Spor Seyrederken

Asla Yalnız Yürümediler

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 27 Apr 2014 11:12:00 +0000

Alp'in en büyük tutkularından biri Liverpool. Bu sezon büyük bir mucizeye imza atıp şampiyon olmalarına az kaldı. Şampiyonluğa az bir süre kalmışken, blog'un da önemli bir bölümünü ayırdığı Hillsborough Faciası'nı hatırlama zamanı. Ali Murat Hamarat, Birgün Gazetesi'ne yazdığı bu yazıyı Emir'in özel ricasıyla güncelleyerek blog'a yakışan, şık bir katkıda bulundu. Bizimle birlikte yürüdüğü için ona da teşekkür ediyoruz.

______________________

İngiltere'de maçlar önceki hafta yedi dakika geç başladı. Bu kısa rötarın esbabı mucibesi 1989'da onlarca insanın hayatını kaybettiği Hillsborough Faciası'nda saklıydı.[1] Akıllarda o felaket, menüde liderlik maçı vardı. Ölen taraftarları için yuvası Anfield'da müthiş bir koreografi hazırlayan Liverpool, zirve yarışındaki en büyük rakibi Manchester City'yi kıran kırana geçen bir maçtan sonra devirerek 24 yıllık şampiyonluk hasretini dindirmek konusunda dev bir adım atıyordu. Son düdükten sonra gözyaşlarına boğulan kaptan Steven Gerrard[2] ise bizi belki de geçmişe götürüyordu. Müsaadenizle...

Tam 25 yıl önceydi. 15 Nisan 1989'daki Federasyon Kupası yarı finalinde Liverpool ile Nottingham Forest, Sheffield Wednesday’in sahasında buluşacaktı. Kırmızının çok yakıştığı takımlardan o günlerin yenilmez armadasına 14, Robin Hood’un torunlarına 21 bin yer ayrılmıştı.

Medya organları, ısrarla bileti olmayanların stada gitmemeleri konusunda uyarıyordu. Yine de oluk oluk insan yağıyordu. Maçın başlamasına on dakika kala, kapılarına tırmanmaya başlayan seyircileri engellemek isteyen polis bariyerleri kaldırınca olanlar oldu. Sadece birkaç kişinin girmesi beklenirken bir anda kale arkası tribüne binlerce insan doluşmuştu. Tellere sıkışan taraftarları kimse fark etmiyordu. Altta kalanın canı çıkıyordu. Mücadele 6. dakikada durdurulduysa da iş işten geçmişti.[3] Bilanço kapkaranlıktı; 94 kişi ölmüş, 766 kişi yaralanmıştı.

19 Nisan’da The Sun’ın yayımladığı bir haber, Liverpool’u ayağa kaldırıyordu.[4] Bazı taraftarların ölülerin cüzdanlarını çaldığı, insanları kurtarmaya çalışanlara saldırıldığı iddia ediliyordu. Tiraj bir anda 200 binden 12 bine düşmüştü; Mersey tepkisini kusmuştu!

Yıllar sonra Veni Vidi Vici programında bizleri büyüleyecek, o zamanki taraftarlar birliğinin başkanı Rogan Taylor, ağzını açmış, gözlerini yummuştu: “Liverpool halkı yumuşak değildir. Yahudiler, Lehler, siyahlar gibi haksızlığa uğrayan bir kesimdir. Kim olduğumuzu ve düşmanlarımızın kimler olduğunu biliriz. Liverpool, İngiltere'nin Polonyası'dır. Birilerini, ölü insanları soymakla suçlamak gerçekten affedilmez bir şey" demişti.

Haberin sahibi MacKenzie defalarca özre zorlandıysa da, bunu bir türlü yapmıyordu. Kendisi bir de BBC’ye adım atınca, İngilizlerin devlet kanalı da almıştı nasibini tepkilerden. On milyonlarca sterlin kaybettikten sonra The Sun 2004’te Liverpoollulardan özür dilese de yaranamamıştı. Hükümetin sekiz yıl sonra resmî olarak özür dilemesinden sonra atılan manşet hâlâ akıllarda.[5]

Bir kentle bir gazete arasındaki kan davasının başladığı 19 Nisan’da, hastaneden acı haber geliyordu. 14 yaşındaki Lee Nicol, hayatını kaybeden 95. taraftar olmuştu. Bitkisel hayata giren Tony Bland ise İngiltere’de bir hukuk mücadelesinin kahramanıydı. Ailesi açtığı davayı kazanmış ve oğullarının fişinin yaşam destek ünitesinden çekilmesini sağlamıştı. Ölü sayısı artık 96 idi.

Yine aynı gün Milan ile Real Madrid arasında oynanan Şampiyon Kulüpler Kupası yarı final maçının altıncı dakikasında hakem oyunu durdurmuş, herkesi saygı duruşuna davet etmişti. İtalyan taraftarlar, “You’ll never walk alone” marşını söyleyerek futbolun asla sadece futbol olmadığını tüm dünyaya göstermişti.[6] Duran yarı final Old Trafford'a taşınmış, 7 Mayıs'taki mücadeleyi 31 kazanan Dalglish'in öğrencileri Wembley'in yolunu tutmuştu. İki hafta sonra kardeşler Wembley'de buluşuyordu. Liverpool uzatmalarda Everton'ı Rush'la yıkmayı başarıyordu.[7]

Altı gün sonra camianın bir final maçı daha vardı. Sahasında takipçisi Arsenal'i ağırlayan Liverpool'a şampiyonluk için tek farklı mağlubiyet yetiyordu. Fakat uzatmalarda gelen gol Anfield'ı yine gözyaşlarına boğuyordu.[8] Yaşanan faciadan sonra İngiltere’de teller söküldü. Futbol statlarının mimarisinde bile değişikliklere gidilirken sahalara ayakta seyirci alınmamaya başlandı. Artık karşılaşmalara gelen her taraftar bir koltuğa oturacaktı.

Ölenlerin anısına sayısız anıt dikilirken, Liverpool’un yuvası Anfield Road’un en önemli girişi olan Shankly Kapısı’nın yanındaki, o günün en önemli izdüşümü olarak hafızalara kazınmıştı. Kulübün en önemli marşlarından biri de yine o uğursuz güne bağlı olarak değişiyordu.[9] Taraftar ise hayatını kaybeden 96 kişi için adalet istemekten asla vazgeçmiyordu.[10]

Hillsborough’daki abidedeyse o 96 kişinin anısında ‘Kırmızılar’ın unutulmaz sloganı ‘Asla yalnız yürümeyeceksiniz’ yazıyor. Yoksa şaşırdınız mı?

Gözyaşlarının oluk oluk aktığı günde hayatını kaybeden en küçük taraftara gelince… 10 yaşındaki JonPaul Gilhooley’in kuzeni, onu asla unutmadı. Kaderin garip cilvesi, o çocuğun bir yaş küçük kuzeni bugün Liverpool’un kaptanı! Kim bilir Steven Gerrard'ın pazar günkü gözyaşları biraz bunu da anlatıyordu...

Facianın 20. yılı olan 2009'da oluşturulan bağımsız soruşturma komisyonu raporunu üç sene sonra açıklamıştı. Buna göre polis faciaya ilişkin görgü tanıklarının ifadelerini çarpıtmış ve masum taraftarları suçlamıştı. Ortaya çıkan sonuç ayrıca faciaydı; zamanında müdahale edilseydi, 96 kişiden 41'i kurtulabilirdi.

İşte 12 Eylül 2012’de de bir kentin çeyrek asra yakındır beklediği özür, Başbakan David Cameron’dan geliyordu.[11] Başbakan, kurbanların yakınları sadece sevdiklerini kaybetmenin değil, ayrıca yitirdiklerinin kabahatli gösterilmenin acısıyla sarsıldıklarının altını çiziyordu. Tabii gidenlerse gelmiyordu...

Tüm dünyanın ezbere bildiği tezahürat ne diyor: Asla yalnız yürümeyecekler!

Asla yalnız yürümediler...

(İmza: Ali Murat Hamarat)

_______________________________________________

Notlar:
[1] https://www.youtube.com/watch?v=1q47bOtV3Y

[2] https://vine.co/v/MJe2lBuIuzr

[3] https://www.youtube.com/watch?v=4SdGtCWrvlo Durduğu ana kadar 1989'daki Liverpool Nottingham Forest maçı. 6.52'de sahaya insanlar doluyor...

[4] The Sun ile Liverpool kenti arasında kan davasını başlatan manşet için http://i2.dailyrecord.co.uk/incoming/article1322061.ece/BINARY/Hillsborough+The+Sun.png

[5] The Sun'ın günah çıkarttığı gazetenin ilk sayfası için http://www.whoateallthepies.tv/wpcontent/uploads/2012/09/sunhillsboroughe1347525723286.jpeg

[6] Milan Real Madrid maçındaki saygı duruşu ve İtalyan taraftarların söylediği You'll never walk alone için: http://www.youtube.com/watch?v=mFX07w24ls

[7] 20 Mayıs 1989'da Wembley'de oynanan Liverpool-Everton finalinin golleri için https://www.youtube.com/watch?v=WnGss1LdmNo

[8] Fever Pitch'ten de tanıdık 26 Mayıs 1989'daki unutulmaz Liverpool-Arsenal maçı için https://www.youtube.com/watch?v=bQmO3S2eLPE

[9] Liverpool'un marşlarından Fields of Anfield'ın üçüncü kıtası Hillsborough Faciası'ndan sonra eklenmişti https://www.youtube.com/watch?v=FNxDKLzs0zU

[10] https://www.youtube.com/watch?v=w2yu_70iDn0

[11] Başbakan David Cameron özür diliyor: http://www.youtube.com/watch?v=QnottxUXMlg

my sweetest friend

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 02 Nov 2013 22:14:00 +0000

what have i become, my sweetest friend?
everyone i know,
goes away in the end...

_____

Bir yıl geçti be Alp’im…

Liverpool aynı, yine bir iyi bir kötü. Luis Suarez sezonun sonuna doğru bilindik hıyarlıklarından birini yaptı, gidip Ivanoviç’in kolunu ısırdı maç içinde. Sonra Real Madrid, Arsenal falan kafasını çelmeye çalıştılar yazın. Transfer etmek istediler, hatta Luis de gitmek istedi ama Liverpool bırakmadı. Ben gitmek isteyen, karakter olarak dibe vurmuş birinin gönderilmesi gerektiğini düşündüm. Bir yandan da elit seviyedeki tek oyuncusunu elinde tutamayan kulübün büyük olamayacağı fikri de yakın geldi bana. Çıkamadım işin içinden, senin fikrine ihtiyacım vardı sağlam karara varmak için. Neyse, kaldı takımda ve aslanlar gibi oynuyor. Yine de bir şey bekleme derim takımdan. Esas sürpriz Suso. İstanbul’daki U20 Dünya Kupası’nda oynadı İspanya Milli Takımı’nda. Tribünde zaten 50-60 kişi vardı, sen olsaydın kesin kaçırmazdın. Orada acayip oynamıştı, şimdi La Liga’ya kiraladı Liverpool. Almeria’da direkt 11 oynuyor. Sağda başlıyor ama bazen kanat değiştiriyor. Takımın 14 golü var, birini attı, altısının asistini yaptı. Düşünüyorum da, bir kanatta Sterling, bir kanatta Suso. Liverpool’un geleceği sağlam. Hadi yine iyisin…

Super Bowl’da işler yolunda gitti. Ravens muazzam oynadı. Flacco’yu görmen lazımdı. Üçüncü TD öncesinde attığı bir pas var, aklın hayalin durur. Süperdi. Hikayeleri zaten saymıyorum, Ray Lewis’in vedası, Harbaugh biraderler, OJ Brigance… 10 numara maç oldu. Gerçi ben devrede uyudum da, ikinci yarıyı Emir’den dinledim. Ya, bu arada Emir bildiğin NFL fanboy’u oldu. League Pass işine girdi, sürekli maç izliyor. Yakında set çizmeye başlayacak diye korkuyorum. Ben bildiğin gibi, ocak’tan önce pek yokum o işlerde. Mühim bir şey olunca sen anlatırdın, ona güveniyordum. Emir’e bu sezon öğrenmesi için zaman verdim, seneye ondan besleneceğim artık.

Emir demişken, biliyor musun, Mayıs ayında senin Londra’ya geliyorduk az kalsın. Olimpiakos’a karşı oynadığımız bir çeyrek final serisi var, sahiden anlatması zor. Dördüncü maçın sonunda basket lazım, 72-71 gerideyiz. Pota altından topu oyuna sokacağız son top için. Mola dönüşü bir karmaşa oldu, Jamon topu Duşko’ya epey yukarıdan attı ama ben “kesin kaybettik topu” dedim. Köşede son anda yakaladı Duşko. Topu Jordan’a geçirdiğimizde 12 saniye vardı ve yarı sahadaydı daha. Acie Law tutuyor, bire bir oynadı geçmek için. İyi yerleştik. Köşede Josh var, onu tutan Hines. Jordan çembere giderken, Hines yardıma geldiği anda Josh’a verdi topu. Beş saniye kala sol dipte top Josh’ta. Bir Allah var, bir de pota. Çok da iyi attı şutu ama girmedi. O sırada Jamon çok iyi pozisyon almıştı, topu -daha önce hiç görmediğim bir şekilde- tipledi. Tip değil aslında, tokat. Girdi, iyi mi? Salon yıkılıyor, hatta ben maç sonu röportajı için bekliyordum köşede, sahaya girmişim heyecandan. Emir’e bakıyorum, herifte duygu belirtisi yok. 1 nokta küsür saniye kalmış, muhtemelen onun hesabını yapıyor. Kaşlar yine yukarıda tabii :) Gurur duymalısın, işini iyi yapıyor adam. Haklı da çıktı, kalan sürede Sloukas’ın savurduğu top çembere değdi yani. Neyse, kazandık. Son maça kaldık. Pire’de. Ben anlatacağım, gittik şehre. Emir’i arayamıyorum adamı rahat bırakmak için ama içim içime sığmıyor. Hava da iyiydi, bizle olsaydın maç öncesi kafada 50 kere oynardık maçı. Orada aradım seni işte bak, yalan değil, hiç çıkmadın aklımdan. Akşam maça iyi de başladık esasında ama arkası gelmedi. 14 sayı öne geçtik, sonra Jordan sakatlandı. Olmadı. Bazen olmaz tabii de insanın içinde burukluk kalıyor. Neticede “son topa kadar” dedik, son topa kadar da oradaydık. Velhasıl-ı kelam, biz gelemedik Londra’ya. O Olimpiakos gidip şampiyon oldu.

Çok acayip işler de oldu kardeşim. Maşa niyetine kullanılanlar fırlatılıp atıldı bir kenara mesela. Yazarak olmaz gerçi, uzun uzun anlatmak istedim sana. O anda da yokluğunu hissettim çok.

Epey şaşıracağın işlerden biri de senin Guardiola’ydı bak. Sezonun ortasında Bayern Münih’e gittiği açıklandı. Almanya’ya gitmesini hiç beklemiyordum da, adamın ilk basın toplantısında Almanca konuştuğunu duyduğumda saygım biraz daha arttı. Sen zaten yanlış adam sevmezsin diyeceğim de, “estağfurullah ağabey” dediğini duyuyorum şimdiden :)

Doping olayları canımı çok sıktı ya. Asafa Powell ve Tyson Gay’de bile çıktı, biliyor musun? Ben diyorum ki bu işin kontrolü imkansız hale geldi artık. Serbest bırakılsın bari de, hayal kırıklığı yaşamayalım en azından. Bak bu da sağlam muhabbet olurdu ha, ne diyeceğini merak ediyorum.

Bizim bi’ yıl böyle geçti kardeşim, yazmıyoruz diye sanma ki unuttuk.

Unutmadık da, özledik be birader…

Superbowl yarın ve biz Ravens'lıyız

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 02 Feb 2013 11:41:00 +0000

OJ Brigance'in Baltimore Ravens için çok büyük bir önemi vardı. Hâlâ da öyle.

1969 doğumlu OJ Brigance 24 sene boyunca Amerikan Futbolu oynadı ve üst düzey sporculara karşı sert mücadelelere girişti.

Şimdi artık yeşil sahada değil, Fakat daha büyük bir rakibi var: OJ Brigance, ALS hastalığıyla boğuşuyor.

Bunun ne anlama geldiğini bilmeyenler için ALS Derneği'nin internet sitesindeki açıklamadan yardım alalım:

“Güçsüzlük, zaman içinde başladığı bölümden diğer uzuvlara (kol, bacak, dil ve yutak kaslarına) yayılır. Bütün vücutta kaslarda erime, güçsüzlük, seyirmeler nedeniyle hastanın günlük yaşam aktivitesi kısıtlanabilir. Tek başına iş göremeyebilir. Yemek yiyemez, giyinemez, yıkanamaz. Yataktan dahi kalkamayabilir. Hastalığın kritik dönemi solunum kaslarının da güçsüzleştiği zamandır. 0 takdirde hastanın hızlı ve yakın tıbbi desteğe ihtiyacı vardır. Hastalığın başlangıcından itibaren hayatta kalma süresi genellikle dört-altı yıl ise de, on yıl veya daha uzun yaşayan pek çok hasta da vardır. Yirmi yıl yaşayan hastalar olduğu gibi ilerlemesi duran, şikayetleri geçen hastalar da bildirilmiştir. Bu farkın nedeni tam olarak bilinmemektedir.”

2007 yılında teşhisi konulan bu hastalık, beş senede OJ'i farklı bir adam yaptı. "Haberi aldığımda gözyaşları içinde yere yıkıldım. Sonrasında kendimi topladım ve Tanrı'nın bana lütfedeceği güçle bu hastalıkla baş edebileceğimi düşündüm ve sık sık gülümsemeye karar verdim." diyor Brigance. Tabii bunları kendi kendine dile getiremiyor.

Hastalık öncelikle çok fazla kilo vermesine sebep olmuş OJ'in. Sonrasında elleri tutmamaya başlamış, kolunu kaldıramaz hale gelmiş. Derken bacaklarındaki kaslar eridiği için yürüme yeteneğini kaybetmiş. Ardından konuşması yavaşlamış ve cümle kuramaz olmuş. Son olarak da kendi başına nefes alamaz hale gelmiş OJ Brigance.

Belki Brigance'in kasları eridi ve birçok yetneğini kaybetti ama o savaşçı kimliği sayesinde hayatta kalmayı sürdürüyor. Doktorlar 2007 yılında Brigance'in üç ila beş yıl arasında yaşayacağını söylemiş. OJ altıncı yıla girerken inatla "savaşı sürdüreceğim" diyor. İletişimini özel olarak üretilmiş bir makineyle sağlıyor OJ.

Ekranda bulunan kelime/cümleleri gözleriyle seçiyor ve makine göz hareketlerini takip ederek Brigance'in düşündüklerini seslendiriyor.

Şimdiki durumu sizi aldatmasın, Brigance önemli bir sporcuydu. Tarihte NFL ve CFL şampiyonluklarını kazanan tek sporcu olma unvanını hâlâ koruyor. OJ, 2001’deki SuperBowl’da şampiyon olan Ravens kadrosunun bir parçasıydı. Hatta finalin ilk tackle’ını yaparak tarihe adını yazdırmıştı. Hastalığına, birçok şeyi yapamamasına rağmen kulüpteki görevini de sürdürüyor. OJ, artık "oyuncuların baş danışmanı" sıfatıyla takımda çalışıyor. Hastalığı yüzünden, sadece para kazanması için “acıyarak” verilmiş bir görev değil bu. Brigance her gün ofisine gidiyor, maçlardan önce ve sonra soyunma odasına giriyor ve işini yapıyor.

“Takıma sunabileceğim 24 yıllık futbol ve 43 yıllık hayat tecrübem var” diyor OJ Brigance. Haklı da.

“Eğer hayatla mücadele içinde olduğunuzu düşünüyorsanız, OJ’i aklınıza getirin.” diyor Ravens running back’i Ray Rice. “İşe gelip, daha çok çaba gösterip, olabileceğinizin en iyisi olmak için çalışmamak adına hiçbir bahane gösteremezsiniz.”

3 Şubat Pazar gecesi Baltimore Ravens, 48. SuperBowl için San Francisco 49ers ile karşılaşacak. Ravens şampiyonluğu kazanırsa, belki OJ diğerleriyle birlikte zıplayıp, zafer şarkıları söyleyemeyecek. Ancak onu gülümsetebilmek, tüm takımın en büyük motivasyonu olacak. Alp, biliyorsun ben NFL’den çok anlamam kardeşim. Hawks’ın şehri olduğundan Atlanta’lıyım ve yarı finalde aptal bir şekilde elendik. Bana güncel mevzuatı aktarmadığın için iş başa düştü ve araştırıp bunu bulmak zorunda kaldık. Ne kadar sıkı bir Pittsburgh Steelers taraftarı olduğunu biliyorum ancak bu SuperBowl’da Baltimore taraftarıyız. İkna olmadıysan ESPN bir de belgesel yapmış, onu da mutlaka izle.

Sırf OJ bir kez daha gülsün diye Baltimore.

Hadi ulan!

Bahçıvan, Emil ve Alp

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 30 Dec 2012 09:53:00 +0000

"Herkes öldükten sonra ardında bir şey bırakmalı" derdi büyükbabam. "Bir çocuk, bir kitap, bir resim, bir duvar, ya da yaptığı bir çift ayakkabı. Belki bahçeye diktiği bir çiçek. Bir şekilde elinin dokunduğu bir şey olmalı ki, öldükten sonra ruhunun gidebileceği bir yol olsun. Ve insanlar o ağaca ya da o diktiğin çiçeğe bakarak senin orada olduğunu anlasınlar."

"Sen ellerini çektikten sonra, o dokunduğun şeyi, kendinden bir şey katarak değiştirebilmişsen ne yaptığının önemi yok" derdi büyükbabam. "Çimleri biçen insanla gerçek bir bahçıvan arasındaki fark, dokunmaktır." derdi. "Çimleri biçen adamın yokluğu çok şeyi değiştirmezdi. Ancak bahçıvan, hayat devam ettiği sürece orada olacak."

Bu satırlar Ray Bradbury'nin unutulmaz kitabı Fahrenheit 451'den.

Bunları yazmak için kanıta ihtiyacım yoktu, ancak Alp'i arkadaşlarından uzun uzun dinleyince işin sağlamasını da yaptım. Alp, tahmin edebileceğinizden çok kişinin hayatına dokunmayı ve hatta o hayatları değiştirmeyi başarabilmiş. Bundan da büyük miras olmaz. Neyse, blogunu hatıra defterine çevirme niyetim yok. Ufak notla sunmak istedim bu yazıyı. Alp'le birlikte en büyük ortak kahramanlarımızdan Emil Zatopek hakkında bir şeylerin eksikliği vardı burada. Onu tamamlamak gerekti. Emil Zatopek'i tanıyan, Alp'i de tanır.
________________________________________________________

1952 yılı Helsinki olimpiyat oyunları...

Emil Zatopek, 1948 Londra’nın 5 bin metredeki gümüş, 10 bin metredeki altın madalyalı ismi olarak çıktı tartan piste. Finlandiya’da 5 bin, 10 bin ve maraton koştu! (Maraton dile kolay bir kelime, o yüzden 42 bin 195 metre demek lazım ki Zatopek’in ne kadar inatçı biri olduğunu vurgulasın.) İnanılmaz, tahmin edilemez ve tekrarlanamaz bir şey. Hoş, tekrarlansa da özelliği kaybolmaz ya...

Bir insanın sekiz gün içinde biri maraton olmak üzere üç uzun mesafe koşusunu olimpiyatta bitirebilmesi başlı başına büyük bir olay. Ancak Emil’i efsane yapan bir başka ayrıntı var: Zatopek bu üç mesafede de altın madalyaya ulaştı. İpi ilk önce göğüsledi, kürsünün en tepesine çıktı, yarışı birinci bitirdi... Ne derseniz artık. Yetmediyse, üç kategoride de olimpiyat rekoru kırarak aldı madalyalarını. Akıl almaz bir olay...

Üstelik Finlandiya’da 5 bin ve 10 bin metreleri kazandıktan sonra Emil’in kondisyon ve motivasyonunun maraton koşmaya yetip yetmeyeceği merak konusuyken, doktorlar salgı bezlerindeki enfeksiyon nedeniyle Zatopek’in yarışmasını sakıncalı bulduklarını açıkladılar. Ancak sağlık, Zatopek gibi biri için mevzu edilecek bir sorun değildi. Son dakikada da olsa maratona katılma kararını vermekten korkmadı. Onun ne yapacağını, yalnızca Emil’in kim olduğunu bilmeyenler merak ediyordu...

Yarış başlamadan önce, Emil en büyük favori Jim Peters’ı aramaya koyuldu. Atletler start için piste çıktığında 187 numaralı koşucuyu bulan Zatopek, yanına giderek tanışmak istedi.

“Merhaba, nasılsınız? Siz Jim Peters mısınız?”
“Evet, ben Peters’ım.”
“Memnun oldum, ben Zatopek, Çekoslovakya’dan.”

Peters’a garip gelen bu tanışmanın aslında çok mantıklı bir amacı vardı. Emil, daha önce hiç maraton koşmadığı için favoriyi iyi tanıyıp, onun temposunu yakalamak istiyordu.

...derken yarışın 15 kilometresi geride kaldı. Favori Jim Peters’ın yanına giden Zatopek, masumane bir soru sordu:

“Jim, sence çok mu hızlı gidiyoruz?”

Emil’in cevabını bilmediği bir soruyu kendisine yöneltmesini bir atışma olarak gören Peters, biraz da sinirlenerek “Hayır, yeteri kadar hızlı değil” yanıtını verdi.

Sonrası tahmin edilebilir. Öne fırlayan Zatopek’in atağını karşılamaya çalışan Peters’ın kramplar yüzünden yarışı yarıda bırakması ve ilk kez koştuğu maratonda olimpiyat rekoru kırarak şampiyonluğa ulaşan Emil’in 4x400 Jamaika bayrak takımı tarafından omuzlarda taşınması... Helsinki’nin unutulmaz kareleri.

29 yaşında katıldığı 1952 Olimpiyat Oyunları’na sıkı bir hazırlanma dönemi geçirdi Emil Zatopek. Sıkı hazırlanma derken, biraz açmak gerekir nasıl çalıştığını. Helsinki’ye kısa bir süre kala Prag ormanlarında postallarla iki hafta boyunca günde 100 adet 400 metre koştu efsane. Her gün, 400 metre temposunda neredeyse bir maraton bitirdi. Zaten hastalığına da bu temponun sebep olduğu konuşuluyor.

Zatopek, tarihte 10 bin metreyi 29 dakikanın altında koşan ilk kişiydi. Onu bu başarıya ulaştıran şey çalışma tarzıydı. Tek bir 10 kilometre koşmak yerine beş adet 200 metre, 20 adet 400 metre ve tekrar 5x200 metre koşuyordu. Hepsinin arasında birer dakika jog temposuyla yürüyerek devam ederdi. Emil’in bu idman tarzı “interval antrenman yöntemi” adıyla geliştirildi ve günümüzde de hâlâ kullanılıyor. Kendisine neden böyle hazırlandığı sorulduğunda verdiği cevap da harika: “Neden yavaş koşayım? Zaten nasıl yavaş koşulacağını biliyorum. Hızlı koşmalıyım ki hızlı hoşmayı öğreneyim...”

Emil’in ne kadar büyük olduğunu biraz olsun anlatmaya yardımcı olabilmesi için istatistiklerden yardım alalım: 1948 ile 1954 yılları arasında üst üste 38 kez 10 bin metrede geçen olmadı Emil Zatopek’i. Tam 18 kez dünya rekoru kırdı. Diğerlerini küçümsemek için değil, ancak hatırlatmak gerek, Emil Zatopek’in dünya rekorları Sergey Bubka veya Yelena Isinbayeva’nınkiler kadar kolay kontrol edilemiyor. Emil, 1958’de atletizmi bıraktığında çoktan tarihin en büyük sporcuları arasındaki yerini almıştı bile.

Bu kadar büyük bir sporcunun küçükken keşfedilip, sağlam bir tedrisattan geçerek rekor kırmaya hazırlandığı düşünülmesin. Zaten Emil’i efsane yapan sebeplerden biri de bu. 1.73 boyunda, 66 kiloluk bu minik adam koşmaya 18 yaşında, hem de tamamen bir tesadüf eseri başlamış.

Hikaye şu: Çalıştığı fabrikanın antrenörü, 1,500 metre yarışına adam bulamadığı için Emil’in yanına gider. Zayıf ve yeteri kadar kuvvetli olmadığı için koşamayacağını söyleyen Emil, disipliniyle tanınan antrenörden sert bir yanıt alır: “Koşmaman için doktor raporu getirmediğin sürece yarışacaksın.”
Neticede doktordan Emil’in koşabileceği yönünde rapor gelince, Zatopek zorla yarışa katılır. Start verildikten kısa süre sonra, koşu için fazla mesai ücreti alamayacak olmanın sıkıntısı, yerini kazanma hırsına bırakır. Hiç taktik bilmemesine rağmen kendini iyi hisseden Emil’in içindeki bitmek tükenmek bilmeyen kazanma azmi, genç Zatopek’in yüz kişinin katıldığı yarışı ikinci bitirmesini sağlar... Biraz daha geri saralım.

Efsane Emil, 19 Eylül 1922’de Koprivnice’de marangoz babanın yedinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Ailesinin maddi durumu çok iyi olmadığından, henüz 16 yaşındayken bir ayakkabı fabrikasında çalışmak için ailesinden ayrıldı. 18 yaşında o tesadüfen girdiği yarışta kendini gösterince, orduya davet edildi. Albaylık seviyesine kadar da yükseldi...

1948 yılında kendisi gibi bir atlet olan Dana Ingrova Zatopkova ile evlendi Emil. 1952 Helsinki’de kocasının 5 bin metrede altın madalyayı aldığı gün, Dana da cirit atmada altını boynuna geçirdi. Bu, belki de Zatopek ailesinin yaşadığı nadir mutlu günlerdendi. Zira Zatopek, siyasi duruşuyla çok zorlu günler de yaşadı.

Emil, Çekoslovakya Komünist Partisi’nin yenilikçi/özgürlükçü öncülerinden Alexander Dubçek’in yakın dostu ve sıkı bir destekçisiydi. 1968 yılında "Prag Baharı" olarak bilinen reform çalışmaları birkaç ay sonra SSCB'nin işgaliyle sona ermek zorunda kalınca, en büyük tepkiyi Zatopek vermişti. Prag'da dolaşan Sovyet tanklarının demokratik hareketi yok ettiğini söyleyen Zatopek, Dubçek'e desteğini sürdürdü. Ancak Dubçek ve ekibinin direnişi kısa sürünce, yeni Sovyet yönetimi Zatopek'in sözlerini unutmadı. Efsanevi sporcu, dönemin hükumeti tarafından ağır cezalara çarptırıldı. Sokakta çöp topladığı sırada halktan büyük destek aldı ve yüzlerce kişi onunla birlikte sokakları süpürdü. Ardından Zatopek siyasi rehabilitasyon maksadıyla altı yıl boyunca uranyum madeninde çalışmak zorunda kaldı.

Emil’in sosyal yönü hakkında söylenecekler sadece siyasi görüşüyle sınırlı değil. Çok iyi kalpli, espri yeteneği olan müthiş bir kişiliğe sahipti Zatopek. Koşarken acı çekmekten keyif aldığını, kendini zorlamanın eğlenceli olduğunu ve koşarken kendini özgür hissettiğini söyledi hep. “Bir insan cebinde parayla değil, yüreğinde hayalleriyle koşmalı”diyerek hayatta paradan önemli şeyler olduğunu vurguladı. Sadece sözde kalmadı bu düşüncesi. Zira Zatopek, 1966 yılında Avustralyalı atlet Ron Clarke’a 10 bin metre olimpiyat altın madalyasını hediye etti. Sebebi çok basitti. 1964’ün bronz madalyalı ismi Clarke, 1968 Olimpiyat Oyunları’nda 10 bin metre yarışında Meksika’nın yüksek rakımlı pistinde oksijensiz kalmış, ölümle burun buruna gelmesine karşın yarışı bitirmeyi başarmıştı. Bu Zatopek’in gözünde şampiyon olmak için yeterliydi.

“Zafer kazanmak harika bir şey, ancak dostluk ondan daha da güzel” diyebilmiş bir şampiyon, her zaman şampiyon kalır zaten. Zatopek de öyle bir efsane işte.

alacakaranlık için bir mum

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 14 Nov 2012 22:01:00 +0000

bir dost kardeşini toprağa verdi
onu eski amatör günlerden tanırım
tek ortak yanımız basketbol değil
bilâder-abi muhabbeti
birbirimiz için belli belirsiz önemimiz vardır
ilâveten, bir ayrıntı - önemsiz bir sosyal kâfiye olarak
kardeşlerimizin adı aynıdır
kardeşler zamanla kaybedilir ama
kardeşlik bâki kalır

bu yazının içinde ölüm var
çünkü sebebi o
niyeti ise
acının koluna girmek

güneş biraz açmışken bahçeye
çıkıp dökülmüş yaprakları topladım
kızarmış, sararmış, kurumuş
en göz alıcı halleriyle çürüyen yapraklar
çok güzeldiler
aralarında kıvrılıp sertleşmiş cansız solucanlar
ve bütün ömrü birkaç aya sığdırmış
kanatlarında solgun resimlerle
son günlerini kıpırdanan boz kelebekler
bu mevsimde çiçek olarak sadece
birkaç papatya, sardunya, bolca da pat var
beyaz, sarı, mor kasımpatları
etraftaki her şeyin ölümünü seyrediyor
kış bastırıyor
ölüm her zaman her yerde
hayatla birbirini yiyor
görmezden gelsek de öyle
tamam hayat hep devam eder de
bazen biz edemeyiz

''bir gün ölüm seni şaşırtır
ve bunu değiştiremezsin''
puzo'dan
üstüne düşünmeye değebilir

ölüm denen şeyin en belirgin özelliği
geri döndürülemez olması
baş edilmesi gereken etkisi işte bu
çünkü kalıcı
diğer etkileri zamanla geçiyor

radyoda branford marsalis dörtlüsü
'eternal'ı çalıyor
yaşayanlar anlam yüklemekte serbesttir
mutlaka yardımı olur
alev karanlıkta ışıldar
siktiğimin karşıtların birliği meselesi işte
ölüm-hayat, hayat-ölüm
dokun-hatırla, var-yok
yerin altı-göğün üstü
karşıtlar karışır
toprak, kül ve toz
resimler, sesler
rüyalar
yutkunmak

kaçınılmaz bir kayıp
önlenemez, telâfi edilemez
sâdece seveni acıtan
keskin bir hakikat ölüm
bazen hiç matrak tarafı yok ama
sevginin ölümsüz olup olmadığını
sınamanın başka yolu var mı?
zamanlamaya gelince, maalesef
pek de kontrolümüzde değil
bazen öyle hissetsek de
asla değil

tasarladığımız gelecek, daha gelmeden
aniden eksilivermiş
sevilen birinin ölümü
hepten kalanın sorunu;
içinde merak ve ümit olan
parlak, kıpırtılı, gülen bir şeyler
orada değildir artık
cepleri karıştırırız
çekmecelere, dolaplara, duvarlara bakarız
yoktur
fotoğrafların, yazılmış-çizilmişin arasında dolanır dururuz
şişelerde, şarkılarda ararız
ateşte, külde, dumanda
tekrarlanan kof laflarda

bulamayız

içimizde boşalan yeri
geçmişle doldurmaya çalışırız

ölüm birini yanımızdan alırken
kaba bir omuz atar da öyle anlarız ki
geçmiş bizi daima kapının önüne koyar
hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağı
her zaman için geçerlidir aslında
nedense biz bunu
bazen anlarız
galiba vaziyetin
''değeri yokluk biçer''
hakikatiyle ilgisi var

pekâlâ, giden gider ve de gelmez
elde ne kalır ona bakalım
cenaze ve yas, klişeler, bayat müsâmereler
aynı dizilişle, hattâ aynı ses tonuyla
milyarlarca kez söylene söylene
kalın bir kabuktan ibaret kalmış cümleler
bu saçmalıklara herhalde
ölen de gülerdi
yerine biraz bach müziği
adagio, hani whiter shade of pale
üstüne biraz monk, round midnight
bir bardak yunan konyağı, bir şat arak
kızıl çiçekli otun oynak dumanı
sesi kapalı tv'de bir greatest game
şu, havlicek'in topu çaldığı
böylesini herhalde
ölen de daha çok severdi
ya da ne bileyim...

onunla baş başa kalmanın yolu
yalnız başına hatırlamak ve düşünmek
evet, hatıralar ve mistik bakış açıları
''durum benle baş etsin'' mealinde
herkesten başka yere kaçan
şunun gibi:
biri bir şeye binip gitmiştir
terk etmiştir seni, onu, bunu, her şeyi
karın ağrısını, sakal traşını
dırdırı, uyandırma zilini, kıl dönmesini
sömürüyü, zulmü, sahtekârlığı
bunlara kızıp bozulmayı, şahit ve âlet olmayı
önyargıları, insanın hastalıklı adâletini
omurilik felcini, dilencileri, silahları
trafik kazalarını, bankacılık sistemini
parlamenter demokrasiyi, orduyu, polis teşkilâtını
kötü hava koşullarını, takma dişleri, böbrek sancısını
aceleyi, telaşı, paniği, gerzekliği
küçük düşürülmeyi, alay etmeyi
kendisinden istenenleri, beklenenleri
daima bir şeylerden geri kalıyor olma hissini
martavallar üstüne kurulu başarı hikâyelerini
birbirini hor gören inançları
birbirini boğazlayan insanları
yaklaşmakta olan büyük savaşı
yığın yığın rakamların örttüğü yoklukları ve boklukları
bütün bunlar yokmuş gibi davranmayı
bütün insanlık faşizmini
bize bırakıp gitmiştir
saflığını daha fazla kaybetmeden
acımaya, üzülmeye, utanmaya, sıkılmaya
sinirlenmeye ve dehşete kapılmaya
son vermiştir
dertleri, endişeleri yoktur artık
beğenilmek, elde etmek, sahip olmak
ishâl ya da kabız olmak
kanser olmak, zâlim olmak
kendini iyi biri sanırken
kendini beğenmiş ukalâ götün teki olmak
vs. vs. gibi
hepimizin eşiğinde ya da içinde bulunduğu
haller ve ihtimaller
onun sorunu değil
gelecek hayalleri kıra döke gelip geçtiğinde
tamir edilemez hataları için
vicdan azabı çekmeyecek
ve kayıplarını düşünüp içini burmayacak
karnında yalanlar biriktirip
kendine saygısını kaybetmeyecek
aldatılmayacak da
çok sevdiği köpeğini
anasını-babasını
kardeşini-dostunu gömüp
çâresizlik içinde ağlamayacak
hiçbir şey gençliğini ondan alamayacak
yıllar sonra itiş-kakışın dışında kalıp ayıldığında
''ah, nereye gitti gençliğim!''
demeyecek
onun için asla
''artık çok geç''
olmayacak

bunların hepsinden ve çok daha fazlasından
muaftır, yırtmıştır
uçmuştur
velhasıl, tuhaf bir bakış açısıyla
hepimizden iyi durumdadır
gülebilenler burada gülebilir
gülmek hüzne yakışabilir

budistler içinde yas olmayan
cenaze törenleri yapar
imrozlu rumlar da akşam olurken
ölmüşler için mum yakar

wolfgang borchert'e göre
''sevgi ölümden güçlüdür''
bundan iyisini bulan
onunla avunsun

batuğ ş.

Devam...

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 04 Nov 2012 11:27:00 +0000

Alp Alkaş için önemliydi bu blog. Her fırsatta iş yoğunluğu yüzünden ilgilenemediğini, daha hareketlendirmek istediğini söylerdi. Hatta zamanında bana da yetki vermişti iki satır bir şeyler yazayım diye. Alp kardeşim artık 27 Club'ın afili bir üyesi. "Spor Seyrederken" bloguna yazmayacak belki, fakat en sıkı takipçisi olacak. Ben de anısını yaşatmak için bayrağı taşımaya devam edeceğim. Drazen Petroviç, Steven Gerrard, Pittsburgh Steelers, David Blatt, Pep Guardiola, Oktay Mahmuti, Jamon Gordon, Emil Zatopek, Euroleague Fantasy Challenge, Galatasaray, Barcelona, Diego Maradona ve onun çok sevdiği diğerleri yine burada olacak. Spor Seyrederken blogu dünyanın en sıkı spor takipçilerinden biri Alp Alkaş için, Alp Alkaş'ın istediği gibi devam edecek yayınına. Alp; Emir Alkaş'ın Londra'daki Final Four macerasını buradan okuyacaksın kardeşim, hem de en kralından. Sen rahat uyumana bak şimdi...

Kupa Heyecanı

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 27 Feb 2012 16:21:00 +0000

Takım tutmanın en önemli heyecanlarından biri takımınızın başarısıdır. Dilediğiniz kadar objektif olmaya çalışın, istediğiniz kadar takımını eleştirin, sonuçta her ne sebeple olursa olsun tuttuğunuz takımın kazanmasını isteriniz. Bunun sağlıksız ve abartılı halleri çokça karşımıza çıkmakla beraber taraf tutan herkes ister istemez kendini bu duygu yoğunluğunun içinde bulur bir şekilde. Bu heyecanın taçlandırıldığı anlar ise final maçlarıdır. Hele finalleri tek maç üstünden oynanan sporlarda kendinizi bir anda normalde çok alakanız olmayan bir takımın golüyle havalara zıplarken bulabilirsiniz. Durum bu iken, tuttuğunuz takımın bir final maçında stadyumda ya da salonda bulunmayı tarif etmek oldukça zor oluyor.

Geçtiğimiz hafta sonu Wembley’de oynanan Liverpool ve Cardiff City arasında oynanacak Carling Cup kupası finaline bilet bulduğumdan beri kafamdan pek çok şey geçti konuyla ilgili. Rugby’den buz hokeyine her türlü spor müsabakasını keyifle seyredebilen biri olmama karşın, Fenerbahçe’inın Cumartesi akşamını yenildiğini ben Pazar öğleden sonra farkettim. Uğruna tren yolculukları ile deplasmanlara gittiğim, günü birlik Liverpool seyahatleri bile yaptığım Liverpool, 5 sene sonra ilk defa bir final maçına çıkıyordu. En son 2007’de Atina’daki finalde Milan’a tipik Inzaghi golleriyle kaybetmiştik. En son kazandığımız kupa ise 2006 FA Cup finali idi. Fakat bu maç o zamanlarda Yeni Wembley’iın inşaat halinde olması dolayısıyla Cardiff’te oynanmıştı. Bu da Steven Gerrard (Stevie G, Captain Magnıfıcent, Mr. Liverpool olarak da bilinir) için bir ilk manasına geliyordu. Liverpool’un son 10 yılındaki bütün başarılarına imza atan ve mahallenin çocuğu olan Gerrard ilk defa takımının başında Wembley’de bir final maçına çıkıyordu. Daha da ilginci, Cardiff kadrosunda Gerrard’ın yine Liverpool taraftarı olan fakat şehrin mavi takımı Everton altyapısında yetişmiş kuzeninin de yer alacak olmasıydı.

Ben ise 2000 yazında Monaco’daki Süper Kupa Finali’nden sonra bir tek İzmir’deki 2009 Basketbol Türkiye Kupası finalini yerinde seyredebilmiştim. Liverpool ile ise ilk final tecrübem olacaktı. (Biliyorum 2005 İstanbul finalini kaçırmış olmamın hiçbir açıklaması yok) Hava güzel, yemekler yenmiş, Wembley güzel, atmosfer müthiş derken 19. dakikada anlamsız bir golle yenik duruma düşmek her şeyi tersin çevirdi. Oyuna hakimdik ama belirgin bir gerginlik vardı. Mücadelesiyle sınıf farkını kapatmayı başaran Cardiff karşısında her şeyi yapıyor golü bulamıyoruz derken beklenen gol hiç beklenmedik birinden geldi: Skrtel. Hem de alışılanın aksine itiş kakışsız bir şekilde, ceza sahasındaki pozisyonda topu kontrol edip kalecinin altından ince bir vuruş ile. Bastırmaya devam ettik ama uzatmalara kaldı maç. Uzatmalarda da oyunu domine etmeye devam ediyorduk. 108. Dakikada ise oyuna sonradan dahil olan Kuyt’ın müthiş golüyle 2-1 öne geçmiştik. Dakikaları sayıp kupayı alacağımızı düşünürken 117. dakikada Cardiff’iın kornerinde oluşan tehlikeyi Kuyt topu çizgiden kafasıyla kurtararak uzaklaştırdı. Mütakip korner ise oluşan karambolde gol ile sonuçlandığında maç penaltılara kalıyordu. Bu arada kader benimle dalga geçmeye devam ediyor ve Semih Kaya’nın kendi kalesine attığı gol ile Beşiktaş maçı da 2-2 oluyordu.

Derken kura, kale seçimi… Gerrard kaçırdı. Cardiff’in ilk penaltısını Bursaspor’dan tanıdığımız ve benim hiç beğenmediğim Kenny Miller atmıyor olsa o anda yerime oturup öyle donmuştum. Oysa şimdi, annemden öğrendiğim her türlü basiret bağlama taktiğini kullanma zamanıydı ve Miller’a kaleyi ıskalattım. Ellerimi çok sıkı bağlamışım sanırım ardından Charlie Adam’da kaleyi bulamadı derken ilk gol 4. penaltıda Cardiff’ten geldi.Biz sonraki üç penaltıyı atarken Cardiff bir tane daha kaçırdı ve son penaltı için topun başına Gerrard geçti. Fakat bu Cardiff’teki küçük kuzen Gerrard. O da aile büyüğüne ayak uydurup penaltıyı kaçırınca, kupayı kazandık. Bu arada İstanbul’dan gelen haberle de 5 dakikada zehir olan günü yeniden güzel tamamlamayı başardık.

Tek maçlık kupa finalleri lig gibi değil. 30 küsur hafta puan hesaplamaya benzemiyor. Ne oluyorsa 3 saatlik bir dilimde oluyor. Ruh değişimleri de o denli ani ve yüksek oluyor. Pazar günkü final ise maçın gelişimi olarak zaten daha da özel bir final olunca müthiş bir tecrübe oldu. Liverpool’un zaferiyle sonuçlanması da ayrı bir mutluluk. Liverpool, taraftarları tarafından South Anfield olarak bilinen Wembley’de yeniden zafer ile tanıştı. King Kenny önderliğinde yeniden doğuşun ilk somut adımı oldu. Bakalım arkasını getirebilecek miyiz? Getiremesek de hep dediğimiz gibi: “You’ll Never Walk Alone”

Yenilmez Armada

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 23 Feb 2012 19:24:00 +0000

Kazanma Alışkanlığı

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 31 Jan 2012 14:28:00 +0000

Geçtiğimiz pazar sabahı Avustralya Açık Erkekler Finali olay kolay benzerine rastlanmayacak bir mücadeleye sahne oldu. Müthiş bir 2011 sezonunun ardından yeni sezona da oldukça formda giren Novak Djokovic ile sakatlıklardan arınmış ve yeniden eski dominasyonunu arayan Rafael Nadal arasında oynanan maçta görmek isteyebileceğiniz her şey vardı. Müthiş mücadeleyi 5-7 6-4 6-2 6-7 7-5'lik setler ile 5 saat 50 dakika sonunda kazanan Djokovic oldu.

Yarı final maçında yaklaşık 4 saat 50 dakika süren bir mücadelede Andy Murray'i müthiş bir geri dönüş ile elemesine karşın, otoriteler geçen seneyi domine eden Djokovic ile rakipleri arasındaki farkın kapanmakta olduğunda uzlaşmışlardı. Üstelik yarı finalin yorgunluğu da eklendiğinde formda bir Nadal'a karşı pek az kişi Djokovic'e şans veriyordu. Oysa ki geçen sene Nadal ile oynadıkları altı finalden de galip çıkmıştı.

Maça Nadal hızlı başladı ve ilk setteki agresfi oyununun karşılığını setin ortasında rakibinin servisini kırarak aldı. Fakat sonraki iki seti Djokovic kendi yüksek standartlarının da üstünde bir oyun ile kazanmasını bildi. Geçen seneki finallerin bir benzerini izlemeye başladığımızı sandığımızda ise Nadal teslim olmayan yüzünü göstermeye başladı. Seyirci desteğini de arkasına alan Nadal bir ara yağan yağmur dolayısıyla oyuna verilen arada da momentumunu kaybetmeyip tie-break'te de olsa seti kazanmasını bildi. Dengeli başlayan son sette Nadal oyunlar 3-2 kendi lehineyken servis kırıp durumu 4-2 ye getirdi. Bu sırada Djokovic'in hem beli hem de hem de basak arkasında kasılmalar kendisini rahatsız etmeye başlamış, uzun rallilerden sonra bir iki kez de kendini yere bırakıp soluklanmak durumunda kalmıştı. Son 48 saatte kortta geçirdiği 8 saatten sonra bile inanılmaz bir kararlılık la sonraki oyunda Nadal'ın servisini kırmayı başardı. Sonrasında karşılıklı alınan oyunlardan sonra 5-5'te Djokovic bir kez daha rakibinin servisini kırdı ve son oyunu da kazanarak şampiyonluğa ulaştı.

Burada dikkat edilmesi gereken iki temel nokta olduğunu düşünüyorum. Birincisi, müthiş yeteneklerine rağmen bir türlü istikrarlı şekilde başarılı olamayan Djokovic'te yaklaşık son bir senedir gözlemleyebildiğimiz mental değişim. Kendisi, Sırbistan'ın David Cup zaferinden sonra kendine olan güveninin yerine geldiğini söylüyor. Hatırlarsanız, daha önceki senelerde momentumu kaybeden Djokovic sürekli mazeretler üreten, sağlık ekibini sahaya çağıran, hatta 2010 ATP Finals'da Nadal karşısında lensleriyle problem yaşadığı için defalarca tuvalete giden bir oyuncuydu. Bu mazeretlerin aldatmaya yönelik olduğunu iddia edecek değilim ama bu durumların hep momentumu kaybettiği ve maçın aleyhine gelişmekte olduğu anlarda olduğu gerçeğini de inkar edemeyiz. Bunu bir tür mental zayıflık olarak görmek ise çok da anormal olmayacaktır. Oysa ki yenilenmiş ve başarıya nispeten alışmış Djokovic tükenen enerjisini karşın 5. sette servisini kırdırdıktan sonraki oyunda bile geri dönüp sonraki oyunda Nadal'ın servisini kırabilecek kadar güçlenmiş. Hatırlarsanız geçen sene US Open'da Federer'e karşı da son sette geriye düştüğünde seyircinin müthiş Federer desteği sonrasında seyircinin dünya 1 numarasına (kendisine) yaptığı saygısızlığa kızgınlığını motivasyona çevirip geri dönmüştü.

Djokovic'teki güçlenmeyi sadece mental olarak değerlendirmek de aslında durumu oldukça basite indirgemek olacak. Nadal'ın yeteneğini müthiş bir fizik gücüyle birleştirmesinin faydalarını iyi gözlemleyen Djokovic ve ekibinin bu konu üzerine de özel çalışmalar yaptığı biliniyor. Geçtiğimiz sene kasım ayında, ciddi bir sezon öncesi kondisyon yüklemesi yapan Djokovic, antreman düzenindeki teknik ve fiziksel dengeyi de ciddi şekilde değiştirdi. Geliştirmiş olduğu vücut esnekliği ekran başında bize yetişmesi bile imkansız gözüken pozisyonlardan bile winner'lar çıkarmasını sağlıyor. Dikkat ederseniz, sert kortlarda bile toprak korttaymışçasına bacaklarını esnetip vücut dengesini çok iyi ayarlayabildiğini görebilirsiniz.

İşte bu mental ve fiziksel gelişim, Djokovic'i olmasını beklediğimiz yere geç de olsa getirdi. Bu durum bana hep orta okul basketbol koçlarımdan birisinin dediği "Winning is an attitude" (Kazanmak bir tutumdur/alışkanlıktır) perspektifini hatırlatıyor. Djokovic ise bu alışkanlığı sağlamış durumda. Acaba bu tutum onun, senelerdir Federer'den beklediğimiz Grand Slam'i tamamlaması için yeterli olacak mı?

Popülizm - Tabi Yersen...

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 06 Dec 2011 11:29:00 +0000

Yine geldik o haftaya.. Kendimizi dev aynasında görüp dünya derbisi diye satmaya çalıştığımız Galatasaray - Fenerbahçe maçının oynandığı haftadayız. Niye satmaya çalıştığımız dediğime gelirsek, bahsedilmesi gereken çok şey var. Türkiye futbolunun ve liginin içinde bulunduğu içler acısı hal malumunuz. Buna ek olarak, dünya derbimizi çarşamba akşamı oynamak uygun görülmüş. O yetmemiş Şampiyonlar Ligi haftasına ve Trabzon maçının olduğu güne denk getirilmiş maç. Hani bizim için ülke puanı çok önemlidir diye popülist yaklaşımlar sergileriz ya bu da kanıtı olur ne kadar önemsediğimizin. UEFA bizden daha iyi bildiği için işi, bu saçmalığa kısmen de olsa mani olup maçın saatini değiştirtti en azından. Bu arada maç 19.30'a alınınca kim işten nasıl çıkar, maça nasıl gelir küçük bir ayrıntı olarak kaldı. Bu arada yine düzgün bir organizasyon olan Euroleague, Galatasaray - Fenerbahçe maçıyla reyting kavgasına girmektense, Galatasaray'dan gelen talep üzerine Galatasray Medical Park - Montepaschi Siena maçını bir sonraki güne aldı. Yoksa bir de basketbol maçını mı futbol maçını mı seyretsek kargaşası yaşanacaktı. Neyse ki düzgün çalışan kurumlar da var.

Derken açıklanan iddianame ile stadyuma kim girebilir kim giremez tartışmaları eklendi. Zaten şüpheli, suçlu, tanık ve sanığı birbirinden ayırmak çok kolay değilken daha da kafamız karıştı. Ben bu yazıyı yazarken maça yaklaşık 48 saat daha var ama maça kadar o kadar çok şey olabilir ki bu yazdıklarımın hiçbir manası kalmayabilir. Ama biz herkese mavi boncuk dağıtmaya devam edelim. İşin kötüsü mavi boncuk dağıtıcısından memnun olan bir kişi bile yok. Kendi görüşlerim olmamakla beraber şöyle açıklayabilirim. Galatasaraylısı, alınamayan karardan ve onun etkisiyle kendisi aleyhine her hafta verilen kararlardan şikayetçi. Fenerbahçeli bütün süreçten, dağılan takımdan, tutuklu durumdaki başkan ve yöneticilerinden, gidemedikleri Şampiyonlar Liginden. Avrupa'dan elenip yan kulvardan Şampiyonlar Ligi davetiyesi verilen Trabzonspor bile şikayetçi olacak bir şey buluyorsa işte bu popülist politikalardan kimseye fayda gelmemesindendir işte.

Sırf futbolda mı var bu tavırlar? NBA'deki lockout süresince takımlarında NBA oyuncularından takviyeler yapan takımlar oldu. Buraya kadar her şey normal. Fakat benim anlayamadığım bu yapılan transferleri şimdi "Türk Basketboluna hizmet" olarak değerlendiren yetkili ve yöneticiler. Deron Williams Türk basketboluna hizmet olarak mı gidip 50 sayı attı? Ya da Sefalosha o topu çaldığında Türk basketboluna hizmet için mi çaldı? Aynısı her takım için de geçerli. Eğer durum buysa Hagi'ye devlet üstün hizmet madalyası vermek lazım.

Geçen yazıda bahsetmiştim aslında biraz spor ve eğitim arasındaki ilişkiden. Popülizm de aslında bu sürecin bir yan ürünü bence. Eğitim düzeyinin düşük olduğu ortamlarda, popülizm hem ilk başvurulan hem de maalesef efektif olan bir araçtır. Karşındaki kitlelere popülizm ile hoş gözükebiliyorsan, onları bu şekilde cezbedebiliyorsan yanına kalıyor. Tabi bir de bıçağın öbür tarafı var. Ya kendini onlardan akıllı saydığın onlarca kişinin gözünde düştüğün durum. Federasyon başkanı da olsan, kulüp başkanı da ya da sporcu de olsan ne fark eder? Ne saygınlığın kalır ki. Gerçi saygınlığın bir önemi kaldıysa.

Bu yazi 7 Aralik 2011 tarihli Salom Gazetesi icin yazilmistir.

Ordan Burdan

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 27 Oct 2011 19:25:00 +0000

Hayat ve Spor

Bu sefer yazılacak çok şey var belki de ama önem sırasına koyunca spor ile alakalı olanları hep alt sıralarda kalıyor. Yazı biraz parça parça olacak bu sefer ama bu aralar ard arda çok gelişme olunca düşündüklerim de parça parça yansıyor yazdıklarıma..

Aynı hafta içinde Gilad Shalit’in eve dönüşü, Kaddafi’nin öldürülümesi, Derince’deki saldırı, Van’da deprem gerçekleşince insanın nutku tutuluyor sanırım. Hani hep güzelim ‘Dar Alanda Kısa Paslaşmalar’ filminden referansla “Futbol fena halde hayata benzer” gibi klişeler kullanılır ya.. Öyle değil işte. Spora isterseniz bir sektör, endüstri, ticari bir iş alanı, bir eğlence, hobi y ad ahayat tarzı diyor olun. Bu saydığım olayların hiçbirinin sporda bir benzeri yok. Olamaz da. Çok zorlarsanız paralellkiler kurabilirsiniz tabi ama bahsi geçen olayları ve nicelerini çok hafife almış olacağınız gerçeğini değiştirmez.

Böyle bakınca belki de sporu fazla ciddiye alıyoruz diye düşünüyorum zaman zaman. Spordaki çok az şey yukarıdaki örnekler kadar hayati olabilir diye düşünüyorum bu aralar. Kendisini “sports geek” diye tanımlayan biri için çok da kolay bir kabullenme olmadığını takdir edersiniz. Sporu pastanın üzerindeki bir süsleme olarak görmeyi deniyorum bu satırları yazarken. Pastanın kendisi kötü ise süsleme ile düzetlmeniz mümkün olmaz ama süsleme iyi değilse pasta hala yenilebilir, sadece süslemeyi kenara koyarsınız. Yazdıklarım bana bile biraz karamsar geldi ama belki de bu vesiyle spordan daha fazla keyif almanın yolunu bulabiliriz.

Eğitim

Pazar günü, mezunlar günü dolayısıyla kendimi ciddi anlamda ait hissettiğim sayılı yerlerden biri olan Robert College’deydim. Maalesef çok sık görme şansım olmayan pek çok insanı, bir arada görme şansım oldu. Çok da iyi oldu aslında. Ailemden sonra formasyonuma en çok etkisi olan bu yerin ve kurumun, çok farklı insanların hayatlarına temel noktalarda çok da farklı olmayan bir şekilde etki ettiğini gözlemliyorum her yıl.

Pek çok alan için bu söylediklerim aslında geçerki ama özellikle okulun spor kulbünde farklı branşlarda da olsa spor yapmış olanların bugün spora genel yaklaşımları arasındaki benzerlikler çok dikkat çekici. Konu ister istemez spora geldiğinde yapılan tartışmaların seviyesinin yüksekliği bir taraftan çok güzel ama sonra dönüp baktığında insan “spor kamuoyu” denilen ve profesyonel olarak bu sporu yormlamakta olan topluluğua baktığı zaman da oldukça üzülüyor. Yeni nesilde gerek bloglarıylaö gerek ekranlarda, gerek ise farklı belli alanlarda karşımıza çok değerli karakterler çıkmaya başlamakla birlikte yine de ideal denilebilecek seviyeden oldukça gerideyiz.

Özellikle Akdenizli karakterimiz olan duygusal yoğunluğumuz ve ani parlama özelliğimiz göz önüne alındığında popülist ve/veya tahrik unsurları yüksek yorumların fazlalığı oldukça rahatsız edici. 75 milyon spor uzmanı ve yorumcusunun olduğu bir ülkede bir miktar kakafoni normal ama bizimkisi maalesef kaosa daha yakın. Kaos ortamı çoğu alanda olduğu gibi bu alanda da aklın ve mantığın önüne geçiyor çoğu kez ama olan hepimize oluyor.

Kolay bir çözümü yok aslında. Zaten ben de biz çözüm önerebilecek durumda değilim ama sporcusundan yöneticisine, hakeminden yorumcusuna kadar eğitim düzeyini arttırmak her şeyin başında geleceğe benziyor. Bilgiya ulaşmanın bu kadar kolayladığı bir dünyada eskisi kadar da zor olmamalı. Umarım zamanla bu yolda ilerleyebiliriz.

Test - Galatasaray'da oynamis yabancilar

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 06 Oct 2011 17:53:00 +0000

Once Sporcle' de su testi bir cozun... Sonra unuttuklamizi karsilastiralim.. http://www.sporcle.com/games/timduncan211/galatsarayplayers

Bazilarina bakip bakip kendimden utaniyorum.. Sen git Mike Marsh' i Barry Venison'u hatirla Kubilay Turkyilmaz ve Marcio'yu unut.

Neyse...

Bir kadeh de bizle iç Oktay Mahmuti!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 03 Oct 2011 17:01:00 +0000

Geçtiğimiz haftasonu bence Galatsaray klüp tarihinde 17 Mayis 2000'den beri en onemli günleri yaşadık. Bir çoğunuzun bildiği gibi Galatasaray, Euroleague elemelerinin Vilnius da düzenlenen ayağında üçte üç yaparak bu sene klüp tarihinde ilk kez Euroleague’de mücadele etme hakkı kazandı.

Çok değil bundan iki sene önce yaşanan “forma skandalı” ile tarihinin en karanlık günlerini geçiren, yap-boz denilebilecek bir kadro ile ligde kalma mücadelesi veren takımdan gelinen noktaya bakıldığında gurur duymamak mümkün değil. Klüplerin sponsorları olmasına karşı olmamak ile birlikte, bu başarının alışılagelmiş şekilde Cafe Crown destekli olmayışı başarıyı daha da tatlı kılıyor. Euroleague’de mücadele etmek sponsor konusunda da zaman içinde klübün elini güçlendirecektir.

Sahada olup biteni anlamak için bundan yaklaşık 15 ay öncesine geri gitmekte fayda var. Hepimizin unutmak istediği bir sezonun ardından Hakan Üstünberk ve ardından Oktay Mahmuti’nin pilot koltuğuna geçişi ve üzerindeki ölü toprağını atmaya başlayan bir ekip. Ümit milli takım oyuncularına yapılmakta olan yatırım ile geleceğe yatırım yapan ama kısa vadede de başarıyı kovalayacak bir yapı oluşturuldu. Kötü sayılmayacak bir EuroCup sezonu ve nefesleri kesen bir TBL final serisi ile unutulmayacak bir sezon geçirdikten sonra takım bri sonraki basamak için gerekli temeli sağlamış oldu.

Artık hedef Euroleague idi. Bu doğrultuda çok önemli hamleler yapıldı. Hem tecrübe hem de yetenek anlamında takımı bir adım ileri taşıyabilecek nokta atışı transferler yapıldı. Oyun planının temelınde yatan pick and roll oyununun temel faktörlerinden biri olan patlayıcılık konusunda ülkenin belki de en iyi guardı Ender zaten geçen sene bu işi ne kadar iyi yapabildiğini herkese gösteren Tutku’nun yanına eklendi. Yetmedi üstüne kariyeri için tek bir yazı yazılabilecek Lakovic geldi. Hernagi bir guard’ın karşısında savunmaya oturduğunda öbür yarı sahayı göstermeyecek ama Jamont Gordon eklendi. Bu dört oyuncu da birbiriyle aynı anda sahada olabilen ve birlikte değişmeli olarak 1 ve 2 numarada görev alabilecek tipteler. Bu arada Josh Shıpp gibi her şeyi yapabilen ve daha önceki takımlarda yıldız muamelesi gördüğü halde hiç problemsiz bir şekilde görev oyuncusu olmayı kabul edebilecek bir nimeti elde tutmayı da başardı.

Geçen sene Tutku ile birlikte ikili oyunlarda ne kadar etkili olduğumuz düşünüldüğünde Furkan Aldemir’in elde olmayan sebeplerle bir sene geciken transferinin ne kadar önemli olduğu görülebilir. Gerek sertlik, gerek rebound kabiliyeti ve perdelemeden sonra gözünü karartıp potaya devrilebilme becerisiyle çok önemli işler yapacaktır. Lockout dolayısıyla bir bakıma kiralık kontratlarla çok ciddi paralara yapılan transferlere bakıldığında Songaila’nın bu tip problemleri olmaksızın takıma katılması çok önemli. Genlerinde Tanrı vergisi basketbol zekasının üzerine pick and roll oynanırken aktif oyuncu olmadığı durumlarda bile müthiş pozisyon sezgisi ile doğru zamanda doğru topla buluşabilmesi çok büyük artı. Özellikle Tutku ve Evren gibi tüm sahayı görebilen guardların varlığında. Yerli uzun olarak geçen seneki kadroya Cevher’in eklendiğini ve 4 numarada çeşitliliği arttıran Shumpert’in Türk statüsünde oynayacak olması da cabası.

Henüz geçen sene zaman zaman önemli roller alan ve kendine bir rol yaratan Caner’den, çocukluğundan beri takip ettiğim büyük potansiyeli olan Sertaç’tan bahsetmedim bile. Göksenin, Evren ve Haluk daha bench’te bile oturmadılar ama sezon boyunca mutlaka onlara da ihtiyaç olacaktır.

Euroleague elemeleri için kuralar belli olduğunda aslında Rytas’ı deplasmanda yenmenin ne kadar zor olacağına takılmıştık hepimiz. Ama Galatasaray bir basketbol kliniği gibiydi geçtiğimiz üç günde. Top top, teker teker bütün rakiplerini yenmesini bildi. Ve daha bütün takım olarak sadece 2 haftadır beraberler. Oktay Hoca’nın takımlarının sezon boyu performansının yükselme alışkanlığı göz önüne alındığında umutlu olmamak için hiçbir sebep yok. İlk sezonda Top 16 ve orada iyi bir performans başarı sayılmalı. Son iki senedeki büyük vizyon değişimi deva ettiği sürece zaten ilerleyen senelerde Euroleague koltuğumuzu da sağlamlaştırmamamız için hiçbir sebep yok.

Oktay Hoca maçtan sonraki açıklamasında artık eline bir kadeh şarap alıp Euroleague’i düşünmeye başlayacağından bahsetti. Galatasaray taraftarı ise geçen seneki tezahüratı hemen uyarlayıp kendisine cevap verdi. “Bir kadeh de bizle iç Oktay Mahmuti”. Şerefe Koç!

Son söz de haliyle ağabeye… Yürüyedur güzel insan…

Spor Hukuku Enstitusu Aciklamasi

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 13 Jul 2011 15:50:00 +0000

Son gunlerdeki gelismelere istinaden okdugum ilk ve belki de tek tarafsiz ve akli basinda metin:

ADLİ VE SPORTİF MERCİLERİN YANLIŞ UYGULAMALARI HAKKINDA KAMUOYUNU BİLGİLENDİRMEYİ GÖREV OLARAK ALGILAMAKTAYIZ

TÜRKİYE’nin kamuoyunu bir süredir öncelikli olarak meşgul eden “futbolda şike” soruşturmasının, gözaltılar ve tutuklamalarla başlayıp yeni dalgalarla devam eden süreci, Türkiye Futbol Federasyonu‘nun 11.07.2011 tarihli açıklaması ile farklı bir boyut kazanmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 157. ve 153. maddelerine göre soruşturmanın selameti açısından Adli mercilerce verilen “gizlilik” kararı nedeniyle delillere ulaşamayan Türkiye Futbol Federasyonu; “Elimize ulaşmış bir delil yoktur. Biz kararımızı iddianame hazırlanıp mahkemece kabule edildikten sonra karar vereceğiz” diyerek bir teslimiyet içerisine girmiştir.

Ancak bu teslimiyet ifade edilirken, evrensel şekilde benimsenmiş olan, “Dünyada iki hukuk düzeni vardır, biri Devletlerin hukuk düzeni, diğeri sporun hukuk düzenidir” tanımlaması göz ardı edilmiştir. Oysa bu tanım Türkiye’de de gerek 2008 Spor Şurası Kararları, gerek Cumhurbaşkanlığı Devlet Denetleme Kurulu Raporu, gerekse TBMM Spor Araştırma Komisyonu Raporunda da benimsenerek zikredilmiş ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 59. maddesine yapılmış olan hüküm ilavesi ile Anayasa düzeyinde tescil edilmiştir. Bu durumun anlamı, Devletin hukuk düzeni ile Sporun hukuk düzeninin, biri birlerine bağımlı olmaksızın, biri birlerini etkiler veya engeller olmaksızın kendi mecralarında

işlemelerinin gerektiğidir.

Esasen, konu olan “futbolda şike” soruşturma ve kovuşturmasında adli merciler, ceza hukukuaçısından gerçek kişileri hedef alırken, spor hukuku ve onu uygulamakla yetkili merciler öncelikle tüzel kişilikleri hedef almaktadır. Ancak, adli mercilerin ellerinde bulunan kovuşturma bulgularını, yetkili sportif mercilerin de incelemelerine sunmamaları, bir hukuk düzeninin, diğer hukuk düzeninin işlemesini engeller niteliktedir. Adli mercilerce, sportif mercilerin delillere ulaşmasını sağlaması, gizlilik kararının ihlali olmayacağı gibi, Anayasa’nın 59. maddesinde yerini almış olan Sportif Yargının işleyebilmesi için de bir yükümlülüğüdür. Devletin hukuk düzeni uygulayıcılarının klasik hukuk bilgi ve uygulamalarına uymayan bu SPOR HUKUKU’nun “sui generis” yapı ve niteliğine uymaları ve kabullenmelerinin güçlüğünün bilincindeyiz. Bu nedenledir ki, Enstitü’müz, Spor Hukukunun ihtisas kuruluşu olarak bu hususu belirtmeyi görev bilmiştir.

Açıklamalarımız ışığında, yürürlükteki ceza usul hükümlerinin buna izin vermediği bilincinde olmamıza rağmen, adli soruşturmayı yürüten Savcılık Makamı ile sportif soruşturmayı yürütmekle görevli TFF’nin bir birilerinin görev yapmalarını engellememesi uğruna Adli Mercilerin ellerinde bulunan tüm belge ve bilgileri Türkiye Futbol Federasyonu’na sadece kendi hukuki ve idari mekanizmasını işletmesi ve başkaca hiç bir kişi veya mercie ifşa etmemesi kaydı ile vermesini elzem bir yükümlülük olarak görmekte ve sürece müdahil olması suretiyle görevli mahkemenin bu konuda bir karar vermesini de gerekli bulmaktayız.

Yeri gelmişken de bir hususu daha belirtmek isteriz. Adli mercilerin, TFF’ye iletmeleri gereken, deliller olup, iddianame değildir. Zira iddianame, elde mevcut bilgi ve bulguların savcı, yani kamunun avukatınca, mahkemeye sunulan bir yorumudur, iddiasıdır. Bunun mutlak doğruluğu kabul edilse idi, ayrıca hâkim kararına gerek kalmazdı. Dolayısı ile TFF, savcı iddianamesinden etkilenmeksizin delilleri değerlendirmeli ve Etik Kurul, Yönetim Kurulu ve Tahkim Kurulu kararları ile sonuca varmalıdır.

Bu suretle Türkiye Futbol Federasyonu, Türkiye Futbol Federasyonu Kuruluş Ve Görevleri Hakkında Kanun’un 3/g; Futbol Disiplin Talimatı’nın 55.,74.,79.,80.84.,85.vd; Etik Kurulu Talimatı’nın 4/I,b vd. maddeleri ile sair mevzuat ışığında, iddianamenin hazırlanması, kabulü veya kovuşturma süreci beklenmeksizin, delillere ulaşmaya çalışmalı, elde edilen delilleri vicdani kanaatine göre değerlendirip hiç vakit geçirmeden ve derhal kararını açıklayarak 2011-2012 futbol liglerini geleceği meçhul bir şekilde başlatmamalıdır.

TFF’nin delillere ulaşma talebi, bir lütuf değil, Anayasa’nın 59. maddesi ile sahip olduğu yargılama yetkisinin engellenmemesi, geciktirilememesidir. Bu bakımdan TFF’yi, hakkını elde etmek için gerekli resmi girişimlerde bulunmaya davet ediyoruz.

Halen sürmekte olan “futbolda şike” soruşturması hakkında TFF’nun 11.07.2011 günü açıkladığı kararı karşısındaki hukuki görüşümüzü kamuoyu ile paylaşmayı bir görev addetmiş bulunuyoruz.

Saygılarımızla,

SPOR HUKUKU ENSTİTÜSÜ

Today in Sports History - July 13

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 13 Jul 2011 11:01:00 +0000

71 years ago today, in 1930, the first World Cup competition began in Uruguay. To celebrate the inaugural World Cup of 1930 in Uruguay let's take a look back to the final game played between the host team and Argentina.

30 July 1930

Estadio Centenario, Montevideo

Attendance: 93,000[49]

Referee: John Langenus (Belgium)

Uruguay 4 – 2 Argentina

Dorado 12' Peucelle 20'

Cea 57' Stábile 37'

Iriarte 68'

Castro 89'

Yossi Benayoun vc Wycombe. What a goal!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 13 Jul 2011 10:49:00 +0000

Today in Sports History - July 12

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 12 Jul 2011 16:18:00 +0000

Today in sports history was a busy day mostly related to British Open Golf Tournament. Some other major events include Michael Jordan signing a NBA contract for 1 year for $25 million in 1996. This was the first of the two seasons when MJ and the Bulls upset Stockton to Malone Jazz team in the finals. It is also the finals series of "The Flu Game" This was also the year NBA marked 50 seasons via selecting the 50 Greatest Players in NBA History Mind that this is the year when then rookie sensation, AI signed for 76ers as No 1 pick of the draft and Shaq signed for Lakers as a free agent for a 7 year $121 million deal.

It would be fair to say that Babe "Bambino" Ruth put his signature to Baseball history on July 12nd with the following feats:

1914 - Babe Ruth makes his baseball debut, pitches for Red Sox
1921 - Babe Ruth sets record of 137 career home runs
1927 - Babe Ruth hits 30th of 60 HRs

For anyone who is now familiar with the name, (I guess that would not be many) the following 1st paragraph from Wikipedia should be a very very brief intro for one of the legends of the game. George Herman Ruth, Jr. (February 6, 1895 – August 16, 1948), best known as "Babe" Ruth and nicknamed "the Bambino" and "the Sultan of Swat", was an American Major League baseball player from 1914–1935. Ruth originally broke into the major leagues with the Boston Red Sox as a starting pitcher, but after he was sold to the New York Yankees in 1919, he converted to a full-timeright fielder and subsequently became one of the league's most prolific hitters. Ruth was a mainstay in the Yankees' lineup that won seven pennants and fourWorld Series titles during his tenure with the team. After a short stint with theBoston Braves in 1935, Ruth retired. In 1936, Ruth became one of the first five players elected to the Baseball Hall of Fame.

Additional suggested reading on him would be :The Big Bam: The Life and Times of Babe Ruth by Leigh Montville if anyone isterested.

Kelimeler Yetersiz

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 24 Jun 2011 16:12:00 +0000

Nenim açımdan üzücü bir şşekilde neticelenmesine rağmen hayallerdeki gibi bir basketbol sezonu geride kaldı. 26 sene sonra ezeli rekabetin karşı karşıya geldiği finalin galibi Fenerbahçe Ülker’i tebrik ederek başlmalıyım. Dörde varan serilerinin marifeti zaten çok özel durumlar haricinde daha iyi olan takımın sağlaması olduğundan aslında belki de beklenen sonuç gerçekleşti. Ama kişisel sebeplerimden dolayı bence bu sene Galatasaryu Cafe Crown da en az şampiyon kadar takdiri hakketti. Takım olarak organizasyonun en tepesindeki Hakan Üstünberk’ten, Oktay Mahmuti’den en aşağıya kadar gösterilen vizyon, mücadele ve karakter ile bizlere unutulmaz bir sezon armağan ettiler.

Artık bilinen adıyla “Yenilmez Armada” geçen sene ciddi bir skandal ile çalkalanan ekibin değişmesi ile birlikte büyük bir vizyon ve özveri ilek küllerinden doğan bir ekibin hikayesi aslında. Oktay Hoca’nin dediği gibi sene başında St Petersburg maçında zor bela 1000 kişiye oynayan takımın takımın sene sonunda Abdi İpekçi’yi tıklım tıklım dolduracak kadar taraftarını inandırmasının, alışılmadık şekilde yabancı oyuncularının bile sene başında teklif etseler belki de baştan kabul edecekleri bir senaryo karşısında binlerce kişi önünde göz yaşlarına hakim olamayaşının hikayesi. Kişisel olarak da böyle güzel bir hikayenin gönül verdiği takımda parçaı olan ağabeyimle birlikte tüm ailenin çıkmış olduğu bir yolculuk.. Hatta belki de farkında olmadan kendimi bu yolcuuğun o kadar içine girmiş bulup kaybedilen son maçlardan sonra sahadaki gözyaşlarına sahaya çok uzaktaki salonumdaki koltukta eşlik edişimin hikayesi.

Burada birkaç kişi için de özel birkaç satır yazmanın gerekli olduğunu düşünüyorum. Şubenin yonetiminde pek çok kişinin emeği geçmiştir ama benim için sahda olan biten daha önemli olduğundan sahda gördüklerimiz üzerinden bu yorumları yapmayı tercih ediyorum. Dolayısıyla ilk olarak koçtan başlamalıyım diye düşünüyorum. Hem Türkiye’de hem de İtalya’da Benetton gibi ekol olmuş bir kulüpte geçirilen başarılı yılların ardından ağabeyimin Efes Pilsen A takımında ilk çalışmaya başladığında yardımcılığını yaptığı Oktah Mahmuti, sene başında Galatasary’ın başına geçtiğinde hepimiz için çok ciddi bir heyecan yeni sezon için büyük beklentiler oluşmuştu. Oktay Hoca sadece bu beklentileri aşmasının ötesinde, gerçek anlamda bir takım oluşturarak, sahadakileri kucaklayan ve yıllar sonra kendisine inanlan bir takmı oluşturarak başarının baş mimarlarından biri oldu. Günlerdir aklıma takılan tazahüratı buraya not düşmek gerekir: “Mahmuti, Mahmuti, Oktay Mahmuti! Şampiyon yap bizi Oktay Mahmuti’ (Yangın var, yangın var melodısiyle) Seneye inşallah diyoruz.

Sahadaki performanslarıyla Tutku’dan hatta bir bütün olarak Tutku-Andric ikilisinden, daha önce takımlarda yıldız konumunda oynadıktan sonra bit bütünün parçası olmayı sorunsuz şekilde kabul edip elinden gelenin en iyisini her maç vermeye çabalayan Shipp’ten, ilerlemekte olan yaşında rağmen ruhuyla açıklarını kapatmak için elinden geleni yapan Kuqo’dan, önümüzdeki sene Mert adıyla Türk statüsünde oynayacak olan ve zoru kolay yapan Preston’dan, iyi niyet ve eforun mükemmel bileşimi Caner’den, 13 yaşından beri takip ettiğim ve kritik anlarda kendisinde bekleneni veren geleceğin büyük yıldızlarından olacağınan inandığım Sertaç’tan bahsetmeden olmaz aslında. Ama bir oyuncu var ki basketbolu seven herkesin kalbinde yeri olduğuna inanıyorum: Kaptan Haluk Yıldırım. Nam-ı diğer Doktor ya da Doktor’un da yetersiz kalmasıyla Profesör. Mersin’deki son saniye basketi belki bu sene yaptığı en önemsiz şey olabilir. Takım için ağabeyliği, örnek profesyonelliği, en gerekli anlarda kilidi çözmesi, iğne ile oynadığı final serisi, yaşadığı rahatsızlıktan sonra yaşlanmayan ve sadece olgunlaşan karakteri ile büyü-k saygı hakkediyor.

Ve son olarak da güzel insana… Altyapıda antrenörken bir son saniye basketiyle Fenerbahçe’ye yenildikleri bir maçta ağlamıştım en son bir spor müsabakasında.. Senin yüreğinin gözü yeter de artar bana demişti o gün.. Ben ayni göz ve hep artan heyecan ile orada olacağım. Eminim bize sporu ve sporculuğu öğreten Dediko’da görüp en az benim kadar gurur duyuyordur seninle. Sen doğru bildiğin yolda yürüyedır güzel insan…

Olympic Torchs

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 18 May 2011 16:46:00 +0000

Although harking back to ancient times, the Olympic torch relay is a modern phenomenon which began in 1936. For each Olympic Games, a new torch is designed to carry the flame on a journey to the host city.

Berlin Summer 1936

The first torch relay was staged ahead of the Berlin Games. Designed by sculptor Walter Lemcke and manufactured by steel and armaments giant Freidrich Krupp, 3,840 torches were made for 3,331 runners.

Two separate fuses ensured they could re-ignite should the burning point fall away. They were stainless steel, 27cm long and weighed 450g.

London Summer 1948

The last time the Olympic Games and a torch relay were held in the UK was in 1948. That torch was designed by Ralph Lavers, a fan of classical architecture. He needed to create something inexpensive but well-crafted for a torch to travel across Europe ahead of the "Austerity Games". Two types were made - one aluminium, with hexamine/naphthalene tablets stacked up inside and one for the final stretch in the stadium with a magnesium flame in a stainless steel holder, to be seen in bright daylight.

Oslo Winter 1952

The first winter Olympic torch relay began not in Greece, but Morgedal, the Norwegian cradle of ski-jumping and slalom. Torches had been used for centuries in Norway for night skiing and the idea was to take a "torch greeting" to Oslo. Ninety-five torches had a 23cm handle under an arching oval collar. An arrow linking Morgedal and Oslo decorated them.

Helsinki Summer 1952

Only 22 torches were made, rather than a mass production of hundreds. Instead, there were 1,600 gas canisters made to fuel them. Men ran with the torch for a 1km stretch, women slightly less. The torches were passed between runners and swapped for one with a fresh canister after about 20 minutes.

A 600g silver top rested in a curly birch holder. They were given to Olympic and sports organisations after the Games.

Cortina D'Ampezzo Winter 1956

The Olympic flame for the winter Games in northern Italy was kindled at the Temple of Jupiter on the Capitol, one of Rome's seven hills. This was because Rome had just been chosen for the 1960 Summer Games. A tripod sent from Olympia was used.

The first torchbearer to carry it was Olympic runner Adolfo Consolini. Part of this relay was executed on roller skates.

Melbourne Summer 1956

Ralph Lavers' London design is credited with inspiring the Melbourne torches. Equestrian events were held in Stockholm so the torch travelled to Sweden and Australia. Down Under, the torch was diverted around floods and braved bumpy roads that threatened to extinguish the back-up miners' lights. The times estimated for runners to complete each mile varied as it went through the tropics and temperate climes. It reached Melbourne after being carried 20,470km by 3,118 runners.

Squaw Valley Winter 1960

Disney was put in charge of the pageantry at the Winter Games in California and one of its 'imagineers', John Hench, designed the torch. He stuck broadly to the London/Melbourne design.

As with the Oslo Games, the torch was again lit in the Norwegian village of Morgedal, in the cabin of Sondre Norheim, the pioneer of modern skiing.

Rome Summer 1960

The slim, fluted design of the bronzed aluminium 580g torch was based on those seen on ancient monuments. The relay travelled from Greece, following the course taken by the ancients when they founded colonies on Sicily and the Italian peninsular to create Magna Grecia.

Innsbruck Winter 1964

Former skier of the 1956 Winter Olympics, Joseph Rieder, used the torch to light the cauldron. The Games were marred by the deaths of two athletes during training and by a lack of snow.

Tokyo Summer 1964

The torch travelled by air, land and sea from Olympia to Tokyo. In Japan, the flame split along four routes before reuniting. Yoshinori Sakai, born in Hiroshima on 6 August, 1945, the day the atomic bomb dropped, was the final runner and lit the cauldron. When the torch entered the stadium, chrysanthemum perfume was released from sprayers under the spectator stands.

Grenoble Winter 1968

It was an eventful journey through France for the bronzed-steel torch. Its bearer crossed Le Puy de Sancy on all fours, floored by a severe early-January snowstorm. It was carried across Marseille's old port by a diver, holding the torch above the surface at arm's length, to prevent the flame going out.

Mexico City Summer 1968

The 3,000 whisk-like torches featured a 3-D Mexico '68 emblem on the flaming top. The relay followed the route of Christopher Columbus from Europe to the New World where, for the first time, the cauldron was lit by a woman, Enriqueta Basileo. The solid fuel mixture was unexpectedly volatile - some minor explosions occurred and runners were slightly burned.

Sapporo Winter 1972

The torch, carried in Japan only by young people aged 11-20, again split its journey to be seen by as many people as possible. The aluminium alloy, pan-like holder held a 55cm-long cylindrical burner. It was fashioned in the image of the Olympic cauldron by designer Munemichi Yanagi, famed for his butterfly stool.

Munich Summer 1972

Otl Aicher's widely-adopted sporting stickmen were a key design feature of the Games. The gas torch was made of nickel chromium steel in three parts - handle, plate and fire pipe screwed together.

It was tested for resilience to extreme weather - including with a hand-spray to simulate heavy rain.

But not for extreme heat - when temperatures hit 46C en route from Greece to Germany, special pressurised torches had to be used.

Innsbruck Winter 1976

Akin to the Munich design, this torch also featured 3-D Olympic rings and was used to light two cauldrons, symbolising the second visit of the Olympic Games to Innsbruck.

After Greece, it was flown to Vienna and taken through Austria on two routes through the north and the south of the country.

Montreal Summer 1976

'How will it look on TV?' was a major consideration for Georges Huel and Michel Dallaire. They designed a red-handled torch with black burner and a gold and black special presentation edition. The flame was for the first time carried by a laser beam via satellite from Athens to Ottowa. But the torch ran on the more-traditional olive oil. On 22 July the Olympic cauldron went out during a storm and was re-lit from the back-up flame.

Lake Placid Winter 1980

The design returned to the plate and handle look but for the first time the team of torchbearers was small, comprising 26 men and 26 women from each US state. They were sportsmen and women and those who excelled in other fields. They followed a route through the country from near the first English-speaking settlements, taking in historic sites.

Moscow Summer 1980

Different again from what had come before, the gold and silver torch had a cup on top of a burner and the handle was shielded by a protective screen.

Leningrad enterprises made 6,200 gas torches designed by Boris Tuchin. It was registered as a state invention of the USSR and given certificate number 729414.

Sarajevo Winter 1984

The torch made by the Japanese sports company Mizuno again had a platform and narrow burning tube, featuring the Olympic emblem. The relay took two routes across Yugoslavia. It was mapped out to cover each major area of a country that, five years later, would begin to break up.

Los Angeles Summer 1984

The torch was made from spun aluminium with a brass finish and a leather handle. It featured a picture of the Memorial Coliseum, the venue for the 1984 and 1932 LA Games.

But the relay was controversial as the US sold the right to run each kilometre of the relay to runners for $3,000, displeasing the Greeks. Two hours in to the relay, the USSR announced it would boycott the Games, in a reversal of the US-led boycott four years earlier. But this did not stop thousands lining the route of the torch.

Calgary Winter 1988

Relatively heavy at 1.7kgs, the torch was shaped like the landmark Calgary tower with a Canadian maplewood handle and steel-moulded aluminium burner. It was engraved with the Olympic motto Citius Altius Fortius - swifter, higher, stronger. Laser-engraved pictograms on the handle represented the 10 official Winter Olympic sports. The 88-day relay went from the east coast to Calgary, through the country's 10 provinces and two territories.

Seoul Summer 1988

The Korea Explosive Company Ltd made this brass, plastic and leather-handled torch in a design similar to its immediate predecessors. Traditional Korean graphics including two dragons symbolised the harmony of East and West. The torch covered a mammoth 22-day, 4,167.8km route, through 21 cities, carried by 1,467 torchbearers, with thousands of assistants and escorts.

Albertville Winter 1992

This stainless steel torch marked the start of the modern shapes and high-profile designers. The French chose Philippe Stark - internationally-renowned for his furniture, products and, a decade earlier, reworking the apartments of the French President Francoise Mitterrand.

Barcelona Summer 1992

Andre Ricard, an industrial designer from Barcelona, made a deliberately different torch that aimed to be "latin" in character. The relay passed through 652 centres with bicycle relays on the sparsely-populated runs. The cauldron was lit at Montjuic Olympic stadium by a flaming arrow shot from the bow of Paralympic archer Antonio Rebollo.

Lillehammer Winter 1994

For the first time, the Winter and Summer Games began to alternate every two years. This skinny torch was wind-tested to make sure it would stand up to being skied down the jump to light the cauldron at the opening ceremony at Lysgardsbakken. Again, a flame was lit in Mordegal, this time taken on a 12,000km relay. But the Greeks objected to that flame being combined with the one from Olympia - the Olympian fire eventually travelled to Lillehammer.

Atlanta Summer 1996

Malcolm Grear's design of a handful of reeds bound together with twine was inspired by ancient torches. Twenty-two aluminium reeds represented each Olympic Games. With a pecan-wood centre handle, it was the longest summer torch. Modifications were made after some reeds melted, the flame was hard to see and it went out on the Greek leg of the relay.

Nagano Winter 1998

This torch took inspiration from the traditional Japanese Taimatsu but also incorporated modern elements. It aimed to be more environmentally friendly, with clean-burning propane, and was made of aluminium. The top's hexagonal shape represented ice crystals and the outside was silver, to evoke winter.

British anti-landmine campaigner Chris Moon, who lost two limbs while deactivating mines in Mozambique, ran into the stadium with the torch at the opening ceremony.

Sydney Summer 2000

The Sydney Opera house, a boomerang's curves and Pacific Ocean blue inspired the design. Its three overlapping components also represent Earth, fire and water. After a 10-day Greek relay, it showcased Australia from Uluru to the Great Barrier Reef. Aboriginal sprinter Cathy Freeman lit the flame in the Olympic Stadium and went on to win the 400m.

Salt Lake City Winter 2002

Shaped like an icicle and fashioned from western USA silver and copper, the torch was designed to promote the Salt Lake Games' motto "Light the fire within". The flame burned through the glass top, as if through ice. Relatives of those killed in the 11 September attacks were among those who ran with the torch.

Athens Summer 2004

Greek industrial designer Andreas Varotsos looked back to the ancient roots of the Games with a magnesium and wooden torch shaped like an olive leaf. The torch relay spanned five continents and gave 260m people the chance to see the flame in their city. The design aimed to have flow - from the bearer's hand, to the flame, through the torch.

Turin Winter 2006

Italian car design firm Pininfarina turned an eye to the torch from its traditional work for car industry giants like Ferrari, Maserati, Rolls-Royce and Jaguar. The torch resembled a ski and was inspired by mountains, with the flame burning around the head. But it was the 'big mama' of torches, criticised for being too heavy for bearers at just under 2kg.

Beijing Summer 2008

The paper scroll shape of the torch and the "lucky" or "auspicious cloud" graphics commonly used in Chinese mythology were intended to portray harmony. And the torch was meant to symbolise a green, high-tech, people's Olympics. An ambitious, longest-ever torch relay was run across five continents and China, but it frequently drew protests.

Vancouver Winter 2010

The Canadian design came from transport manufacturer Bombardier and the Hudson's Bay Company. It was long, at 94.5cms, and towards heavy, at 1.6kg. Its shape was inspired by the fluid lines cut by skis in snow and by the Canadian landscape. The winter-white torch had a maple leaf cut-out. It featured the Games motto and the Vancouver 2012 logo - that of an Inukshuk - piles of stones formed into human shape by Inuit people.

Source: BBC

Total Blog'dan : Bir Kara Sevda : Hillsborough

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 26 Apr 2011 13:30:00 +0000

TotalBall Blog'da yazilmis bir Hillsborough... O kadar guzel ki daha fazla insan okuyabilsin de ben de paylasmak istedim. O da Tam Saha dergisinden almis .. Emegi gecenlerin eline saglik...
-----

Kulübünüze olan sevginizi en iyi nasıl anlatırsınız? Birçok maçına giderek mi, yoksa hakkını her ortamda savunarak mı? Veya lisanslı ürünlerinden olabildiğince satın alarak mı? Tam 22 yıl önce 96 Liverpool taraftarı, sevdasının hayatına mâl olacağını bilmeden Hillsborough tribünlerindeydi. Olayı halen ilk günkü tazeliğinde yaşatan Liverpool ise her hattıyla kulüp sevgisinin canlı bir örneği olarak karşımızda.

Gönül verdiğiniz takımın maçını, mabed saydığınız sahada izlemeye giderken yol nasıl geçer bilmezsiniz. Hele ki stadyuma yaklaşırken tribünleri yavaştan duymaya başlar, adımlarınızı hızlandırırsınız. Bir an önce içeri girmeyi, yemyeşil zemine alabildiğine bakmayı, çim kokusunu içinize çekmeyi istersiniz. Hepsi, aşığı olduğunuz takıma kavuşmak için... Taraftarlığın en saf ve güzel anlarından biri olan tatlı bir duygudur bu. Ne var ki 22 yıl önce Hillsborough stadyumunda benzer hislerin peşinden koşan 96 aşığın sonu mutlu olmadı.

15 Nisan öğleninde Liverpool, Federasyon Kupası yarı final müsabakası için Brian Clough’ın Nottingham Forest’ı ile karşılaşmak üzereydi. Dalglish’in ekibi bir önceki sezon da aynı sahada maç oynamış ve taraftarlar yine Leppings Lane adlı tribünde sorunsuzca yer almıştı. Ancak bu kez oynanan maçın ehemmiyeti nedeniyle durum farklıydı. Öyle ki, karşılaşma başladığında zaten dolmuş olan 14600 kapasiteli Leppings Lane’in dışında halen bekleyen 5000 taraftar vardı. Tamamı, takımını bu önemli maçta yalnız yürütmemek ve o heyecanı paylaşmak adına delicesine tribünde yer almak istiyordu.

Turnikelere yaklaşanlar, içeri giremeyeceklerini anlamışlardı. Nitekim görevli polisler de bunu doğruluyordu. Ancak geri dönmek için çok geçti çünkü arkalarında gittikçe büyüyen küçük bir ordu vardı. Ya içeri girip aşıklarına kavuşacaklar, ya da orada sıkışıp kalacaklardı. Nihayet o kargaşa içinde turnikeler açıldı ve yüzlerce kişi tribüne akın etti. Benzer izdiham orayı da kasıp kavurunca felaket kaçınılmaz oldu. Zira binlerce taraftar, duvarların ve tel örgülerin çevirdiği küçücük bir alanda sıkışıp kalmıştı.

Hakem Ray Lewis maçı durdurduğunda henüz 6. dakika oynanıyordu. Bu süre, 94 taraftarın oracıkta boğularak can vermesine yetmişti. 2 kişi de kaldırıldığı hastanede veda ediyordu hayatına. Olay, Liverpool gibi köklü bir kulübü derinden sarstı. Ardından hazırlanan Taylor raporu ise, İngiliz tribünlerini temelden değiştirecek kararlara imza atıyordu.

Dönüm Noktası: Taylor Raporu

İngilizler aslında Hillsborough faciasına kadar tribün olaylarına yabancı değildi. Yaşanan kavgalar veya sahaya giren taraftarlar artık normal karşılanıyordu. Öyle ki; maç izlemeye gitmek, holiganlıkla eş tutulur hale gelmişti. Kısacası enerjisini uzun süre biriktiren bu yanardağ, ilk büyük patlamasını 1985 Mayıs’ında Heysel faciası ile yapmıştı. Ancak Heysel sonrasında yapılan stadyum reformları yeterli değildi. Nitekim ikinci dalga olan Hillsborough, artık İngiliz tribünlerinde hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının habercisiydi.

Tamamı koltuklu tribünler, girmesi ve çıkması kolay stadyumlar, detaylı güvenlik önlemleri, hepsi oturur vaziyette ve düzeyli kontrol altında maçını izleyen taraftarlar... Bunların tamamı, olayın suçunu büyük oranda görevli polislere yıkan, ancak yine de reform gereksinimini göz ardı etmeyen Taylor raporunun görünen sonuçları. Ne var ki buzdağının bir de su altındaki tarafı var.

Raporun ön gördüğü stadyum düzenlemeleri, her kulübün kolaylıkla altından kalkabileceği türden değildi. Dolaylı vergilerle halktan toplanan para sayesinde, gerekli reformları yapacak olan ilk iki ligdeki her takımın kasasına ortalama 31 milyon £ girdi. Yani halkın bire bir yansıması olan tribünlerin güvenliği, yine onun parasıyla karşılandı. Yalnız durum bu kadarla da kalmadı. Zira birçok Avrupa ülkesinin çoktan uygulamaya koyduğu modern tribünlerde maç izlemek, eskisi kadar ucuz olmayacaktı. Aslında Lord Taylor, bunun için de bir yol düşünmemiş değildi. O zamanın parasıyla biletlere ortalama 6 £’luk bir fiyat biçmişti, ki bu rakam günümüzde 15 £ civarına denk geliyor. Bugün İngiltere’de 40 £’dan ucuz bilet bulmanın ne kadar zor olduğunu düşünürsek, Taylor Raporu’nun bu konuda pek ileri görüşlü olamadığı sonucunu çıkarabiliriz.

Kısacası Hillsborough faciası, Kenny Dalglish’in de söylediği üzere Ada’daki dar gelirli kesimi günden güne stadyumlardan uzaklaştırdı. Zira olay, endüstriyel futbolun ivme kazanmaya başladığı bir zaman dilimine denk gelmişti. Dolayısıyla bir yandan “müşteri” kimliği de kazanan taraftar, kulübün çarklarının dönmesi adına artık çok daha kritik bir noktadaydı. Raporun asıl gözden kaçırdığı nokta tam da buydu.

Sonuç olarak hop oturup hop kalkan, hareketin hiç eksik olmadığı o genç ve dinamik tribünler, yerini yavaşça yaş ortalaması daha yüksek, bol gelirli ve nispeten sessiz bir topluluğa bıraktı. İşçi sınıfından veya ortadirek ailelerden maç izlemeye gelenler günden güne yok oldu. Hatta yıllar sonra Alex Ferguson, bu noktada kendi taraftarını tiyatro seyircisine benzetmekten çekinmeyecekti!

Dalglish Gözüyle Hillsborough
Hillsborough trajedisi, hiç şüphe yok ki Kenny Dalglish’in kariyerinden de öte hayatının dönüm noktalarından biri. Ardından Liverpool’un başına geçtiği Heysel faciasını da yakından yaşamıştı ama Hillsborough onun gözünde daima farklı kaldı. Kırmızı renkli formanın birinci dereceden sevdalısı olarak, onun uğruna hayatını kaybeden insanları en iyi o anlayabilirdi.

Olay sonrasında yanına birkaç futbolcuyu da alarak yetişebildiği tüm cenazelere katıldı Dalglish. Aynı şekilde hastanede tedavi gören kulüp aşıklarını da yalnız bırakmamaya özen gösterdi. Facia ile ilintili her ortamda ve tüm yas dolu törenlerde dimdik ayakta kalan hep o oldu. Ve ölenlerin yakınları, kasırganın ortasındaki bir meşe ağacı gibi sapasağlam duran Dalglish’e tutundular. O da bu acıyı ertesi sezon şampiyonluğa çevirerek taraftarına en güzel hediyeyi verdi. Ancak koca bir kulübün matemini neredeyse tek başına eritmek, bir noktada Dalglish’e bile fazla geldi. Ertesi sezon ayrılık vakti gelmişti. Görevi bıraktıktan sonra Hillsborough Stadı’nın ev sahibi olan Sheffield Wednesday’den teklif aldı. Ne var ki, Leppings Lane’in kötü anıları gözünün önünden hiç gitmiyordu. Ve hiç düşünmeden reddetti.

16 Nisan’dan itibaren tüm Liverpool taraftarı Anfield’a akın ediyordu. Omuz omuza tezahürat yaptıkları kişilerle bu acıyı paylaşmak, içindekileri dökmek için... Dalglish, bu kadar aşığı sokakta bırakacak değildi. Hemen kapıları açtırdı ve taraftarlar, ölenlerin anısına Anfield’ın çimlerine hatıra eşyaları bırakmaya başladı. Hüzünle dolu bir yağmur bulutunun yol açtığı sağanak misali bu ritüel günlerce devam etti. Yaşanan duygu yoğunluğunu da en iyi şekilde ifade eden, biyografisinde yazdığı üzere Dalglish oldu:

“Bir sabah, daha kimsecikler yokken, sembolik eşyalarla dolu sahaya çıktım ve çocuklarımın oyuncaklarını Kop tarafındaki kalenin direklerine bağladım. Kaleler, zemin ve Kop tamamıyla çiçekler, atkılar ve çeşitli hatıralarla doluydu. Bunu hayatımda tanık olduğum ‘en üzücü ve en güzel’ an olarak tanımlayabilirim. Tam olarak böyleydi gerçekten. O hatıraların orada var oluş sebebi üzücüydü ama onları görmek bir yandan muhteşemdi. Kop boyunca yürümek o kadar duygusaldı ki... Birçok insan, sevdiği kişinin bir zamanlar maç izlediği yere hatıralarını bırakmıştı. Yan yana tezahürat yaptıkları takımdaşlarının adına özel anılar ve mesajlar vardı. Bariyerlerin bir kenarına bırakılan iki portakal beni gerçekten çok etkiledi. Ağlamamak için kendimi zor tuttum. Çok önemsiz gibi görünen ama birçok manası bulunan iki portakal... Kim bilir? Belki de iki taraftar, devre arasında paylaşmak üzere, sırayla her maça iki portakal getiriyordu. Onları buraya bırakan kişinin bir daha Kop’a uğrayıp uğramadığını merak ediyorum. “

Bir Sembol Olarak Hillsborough
15 Nisan 1989’da olanları, bugün birçok tema ile ifade edebiliriz. Ancak yaşanan tüm bu trajediye rağmen günümüzde akla ilk gelen, Liverpool taraftarının 22 yıldır eşsiz biçimde örneklendirdiği üzere “kulüp sevgisi” oluyor. O günden beri malum 96 kişiyi bir şehit misali onurlandırdıkları gibi, onlara dil uzatanları hiç affetmediler.

Olay hakkında yalan haber yayımlayan ve Liverpool taraftarını sarhoş olarak niteleyen The Sun gazetesi, şehirdeki satışları neredeyse sıfıra inince cevabını feci şekilde almış oldu. Sonraki yıllarda da Hillsborough trajedisi üzerinden ciddiyetsiz yazılar içeren birçok yayın organı, olay daha dün yaşanmışçasına tepki gördü. Son olarak 2009 yılındaki anma töreni sırasında yanındaki futbolcu ile şakalaşırken görüntülenen yedek kaleci Charles Itandje, tam 14 gün kulüpten men cezası aldı. Özür dilemesine rağmen taraftarlarca hiç affedilmeyen oyuncu bir daha kulüpte barınamadı.

96 talihsiz ve sevdalı taraftar, şekli ve nedeni ne olursa olsun son nefeslerini tek bir gölgenin altında verdi. O da Liverpool’a duydukları aşktan başkası değildi. Yakınları, tribün arkadaşları ve tüm şehir bu gölgenin uğrunda gözyaşı döktü. İhtiyaç duydukları zaman sarılacakları bir efsane olarak Dalglish her seferinde yanlarındaydı. O 15 Nisan sonrasında İngiltere’de hiçbir stadyum eskisi gibi olmadı, olamadı... Ancak kulüp sevgisinin ne derece yoğun bir duygu olabileceği, hiç unutulmayacak biçimde hafızalara kazındı.

Not: TamSaha dergisinin Nisan sayısında yayımlanmıştır. Hillsborough'nun yıldönümü dün olmasına rağmen işten güçten burada paylaşmaya vakit bulamadık işte.

Justice for the 96

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 26 Apr 2011 13:20:00 +0000

Lego March Madness

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 17 Mar 2011 18:33:00 +0000

Elano in disguise of Tsubasa

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 17 Mar 2011 17:13:00 +0000

Jared Dudley forgets to shoot his free throws

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 10 Mar 2011 21:00:00 +0000

Steve Nash outruns the Knicks, gets assisted by Marcin Gortat

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 10 Mar 2011 20:54:00 +0000

Bilgisayar oyununda topu skorer oyuncusuna verip iso oynayan ergen gibi...