Ahmet Alper

İlke

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Fri, 06 Jan 2012 19:20:00 +0000

Mustafa Alabora'nın seslendirdiği İlke şiiri:

İlke

İlkelerin olacak.

Seni satın alamayacaklar.

Aptalların uydurduğu

Atasözlerine inanmayacaksın.

“ paranın satın alamayacağı yoktur.”

“ herkesin fiyatı vardır.”

Gibi sözlere kanmayacaksın.

Onurunla, kimliğinle ve beyninle

Akıllı yaşayacaksın.

Üreteceksin, seveceksin, sevileceksin

İnançlarının arkasında duracaksın.

Sevgilerin karşılıksız,

Yardımların gizli olacak.

Seni attan, ottan ayıran

Özelliğin farkına varacaksın.

Çünkü sen insansın.

Ve bunu yakaladığın gün,

Bembeyaz yaşayacaksın.

Müjdat Gezen

Kitap Önerisi : Otobüsten İndim BMW'ye Bindim

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Tue, 27 Dec 2011 16:57:00 +0000

Buyrun size kitap önerisi: Otobüsten İndim BMW'ye Bindim @baybarsaltuntas kendi girişimcilik öyküsünü verdiği tavsiyeler ile anlatıyor.

208 sayfa olan kitabı sıkılmadan okuyacağınıza inanıyorum.

Öğretmen bir annenin ve emekli asker bir babanın çocuğu olarak şunları rüyamda görsem inanmazdım:Cebimde beş para yokken kurduğum şirket, Türkiye'nin en önemli 100 franchising markasından biri olacak,
girişimciliğin beşiği olan Amerika Birleşik Devletleri'nin Başkanı Barrack Obama beni girişimciliği konuşmak üzere Beyaz Saray'a davet edecek, dünyanın 16. Büyük ekonomisinin en başındaki insan olan Başbakanımız, Obama'ya yazdığı özel mektubu benimle gönderecek, CNN International, Washington'da Obama'nın zirvesini canlı yayında benimle değerlendirecek, dünyanın en önemli girişimcilik şov programında 22 ülkenin 110 Dragon'undan biri de ben olacağım...

Torpilim yoktu, param yoktu, çevrem yoktu. Ama bunların hepsi oldu.
Şuna gönülden inanıyorum: Güzel ülkemiz herkesin rüyalarını gerçeğe dönüştürebileceği bir ülke. Yeter ki isteyelim.
Ben istiyorum ki herkes benim baktığım pencereden baksın dünyaya. Çünkü bir öğretmen çocuğu olarak ben yaptıysam ve başardıysam, daha iyilerini siz de kolaylıkla yapabilirsiniz.Bu kitapta, yaptığım her şeyi ve nasıl yaptığımı bütün samimiyetimle anlattım.
Soluksuz okuyacağınızdan eminim.

(Tanıtım Bülteninden)

Baybars Altuntaş Otobüsten İndim BMW'ye Bindim kitabını neden yazdığını çektiği video da cevaplandırıyor.

Bankacılık ve Finans Kulübü

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Fri, 09 Dec 2011 18:23:00 +0000

Yönetiminde başkan yardımcısı olduğum Bankacılık ve Finans Kulübü ile ilgili haberlerin bazılarını kısa kısa burada paylaşacağım.

www.twitter.com/iticubfk

www.facebook.com/iticubfk

Küresel Kriz Sonrası Avrupa Bankalarının Durumu

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Thu, 08 Dec 2011 20:07:00 +0000

Yönetici olduğum İstanbul Ticaret Üniversitesi Bankacılık ve Finans Kulübü'nün ( @iticubfk ) 14 Aralık 2011 Çarşamba günü
saat 14:00 ile 15:30 arasında Üsküdar Kampüsü Büyük Konferans Salonunda yapacağı Küresel Kriz Sonrası Avrupa Bankalarının Durumu etkinliğini gerçekleştireceğiz.

Prof.Dr.Kerem Alkin'in moderatörlüğünde Dünya Gazetesi Köşe Yazarı ve Turkish Bank Yönetim Kurulu Danışmanı Tuğrul Belli, Ekonomist Günhan Karakullukçu ve Radikal Gazetesi Ekonomi Köşe Yazarı Uğur Gürses'in konuşmacı olarak katılacağı etkinliğimize sizler de davetlisiniz.

2008 yılının son çeyreğinde etkisini güçlü bir şekilde hissettirmeye başlayan Küresel Ekonomik Kriz, tüm dünyada etkili olduğu gibi Avrupa Bankacılık ve Piyasalarında da yüksek menfi bir etki oluşturmuştur.Türkiye'nin Bankacılık düzenlemeleri alanında gerçekleştirmiş olduğu yapısal reformlar AB'nin yaşamakta olduğu finansal krizden çıkış senaryoları için örnek teşkil etmektedir.Türkiye'nin Avrupa Birliği tam üyelik müzakere sürecinde Avrupa'nın ekonomik ve finansal yapısının değerlendirileceği konferansta güncel ekonomik parametreler eşliğinde konusunda duayen isimler tarafından AB ekonomisi detaylı olarak tartışılacak ve geleceğe dönük ekonomik ve finansal projeksiyonlar çizilecektir.

Bankacılık ve Finans Kulübü:

http://twitter.com/iticubfk

https://www.facebook.com/iticubfk

Etkinlik Sayfamız:

https://www.facebook.com/events/156992444401361/

Charlie Chaplin Modern Times

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Mon, 05 Dec 2011 21:27:00 +0000

Modern Zamanlar

Modern Zamanlar filmi 1930'lu yıllarada hüküm süren Büyük Ekonomik Buhran sırasında makineleşmenin de etkisi ile bozulan ekonomik ve toplumsal koşulları, artan işsizlik sorununu dile getiren bu film Charlie Chaplin'in ilk kez 1914 yılında yarattığı Küçük serseri (Şarlo) tiplemesine dayanan son filmdir.

Bir fabrikada montaj hattında monoton bir işte ve delicesine bir tempoda çalıştırılan bir işçi (Charles Chaplin) tempoya ayak uyduramaz ve zamanla ruhsal çöküntüye uğrar. Monoton vida sıkma işinden alınarak deneysel bir 'otomatik yemek yedirme makinası'nda kobay olarak kullanılır. Bir dizi şanssız olay sonucunda patronları onun delirmiş olduğuna kanaat getirerek bir akıl hastanesine gönderirler. Buradan çıktığında da tesadüfen elinde salladığı kırmızı bir bayraktan ötürü komünist bir provokatör zannedilerek bu kez de hapishaneye gönderilir. Burada toplu bir firarı engellediği için ödül olarak serbest bırakılır. Sokakta babası grev sırasında öldürülen bir genç kızla (Paulette Goddard) tanışır ve onun arkadaşı ve koruyucusu olur. Ona bakabilmek için birkaç işe girer ama hepsinden de kısa sürede atılır, zaman zaman da tekrar hapse girer çıkar. Hapiste olduğu bir zamanda kız gece kulüplerinden birinde dansöz olarak çalışmaya başlar ve Şarlo'ya da aynı yerde bir iş bulur. Serbest bırakıldıktan sonra işe başlayan Şarlo, masalara şarkı söyleyerek servis yapan bir garson olarak kısa sürede büyük bir başarı kazanır, ama bu mutlulukları uzun sürmez. Zira yetimhane yetkilileri kızı geri alabilmek için peşlerindedir ve ikili mecburen oradan kaçmak zorunda kalır. Bütün olanlardan yılan genç kız moralsiz bir şekilde "Bunca zahmete değer mi?" deyince Şarlo ünlü repliğini tekrarlar: ""Gülümse, umudunu kaybetme, başaracağız" (Filmin tema müziğinin adı da Smile dır (Türkçesi: Gülümse) ve bu replik sinema tarihine ara yazısı ile verilmiş son replik olarak geçecektir). Son sahnede tüm Şarlo filmlerinde olduğu gibi ikiliyi Kaliforniya otoyolunda yeni maceralara doğru giderlerken görürüz.

3.Bölüm: http://www.youtube.com/watch?v=EKmS6B0gAZs&feature=related
4.Bölüm: http://www.youtube.com/watch?v=5njTU7a3__g&feature=related
5.Bölüm: http://www.youtube.com/watch?v=4paCDbekg3I&feature=related
6.Bölüm: http://www.youtube.com/watch?v=IVY5LpxmZL4&feature=related
7.Bölüm: http://www.youtube.com/watch?v=FwQTr0YJo2o&feature=related
8.Bölüm: http://www.youtube.com/watch?v=wKIm6oICdEI&feature=related

John Stephen Akhwari'nin Hikayesi

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Fri, 02 Dec 2011 19:11:00 +0000

1968 Meksika Yaz Olmipiyatı

Hava kararmaktadır. Maraton yarışı sonuçlanalı bir saati geçmiştir. Stadyum neredeyse boşalmıştır. Stadyumun temizlikçileri yavaş yavaş etrafı toparlamaya bile başlamıştır. Tam o sırada stadyumun giriş kapısından yarışı bitirememiş bir siyahi atlet gözükür.

Atletin gözü finiş çizgisini aramaktadır. Koşma ile yürüme arası bir şey, seke seke ilerlemektedir. Sonunda atlet bitirme ipini göğüsler. Böylece John Stephen Akhwari, Mexico'daki 1968 Olimpiyatları'nda tarihe geçer. Ama bu Tanzanyalı atletin tarihe geçmesine asıl neden, yarışı en son bitiren atlet olması değil, ipi göğüsledikten sonraki sözleri olmuştur.
Bu Tanzanyalı atlet yarış sırasında bir kaza geçirmiş ve yaralanmıştır. Tedavisi yapılmıştır, ama bacağı hâlâ kanamaktadır. Stadyumda kalan bir küçük kalabalık bu atleti alkışlarlar.

Maraton koşusunu yazacak az sayıda gazeteci daha stadyumdan ayrılmamıştır. "Yarışı kazanma şansınızı kaybetmiştiniz. Neden ille de yarışı bitirmek için bu kadar kendinizi zorladınız?" Bu soruya Tanzanyalı atlet çok şaşırır; ama sonunda cevabını verir. "5.000 bin Mil uzaklıktaki benim ülkem buraya yarışa başlayayım diye değil, yarışı bitireyim diye yolladı" der.

Dünya Türk Girişimciler Kurultayı

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Fri, 18 Nov 2011 21:25:00 +0000

18-19 Kasım 2011 tarihlerinde İstanbul Lütfi Kırdar Kongre ve Sergi Sarayı’nda gerçekleştirilecek Dünya Türk Girişimciler Kurultayı’na ilişkin olarak düzenlenen basın toplantısında konuşan TOBB Başkanı M. Rifat Hisarcıklıoğlu, kalbi yerel, vicdanı ulusal, beyni küresel, vizyonu gelecek olan Türklerin Dünya Türk Girişimciler Kurultayı’nda buluşacağını ifade etti.
Hisarcıklıoğlu; Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan ve DEİK İcra Kurulu Başkanı Rona Yırcalı’nın da katıldığı basın toplantısında yaptığı konuşmada girişimcilerin Küresel Türkiye vizyonunun arkasındaki en önemli itici güç olacağını dile getirdi.

2009 yılında “Küresel Güç Türkiye” sloganıyla düzenlediğimiz kurultayın, bu yılki sloganının “Değişen Dünyada Yükselen Türkiye” olacağını vurgulayan Hisarcıklıoğlu “Bundan sonraki temel meselemiz, ulusal ve küresel düzeyde değişimin öncüsü olmak. Değişimi ulusal hedeflerimiz ve hayallerimiz doğrultusunda yönetmek olacaktır” diye konuştu.

Kurultayda daha güçlü bir Türkiye için uç beyleri ile geleceğin konuşulacağını kaydeden Hisarcıklıoğlu şöyle konuştu:
“Türk diasporası olarak kendi iç bağlarımızı güçlendireceğiz. Bugüne kadar ülkemizin değişiminin arkasındaki en dinamik güç, Türk özel sektörü ve Türk girişimcisi oldu. Cumhuriyetimizin 100. kuruluş yıldönümü olan 2023 yılı için büyük hedeflerimiz var. Dünyanın en büyük 10 ekonomisi arasına girmek istiyoruz. İnsanların yaşamaktan mutluluk duyduğu, kaliteli demokrasisi ve güçlü ekonomisiyle, küresel bir aktör haline gelmiş bir ülke olmak istiyoruz. Türk Hava Yolları’nın dünyanın dört bir köşesine uçtuğu, bankalarımızın girişimcimizin ihtiyaç duyduğu her noktada faaliyet gösterdiği, ‘made in Turkey’ damgalı ürünlerin dünyada her eve girdiği, dünyanın saygın yayınevlerinin yazarlarımızın kitaplarını bastığı, başka ülkelerdeki gençlerin yüksek eğitimini Türkiye’de yapmak istediği ve Türkçe öğrendiği bir dünya ve Türkiye hayal ediyoruz.

Dünyanın herhangi bir havaalanından herhangi bir uçağa binerseniz bir Türk girişimcisine rastlarsınız. Bugün Türk girişimcisi Vancouver’dan Vladivostok’a; Helsinki’den Cape Town’a kadar geniş bir coğrafyada iş yapıyor.

Dünyanın neredeyse her bir köşesine mal ve hizmet satıyor, 200’ün üzerinde ülkeye ihracat yapıyor.

86 ülkede 6 bine yakın müteahhitlik projesini başarıyla tamamlayan Türk girişimcisi, küresel piyasalarda satın alma ve birleşmeler yapıyor, yurt dışında 2 binin üzerinde mağaza işletiyor. Öte yandan Türk profesyoneller, küresel şirketleri ve uluslararası kuruluşları yönetiyor.
Tüm bunları başaran Türk girişimci ve profesyonelleri, Türklerin tüccar, girişimci ve yönetici bir millet olduğunu da tüm dünyaya gösterdi.”

-2023 hedeflerini Türk girişimcisinin cesareti ve bilgisi gerçekleştirecek

2023 yılı ulusal hedeflerinin, Türk girişimcisinin cesareti, tecrübesi, bilgisi ile gerçekleştirileceğini bildiren TOBB Başkanı şunları ifade etti:
“Bu hedeflere dünyanın dört bir yanına yayılmış Türk girişimcisinin dinamizmiyle ulaşacağız.Ç in’i dünyanın üretim üssü, Hindistan’ı dünyanın yazılım merkezi, İsrail’i inovasyon merkezi yapan temel faktörlere baktığımız zaman, bunun kendi diasporaları ile etkin iletişim içinde olmaları ve onları kendi hedefleri doğrultusunda birleştirilmeleri olduğunu görürüz.
Türkiye olarak daha önce biz diaspora kelimesini hep olumsuz bir kavram olarak değerlendirdik. Bu kavramı, başka ülkelerin diasporalarının ülkemiz aleyhine yaptıkları faaliyetler ile özdeşleştirdik.

Oysa bizim de yurt dışında güçlü bir insan varlığımız vardı ama örgütlü değildi.
Biz bu hazinenin bir küresel güç unsuru olabileceğini düşünüp, gerekli politikaları geliştiremedik.

Ülkemizin insan gücüne bakın!. Bugün 5,2 milyon Türk Avrupa’da yaşıyor, 140 bin ticari işletmeyi çalıştırıyor, 640 bin kişiye iş veriyor, 50 milyar Avro ciro yapıyor. Dünyanın en büyük yazılım ve bilişim şirketi Microsoft'ta 350, dünyanın en büyük internet arama motoru Google'da 35, ABD'li havacılık devi Boeing firmasında ise 75 Türk mühendis görev yapıyor.
Türkiye yurt dışında en çok vatandaşı yaşayan 10. ülkedir. Türkiye ABD’ye en çok öğrenci gönderen 10. ülkedir. Yurt dışında 130 bin Türk üniversite öğrencisi, 830 bin Türk ilköğretim öğrencisi bulunuyor. Yurt dışında 3900 Türk derneği var. 2009 yılında düzenlediğimiz Kurultay ile bu potansiyelin ortaya çıkarılması için elimizi taşın altına koyduk.

Sayıları 5 milyonu aşan Türk diasporasını küresel hedeflerimiz doğrultusunda örgütlemek, hedeflerimiz etrafında kenetlenmesini sağlamak amacıyla Dış Ekonomik İlişkiler Kurulu (DEİK) bünyesinde Dünya Türk İş Konseyini (DTİK) kurduk.”

-Diaspora’nın önemi

Sürdürülebilir diaspora stratejisi ile dünyadaki en etkin diasporalardan birisi olmayı hedeflediklerini anlatan Hisarcıklıoğlu, 21. yüzyılda başa güreşmek için güçlü bir diasporanın şart olduğunu belirtti.

“Bunun için 10 temel önceliğimiz var.” diyen Hisarcıklıoğlu bu öncelikleri şöyle sıraladı: Türk Diasporasının Türk pasaportunun yanı sıra bulundukları ülkenin pasaportunu da taşıması, Türk Diasporası üyelerinin başarılarını tanıtmak için etkin bir tanıtım stratejisi takip etmesi, Uluslararası kuruluşlarda ve sivil toplum kuruluşlarında daha fazla Türk’ün görev alması, Türk profesyonellerin küresel şirketlerde çalışmaya teşvik edilmesi, Türk Diasporasının yaşadıkları ülkenin sosyal ve kültürel hayatında aktif bir biçimde yer alması, Türk Diasporasının yaşadıkları ülkede yerel ve ulusal düzeyde siyasete katılmaları, tüm toplumun temsilcisi olma imajlarını güçlendirmeleri, Türk Diaspora üyelerinin çocuklarına bulundukları ülkenin dilini ve Türkçeyi en iyi şekilde öğretmeleri, Yurt dışındaki Türk şirketlerinin rekabet değil işbirliği yapmaları, Kamu özel sektör işbirliği ile sürdürülebilir diaspora stratejisi oluşturulması, Türkiye’den başka ülkelere giden profesyonellerin Türkiye’deki projelere katkı sağlamasına imkân verecek mekanizmalar kurulması.

-Başbakan Erdoğan da katılacak

Her bir oturum bir bakanımızın katılımıyla gerçekleşeceğine değinen Hisarcıklıoğlu, her bir bölgesel oturumda Türkiye’nin sürdürülebilir diaspora stratejisini nasıl tasarlayabileceği ve tasarlanan stratejinin nasıl uygulanabileceği tartışılacağını açıkladı.

Kurultayımızın ikinci gününe Başbakanımız Sayın Recep Tayip Erdoğan teşrif edecekler. İkinci gününde DTİK yönetim kurulu ve bölgesel komiteleri için seçimler yapılacak ve yeni yönetim belirlenecek.Kurultay’a dünyanın dört bir yanındaki girişimcilerimizi ve profesyonellerimizi davet ediyoruz.

-Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan

Ekonomi Bakanı Zafer Çağlayan da konuşmasında Kurultay’ın son derece başarılı bir etkinlik olduğuna işaret etti. Çağlayan “DEİK’in bu konuda gösterdiği performansı takdirle izliyorum. Dünyanın birçok sıkıntı yaşadığı günlerde çok önemli bir girişim” dedi.

Türkiye’nin bugün dünyanın 16. büyük ekonomisi, ilk 9 ayda bütçe fazlasının konuşulduğu bir ülke olduğunu belirten Zafer Çağlayan, “Türkiye9.1 gibi işsizlik rakamını yakalamış bir ülke konumunda. Dünyanın her tarafına mal satan 50 bin ihracatçıya sahip bir ülke. Türkiye Cumhuriyet tarihinin en büyük istihdamını gerçekleştirdi. Türkiye gerek mali performansı ile AB’nin birçok ülkesine parmak ısırtacak derece önemli bir konuma sahip. Türkiye artık bir rol model konumunda. Hasta adamdan bu seviyeye gelmek Türkiye’nin gerçek başarısıdır” ifadesini kullandı.

-Eksik tarafımız birlikte iş yapamamak

AB’nin 12 ülkesindeki işsizlik rakamının Türkiye’den daha yüksek olduğunu bildiren Çağlayan şöyle konuştu:
“Bütçe performansımız AB’nin 19 ülkesinden çok daha iyi durumda. Türkiye girişimcileriyle dünyada önemli bir yerde. Eksik tarafımız birlikte iş yapamamak. Bu platform artık Türk işadamlarını dünyanın her tarafından iş birliğine gitmemizi öngörüyor.Bugün artık Türk girişimcisi kendisine, birbirine ve ülkesine fazlasıyla güveniyor. 500 milyar dolar ihracatı ve 2 trilyon dolardan fazla milli geliri sağlayacak seviyeye gelecektir. Kamu olarak görevimiz özel sektörün önünü açmaktır.

Dünyanın çevresini zannediyorum 20 kere döndüm. Aya gidip geldik yani. Gittiğimiz ülkelerde hep yapabileceklerimiz konuştuk. Bugün 89 ülkede 194 merkezde 209 ticaret müşavirimiz var. Bu yıl sonunda 250 seviyesini yakalayacağız.”

Yurt dışındaki işadamlarına seslenen Çağlayan, “Ticaret müşavirlerimiz sizlerin emrindedir. Sizlerin pazarlama elemanıdır. Benim müşavirlerim sizlerin gözü radarları rehberleri tercümanlarıdır.

Dünyanın eksenini tersine bir davranış biçiminde olamayız. Artık ulusal değil, uluslar arası bazda çalışmaların önemi ortaya çıkmıştır. İşadamlarımız Türkiye’nin tanıtım elçileridir. Türk işadamları dünya ticaretine yön verecek imkân ve kabiliyete sahiptir” diye konuştu.

YGA Zirvesi 2011

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Sat, 15 Oct 2011 17:42:00 +0000

YGA tarafından 4.’sü düzenlenecek olan YGA Zirvesi bu yıl 26 Kasım’da, İstanbul Lütfi Kırdar Konferans Salonu’nda gerçekleşecek.

Tüm gün sürecek zirveye 50 bin başvuru bekleniyor. Başvurular arasından seçilecek olan 2 bin kişi FIBA Holding Yönetim Kurul Başkanı Hüsnü Özyeğin, Microsoft Genel Müdür Yardımcısı Mustafa Çağan, Yapı Kredi Bankası Genel Müdür Yardımcısı Cihangir Kavuncu, BilgeAdam Genel Müdürü Hakan Çevik, BSH Türkiye CEO'su Norbert Klein, Coca-Cola Avrasya Grup Başkanı Ahmet Bozer, Borusan Holding CEO'su Agah Uğur, Arzum Yönetim Kurulu Başkanı Murat Kolbaşı ve YGA Kurucusu ve Yönetim Kurulu Başkanı Sinan Yaman'ın liderlik ve sosyal inovasyon üzerine başarı hikayelerinden beslenecekler.

Güler Sabancı, Hüsnü Özyeğin, Süreyya Ciliv, Bill Drayton gibi liderlerin övdüğü, Geleceğin Sosyal Sorumlu Liderlerini buluşturacak YGA Zirvesi'ne 31 Ekim 2011 tarihine kadar başvuru yapılabilir.

YGA Zirvesi 2011 ile başlayacak olan sıradışı liderlik yolculuğunda, geleceğin sosyal sorumlu lideri olmak isteyen lise öğrencileri, üniversite öğrencileri ve genç profesyoneller başvularını http://zirve.yga.org.tr/?id=9208 üzerinden yapabilirler.

Katılım için sorulacak sorularda öz güvenli cevaplar vermek gerekiyor; ama öncelikle YGA’nın misyon ve vizyonunu bilmek gerekir. Kendi internet sitesine bir göz atmanızda fayda olacak.

Steve Jobs Stanford Üniversitesi Mezuniyet Konuşması

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Thu, 06 Oct 2011 20:37:00 +0000

Steve Jobs'un Stanford Üniversitesi mezuniyet töreninde yapmış olduğu konuşmayı, Steve Jobs'un öldüğü gün dinledim. Efsane konuşma diye nitelendirilen konuşmada, başından geçen 3 farklı hikayeyi anlatarak mezun olan öğrencilere öğütler veriyor.O videoyu Türkçe alt yazılı olarak izleyebilir ve konuşmanın Türkçe metnini de aşağıda bulabilirsiniz.

Konuşmanın sonunda Aç Kalın, Budala Kalın diyerek sözünü bitiriyor. Burada demek istediği: "Sizi aç kalmanız rahatsız etmiyorsa, aptal kalmanızda rahatsız etmeyecektir."

“Bugün dünyanın en iyi üniversitelerinden birinin diploma töreninde sizlerle birlikte olmaktan onur duyuyorum. Ben üniversiteden hiç mezun olmadım. Doğruyu söylemek gerekirse, mezuniyete en yaklaştığım an da bu an!
Sizlere hayatımla ilgili üç hikaye anlatacağım. Hepsi bu. Büyütülecek birşey değil. Sadece üç hikaye.

İlki noktaları birleştirmekle ilgili.

İlk 6 aydan sonra Reed Üniversitesinde derslere girmeyi bıraktım, ancak gerçek anlamda okulu bırakana kadar bir 18 ay kadar daha okulda kaldım. Okulu neden bıraktım?

Olay ben doğmadan başlamıştı. Biyolojik annem genç, evlenmemiş bir üniversite mezunuydu ve beni evlatlık vermeye karar vermişti. Beni üniversite mezunu bir çiftin evlatlık almasını çok istiyordu, sonunda da bir avukat ve karısı tarafından alınmam için herşey hazırdı. Tek sorun, ben ortaya çıktıktan sonra, beni evlat edinecek çiftin esasında bir kız çocuğu istediklerini anlamış olmalarıydı. Bir gece yarısı, bekleme listesinde olan müstakbel aileme bir telefon geldi: “Elimizde beklenmedik bir erkek bebek var, onu istiyor musunuz?”. Onlar da “tabii ki” diye yanıtladılar. Biyolojik annem, annemin üniversiteyi, babamın ise liseyi bile bitirmemiş olduğunu öğrendiğinde evlatlık verme işlemini tamamlayacak son kağıtları imzalamayı reddetti. Ancak birkaç ay sonra, ailemin beni üniversiteye yollayacaklarına dair söz verdikten sonra ikna oldu.
Ve 17 sene sonra üniversiteye başladım ama saf bir şekilde neredeyse Stanford kadar pahalı bir okul seçtim, ve emekçi ailemin bütün birikimleri benim okul parama gidiyordu. Altı ay sonra, buna değmeyeceğini farkettim. Hayatımla ilgili ne yapmamgerektiği konusunda hiçbir fikrim yoktu ve üniversitenin de bunu bulmam için bana nasıl fayda sağlayacağını çözememiştim. Ve orada durmuş ailemin hayat boyu biriktirdiği parayı harcıyordum.. Sonuçta okulu bırakmaya ve herşeyin yoluna gireceğine inanmaya karar verdim. O zaman çok korkutucu gelmişti ama geriye dönüp baktığımda hayatımda verdiğim en iyi kararlardan biri olduğunu görüyorum. Okulu bıraktığım an, zorunlu fakat gereksiz olan ve ilgimi çekmeyen tüm dersleri almama gerek kalmamıştı. Böylece sadece bana ilginç gözüken derslere girebilecektim.
Bu aslında hiç de romantik bir durum değildi. Yurt odam olmadığından arkadaşlarımın odalarında yerde yatıyor, kola şişelerinin 5 sentlik depozitolarıyla yemek alıyor, her pazar akşamı güzel bir yemek yemek için 7 mil uzaktaki Hare Krishna kilisesine gidiyordum. Çok güzeldi. Merakım ve sezgilerim sayesinde içine düştüğüm çoğu şey daha sonra benim için paha biçilmez deneyimlere dönüştü.
Bir örnek vereyim: O zamanlar Reed Üniversitesi muhtemelen ülkedeki en iyi kaligrafi dersini veriyordu. Kampüsteki her poster, çekmecelerdeki her etiket, çok güzel şekilde elle kaligre edilmişti. Okulu bırakmış olduğum ve zorunlu dersleri almak zorunda olmadığım için kaligrafi dersi alıp nasıl yapıldığını öğrenmeye karar verdim. Serif ve san serif yazı karakterleri, değişik harf kombinasyonları arasındaki boşluğu ayarlama ve harika bir tipografiyi harika yapanın ne olduğu hakkında çok şey öğrendim. Çok güzeldi; tarihsel ve sanatsal olarak o kadar inceydi ki bilim hiçbir şekilde bunu yakalayamazdı ve ben bunu muhteşem buldum. Bunların hayatımda pratik bir uygulama bulma olasılığı yoktu. Ama on sene sonra, ilk Macintosh’u tasarlarken, bir anda aklıma geliverdi. Bunların hepsini Mac’te kullandık. Mac güzel bir tipografiye sahip ilk bilgisayardı.
Eğer o derse hiç girmemiş olsaydım, Mac hiç çok yönlü yazı karakterlerine veya boşlukları doğru orantıda kullanan fontlara sahip olmayacaktı. Windows da Mac’ten kopyaladığına göre, hiçbir kişisel bilgisayarın bunlara sahip olmayacağı muhtemeldir. Okulu bırakmamış olsaydım, o kaligrafi dersine girmemiş olacaktım, ve kişisel bilgisayarlar şu an sahip oldukları o harika tipografiye sahip olamayabileceklerdi. Tabii ki üniversitedeyken noktaları ileriye bakarak birleştirmek imkansızdı. Fakat on sene sonra geriye dönüp baktığımda herşey çok ama çok berraktı.
Tekrar söylüyorum, noktaları ileriye bakarak birleştiremezsiniz; onları sadece geriye baktığınızda birleştirebilirsiniz. Noktaların gelecekte bir şekilde birleşeceğine inanmanız gerekiyor. Bir şeye güvenmelisiniz – tanrıya, cesaretinize, kaderinize, hayata, karmaya, herhangi bir şeye. Bu yaklaşım beni hiçbir zaman yolda bırakmadığı gibi hayatımı da bütünüyle değiştirdi.

İkinci hikayem sevgiyle ve kaybetmekle ilgili.

Hayatımın erken bir döneminde neyi sevdiğimi bulduğum için şanslıydım. Woz (Steve Wozniak) ve ben Apple‘ı 20 yaşındayken ailemin garajında kurduk. Çok yoğun çalıştık, ve 10 sene sonra Apple garajdaki iki kişiden, 4000 çalışanı olan 2 milyar dolarlık bir şirkete dönüşmüştü. En nadide ürünümüz Macintosh’u piyasaya sürdüğümüzde ben 30 yaşına yeni basmıştım.
Ardından kovuldum.
Kendi kurduğunuz bir şirketten nasıl kovulabilirsiniz? Şöyle: Apple büyük bir şirket haline geldiği için biz de şirketi benimle birlikte yönetebilicek, yetenekli olduğuna inandığım birini işe aldık ve ilk sene işler iyi gitti. Fakat daha sonra, geleceğe yönelik görüşlerimiz farklılık göstermeye başladı ve bir noktada koptu. Bu noktada yönetim kurulumuz onun tarafında yer aldı. Sonuçta 30 yaşında dışarıda kalmıştım. Hem de herkesin gözü önünde. Hayatımın odak noktası olan şey bir anda yokolmuştu, bu büyük bir yıkımdı.
Birkaç ay ne yapacağımı bilemedim. Bir önceki girişimci nesli yüz üstü bırakmış, rütbe tam bana teslim edilirken onu elimden düşürmüş gibi hissetmiştim. Dave Packard ve Bob Noyce’dan bu başarısızlığım için özür diledim. Fazla göz önünde olan bir başarısızlık sembolü olmuştum ve vadiden kaçmayı bile düşündüm. Fakat içimde bir şeyler uyanmaya başladı, yaptığım işi hala sevdiğimi farkettim. Apple’da olanlar bunu en ufak şekilde değiştirememişti. Dışlanmıştım ama hala aşıktım. Ve yeniden başlamaya karar verdim.
O zaman farkına varmamıştım ama Apple’dan kovulmak başıma gelebilecek en iyi şey olmuştu. Başarılı olmanın ağırlığı yeniden başlamanın hafifliğiyle yer değiştirmişti, hiçbir şey hakkında eskisi kadar emin değildim. Hayatımın en yaratıcı dönemine girmek üzere özgürleşmiştim.
Sonraki beş sene NeXT adında bir şirket kurdum, Pixar adında başka bir şirket, ve eşim olacak inanılmaz kadına aşık olmuştum. Pixar’da dünyanın ilk bilgisayar animasyon filmi Toy Story‘yi yarattık ve şu an dünyanın en başarılı animasyon stüdyosuyuz. İnanılmaz olaylar zincirinden sonra, Apple NeXT’i satın aldı, ben Apple’a döndüm ve Apple’ın yenilenmesinin kalbinde NeXT’te geliştirdiğimiz teknoloji yatıyor. Ve Laurence ile harika bir aile kurduk.
Apple’dan kovulmamış olsaydım bunların hiçbirinin olmayacağından son derece eminim. Tadı çok kötü bir ilaçtı, ama sanırım hastanın da buna ihtiyacı vardı.
Bazen hayat kafanıza bir tuğlayla vurur. Sakın inancınızı kaybetmeyin.
Devam etmeme sebep olan şeyin yaptığım işe olan aşkım olduğuna ikna olmuş durumdayım. Neyi sevdiğinizi bulmanız gerek. Ve bu aşklarınız için geçerli olduğu gibi işiniz için de geçerlidir. İşiniz hayatınızın büyük bir kısmını kaplayacak ve gerçek anlamda tatmin olmanın tek yolu harika bir iş olduğuna inandığınız şeyi yapmanızdır. Ve harika bir iş yapmanın tek yolu ise yaptığınızı sevmenizden geçer. Henüz bulamadıysanız, aramaya devam edin.
Durulmayın. Tüm gönül meseleleri gibi, onu bulduğunuz zaman anlayacaksınız. Ve her büyük ilişki gibi, seneler geçtikçe daha da güzelleşecek. Yani bulana kadar devam edin. Yılmayın.

Üçüncü hikayem ölüm hakkında.

On yedi yaşındayken, şöyle bir şey okumuştum:
“Her gününü, hayatının son günüymüş gibi yaşarsan, günün birinde haklı çıkarsın.”
Bu cümle beni çok etkilemişti ve o günden bu yana, yani 33 yıldır, her sabah aynaya bakıp, kendi kendime hep şunu sordum: “Eğer bugün hayatının son günü olsaydı, bugün (normalde) yapacağın şeyleri yapmak ister miydim?” Uzun süre art arda, “Hayır,” yanıtını verdiğimde, bir şeyleri değiştirmem gerektiğini anladım.
İnsanın kısa süre içinde öleceğini bilmesi, yaşantısına damga vuracak kararlar vermesi açısından büyük önem taşır. Çünkü her şey, tüm dış beklentiler, gururlar, küçük düşme ya da başarısızlık korkuları – tüm bunlar ölüm karşısında değerlerini yitirir, yalnızca ölümdür önemli olan.
Kaybedecek bir şeyler olduğu (tuzak) düşünceyi yok etmenin en iyi yolu insanın öleceğini hatırlamasıdır. Zaten çıplak ve savunmasızsın. Yüreğinin sesini dinlememen için hiçbir neden yok.
Bir yıl kadan önce bana kanser teşhisi kondu. Sabah 7:30?da girdiğim ultrasonda pankreastaki tümör bariz bir şekilde görünüyordu. Bense pankreasın ne olduğunu bile bilmiyordum. Doktorlar bu tip bir kanserin tedavisinin neredeyse imkansız olduğunu ve üç ila altı aydan fazla yaşamayı beklemememi söylediler. Bu, çocuklarınıza ilerideki 10 yıl içinde söyleyeceklerinizi birkaç ay içinde söylemeye çalışmak demekti. Bu, aileniz rahatı için gerekli herşeyin kısa zamanda yapılması demekti. Bu veda etmek demekti.
Bütün gün o teşhisle yaşadım. Akşama doğru biyopsi yapıldı, boğazımdan bir endoskop soktular, mide ve bağırsaklarımdan geçerek bir iğneyle pankreasımdaki tümörden birkaç hücre aldılar. Ben narkozla uyutulmuştum, fakat eşimin söylediğine göre doktorlar alınan hücreleri mikroskobun altına koyduklarında sevinç çığlıkları attığını söyledi. Benim kanserim ameliyatla tedavi edilebilecek bir türdenmiş. Ameliyat oldum ve şimdi iyileştim.
Beni ölüme en çok yaklaştıran olay budur ve umarım uzun yıllar boyunca bir daha bu denli yaklaşmam. Bu deneyimi yaşamış biri olarak diyebilirim ki ölüm faydalı fakat sadece entelektüel bir kavramdır.
Hiç kimse ölmek istemez. Cennete gitmek isteyenler bile, oraya gitmek uğruna ölümü göze almak istemezler. Oysa ölüm hepimizin ortak sonu. Şimdiye dek hiç kimse ölümden kaçamamıştır. Bunun böyle de olması gerekir, çünkü ölüm hayatın en güzel icatlarından birisi. Hayat’ın değişim ajanı. Yenilere yer açmak için, eskilerden kurtulmanın tek çaresi. Şu an için yeni sizsiniz, ama günün birinde, üstelik pek yakında siz de eskiyecek ve aradan çıkarılacaksınız. Bu kadar acımasız olduğum için üzgünüm, ama gerçek bu.
Zamanınız kısıtlı, bu yüzden başkalarının hayatını yaşayarak onu harcamayın. Başkalarının düşüncelerinin sonuçlarıyla yaşama dogmasına takılıp kalmayın. Başka insanların fikirlerinin gürültüsünün kendi kalbinizin sesini duymanızı engellemesine izin vermeyin. Ve en önemlisi kalbinizin ve sezgilerinizin yolundan gidecek cesarete sahip olun. Kalbiniz ve sezgileriniz ne yapmak istediğinizi bilirler. Bunun dışındaki her şey ikinci planda.
Gençliğimde, bizim neslin kutsal dergilerinden biri sayılan, The Whole Earth Catalog adında inanılmaz bir yayın vardı. Menlo Park yakınlarında yaşayan Steward Brand adında biri tarafından şiirsel bir tarzla kaleme alınmıştı. Size anlattığım bu olay, 1960'lardan kalma, masa üstü bilgisayarlardan ve bilgisayar destekli yayınlardan önce, yani bu dergi daktilolar, makaslar ve polaroid kameraların yardımıyla yapılmıştı. Google ortaya çıkmadan 35 yıl önce, dergi formatında bir Google gibiydi: idealistti, anlaşılır bilgiler ve harika görüşlerle doluydu.
Stewart ve ekibi bunun birçok baskısını yayımladılar ve dergi miyadını doldurduğunda son bir baskı yaptılar. 1970'lerin ortalarıydı, o zamanlar sizin yaşlarınızdaydım. Son baskının arka kapağında, sabahın erken saatlerinde çekilmiş bir yol fotoğrafı vardı, hani her maceracının kendini otostop çekerken bulabileceği yollardan biri.
Fotoğrafın altında şu sözler yer alıyordu: “Aç Kalın, Budala Kalın (Stay Hungry. Stay Foolish)(Sizi aç kalmanız rahatsız etmiyorsa, aptal kalmanızda rahatsız etmeyecektir.) Aramızdan ayrılırken bize verdikleri veda mesajları buydu. Aç Kalın, Budala Kalın. Kendim için hep bunu diledim. Ve şimdi, sizin için de aynı dilekte bulunuyorum:

Aç Kalın, Budala Kalın.
Hepinize çok teşekkür ederim.”
Steve Jobs.

English Text: http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html
English Subtitle: http://www.youtube.com/watch?v=UF8uR6Z6KLc&feature=player_embedded

Efsane Oyunum: FIFA 99

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Mon, 08 Aug 2011 11:26:00 +0000

Yıl 1999.

7 yaşındayım.

Bilgisayarların Türkiye'de fazla olmadığı dönemler.

Tesadüfen elime Fifa 99'un orijinal CD'si geçmişti.O zamana dek oyunların disketten bilgisayara yüklendiğini biliyordum. Fifa 99'un bir oyun CD'si olduğunu bilmiyordum.
O anın vermiş olduğu can sıkıntısı ile bilgisayarıma CD'yı yüklemiştim. İlk kez bir futbol oyununu bilgisayarımda oynuyordum. Daha önceleri Mario,Prince of Persia, Doom, Bomberman, Volfied vb. oyunları oynarken Fifa 99'dan sonra bir daha o oyunları fazla oynamadım. Kadar çok alışmıştım ki hala aklımda. Hala oynamak istediğim bir oyun. Bana göre Fifa serisinin yapmış olduğu en güzel oyun. Diğer senelerde çıkardığı serilerine hiç alışamadım. Tabi 2002 Fifa World Cup hariç.

Fifa 99'un giriş videosu:

Fifa 99'un müzikleri de efsanedir. Bu müzikleri sıralamak gerekirse:

Danmass - "Gotta Learn (Dub Pistols Sick Junkie Remix)"

Dylan Rhymes - "Naked and Ashamed"

Fatboy Slim - "The Rockafeller Skank"

Gearwhore - "Passion" (PC version exclusive)

God Within - "Raincry"

Lion Rock - "Rude Boy Rock"

Beğendiğim müzikler

Kelimelerin Gücü

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Sun, 17 Jul 2011 21:15:00 +0000

Sürekli kullanılan kelimelerin etkisi şüphesiz ki bir müddet sonra sona erer. Oysa ki bu kelimeleri değiştirerek etrafımızın da değiştiğini anlayabiliriz.

Kısa Film: Kiwi!

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Sat, 25 Jun 2011 11:00:00 +0000

Bu sefer yayınlayacağım kısa film animasyon tarzında.Bir kiwi'nin inanç öyküsünü anlatıyor.Bazen imkansız olan şeyler, inanç ile yerle bir olur. İşte paylaştığım kısa filmde de bunu göreceğiz.Ne kadar mutlu bir son ile bitmese de; başarının zaferini kutlayarak son buluyor.

Kısa filmin süresi 3 dakika.

İyi seyirler

Kısa Film: Panyee Fc

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Tue, 24 May 2011 21:46:00 +0000

Merhabalar,

Müthiş bir kısa film izledim. Öncelikle bu kısa film gerçek bir hayattan esinlerek, bir bankanın reklamı için kısa film olarak çekilmiş.

Hikaye, Tayland'ın küçük bir adasında "Koh Panyee" köyünde geçiyor. Bu köyün özelliği yüzen bir köy olması.Toprak ile bir bağlantısı yok.Bu köydeki çocuklar 1986 Dünya Kupasını televizyondan seyrederken, futbolu sevmeye başlıyorlar.Lâkin köyde oynayabileceği bir alan yoktur.Bu durum çocukların inancını engelleyemiyor.Çocuklar köydeki normları değiştirerek ve köydeki kendilerinden sonra gelen yeni nesle ilham kaynağı oluyorlar.

Zamanınız varsa videoyu izlemenizi öneriyorum.

Bu köyün Google Map'den görüntüsünü isteyenlere: http://bit.ly/h84m23

Türkçe altyazılı izlemek isteyenler için: http://bit.ly/izmByt

Ses Sağanakları - Dedikodu

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Mon, 16 May 2011 10:59:00 +0000

Beni Sever Miydiniz?

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Tue, 22 Feb 2011 19:12:00 +0000

Bazen insan hiç tanımadığı birine hayranlık duyabilir ve sevebilir. Benim başıma bir kez gelmişti. Ben bir kez tanımadığım birini sevmiştim. Bu durumu ona söylesem mi diye düşünürken, olumsuz bir cevap yüzünden vazgeçmiştim. Ama ya sonrasında? “Anlatacağımı dinlemeden, yorum yapmanız beni muhakkak üzecektir. Lütfen buyurunuz… “

… İlk defa gittiğim ve bir daha asla gitmeyeceğim bir mekândaydım. Ben boş olan bir yere, etrafa hâkim olabilecek bir yere kuruldum. Çantamı koyup, oturmanın rahatlığını yaşıyordum. Buraya ulaşabilmek için saatlerce ayakta yolculuk etmiştim. Kapanış saatinden önce geldiğim için mutluydum. Kalabalık yoktu. Ortamda bunaltıcı olmayan bir ısı vardı. Görevlilerin mesai saatinin bitecek olmasından dolayı, yüzlerinde bir rahatlama vardı.

Bu rahatlama tebessüme de dönüşmüş olmalı ki, çok kibar bir şekilde bana seslenildi. “Alper Bey”. Bu tavır karşısında, ben de rahatlamış ve tebessümle sese yönelmişim. Kibar olan ben, daha da kibarlaşmışım. Görevliyle çok hoş ve güzel bir ses tonlamasıyla konuşmuşuz. Bu sırada içeri biri girer. Sade bir karakter… Derin bir çekiciliği olan biri… Bu güzelliği herkesin görebilmesine imkân ve ihtimal yok. Yalnızca benim gibi biri görebilirdi. Onu gördüğüm gibi benimsedim. Onu ben yaptım. Ben o oluverdim.

Onu yalnızca benim görebildiğimi söyledim; çünkü birini sevdiğiniz zaman, başkası onu göremez varsayarız. Öyle de oldu. O anda onu sevmeye başladım. Etrafımdakilerin bundan haberi yoktu. Etrafımda gördüğüm kişilerle hayatımda ilk kez karşılaşmıştım. Bu yüzden onlara bu sevgimden bahsetmeme gerek görmedim. Tıpkı sevdiğimle ilk kez karşılaştığım gibi.

Ancak ben bu etkilenişimi, kendime saklayacak biri değildim. Görevlinin bana dokunmasıyla gözlerimi ondan çevirdim.

“Alper Bey, sanırım daldınız. Beni duymadınız, değil mi?”

“ Affedersiniz, evet duymadım. Lütfen tekrarlar mısınız?”

Görevliyi dinlerken aklım onun nerede olduğundaydı. Görevliye arkamı dönerek ona bakamazdım. Mecburen görevlinin sözünü bitirmesini bekledim. Söz biter ve evrakları doldururum. Artık bakabilirim diye başımı çeviririm ki, yanıma gelmiş. Bir heyecan, bir titreme, bir afallama… Kim olduğunu unutturacak cinsten.

O tıpkı benim gibi bir ses tonuyla görevliye seslendi. Çok şaşırmıştım. Aynı ses tonunu paylaştığımız için. Görevli bu ses tonundan da memnun olmalı ki gülümsedi.

Görevli söze girer: “Buyurunuz hanımefendi.”

O bir şeyler söyler görevliye; lakin duymam. O sırada onun güzelliğini seyretmeye dalmışım. Kimsecikler benim onu izlediğimi görmez.

Görevli: “ Alper Bey’le işleminiz aynı, siz şu evrakları doldurun ve biraz bekleyin.”

Ben bu fırsatı hemen ele geçirip.

“ Yardım ister miydiniz?”

“Hayır.”

Hayır, olamaz vereceği cevap bu olmamalıydı. Evet demeli ve benimle tanışmalıydı; fakat olmadı. Bir anda yüzüm asık bir şekilde önceden oturduğum yerime gittim. Kendime çok kızdım. İçsel bir konuşmaya adım atmıştım. İçimdeki tezatlık uyanmıştı.

“Neden tanımadığın birine yardım edersin ki?”

“İyi de yardım etmedim, hem fırsatını bile vermedi.”

“Ne yani, sen ona yardım ettin diye arkadaş mı olacaktınız?”

“Hem yardım tanıdığım kişilere mi edilir? Sen önce bunu cevapla.”

“Yardım, yardıma ihtiyacı olanlara edilir.”

“Peki, onun ya yardıma muhtacı varsa.”

“Saçmalama tanımadığın birinin yardıma muhtaç olduğunu nereden bilebilirsin.”

“Senin bu sinirin olumsuz cevap almaktan kaynaklanıyor.”

“Evet. Evet deseydi durum çok farklı olurdu ikimiz açısından.”

“Ne olurdu mesela?”

“Mesela yardımdan sonra ne konuşacağım hakkında birbirimizle tartışırdık.”

“Yani ortak noktalarımız olabilir diyorsun.”

“Evet, aynen öyle demek istiyorum; ama bu dediklerim şimdiyi kapsamıyor. İkimiz de ayrı noktalardayız.”

“Peki, şimdi ne olacak?”

“Konu kapanmıştır. Onunla bir daha konuşmayacağım.”

“Sanırım haklısın. Ben de onunla bir daha konuşmayacağım.”

İçsel konuşmamda bir sonuca vardıktan sonra gözlerimi yerden ayırdım. Yere doğru eğik olan başımı kaldırdım. O, görevliyle işlemini bitirmiş olmalı ki yanıma geldi.

“Oturabilir miyim?”

Hayır diyebilirdim. Birkaç saniye duraksadım. Bir şey diyemedim. Hayır demek içimden geçiyor; ancak ona olan o duygularım, azalsa da devam ediyordu. Sorusunu yanıtsız bırakmıştım.

“En iyisi oturayım. Kusura bakmayın. Kötü bir gün geçirdim. İçimdeki bütün nefreti bir hayırda toplayıp atıverdim. İyi ki de atıverdim; çünkü şu an kendimi çok iyi hissediyorum. Üzgünüm; çünkü bu hayır size denk geldi. Sizi kırmak istemezdim. Bilinçli olan bir şey değildi. Yanlışlıkla size söyledim. Sizden özür diliyorum. Az önce de görevliyle bu hatamın üzerine konuştuk. Sizi kırdığımı o da fark etmiş. Tabi bunu bana söylemedi. Ben ona: “Az önceki beyefendinin adı neydi?” diye sordum. Görevli de “Alper” dedi. Ben de galiba Alper Bey’e saygısızlık ettim diye söylendim. O da cevap vermese de beni tasdikledi. Bu durumdan duyduğum utancımı gidermek istiyorum. Özür dilerim Alper…”

“Önemli değil; ama böyle bir açıklama yapmanız gerekmiyordu. Anlam veremedim doğrusu.”

“Yanlış anlamayın; ama bana nasıl baktığınızı gördüm. Yani fark ettim.”

“Anlamadım. Nasıl bakıyor muşum?”

“Sevgiyle”

“Çok mu belirgindi?”

“Hayır, çünkü ben size sevgiyle bakıyordum. Bu yüzden sevgiyle baktığınızı söyledim. Sanırım yanılmamışım siz de benim gibi sevgiyle bakmışsınız.”

“Yani demek istediğiniz...”

“Evet, size sevgiyle baktım.”

“Ama ilk kez karşılaşıyoruz.”

“Evet, ilk kez karşılaşıyoruz. Hem bu soruyu siz cevaplandırın. Neden bana sevgiyle baktınız?”

“Şey sanırım sizden hoşlandım. Sizde olan sevgiyi gördüm. Yalnızca benim görebileceğim bir sevgiyi gördüm.”

“Ne yani şimdi de siz mi beni sevdiğinizi söylüyorsunuz.”

“Aslında ilk konuşmamızda size yönelteceğim bir soru tasarlamıştım.”

“Neymiş o?”

“Beni sever miydiniz?”

Ahmet Alper

16.02.2011

Fotoğraf: frankvonthienen
"Special Thanks to Photographer"

Kitaplarda bir değişim var

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Wed, 19 Jan 2011 13:51:00 +0000

Son okuduğum iki kitapta da değişiklik vardı.Daha önce karşılaşmamıştım.Murat Menteş'in Korkma Ben Varım romanına başlamıştım.Sayfalar ilerledikçe romanın içine gömülüyordum.Sonrasında bir sonra ki sayfayı açmak için daha şevkle okuyordum.Bir anda bir sayfa ile karşılaştım ki şaştım kaldım.O sayfayı okumadım bir müddet.O sayfayı seyrediyordum.Hiç kitap seyredilir mi?Güldüm kendime kendime, şaşkınlıkla.Ne oluyor diye?Kitaplar değişime mi uğruyor?
İlk başta yadırgadım; ancak dışlamadım.İçimden düşündüm:"Başka yazarlarda böyle bir işe girecek." İçimdeki ses tonu emindi. Korkma Ben Varım'ı bitirince 2 gün kitap okuyamadım.Sebebi kütüphanemdeki kitapları daha önceden okumamdı.Elde okunacak kitap kalmamıştı.O iki günlük sürede kendimi şiir kitaplarıma ve antolijilerime bırakmıştım.Beni bilen bilir.Evime gelip kütüphanemi görenler bilir.Şiir kitaplarım daha özeldir.Daha çok ilgi gösteririm.Birçok yazarın şiir kitaplarını bulunduruyorum.Durmadan şiir kitabı alan tiplerdenim.Her neyse o iki günden sonra küçük bir kitap fuarı açılmış.İçeri girdim Elif Şafak'ın Firarperest adlı deneme kitabını aldım.Kitabın ücretini öderken sayfalarını karıştırıyordum ve Elif Şafak'da da çizimler var.

Artık çizerler ile yazarları daha yakın bulacağıma inanıyorum.Bundan sonra her yazarın bir çizer dostu olacak.Çünkü bu iş tutabilir.Kitaba daha fazla ilgi getirebilir.Ancak bir olumsuz yanı olabilir diye düşünüyorum.Bu durumun kitabın içindeki karikatürlerin,çizimlerin ve diğerlerinin yani görsel olması okuyucunun hayal dünyasını sınırlandırabilir.Okuyucunun hayal dünyasına karışılırsa belki metne bağlanamaz.Tabi bu durum, olumlu da olabilir.Okuyucu kendini yormadan, metni o görselin içinde kurgulamaya başlayabilir.Lakin kitaplar da dinamik bir düzen olduğundan çizimlerin sayısıda artması gerekebilir, hayal gücünü çizer ve yazara bırakmak isteyen okurda.

Yalnız biri çıkıp:" Hey Alper şiir kitaplarında da böyle şeyler var ve sen bunları seviyorsun." diyebilir.Bazı şiir kitapları, yazarın kendi el yazması ile yazdığı şiiri orijinal olarak sunar ki ben bunları olumlu karşılıyorum.Yazarın ilk yazdığı kağıt önemlidir.O kağıtta neler düşündüğünü.O kelimeyi yazarken kalemi tutuşu önemlidir.Bazen çağrışımlarda bulunabiliyor.Lakin ben görselleri yadırgadım.Daha alışkın değilim.O yüzden bu şaşkınlığım.Sevgili okur.

Beni taklit eden yazarlar var.

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Sun, 16 Jan 2011 10:57:00 +0000

Yazdığım cümleleri bazen başka yazarlar tarafından yazılıp, okuduğum da şaşkınlığa düşüyorum.Ne haltla beni taklit edersiniz diye.Halbu ki ne o beni okudu, ne de ben onu daha önceden okumuştum.Bazen sinirleniyorum da ,niye aynı cümleleri kullanmış olabiliriz diye.Lakin insan hep insan.Hep aynı şeyleri düşünüyoruz.Aynı sorunlarla karşı karşıyayız ama yazan hep birileri oluyor.Bu da onları yazar yapıyor.

Daha çok bu durumla denemelerde karşılaşıyorum. Bir yazardan neyim eksik diyenlere bir tavsiyem var.Bir yazarla aynı düşüncelere sahipseniz sizde eksik olan bir şey var.Peki o eksiklik nedir?Eyleme geçmemek yani yazmamak.Aslında birçok kişi aynı şeyleri düşünüyor.Birçok yazarla aynı şeyleri düşünüyoruz.Onlar da bizim gibi, biz de onlar gibi.Tek fark yazarın yazması.Mesela çok hayran olduğumuz yazarlar da var.Onlar gibi yazmak imkansız gibi düşünülebilir.Fakat onlar da bu şekilde başladı ve hala bizimle aynı düşüncedeler.Birazcık üslupları farklı.O kadar da olacak yani.

Beni taklit eden yazarları görünce, yani aynı düşünceye sahip olduğumu görünce yüzümde şaşkın bir gülümseme ile okumaya devam ediyorum.

Kitap Olmayan Kitabevi

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Mon, 11 Oct 2010 13:49:00 +0000

Geçenlerde gezerken adı kitabevi olan bir dükkana girdim.Yeni açılmış.Kapıda çiçekler.,balonlar felan vardı.O balonların ve çiçeklerin etkisi ile kendimi içeri girerken buldum.Zaten o karşılamaya herkes içeri girerdim ve ben de öyle yaptım.Kitabevi yazdığı için aklımda hemen 4-5 kitap ismi belirdi.Alınacaklar listesinden 4-5 kitap daha silinecekti.Sevinçliydim.Ve adımımı atar atmaz büyük bir hüsranla karşılaştım.
Kitabevi yazan bir yere giriyorum ve beni sezonluk satışlar karşılıyor.Yani ; okul çantaları, suluklar vesaire vesaire...Neyse dedim içimden bir görevli bulup ona sormak için harekete geçtim.Birini görür görmez aç bir insan gibi "Kitaplar nerede?" diye sordum.Bana cevap olarak üst katta olduğunu söyledi.Neyse iyi dedim.Daha ilk dakikadan bir düşünceye vardım ki bunu en son söylerim.Bir üst katı daha varmış.En azından oradadırlar, kitaplar dedim ve yukarı doğru harekete geçtim.Yine büyük hüsran Kitabevi yazan bir yere girdim ve üst katta denilen yerde de kitap yoktu; ancak merdivenler vardı.Gene şansımı deneyim dedim.Bu arada bu katta da sırf çakılar,dolma kalemler vardı.Koleksiyoncular için iyi bir yer ;lakin ben kitabevindeyim.Merdivenlerden yukarı baktım.Kitap göremedim.O anda girerken karşılaştığım hüsranla doğan bir şüphe vardı.Tıpkı başlığa yazdığım gibi.Bu yüzden inatlaşmaya başladım kendimce.Bu kitapları bulacağım, dedim.Ne inat ama. 2.kata giderken biliyordum ki kitap yoktu.Sanmayınız ki ben septik biriyim.Görmüştüm kitap olmadığını 2.kattan.3. kat yani yeni geldiğim kat ve kitap olmayan kat... Hediyelik eşya katı.Tekrar belirtmek istiyorum ki bu dükkanın veyahut ne denilirse denilsin tabelasında Kitabevi yazılıyordu.Başka bir şey yazmıyordu.Hediyelik eşyaları görünca ya sabır dedim.Etrafıma bakmadan çık üst kata.Ve karşımda 4.Kat yani Sanat Bölümü yeni bir kat yine kitap yok.Bu kata baktım bu sefer her yer fırça, boya ve tuval.Resimle ilgilenenleri acayip mutlu edecek bir kat.Hatta tabelada Sanat Atölyesi yazsa daha iyi müşteri çeker.Her neyse iyicene sabrım tükenmek üzereydi ;ancak ben inatlaştım ta mağazadan içeri girerken.Bu arada her katta da bayan bir görevli duruyordu.Oturmuş bana bakıyordu.Anladı tabiki benim resimle alakam olmadığını ve bana sordu:"Buyrun." Ben de tam arkamı döndüm bu mağazadan çıkacakken kadının yüzüne bakmadan istem dışı olarak konuşmaya başladım."Ben kitap için gelmiştim." Ve kadının yüzüne bakarak sahte bir gülümseme ile cümlemi bitirdi.Kadın da bana " Üst katta" dedi, yalan söyleyen bir gülümseme ile bitirdi o da cümlesini.Ve o an sinirlendim.Her şey üst üste zaten.Alttaki sadece üste diyor dedim ve cevap vermesini beklemeden yukarı çıktım.Nihayet karşımda kitaplar.Ama ne kitaplar.Sınava hazırlık kitapları.Bunları görünce ne saçma kitabevi dedim içimden ve aşağıya doğru harekete geçiyordum ki yine bir bayan durdurdu beni buyrun ne arıyordunuz diye sordu.Bende" Bu kitaplarla karşılaşacağımı tahmin etmiyordum."dedim.O bayanda sizin tahmin ettiğiniz kitaplar yukarı da dedi.Ne cevaptı tekrardan?Bu sefer ki bayan genç olduğu için kızgınlığı belli etmedim; ancak yorgunluğumu istemesem de belli oluyordu.Yukarı doğru o bitkin halimle çıktım.Ve sürprizi kalmayan sürpriz ile karşılaştım.Kitabevinin en sessiz ve en ıssız yeri haliyle 6.kat.Kitabevinin adını kullansam mı diye düşündüm de sonradan vazgeçtim.Reklam yapmış olurum en azından okul çantası,boya fırça,çakı alacaklara reklam olur diye vazgeçiyorum.

Kitabevi adını kullanarak kitapları gözden en uzak yere koymanın anlamı nedir diye düşünüyorum; ancak bulamadım.Zaten bu durumdan da her iki tarafta zarar görecektir.1) Kitabevi sahibi 2)Yorgunluktan kitap adlarını unutan müşteri.Tıpkı benim gibi.Yukarı çıkarken 2 kitabın adını inerken hatırladım mesela.Zaten o kitapbevinde ki kitaplara da baktım.Ne kadar saçma kitap varsa hepsini yığmışlar.Sebebi de belki bu olabilir diye de düşündüm.Aradığım kitapların hiç birisi yoktu.İlgimi çeken bir kitap bile çıkmadı yani.Belki de yorgunluktan ve sinirli olmamdan.Zaten öyle bir kitap olsa idi almama kararı almıştım.Almazdım.Sırf inatlaşma yüzünden bu kadar çile çektim.
Kitabevi adını kullanarak yanlış reklam yapıyor.Kitabevi adını kullanarak kitaplara zülmetmenin anlamı nedir?
Sanırım bundan sonra kitabevlerine girerken daha dikkatlı olup, ilk girdiğim yerde kitapları bulamazsam oradan çıkacağım.
Kitaplara bir düşmanlığım yok ancak böyle kitabevi adıyla çıkıp kitapları 2.3. sınıf gereksiz bir malzeme olarak satmalarına karşı inanılmaz derecede düşmanlığım nefretim var.
Kısaca özetlemek gerekirse "Kitap Olmayan Kitabevi"
Siz yine de kitaplarla kalın....
Kitapları Sevin....
Ben kendime başka kitabevleri buldum bile ,)

Ahmet Alper
10.10.10
Ekim 20on
Üsküdar/İstanbul

İnsan Kendini Tanımalı Önce

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Wed, 29 Sep 2010 15:06:00 +0000

"En zor olandır, insanın kendisini tanıması." Birçok kişiyi tanıyabiliriz.Birçok kişi tarafından da tanınabiliriz.İşte bu süreçte en zor olan tanıma kendimizi tanımaktır.Bir arkadaşınızı tanıdığınız vakitte neler isteyebileceğini bilebilirsiniz.Eğer bu siz olursanız kendimizin neler isteyeceğini çoğu zaman bilemeyiz, yanılırız."İnsan kendisini bilirse, her şeyi bilebilir."
Bir hadis var:"İnsan kendisini bilirse, rabbini bilir."
Yıllar önce bir iş adamı ile konuşmuştum.Bulunduğu ilde herkes tarafından tanılan, saygı gören büyük bir iş adamıydı.Bana nasihatler da bulunuyor.Demişti ki:"Evlat, Sen herkesi tanıyamazsın, ama herkes seni tanıyabilir."Bu konuşmayı o anda anlamamıştım ; çünkü çok küçüktüm daha.O zamanlar şöyle sanıyordum.Demek ki iş adamı olursan herkes seni tanıyabilir.Herkesin tanıyabilmesi için iş adamı olmak lazım.
Büyüdükçe bu sözü ben değiştirdim.Günümüzde bu sözün geçerli olabilmesi için, sözün başına "Kendini Tanı " getirilmesi lazımdı.
İşte benim sözüm şöyle oluştu:"Kendini bilen bir kişi herkes tarafından tanınır ;ancak sen kendini bilmezsen kimse seni tanımaz."
İnsanın kendisini tanıması ne kadar kolay gibi gözükse bile bana göre en zor olanıdır.Bir biyografi-yazarı , yaşayan birinin biyografisini çok zor şekilde yazar.Yaşarken bazı kesin sonuçlara varılamaz.İnsan öldüğü vakit her şey açığa çıkar.Neden, o dinamiklik sona ermiştir.Zaten yaşayan kişilerin biyografisi fazla yazılmıyor.Genelde ölü kişilerin biyografisi yazılır.Yaşayanlar kendi otobiyografisini yazar.Hiç denediniz mi bilmiyorum; ama otobiyografi yazmak da çok çelişkilidir.Ne yazacağım?Kimim ben?Kendinizi yazarken, kendinizle çelişkiye düşersiniz.Tıpkı yaşayan bir kişinin belgeselini çekmek gibidir.Ne yapılacağı neyin denileceği zordur, o belgeselde.Kişi kendini tam anlamıyla tanımadığı zaman siz ne derseniz deyin, dedikleriniz bir yalan olacaktır.Bu da sizi yalancı duruma getirecektir.Kendini bilmeyen insanların belgeselleri de zaten çekilmez.Çok zordur.Günümüzde yaşarken belgeseli çıkan kaç kişi var.Tabi ki var ;lakin az.
Lakin az ;ama bu kişiler kendini bilen kişiler.
Peki siz kendinizi tanıyor musunuz?
Kendinize hiç şu soruyu sordunuz mu:" Ben Kimim?"
Kendinizle hiç tanıştınız mı?
Haydi buyrun kendinizle tanışmaya...

Ahmet Alper
Eylül 20on
Fotoğraf:"Ahmet Alper Arşiv"

1001 İcat Dünyamızdaki İslam Mirasını Keşfedin

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Wed, 22 Sep 2010 18:05:00 +0000

1001 İcat sergisi kurulmuş,İstanbul'a.İki veya üç hafta oldu ona gideli.Geçenlerde, oradan aldığım bir broşür dikkatimi çekti ve neden bundan bahsetmiyorsun dedim.Şimdi ben bu sergiye pazar günü gitmiştim.Yaklaşık 100 metre kuyruk vardı.Acayip kalabalık.Ücretsiz olması.Sultanahmet'e gelen herkesin ilgisini çekmiş olmalı.Turistler bile vardı.Olması da gerekliydi.Bu sergide neler yoktu ki.Aklınıza gelebilecek her şey vardı.Bunu özellikle belirtmeliyim ki her şeyin başında da İslam Medeniyeti vardı.Sultanahmet'e 1001 İcat'ın demo bir çadırını kurmuşlar.Demo bir çadır diyorum ama küçük bir çadır değil.Devasa bir çadır.Çadıra ilk girdiğinizde Bir video izliyorsunu yaklaşık 15 dakika.Siz de buyrun ilk olarak videoyu izleyin.Videomuz Türkçe.

Videoyu izledikten sonra çadırın içinde LCD ekranlar,İcatlar,Sizinde o icatlara tokunabileceğiniz bölmeler,İcatların içinde olabileceğiniz bölmeler yapılmış.Çadır dedim; ama içerisi serin.Bir sıcaklık,bunaltıcı bir hava yok.Aksine çok durmak isteyeceğiniz bir yer.

Çadırdan girdiğinizde sırasıyla şu bölümleri geziyorsunuz;ev bölümü, pazar bölümü, okul bölümü, dünya bölümü,şehir bölümü,evren bölümü,hastane bölümü... Çadırın sonunda da mini bir satış alanı oluşturmuşlar.Ben oradan 35 TL'ye bir kitapta aldım.Eğer sizde giderseniz bu kitabı almanızı tavsiye ederim.

Bir de son uyarı 5 ekim'de kapanıyormuş.İstanbul'da olamadığım için gidemiyorum diye üzülün; ama en azından bir internet sitesini de ziyaret edebilirsiniz.

http://www.1001icat.com/

Twitter ve Facebook adresleri de varmış.onu da internet sitesinden bakarsınız çok merak ederseniz.

Elif Şafak TED Konuşması

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Fri, 20 Aug 2010 08:13:00 +0000

Elif Şafak TED konuşması.

Öncelikle TED Talks'den bahsetmeliyim.

Technology(Teknoloji), Entertainment(Eğlence) ve Design(Tasarım) kelimelerinin baş harfelerinden oluşan TED "Ideas worth spreading"(Yayılmaya değer fikirler) sloganıyla yola çıkan ve kar amacı gütmeyen bir organizasyondur.TED 25 yıl önce Kaliforniya'da 4 günlük bir konferans olarak başlamış.Konuşmaların 18 dakikayla sınırlı olduğu TED konferanslarında birçok ünlü kişi katılmıştır.TED, her yıl dağıttığı TED Prize ödülüyle dünyayı değiştirecek fikirleri olan üç kişiye harekete geçmeleri için destek oluyor.

Bugüne kadar(Temmuz 2010) TED Talks'a hiç Türk çıkmamıştı.
Elif Şafak'ın TED Talks konuşmasıyla ben gurur duydum.Elif Şafak ve Türkiye adına önemli bir başarı.Elif Şafak konuşmasında hep İstanbul'u vurguladı.İlham kaynağının İstanbul olduğunu gözlemledim.Hatta bunu başka konuşmalarında ve yazılarında da belirtiyor.

Elif Şafak'ı ilk kez İngilizce konuşurken izledim.Çok hoşuma gitti İngilizcesi.Hatta kıskandım da.Eğer zamanınız varsa bu konuşmayı sizin de izlemenizi istiyorum.-ZAMAN önemli- Önemli konulara değindi, benim için.Belki sizin de ilginizi çekecektir; ama öncelikle seyretmelisiniz.

Şimdiden İyi Seyirler

http://twitter.com/Elif_Safak

http://www.elifsafak.com.tr/

Konuşmadan bazı notlar:

"Hikayeler sınırları yıkamaz ama mantık duvarlarımızda küçük delikler açabilir."

"Sizi kendinizden öteye götürmeyen bilgi cehaletten beterdir."

"Hissettiklerinizi yazın."

"Roman kurgularla yazılır.Gerçeklerle değil."

"Çehov:Bir problemin çözümlemesi ile aynı problemi doğru bir şekilde sorabilmek tamamen iki farklı meseledir."

"Kurgu yazdığımda ben bu belirsizliği ve değişkenliği kucaklıyorum.10 sayfa sonra neler olacağını bilmemekten zevk alıyorum."

"Hissediyorum öyleyse özgürüm."

Ve Final Yunus Emre'den

"Gelin tanış olalım;

İşi kolay kılalım;

Sevelim sevilelim;

Dünya kimseye kalmaz."

Herhangi bir sorun olursa diye link

http://www.ted.com/talks/elif_shafak_the_politics_of_fiction.html

Hissediyorum o hâlde varım

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Wed, 18 Aug 2010 10:48:00 +0000

-Şiirlerimin Oluşum Süreci-

Yakın çevremden bazı arkadaşlarım bana şu soruyu yönelttiler:"Şiir yazmak nasıl bir şey?"Ben de cevap olarak.Yaşamak gibi dedim.O an ki ruh halimle.Aslında bu soruyu sormalarında ki niyet şuydu:"Şiir yazmak neden zor."

Dostlarım, şiir yazmak zor değildi.Zor olan korkularımız idi.Korkaklığımız; bizi elleri,gözleri bağlı birine dönüştürmüştü.Hiçbir şey yapamaz.En küçük bir şeyden korkacak bir yetişkin düzeyine getiriyordu,korkularımız.Bu korkaklığımız yüzünden söyleyeceğimiz bir kelimenin ne tür sonuçlar doğuracağını düşündük.Bu düşünme aşaması o kadar uzun sürdü ki.Artık kelimelerimizi en mantıklı şekilde söylediğimizi düşündük.Olumlu-Olumsuz olabilecek bütün sonuçlarını düşündük bu aşamada.Söylenebilecek en doğrusunu söyledik veya susduk.Belki doğruydu ;ama yanıldık.Sebebi:ARTIK HİSSETMİYORDUK

Bunun üzerine birazdan okuyacağınız yazıyı oluşturmaya karar verdim.

Yazının başlangıcına durgun bir okyanus resmi koydum.Bulabileceğim en durgun okyanus resmiydi bu ;ama yine de dümdüz değildi bu okyanus.Bu okyanusu ben direk olarak insanın his dünyası olarak düşlüyorum.Aşkı,heyecanı,korkusu,mutluluğu,acısı,acıması,sevinci vb. HİS DÜNYASI.Bu okyanus tıpa tıp insana benziyor.Biz kendimizi ne kadar saklasak,ne kadar kapatsak da resimde gördüğünüz okyanus gibi dümdüz olamıyoruz.Neden ;çünkü hislerimizi kontrol etmek kolay değil.

Şiir yazmaya gelince de:Şiir yazmak aslında çok kolay bir işti.Kendi içinde huzura erişecek idin.Rahat olacaktın.Tıpkı duygularını serbest bırakmak gibi.Kendimizi, kendi içimize kapatmayacaktık.

Hislerimizi bir yerde açığa çıkaracaktık.Ben duymuş olduğum hisleri şiir ile birlikte açığa çıkardım.Şiir zaten yaşamın ta kendisi, öznelin ta kendisidir.Yazmış olduğum şiirler direk olarak beni verecektir.Çünkü bu hisler bana ait.Bir başkası benim hislerimi tıpatıp hissedemez.Kesinlikle hissedemez.

İlk başlarda Descartes'e inanırdım, şu sözüne:"Düşünüyorum o hâlde varım."Aaa evet ben gerçekten düşünüyorum, öyleyse benim fikirlerim beni gösterecek o hâlde varım dedim.AMA yanıldım!.Yanılmamın sebebi düşünceler değildi.Herkes düşünebiliyordu.Bitkilerden hayvanlara kadar, hayvanlardan insanlara kadar her şey düşünebiliyordu zaten.Bu sözün doğruluğu kalmamıştı benim için ta ki kendi sözümü bulana kadar.

(Resmi de bu işte.Kafasında ki kesin peruktur.)

Kendi sözüm ise şuydu:"Yazıyorum o hâlde varım."Yazıyorum yani bir eserim var.O hâlde kalıcıyım.Boş boş düşüneceğime yazarak kalıcı olabilirdim.Bu sözümü Descartes ile kıyasladığımda Descartes'i mağlup etmiştim.Descartes'in var olma sebebi yazıyor olmasıydı.Düşünelim ki Descartes sadece bir düşünür.17.yy da yaşamış bir düşünür.Ben bu düşünürün bugün var olduğunu sadece kendi zihnindeki düşündükleri ile ele alamazdım.Zaten alamam.Kesinlikle alamam.Kendi düşüncesini bir başkası bilemez.Ta ki yazana kadar.Descartes benim sözü diyemedi"Yazıyorum o hâlde varım" diyemedi.Kendisi de biliyordu kendi sözünün eksik olduğunu.Yazdığı için bugün Descartes'i biliyoruz.Üzerinden 4 yy geçmiş biri.

Yani düşünme işi var olmak için yeterli değildi.Düşüncenin yanında yazmak gerekliydi.Bu sayede var olabilirdi.

Ama bugünlere doğru yaklaştıkça "Yazıyorum o hâlde varım." Sözünde de eksiklik olduğunu anladım.Yazmak yeterli değildi, var olmak için.Yazıya hislerin harmanlanıp harflere dökülmesi gerekiyordu.Bir yazı da hisler çok önemliydi.His dünyasında yazılmış olup his dünyasına seslenmesi gerekmeliydi.Bildiklerimizi yazmaktan ziyade hissettiklerimizi yazmalıydık.Hissettiklerimiz bizi daha özgür kılacaktı.Bu nedenle "Hissediyorum o hâlde varım."

İşte şiir yazmakta, düşünmekten, yazmaktan ziyade hissetme işi idi.Hisseden kişi çok rahatlıkla şiir yazabilir.Hatta istediği her şeyi yazabilir.Yeter ki hissedin.

Ahmet Alper
20on

Deprem

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Tue, 13 Jul 2010 08:51:00 +0000

Deprem

“Depremleri ruhunda hisseden insanlığa…”

Sen bilmezsin ama ben ne depremler geçirdim.

Sallandıkça sallandım artçılarla büyüdüm.

Çökmüş olan kalbimin içinden kurtarıldım

Çaresizdim, güçsüzdüm sesimi duyan oldu.

Onlar kurtardı beni, beni benden kurtardı.

Bilmeden tekrar doğdum, ağlamaklı dünyaya

Ağlamıyordum; çünkü olanı bilmiyordum

Yürüdüm etrafıma, yavaşça durakladım

Duygularımı akan her damlayla yok ettim.

Oyuncağım yapmıştım, yaşanmış korkuları.

Sanmayınız ki isyan… Tekrardan filizlendim.

Kabul biraz eksildim; ama güçle güçlendim.

Artık depremlerimi hissedebiliyorum.

Derslerimi alan bir depremzedeyim şimdi

Ahmet Alper

20on

Fotoğraf: Kübra Coşkun

Daim Yokluk

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Sun, 08 Nov 2009 05:07:00 +0000

*

-Daim Yokluk-

"Yok dediğimiz her şey aslında vardır." Yok, olan bir şeyi bilmemiz mümkün değildir. Yok, olan bir şeyden haberdar olmamız da mümkün değildir. Ne de olsa o yoktur.

Cebimde anahtar yok dediğimde aslında var demek istemişimdir. Eğer cebimde anahtar varsa vardır, yoksa da vardır. Çünkü beynim anahtardan haberdardır. Beynim için cebimde anahtarın olmaması önemli değildir. Beynim anahtarla ilgilidir. Ki beynim anahtarı hiç biliyor olmasa " cebimde anahtar var da diyemem yok da. O zaman yoktur ama yok olduğunu bilemem."Biliyorsan vardır."

"Yok, olan bir şeyi inkâr edemeyiz. İnkâr ediyorsak vardır."Var olduğu için onun hakkında yorum yapabilmekteyiz. Var olduğu için onun olumlu- olumsuz yorumlar yapabilmekteyiz. Yok, olan bir şeyden haberimiz olmayacak. Haberimiz derken duymak bile yeterlidir. Haberimiz olmadığı için de yok diyemeyeceğiz. İlla ki o şey hakkında yorum yapacaksak."Yok yoktur." demeliyiz."Yok yoktur." ise vardır anlamına geldiği için; bir yokluktan bahsedemeyiz. Yokluk varlıktır.

Kısaca insanların yok dediği her şey vardır... Haberdar olmadığımız şeyler yoktur.

A Alper

07.11.2009

Ankara

Fotoğraf: Bekir Topuz

Sözler Üzerine: "Tek mutlak güçsüzlük; farkında olmamak."

noreply@blogger.com (Ahmet Alper) — Sun, 26 Jul 2009 08:32:00 +0000

Sözler Üzerine:

"Tek mutlak güçsüzlük; farkında olmamak."

Aslında bu sözü ben mi söyledim, yoksa başka bir yerden mi aldım bilmiyorum.Ama benim düşüncem hiçbir sözün,düşüncenin,fikrin vb. aslında kişiye ait olmadığıdır.İnsanlar bir başkasından duyar ve unutur.Sonra hatırladığında ise kendi sözü olduğunu varsayar.Bela zamanında bizde Allah ile konuştuk.Şuan hatırlamıyoruz o konuşulanları;daha sonra hatırlıyacağız muhakkak.Bu parçada amacım "Tek mutlak güçsüzlük; farkında olmamak." sözünü açıklamak.Onun için fikirlerimizin aslında bizim olmadığı görüşümü başka bir yazımda yayınlıyacağım.

Şimdi gelelim sözümüze.Güçsüzlüğümüzün sebebi bilmediğimiz farkında olmadığımız bir varlığın olmasıdır."En güçlü yaratılan bile güçsüzdür".Güçlü ise neden yaratılmıştır?O kadar güç fasa fiso mu?Güçü var ama yaratılmış.Demek ki yaratılan herkes güçsüzdür."Yaratıldığını fark etmeyenler esas güçsüzlerdir".Yaratan güçlüdür."Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abduhû ve rasûlühü"

Örnek verelim

Bir kral veya padişah düşünelim.Geçmişimden utanmadığım için ben padişah düşünüyorum.Padişah, krala savaş açıyor.Savaş bir müddet sonra olacak diyelim. İki tarafda hazırlıklarına başlıyor.Her ikisi de çok iyi hazırlanıyor.Her ikiside birbirinden emin.Kral savunma strateji yapacak.Kralın bilmediği bir teknik var.Padişah yeni bir silah geliştirmiş.Şahi Topu diyor ismine.Ne demekse?Barutlu bir silah.Uzak mesafeden surları tahrip edebilme güçüne sahip.Padişah bu sayede savaşı kazanıyor ve şehri fetih ediyor.

İşte burada kralın güçsüzlüğü sadece farkında olmadığıdır.Farkında olsaydı böyle bir silahın ona göre çeşitli önlemler alabilirdi.Ama bilmiyordu.Peki bu kralın güçsüzlüğünü mü ortaya koyar yoksa ahmaklığını mı?Kralın ahmak olduğu zaten güçsüz olduğunu da göstermez mi?

26.07.2009

Ahmet Alper