cevap vermedim.
Sosis benden bir adım öndeydi belli ki öte yandan hiç çaktırmadım. Vakur bi edayla tamam dedim haklısın, öküzlük ettim özür dilerim.

O an bana ait mikro kozmoz içerisinde yeterince sorumluluk sahibi bir tanrı olmadığımı idrak ettim. Bencil ve çevreme karşı özensizdim. Kendimden başka hiçbir şey umrumda değildi.

Artık kusursuz olmadığımı, mutfa-kozmoz içerisinde kimilerinin sesini duyamadığımı biliyorum. Ama bir ev tanrısı olarak sosisçemin kötü oluşunun sosislerimi görmezden gelmeme engel olmaması gerektiğini de çok net olarak anlıyorum. (Bu cümleyi de kurdum ya...)
Duymaya çalışıyorum onları. Onların da evrendeki her şey gibi yerlerini aradıklarını, tamamlanmayı anlaşılmayı beklediklerini hissediyorum.
Cezve mesela. Birkaç gündür mızmızlanmaya başladı. Kimbilir o ne istiyor.. Cezve ne ister, hayattan ne bekler ki? Benim tanrımın beni bilmediği gibi ben de cezveyi bilmiyorum.
Bildiğim tek şey daha çok yolum var. Tabak var, tencere var, çatal var. Varoğlu var. Öğrenmem, anlamam gereken çok fazla şey var. Sonra salon, yatak odası, banyo var.
Ama sorun değil çünkü istiyorum, anlamak istiyor ve çaba sarfediyorum. Sanırım önemli olan tek şey de bu.

İnsanın insanı anlamaya tenezzül etmediği bu yerde, yetinmeyip kediyi, köpeği, sosisi, su bardağını, yağmur bulutunun kalp ağrısını da anlamaya çalışıyorum.
Kendinin farkında olmayan makro kozmozun her umursamaz tanrısına teek tek sayıp sövüp küfredip, işte böylesi tertemiz deliriyorum.

Öküzlük Çağı

2017-10-23T14:25:00.000+03:00

Uzunca bir süredir eposta yoluyla gelen sorulara blog yazısı şeklinde cevap vermiyordum. Daha çok ikili diyalog şeklinde konuşup kapatıyorduk konuyu. Öte yandan bu kez bir yazı yazmanın uygun olduğunu düşündüm zira içinde bulunduğumuz dönemde bu soruyla sıklıkla karşılaşıyorum. (Yaşamış olduğum yüzyıllar boyunca diyebilirim ki bu konu ara ara hep hortlamıştır ama bu zamanki kadar hiç bir zamana ayyuka çıkmamıştır.

Uzatmayalım. Soru şu;
-Kadınlara ne oldu abi? Öküz olan biz(erkekler) değil miydik?
Cevap aslında çok kısa. Bizdik evet sevgili Mehmet(soruyu soran arkadaşın adı). Bizdik ama onlar daha çok istedi, daha çok savaştı ve sonunda beklendiği üzere kupayı onlar kazandı. Öküzlük kupasını. Hepsini kutlarım.

Bu arada kadınların “eskiye nazaran” öküzleştiğiyle ilgili önermenin asla sadece erkekler tarafından ortaya atıldığını da düşünmeyin. Çevremdeki sayısız kadın da kendini aynı şekilde eleştiriyor. Mesela hemen şuan sağıma dönüp yan masadaki arkadaşıma soruyorum.
-Serap siz kadınlar şu ara hepten bir öküzleştiniz değil mi?
-Evet Batu biz kadınlara bir haller oldu bu ara, çok kötü öküzleştik.
Buyrun işte Serap da kabul ediyor durumu.
Kuşkusuz her kadın öküzleşmedi ama nüfusun geneli durumdan nasibini aldı.
Yeri gelmiş ve hatta geçiyorken öküz nedir nasıl öküzleşilir sorularına da cevap vermek isterim. Öküz incelikten uzak, kaba saba davranışlar sergileyen, duygusal yanını yitirmiş ya da en iyi ihtimalle derinlere gömmüş, umursamaz kişidir. Öküzlük ise tahmin ettiğiniz üzere bu davranışları sergileyen deli bozuk bir garip varoluş halidir. Peki nasıl öküzleşilir? Ki aslında doğru soru budur. Yani ne oldu da böyle oldu manitalar?

Öncelikle konunun jenerasyon farklılılarıyla ilgili olduğunu düşünenlere cevap vermek isterim. Hayır korkarım konu jenerasyon farklılıkları değil. 9 jenerasyon kadın tanımış biri olarak her yaştan kadının içinde bulunduğumuz dönemde öküzleştiği söyleyebilirim. Peki o zaman ne?
Bu noktada arkadaş çevresinde yaptığımız geyikler aklıma geliyor. Biramızı yudumlarken kadınlara virüs girmiş abicim başka açıklaması yok dediğimizi hatırlıyorum.
Virüs girmesi durumu evet. Biliyorum ilk duyduğunuzda ciddiyetsiz bir teori gibi görünüyor ama sabredin birazdan anlamlı bir hale dönüşecek. Burada tabiki tıbbi anlamda bir virüsten bahsetmiyorum yani kadınlara giren çıkan canlı bir organizma yok.(kötüye yormayın cümleyi) Bahsettiğim virüs girmesi olayı bir ideanın(düşünce desem daha az havalı olurdu) kadınlara empoze edilmesi durumu ve bunun sonunda vuku bulan duygu durum tavır tutum değişikliği. İşte durum bu.
Buraya kadar tamamsa kritik sorulara gelelim;

Soru 1:Hangi düşünce kadınlara empoze edildi daha doğrusu edilmek istendi? – Özgürlükkkkk...!!!
Soru 2: Ne zaman edildi? -Salı günü saat 3de. Şaka şaka anlatıcam onu.
Soru 3:Tedavisi var mı? -Namevcut.
Soru 4:Manita eski haline döner mi? – cıks... nope... desafortunadamente...

Amaç erkek baskısı altında ezilen kadınlara(bilhassa şehirli kadınlara) siz de gayet erkekler gibi yaşayabilirsinizi göstermekti. Başlangıcı Sex and the City’nin gösterime girdiği tarihtir. Yazın bunu bir kenara.
O tarihte diziyi ilk gördüğümde vay be demiştim, bakalım homo sapien toplumu bundan nasıl etkilenecek. Yıllar sürdü tabi bu proje. Dawson’s Creek, o, bu, şu derken envai çeşit yerli yabancı başka dizi ve müzik kanalı da destekledi bu konsepti. Sonunda ekranda görünenler, insanların gözünde normalize oldu ve gerçeklik tünelleri şekillendi. Bakın insanların gözünde dedim yani sadece kadınların gözünde değil. Zira projenin diğer amacı da erkeklere bir şeyi göstermekti. Bu arada yukarıda adı geçen dizilerin aşkla, ilişkilerle ilgili olduğunu düşünenler varsa büyük yanılgı içindeler çünkü tek bir mesaj vardı aslında;
Mesaj, gayet sizin gibi düzüşür hayatımıza devam ederizdi.
Çok matah bir şey ya...
Bu düşüncenin, yani “düz- geç” konseptinin erkek hayatında dahi neden kabul gördüğünü hiç bir zaman anlamamışımdır. Demek istediğim bunun ulaşılması gereken üstün bir nokta olduğu hangi süper bilinç tarafından varsayılıp toplum bu yöne itildi bunu bilmiyorum. Zira homo sapien erkeklerinin polygam olduğu yönünde bir sav dolaşıyor yüzyıllardır etrafta. Oysa değiller. Bin kere söyledim yine söylüyorum. İnsan evlatları seri monogamdır. Polygam değil. Her neyse demem o ki hayatımın çılgınca düzüşüp yoluma devam ettiğim günlerinden geriye kalan tek şeyin ruhumdaki boşluklar olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Siz şimdi dediğimi anlamıyor olabilirsiniz tabi. Zira 70 75 yıl sonra ölüp kurtuluyorsunuz. Ama ölmeseniz.. Ölmeyip de yaşasanız... işte o zaman anlardınız, her seviştiğiniz kişiye aslında bir parça ruhunuzu bağışlarsınız.
Ne diyorduk.
“Gayet sizin gibi düzüşür hayatımıza devam ederiz.”
Mutlaka.. mutlaka.. İnsanoğlu garip organizma. Pek tabi her şeyi yapabiliyor.
Öte yandan o zamanlar da şimdi olduğu gibi gücün yan etkileri konusunda kimse fikir sahibi değildi. Bu arada burada bahsettiğim güç cinsel iktidar. Tarihler boyunca cinsel iktidarın hep kadında olduğunu söylemişimdir. Yanlış bilenler vardır mutlaka. Erkek sananlar yani. Erkek iktidarı konusunu unutun. Etken edilgen geyiklerini de. İktidar dediğiniz şeyin özünde devamlılığı olmalı. Bildiğiniz üzere erkeğin ki sonsuz değildir. 1-3-5 boşalırsınız sonunda biter. Kadın ise teorik olarak sınırsızdır. Ereksiyon haline getirmek zorunda olduğu bir penisi yoktur. Ve yüzyıllardır devam erkek baskısının temel amacı da bu sınırsız gücü kontrol altında tutmaktır.
-tı.. tutmaktı. Geçmiş olsun diyelim yani. Zira oldu.

Sıklıkla hiç azımsanmayacak sayıda sohbetler içinde buluyorum kendimi. Melez kadınlarla. Erkek olmanın en kötü yanlarını öğrenip benimsemiş, rolü çalmasına çalmış hatta çalmakla da kalmamış almış yürümüş ilerletmiş. Ama o kimlikle bir türlü barışamamış. İfadelerde hep bir çelişki.
Bir yanı diyor ki doğru insanı bul, diğer yanı dünya yansın sen her şeyi al.
Pek çok sakallı kadınla da konuşuyorum tabi. İlişki içerisinde bir kadın kalmadığı için dişiliği üstlenmeye çalışan. Anaç, aşırı incelikli, haddinden fazla kırılgan. Olur böyle şeyler ne de olsa evren dengelemeye çalışıyor kendini.
Ama biliyor musunuz herkes durumdan şikayetçi. Adam diyor ki bu nasıl kadın, kadın diyor ki bu nasıl adam. Bitmiyor konu, kapanmıyor döngü.
Oysa hiç gerek yoktu bunlara.
Tarih boyunca keşke bir kerecik olsun toplum iyi bir yöne gitseydi. Gitmeyi de geçtim kıpırdayabilseydi. Olmadı ama olamadı yine.
Sözüm ona kadın erkek eşitliğini sağlamak adına boku bokla sıvamaya kalktı dünya.
Yerküre üstünde yeterince kayıp, pis-pislik herif yokmuş gibi kadın nüfusundan da devşirmeye kalktılar. Ve biliyorsunuz çoook da güzel başardılar. Elele girdik öküzlük çağına.

Hangi Tanrının Öfkesi

2017-06-29T10:57:00.002+03:00

Okuduğum onlarca kitabın içine saklanmış binlerce didaktik unsur... sağda solda duyduğum kimin anlattığı meçhul sayısız erdemli hikaye... öyle yada böyle bir şekilde bana ulaşmış sonsuz sayıda aforizma...
Zihnimde önermeler sağlı solu... yaşam, amaç, hakikat, mutluluk vesaire hakkında. Her biri dünde olduğu gibi bugün de ayrı ayrı işlevsizler.
Korkarım herhangi bir şeyden keyif almak benim adıma imkanlı bir durum değil.Mevcut şartlar altında ya da değil, imkansız bir şey bu. Yani şartlar şimdi olduğundan çok daha iyi olsa dahi biliyorum ki bende asla vuku bulmayacak o mutlu olabilme denen masalsı his. İyi şart kötü şart nedir o konuya ise şimdi girmeyelim. Ama mevcut şart dediğim sadece para değil onu bilin. Her halttan bahsediyorum. Ülke, şehir,aşk, birliktelik bıdı bıdı... akla gelen ve gelebilecek olan tüm diğer olasılıklardan.O yüzden an itibariyle yaşamdaki amacım daha az sıkılmak diyebilirim. Daha doğrusu kötü hissetmemek. Yine düzeltiyorum daha da kötü hissetmemek. O da en iyi ihtimalle
Sabahları uyanıp gözlerimi açtığım ve tavanı gördüğüm o ilk an... Perde aralığından içeri süzülen sarılı beyazlı mistik ışık...Bahçedeki greyfurt ağacının duvarda dalgalanan gölgesi... Kedimin yüzümün yarısını kaplayan sıcak tüylü göbeği...
Biliyorum ki bunlarla keyiflenebilen şanslı insanlar var. Ne kadar güzel gerçekten. Bense hep olduğu gibi göğsümde ve midemde yasadışı toplanmış o kötü niyetli hisler kalabalığıyla yüzleşmeliyim. Ama neden yine oradalar? Neden hep oradalar? Nedeni yok. Yani tabi ki var. Nedensiz şey olur mu hiç. Sensin neden. Kendinsin. Hastasın. İyi değilsin ve biliyorsun ki hiç olamayacaksın.O yüzden düşünmeyi kes ve yataktan çık. Şeytanlarınla bir kez daha yüzleş, yen onları, dize getir tekrar.Tüm gün sürecek olan savaşın şimdiden başladı.
Sabah kahvemi içerken de aslında hep farkederim. O sıcak ve güzel kokulu sıvının ağızdan boğaza, boğazdan mideye uzanan yolculuğunda keyif alınacak detaylar saklıdır. Bakarım o yüzden bardağın içine. Dikkatli bakarsam görebilecekmişimcesine. Beyaz dip görünene kadar her yudumun sonunda bakarım. Sonra başımı kaldırıp yavaşça evet derim,gerçekten de güzel bir koku bu. Gözlerimi kapatıp daha çok dikkat ederim hissettiğim şeye. Neredeyse hissetmek üzereyimdir. Ama hayır. Yoktur ötesi. Güzel bir kokudur o sadece, hepsi bundan ibarettir.
Gün içinde de sıklıkla anılarım gözümde canlanır. Neden bilmem, zira eskiden de en az şimdi ki kadar mutsuzdum. Kim bilir belki de nerede hata yaptığımı tanrıyı nerede kızdırdığımı anlamaya çalışıyorumdur.
Aslında içine sıkıştığım bu organizmanın mutsuzluk sorununu genç yaşlarımda anlamıştım. O yüzden yaşam deneyimine dair biriktirdiklerim çoğunlukla acıdır.
Çok güzel güneşli bir günün ortasında dahi önümden akan ırmağa bakarken içimdeki boşluğu görürdüm. Kahkahalar atarken arkadaş ortamında aniden susardım. Dalıp giderdim öylece. Seslendiklerinde de ayıp olmasın diye yarım ağızla gülümsemeye çalışırdım. Kimsenin bu numarayı yediği yoktu tabi. Anlamsızlığı ve yalnızlığı düşünürdüm. Ki o zamanlar yalnız değildim. Belki de geleceği hatırlayıp hüzünlenirdim. Her nasılsa yalnız olmanın nasıl bir şey olduğunu hep bilirdim.
O zamanlarda şimdi olduğum gibi mutsuz herifin tekiydim anlayacağınız.
Güzeldi aslına bakarsanız...
Bir şeyler... olaylar... kişiler... tabi ki güzeldi bazıları. Ama sanki güzellikle aramda duran görünmeyen perde o zamanlar da vardı. Renkler, sesler, yaşananlar bana ulaşamıyorlardı.
Garipti. Hala da garip gerçi, çünkü orada olduklarını biliyor, şimdi de görüyorum. Ama bugün de birbirimize dokunamıyoruz.
Oturup düşündüğümde bundan daha iyi bir ceza aklıma gelmiyor. Daha iyi bir cehennem tasvir edemiyorum açıkçası. Yaşa anasını satayım işte böyle. Tadını alamadan yaşa gitsin. Ama farkında da ol. Ve öyle içten içe falan olmasın farkındalığın. Dibine kadar bil gör anla. Aslında keyifli bir şey yaşamak. Ama sana değil.Çünkü senin reseptörlerin kapalı.
Gerçekten de hiç öyle ateşe mateşe gerek yok. Pişmanlıklarımızı tekrar ve tekrar yaşadığımız sonsuz döngüde bir hapsolmuşluğa da. Ben tanrı olsam cehennemi bu şekilde dizayn ederdim. Rutin yineleyen acılar yerine sürekli değişen yeni olaylar gösterir,onu da hissedememesini sağlardım.
Oturup düşünüyorum yine... hangi tanrıyı nerede kızdırdım diye. Beni tam olarak nerede terk etti diye. Günahlardan günah seç.O kadar çoklar ki, bulmanın imkanı yok olay mahallini. Öfke, kibir kıskançlık... açgözlülük.
Aklım yine oyunlar oynamaya başlıyor. Bu kadar çok kötülük yaptığımı düşünüyorum demek. O kadar ki cezalandırmam gerektiğini biliyorum. O halde suçluluk duygusu ve korkularla ben kurgulamış olabilir miyim bu ceza ortamını?Daha fazla zarar vermemek için Dünyaya... Onunla arama bir duvar örmüş olabilir miyim? Kendimi mahrum bırakmış olabilir miyim?
...
Vicdanlı insanlar için otoriteye, mahkemeye ya da bir tanrıya gerek yok sanırım. Kendi cezamızı,bireysel cehennemlerimizi kendimiz yaratabilecek güçte varlıklarız. Kim bilir belki de acemi tanrılarız. Eğer öyleyse bunca ızdırabın çözümü için doğru sorular sanırım şöyle olmalı. Kendime ne zaman bu kadar kızdım? Ne zaman ümidi kestim kendimden ve zaman terkettim benliğimi? En önemlisi de bir daha affedebilir miyim kendimi?

Çocuklara Anlatırsınız

2016-07-19T13:05:00.000+03:00

Biliyorsunuz grandiyöz nevrozlar yaşamış tüm diktatörlerin ortak özelliğidir. Kendi üstünlüğüne inanan ve kendi istekleri dışında hiçbir şeyin doğru olmadığını düşünen yaratıklardır bunlar.
Ayrıca bu tür kişiler, eskiden de olduğu gibi günümüzde de “insanımsılar” üzerinde yüksek bir etkiye sahiptir.
İnsanımsı demekle ne demek istediğimi sanıyorum anlıyorsunuz.
Bu tür kelimeleri bundan sonra daha sık kullanmaya karar verdim. Zira bazı kelimeler kimi varlıklar için artık fazlaca güçlü kalıyor.
Mesela burası artık “ülkemsi” bir yer.
Yapılan şey “darbemsi” bir şeydi.
Buna oy verenlerse “insanımsı” şeyler.
Evet çok güzel oldu. Cümle içinde kullanıp pekiştirdik, şimdi devam edelim.
Narsist kişiden/kişilerden çok fazla bahsetmek istemiyorum. Çatmak istediğim şey daha çok takipçileri.
Bu arada insanımsıları anlamak için asla kendiniz gibi düşünmemelisiniz. Ki aslında yaşamın geneli için geçerli bir kuraldır bu. Bir insanı anlamak için kendinizi onu yerine koymanız gerekir.
Ve yazılıp söylendiğinden çok ama çok daha zor bir durumdur. Ama zoru severiz. Hadi gelin deneyelim.
Şimdi oturun ve yaşamınız boyunca sadece 10 kelime öğrenmiş olduğunuzu hayal edin.
Dedim zor olacak diye. Hangi kelimeler bunlar diye sorarsanız. Şunlar; allah, din, kitap, islam, muhammet, recep, peygamber, cihat, ümmet ve cennet. Farkındaysanız sonları hep –et, -ap, -er, -ep diye bitiyor yani ezberlemesi öyle çok zor değil. Aksine kafiyeli.
Şimdi bunlarla cümle kurmaya çalışacağız.
Bu güne kadar ki tüm bildiklerinizi unutup sadece bu 10 kelimeyi zihninizde tutmanız için size 5 dakika veriyorum. Hoop başladı.
Tamam bırakın artık kalemleri. Bitti süreniz.
Umuyorum ki hepiniz zihninizi boşalttınız ve artık boş kafalarınızın içinde sadece bu 10 kelime kaldı.
Şimdi cümle kuracağız. Sizden anlamları birbirinden farklı 10 cümle istiyorum. Bakın öyle abartmadım da sayıyı. Bana 10 farklı cümle kurun. Konular hakkında çok ısrarcı olmak istemesem de bir tane “anlayış” temalı cümleyi zorunlu tutuyorum.
Bakmayın öyle yüzüme. Hadi kurun! Yazın!
Yok mu? Çıkmıyor mu?
Olmuyor değil mi? Evet gerçekten haklısınız. 5 tane dahi çıkaramıyoruz.
Ama olsun deneyimiz başarıya ulaştı. İnsanımsı olmaya en yakın hali artık az da tecrübe ettiniz. Şimdi bir de kafanızın içinde siz yürüdükçe sallanıp çalkalanan o 10 kelimeyi hayal edin. Köşelere çarpıp nasıl ses çıkardığını. Çat çut bam güm. Böğürtüleri işte ondan. Yok ki başka, kıyamam.
Kelime yok ki cümle olsun. Cümle yok ki düşünce olsun. Düşünce yok ki bilgi olsun.
10 kelimeye hapsolmuş, 10 kelimenin esiri zavallılar düşünün.
Sonra gelin çözüm arayın.
Oturun sayfalar boyunca yazın. Çekin karşınıza anlatın.
Hoşgörü deyin, barış deyin, kardeşlik deyin. Yanlışlık var burada deyin. Hırsızlık var deyin. Uğursuzluk var deyin. İzah etmeye çalışın.
Anlarlar mı? Anlıyorlar mı? Öğretilmedi bunlar onlara.
Onlar... Evet onlar.
Onlar ki, din varken ahlaka ihtiyaç olmadığını sananlar. Cehaleti dağlardan büyük olanlar.
Tabi ki gidecekler ağzı bozuk herifin peşinden. Bozuk mozuk sonuçta konuşabiliyor. O yüzden ne dese tamam. Hırsla, öfkeyle, kana susamışlıkla konuşunca müzikler çalıyor hepsinin kulaklarında.
Vay be diyorlar. Adama bak, nasıl da konuşuyor!
Düşünebilme noksanlıklarını da onun düşünceleriyle gideriyorlar. Böylece tüm eksiklikler tamamlanıyor. Çok bedenli, tek bir bilince sahip uzay canlısı gibi memleket. Ağzı kan kokan kukla ustasının elinde oyuncak.
Bana kalırsa, bu yüzyılın en büyük dramı da bu olacak zaten. Yazılacaktır da tarih kitaplarında. Bu herifi seviyorlardı diye anlatacaklar. Tabi mantık çerçevesinde nasıl açıklayacaklar olan biteni bilemiyorum.
İleride çocuklar okulda öğrenecekler yakında yaşanacak olanları.
Soracaklar ailelerine.
Nasıl oldu? Nasıl yaptılar? Ülkece mi haplanmışlardı, yoksa topluca mı delirmişlerdi diye. Anne baba birbirinin yüzüne bakıp uydurma bir şeyler söyleyecek. El mahkum, gerçek ağır. Ozon tabakasının etkisi olabilir diyen bile çıkacaktır eminim. Saçmalamada dünya rekoru kırılacak. Kim bilir, belki de yine din ile açıklamaya çalışanlar olacak konuyu. Deccal’in peşine takılıp gitti milyonlar diyebilirler. Ya da Allah, din, kitap derken kendileri oldu alameti kıyametin şeklinde de olabilir.
Ne olursa olsun, ne denirse densin.
Kimse bu ülkede yaşanacak olanların acısını yüreğinden silemeyecek. Konu açıldığında herkes başını öne eğecek.

Son

2016-07-17T11:29:00.002+03:00

Öncelikle Dünya’da masumiyet kaldığına inanan herkesi kutluyor ve başarılarının devamını diliyorum. Zira onların hala huzurlu bir yaşam sürebilme ihtimalleri var. Aptallığın mutluluğu getirdiği bir gerçek. Bırakalım mutlu olabilenler olsunlar.
Geriye kalanlaraysa en samimi duygularımla, pek çok şey için baş sağlığı diliyorum.

En başta yitip giden aklınız sonra ülkeniz ve tabi ki katledilen çocuklarınız için.
Eziyet edilip, dövülen, dün şehit, bugün vatan haini sayılan evlatlarınız için.

Korkarım bizim de pek vaktimiz kalmadı.
O yüzden doğru bir yere gitmemiz gerekiyor. Artık hepimiz biliyoruz buradaki sonumuzu.
Bugün, yarın, önümüzdeki hafta veya bir yıl sonrasını.
Sokakta yan yana yürüdüğümüz o katillerden birinin bizim için de dişlerini bileyeceğini biliyoruz.
Dışarıda birileri var arkadaşlar.
Nasıl yaratıklar olduğunu bilim’in dahi açıklayamadığı. Yumurta, sperm, tezek ve katıksız kötülük karışımı canlılar. Ve o canlılar sizin boğazınızı kestiklerinde cennete gideceklerini sanıyorlar. Sahte peygamberlerinin ıslığıyla kuyruk sallamaya, hırlamaya başlıyorlar. Sizin yerdeki cesedinize tekme atmak için can atıyorlar. Saldırmaya hazırlar.

Peki ne yapmak lazım?
Nereye gitmek lazım? Doğru yer neresi?

Aslında “doğruları” bulmak normal hayatta pek kolay değildir.

Hatta olası bile değildir.

Şükür ki öyle bir sorunumuz yok bizim. Neyse ki normal bir şey mevcut değil yaşamlarımızda.
Tamamen sürreal, absürd geçişlerle örülü bir korku filmi içinde yaşıyoruz. Yaşam alanımızın her geçen gün daraldığı, tehdit edildiği tedirgin günlerde.
Tabi her şey bu kadar yanlışken doğruları görmek çok daha kolay oluyor.

O yüzden bakın ne diyeceğim;

Nereye giderseniz gidin.
Lanet olsun her şeye. Ne olursa olsun. Burası olmasın yeter.
Yanınızda kimin olduğuna da dikkate edin ama. Sayısı azalan gerçek insanlardan birini bulabildiyseniz ne ala. Yok bulamadıysanız da, yolunuz açık olsun. Umarım bulursunuz. Tek başına hayat bundan sonra daha da yorucu olacak zira.

Zombilerden kaçarmışcasına kaçın.

Kaçın çünkü kimse kalmadı sizi koruyacak. Kaçın çünkü cehaletlerine, mutlak gücü ve sahte zaferin coşkusunu da kattılar artık. Durmayacaklar.

Kafaları herkesten daha dumanlı. Sarhoş, deli ve acımasızlar. Kaçın.
Gerçi insanlar hisseder zaten yanlış giden şeyleri.

Hissetmeyen görmeyen de kalmamıştır umarım olanları.

Öyle bir yer ki burası, komşularınız eli çocuk kanına bulanmış katiller.
Aileniz her gün patlama ve cinayet olasılığı içinde evden çıkıyor. Şansa yaşayıp, şansa yeniden eve girebiliyor.
İçki içtiğiniz için kafanız taşla ezilebiliyor, sigara içtiğiniz için yumruklanıp komaya girebiliyorsunuz.
Öyle bir ülke işte burası.

Ne denebilir daha fazla bilmiyorum. Bunu istiyorlardı. Başardılar. Hayaldi gerçek oldu evet.
Daha fazla yazamayacağım. Katlanamıyorum olanlara. Ama anladınız sanıyorum ne demek istediğimi. Burayı iyice bir düşünün işte. Sonra daha fazla vakit kaybetmeye gerek var mı oturup konuşuruz.

Zaten hepimiz biliyoruz artık bu filmin sona erdiğini. Karanlık salonda oturup birbirimize bakıyoruz boncuk gözlerimizle. Tek soru var aklımızda.
Çıkıyor muyuz artık... yoksa yazılardan sonra ki bonus sahnesini beklemeye değer mi?

Transandantal

2016-07-13T16:26:00.001+03:00

16 yaşımda, ki tam üniversiteye hazırlandığım dönem olur kendisi. Hayatımın geneline hakim olan o iki duygu zirveye ulaşmıştı. Tatminsizlik ve sıkıntı. Bilirsiniz bu ikisi yoldaştır. Birinin dediğine diğeri asla hayır demez. Durmaksızın besleyip gaza getirirler birbirlerini.
Bu arada, bu genel tatminsizlik ve sıkıntı hali hemen her şeye karşıydı. İnsana, çevreye, topluma ve tabi ki kendime.
Bir şekilde hayatın, ki ben de buna dahildim “daha fazla” olmasını istiyor ve bekliyordum. Daha fazladan kastım neydi diye sorarsanız belki daha dolu, daha anlamlı, daha yüksek demekti diyebilirim.
Ve bir arayış içine girdim. Matematiksel olarak kaçınılmazdır zaten. Tatminsizlik varsa arayış doğar.
Benimki de o ara doğmuştu.
Spiritüel bir arayıştı. Bir şekilde tatminsizliğimin dünyayla değil, kendimle ilgili olduğunu düşünüyor, kafamın içindeki bir şeylere müdahale etmek gerektiğini hissediyordum.
Bir gün dersane’den çıkmış yolda arkadaşımla yürüyorduk. Bir de baktım sağ tarafta bir binada “Transandantal Meditasyon Derneği” yazıyor. Tabelada telefon numarası da vardı. Hemen not aldım. Heyecanla eve döndüm. O dönem cep telefonu falan yoktu tabi. Eve gidip arayacaktım adamları. Gider gitmez de aradım. Dedim ne kadar kurs ücreti, süresi vesaire?
Çok ilgiliydi sağolsun karşıdaki kadın. Önce dedi, tanıtım toplantısına katılmalısınız. Sonrasında devam etmek isterseniz kurs şu kadar sürecek, ücreti de şu kadar. Reşit olmayanlar için ücret yok gibi bir şeydi. Tamam dedim kapattım telefonu. Dikildim babamın karşısına. Baba dedim ben meditasyon kursuna gideceğim. Tamam oğlum git dedi. Olley dedim, hemen en iyi arkadaşımı aradım. Oğlum dedim sen de gel mutlaka. İstenen para çok cüzziydi sonuçta. Tamam dedi o da.
O hafta, ilk toplantıya katıldık birlikte. İnsanlar yaşımız nedeniyle hiç de küçümsememişti bizi, aksine çok samimiydi herkes. Sungur Hoca sağolsun ikimize de nasıl yapılacağını öğretti transandantal meditasyonun. Mantrayı kullanıp nasıl birleşik alana ineceğimizi gösterdi.
Rahatlıkla diyebilirim ki, meditasyon yaptığım dönemler hayatımın en dingin ve huzurlu zamanlarıydı. Sonraları onu da abarttım tabi. Huyum kurusun hep yaparım. Normalde yapılması gerekenin çok üstü sürelere çıkmaya başladım. Sabah akşam 20’şer dakika olması gereken seansları 30-35’e çıkarıp günde 3-4 defa yapmaya başladım. Sonra daha da coştum. Yaz aylarında evden çıkmadan 6-7 seans devam edebiliyordum.
Çünkü güzeldi.
Burası değil, orası.
Gözlerimi açtığımda bulunduğum yerden hoşnut olmuyor, tekrar oraya dönmek istiyordum.
Kısa süre sonra bağımlı olmuştum. Orası tek ihtiyacım olan şeydi. Orada olmaktan başka bir şey gerekmiyordu.
Yok olmak gibiydi.
Bu Dünya’ya ait hiçbir endişe, kaygı ya da arzu yoktu orada. Hiçliğin ve her şeyin olduğu bir yerdi. Tatmin olmuştum sonunda.
Ve gittikçe kopmaya başladım buradan. Ki aslında olması gereken de oydu sanırım. Ama bu siktiri boktan Dünya’da o şekilde var olamıyordunuz. Kazanılması icap eden bir üniversite sınavı vardı önümde. Ki zerre kadar anlamı yoktu aslında. Sonrasında iş hayatı gelecekti. Para kazanma çabası. Kölelik. Binlerce sahte arzu ve getirdiği binlerce ızdırabıyla.
O zamanlar anlamıştım aslında. Sahiden anlamıştım. Hiçbir şey olmak zorunda değildim bu hayatta. Hiçbir işe yaramak zorunda da değildim.
Öte yandan burası... bu ülke, bu düzen... biri olmam için zorluyordu beni.
Telaş, gerginlik ve stres lazım diyordu.
Birilerinin yapılması gereken işleri vardı ve tabi ki o birileri o işleri yapmayacaktı.
Ödenmesi gereken borçlarımız ve bir şeyleri, bir şeylere yetirme çabamızla biz o işlerin altından kalkacaktık.
Velhasıl, bir bok yapmadan, ahanda burada oturup ömrüm boyunca meditasyon yapacağım diyemedim.
Keşke deseydim. Ama yemedi.
Bir şekilde azalttım meditasyonu. Sonunda da tamamen bıraktım. Ve uçup gitti o zamanlar hissettiğim bütün huzur. Gerektiği şekilde gelecek korkusu ve hırsla donandım. Girdim okula. Bitirdim. İş, güç bıdı bıdı derken de parçası oldum yine buranın. Olabildiğimce oldum demek daha doğru tabi. Zira daha çok araf’ta kalmış gibi hissediyorum kendimi.
Yani demeye çalıştığım boşuna dememişler yolu bilmekle yolda olmak farklı şeyler diye. Gerçekten farklı şeyler. Keşke bilmeseydim dediğim zamanlar oluyor tabi. Yolu bulamayıp hala arasaydım dediğim zamanlar. O zaman, burada olmak için bir mazaretim de olurdu hem. Ama şimdi yok.
Ve bilmemek için artık çok geç.
Komik olansa varolduğunu gördüğünüz bir şeyden asla tam olarak umudu kesememeniz.
Bir yandan hayıflanıyor bir yandan da gülümsüyorum. Hemen her günüm böyle geçiyor.
Çünkü hissedebiliyorum hala. Orada bekliyor.
Sabahları motosikletle işe giderken durup beklediğim bir yer var. Epey yukarıda. Barbaros bulvarının sonunda.
Ne zaman orada dursam sağ tarafımda kaldığını hayal ediyorum doğru yolun. Boğazdan sonra. Dağların ve denizin ötesinde. Çam ağaçlarıyla bezeli, kozalak kokan güneşli eski bir köy yolu gibi düşünüyorum onu.
Hayali bile iyi hissettiriyor.
Gidonu kırıp, o yöne dönsem yine kolayca bulabilirmişim gibi geliyor.
Şıp diye bütün bunları geride bırakabilirmişim gibi geliyor. Hafifletiyor.
Sonra yeşil yanıyor. Telaş içinde kornaya basıyorlar arkadan. Geç kalmayalım diyorlar. Tamam diyorum, peki. Kalmayalım tabi geride.
Basıyorum gaza. Dümdüz. Sapmadan. Saçma sapan bir yoldayım biliyorum. Tüm o hafiflik geçip gidiyor.

Gömerler İnsanlar İnsanları

2016-07-12T13:11:00.002+03:00

Hissiz olmak gerekir,
Çünkü insanlar acıtır.

Kalabalıklar da çok. Yani unutun gitsin, yenemezsiniz tek başınıza.
Kaçamazsınız da uzaklara. Mutlaka biri denk gelir.

Yenilip durur insan, biliyor musunuz? Ömürler boyu yenilip durur.
Çok azdır, sırtı yerden ayrılır. Ama umut doludur. Aymaz. Üşenmez. Yeniden doğrulur. Doğrulduğu gibi de değneği tekrar yer alnına, oturur.
Açıktır kapıları çünkü insanın.
Açıktır acının kapıları ardına kadar.
Kilitleyemez cömert kalbini ve mühürleyemez azalan ruhunu.
Girerler içeri.
Acıtırlar insanlar, insanları binlerce ömür boyu.
Türlü bıçaklarla delerler etini.
Görmediği başka türlü renkli ateşlerle dalarlar tenini.
Ve gülerek yaparlar bunu.
Keyifle.
Şarkı söyleyerek. Kahkaha atarak.
Öperek.
Siz gözlerinin içine bakarken. Siz, sizi göremezken yaparlar.

Yer içer, doyar ve yıkar ortalığı giderler ardından.
Kalmamıştır alacakları. Bitmiştir hesapları. Ya da sıkılmışlardır en basiti.

Mum ışığında garip bir sızıyla kala kalır, anlam falan da veremezsin kan mı yoksa karanlık mı o ellerindeki.

Gerçek acıysa, unutamadığın o gülüşler zihninde solmaya başlayınca açar.
Gün ışığına çıkınca da görürsün yerdeki yarım gölgeni. Gövdendeki koca deliği.
Rüzgar sarsmadığında iyice anlarsın,
Nasıl sana değmeden içinden geçtiğini.
Bir an olsun yine de çıkmaz aklından bunu sana yapan.
Nasıl bir büyü ki tam olarak bir türlü silinmez derin bakışları,
Isırılası dudakları.

Çaresizliğin çözümsüz seçimsizliğidir katilini sevmek.
Yapılabilecek tek şey uzanıp gökyüzüne teslim etmekken naif hayalleri... Lanet olsun yapamazsın. Atamazsın. Bir türlü olmaz. Ondan geriye kalmış olana sarılırsın sıkı sıkı. Acına sarılırsın deli deli.

Gömerler insanlar, insanları, şişirilmiş egolara.
Gömerler insanlar, insanları, vaadedilmiş yalanlara.
Gömerler insanlar, insanları, küf tutmuş yataklara.

Gömerler insanlar, insanları... Celladına aşık binlerce budalayı.

Arnold'la Balkanlar'da

2016-07-11T14:04:00.000+03:00

Rüyamda Arnold Schwarzenegger’le birlikte Balkanlardaydık. Bu arada sanırım Balkanlardaydık demek daha doğru olur zira çok emin değilim. Bana orası gibi geldi diyelim.
Vücut geliştirme yarışması için gitmiştik oraya. Bulutlu, karanlık, pis, puslu bir atmosfer hakimdi ortama. O da ben de yarışmacıydık ama o bir yandan da akıl hocalığı yapıyordu bana.
Yıl da belli ki anasının nikahıydı. Mobilyalar, binalar, arabalar eskiydi hep. Üstümüzdeki kıyafetler de keza öyle. Uzun yakalı, puantiyeli, koyu hardal rengi dar bir tişört vardı üstümde. Onun ki de aynı modeldi ama mavi ve desensizdi. Yarışmadan 1 gün önce ulaşmıştık otele. Ellerimizde bavullar lobiden girdik. Arnold dönüp bir şeyler söyledi bana. Sanırım bir konuda öğüt veriyordu ama tam duyamadım. O sırada görevli çocuk geldi, size odalarınız göstereyim dedi. Kaptı bavullarımızı elimizden. Takip ettik biz de. Bu sizin, bu da sizin dedi. Teşekkür ettik. Girdik odalara. Arnold o sıra kapıda yine bir şeyler söyledi. Bu kez ilk sefer söylediğini duymadığımı farketmiş olacak ki daha yüksek sesle ve ciddi bakışlarla. Ha tamam peki, deyip başımı salladım. Ama aslına bakarsanız ne demek istemişti yine anlamamıştım. Bavulları bırakıp aşağı indik. Kahvaltıya. Portakal suyu, yumurta, peynir vardı tabakta. Karşılıklı oturmuş bir yandan kahvaltı ediyor bir yandan konuşuyorduk. Ee dedi kontrol ettin mi? Aslında bunu dediğini de pek hatırlamıyorum ama el kol hareketleri bunu demek istiyor gibiydi. Yok dedim neyi kontrol edecektim ki? Bir şeyler söyledi ama yine anlayamadım. Sesi çizgi filmlerdeki sincaplar gibi çıkıyordu. Tekrar sormaya utandın. Tamam dedim, kahvaltı sonrası kontrol ederim. Bitti kahvaltı, odalara çekildik. Uzandım yatağa. Tavanı izlerken acaba dedim neyi kontrol et diyordu bu adam. Bir kaç dakika sonraysa uyuya kaldım. Akşam üstü olmuştu uyandığımda. Kapı çalınmasına uyanmıştım. Açtım kapıyı. Arnold duruyordu koridorda. İyi uyudun mu dedi. Sesi öncekinin aksine gayet net ve sertti. Evet dedim, koç gibi. Kontrol ettin mi peki dedi. Artık sıkılmıştım bu konudan. Arnold başkan dedim, neyi kontrol etmem gerekiyor tam olarak?
“Donunu”
“Neyi?”
“Poz mayonu”
Gözlerini kaydırarak Poz mayonu bavula koymuş musun dedi.
Bu arada bilmeyenler olabilir, poz mayosu vücut geliştirme yarışmalarında giyebileceğiniz tek şeydir.
Bir nevi parıltılı slip külot gibi düşünebilirsiniz kendisini.
Herneyse, o an korkuç bir panik kapladı bedenimi. Ulan dedim koymuşumdur heralde. Telaşla içeri girip açtım bavulu. Aradım taradım ama yoktu. Arnold dedim yok.
“Wallaha yok!!”
İşte dedi, şimdi sıçtın. Neden dedim, başka mayo olmaz mı?
“Olur olmasına da Balkanlarlarda don ve mayo kullanılmaz. Nereden bulacaksın?”
“Nasıl don - mayo yok dedim. Bunlar ne giyiyorlar altlarına?
“Hiçbir şey”
“Nası hiçbir şey, hiç mi bi şey yok altlarında?”
Kaşlarını hayır dercesine yukarı kaldırdı. Olur mu lan öyle şey dedim.
“Bak ben çıkıyorum şimdi, şehre ineceğim orada bulurum bir şeyler”
İyi şanslar dedi Arnold ve ekledi
“Çok geç kalma biliyorsun yarışma yarın sabaha”
O öyle deyince ben tabi daha bir panik oldum. Uçarcasına ayrıldım otelden, dolmuşa atlayıp şehir merkezine indim. Önüme gelen herrr yere önce slip mayo sordum. İstisnasız herkes yok dedi. Baktım mayo yok, bu sefer de don sormaya başladım. Olacak iş değildi ama evet o da yoktu. Adamlar resmen don kullanmıyordu. Geçişleri tam hatırlamıyorum ama bir sahnede kendimi başbakanlık dairesinde buldum. Karşımda takım elbiseli ciddi bir bürokrat oturuyordu. Batu Bey diyordu evet bu tarz ihtiyaçlar doğabiliyor.
“Dilekçe yazarsanız sorununuza çözüm bulabiliriz.”
Dedim ne kadar sürer dilekçeye geri dönüşünüz?
“3 hafta kadar, donun gelişi de 1 hafta sürecektir tahminimizce”
Küfredip çıktım odadan. Sokaklarda avare avare dolanmaya başladım. Saat gece yarısını geçmiş, dükkanlar kapanmıştı. Yapılabilecek tek şey insanlara sormaktı. Tek tek sordum.
“Donunuz var mı?”
“Donunuz var mı?”
“Donunuz var mı?”
Yok dedi herkes. Yok yok yok. Donumuz yok!. Bu kısımlarda içten içe iyice sıkılmış, rüyada olduğumu da bir parça anlamıştım sanırım yine de uyanmak istemedim. Dur bakalım dedim, konu nereye bağlanacak merak etmiştim. Derken kendimi yine bir dolmuşta buldum. Bu sefer dönüş yolundaydım. Belli ki aramalarım sonuçsuz kalmış otele geri dönüyordum. İndim otelin önünde. sabah 7-8 civarıydı. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte iki çocuk sokağa çıkmış bisiklete biniyorlardı. Bir sağımdan geçerken bisikletin gidonuyla koluma dokundu. Çarpmış sayılmazdı aslında ama yine de durup özür diledi. Önemli değil dedim. Sonra dedim, hadi son bir çare bunlara da sorayım.
“Çocuklar buralarda donu olan var mı?”
Var dedi bir tanesi.
“Benim var.”
İnanamadım duyduğuma. Nasıl olur dedim ülkede yok sende nasıl oluyor?
“Biz buraya 4 yıl önce taşındık daha önce yurtdışındaydık.” Ha dedim çok iyi, harika.
“Ödünç alabilir miyim?”
Senin olsun ben kullanmıyorum diyerek az ilerideki eve gitti, kısa sonra da geri döndü. Elinde kırmızı bir don vardı. Alıp baktım. Önünde örümcek adam resmi olan bir çocuk küloduydu bu. Haydaa dedim, bununla nasıl olur ki? Neyse dedim bakacağız artık bir çaresine.
Döndüm otele. Çaldım Arnold’ın kapısını. Vakit kaybetmeden açıldı kapı. Elimdekini göstererek bunu bulabildim dedim. İyi şanslar dedi.
Son sahneye dair hatırladıklarımsa utanç vericiydi. Süper dar kırmızı örümcek adam donumla, 4 zorunlu pozu vermiştim. Ama kimse vücuduma bakmıyordu. İnsanların gözü örümcek adamdaydı. Hal böyle olunca benim de konsantrasyonum dağılmış, hareketleri doğru yapamamıştım.
Dalga geçen alkışlar eşliğinde indim sahneden.
Arnold’ın yanına gittim hemen. Evet dedim, derhal anlatmaya başla bu hikayeden ne dersler çıkarmalıyım?
Önce dedi, yatarken vantilatörü 3. seviyede bırakma. 1 yeterli. Fazlasında görüyorsun neler oluyor.
2 dedi. Hazırdın evet. Kazanabilirdin de. Formun da poz rutinin de muazzamdı. Ama göz ardı ettin bazı şeyleri. Neleri dedim. Kendin dışındaki her şeyi dedi.
Aslına bakarsan yola çıkmadan önce de sana en az 5 kere sormuştum mayonu aldın mı diye.
Sense duymadın bile. Aklında her ne varsa sadece ona odaklanmış, tavsiyeleri öğütleri duymaz olmuştun. Oysa arkadaşlar, dostlar, akıl hocaları olayların dışında oldukları için çok daha net görürler olan biteni. Onları dinlemekte her zaman fayda var. Sense başını sallayıp duruyorsun. Bu konuda biraz daha çalışmalısın. Tamam dedim haklı olabilirsin. Başka?
3 dedi. Yarışacağın coğrafya hakkında bilgi sahibi de değildin. Buraya öyyylece geldin. Dümdüz. Mayonu yanına almış olsaydın ve çalınmış olsaydı ne yapacaktın? Var mıydı bir “b” planın?
Mayonun çalınması nedir Arnold dedim.Tamam anladık rüya didaktik ama biraz abartmıyor musun durumu? Hayır dedi hiç de abartmıyorum. İki kere düşünceksin her şeyi. Eğer gerçekten hazırsan bir şeylere dış etkenlere şans bırakmayacaksın. Tamamen hazır olacaksın.
Tamam dedim tamam. Senin vereceğin mesaj anlaşıldı.
“Var mı başka bir şey?”
Yok dedi hepsi bu kadar. Tamam dedim o zaman ben artık uyanıyorum, kendine iyi bak.
Bu adamdan cacık olmaz şeklinde başını sallayıp, selametle dedi Arnold.
Uyandım.
Uyandığım gibi de oha dedim. Oha.
Don rüyasından çıkan derslere bak anasını satayım diye homurdandım. Sağ tarafım iyiden iyiye tutulmuştu. Kalkıp vantilatörü 1. seviyeye indirdim. Sonra tekrar uzandım yatağa. Düşündüm.
Arnold aslında haklıydı. Başarının sırrı sadece insanın kendi hazırlığında bitmiyordu. Kendi dışında gelişebilecek şeylere de ehemmiyet vermek lazımdı. Öte yandan artık umrumda değildi hiçbir şey. Gerçek potansiyelin ortaya çıkması için parlak bir donun gerekliliği kadar bağlayıcı ve komik bir şey daha olamazdı. İnsanların nereye baktıkları da onların kendi seçimiydi.
Yan dönüp battaniyeyi sırtıma çektim. Kapadım gözlerimi. Hadi dedim bir kere daha aynı rüyayı göreyim.
Bu kez sahneye çıplak çıkmam gerektiğini biliyordum. Gerisiyse Dünya’nın problemi olacaktı.

Çok Koyu Gri

2016-07-04T12:29:00.003+03:00

Budist mesellerde, aydınlanmanın hiç beklenmedik zamanlarda gerçekleştiği anlatılır.
Genellikle bir üstadla sıradan bir sohbetin ortasında, nehir kenarında suya bakarken, ya da yolda yürürken karşıdan gelen bir rahiple spontan gelişen bir diyalog sırasında.
Sıklıkla da bir cümlenin işitilmesi sonunda gerçekleşir.
Ki bu cümle kişinin daha önce duymadığı, hatta söylemediği bir cümle de değildir. Daha önce belki defalarca duymuştur ama sadece o an özündeki anlamı tam olarak idrak edebilir.
O anlam, anlatıldığına göre “gerçeğin” ne olduğuna dair bir bilinç kapısı açar insanda.
Yine yazılanlara göre, o saniye tüm taşlar yerine oturur. Kişinin aklındaki milyon tane düşünce bir anda anlamsızlaşıp kaybolur. Kişi huzur bulur.
Lise hayatımın tamamı, üniversiteninse ilk 3 yılı budist olarak geçmişti. Beni tanıyanlar o dönemler alkol dahi kullanmadığımı bilirler. Dört yüce gerçeği özümsemiş, sekiz aşamalı yola niyetlenmiş, çabalıyordum. Nirvana nihai hedefti.
Tabi o dönem İstanbul’da bir üstad bulup sohbet etmek çok olası değildi. Yolda yürürken keşiş rahibe de hiç rastlamıyordum. Nehir de yoktu. Dolayısıyla kenarında oturup suya da bakmazdım. En fazla deniz kenarında 4 şekerli çay içerdim. O da pek yardımcı olmazdı.
Peki nasıl ilerleyecek, nasıl aydınlanacaktım?
İlla Uzak Doğu’ya mı gitmem lazımdı? Belki evet ama öyle olmadı.
Öyle olmasına gerek de kalmadı zaten.
O dönem yaşadığım bazı şeyler içimi ruhumu yaşama ve insana dair korkunç bir öfkeyle doldurdu.
Tam tersi bir yola saptım. İstikrarlı bir şekilde de yürümeye devam ettim.
...
Biliyor musunuz iyi-kötü dengesiyle ilgili en güzel film bana kalırsa Yıldız Savaşlarıdır. Aydınlık ve karanlık taraftan bahseder ama insanların çoğu tam olarak anlayamaz. Tek bir saniyede insanın nasıl karanlık tarafa geçtiğini kimse kavrayamaz.
Ya da aydınlık tarafa nasıl geri dönemediğini.
Sanırım her konuda olduğu gibi bunu da bir tek yaşayanlar anlayabiliyor.
Çoğu izleyici için pek çok detay havada kalıyor. Onların gördüğü bir tek elinden yıldırım atan öfkeli, siyahlara bürünmüş adam.
...
15 yıldır ben de elimden yıldırım atıyorum aslında.
Ya da atabildiğim yerlerimden diyelim.
Öte yandan geçenlerde garip bir şey oldu.
Nehir kenarında değil. Bir rahiple konuşurken de değil.
Bowling oynarken. Evet korkarım benim ki pek öyle mesellerdeki gibi havalı da değil.
Sağ elimle topu sıkıca kavramış,olağanca gücümle kukalara fırlatıp rakibimi alaşağı etmeye çalışıyordum.
2 puan ben öne geçiyordum 5 puan o. Her boşa giden atışımda içten içe kendime küfredip farkedilmesin diye de sahte bir de gülücük atıyordum.
Yenmeliyim, lanet olsun yenmeliyim, daha iyi olmalıyım kaybedemem diyordum.
Derken daha ciddi oynamaya başladım oyunu. Nefesim düzenli, adımlarım dengeli, kolum yay gibi. Topu parmaklarımın arasında o kadar sıkı tutmuştum ki yüzük parmağım sonunda yara oldu. Ellerim, kollarım, sırtım leş gibi terlemişti.
Ama iyi atışlar yaptım. Ve sonunda farkı açtım. İyi açtım. Kapatılamayacak kadar çok.
Rakibime dönüp, zaferimin verdiği keyifle gülümsedim.
Bir yanlışlık vardı.
O da gülümsüyordu. Hem de içten. Sapşal yenildiğini anlamamış mıydı?
Sonra “Ne kadar hırslısın” dedi bana. Ama söylerkenki ifadesini görmeliydiniz.
O saniye tonlarca beton yığınının altında kaldığımı hissettim. Yer yarılsa da içine girsem dedim.
Huzuru, rahatlığı, çabasızlığı ve sahip olduğu barış altında ezilmiştim.
Baştan aşağı utanç dalgaları kapladı bedenimi. Parmak ucumdan kirpiklerime kadar.
İlk dalga, o zafere ihtiyaç duyduğum içindi. Açıkça muhtaçtım o zafere. O olmazsa yetersizdim. Azdım. İkincisi ise kendi zaferimin ötesinde, özünde başkasının yenilgisinden keyif aldığım içindi. Ezip geçmiş olmak, bencilce bir haz vermişti. Ki gerçekte kimseyi ezip geçmiş falan değildim. Sadece öyle sanıyordum. Sonuncusuysa oyunu ciddiye aldığım içindi.
Zihnimde bir savaşa dönüştürmüştüm durumu.
Acınası ve gülünçtüm.
Salondan ayrılıp dışarı çıktığımızda yaşama da aynı şekilde baktığımı anladım. Hayatı oluşturan her küçük parçaya güçler çatışması gibi bakıyor, yaşamın bana meydan okuduğu gibi bir sanrıya kapılıyordum.
Oysa hayat... sadece hayattı.
Bense kazanmanın sonu gelmez tatminsizliğine kapılıp mutlu olma ihtimalini bile unutuyordum.
Komik bir çaba içinde çırpınıp dururken, rakibim beni bütün seviyelerde çoktan alt etmişti. Çünkü savaşmıyordu. Ben savaşıyordum. Hem de gerçekte olmayan düşmanlarla.
O gün utandım. Çok utandım. Ardından pişmanlık da geldi. Ki o da vurucuydu. Neyse ki bittiğinde hafiflemiştim.
Aydınlandım ben diyemem. Yok artık. Ama siyahım biraz daha açıldı sanırım.
Kimbilir belki bundan sonra daha farklı olur.
Belki Dünya’yı düşmanım gibi görmekten vazgeçebilir, yaşamaya başlayabilirim.
Ve geçmiş. Yolu yok ama evet isterim. Keşke geri alabilseydim zamanı.
Önce o muhteşem ve bir o kadar yersiz atışlarımı. Ardından 15 yılın hatalarını.

Kanatlı

2016-07-01T12:29:00.000+03:00

Otobüs şoförünün gözleri tamamen yukarı kaymış, gözlerinin beyazı ortaya çıkmıştı. Kesik kesik nefes alma girişiminde bulunuyor ama başaramıyordu. Sıkı sıkı kavramıştım gırtlağını.
Baş parmaklarımın tırnakları etine saplanmıştı.
Şoförün elleri ellerimin üstünde, gülünesi bir çabayla benimle mücadele etmeye çalışıyordu. Anlamsız bir girişimdi.
Asla bırakmazdım. Bu muhteşem duygudan asla vazgeçmezdim.
Bir iki saniye sonra debelenişi kesildi. Son nefesini verdi nihayet.
Ölümünün her saniyesini dikkatle izledim. O canlı bedenin, ruhsuz bir et parçasına dönüşü her zaman olduğu gibi yine sadece bir saniyede gerçekleşmişti.
Keşke bu kadar hızlı olmasaydı.
Her seferinde biraz daha sürmesini istiyordum. Ama olmuyordu.
Her şey bittiğinde bedenden ayrılan ruhu, yukarıya tanrının yanına gitmeden önce hep olduğu gibi yine ilk bana göründü.
Yalvardı.
Günahları için af diledi. Hatalı olduğunun farkındaydı. Bana huzur veren de buydu. Haklıydım. O da biliyordu haklı olduğumu.
Ellerimi iğrenç şişkonun boğazından çektim.
Ölü bok çuvalı beden, kepçeyle metal tabldot tepisisine bırakılan püre gibi yere yapıştı.
Yönetmeliğe aykırıydı ama kendimi tutamadım.
Ölü suratın ortasına sıkı bir tekme attım.
Kırıldı burnu cesedin.
Otobüsten çıktım. Kanatlarımı açıp iki güçlü çırpışla yerden ayrıldım.
Babamızın göklerdeki krallığına doğru yola koyuldum.
...
Otobüs şoförün adı Hasan’dı. Çok az insan biliyordu ama çocuk tecavüzcüsüydü.
Az önce yaşananlarıysa kimse görmemişti. İnsanların tanık olduğu tek şey poğaça yerken boğulan zavallı bir adamdı.
Tanrı bu görevi bana verdiğinde ölüm anını gizleme yeteneği de yanında geldi.
Benim adım Azrail bu arada. Bilirsiniz. Tanrının sevgili ölüm meleği. Tetikçi de derler bana buralarda.
300.000 yıldır adam öldürme işindeyim. Açıkçası işimde hiç de fena değilim. Ama kolay diyemem.
Her iş gibi bunun da kendine has zorlukları var. Bir kere kararı veren ben değilim.
Yüce babamız ne derse o oluyor. Ama bana sorarsanız artık o da yaşlandı. Kimin ölüp, kimin kalacağıyla ilgili doğru kararlar veremiyor. Ki başta böyle değildi. Daha dikkatli daha adildi.
Sonradan sanırım bir miktar sıkıldı insanlıktan.
Hep aynı sahne hep aynı senaryo... En sevdiği kanal artık sizsiniz diyemem.
O yüzden dava dosyalarıyla oynamak zorunda kalıyorum çoğu zaman. İhtiyarın hükümlerini mümkün olduğunca değiştiriyorum.
Sizin için tabi ki. Sizin iyiliğiniz için.
Biliyor musunuz Şoför Hasan’a acımıştı Tanrı. İncittiği çocuklaraysa acımamıştı nedense.
Hitler’i de zamanında hemen öldürelim demiştim. Mao’yu da. Diğerlerini de. Bugün de söylüyorum.
Dinlememişti. Hala dinlemiyor. Olan bitenle pek ilgilenmiyor gibi.
Neden bilmem ama seviyorum ben sizi. Aslında benden başka seven de pek kalmadı.
Sonuçta benim de özüm sizin gibi.
Melek olmadan önce sanırım çamurdum ben de.
Yoksa ağaç kabuğu muydu?
Önemli değil. Yani yakın hissediyorum sizi kendime.
Ama yeterliyim diyemem.
Hakettiğiniz adaletin sağlanması konusunda yani. Ki zaten bu benim görevim değildi. İş başa düşünce yapmak zorunda kaldım. Tek başıma çabalıyorum evet.
Ama elimden gelen bu kadar ve çok yoruluyorum.
Hayat boyu yaptıklarınız ahirette yargılanacaktır derler bilirsiniz. Hep yanlış anlaşılma. Burada tanrı ve meleklerden başka bir şey yok. Ölenlerin ruhlarını geri gönderiyoruz Dünya’ya. İnsanlar ne yaşayacaklarsa hepsi orada.
Öte yandan artık herkes kayıp ve sahipsiz sanki.
Siz, ben.
Hatta Tanrının kendi bile.
Neye hizmet ettiğimi bilmiyorum artık. Ne olduğumu da.
Adalet için mi öldürüyorum yoksa zevk mi alıyorum bundan... Emin değilim.
Belki tanrı da böyle hissediyodur. O da değişmiştir. Bir yerden sonra umursamayı bırakmış olabilir.
Aslında çok vaktinizi almak istemiyordum. Laf uzadı.
Bugün özellikle konuşmak istedim sizinle.
Bugün Kadir gecesi.
Ve bazılarınız hala inanıyor ona.
Varlığından bahsetmiyorum. Toparlanabileceğine inanıyor.
Derler ki bu gece edilen tüm dualar kabul olur.
O yüzden belki dedim.
Belki. Belki son bir şansımız daha vardır.
Hep bir ağızdan bağırırsanız bu gece.
...
Hey ihtiyar, işinin başına geri dön derseniz
Bu kadar sensiz bırakma bizi derseniz
Sevmeyeceksen neden yarattın derseniz.
...
Çok ama çok bağırırsanız...
Belki duyar da kendine gelir dedim.

Geleceği Beklerken

2016-06-30T14:04:00.000+03:00

Geçmişi hatırlayabiliyoruz. Çünkü yaşandı.
Geleceği ise hatırlayamıyoruz. Çünkü henüz yaşanmadı.
???
Hiç emin değilim açıkçası. Geleceğin yaşanmadığını sanmıyorum.
Bana daha çok her şey çoktan yaşanmış ve bitmiş gibi geliyor. Bizlerse yaşanmış olanın bir yansıması içindeyiz sadece. Yaşanmış olanı tekrar yaşıyoruz.
Çocukluğumda bile hakkında bilgi sahibi olmadan sevdiğim ve sevmediğim şeyler olurdu.
Şimdi o şeyler hakkında, o zaman bile bilgi sahibi olduğumu düşünüyorum.
Çünkü daha “önce” yaşamıştım.
Önce?...
Aslında "sonra" demek istiyorum.
Zamanı bir daire gibi düşünürsek, ortada bir baş, bir son kalmıyor farkındaysanız. Yani çizgi üstündeki her ana, geçmiş diyebiliriz aslında.
Ve biliyoruz ki geçmiş hatırlanabilir.
...
Sıklıkla ne yaşayacağımı hissederim. Dünü hatırlamak kadar net değil tabi.
Sanırım doğan büyüyen ve ölen doğrusal bir yaşam sürdüğüm için dairesel bir zaman kavramını berrak bir şekilde hatırlamakta zorlanıyorum. Belki bu yüzden yaşadığım şey, bilmekten çok hissetmek gibi.
Ya da belki de basitçe kafayı yedim.
Öte yandan delirmemiş olma ihtimalimi ele alırsak.
Rahatlıkla diyebiliriz ki hisleri takip etmek, mantıklı olmaktan daha önemli.
...
16 yaşımda İzmirdeydim. Üniversite’ye hazırlanmak için dersane’ye gidiyordum.
Bir cumartesi günü dersler bitmiş otobüsle eve dönmüştüm. İçimde korkunç bir iç sıkıntı vardı.
Babamla konuşmak istedim. Karşıma oturdu. Anlat dedi. Ofislerden korkuyorum baba dedim. “Ofislerden korkuyorum. Orada olma düşüncesi bile içimin sıkılmasına yetiyor. Binalardan nefret ediyorum. Cam ve betonla kaplı o yapıların yanından geçerken bile kendimi kaybediyorum.”
Neden dedi. Bilmiyorum dedim önce. Sonra hatırladım.
“İçlerinde sadece mutsuzluk var gibi geliyor bana”
E dedi, peki ne yapacaksın?
“Yaşamak için çalışmak zorundasın.”
Başka bir yolu olmalı demiştim. Başka bir yolu olmalı...
Binaların içinde olmadığım bir iş bulmalıydım. Kendimi bir ofiste masabaşında düşündükçe delirecek gibi oluyordum.
Ertesi gün, belki arkeolog olabilirsin dedi babam. Söylediği saniye bayılmıştım bu fikre.
Kazı yapmak. Dışarıda olmak. Fakültede ders vermek. Buydu. Kusursuzdu.
5 yıl sonra arkeolog oldum.
Ama hiçbir zaman mesleğimi yapamadım. Hayat hiçbir zaman bunu yapabilmeme olanak vermedi. Akış farklı bir yönde ilerlemişti.
...
Sonunda neden ofislerden nefret ettiğimi öğrendim.
Çünkü yıllardır zaten buradaydım. İsimleri farklı olsa da ruhu hep aynı olan bu taş bloklar içinde daha önce yıllarca çalışmıştım. Önce...yani sonra.
16 yaşımda geleceği hatırladığım için panik atak yaşayıp duruyordum. Bir ofisin içinde kapana kısılmış olduğumu hatırladığım için korkuyordum olacaklardan.
Tüm bunların empati yüzünden olmadığını ise yıllar sonra anladım. 10-20-30. Sayısız olay sonunda.
Nedenini bilmeden hissettiklerim, günü geldiğinde anlam kazanıyordu.
Şaşırtmıyordu hayat, insan... Arkadaş, iş, sevgili.
Daha başlangıcında hissedebiliyordum sonumuz nasıl olacaktı.
Bazılarıysa hiç olmayacaklardı.
Ama yine de insan hayal kurmayı da seviyor. Bazen bile bile olmayacak olana inanmayı seçiyor.
Bunun da üstesinden gelmeyi öğrendiğimde her şey tamam olacak sanırım.
Bu arada, burada sadece umutsuzluktan ve gerçekleşmeyen hayallerden söz etmiyorum. Aksine.
Sözü getirmek istediğim yer, güzel bir sona dair hissettiğim kaçınılmaz umut.
...
Burada sıkılıyorum evet. Çünkü çok daha güzel yerlerde yaşamıştım.
O günleri... yani geleceği özlüyorum. İple çekiyorum onları.
Gözlerimi kapatıp geleceği hatırlamaya çalıştığımda; içimde beton mezar taşlarını geride bıraktığım günün sabahını hissediyorum. Yumuşak ve dingin o sabahı.
Açınca “sabırrrr” diyorum. Sabırrrrr. Evet. R’ye fazlaca bastırıyorum.
Telefonu kablosundan söküp yere fırlatmıyorum. Ekranı yumruklayıp kasayı tekmelemiyorum.
Kolonya döküp toplantı odasını ateşe vermiyorum.
Çünkü biteceğini biliyorum bunların.
Çünkü sabretmiştim. Önceden de sabretmiştim. Yani sonradan.
Ve bitmişti.
Sırf bu yüzden işte. Ayaklarımı toprağa basacağım günün sıcaklığını ve hafifliği ile gülümsüyor. Bu bet, bedbaht, kahverengi, lanet sabaha eyvallah ediyorum.
...
Umutla geleceği bekliyorum.

Seni Seviyorum Anne Seni Seviyorum Baba

2016-06-29T11:20:00.000+03:00

Uyandığım gibi annem babam geldi aklıma.
Yolda işe gelirken de.
Masama oturup bilgisayarımı açtığımda da.
Havaalanındaki patlama yüzünden. Bir daha onları görememe düşüncesi yüzünden. Bir daha onlarla konuşamama korkusu yüzünden.
Söylemişimdir belki. Ben çok küçükken ayrılmışlardı. O dönem bile çok üzüldüğümü söyleyemem aslında.
İlk söylediklerinde biraz ağlamıştım tamam. Ama sonra geçti.
Baktım ki ayrıyken daha iyiler. Baktım ki ayrılarken ben de daha iyiyim. Tamam dedim böylesi güzel. Büyürken daha da fazla farkettim doğru olanı yaptıklarını.
Herkes çocukların bir aile içinde büyümeleri gerektiğini düşünür. Bense karşıyım bile diyebilirim buna. Zira bir anne bir baba aile kurumu içinde çoğunlukla kendi olmayı beceremez. Herkes için demiyorum tabi. Ama sıklıkla böyle. Ebeveynler üstüne düşen görevi fazlasıyla ciddiye alıp kendileri olmayı unuturlar. Ne kadın kendidir artık, ne de adam. Anne babadırlar sadece. Çocuk yetiştireceğiz diye saçmalamaya başlarlar genellikle de. Kuralların dışına çıkmazlar. Çıkamazlar.
Bense Teoman ve Semra’yla büyüdüm.
Bir anne, bir baba. Ve bunların üstüne iki de gerçek insanla.
Gerçek diyorum gerçek. Saf. Şeffaf. Olduğu gibi.
Maskelerin ardında saklanan ebeveyn silüetlerinden bahsetmiyorum.
Sırlarını paylaşmaktan, zayıflıklarını göstermekten çekinmeyen kanlı canlı bir samimiyetten söz ediyorum.
Hep birlikte aynı evde değildik evet. Yaşamlarımızın çoğu ayrı evlerde geçti.
Ama benimleydiler. Bana “kendileri” olarak çok şey öğrettiler.
Kadın erkeği anlamaya yola çıkışımın başlangıç noktası onlardır.
Evliliği.. İlişkileri... Sırları... Hayatta kalmayı... Özgürlüğü...
Ve inandığın şeyin peşinden koşmayı...
Peder çok kafalı adamdır zaten. Kuvvetlidir de. Bilhassa psikolojik dirençten bahsediyorum. Düşse de kalkar. Canı yansa da düşmanına göstermez. Yıkılmazdır.
Annemiyse anlatmaya gerek duymuyorum artık. Milyon kere söz ettim ondan. Amazon Cumhuriyeti Türkiye ateşesi.
Şimdi ikisi de yalnızlar. İkinci eşlerinden ayrıldılar. İkisi de emekli. Bir sahil kasabasındalar.
Biri kitaplarıyla, diğeri deniziyle yaşıyor.
Bahçesi var annemin. Çaparileri var babamın.
Bir de ben varım.
Kendilerinden sonra gelen yeni versiyonları olarak onları gururlandırmak temennim tabi.
Öte yandan kimseyi mutlu etmek zorunda olmadığımı da onlardan öğrendim.
Ve bu sabah ölmekten değil ama...
...
Hislerini saklayan bir adam değilim.
Tabi ki ikisi de biliyorlar onları çok sevdiğimi. Defalarca söyledim. Ama yine de böyle bir ülkede yaşayınca korkuyor insan.
Yarın ölürsem ve onlar bunu unuturlarsa diye korkuyor.
Son bir kez daha konuşamamaktan korkuyor. Seslerini duyamamaktan, birlikte balığa çıkamamaktan, gülememekten, tartışamamaktan, sarhoş olamamaktan korkuyor.
Birlikte olamamaktan korkuyor. Pat diye biteceğinden korkuyor her şeyin.
Söylenmiş ya da yazılmış en güzel cümlelerin bile bir anlamı yok biliyor musunuz...
Hep bir sonraki önemli.
Hep bir sonraki cümleniz önemli.
Ve hep, bir sonraki cümleyi kurabilmek istiyorsunuz.
Seni seviyorum anne. Seni seviyorum baba.
Yarın hayatta olursam, bir kere daha söylemek istiyorum.

Vakit Kaybı

2016-06-28T16:10:00.000+03:00

Zamanında bir yerde okumuştum.
“Hayat usb’yi bilgisayardan güvenle çıkarmak için çok kısa” yazıyordu.
Kesinlikle çok doğru gelmiş, epey de gülmüştüm. Yazan adam bariz haklıydı.
Düşününce buna benzer pek çok şey olduğunu görüyor insan. Bazılarını bu şekilde dile getirmesek de kendiliğinden yapıyoruz. Mesela bence hayat, çamaşırları çamaşır askısından alıp katlayıp dolaba koymak için de çok kısa. Askıdan alıp giyer devam ederim, nedir yani. Yatağı yapmak için de çok kısa hayat. Onunla vakit kaybedeceğime evden çıkmadan bir kahve daha içerim.
Aslında kedi kumundaki kakaları temizlemek için de çok kısa. Onu yapacağıma ayaklarımı uzatır yaşamın keyfine bakarım.Gerçi bu sonuncu çok olmadı sanırım. Ev pis kokunca hayattan pek keyif alınmıyor zira. Öte yandan siz sanırım konuyu anladınız.
Bize göre “vakit kaybı” olan şeylerden bahsediyorum.
Nefffret ediyoruz değerli zamanımızı boşa harcamaktan. Değerli yaşamımızı anlamsız şeylerle doldurmaktan.
Komik olansa, nefret ettiğimiz halde yine de zamanı asla verimli kullanamıyor oluşumuz.
Oysa insan öleceğini bilen tek canlı. Yani bir miktar mantıklı olması beklenebilir bu konuda. Ama öyle değil işte. Bu, bilinçli olma durumumuz bile bir şeyleri değiştiremiyor hareketlerimizde.
En bilinçsiz varlıktan bile daha kötü kullanıyoruz zamanı.
Asırlık ömrümde gördüğüm kadarıyla insanoğlu gerçek zaman kayıplarını doğru olarak hesaplayamıyor. -Bu arada bence hayat, ütü yapmak için de çok kısa. Aklıma gelmişken söylemek istedim.
Ne diyorduk. Evet, doğru olarak algılayamıyoruz. Ya da algılıyor ama gerçeklerden kaçıyoruz.
Sen mesela bunu okuyan kişi. Senin de şu an içinde olduğun yaşamı iyi yönettiğinden hiç emin değilim. Çünkü konu, çamaşır yatak toplamak ve ütü yapmaktan daha ciddi. Şöyle klişe bir kaç soru sormak istiyorum mesela.
Kaç kişi tanıyorsunuz peş para etmez insanları hayatında tutan?Aile, akraba, sözde arkadaş? Ailenin peş para etmezi olmaz demeyin. Olur. Hem de nasıl olur.
Peki kaç kişi biliyorsunuz yıllarca aynı iş yerinde sömürüye uğrayan? Nasıl? Hep bildik tanıdık şeyler değil mi bunlar?
Son olarak şunu da sorayım da çıksın aradan;
Kaç kişi var aranızda, sözde sevgilisinin, eşinin aslında doğru kişi olmadığını bilip de hala onunla birlikte kalan?
Bakıyorum bütün eller havaya kalktı. Herkes cevap vermek istiyor ama gerek yok. Sakin olun. Ben biliyorum kaç kişi. Çok kişi. Çok. Buna rağmen yine de insanların ağızlarında, kalplerinde hep nedense aynı cümle. Geldik gidiyoruz elleşmeyelim.. Şimdi durduk yere huzursuzlanmayalım.. İyi kötü bir şeylerimiz var oynaşmayalım...
Ve tabiiii ki: “Ne yapıp edip bu adamın/kadının içindeki cevheri ortaya çıkaracağım.” En çok bu sonuncuyu seviyorum. Hastasıyım hatta bunun. 2016 Haziran ayı itibariyle İstanbul’da bunu takıntı edinmiş tam 87.533 kişi olduğunu biliyor muydunuz? Evet evet tam sayı bu. İnsanlar kıymetli zamanlarını bu yüce misyona adamış durumda.
Böyle söyleyince de kırılıyorlar ama beni biliyorsunuz. Neyse o. Tükettiniz lan ömrü.
Tanıdığım ve tanımadığım yüzlerce insan hayatlarının o kıymetli yıllarını yanlış kişilere harcadı. Aynı şekilde pek çoğu da yanlış işlerde yitirdi yıllarını. Oturup rakı içerken konuşuyoruz ara sıra. Bir yerden sonra bozuk plağa bağlıyor bazıları.
“Ulan yıllarımı verdim be... karşılığına bak.“
Hem işine, hem eşine sitemli kendisi. Sana müstehak diyorum hiç acımadan. Yüzüne yüzüne. Çünkü öyle. Müstehak ona. Yarın öldüğünde de aynını söyleyeceğim diyorum. İyice canı sıkılıyor. Vazgeçmiyor devam ediyorum. Bak bak dinle şöyle olacak diyorum.
Bir Cumartesi günü güneş tam tepede. Tabutunun başında toplanmışız hep beraber. Sakallı soruyor merhumu nasıl bilirdiniz diye. Ben çıkıyorum öne.
Gülümseyerek, güzel güzel başlıyorum anlatmaya.
“Valla deli dolu, tezcanlıydı.”
Sonra ufak ufak sokmaya başlıyorum lafı.
“Hayatın her anını yaşamayı severdi. İnanır mısınız usb’yi işi bittiği saniye bilgisayardan çekerdi. Ona bile tahammülü yoktu. Yaşamın bir saniyesini dahi kaçırmak istemezdi. Yetenekliydi de hem.
Çok güzel fotoğraflar çekerdi. Gerçi çekmeye pek vakit bulamazdı.
Ekonomi yapmayı da severdi. Yemez, içmez, tatile gitmezdi. Arttırdıklarıyla yıllarca borca girer ev araba alırdı. Refah içinde yaşamak için “yaşamaktan” vazgeçerdi. Dışarıda olmayı da severdi. Yeni yerleri, yeni insanları tanımayı... Ama iş güç tabi. Zaman bulamazdı pek.
Çok isterdi evet. Ama yok hayır Dünya’yı da gezmedi.
Bir de 20 yıllık psikozlu eşi vardı tabi. Onu unuttum. Evet evet işi çıktı cenazeye gelemedi. Zaten sevmezdi bizimkini. Sarhoşluk akşamlarında yapmışlardı çocuklarını.
Ama o hiç vazgeçmedi. Eşim bir gün sever belki diye didinip durdu.
Sonra baktık ki aldatılıp durmuş bizim ki. Söyledik olmadı. İnat etti. “Sevdirecekti” kendini. O da olmadı. Sonra bir gün haberi geldi. Ölmüştü zavallı.
Yani iyi bilirdik aslında merhumu sakallı. Biz bilirdik de, o çok iyi bilmiyor gibiydi olan biteni.
Sanki biraz fazlaca salaktı.
Öyle yani. Bence gömelim gitsin hemen. İyi bile olmuş olabilir öldüğü.”
...
Kime söylesem üzülüp, kızıyor tabi.
Umut dolu bir cümle bekliyor bazıları hikayelerine dair. Ama her şey böylesi yanlışken umut ancak yalan olabilir. Ölesiye uzun geceler biliyorum. Harcanmış yıllarımı, parçalanmış kalbimi, pişmanlıklarımı düşünüp durduğum. Bir kare dahi ilerlemeyen gecelerdi. Hapsolmuştum anın içine. İşte hayat, o zaman çok ama çok uzun gelmişti. Çekilmez gelmişti.
Hiç kimse bu hatayı yapmasın diye canınızı yakıyorum. Gidin, gidebilin diye. Yolunuza devam edebilin diye.
...
...
Hadi bakalım görüşmek üzere.

Sözde Hava Durumları

2016-05-10T11:43:00.002+03:00

Yoksa meteorolog mu olmak lazım-dı? Öyle gibi.
Sanırım en çok hata tolere eden iş kolu bu. Biliyorsunuz her işi dalında, her sektörde bir hata payı vardır. O sınırlar içinde hata yaptığınızda geri dönüşü olmayan sorunlar ortaya çıkmaz. Ne zaman o sınırılara dayanır ve aşarsınız işte o zaman ciddi problemler baş gösterir. Özellikle finans sektöründe bu konu daha kritik. Evet diğer pek çok sektörde de önemli ama belli ki meteoroloji için o kadar mühim değil. Yani öyle sanıyorum ki hata payı ozon tabakasındaki delikle eşdeğer büyüklükte.
Bir kaç aydır takip ediyorum. Sürrrekli hata yapıyorlar. Bildiğim kadarıyla yine de kovulan gönderilen yok. Ne ballı işmiş arkadaş. Biz bu kadar yanlış yapsak iki kere şutlanırdık. Bunlara laf eden bile yok.
Ben artık ciddi ciddi bilimsel bir analiz yaptıklarını düşünmemeye başladım. Yok kuzeyden gelen alçak hava basınca yok güneyden giden yüksek faiz kazancı. Yok öyle şeyler. Yazı turayla dönüyor içerde işler. İki kafadar var içeride. Ali ve Ahmet adları. Bir gün Ali atıyor parayı havaya. Bir gün Ahmet.
Hoop.
-Ne geldi ne geldi?
-Tura
-Tura gelince ne oluyodu ki?
-Bilmem ki ben de karıştırıyorum güneşli mi?
-Aman neyse ne, güneşli olsun.
-Tamam yaz bugün güneşli.
-Yarın?
-Dur atıyorum.
Hoop
-Yine tura geldi.
-İyi iyi yine güneşli işte. Haftaya komple güneşli yazıyorum “ok midir”?
-Tamam tamam yaz gitsin. Neyse ne. Çok uzadı. Bittiyse yazman gel otur da tavlaya devam edelim, çay da soğudu.
Tutarsa amenna. Tutmazsa da salla yarına işallah. Bir taraflarının doğrultusunda tahminde bulunuyorlar resmen. Gerçi haklılar tabi. Kim takar değil mi Yalova kaymakamını? Biz ıslanmışız terlemişiz kime ne?
Babalarından mı torpilliler, yüksek makamlarda tanıdıkları mı var bu ikilinin bilemiyorum ama emin olduğum bir şey var ki; rahatlar. Gerçekten rahatlar.
Kimse mi umursamıyor arkadaş? Ben her gün motosikletle çıkıyorum yollara. İnsan bir doğru yönlendirme yapmaz mı? Yağmurluk mu giyeyim, deri mont mu giyeyim. Yoksa hiç yola çıkmasam daha mı iyi olur? Nihai soru mu lan bu? Neden adam gibi cevap vermiyorsunuz?
Hadi motosiklet konusunu geçtim. Yüzyılardır kullandığım için bir şekilde önlemimi alarak yedek donumla birlikte çıkıyorum yola.
Ama peki ya haftasonları?
Lan adamoğluadam benim koca ay zaten 8 gün tatilim var. Bunun 4’ü Pazar. Yani Pazartesi’ye geldik diye depresyonla geçiyor. Elde olan aslında kemiksiz 4 gün sadece. Sen onda da yanlış yönlendireceksen beni. Napayım ben hava durumunu.
Size güvendim tatil planı yaptım ben. Hani iyi olacaktı hava? Ne yapayım otelin kış bahçesinde mi oturayım şimdi? Araba da kiraladım o kadar. Bunu napcaz peki? Gezecek dolaşacaktık. Geri versek parayı iade ederler mi ki? Onu da bilemiyoruz. Göreceğiz. Rica minnet yalvaracağız artık adamlara.
En deli olduğum başka bir şey de elde sweat shirt yollarda yürümek.
-Serin olacak demişlerdi sevgilim ben o yüzden al dedim yanına.
Hey allahım ne serini ya resmen yangın var. Neyse hadi alalım belki bir bildikleri vardır. Ama yok. Bildikleri falan yok. Eriyoruz.
Giysen olmaz. Kan ter gözyaşı. Elde tutsan başka türlü sıkıntı. O uzun kollar salınır durur yerlere sürter. Bir yandan toparlamaya çalışıp top haline getirirsin bir yandan elin kolun terler. Bazıları beline bağlıyor ama onu da ben sevmiyorum. Spor salonunda kıçını saklamaya çalışan kız gibi o ne öyle. Şöyle ferah ferah yürümek varken çektiğimiz çileye bakın arkadaşlar... cık cık cık.
Hepsi Ali ve Ahmet yüzünden. Çok kızgınım onlara. Sorumlu onlar. Bulun onları bana getirin. İki çift laf edip, tatil masraflarımı ödeteceğim.
Vazgeçtim getirmeyin. Korktum. Bir kitle var ki her dediğimi ciddiye alıyor. Olur da bulurlarsa bu iki isimde birilerini getirmeye kalkabilirler hakikaten. Tamam tamam boşverin şimdi Ali’yi Ahmet’i...
Bildiğiniz güzel site varsa hava durumu için onu söyleyin, o da yeter. Herkese bulutsuz günler.