BIJ GRAVE ?

Einde

noreply@blogger.com (jofel) — Fri, 30 Jan 2009 13:11:00 +0000

pagina 105

"Goede morgen. Recherche Nijmegen.
Brigadier Rottenberg ... collega Vreeman.
Mogen we even binnenkomen? Fijn."
"Toch niet weer over m'n ouders hè?"
"Jawel, inderdaad ... hier is een bevel
tot huiszoeking ... dus als we even ..."
"Maar ..." "U heeft onlangs een verbouwing
uitgevoerd, betreffende de badkamer? Ja?"
"Nou en?" "Zo meteen zal de firma Slopex,
wiens assistentie wij hebben ingeroepen
met behulp van drilapparatuur de nodige ..."
"Jullie denken toch niet dat ... " "Daar
zal je ze al hebben." "Maar dat is waanzin!"

Tuit, tuit
Linkeroor fluit
Suizend geluid in je slakkenhuis
Vooruit
Men praat over jou
Vooruit
Fluit, fluit
Rechteroor suist
Konkelgefoes en roddelgeluid
Kijk uit
Men praat over jou
Kijk uit
Uit spuit
Bocht gaat uit
Olifant blaast het verhaaltje uit
Echt uit
Ja uitgespuid
Echt uit.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 25 Jan 2009 13:37:00 +0000

pagina 104

"Enerzijds heeft het water de mens
al eeuwen lang gefascineerd, van de
andere kant is het een onontbeerlijk
element van menige nachtmerrie ..."
Terwijl Henk een appelcarré at bij de
koffie, naar de radio luisterde en wat in
de krant bladerde, viel zijn oog op een
foto van een man die de kleerhanger
in zijn colbert had laten zitten, toen hij
het aantrok. Het onderschrift vermelde
de naam Andreotti. Grrr, weg de krant
en de radio kon ook wel uit. Daar kwam
de buurvrouw aan. Of hij die uil niet
uit de boom kon schieten.

"Walter had toch een buks waarmee hij
's zomers spreeuwen uit de kersenboom
schoot?" "Nee, dat doe ik niet. Die gaat
vanzelf wel weer weg. Ik heb toen ik nog
klein was eens in het wilde weg in de
kersenboom geschoten en meende
dat er een spreeuw uit viel, maar ben
niet gaan kijken. 's Avonds trapte ik er
bijna op toen ik met pa coloradokevers
zocht in het aardappelveldje. Die plette
je onder je schoenzolen. Ik had een hele
hap uit het achterste gedeelte van de kop
geschoten. Maar ik ga niet op uilen schieten."

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 18 Jan 2009 13:14:00 +0000

pagina 103

"En laten we nu eens veronderstellen dat hij
er uit zag als Greg Norman, maar Theo heette.
Zou dat niet geklonken hebben als: Teo, Tiu,
Dio, Dieu, Ju(-piter), Zeus. Tia, Jah, enzovoorts?
En zou zo'n man niet vreselijk aantrekkelijk zijn
geweest voor de vrouwen en dochters van
plaatselijke machthebbers? Leto van Delos.
Maia van Arkadië. Alkmene en Io van Argos.
Semele van Thebe. Aigina van Oinone. Danae
van koning Akrisos. Europa van koning Agenor
van Foenicië, Leda van koning Tyndaros van
Sparta, moeder van de schone Helena."

"Van vader Kronos had Theo het bovenrijk
geërfd. Maar hij was sterker gebleken dan
zijn broers Hades en Poseidon. Zo was het
rijk weer onder één vorst verenigd, zelfs
sterk uitgebreid naar het zuiden en oosten.
Misschien was hij, vergezeld van druïden,
ver naar het oosten geweest. Had Abraham
hem gezien onder de terebinten van Mamre.
Of waren tenminste verhalen over opperkoning
Theo in Mesopotamië doorgedrongen."
Twee docenten wilden Iens werkstukken liever
niet meer beoordelen. Maar ze verzamelde wel
genoeg studiepunten om verder te kunnen gaan.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 11 Jan 2009 13:22:00 +0000

pagina 102

Nog één keer kwam hij Carmenita tegen.
In het Renpaard was Henk aan het biljarten
met Manon, toen zij met André binnen kwam.
Dat was allemaal nog tot daarentoe geweest,
ware het niet dat zij zijn lievelings T-shirt aan
had. Dat Henk nog afgetroggeld had van Marie.
Een groen handbal-truitje met in witte letters erop:
St Gobain Tergnier. Hij legde zijn keu op het
biljard, liep op haar toe, nam het shirt bij de hals
en scheurde het tot aan de zoom open. "Zo!"
André had hij daarna ook niet meer gezien.
Misschien waren ze beiden naar Brussel.

Manon vertelde dat Ien helemaal doorgedraaid
was. "Ze heeft ontdekt dat de goden mensen
waren. Ze had het over een Theo en over een
golfer, Norman of zo." "Ja, Greg Norman."
Later had Henk er Ien zelf naar gevraagd.
"Probeer je voor te stellen. Een vorst maakt
een rondgang door zijn rijk. Daar verschijnen
rijk uitgedoste noorderlingen. Jonge blonde
goden, oorspronkelijk uit Gotland stammend,
maar door de klimaatsveranderingen gedwongen
hun zetel steeds verder naar het zuiden te
verplaatsen. Van Kreta naar Delos, uiteindelijk
naar de Olympos, de Mont Blanc. En de winters
brengen ze door in Ethiopië, zoals Africa toen
heette, in Marokko, Kythera de stad van Hera."

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 04 Jan 2009 12:05:00 +0000

pagina 101

Al twee nachten had Henk niet zo goed
geslapen. In een boom achter de schuur
zat een uil die blafte als een dwergpincher.
In ontbijt had hij niet zo'n zin. Dan ging hij
maar eens bij opa Pot op de koffie. Kon hij
hem wat dingen vragen om Ien wat meer
weerwerk te kunnen bieden. Ien was namelijk
een beetje aan het doordraven. Ze ging nu al
verder dan die Wilkens en beweerde Knossos III
gelokaliseerd te hebben. Namelijk La Coruña in
Spaans Galicië. Maar ze was hem al voor geweest.
"Ja, ze zag een soort verbinding tussen Truro in
Cornwall en de Etrusken en wilde weten over het
begin van de ijzertijd, Elba en het Tolfa gebergte.

Nou zijn er drie legenden over de afkomst van
de Etrusken: het waren Lydiërs, Pelasgen of
van Lemnos. Er zijn wel degelijk aanwijzingen
voor een noordelijke invloed. De opkomst van
lijkverbranding. Urnenvelden, die voornamelijk
aan de kust gevonden worden. De positie van de
vrouw. Maar bovenal was ze geïnteresseerd in de
verhalen over hoe de helden van de Trojaanse
oorlog in Italië steden stichtten. Aeneas natuurlijk,
maar ook Antenor, Diomedes en Philoctetes."
"O, die van de stinkende slangenbeetwond."
"Dus jij hebt Sophocles of Ovidius wel gelezen?"
"Nee, maar ik heb een neus voor smeuïge details."

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 28 Dec 2008 12:09:00 +0000

pagina 100

(Ien was aan het snuffelen in Manons kamer.)
Maar waarom rust mijn blik nu juist op die plaats?
Hoezo verhoogt die rommelkast mijn geestdrift?
Voorzichtig haal ik uit de linker rolschaats
Een bruinig flesje zonder enig opschrift.
Jij cocktail van giftige sluimersappen
Extract van obscure wetenschappen
Palfium, Rohypnol en Mogadon
Bijeen gespaard, gescoord door Manon.
Ze zegt: vasthouden is al een medicijn.
Alleen al het zien verzacht de pijn.
Dat ze 't innemen nog lang opschorten mag.
Naar open zee gedreven te ontmoeten
De spiegelglans die toont de eigen voeten
Naar nieuwe oevers lokt een nieuwe dag.

Das also war des Pudels Kern!
Manon was niet alleen een Aussteiger,
maar had ook nog een ultieme Ausstieg
achter de hand. Ien maakte zich er niet al
te druk om. In vorige eeuwen liepen er veel
mensen rond met altijd een capsule gif op zak.
Als je daar nou enige kracht aan ontleende.
Het werd romantisch genoemd. Maar ja,
toen liep je misschien ook meer kans
gemarteld te worden. Zou zij het leven als
een marteling ondergaan? Lijkt me niet.
Goethe's poedel
Komrij's kat
Ding an sich
Wat is dat?

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 21 Dec 2008 12:40:00 +0000

pagina 99

"Mam, kan ik de auto nog eens lenen?
Ik ga verhuizen. Ik ga voorlopig bij Manon
wonen in de Ooij." "Wat? Is het uit met
André? En alles was toch koek en ei?"
"Niet meer. Ik heb de hele nacht bij Manon
doorgefeest met een stel mensen. André
verveelde zich en was al naar huis gegaan.
Met wie tref ik hem vanmorgen in mijn bed aan?
Met de Belgische vriendin van Henk Samrink!"
Ien had met Lili gebeld en gelukkig waren ze
zo kies geweest om afwezig te zijn toen ze
haar spullen op kwam halen. "Dat bezoedelde
bed kunnen ze houden." Voor ze weg ging
schreef ze nog snel een briefje en legde dat
op het bed. Er stond slechts: Val kapot ... i.

Henk draaide een paar keer goed hard
'Zeg maar niets meer.' Dat luchtte op.
Tot hij besefte dat Hazes ... a. heette.
Marie belde op een keer. "Over drie weken in
Brussel? Waarom ik niet meer mee wil doen?
Carmenita heeft weer een nieuwe vlam."
Afleiding vond hij in de reizen met Ien en
Manon. Naar Delft (Delphi), Dishoek (Hades),
Vlissingen, Biggekerke, Borssele, en niet te
vergeten Sint-Joosland want dat was immers
Ios, het eiland van Homerus. De theorie begon
hem steeds aannemelijker in de oren te klinken.
Vooral het argument dat het landschap, de rivieren
en de paardenfokkerij op grote schaal moeilijk te
rijmen vielen met het rotsige Griekenland en Turkije.
"Maar hoe kregen ze dan al hun paarden in die
bootjes naar Engeland? wilde Henk weten.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 14 Dec 2008 13:11:00 +0000

pagina 98

Omdat hij moe werd Carmenita steeds
achterop de fiets te nemen, leerde Henk
haar fietsen op de fiets van zijn moeder.
Eerst had hij er helemaal niet aan gedacht
dat ze niet zou kunnen fietsen. Ze kreeg er
al snel plezier in. Want ze had aan Manon
gevraagd of ze eens haar racefiets mocht
lenen. Toen had ze er meteen een gekocht.
Carmenita, Ien en Manon begonnen echt
een beetje samen te klitten, zodat Henk
wat meer op zichzelf aangewezen was.
Want met André wilde het niet echt klikken.
Misschien omdat ze wat op elkaar leken.
Uiterlijk in het geheel niet, maar hun gedrag.
Territorium, pikorde ... van dat soort dingen.

(Vogeltje, wat zing je vroeg)

Hé André, wat hoor ik nou?
Sliep Henks lief vannacht bij jou?
"Ja, ik schaam de ogen uit m'n kop.
Want gisteren na dat feestje
Dat ergerlijke feestje
Kwam zij nog even ..."
Zeg André, hou nou maar op.
Denk dat Henk 't wel verkropt.
Nee, jij bent niet niet de eerste die ...
Ik had al zo'n vermoeden
Zo'n donkerbruin vermoeden
Van Carmenita's dernier cri.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 07 Dec 2008 11:12:00 +0000

pagina 97

Wat neem je mee als cadeautje op een kraamvisite?
Henk dacht aan een boek van Knut Hamsun.
Om als ze wat groter zijn voor te lezen.
Zoals het spookverhaal uit 'Levensfragmenten'
over een jongen die een tand vind op het kerkhof.
Uiteindelijk vond hij Carmenita's idee toch beter.
Twee hele kleine zwembroekjes. Hoewel...
Maar Norma vond het enig. "Kijk eens Theo...
Leootje..." Paul meende zich te moeten verklaren.
"Ik had in stilte al voor 'Theo' gekozen, maar
ik wilde haar eerst laten en toen zij 'Leo' zei
wilde ik mijn keuze niet alsnog veranderen.

Paul was met de studie gestopt en was
net op proef bij een reclamebureau als
copywriter begonnen. "Ze vroegen me
naar voorbeelden van goeie commercials
en die vraag had ik verwacht. Toen zei ik:
De Oedipus-spots. Die van Calvé: 'Laat je
nog wat over voor onze Willem' pindakaas.
En van Bros: 'Pap, wil je met me trouwen?'
Of dingen die maar in je hoofd blijven hangen
als 'Fruitella' op een wijsje van Right said Fred.
Een slechte: 'Afte, pak Pyralfex.' Hoewel,
het feit dat ik 'm heb onthouden... nietwaar?"
Hij had net aan een belangrijke opdracht één
zin bijgedragen. Voor een ketchup uit Elst.
"Weet je nog, Henk, hoe de Engelse uitspraak
van Mark Antonisse soms voor hilariteit zorgde?
Wel hoe zou hij 'Queen of the south' zeggen?"

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 30 Nov 2008 11:00:00 +0000

pagina 96

"Naar Dodewaard? Maar ik heb niet zoveel tegen
kernenergie. Sellafield... maar ga eens naar Weurt.
Tussen vuilverbrander en kolenvergasser."
"Nee niet daarom Henk, we gaan naar Dodona,
Delos en Lemnos. Dodewaard, Deelen en Lemmer."
"Met de auto?" wilde Manon weten.
"Ja, ik kan de Volvo van m'n moeder lenen."
"Viel Griekenland dan ongeveer samen met
Nederland? Ik bedoel het vermeende Griekenland."
"Je bedoelt Achaea. Nee. Bijvoorbeeld in Frankrijk
was de Argos, waar ze nu nog Argot spreken.
Het meest verraste me toch wel dat Knossos,
Oslo bleek te zijn." "Hè jammer, ik had al gehoopt
dat het hier was. Carnaval ... Knotsenburg ..."
"En waar zou Egypte liggen? Raad eens?"
"België?" waagde Carmenita.
"Nee bijna. Het departement Seine-Maritieme.
Dieppe is dan Thebe. Ik wil dat alles gaan bezoeken.
Ik ben nog meer reizen aan het plannen."

Carmenita dacht aan verre streken. "Dan ging
de Odyssee vast naar Zuid-Amerika?" "Weer bijna
goed. Midden-Amerika, namelijk Saba en Cuba."
Henk dacht aan heel dichtbij. "Zou de stuwwal
hier, die toch loopt van de Sint Jansberg tot
de Duivelsberg, ook niet een gebied met veel
heiligdommen zijn geweest? En verderop over
de grens in het Reichswald heb je bijvoorbeeld
nog een plaats die de Himmelsleiter heet.
Die dingen kunnen we op de fiets gaan bekijken."

Sint Jansberg

Duivelsberg

Reichswald

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 23 Nov 2008 12:03:00 +0000

pagina 95

Manon was zowel thuis als van school
weggelopen en ging af en toe naar de
drop-out school Eigenwijs. "Die namen
zeggen me helemaal niets. Wie is nou
die Kirke of hoe heet ze ook al weer?"
"Sommige zeggen: Circe. De gevreesde godin,
met de vele toverdranken. Uit de Odyssee."
"Uit de wat? Een heks dus, een tovenares.
Circe klinkt al meer naar Zierikzee, vind ik.
Gebruikte ze ook al psilo's? Vast wel ..."
"Nou je het zegt. Ik ben wel allerlei kruiden
tegengekomen maar geen paddenstoelen,
geloof ik, moet ik straks eens nakijken."
"Kom vanavond eerst naar ons. Kunnen we
ze proeven. André en Lili gaan ook mee."
"Kan ik nog iemand meebrengen?" "Oké."
"Heet hij echt Femios?" "Nee, Henk."

Ik ben een puntig kaalkopje
Pluk mij en eet mij op
Dan zal ik jou vertonen
De wereld op z'n kop

My secret charme is
They can't figure me out
My secret wish is
Big secret power
I reckon inna
RRaggamuffinstyledubbbbb

(I Man On)

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 16 Nov 2008 13:27:00 +0000

pagina 94

Ik zeg onze volksschrijver na:
Ja, jongens en meisjes,
zoals jullie allemaal hadden kunnen weten,
ligt Troje helemaal niet in Turkije.
Nee, alle knuffelkonijnen en
geheim gemartelde jongens
weten heel goed waar Troje gelegen was.
In het perfide Albion. In de Gog Magog heuvelen.
Jullie zullen zeggen: is dat niet uit de bijbel?
Ja, bij Ezekiël en ook uit de Apocalyps.
Maar in de zestiende eeuw stonden de heuvels
van Ditton Woods ten zuiden van Cambridge
nog bekend als Gog Magog.

Niet gedacht he?
De stem,
van ome Gerard,
óók nog te zullen horen,
ook nog te zullen hóren.
(en die van ome Fons)

Ja, beste lezers,
U zult het misschien
niet meer gewend zijn,
zo aangesproken te worden.
Wat wil nu het geval?
Eendje Kwak en de Knobbelzwaan
almede de broers Eekhoorn en Konijn
hadden gedacht dat
de Tijd wel Rijp zou zijn
om de Waarheid te onthullen dat
de klassieke, of beter de pré-klassieke verhalen,
zich in plaats van rond de Middellandse Zee
in het Keltische, of beter het pré-Keltische
Europa van de Atlantische kust afspelen.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 09 Nov 2008 09:17:00 +0000

pagina 93

Manon was een tijdje geleden naar Zeeland geweest
om psilo's te plukken. Die moesten inmiddels wel
goed gedroogd zijn. "Bij Uden of de provincie?"
"De provincie. Ergens in de buurt van Zierikzee."
Iens belangstelling was opgeveerd. "Nou, dat is
toevallig zeg. Laat ik nou net een boek aan het
lezen zijn, van Iman Wilkens, waarin hij beweert
dat Schouwen het eiland van Kirke, Aiaia zou zijn.
Zierikzee en de talloze 'kerke' uitgangen moeten
daar nog aan herinneren. Hij heeft ook de vraag
opgelost waar Erembië ligt. "In de Peel zeker?"
"Nee Henk, dat is de Pylos. Erembië is Eramecourt
in noord-Frankrijk, Picardië. Ja, ik ben er helemaal
ingedoken. Ben nu bezig met een aan aantal boeken
waar hij zich op baseert." "En Ithaka dan?" "Cadiz."
"Is geen eiland, Ien." "In de bronstijd wel."

noreply@blogger.com (jofel) — Fri, 31 Oct 2008 15:15:00 +0000

pagina 92

Henk was Ien en Manon tegengekomen
in de Lange Hezelstraat en ze hadden
hem gevraagd te komen kijken naar een
optreden van Manons ragamuffinband die
avond in Doornroosje.

"Hé, die Femios." Ien stelde voor even
een espresso te gaan drinken. "Goed."
Manon wilde een kopje heet water.
Uit haar rugzak haalde ze een rond
blikje met groene thee.

"Ik neem nooit uppers. Niet meer.
Ik zo'n beetje alle dope uitgeprobeerd,
maar ik heb al zoveel energie van mezelf,
dat ik dan zo'n beetje uit m'n vel spring.
Af en toe neem ik downers. Maar de enige
interessante dope is eigenlijk die waar
je lichtjes van gaat hallucineren.

noreply@blogger.com (jofel) — Wed, 22 Oct 2008 12:19:00 +0000

pagina 91

Er zijn ogenblikken dat een mens zichzelf
een klap voor z'n kop zou willen geven.
"Crazy ..." Goed beschouwd mocht Ien
nog blij zijn dat ze maar tot haar middel
door het ijs gezakt was. Daar in de Ooij.
Op de Waaldijk stond een meisje met een
racefiets. Evenals Cuzzi uit 'de vuilnisroos'
van Ben Borgart werd Ien 'geconfronteerd
met een ternauwernood aan het kind-stadium
ontgroeid meisje.' Maar gelukkig wapperden
er geen haren 'als dubieus bewijs van ernst en
echtheid.' Wel was ze toevallig in een oranje
trainingspak gekleed. "Ben door het ijs gezakt"
zei Ien om de situatie enigszins te verklaren.

"Moet je mijn trainingsbroek even aan?"
"Is me te klein" zei Ien. "Denk van niet.
Het is erg rekbaar spul. zie je." "Crazy ...
je heet toevallig toch niet Ellie Jurriaans, he?"
"Nee, Manon ... hoe zo?" "Nee, laat maar."
"Neem nou maar. Ik heb er nog een fietsbroek
onder aan. Als je wilt, kunnen we jouw spullen
bij mij drogen. Ik woon verderop. Op het terrein
van een oude steenfabriek. Gindse schoorsteen."
"Ja, is goed. Wil je even m'n schoenen halen.
Die zitten onder de snelbinder. Mijn fiets staat
een bocht terug ergens tegen een boom aan.
Een licht-blauwe fiets en suède schoenen.
Wacht, het sleuteltje zit nog in die natte rok."

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 12 Oct 2008 08:33:00 +0000

pagina 90

"Je had het ze eerst moeten vragen."
Misschien, daar is het nu te laat voor.
Ik heb vanmorgen een drilboor gehuurd.
Trouwens, zo ingrijpend wordt het ook niet.
De wasmachine kan naar de garage, die
staat toch leeg. Verder hoef ik er alleen
de douchebak uit te slopen ... badkuip erin ...
wat tegels er tegenaan ... een nieuwe kraan ..."
" Jaja, dat zal wel." Carmenita kreeg gelijk.
Henk is er een week mee bezig geweest.
En dat van die kraan heeft hij maar laten zijn.
Een bad vullen gaat ook via de douchekop.

Van het voorschot op de uitkering had hij een
nieuw tweepersoons bed gekocht. Zodat ze
weer naar zijn eigen kamer konden verhuizen.
Zijn bromfiets was verkocht, maar Carmenita
had toch bij moeten leggen voor de badkamer.
De glans van de eerste verliefdheid vervaagde.
"... alleen, je maakt me nooit complimentjes of zo."
"Wel, laatst nog." "Noem je dat een compliment:
'wat zit je broek weer leuk.' Dat kan toch alleen
sarcastisch bedoeld zijn." Je zegt het toch ook
van haar?" "Je weet best wat ik bedoel Samrink."
"Wil je dat nooit meer doen?" "Wat?" "Me bij de
achternaam noemen." "Als jij niet meer ..."

noreply@blogger.com (jofel) — Fri, 26 Sep 2008 12:25:00 +0000

pagina 89

Twee van de draaiorgels had Mirjam nog
wel geërfd van haar vader. Diens vader
was nog een echte 'mausifalliratski' geweest.
Zo'n man die met zijn buikorgel rondtrok en
ijzerwaren, sponzen, borstels, wat al niet meer
verkocht. Een Oostenrijkse oorlogsinvalide
die in plaats van een pensioen een draaiorgel
had gekregen. Mirjams vader was in 1935
uit Duitsland gevlucht. Het leek wel of iedere
generatie een stap verder naar het westen
deed. Dat zou Henk te denken moeten geven.
Er waren al eerder mensen aan de deur geweest,
die enorme prijzen geboden hadden voor een
pierement. Maar Nederland probeerde ze in
eigen land te houden. Nationaal cultuurbezit.

"Ik ga m'n bromfiets ook verkopen en ik ga
een uitkering aanvragen. Kunnen jullie voor
jullie gaan een paar formulieren of verklaringen
ondertekenen. En allemaal dat soort dingen als:
hoeveel de vaste lasten zijn, en dat soort gedoe."
Carmenita dacht: "Kunnen we binnenkort weer
in een voorouderlijk bed slapen." Met zijn tweeën
in dat eenpersoonsbed bleef toch behelpen.
"Nemen jullie Monza en Kazan weer mee?"
"God dank." mompelde Carmenita onhoorbaar.

noreply@blogger.com (jofel) — Wed, 17 Sep 2008 11:45:00 +0000

pagina 88

O, zinnen die met met 'O' begonnen
Toen dichters nog zwijm'len vermochten
gezeten bij ruischenden watervallen
Onder avondlijken zwerken.

O, die verhalen van een arg'loos beminnen
Dan wel teder, weemoedelijk smachten
Van geest, ziel of droom van zinnen
Zinnen die met 'O' beginnen.

"O, ik denk dat ze helemaal niet over Boet
zullen beginnen, Henk. Ze weten het wel.
Zoals ik ze deze dagen heb meegemaakt ...
je ouders ... nee, daar zijn ze te tactvol voor."

"O, we moeten iets met je bepraten, Henk.
We willen voor langere tijd weer terug naar
Ierland gaan en om dat alles te financieren
gaan we de hele orgelrataplan verkopen."

"O, dat menen jullie toch niet. Wat? ...
Morgen komt er al iemand? Nee, nee,
ik weet dat Boet en ik ook onze eigen
weg zoeken. Dus natuurlijk jullie ook."

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 07 Sep 2008 08:08:00 +0000

pagina 87

Niet zo lang nadat Marie terug naar Brussel
was gegaan, liet de moeder van Carmenita
weten dat ze binnenkort naar huis zou komen.
"Ik zie niet in waarom ik je moeder beter niet
kan ontmoeten. Wat is dat nou? Ik bedoel,
als ze hier nou weer komt wonen, misschien
wel met haar pater, dan zijn we zo weg hoor.
Maar we hoeven nu toch niet op stel en sprong
te vertrekken." Terwijl hij zo bezig was, dacht
Henk opeens aan één van de weinige raadgevingen
van zijn vader. "Vóór je van plan bent wat langer
bij een vrouw te blijven, bekijk haar moeder eens.
Er is een goede kans dat ze op haar gaat lijken.
Of nog beter, de grootmoeder. Karakters slaan
vaak een generatie over." Iets van die strekking.

"Nee, geen sprake van. Ik weet precies hoe dat
zal gaan. Voor mij wordt dat heel beschamend,
maar ook voor jou zou het geen pretje zijn. Echt,
geloof me, je zou voortdurend gewikt en gewogen
worden. En ik had sowieso altijd ruzie met haar.
Ik ga op vakantie. Je kunt mee komen als je wilt.
Waar zullen we naar toe gaan? Tijd zat. Het duurt
nog maanden voordat Marie die productiemensen
zover heeft. Ik voel wel wat voor Sicilië, daar is
het nu nog lekker warm." En zo was het ook.
Na drie heerlijke weken besloot Henk dat hij
er geen enkel bezwaar tegen had om Carmenita
aan zijn moeder te laten zien. Vanaf Zaventem
belden ze Marie, maar toen die niet thuis bleek,
zijn ze meteen naar Nijmegen doorgereisd.

noreply@blogger.com (jofel) — Mon, 01 Sep 2008 08:59:00 +0000

pagina 86

Carmenita en Henk lagen samen in bad.
"Marie, met haar slot. Strauss heeft het laatste
er al over gezegd." Ze zong Henk voor:
"Gibt es einen der nicht trivial ist?" Uit Capriccio.
Toen vroeg ze hem wat voor muziek hij bij zijn
begrafenis zou willen. "Geen idee ... en jij?"
"De muziek die je nu hoort. De symfonie
nr. 44 in E-mineur van Joseph Haydn. Hij heeft
het voor zijn eigen begrafenis gecomponeerd.
Het langzame gedeelte althans. Maar ze hebben
bij zijn dood het requiem van Mozart gespeeld."

"Het liefst stel ik me mijn dood voor zonder
begrafenis. Meer zo als in indianenverhalen.
Dat een oude krijger zijn dood voelt aankomen
en zich dan terugtrekt op een geliefde eenzame
plek om er rustig het sterven af te wachten.
Ooit hield ik eens een spreekbeurt op school
over Slauerhoff. Van Paul overgenomen, maar
ik had er een rijmend slot aan gebreid.
Ik geloof dat ik nog weet hoe het ging."
Hij wou een eerlijk zeemansgraf
Dat wou ie al van jongs aan af
Of is het nou: van jongs af aan
Afijn, 't is niet zo gegaan
Tenslotte vond ie z'n Elysium
In een rusthuis te Hilversum.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 24 Aug 2008 13:16:00 +0000

pagina 85

Snajper, snajper
Stop je geschiet
Hoor je onze bede niet?
We gaan hout sprokkelen
Tussen het puin
Maar dit jaar niet
Voor het zonnewendevuur
Dat vieren we niet
Zegt de oude Radomir
Heilige heilige Samovar
Wie staat er achter gene spar?
Slaviër of Ottoman?
Dracula of Peter Pan?
Snajper, snajper
Hoor je niet?
Spaar de zingers
Van dit lied.

Carmenita wou contactlenzen.
"Nee, geen contactlenzen, componisten
dragen brillen. Wel zou je je snorretje ook
kunnen blonderen... oei dat was tegen
het zere been." "Pfoe, ik kan daar best tegen.
Jij bent juist eerder op je teentjes getrapt...
Enkidu." Ze wist dat hij gruwde van het
koosnaampje dat ze voor hem had bedacht.
"Ça suffit. We moeten vandaag hard werken."
Net nu het zo goed opschiet. Ik moet over twee
weken in de slag met de producent en over
dat einde ben ik nog helemaal niet tevreden."
Marie hield de wind er goed onder.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 17 Aug 2008 09:58:00 +0000

pagina 84

Marie had een idee "Als we de zaak nou nog
eens verplaatsten, of misschien beter, terug
naar Oudenaarde (Odenaarde, zei ze) brachten.
We zouden alles kunnen reconstrueren. Ook
het einde waar de inwoners hun kaarsen weer
ontsteken aan de rug van het blote meisje."
Carmenita wilde alleen de grondgedachte
gebruiken en daarvan iets geheel nieuws maken.
"Ik zou het liever in deze tijd zien spelen.
Het verhaal begint met kinderen die hout aan
het sprokkelen zijn voor het zonnewendevuur.
Als we dat zo laten, moeten we ook nog een
kinderkoor organiseren. En waar bestaat dat
gebruik nog? Op welke dag wordt het gevierd?"

Dat kon opgezocht worden. Bij Strauss heette
het in het Beiers: heilinga Veit. Dus Sankt Veit
of Sint Vitus en dat is 15 juni. Maar in Vlaanderen
vierden ze de langste dag, of liever de kortste
nacht op Sint Jan (Johannes de Doper): 24 juni.
"Weet je waar ze zwaar om brandhout verlegen
zitten? In Bosnië." "Maar Henk ... dat is het.
Ik zie het al voor me. Een kapotgeschoten stadje,
kinderen die hout zoeken in het puin, heel bang
voor sluipschutters. Van de burgemeester maken
we de commandant van een strijdgroep. En in die
bende vecht het 14-jarig vriendje van één van de
meisjes ..." Marie begon op dreef te raken.
Henk maakte de tekst voor het openingslied.

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 03 Aug 2008 13:23:00 +0000

pagina 83

Henk en Marie hadden in de keuken gezwegen
in de hoop toch een woordje te kunnen opvangen.
"Maak je niet ongerust, hij neemt het, geloof ik,
niet slecht op en hij is natuurlijk kwader op mij
dan op jou. En op jou Marie, hij denkt zelfs dat
jij er achter zit. Hij wilde me, alleen het idee al,
meenemen naar Zuid-Afrika. Enfin hij ziet maar."
Er waren meer dingen waar Henk zich zorgen om
maakte. Zoals het feit dat hij maar met enkele
honderden gulden op zak was vertrokken zodat
hij nu al twee weken op hun kosten leefde.
Ook weer niet al te grote zorgen. Het scheen
dat Carmenita leefde uit de korf zonder zorg.

Richard Strauss.......Ernst von Wolzogen......Richard Wagner

Strauss en de tekstdichter von Wolzogen hadden
voor 'Feuersnot' de handeling van de sage
'Het gedoofde vuur van Oudenaerde' naar
München verplaatst om de stad een kool te stoven.
Zowel Richard Strauss als zijn grote voorbeeld
Richard Wagner waren door de Beierse stad
niet altijd even vriendelijk behandeld. Dus legt
hij de held Kunrad deze woorden in de mond:
"Sein Wagen kam allzu gewagt euch vor,
Da triebt ihr den Wagner aus dem Tor
Den bösen Feind, den triebt ihr nit aus
Der stellt sich euch immer auf's neu' zum Strauss."

Een fragment uit Feuersnot:

noreply@blogger.com (jofel) — Sun, 03 Aug 2008 11:23:00 +0000

pagina 82

Het 'dopo' van Capriccio klinkt net iets beter
dan het 'e poi' uit de titel van Salieri's opera
van zo'n 150 jaar eerder. Stefan Zweig maakte
Strauss attent op het libretto hiervoor geschreven
door een priester genaamd Casti, maar wilde het
niet voor hem bewerken omdat Strauss onder de
nazi's was blijven doorwerken. De Uraufführung
in 1942 was 'Unter der Schirmherrschaft des
Herrn Reichsministers Dr Joseph Goebbels.'
In 1786 was België nog de Oostenrijkse
Nederlanden en keizer Jozef II had ter ere
van het bezoek van de gouverneurs-generaal
van de Oostenrijkse Nederlanden, een feest
georganiseerd waarbij zowel een stuk van Mozart
als van Salieri werden opgevoerd. Prima la musica
e poi le parole, en van Mozart: der Schauspieldirektor.

Daarna begonnen Carmenita en Marie een heel
gesprek over de film Amadeus, die Henk niet gezien
had. Hij kon pas weer inhaken toen ze het hadden
over de oorzaak van het gerucht van de vergiftiging
van Mozart door Salieri en Henk het woord: Poesjkin
opving. Zo kon hij het gesprek op Onegin brengen.
Dat hij ooit met een vriend en een vriendin van
school wat had willen schrijven en dat hij ...
Toen opeens de telefoon ging en Carmenita
met handgebaren hen naar de keuken stuurde.
Met haar lippen vormde ze de zin: Boet aan de lijn.

noreply@blogger.com (jofel) — Mon, 28 Jul 2008 09:45:00 +0000

pagina 81

Soms, nee vaak, was de conversatie tussen
Marie en Carmenita voor Henk geheel niet
te volgen. Wanneer ze in muziekterminologie
praatten of bijvoorbeeld over hun kennissen.
Ook een opmerking als "... dat Bolwieser net zo
eindigt als Siddhartha." ging hem boven de pet.
Dan vroeg hij ook niet om uitleg. Hij luisterde
eigenlijk alleen nog naar het gekabbel van hun
stemmen en zat verliefd voor zich uit te staren.
Of hij bedacht: "als Boet hier binnenkort maar niet
voor de deur staat." Maar toch slaagden zij erin
om Henk bij hun artistieke werk te betrekken.

Carmenita speelde hem stukken voor op de piano.
"Kijk, ik zal het je uitleggen aan de hand van de
partituur van Capriccio. Stel je voor: een zaal in
rococcostijl. Dichter Olivier en musicus Flamand
die zich 'verliebter Feinde' en 'freundliche Gegner'
noemen, willen de Gräfin laten beslissen tussen
hetgeen zij voor staan. Hier op bladzijde 16 zingt
Olivier: 'Wort oder Ton?' en dan antwoordt
Flamand: 'Sie wird es entscheiden.' Olivier weer:
'Prima le parole dopo la musica!' Flamand:
'Prima la musica dopo le parole!' dus ..."
"Ho ho, even wat langzamer. Ik kan wel noten
lezen, maar het is meer één voor één decoderen.
Als ik mijn vader hielp bij het orgelboeken stanzen.
Eens kijken of ik het nog kan: f f f a ..." "ja, de
verhoging naar a staat dan voor het vraagteken."