Co kryją w sobie książki?

Drugie urodziny!

2012-05-11T13:11:00.002+02:00

Coś mnie dzisiaj tknęło żeby zajrzeć w archiwum moich postów a tam... 22.04.2010 - pierwsza notka. Nawet nie zauważyłam kiedy mojemu blogowi stuknęły dwa latka!

Z tej okazji chciałabym zapytać Was czy macie może dla mnie jakieś propozycje i pomysły co mogłabym w swoim blogu zmienić, ulepszyć. Od recenzji, zawartości bloga po jego wygląd. Jak wiadomo każdy od czasu do czasu potrzebuje odmiany :)

Chciałabym podobnie jak rok temu podziękować wszystkim wydawnictwom, które zaufały mi i nawiązały ze mną współpracę a także wszystkim osobom, które nadal od czasu do czasu tu zaglądają :) Wiem, że ostatnio moje recenzje pojawiają się dosyć rzadko, oprócz blogowania mam też inne obowiązki jak na przykład szkoła, ale cały czas staram się to poprawić.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie!

Syrena - Tricia Rayburn

2012-04-05T15:56:00.005+02:00

Tytuł oryginału: Siren

Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie

Stron: 360

Wakacje jak każde inne.
W jednej chwili zamieniają się w koszmar.

Vanessa i Justine Sands wraz z rodzicami jak co roku spędzają je w domku nad jeziorem. Nie dzieje się nic nadzwyczajnego dopóki pewnego wieczora Justine nie udaje się skoczyć do oceanu z pobliskiego urwiska. Nic wielkiego, robiła to mnóstwo razy. Jednak następnego ranka jej martwe ciało zostaje znalezione wyrzucone przez wodę na brzeg… Vanessa nie przyjmuje do siebie wiadomości, że to co przydarzyło się jej ukochanej, starszej siostrze było zwykłym wypadkiem. Na dodatek przypadkiem dowiaduje się o Justine czegoś o czym nie wiedziała, choć była pewna, że zna swą siostrę lepiej niż ktokolwiek inny. Pod wpływem impulsu postanawia wrócić do Winter Harbor. Pragnie dowiedzieć się czegoś więcej na temat jej śmierci od jednego z braci, częstych towarzyszy ich letnich wypadów, mieszkających w sąsiedztwie ich domku, z którym jej siostrę łączyło coś więcej niż zwykła przyjaźń. Na miejscu okazuje się, że nie wyjaśniając powodów, Caleb nagle zniknął. Dziewczyna decyduje się pomóc jego starszemu bratu Simonowi w poszukiwaniach, gdy tymczasem w okolicy zostaje znalezione na plaży ciało mężczyzny zastygłego w uśmiechu…

Gdy pierwszy raz przeczytałam opis tej książki coś sprawiło, że zapragnęłam ją przeczytać. Jednak gdy wreszcie się za nią zabrałam, postarałam się podejść do niej kompletnie bez żadnych oczekiwań. Założyłam, że ma ona sama mnie do siebie przekonać i żeby rozwiać wszelkie wątpliwości już na samym początku: jak najbardziej obroniła się. Chociaż po lekturze pierwszych stron nie byłam jakoś szczególnie przekonana, nie miałam ochoty odkładać jej na bok. Gdy tylko przechodziłam obok niej, moje spojrzenie kierowało się ku niej i coś mnie kusiło żeby wziąć ją do ręki i czytać nawet gdy miałam akurat co innego do zrobienia. Im bardziej się w nią zagłębiałam tym bardziej mnie wciągała. Na początku bohaterowie nie zrobili na mnie specjalnego wrażenia jednak potem polubiłam ich i z niecierpliwością czekałam na dalszy rozwój wypadków z ich udziałem.

Wydarzenia poznajemy z punktu widzenia Vanessy, która czasami delikatnie irytuje swoimi przemyśleniami jednak mimo wszystko całkiem nieźle się spisała jako narratorka i po przeczytaniu „Syreny” jestem ciekawa dalszych jej losów. Polubiłam za to braci Carmichealów i Betty. Z kolei negatywne postaci również były bardzo dobrze wykreowane. Budziły dziwne odczucia, irytowały i ciekawiły zarazem. I tu chyba właśnie tkwi sekret tej książki. Tajemnicza aura, którą jest owiana i ciekawa fabuła. Autorka wytworzyła w swojej powieści świetną chwilami wręcz groteskową atmosferę. Czytając naprawdę dało się odczuć klimat niewielkiego letniskowego miasteczka jakim było Winter Harbor i z tym większą ciekawością czekało się aż Vanessa i Simon wpadną na jakiś nowy trop. Niektóre z ich odkryć były naprawdę zaskakujące wbrew niezwykle wymownemu tytułowi książki, dzięki któremu na pierwszy rzut oka domyślić się można jaka będzie tematyka. Jednak nadal pozostają pytania typu: Kto? Kiedy? Dlaczego? Na które systematycznie poznajemy odpowiedzi, czytając. Nie wszystko od razu staje się jasne. Poza tym ostatnimi czasy opowieści o syrenach są raczej rzadkością więc ta książka stanowi swego rodzaju powiew świeżości i miłą odmianę w gronie powieści paranormal romance.

Jeżeli chodzi o zakończenie, będę szczera i powiem, że nie w pełni mnie ono usatysfakcjonowało. Liczba stron do przeczytania skończyła się zbyt szybko i w nie odpowiednim momencie. I nie mówię tu o tym, że autorka pozostawiła jakieś niezakończone wątki, bo akurat w tej kwestii nie mam nic do zarzucenia. Po prostu spodziewałam się, że akcja zakończy się trochę później dzięki czemu miałabym jakiś pogląd na to czego mogę spodziewać się w następnej części. Z drugiej jednak strony taki zabieg można uznać za zaletę bo z pewnością sprawia, że ma się ochotę czym prędzej sięgnąć po drugą część.

Mówiąc krótko, polecam. Słowa, które zostały napisane na jej okładce czyli „tajemnicza, romantyczna, pełna grozy" są jak najbardziej słuszne. Kto lubi tego typu historie z pewnością nie zawiedzie się.

Przebudzenie - Katarzyna Zyskowska-Ignaciak

2012-03-19T17:42:00.005+01:00

Życie młodej dziennikarki zmienia się z dnia na dzień gdy otrzymuje informację o tajemniczym i cennym spadku, przekazanym przez nieznanego sobie Anglika. Owym spadkiem okazuje się być ziemia położona nad samym jeziorem w małej mazurskiej wiosce, o bardzo burzliwej przeszłości. To zdarzenie wywołuje lawinę innych niespodziewanych i dziwnych wypadków. Zuzanna, której rodziny los nie oszczędzał, nagle musi stawić czoła historii swoich przodków sprzed lat, o których istnieniu wcześniej nie miała bladego pojęcia. Cały jej spokojny, acz monotonny świat nagle staje na głowie. Na dodatek okazuje się, że prawdopodobnie jest w niebezpieczeństwie, tylko jak można jemu zapobiec nie wiedząc kto jest wrogiem?

Zasiadając do lektury „Przebudzenia” miałam nadzieję na lekką, przyjemną i odprężającą lekturę. Spełniła moje oczekiwania z nawiązką. Bowiem powieść Katarzyny Zyskowskiej-Ignaciak naprawdę mnie zainteresowała i zaskoczyła. Czytając razem z Zuzanną próbowałam odkryć prawdę i zrozumieć to co się wokół niej działo. Dzięki szczegółowemu zapoznaniu z losami jej rodziny i jej własnymi stała się ona postacią z krwi i kości, taką, która ma nie tylko teraźniejszość ale i przeszłość. Spodobała mi się uwaga przywiązana do szczegółów sprzed lat, gdyż to sprawiło, że chwilami można było odnieść wrażenie jakby czytało się o perypetiach jakiejś rzeczywistej rodziny a nie tylko o wymyślonych przez autorkę postaciach. Zuzanna jak każdy ma swoje wady i zalety. Od śmierci babci mieszka sama, jest związana z mężczyzną, którego nie kocha a praca nie przynosi jej satysfakcji w dodatku gdzieś po drodze zagubiła sens życia. Mówiąc krótko: jnie jest kimś przesadnie wyjątkowym. Jednak za sprawą wspomnianego już wcześniej spadku, jej życie odmienia się diametralnie i wbrew przyjacielskim radom postanawia zgłębić swoją rodową historię powiązaną z tajemniczym, nieprzyjaznym pogańskim plemieniem. Poza tym muszę przyznać, iż nie spodziewałam się napotkać w tej książce na jakiś element zaskoczenia, a tu proszę: takich elementów było całkiem sporo, ale niczego nie zdradzę żeby czegoś przypadkiem nie zasugerować. Jednak nie mogę w tym momencie nie wspomnieć o zakończeniu, które kompletnie mnie zaskoczyło a nawet w pewnym sensie zaszokowało. Co jak co, ale takiego obrotu spraw nawet nie wzięłam pod uwagę lecz autorka tak pokierowała wypadkami, że w jednej chwili cała zagmatwana historia stała się jasna i klarowna.

Jest to wprost idealna intrygująca lektura na wiosnę, do poczytania w pierwszych promieniach wiosennego słońca. Ja właśnie w ten sposób naprawdę miło spędziłam z nią czas. Nie spodziewałam się, że tak mnie wciągnie, co więcej gdy nastąpił koniec miałam ochotę na więcej. Akcja ani przez chwilę nie tkwi w miejscu a wydarzenia rozgrywają się w ciągu zaledwie kilku dni. Uroku tej książce dodają opisy przepięknych mazurskich pejzaży, które wzbudzają tęsknotę za ciepłem ale też przypominają o tym, że i przed nami już całkiem niedługo wyłoni się lato ;)

Dlatego już wiecie co macie robić, książka do ręki i marsz korzystać z pogody ;)

________________________________________________________________________
Będę wdzięczna jeśli ktoś będzie tak dobry i powie mi co należy zrobić aby ustawić na blogu możliwość odpowiedzi na komentarze ;)

Kwiaty na poddaszu - Virginia C. Andrews

2012-02-23T02:30:00.002+01:00

Tytuł oryginału: Flowers in the Attic
Wydawnictwo: Świat Książki
Stron: 384

Czy zastanawialiście się kiedyś jakby to było być zamkniętym przez dłuższy czas w jednym pomieszczeniu? Każdy z nas przyzwyczajony jest do przestrzeni, możliwości wyjścia w każdej chwili na dwór by zaczerpnąć powietrza, by spotkać innych ludzi. Nikt z nas tego nie docenia, ponieważ mamy to na co dzień, nie musimy o to walczyć ale też nikt nie chce nam tego odebrać.

Zupełnie inaczej sprawa ma się w przypadku bohaterów książki „Kwiaty na poddaszu”. Po utracie kochającego ojca i męża rodzina Dollangangerów nie może dalej mieszkać w swoim domu, który jest obciążony hipotecznie dlatego matka decyduje się zabrać czwórkę dzieci do swojego rodzinnego domu, gdzie mają wieść dostatnie życie. Wszystko komplikuje się w momencie, gdy oznajmia dzieciom, że najpierw musi odzyskać względy swego ojca zanim mu ich przedstawi, gdyż przed laty została wydziedziczona za poślubienie swojego wujka. Właśnie dlatego wraz z babcią pod osłoną nocy prowadzi ich do pokoju z łazienką w nieużywanej części ogromnej posiadłości. Przyrzeka, że zostaną tam bardzo krótko, jednak mimo jej obietnic mijają kolejne dni, potem tygodnie, miesiące… a oni nadal pozostają w zamknięciu. Odcięci od świata, starsi z rodzeństwa dwunastoletnia Cathy i czternastoletni Chris próbują zrozumieć to co ich spotkało, ufają swojej mamie i wiedzą, że ona robi to dla ich dobra, chociaż z czasem budzi się w nich coraz więcej wątpliwości. Muszą także opiekować się Cory’m i Carrie – pięcioletnimi bliźniętami, które nie rozumieją dlaczego nie mogą pójść do mamy ani wyjść pobawić się na dwór, a jedynym miejscem gdzie mogą pobiegać jest przeogromne ponure poddasze, którego w dodatku się boją. Jednak problemy, z którymi będą borykać się na początku okażą się niczym w porównaniu z tym co spotka ich później.

Historia czworga rodzeństwa poruszyła mnie do głębi. Nie pamiętam kiedy ostatnio jakaś powieść wstrząsnęła mną do tego stopnia i wywołała tyle rozmaitych uczuć i myśli. Wciągnęła mnie niemalże od pierwszej strony, sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać i czytałam dopóki nie skończyłam. Czytając nie byłam w stanie przewidzieć tego co może przydarzyć się bohaterom. Ich życie toczyło się w pokoju i na poddaszu, przez co jeszcze trudniej można było sobie chociażby wyobrazić co się z nimi dalej stanie. Większość rzeczy, która ich spotkała była dla mnie zupełnym zaskoczeniem, a gdy zdawało mi się, że wiem co zaraz nastąpi, zdarzenia przybierały kompletnie inny obrót.

Autorka porusza wiele bardzo trudnych tematów, takich jak m.in. kazirodztwo i fanatyzm religijny. Mówi o nich w śmiały, zdecydowany sposób, który może budzić kontrowersje. Widać, że się ich nie boi. Całą budzącą grozę historię poznajemy z punktu widzenia Cathy, która dzieli się z nami cierpieniem swoim i swojego rodzeństwa, a także wątpliwościami, których z biegiem czasu tylko przybywa. Poznajemy jej uczucia i obawy, marzenia i nadzieje. Virginia C. Andrews świetnie wykreowała bohaterów swojej książki, wszystkich bez wyjątku. Każdy z nich ma swój odrębny, wyróżniający się charakter i w inny sposób zwraca naszą uwagę. Najbardziej jest to widoczne oczywiście w przypadku czwórki rodzeństwa: Cathy, początkującej baletnicy; Chrisa, przyszłego lekarza; małego Cory’ego, uzdolnionego muzyka i wiecznie rozgadanej Carrie, którzy obarczeni ponurą rzeczywistością, pozbawieni normalnego dzieciństwa próbują sobie radzić, ale cierpienie i problemy, jakie ich dotykają przytłoczyłyby niejednego dorosłego. Ani przez moment nie wątpimy w ich rzeczywistość, wierzymy w ich uczucia i przeżywamy wszystko razem z nimi.

Virginia C. Andrews napisała tę powieść w 1979 roku, w Polsce została ona wydana w 1993 i pewnie gdyby wydawnictwo Świat Książki nie zdecydowało się wydać jej wznowienia, bardzo prawdopodobne, że nigdy bym się na nią nie natknęła, a co dopiero przeczytała, dlatego pragnę z całego serca temu wydawnictwu za to podziękować! Już teraz wiem, że gdy upłynie jakiś czas wrócę do „Kwiatów na poddaszu” i Dollangangerów by ponownie to wszystko razem z nimi przeżyć. Tymczasem z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy ich szokującej historii opisany w książce „Płatki na wietrze”.

A jeżeli jeszcze nie przekonałam was do lektury „Kwiatów na poddaszu”, dodam, że gdy tylko książka do mnie dotarła, porwała mi ją sprzed nosa mama, która od razu poczuła do niej przyciąganie i nie oddała dopóki nie skończyła. Długo nie musiałam czekać, ponieważ przeczytała ją w ekspresowym tempie. Teraz gdy ja już jestem po lekturze, zamierza zabrać się za nią także mój tata, ponieważ chce osobiście przekonać się co takiego w tej historii tkwi, że do tego stopnia nami zawładnęła.

Według mnie „Kwiatki na poddaszu” w pełni zasługują na miano światowego bestsellera.

Nie jestem seryjnym mordercą - Dan Wells

2012-02-14T13:08:00.012+01:00

Tytuł oryginału: I am not a serial killer
Wydawnictwo: Znak Emotikon
Stron: 256

Seryjni mordercy. Żaden przeciętny człowiek nie myśli o nich zbyt często. Nie zastanawia się nad ich motywami, metodami, profilami psychologicznymi. Główny bohater a zarazem narrator książki Dana Wellsa jest inny. Gdy miał 7 lat odkrył swoją życiową pasję: seryjnych morderców. Wie na ich temat wszystko. Niemalże przez całe życie pomaga swojej mamie i cioci w ich zakładzie pogrzebowym, od kilku lat towarzyszy im nawet podczas balsamowania zwłok w kostnicy, co jest dla niego prawdziwą przyjemnością. John jest socjopatą. Nie lubi i nie chce kontaktów z innymi ludźmi, ale musi utrzymywać chociaż te podstawowe, by zachować pozory normalności. Brakuje mu empatii, nie rozumie ludzkich uczuć, dlatego ciągle musi coś udawać. Ma swoje zasady dzięki, którym zachowuje się przynajmniej w pewnym stopniu jak zwyczajny piętnastoletni chłopak, gdyby nie one do głosu doszłyby jego psychopatyczne skłonności. Jedną z rzeczy, która sprawia mu przyjemność, a której nie musi sobie odmawiać jest ogień. Uwielbia go wzniecać i obserwować jak się rozrasta, pożerając wszystko wokół siebie, by potem w jednej chwili zniknąć. Niejaki przełom w jego życiu następuje gdy do miasteczka, w którym mieszka, zawita morderca. Następujące po sobie kolejne morderstwa staną się głównym punktem zainteresowania Johna. Obsesyjnie będzie chciał dowiedzieć się kto morduje, nawet jeśli będzie to oznaczało uwolnienie swojego wewnętrznego potwora.

Nie mam wielkiego doświadczenia w temacie horrorów i ta książka naprawdę bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Nigdy nie miałam do czynienia z czymś podobnym. Wprost nie mogłam oderwać się od czytania. Znaczącą rolę odegrała tutaj postać Johna, która mnie w pewnym sensie zafascynowała (oczywiście tylko i wyłącznie jako postać, nie pod względem upodobań). Często w czytanych przeze mnie książkach bywa tak, że bohater na początku mówi, iż różni się od swoich rówieśników i zawsze odstaje od reszty a później okazuje się, że tak naprawdę nie wyróżnia się niczym specjalnym. Tutaj tak nie jest. John jest pod tym względem wyjątkowy. Nie ma uczuć, choć przez całe swoje życie nauczył się to całkiem nieźle ukrywać. Nikt normalny nie potrafi wyobrażać sobie śmierci bliskiej osoby, zadawanej przez niego samego. Nikt normalny nie dostaje obsesji na punkcie czyjejś osoby do tego stopnia, że potem przez tydzień musi za wszelką cenę jej unikać i nie myśleć o niej żeby nie zrobić jej czegoś złego. Podczas gdy inni martwią się i rozpaczają z powodu zamordowanych osób, on napawa się widokiem zmasakrowanych ciał i analizuje postępowanie mordercy. John nie odróżnia dobra od zła, ale obserwując ludzi nauczył się, co według zasad moralności leży, po której stronie tej granicy. Autor w ciekawy sposób przedstawił psychologiczne zawiłości umysłu głównego bohatera. Dodam również, że mnie osobiście zaintrygowały także rozmowy Johna z jego terapeutą. Oto fragment jednej z ich rozmów:

„-To nie było zabójstwo – odpowiedziałem – tylko seryjne morderstwo.
-Jest jakaś różnica?
-Oczywiście, że jest. […] Pan jest psychologiem, musi pan to wiedzieć. Zabójstwo jest… po prostu inne. Zabójcami są na przykład pijacy albo zazdrośni mężowie; mają powody, aby coś takiego zrobić.
-Seryjni mordercy nie mają powodów?
-Powodem jest samo zabijanie – odparłem. – Seryjny morderca odczuwa w sobie głód lub pustkę, a zabijanie to zaspokaja. Nazwanie tego zabójstwem jest… pospolite. Powoduje, że brzmi tak jakoś banalnie."*

Inną rzeczą, której nie można pominąć, mówiąc o tej książce są do bólu szczegółowe i drobiazgowe opisy. To właśnie dzięki nim, z całą pewnością nie jest to książka dla każdego. Ludzie o słabych nerwach raczej nie powinni się za nią zabierać, bo opisy są naprawdę realistyczne, wręcz wstrząsające. Chociażby taki opis balsamowania zwłok – czytając, poczułam się jakbym naprawdę tam była, stała obok i obserwowała poczynania osób zajmujących się ciałem. I choć większość tych opisów do przyjemnych nie należy, pewne jest to, że pobudzają wyobraźnię, a to jest duża zaleta i coś co wyróżnia tę książkę spośród innych. Jest ona godna uwagi chociażby przez swoją oryginalność. A więc jeżeli kogoś opisy takich scen nie odrzucają – zapraszam do lektury.

W kampanii reklamowej książki „Nie jestem seryjnym mordercą” przyrównuje się ją do serialu „Dexter”. Wcześniej, owszem słyszałam o tym serialu, ale nigdy go nie oglądałam. Teraz po lekturze z ciekawości obejrzałam dwa odcinki, aby mieć jakieś porównanie. Jak zauważyłam po obejrzeniu zaledwie kilku minut pierwszego odcinka John i Dexter mają ze sobą naprawdę wiele wspólnego. Oboje są pozbawieni ludzkich uczuć i tylko starają się uchodzić za normalnych; fascynują się seryjnymi mordercami i ich „dziełami”, a swoją pasję odkryli już w dzieciństwie. Oboje są tajemniczy, mają czarne poczucie humoru i są uznawani za trochę dziwnych. Jeżeli chodzi o serial to nie wykluczam, że w wolnej chwili obejrzę kolejne odcinki, jednak co do tego, że przeczytam ciąg dalszy historii Johna pt. „Pan Potwór” nie mam nawet najmniejszych wątpliwości. A Wam gwarantuję mocne wrażenia z dreszczykiem podczas lektury "Nie jestem seryjnym mordercą".

*str. 78

Szczeniak. Jak labrador ocalił chłopca z ADHD. - Liam Creed

2012-02-02T19:00:00.004+01:00

Tytuł oryginału: A Puppy Called Aero

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
Stron: 288

Często na widok kogoś o niespożytej energii, kogoś kto nie potrafi usiedzieć w miejscu nawet przez chwilę, mówimy w żartach „On to na pewno ma ADHD”. Lecz czy tak naprawdę zdajemy sobie sprawę czym właściwie jest ADHD? Ta choroba potrafi przysporzyć wielu kłopotów i zmartwień , na dodatek często spotyka się z niezrozumieniem i brakiem wyrozumiałości ze strony społeczeństwa, a wszystko dlatego, że jej objawy równie dobrze można przypisać wielu innym trudnym dzieciakom i nastolatkom.

Głównym bohaterem i zarazem narratorem książki, o której mowa jest Liam Creed; nastolatek, który cierpi właśnie na tę chorobę. Już od najwcześniejszych lat przysparzał swoim rodzicom niemało zmartwień. Niszczył co popadło. Był agresywny. Wdawał się w bójki. Nie miał kolegów, ponieważ wszystkich naokoło do siebie zniechęcał. Wiele osób spisało go na straty, przyklejając mu etykietkę - trudny. Bardzo łatwo jest nazwać kogoś trudnym nie wiedząc na czym tak naprawdę polega jego problem. Jednak w wieku 8 lat zdiagnozowano u niego ADHD – zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi. Ta diagnoza spłynęła na jego rodziców jak olbrzymia fala ulgi. Wreszcie wiedzieli co jest nie tak z ich synem, dlaczego nie można nad nim zapanować. W tym przypadku słowo ‘choroba’ było swego rodzaju wybawieniem. Chłopcu przypisano leki, które pomogły w jakimś stopniu stłumić jego złe zachowania, jednak Liam nadal pozostał tym samym chłopcem, z którym nikt nie mógł sobie poradzić. Przełom w jego życiu nastąpił w momencie gdy wychowawca wysunął jego kandydaturę do udziału w filmie dokumentalnym, mającym pokazać wybraną piątkę trudnych nastolatków, pracujących w ośrodku szkolenia psów dla niepełnosprawnych. Liam w tam tym czasie zamęczał swoich rodziców błaganiami o psa dlatego ta możliwość była dla niego szansą na spełnienie swego marzenia przynajmniej w pewnym stopniu. Dodatkową atrakcją w jego mniemaniu było zdobycie lokalnej sławy i oczywiście możliwość oderwania się od szkoły raz w tygodniu za sprawą wyjazdu do ośrodka szkoleniowego Canine Partners. To jakie oczekiwania wobec tego programu miał na początku Liam doskonale świadczy o tym jaką był osobą zanim przystąpił do tego programu.

Na początku nie było mu lekko. Otaczające kamery z pewnością nie są czymś co dodaje człowiekowi śmiałości i pewności siebie, a Liam wbrew pozorom był bardzo nieśmiałą osobą w kontaktach z obcymi. Jego linię obrony stanowiło zazwyczaj wulgarne i lekceważące zachowanie. Jedynym co mu się spodobało podczas pierwszego dnia w Canine Partners był pies, który został mu przypisany do szkolenia. Młody, bardzo energiczny i żywiołowy Labrador Retriever o imieniu Aero. Chociaż na początku Liam nie bardzo wiedział jak się z nim obchodzić, od razu poczuł, że mają ze sobą wiele wspólnego i że na pewno się ze sobą zaprzyjaźnią. Tak właśnie się stało. Aero odmienił całe jego życie, sprawił, że stało się lepsze. Pod jego wpływem chłopak zmienił się nie do poznania.

Podobno każdy chory na ADHD ma swój ‘efekt och’, który sprawia, że chory potrafi się na czymś skupić, bezinteresownie się czemuś oddać. W przypadku Liama były to dzieci i oczywiście psy. Gdy jego siostra była mała chętnie się nią zajmował, bez najmniejszego skrzywienia przewijał ją, a był przy tym tak czuły i cierpliwy, że jego mama nie mogła wyjść z podziwu. Dokładnie tak samo było z psami. Gdy na co dzień nie grzeszył cierpliwością, dla swojego przyjaciela Aero miał jej pod dostatkiem. Nie zrażały go niepowodzenia, był za to bardzo dumny z siebie i psa kiedy coś im się udawało. Nic więc dziwnego, że wkrótce stało się to najważniejszym punktem w jego życiu i niecierpliwie czekał na każdy dzień w ośrodku.

„Dla normalnego człowieka zabrzmi to jak totalny odpał, no ale Aero był moim najlepszym kumplem i zarazem punktem odniesienia. W końcu my też jesteśmy zwierzętami: może porozumiewamy się w sposób odrobinę bardziej wyszukany, ale w gruncie rzeczy nie różni się on szczególnie od mowy psów. One są co najwyżej bardziej pewne siebie i nie dzielą włosa na czworo – to tacy ludzie, tylko mniej skomplikowani. I bardziej owłosieni.”*

Największą zaletą tej książki jest fakt, iż wszystkie wydarzenia poznajemy z punktu widzenia osoby będącej cały czas w centrum uwagi czyli Liama. Autor przysługuje się prostym językiem, typowym dla 17, 18-latka. Z częstych wtrąceń w jego wypowiedziach łatwo wywnioskować, że mamy do czynienia z osobą bardzo pobudzoną. Dzięki temu łatwo można się wczuć w jego sytuację. Przypuszczam, że gdyby opowiadał o tym jakiś postronny obserwator cała ta historia nie była by aż tak interesująca. Z przyjemnością i uśmiechem na ustach czyta się o życiowych perypetiach, rozterkach i drodze do dorosłości głównego bohatera. Życie Liama obfituje w wiele słodko-gorzkich chwil, ale bezcenne są przede wszystkim jego bezpośrednie, często bardzo zabawne komentarze do wielu tego typu sytuacji.

„Przewodzimy stawce? Chyba oślej ławce. Na myśl, że ktoś mógł uważać mnie za mistrza, uśmiechnąłem się rozanielony. To był najlepszy moment, żeby dać się sfilmować, ale kiedy tylko przeżywałem coś niebywałego, ludzie od produkcji byli na kawie albo przerwie obiadowej.”**

Książkę z całego serca polecam, jest to naprawdę ciepła i miła opowieść o tym jak pies potrafi odmienić życie człowieka. Jednak polecam ją nie tylko miłośnikom zwierząt, może się spodobać każdemu. Zainteresuje ona także z pewnością osoby, interesują się psychologią. Mimo iż, jestem wielbicielką psów w przypadku tej książki do jej przeczytania bardziej skłoniła mnie chęć poznania ADHD od drugiej strony. Nie zawiodłam się.

*str.191
*str. 224

Święta, święta :)

2011-12-24T13:55:00.000+01:00

Pragnę wszystkim molom książkowym i nie tylko, złożyć najserdeczniejsze życzenia, zdrowia, szczęścia, miłości i czego tylko zapragniecie w nadchodzącym nowym roku. Oby wszystkie książki, które przeczytacie okazały się warte zapamiętania!

Wesołych Świąt!

Marry Christmas!
Joyeux Noël!
Fröhliche Weihnachten!
Buon Natale!
Feliz navidad!

Reaktywacja

2011-12-19T10:01:00.002+01:00

Kawał czasu minął od mojej ostatniej czynnej obecności w sferze blogowej. Nie oznacza to jednak, że porzuciłam mojego bloga, bo tak się nie stało. A przerwa, która nastąpiła w mojej „blogowej działalności” nie była celowa, dlatego też nigdy nie powiadomiłam Was o jakimkolwiek zawieszeniu bloga. Na swoją obronę nie mam niczego szczególnego więc mam nadzieję, że nie zapomnieliście o mnie całkowicie i przyjmiecie mnie z powrotem do tego blogowego świata. Liczę także na to, że się w nim, jakby nie było po niemal półrocznej nieobecności, odnajdę. Mimo wszystko należy się Wam kilka słów wyjaśnienia.

Skończyły się wakacje, zaczęło się liceum, inne lepsze życie. Przed rozpoczęciem roku szkolnego miałam nadzieję, że nadal będę miała taką samą albo tylko trochę zmniejszoną ilość czasu na czytanie. Nauki rzeczywiście jest więcej ale pewnie czytałabym i pisała tak jak dawniej gdyby nie niemoc czytelnicza, która mnie dotknęła. Chyba każdy z nas choć raz znalazł się w takiej sytuacji, prawda? Nie jest to miłe dla mola książkowego, szczególnie na początku, gdy masz ochotę czytać ale odnosisz wrażenie, że nie cieszy Cię to tak jak wcześniej i, że nie wyciągasz z lektury żadnych wniosków.. że czytasz tylko po to żeby czytać, bardziej z obowiązku bo jest to coś co zawsze robiłaś/eś niż dla przyjemności. To właśnie mnie dopadło. Raz już w swoim życiu miałam taki moment i dlatego wiedziałam, że to po prostu trzeba przeczekać i nie należy sięgać po książki na siłę bo nic dobrego z tego nie wyniknie. Postanowiłam to przeczekać i gdy w końcu wróciły mi chęci na książki, ciężko było mi się do czytania zmobilizować, co prawda jest to dziwne ale niestety prawdziwe. Ostatecznie doszłam do wniosku, że koniec z tym, tak dłużej być nie może żeby na przeczytanie musiała czekać cała sterta książek i muszę wreszcie wygospodarować sobie czas na książki. W związku z tym wpadłam na pomysł żeby napisać właśnie tę o to notkę, jako taki ‘nowy początek’, który ma mnie wreszcie pchnąć do działania.

Chciałabym też najmocniej przeprosić wszystkie wydawnictwa, od których otrzymałam egzemplarze recenzenckie, które cały czas czekają u mnie na zrecenzowanie. Jest mi z tego powodu niezmiernie przykro. Oczywiście zapewniam, że postaram się niezwłocznie nadrobić zaległości.

Niefortunnie złożyło się, że pod koniec wakacji założyłam drugiego bloga. Nie zdążyłam na nim zamieścić ani jednej recenzji i chociaż na tę chwilę najważniejszy dla mnie jest powrót do recenzji książek, tamtego pomysłu nie odrzucam i myślę, że to tylko kwestia czasu kiedy zamieszczę tam recenzję jakiegoś filmu bo nie ukrywam, że filmów oglądam nieustannie bardzo wiele.

Nie napiszę kiedy pojawi się nowa recenzja i jakiego tytułu będzie ona dotyczyć bo najzwyczajniej w świecie mogę tych słów nie dotrzymać. Kiedy będzie to będzie a ja mogę obiecać tylko tyle, że postaram się żeby to nastąpiło jak najszybciej.

Pozdrawiam i jeszcze raz z całego serca przepraszam!

Zapomniałam, że Cię kocham - Gabrielle Zevin

2011-08-16T00:09:00.005+02:00

Tytuł oryginału: Memoirs of a Teenage Amnesiac
Wydawnictwo: Initium

Liczba stron: 264

Zapoznanie się z twórczością Gabrielle Zevin miałam w planach odkąd tylko ukazała się jej debiutancka powieść pt. „Gdzie indziej”. Nie ukrywajmy, że było o niej dosyć głośno, chciałam więc przekonać się czy rzeczywiście pisarstwo tej pani jest warte uwagi. Dlatego też bardzo ucieszyłam się z możliwości przeczytania jej drugiej w dorobku książki, o wiele mówiącym tytule „Zapomniałam, że Cię kocham”, która podobnie jak swoja poprzedniczka zaintrygowała mnie swoją fabułą.

Życie głównej bohaterki, Naomi zmienia się diametralnie dzięki z pozoru niewinnemu rzutowi monetą. W jego skutek spada ze schodów, uderza się w głowę i traci pamięć. Jest tak jakby ktoś po prostu wymazał jej z głowy wspomnienia z ostatnich czterech lat. Nie pamięta swojego najlepszego przyjaciela, chłopaka, sytuacji rodzinnej… a co gorsze nie wie jaką osobą tak naprawdę jest. Kim była, jak się zachowywała i dlaczego właściwie robiła, te różne rzeczy, które robiła przed wypadkiem. Musi na nowo poznać samą siebie, a to nie będzie łatwe w sytuacji gdy inni ludzie wiedzą o niej więcej niż ona sama.

Książka podzielona jest na trzy główne części: „Byłam”, „Jestem”, „Będę”. Czytając śledzimy losy bohaterki od momentu samego wypadku. Obserwujemy jej zagubienie we własnym życiu, poznajemy różne wątpliwości, które ją nachodzą. Podział książki sugeruje pewne etapy w ponownym kształtowaniu się samoświadomości Naomi. Na początku za wszelką cenę stara się poznać swoją przeszłość, dowiedzieć się wszystkiego o sobie z czasów ‘przed wypadkiem’. Z czasem postanawia skupić się na teraźniejszości i stopniowo dochodzi do wniosku, że nie warto odwracać się za siebie. Tym bardziej, że w dalszym ciągu nie potrafi do końca zrozumieć i zaakceptować dawnej siebie.

W tym wszystkim nie małą rolę odgrywają pozostali bohaterowie. A zwłaszcza trzech facetów: najlepszy przyjaciel Naomi, miły i zakręcony chłopak, który zna ją lepiej niż ona siebie samą – Will. James - chłopak, który natknął się na nią podczas wypadku i wezwał pogotowie, a który w pewien sposób zazdrości jej utraty pamięci, ponieważ sam także chciałby móc wymazać ze swojego życiorysu ostatnie lata; oraz Ace, sportowiec i chłopak Naomi, chociaż tak naprawdę ona sama nie rozumie co jej się wcześniej w nim spodobało.

Warto poświęcić kilka słów bezpośrednio głównej bohaterce. Myślę, że jest ona bardzo realistyczną postacią, chociaż w gruncie rzeczy wszyscy bohaterowie tacy są. Ma swoje wady i wiele jej zachowań mnie irytowało. Z kolei w pozostałych sytuacjach potrafiłam się z nią utożsamiać, rozumiałam jej problemy i zmartwienia, razem z nią zastanawiałam się nad różnymi rzeczami.

Moim zdaniem autorka całkiem nieźle oddała emocje osoby dotkniętej amnezją, co raczej nie było łatwym zadaniem. Osobiście kompletnie nie potrafię sobie wyobrazić jak ja poradziłabym sobie na miejscu głównej bohaterki. Z całą pewnością nie byłoby to miłe doświadczenie.

„I wreszcie po bardzo, bardzo długim czasie, zaczynamy zapominać o naszych upokorzeniach – nawet te, które wydają się niezatarte, z czasem po prostu blakną. Zapominasz, kto był fajny, a kto nie, kto był piękny, mądry, wysportowany, a kto wręcz przeciwnie. […] Zapominamy o wszystkich. Nawet o tych, których wydawało ci się, że kochasz, a także tych, których naprawdę kochałaś. O nich zapominamy najpóźniej. A kiedy już dostatecznie dużo zapomnimy, zakochujemy się w kimś innym.”*

Na końcu książki dołączony jest pierwszy rozdział „Gdzie indziej”. Po przeczytaniu go zauważyłam, że Gabrielle Zevin ma swój określony styl i się go trzyma. Wcześniej, podczas czytania nie zwróciłam na to szczególnej uwagi, ale gdy zaczęłam czytać tenże rozdział od razu dostrzegłam pewne charakterystyczne cechy wiążące oba teksty. Liczę na to, że niedługo uda mi się przeczytać także „Gdzie indziej” choćby po to by dokonać porównania. Nie zrobię jednak tego tylko z tego powodu. Ciekawi mnie wizja życia po śmierci jaką roztoczyła w niej autorka, ponieważ bardzo lubię taką tematykę, a obecnie „Nostalgia anioła” jest dla mnie w tej sferze, jak na razie niepokonana.

Podsumowując, miło i przyjemnie spędziłam czas z tą książką i tak też będę ją wspominać. Mimo iż może i mnie ona nie zachwyciła, nie wykluczam, że jeszcze do niej wrócę. Styl tej pisarki przypadł mi do gustu, polubiłam też bohaterów przez nią wykreowanych. Do tego w swojej powieści zawarła pewien element zaskoczenia i mówiąc szczerze nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Tak więc jak już wspomniałam bardzo chętnie przeczytam jej poprzednią książkę i prawdopodobnie również te, które się dopiero ukażą.

*"Zapomniałam, że Cię kocham" Gabrielle Zevin - str. 243
_________________________________________________________________________

Przy okazji chciałabym wszystkich serdecznie zaprosić na mój drugi blog poświęcony filmom:

filmowe-sekrety.blogspot.com

Numery 2. Chaos - Rachel Ward

2011-08-01T23:58:00.002+02:00

Tytuł oryginału: Numbers.The Chaos

Wydawnictwo: Wilga

Stron: 380

Mówiąc szczerze po „Numerach 2” spodziewałam się powtórki z rozrywki. Powtórki schematu z części pierwszej. Jednak pani Rachel Ward mnie zaskoczyła i zaserwowała zupełnie inną historię, którą z poprzedniczką łączy tylko kilka elementów.

Tym razem głównym bohaterem powieści jest Adam, syn Jem i Pająka, znanych nam z końcówki „Numerów”, który odziedziczył po swojej matce zdolność widzenia numerów, czyli dat śmierci poszczególnych ludzi. Dodatkowo wie jak mniej więcej dana osoba umrze. Wie, czy jego śmierć będzie nagła i bolesna, czy też spokojna. Odkąd jego matka umarła mieszka ze swoja prababcią od strony taty – Val, mimo iż niezbyt dobrze się oni ze sobą dogadują. Nie ma on jednak poza nią żadnej rodziny. Adam zapisuje numery ludzi, których spotyka na swej drodze w notesie, który zawsze nosi przy sobie. W pewnym momencie orientuje się, że bardzo wielu z tych ludzi umrze w 2027 roku, na dodatek większość w Nowy Rok. A w jego i tak już skomplikowane życie niespodziewanie wkracza dziewczyna o imieniu Sara, która z niewiadomych przyczyn panicznie się go boi…

Narratorami są na zmianę Adam i Sara. Jest to o tyle ciekawe, że poznajemy wydarzenia z dwóch różnych stron, dzięki czemu o wiele łatwiej można zrozumieć zachowania obydwu bohaterów. Oboje w różny sposób uświadamiają sobie jak wielka tragedia będzie miała miejsce w Nowy Rok i po swojemu próbują ostrzec przed tym ludzi, przekazać im by wyjechali z Londynu, ale tylko wpakują się przez to w niezłe kłopoty.

Postacie są realistyczne, nie wyidealizowane. Rzekłabym nawet, że trochę brutalne. Moim ulubieńcem zdecydowanie został Adam. Mimo, iż Sarę również polubiłam to z jego punktu widzenia wolałam poznawać wydarzenia, bardziej wczułam się w jego sytuację. Nie potrafię wyjaśnić dlaczego, może dlatego, że był taki impulsywny i nieprzewidywalny. Odniosłam wrażenie, że dzięki temu jego ‘relacje’ były ciekawsze.

Jeśli chodzi o akcję; autorka budowała napięcie praktycznie przez większość książki. Nie wiemy co się wydarzy, wiemy tylko kiedy i nie pozostaje nam nic innego jak tylko śledzić poczynania bohaterów. Nie oznacza to jednak, że nic się nie dzieje. O nie! Wartka i dynamiczna akcja utrzymuje się przez cały czas, ale to ostatnie strony połyka się w totalnie ekspresowym tempie, ponieważ co rusz zasypują one czytelnika kolejnymi zwrotami akcji, prowadząc do nagłego zakończenia.

Tym co mnie zdecydowanie w tej książce drażniło była niezliczona ilość przekleństw używanych przez bohaterów. W poprzedniej części było podobnie i to jest chyba główna i największa wada tych książek. Ja musiałam nauczyć się je po prostu w miarę możliwości ignorować.

Podsumowując, jak najbardziej polecam. Rachel Ward ponownie udało się stworzyć ciekawe postaci i oryginalną fabułę. Poruszyła w niej również wiele społecznych problemów. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, iż tą powieścią przebiła swój debiut. A po takim finale, z jakim zostawiła czytelnika, nie pozostawiła mu innego wyjścia jak tylko czekać na trzecią część, która 6 czerwca miała swą premierę zagranicą.

Jutro 2. W pułapce nocy - John Marsden

2011-07-29T15:02:00.001+02:00

Tytuł oryginału: Tomorrow: The Dead of the Night

Wydawnictwo: Znak literanova

Ilość stron: 272

Jak już wspomniałam w recenzji pierwszej części z serii „Jutro” nie mogłam doczekać się kiedy wreszcie poznam ciąg dalszy tej fascynującej historii. Tak więc gdy tylko dostałam w swoje ręce drugą część czym prędzej ją przeczytałam. Moje oczekiwania co do niej były spore, trochę obawiałam się czy autorowi uda się utrzymać taki sam poziom jak poprzednio. Okazało się, że moje obawy były kompletnie niepotrzebne.

Bohaterowie nadal są zmuszeni mieszkać w Piekle i tylko od czasu do czasu opuszczają to miejsce by zaopatrzyć się w jedzenie i inne niezbędne rzeczy. Cały czas martwią się o dwójkę swoich przyjaciół, którzy tak nagle wypadli z gry pod koniec poprzedniego tomu. Nie są przez to w stanie zaplanować żadnej konkretnej akcji przeciw wrogowi, postanawiają więc najpierw wybadać co się z tą dwójką dzieje…

John Marsden w swojej kolejnej powieści jeszcze szczegółowiej zapoznaje czytelnika z okrutnymi realiami wojny. Bohaterowie zmuszeni są zmierzyć się z jeszcze potworniejszymi wydarzeniami niż poprzednio. Muszą poradzić sobie z poważniejszymi sprawami. Inwazji, o ile wcześniej można było się jeszcze o taką myśl pokusić, teraz z całą pewnością nie można nazwać „czystą”. Wróg rośnie w siłę, zajmuje kolejne terytoria, sprowadza osadników, więc akcje dywersyjne przeprowadzane przez nich stają się bardziej skomplikowane i trudniejsze w realizacji, a przy tym oczywiście bardziej niebezpieczne. Autor nie szczędzi czytelnikowi brutalnych, wręcz makabrycznych działających na wyobraźnię opisów sytuacji, które momentami wywołują prawdziwe przerażenie.

„Przyszłość jest... sam nie wiem jaka jest przyszłość. To czysta kartka papieru, na której rysujemy kreski, ale czasem osuwa nam się ręka i kreski nie wychodzą, tak jakbyśmy chcieli.”*

Książka trochę różni się od swojej poprzedniczki. Czytając w pewnym momencie odnosiłam wrażenie, że autor za bardzo zatracił się w opisywaniu uczuć nastolatków, bałam się, że już mnie nie zaskoczy, żadnym nieoczekiwanym zwrotem akcji. Jak dla mnie trochę zbyt długi był ten przestój między większymi wydarzeniami. Na szczęście w końcu nastąpił przełom i wszystko wróciło do normy, o ile normą oczywiście można nazwać wydarzenia, które potem nastąpiły.

Nie wiem czy ktokolwiek z nas potrafi wyobrazić sobie jak zachowałby się w obliczu wojny. Ja na pewno do takich osób nie należę. Bohaterowie powieści Johna Marsdena nie mają innego wyjścia, muszą walczyć jeśli chcą to przetrwać. Wbrew pozorom żadna z tych postaci nie jest przerysowana. Każda z nich ma wątpliwości i czytelnik czytając naprawdę je odczuwałam. Zatraciłam się w ich świecie i zaczęłam myśleć podobnie jak oni. Podejmują oni różne działania i nie zawsze wychodzą z tego bez szwanku. Mimo, że wojna skłania ich do wielu okrutnych czynów, nawet do morderstwa, nadal pozostają nastolatkami, zakochują się i mają inne „przyziemne” problemy, które sprawiają, że nie zatracają swojego człowieczeństwa. To wszystko ma wpływ na to, że są oni o wiele bardziej realistyczni. W końcu kto z nas jest idealny? Każdy z bohaterów ma inne wady i zalety, a John Marsden doskonale to przedstawił.

Jak widać, ja nadal jestem oczarowana wizją twórczą Johna Marsdena i z jeszcze większą niecierpliwością oczekuję kolejnej części, która ma się ukazać 21 września.

Jeszcze raz zachęcam wszystkich do sięgnięcia po tę serię.

* "Jutro 2. W pułapce nocy" str. 86

Żyjący z wilkami - Shaun Ellis, Penny Junor

2011-07-21T11:26:00.008+02:00

Tytuł oryginału: The Man Who Lives With Wolves
Wydawnictwo: W.A.B.

Stron: 344

Gdyby ktoś powiedział mi, że chce zamieszkać w lesie i przez przeszło rok żywić się tym co uda mu się upolować, pomyślałabym pewnie, że musi być z nim coś nie tak. A gdyby dodał jeszcze, że chce dołączyć do watahy dzikich wilków uznałabym, że mu odbiło. Okazuje się jednak, że wcale nie jest to takie niewykonalne jakby się mogło wydawać. Człowiekiem, który tego dokonał jest Shaun Ellis, który wychował się na angielskiej wsi. Może gdyby był Indianinem jego zachowanie byłoby trochę bardziej zrozumiałe. Nie od dziś wiadomo, że Indianie zawsze byli blisko związani ze zwierzętami i do dziś darzą je ogromnym szacunkiem. Jednak Shaun Ellis jest z krwi i kości Anglikiem, a jego wielka fascynacja zwierzętami pojawiła się już we wczesnym dzieciństwie. Jak na ironię gdy był mały, śmiertelnie bał się wilków. Dopiero w wieku dorosłym przezwyciężył tę niechęć, która w krótkim czasie zamieniła się w miłość.

Czytanie książki „Żyjący z wilkami” można porównać do oglądania dobrego filmu dokumentalnego. Shaun Ellis z pomocą dziennikarki Penny Junor opowiada historię swojego życia, fascynująco opisując przy tym czas spędzany z wilkami. Czytając naprawdę można odczuć miłość jaką Shaun Ellis darzy te zwierzęta. Pierwsze spotkanie z nimi stanowiło punkt zwrotny w jego życiu. Odtąd większość rzeczy, które robił, robił z myślą o wilkach, a gdy nie mógł z nimi być, nie przestawał o nich myśleć. Wilcza wataha stała się jego rodziną, która była dla niego ważniejsza niż własne dzieci.

Wilkami nigdy specjalnie się nie interesowałam, jednak z racji tego, że są one bliskimi krewnymi psów, nie mogłabym nie darzyć ich sympatią. Z przyjemnością przeczytałam więc opowieść napisaną przez człowieka totalnie zakręconego na ich punkcie. Niesamowite jest to, że odważył się wbrew sceptycznemu nastawieniu wielu ludzi do tego eksperymentu, zaryzykować życie i wkroczyć w szeregi wilków. Mimo chwil zwątpienia dał się poznać wilkom, które w końcu przyjęły go do swojej watahy, ale zanim to nastąpiło musiał przejść długi i bolesny test zaufania.

„Uświadomiłem sobie, że wilk najpierw sprawdza, czy przybyszowi można zaufać – a jedyną metodą, żeby się o tym przekonać, jest ugryźć obcego. Zbliżający się wilk natychmiast odsłania czułą okolicę krtani, dając w ten sposób do zrozumienia, że ma pokojowe zamiary. Osobnik o ustalonej pozycji w stadzie będzie okazywał swą dominację, dopóki nie uzna, że przybysz nie jest groźny. Gdybym poderwał się z miejsca lub krzyknął, pewnie byłoby już po mnie."*

Nie zraził go brak kąpieli, konieczność noszenia tego samego ubrania przez cały ten czas ani nawet jedzenie surowego mięsa. To wszystko świadczy o jego wyjątkowo silnym charakterze. Był pierwszym człowiekiem, który się na to odważył i dziś wie o wiele więcej o naturze wilków i ich zachowaniu niż większość naukowców.

Świetnym dodatkiem i urozmaiceniem są zamieszczone w książce zdjęcia. Ciekawostką jest także fakt, iż Shaun Ellis kilkakrotnie odwiedził Polskę by pomóc gospodarzom, których zwierzęta były atakowane przez wilki.

Jeżeli interesują Was zwierzęta a zwłaszcza wilki lub psy, to książka dla Was. Dlaczego psy, skoro cały czas była mowa o wilkach? Dlatego, że autor dość często porównuje psie zachowania z wilczymi, co jest bardzo ciekawe. Ja cieszę się, że mogłam tę książkę przeczytać, ponieważ dzięki temu dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy o wilkach i nie ukrywam, że dzięki tej lekturze w jakiś sposób zmienił się mój stosunek do tych zwierząt. Choć zawsze to wiedziałam, dopiero teraz w pełni uświadomiłam sobie jak bardzo inteligentne i mądre są wilki.

„Wilk był duży i silny – poczułem się jak piłka do rugby, rozgrywana przez trzech zawodników równocześnie. Byłem w szoku. Leżałem bez tchu i nie mogłem się ruszyć. […] Nagle mnie olśniło. Wilk nie chciał zrobić mi krzywdy. Wręcz przeciwnie: gdybym zszedł w to miejsce trzy kwadranse wcześniej, grizzly by mnie dopadł. Wilk ocalił mnie przed pewną śmiercią, a przy okazji zataił przed niedźwiedziem istnienie szczeniąt i nory. Zawdzięczałem mu życie.”**

*Cytat pochodzi ze strony 71
**Cytat pochodzi ze strony 158 i 160
Pochodzenie fotografii: http://zatma.org/Dharma/zbohy/Literature/essays/uyc/03282010.html

One Lovely Blog Award

2011-07-20T23:30:00.006+02:00

Jest mi niezmiernie miło, ponieważ zostałam nominowana do One Lovely Blog Award przez:

Dziękuję!

Zasady:

- napisz u siebie podziękowania i wklej link blogera, który cię nominował,
- napisz o sobie siedem rzeczy,
- nominuj szesnaście innych, cudownych blogerów (nie można nominować osoby, która cię nominowała),
- napisz im komentarz, by dowiedzieli się o nagrodzie i nominacji.

Na początku lipca w ramach zabawy napisałam dość sporo o sobie, ale zasad trzeba się trzymać. Mimo to dzisiaj będzie raczej krótko :)

1. Kilka lat temu, gdy byłam w podstawówce prowadziłam w internecie blog, na którym pisałam o moich zwierzakach, czasami też trochę o sobie. Nie skasowałam go, ponieważ mam do niego jakiś tam sentyment, ale jego adresu nie podam. Spaliłabym się ze wstydu ;)

2. Bardzo chciałabym nauczyć się grać na gitarze.

3. Marzę o studiach w Krakowie.

4. Gdyby ktoś zaproponował mi weekend w jakimś zagranicznym mieście, wybrałabym Paryż. Bardzo chciałabym tam pojechać.

5. W moim pokoju zawsze panuje artystyczny nieład, z którym czuję się najlepiej. Nawet jeśli wszystko ładnie poukładam i pozbieram, nie trwa długo by wszystko wróciło do poprzedniego stanu, ale książki zawsze stoją starannie poukładane na półkach ;)

6. Zaraz po książkach, najchętniej kupuję płyty z muzyką.

7. Zawsze uwielbiałam maskotki, dostawałam je na większość okazji, zdarzało mi się też samej kupić jakąś. Nadal mam do nich wielką słabość, ale z racji tego, że mam ich mnóstwo, nauczyłam się rezygnować z kolejnych. W miarę możliwości oczywiście ;)

Na koniec nominacje (kolejność jest przypadkowa):

1. Eta

2. Elina
3. Patsy
4. Yossa
5. KamCia
6. Hiliko
7. Aleksandra
8. Monika Sjoholm
9. Isabelle
10. Meme
11. Heather
12. Mani
13. Natkawes
14. Dominika Anna
15. Madeleine

16. Rapsodia

Pozdrawiam ;)

Dziedzictwo mroku - Bree Despain

2011-07-13T14:11:00.005+02:00

Tytuł oryginalny: The Dark Divine

Seria: Dziedzictwo Mroku

Wydawnictwo: Galeria Książki

Stron: 432

Grace Divine wiedzie spokojne życie nastolatki, ma kochającą rodzinę, przyjaciółkę… lecz cały czas dręczy ją pytanie o to co wydarzyło się pewnej nocy przed trzema latami, gdy nagle zniknął jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Nikt nigdy nie powiedział jej co się wtedy stało, ani dlaczego od tamtego czasu wymienianie imienia Daniela jest w ich domu zabronione. Wszystko zmienia się diametralnie gdy nieoczekiwanie Daniel wraca, a ona uświadamia sobie jak bardzo jej go brakowało…

Tym co bardzo szybko zauważa się po rozpoczęciu czytania, a co zauważyło już kilka osób przede mną jest bardzo lekkie pióro pani Bree Despain, które sprawia, że książkę czyta się miło i przyjemnie do samego końca. Autorka z łatwością wprowadza nas w akcję i chociaż „Dziedzictwo mroku” wydaje się być podobne do innych powieści tego typu nie jest to do końca prawdą. Jest dziewczyna, chłopak i tajemnica, ale poza tym pisarka zadbała o wiele innych szczegółów, które urozmaicają całą historię. Bardzo przypadł mi do gustu wątek tajemnicy z przeszłości, która bardzo długo pozostaje nierozwikłana, a odsłaniane pojedyncze fakty tylko podsycają ciekawość czytelnika.

Główna bohaterka, a zarazem narratorka powieści – Grace przesadnie nie roztkliwiała się nad sobą, ani nie była przesadnie pewna siebie, ale była dziewczyną z charakterem, która w trudnych chwilach wiedziała czego chce i potrafiła zachować zimną krew. Jest zdolna nawet do sprzeciwienia się niepisanym żelaznym zasadom, które obowiązują w jej rodzinie. Dzięki temu wszystkiemu poznawanie wydarzeń z jej punktu widzenia nie było ani trochę uciążliwe.

Muszę przyznać, że bardzo spodobała mi się zarówno postać Daniela jak i Jude’a. Obydwoje mają w sobie coś tajemniczego i potrafią zaskoczyć. Na początku, ale tylko i wyłącznie wtedy myślałam, że gdybym miała brata, chciałabym by był on podobny do Jude’a. Być może za bardzo wtrącał się w sprawy swojej siostry, jednak spodobało mi się to, że chociaż byli rodzeństwem, byli też swoimi najbliższymi przyjaciółmi. Z kolei Daniel jest postacią wokół, której toczy się akcja, ale paradoksalnie to właśnie o nim wiemy najmniej. Autorka tak wykreowała jego postać, że cały czas intryguje i nie sposób nie ulec jego urokowi.

Autorka w ciekawy sposób w pewnym sensie odwróciła stanowiska tych dwóch bohaterów, ale szczegółów nie mam zamiaru zdradzać, ponieważ podczas czytania szala zła cały czas przechyla się to w jedną to w drugą stronę i do samego końca nie wiadomo, kto tak naprawdę jest tym dobrym.
Prawie o każdej z postaci pojawiających się w książce dowiadujemy się czegoś więcej, a dzięki przybliżeniu niektórych faktów z ich przeszłości, stają się bardziej wiarygodni i chętniej śledzi się ich losy.

Jednym z głównych wątków „Dziedzictwa mroku” jest wątek miłosny pomiędzy Grace a Danielem, który śledziłam z zaciekawieniem a jak już wspomniałam Daniela bardzo polubiłam, więc tym bardziej nie miałam nic przeciwko przyglądaniu się losom tej znajomości.

Książce w sumie nie mam nic większego do zarzucenia. Bardzo miło spędziłam z nią czas, a co dla mnie najważniejsze z przyjemnością zagłębiłam się w świat bohaterów. Opowieść jest rozbudowana, a akcja przez cały czas to przyspieszała, to zwalniała, by pod koniec nabrać zawrotnej prędkości. Ostatnie strony pochłonęłam w ekspresowym tempie, a ponieważ nie mogłam doczekać się aż wreszcie poznam zakończenie, skończyłam ją czytać gdy zaczynało już świtać.

Ja niedługo zabiorę się za drugą część, czyli „Łaskę utraconą”, która zapowiada się bardzo interesująco. W gruncie rzeczy nie wiem czego się po niej spodziewać, więc mam nadzieję, że mnie zaskoczy. Zwłaszcza, że zakończenie „Dziedzictwa mroku” dostarcza nowych znaków zapytania.

Podsumowując. Jest to świetna powieść młodzieżowa, ale gdy ktoś ma ochotę spędzić czas z miłą książką, tę pozycję bez wątpienia również mogę mu polecić. Nada się idealnie jako umilacz czasu podczas naszego polskiego lata…

Jutro - John Marsden

2011-07-06T15:00:00.001+02:00

Tytuł oryginału: Tomorrow, When The War Began

Wydawnictwo: Znak Literanova

Stron: 272

Bohaterowie powieści Johna Marsdena wybierają się na biwak w góry, mają zamiar dobrze się bawić i przeżyć przygody, które długo będą wspominać. Nie spodziewają się jednak, że powrotu do normalnego życia nie będzie, a odtąd przez cały czas będą musieli walczyć o przetrwanie…

Na samym początku poznajemy Ellie, która oznajmia, że została wyznaczona do spisania tego co ich spotkało. Swoją opowieść zaczyna od przybliżenia grupy swoich przyjaciół, która razem z nią wybrała się do Piekła. Do miejsca, o którym krążą legendy, owianym aurą tajemniczości dzięki mieszkającemu tam przez wiele lat pustelnikowi – mordercy.
Wszystko układało się dobrze. Jednak złe przeczucia nachodzą ich w momencie gdy nocą nad ich głowami przelatuje nieoświetlona grupa samolotów. Mimo to starają się o tym nie myśleć i miło spędzać ostatnie chwile w swoim towarzystwie, póki nie nadchodzi czas powrotu do domów. Do, jak się potem okazuje, opustoszałych domów…

„Jutro” to międzynarodowy bestseller i nic w tym dziwnego, bo ta książka z całą pewnością na takie miano zasługuje. Autor miał genialny pomysł i udało mu się go w pełni zrealizować. Akcja trzyma w napięciu od początku do końca. Czytelnik czytając o losach ośmiorga przyjaciół, może zatracić się w ich rzeczywistości, razem z nimi przeżywać przygody i trzymać kciuki żeby wszystko im się udało. Postacie są bardzo dobrze wykreowane, o każdej z nich dowiadujemy się czegoś więcej i w moim przypadku nie trwało długo zanim się do nich mocno przywiązałam. Żadna z tych osób nie była mi obojętna. Niektórzy chwilami mnie irytowali, drudzy rozbawiali, a inni po prostu budzili moją sympatię. Spodobało mi się także to, że pan John Marsden wprowadził do swojej opowieści wątek (a właściwie wątki) miłosny, ale nigdy nie wychodził on na pierwszy plan i to też zasługuje na pochwałę.

Im dłużej czytałam, tym bardziej nie potrafiłam się od tej książki oderwać, gdyż zdawałam sobie sprawę z tego, że w następnym rozdziale może czekać kolejne niesamowite wydarzenie, które kompletnie mnie zaskoczy.

Chociaż określana jako młodzieżowa, jest to książka dla każdego. Dowodem na to może być fakt, iż zanim ja zdążyłam zabrać się za nią, przeczytał ją mój tata i bardzo mu się spodobała.

Żeby was jeszcze bardziej zachęcić dodam tylko, że zakończenie zupełnie wytrąciło mnie z równowagi. Gdy skończyłam czytać poczułam smutek i byłam nawet trochę przybita świadomością, że na mojej półce jeszcze nie ma drugiej części. Poza tym jestem bardzo ciekawa tego co autor zaserwuje nam, czytelnikom w pozostałych częściach. A wszystkich części jest aż siedem więc niezmiernie się cieszę z tego, iż będę miała jeszcze tyle okazji do spotkania się z Ellie, Lee, Homerem, Fi, Corrie, Kevinem, Robyn i Chrisem.

Szczerze polecam!

Wyjawiam swoje "sekrety"

2011-07-04T20:06:00.010+02:00

Po cichu liczyłam, że mnie to ominie, ale najwyraźniej nikt się nie uchowa. Zostałam do tej zabawy wkręcona przez Sylissimę więc chcąc nie chcąc muszę coś o sobie napisać ;)

No to jedziemy i mam nadzieję, że nie pośniecie z nudów ;D

1. Chyba najprościej będzie zacząć od faktów. Jestem jedynaczką. 23 stycznia skończyłam 16 lat. Mieszkam w Wielkopolsce, na wsi ok 70 kilometrów od Poznania. We wrześniu wybieram się do liceum ogólnokształcącego o profilu humanistyczno-dziennikarskim.

2. Mój kolor włosów jest mi trudno jednoznacznie określić. Pewności nie mam, ale wydaje mi się, że jestem szatynką. Dwa razy zdarzyło się, że ktoś zapytał mnie czy mam pofarbowane włosy, a ja włosów nigdy ich nie farbowałam i nie zamierzam, gdyż swój naturalny kolor bardzo lubię.

3. Za moją najgorszą wadę uważam okropne niezdecydowanie. Problem z decyzją sprawiają mi nawet najprostsze sprawy, na przykład czy wybrać bluzkę białą czy żółtą itp.
Stanowiło to dla mnie monstrualną przeszkodę gdy stanęłam przed wyborem profilu w liceum. Bardzo długo wszystko rozważałam. Koniec końców zdecydowałam, bo nie miałam innego wyjścia, nadal jednak nie byłam w pełni przekonana, ale z czasem doszłam do wniosku, że dobrze wybrałam. Mam nadzieję :)

4. Książki uwielbiam odkąd pamiętam. Dużą zasługę w tym mają moi rodzice, którzy bardzo dużo mi czytali kiedy byłam mała. Prawie zawsze gdy byłyśmy z mamą w mieście zahaczałyśmy o księgarnię i to zostało mi do dziś. W miarę możliwości, staram się zawsze będąc w mieście odwiedzać księgarnię. Nawet jeżeli wiem, że nie mogę nic akurat kupić, wchodzę do niej by się rozejrzeć ;)

5. Pierwszą książką, a właściwie serią, którą pokochałam był (i tu nie będę wyjątkiem ;)) Harry Potter, którego nadal ubóstwiam i najchętniej na okrągło bym go czytała. Powstrzymuje mnie od tego tylko fakt, iż jest jeszcze bardzo wiele innych ciekawych książek, wartych zapoznania się z nimi.

6. Na dłuższą metę nie wyobrażam sobie życia również bez muzyki. Słucham wszystkiego po trochu jednak ostatnio najczęściej wybieram rock lub alternatywę. Lubię wielu wykonawców i zespoły więc nie sposób wszystkich tutaj wymienić, ale uwielbiam m.in. 30 Seconds to Mars, Nirvanę, Czesław Śpiewa i wielu innych.

7. Uwielbiam kino. Do kina mogłabym chodzić prawie codziennie, ale nie pogardzę też oglądaniem filmów w domowym zaciszu. Ostatnim filmem, na którym byłam w kinie byli „Piraci z Karaibów, Na nieznanych wodach”. Uwielbiam tę serię i oczywiście kapitana Jacka Sparrowa :) A następnym na jaki się wybiorę będzie zapewne kolejna i zarazem ostatnia część Harrego Pottera, na którego obowiązkowo muszę się iść, bo obejrzałam w kinie każdą część z tej serii.
Poza tym filmem którym się ostatnio naprawdę zachwyciłam był „Mr. Nobody” – szczerze polecam!

8. Zbieram filmowe ulotki z kina. Mam ich już 484. Prowadzę zeszyt, w którym spisuję tytuły filmów, których takie plakaciki mam i odznaczam w nim, które filmy oglądałam. Poza tym zbieram wszystkie bilety z kina, muzeum, koncertów… Gdy byłam mała jak wielu miałam fioła na punkcie kolorowych karteczek do segregatora. Mam też dwa pełne segregatory z pocztówkami ze zwierzątkami :) No i oczywiście staram się mieć pocztówkę z każdego miejsca, które odwiedzam.

9. Moje dziwactwo: potrafię dziesięć razy cofać się do drzwi i sprawdzać czy aby na pewno są zamknięte.

10. Kocham zwierzęta a w szczególności psy. Nie potrafię patrzeć na ich krzywdę. Nie rozumiem ludzi, którzy kupują sobie psa, bo chcą mieć ładną zabawkę, a gdy im się znudzi i zaczyna przeszkadzać gdy chcą wyjechać na wakacje bez skrupułów wyrzucają go gdzieś po drodze. Jak tak można? Przecież zwierzęta tak samo jak my mają uczucia. Przywiązują się do ludzi, ufają im a oni wyrządzają im taką krzywdę. To okropne ile zwierząt musi spędzać swoje życie w schronisku, ponieważ dla kogoś było tylko chwilową zachcianką…

11. Mam psa rasy cocker spaniel – Daszę i kota, który chociaż przez wszystkich nazywany jest po prostu kotem i wszelkimi zdrobnieniami od tego słowa, kiedyś oficjalnie otrzymał imię Filemon :)

12. Nie cierpię gdy ktoś zwraca się do mnie Joasia. Zawsze mnie to strasznie denerwowało. Lubię swoje imię we wszystkich wersjach, oprócz tej jednej, która działa na mnie jak płachta na byka.

13. Uwielbiam zarówno morze, jak i góry. Poza tym ubóstwiam Kraków. To miasto jest magiczne. Marzę o tym by tam właśnie studiować ;)

14. Bezustannie marzę. Dzięki marzeniom wszystko nabiera kolorów ;)

Do zabawy zapraszam Madeleine i Rapsodię oraz wszystkich chętnych.

Pozdrawiam!

Radleyowie - Matt Haig

2011-07-01T19:23:00.010+02:00

Tytuł oryginału: The Radleys

Wydawnictwo: Świat Książki
Stron: 352

"Można mieszkać tuż obok rodziny wampirów i nie mieć pojęcia, że ludzie, których macie za sąsiadów, w głębi duszy chcą wam wyssać krew z żył. Jest to tym bardziej możliwe, jeżeli połowa wyżej wymienionej rodziny sama nie zdaje sobie z tego sprawy."*

Zastanawialiście się kiedyś nad możliwością, że wasi sąsiedzi są wampirami? Ja też nie, ale po przeczytaniu „Radleyów” odnosi się wrażenie, że wszystko jest możliwe. Tytułowa rodzina na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym, jest zupełnie przeciętna. Rodzice i dwoje dzieci mieszkają sobie w spokojnym miasteczku w zadbanym domu, a na ich podjeździe stoi rodzinny minivan. Rodzina jak każda inna? Niekoniecznie. Ukrywają oni krwawy sekret, o którego istnieniu nie wiedzą nawet wszyscy członkowie tej rodziny. Ich życie toczy się tak jak powinno, czyli monotonnie i bez zbędnych rewelacji dopóki ich córka w akcie obrony nie napada na pewnego nachalnego kolegę…

Dawno żadna książka tyle razy nie wywołała na mojej twarzy uśmiechu i nie sprawiła, że naprawdę miałam ochotę się roześmiać. „Radleyowie” zupełnie różnią się od wszystkich książek o wampirach, które miałam okazję przeczytać. Autor pokazał wampiry w całkowicie inny sposób. Czytając poczułam totalny powiew świeżości. Książka przede wszystkim nie opiera się na ostatnio bardzo popularnym wątku – dziewczyna poznaje tajemniczego chłopaka, a on okazuje się być wiadomo kim. Widać, że autor nie opierał się na żadnych określonych schematach. I wielkie dzięki panu Mattowi Haigowi za to! Podkreśla to nawet postawa jednego z bohaterów – Willa czyli ekscentrycznego wujka, który mówi:

"Wampirem? Takie prowokacyjne słowo, kojarzy się tyloma banałami i powieścidłami dla nastolatek. Ale tak, obawiam się, że jestem. Stuprocentowo sprawnym wampirem."**

Postaci są bardzo różnorodne i naprawdę ciekawe. Niektóre budzą sympatię inne nie, jedne rozbawiają natomiast zadaniem drugich jest trochę poirytować czytelnika. Wydarzenia poznajemy z wielu punktów widzenia. Akcja toczy się szybko, towarzyszą jej liczne zwroty akcji, które często są zabawne. Pojawia się dużo rozmaitych wątków tak więc czytając nie sposób się nudzić.

Bardzo spodobał mi się styl jakim posługuje się autor. Pisząc ironicznie stworzył świetną trochę groteskową i satyryczną komedię. Z tyłu okładki w krótkiej informacji o tym pisarzu jest wzmianka o tym, że napisał bestseller „The Last Family in England”, którego narratorem jest labrador. Żałuję, że ta książka nie ukazała się jeszcze w Polsce, ale gdy tylko to nastąpi, a mam nadzieję, że tak się niedługo stanie, na pewno po nią sięgnę.

Ciekawostką, o której warto wspomnieć jest również „Glosariusz abstynenta” znajdujący się na końcu książki, z którego można dowiedzieć się co oznaczają różne określenia związane z wampirami takie jak hemipnoza, PŻK, laluś czy syrkacz. Intrygująca jest również lista znanych ludzi, którzy według tej powieści byli wampirami, a na której znajdują się osoby takie jak m.in.: Homer, Bram Stoker, Jimi Hendrix i Byron :)

Podsumowując, naprawdę polecam. Ja poznając perypetie zakręconej rodzinki Radleyów bawiłam się świetnie.

*Matt Haig "Radleyowie" str. 159
**Matt Haig "Radleyowie" str. 108

______________________________________________________________________________________________________________

Dostałam się do tej mojej wymarzonej klasy! Byłam kompletnie zaskoczona tym, że miałam trzecie miejsce na liście przyjętych. :)

Tak właściwie to dostałam się do obydwóch liceów, do których złożyłam podania.
Teraz przez całe wakacje będę się zastanawiać jaka klasa mi się trafi. Mam nadzieję, że poznam w niej wiele ciekawych osób.

Wintercraft - Jenna Burtenshaw

2011-06-24T20:29:00.004+02:00

Tytuł oryginału: Wintercraft

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 304

Główną bohaterką powieści autorstwa Jenny Burtenshaw jest piętnastoletnia Kate Winters. Jej rodzice zostali zabrani przez strażników dziesięć lat temu, a ona od tego czasu jest pod opieką swego stryja – Artemisa. Razem z drobną pomocą przyjaciela - Edgara prowadzą księgarnię w Morvane, czyli mieście, w którym mieszkają. Ich dotychczasowe życie ulega zmianie gdy do miasta ponownie przybywają strażnicy, a osobą, na której złapaniu zależy im najbardziej okazuje się być właśnie Kate.

Zacznę od tego, że moim pierwszym wrażeniem, które odniosłam po przeczytaniu było to, że autorka miała niezły pomysł, lecz najwyraźniej w pełni nie podołała jego realizacji. Niby wszystko co typowe dla tego typu książek przygodowych/fantasy było; i ciekawa fabuła i dość wartka akcja. Autorka starała się pokazać czytelnikowi inny od naszego, fantastyczny świat, który miał sprawić, że oderwiemy się od naszego realnego. Jednak czegoś w tym wszystkim zabrakło. Tego czegoś co odpowiada za to, że czytelnik jest ciekawy co nowego przyniesie każda kolejna strona i kiedy musi książkę odłożyć, nie może powstrzymać się by nie przeczytać jeszcze ‘tylko jednej strony’.

Dla mnie największymi atutami książki byli jej bohaterowie. Bynajmniej nie mam na myśli głównej postaci, gdyż ta była mi zwyczajnie obojętna. Ani mi nie przeszkadzała, ani nie wzbudzała we mnie szczególnej sympatii. Po prostu była. Za to postaciami, które polubiłam byli Edgar i Silas. Szkoda, że autorka nie zwróciła trochę większej uwagi na ich historie, które choć tylko pobieżnie przybliżone były dla mnie najbardziej interesujące w całej książce. Szkoda też, że autorka nie starała się bardziej przybliżyć charakterów wszystkich pojawiających się postaci.

Podsumowując, mimo wszystko nie odradzam czytania tej książki, ponieważ to, że na mnie wywarła ona średnie wrażenie nie musi wcale oznaczać, że komuś innemu się nie spodoba. Ja po prostu oczekiwałam od niej czegoś innego. Akcja nie stoi w miejscu więc dla fanów gatunku z całą pewnością sprawdzi się jako chwila wytchnienia pomiędzy cięższymi powieściami. Polecam także osobom, które dopiero zaczynają swoją przygodę z literaturą fantasy. Warto również dodać, że jest to debiut tej pisarki, więc myślę, że po jej kolejnych książkach będzie można spodziewać się więcej, bo w gruncie rzeczy wystarczyłoby zmienić kilka szczegółów w Wintercrafcie i już byłoby lepiej :)

__________________________________________________________________________

No i mamy wakacje!

Zakończyłam w swoim życiu etap pt. gimnazjum. Teraz czeka na mnie liceum i wiele zmian, mam nadzieję, że na lepsze.

Coś czuję, że od spraw szkolnych odetchnę dopiero gdy ujrzę na liście przyjętych swoje nazwisko, a do tego momentu zostało jeszcze 6 dni! Ze swoich wyników na koniec gimnazjum jestem zadowolona, a zwłaszcza z wyników egzaminu gimnazjalnego, które to sprawiły mi dużą satysfakcję, więc jestem dobrej myśli. :)

Jak mijają Wam pierwsze dni wakacji?

Moje wakacje rozpoczęły się rewelacyjnie, a pierwszego ich dnia nigdy nie zapomnę! ;)

Po prostu stosik

2011-05-30T17:33:00.003+02:00

Numery 2. Chaos - Rachel Ward - Dziękuję wydawnictwu Wilga :)

Jutro - John Marsden - Dziękuję wydawnictwu Znak Literanova

Z ciemnością jej do twarzy - Kelly Keaton - przeczytana Dziękuję wydawnictwu Znak Emotikon. Książka zrecenzowana KLIK

Żyjący z wilkami - Shaun Ellis, Penny Junor - Dziękuję wydawnictwu WAB

Istoty ciemności - Kami Garcia & Margaret Stohl - Długo i niecierpliwie czekałam na kontynuację "Pięknych Istot" więc już dwa dni po premierze pędziłam do Empiku ;)

Nieśmiertelni. Miłosne opowieści wampiryczne - Praca zbiorowa - Tę jak i książkę poniżej wygrałam w konkursie organizowanym przez księgarnię Matas pt. "Mój prywatny wampir". W skład nagrody wchodziło również "Drugie życie Bree Tanner", ale nie pokazywałam jej tutaj ponieważ akurat tę książkę czytałam już wcześniej, oraz DVD z filmem "Zaćmienie"

Zmierzch. Powieść ilustrowana - Young Kim, Stephenie Meyer - Jak wyżej.

Ach! Jak dobrze, że do wakacji zostały tylko 22 dni...!

Z ciemnością jej do twarzy - Kelly Keaton

2011-04-30T01:03:00.005+02:00

Tytuł oryginału: Darkness Becomes Her
Seria: Bogowie i Potwory
Wydawnictwo: Znak Emotikon

Stron: 264

Premiera książki już 5 maja

Narratorką a zarazem główną bohaterką książki pt. „Z ciemnością jej do twarzy” autorstwa Kelly Keaton jest siedemnastoletnia Aristanae, w skrócie Ari. Poznajemy ją w momencie gdy wysłuchuje informacji o swojej matce od lekarza w szpitalu psychiatrycznym. Dowiaduje się, że trzynaście lat wcześniej popełniła ona samobójstwo. Na dodatek otrzymuje pudełko z jej rzeczami, wśród których znajduje tajemniczy i przerażający zarazem list napisany przez jej matkę… do niej samej. Zaskoczona i zszokowana z jednej strony pragnie poznać swoją przeszłość, z drugiej zaś ma ochotę rzucić to wszystko i wrócić do domu. Pod wpływem chwili i impulsu udaje się jednak do Nowego 2…

Pierwszym co udało mi się zauważyć na samym początku czytania, była szybko rozwijająca się akcja. Mija dosłownie kilka stron nim zostajemy wrzuceni w sam wir wydarzeń. Dynamiczne tempo utrzymuje się przez całą książkę. Autorka wykonała kawał dobrej roboty konstruując przebieg wydarzeń tak, by czytelnik ciągle był zaskakiwany. Mówiąc krótko; nie ma czasu na nudę. Akcja książki jest nieprzewidywalna, towarzyszy jej ciągłe napięcie. Często pojawiają się też sytuacje, które wywołują na twarzy czytającego uśmiech.

Główna bohaterka zawsze odstawała od reszty. Jej znienawidzone bardzo jasne włosy, odporne na wszelkie zabiegi mające ma celu zmianę ich wyglądu oraz jasnozielone oczy często wzbudzały niewłaściwe zainteresowanie innych ludzi. Ari jest jednak osobą, która trzyma wszystkich na dystans. Żyje według własnych zasad i doskonale potrafi radzić sobie sama w trudnych sytuacjach. Ma silny charakter i potrafi dążyć do wyznaczonego celu.

Postacie są świetnie zarysowane. Każda z nich jest inna, ma własny odrębny charakter i łatwo można to dostrzec, i nie mam tu na myśli tylko głównej bohaterki. Przede wszystkim chodzi o osoby, które spotyka ona w Nowym 2. Poznaje tam dzieci żyjące na własny rachunek, dla których codziennością jest choćby tak szokująca dla zwykłego człowieka rzecz jaką jest okradanie grobów. Wszystko zaczyna się od poznania Crank, która choć ma dopiero niecałe trzynaście lat rozwozi pocztę ciężarówką. Dzięki niej spotyka Duba, umiejącego robić ‘różne sztuczki’ oraz Violet - małą dziewczynkę z ostrymi kłami lubiącą przechadzać się z żywym aligatorem pod pachą, która wbrew pozorom okazuje się być bardzo sympatyczną osóbką. Poza nimi pojawia się też Henri z nietypowymi oczami oraz tajemniczy, przystojny i charyzmatyczny Sebastian.

Jak nietrudno się domyślić pojawia się wątek romantyczny pomiędzy Ari a Sebastianem, który autorka zgrabnie wplotła w całość. Nie wychodzi on na pierwszy plan jednak moim zdaniem jego obecność jest dość ważna. Jeżeli o mnie chodzi to jestem ciekawa jak w kolejnej części potoczą się relacje między tą parą. Czuję też lekki niedosyt związany z informacjami o samym Sebastianie, który nadal pozostaje w sferze tajemniczości, ale jak się domyślam pewnie właśnie na tym ma opierać się jego urok.

Kolejną rzeczą, która zdecydowanie przypadła mi do gustu jest cały świat fantastycznych istot, który jest bardzo zróżnicowany. Niezaprzeczalnym atutem książki jest według mnie oryginalne połączenie mitologii z postaciami takimi jak wiedźmy i wampiry. Jeżeli macie dość wampirów nie zrażajcie się do tej książki, bo sprawa krwiopijców ma tutaj niewielkie znaczenie. Z kolei Nowy 2 – miasto zniszczone przez huragany, owiane pogłoskami o zjawiskach paranormalnych, okazuje się być zadziwiającym, pełnym tajemnic miastem, w którym główną bohaterkę czeka wiele niespodzianek i przeciwności losu, jednak to właśnie tam Ari wreszcie poczuje się jak w domu. Zrozumie, że nie tylko ona musi zmagać się z odmiennością. To właśnie tam pozna tajemnice swojej przeszłości i przyszłości. A to czego się dowie raczej nie będzie tym o czym można by marzyć…

Reasumując, książka zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Żałuję, że liczy ona tylko 264 strony bo przez ten czas naprawdę zdążyłam polubić bohaterów i wciągnąć się w realia oraz problemy, które ich otaczały. Mam nadzieję, że na drugą część nie trzeba będzie długo czekać. Zaskakujące zakończenie dodatkowo pobudziło moją ciekawość związaną z dalszym ciągiem.

Tak więc zachęcam Was do sięgnięcia po „Z ciemnością jej do twarzy”. Przy okazji chciałabym was także zaprosić do odwiedzenia oficjalnego profilu tej powieści na Facebooku. Być może już niedługo pojawi się tam możliwość wzięcia udziału w jakimś fajnym konkursie ;)

Dziewczyna i chłopak wszystko na opak - Wendelin Van Draanen

2011-04-25T14:27:00.005+02:00

Tytuł oryginału: Flipped
Wydawnictwo: Galeria Książki
Stron: 222

Chyba każdy z nas od czasu do czasu odczuwa potrzebę sięgnięcia po jakąś lekką literaturę, która zapewnia odprężenie na kilka godzin, prawda? Książką tego typu jest właśnie „Dziewczyna i chłopak wszystko na opak” autorstwa Wendelin Van Draanen.

Czytając poznajemy losy Julianny Baker i Bryce’a Loskiego, od momentu gdy oboje mają po siedem lat do czasu gdy chodzą już do gimnazjum. Wszystko co ich dotyczy idealnie opisuje tytuł książki. Wszystko na opak. Właśnie tak można opisać ich relacje. Juli zwariowała na punkcie Bryce’a gdy tylko go ujrzała. On natomiast miał ochotę uciec przed nią na drugi koniec świata. Ona robiła wszystko by być najbliżej niego, on by być jak najdalej od niej. Taka sytuacja utrzymuje się przez całą podstawówkę. Zmiany następują dopiero w gimnazjum kiedy to w wyniku nieszczęśliwych (a może i szczęśliwych?) splotów wydarzeń Bryce zaczyna rozumieć swoje błędy i stara się je często w dość niezręczny sposób naprawić, a co najistotniejsze zaczyna zupełnie inaczej postrzegać dziewczynę, z którą nigdy nie chciał mieć nic wspólnego. Nagle zdaje sobie sprawę z tego, że chciałby ją bardziej poznać. Z kolei Juli chociaż pozornie pozostaje taka jaka była zawsze, jej sposób myślenia też ulega zmianom i ona również zaczyna inaczej patrzeć na Bryce’a, tym razem w niekoniecznie pozytywnym świetle.

Książkę czytało mi się naprawdę przyjemnie. Czytając o perypetiach bohaterów odczuwałam specyficzną i niezwykle sympatyczną atmosferę. Podobał mi się sposób prowadzenia narracji. W jednym rozdziale o danych wydarzeniach opowiadał Bryce, w kolejnym Juli. To sprawiało, że można było spojrzeć na wszystko z perspektywy obydwu bohaterów, a nie tylko uzależniać się od opinii jednego z nich. Historia tych dwojga nastolatków niesie z sobą przede wszystkim niezłą dawkę pozytywnej energii. W całość zostało także umiejętnie wplecione kilka bardzo ważnych spraw, takich jak brak akceptacji osób upośledzonych umysłowo, a także to, że nie należy ufać pozorom. Do tego wszystkiego dochodzi zakończenie. Jest ono według mnie wspaniałe. Świetnie wieńczy całą powieść. Można by powiedzieć, że w pewien sposób daje ono nadzieję na lepsze jutro.

Na podstawie książki postał film. W zwiastunie wydaje się on idealnie oddawać klimat tej uroczej książki więc bardzo chciałabym go jak najszybciej obejrzeć. Poza tym towarzyszy mu muzyka rodem z lat 60tych, bo najprawdopodobniej właśnie w tym czasie toczy się akcja książki. A ta muzyka, jest tak radosna i energetyczna, że można tylko się uśmiechnąć :)

Oto jeden taki przykład, który nawiasem mówiąc znajduje się w soundtracku tego właśnie filmu:

Wracając do samej książki. Jak najbardziej polecam. Na pewno nie zmarnujecie czasu czytając ją :)

A na koniec dodam jeszcze zdanie, do którego kilka razy wracała Juli, a które i ja bardzo lubię i cenię:

„Całość to więcej niż suma części”

Pierwsze urodziny :)

2011-04-22T14:18:00.000+02:00

Rok temu w mojej głowie zrodził się pomysł na stworzenie bloga z recenzjami. Chciałam po prostu podzielić się z innymi moimi wrażeniami po przeczytaniu różnych książek. Nie wiedziałam na jak długo wystarczy mi chęci by tego bloga prowadzić, lecz postanowiłam spróbować. W końcu nie miałam nic do stracenia. 22 kwietnia 2010r. założyłam bloga na Onecie. Parę lat wcześniej właśnie tam przez długi czas prowadziłam bloga, więc nie był mi on obcy. Książką od której wszystko się zaczęło była "Trzy metry nad niebem". To właśnie ją koniecznie musiałam opisać jako pierwszą. Na początku to co pisałam przypominało bardziej opinie niż recenzje. Jednak z czasem zaczęłam bardziej się rozpisywać i coraz bardziej wkręcałam się w ten blogowo-książkowy światek.

Pod koniec sierpnia postanowiłam rozstać się z Onetem. Potrzebowałam odmiany, a i 'stary dobry' onet zaczął w kilku kwestiach zawodzić. Tak oto znalazłam się tutaj na bloggerze. Gdzie czuję się świetnie i kolejnych przeprowadzek nie przewiduję :)

Trudno mi uwierzyć, że to już tyle czasu minęło, ale dzisiaj mija rok odkąd zaczęłam prowadzić blog z recenzjami książek.
W ciągu tego roku udało mi się nawiązać współpracę z wydawnictwami, którym jestem bardzo wdzięczna za wszystkie powierzone mi egzemplarze recenzenckie.
Poznałam też wiele świetnych pozytywnie zakręconych osób :**
Poza tym myślę, że w tym czasie choć trochę udoskonaliłam mój styl pisania.

Teraz praktycznie nie wyobrażam sobie, że mogłabym nagle przestać pisać tego bloga.
Ten internetowy świat książek stał się sporą częścią mojego codziennego życia.

Na koniec zdjęcie mojej Daszy, które towarzyszyło mi przez większość spędzonego na Onecie czasu jako nagłówek bloga :)

Pozdrawiam wszystkich serdecznie i życzę radosnych świąt ;)

Dobrani - Ally Condie

2011-04-21T01:07:00.004+02:00

Tytuł oryginału: Matched

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Liczba stron: 352

Potraficie wyobrazić sobie realia, w których nie można samemu zdecydować o tym jaką pracę chce się w wykonywać, gdzie mieszkać, co czytać, słuchać, oglądać… z kim związać się na całe życie? Realia, w których, z góry powiedziane jest kiedy umrzesz? Mało tego nikt nawet nie próbuje sprzeciwiać się takim nakazom i zakazom władzy, która wszystkim steruje. Ludzie wcale nie traktują tego wszystkiego jako ograniczeń. Sądzą, że to wszystko dla ich dobra. Ich życie jest przez to idealne. Ma być idealne. Ale czy takie naprawdę jest?

Właśnie tak wygląda świat, w którym przyszło żyć głównej bohaterce powieści pt. „Dobrani”. Cassię poznajemy jako zwyczajną dziewczynę, robiącą to co należy do jej obowiązków i przestrzegającą zasad. Ufa, że Społeczeństwo pragnie tylko i wyłącznie jej dobra. Szczerze wierzy, że z chłopcem, którego ujrzy podczas Bankietu Doboru, spędzi szczęśliwe i bezpieczne życie. Gdy okazuje się być nim jej najlepszy przyjaciel Xander, wie, że będą idealnie dobraną parą. Inaczej być po prostu nie może. W uporządkowane życie Cassii wkracza chaos, kiedy dzień po tym bankiecie na jej mikrokarcie zamiast twarzy Wybranka pojawia się twarz Ky’a. Od tego momentu wszystko zaczyna się zmieniać. Bohaterka zaczyna myśleć w inny sposób niż dotychczas. Zaczyna się zastanawiać na różnymi rzeczami… Powoli, stopniowo zaczyna budzić się w niej chęć buntu.

Cassii niemało czasu zajmuje zrozumienie, iż wszystko nie jest takie jakie dotychczas jej się wydawało. Ogromną rolę odgrywa w tym procesie Ky, który chociaż wprowadza w jej życie zamęt, ukazuje jej wiele rzeczy takimi jakimi są naprawdę. Jednak Wybrankiem Cassii nadal pozostaje Xander, a ona musi zdecydować czy chce żyć pod dyktando Funkcjonariuszy czy też na własnych warunkach.

Książka ta idealnie pokazuje, że nie można stworzyć świata idealnego. To po prostu niemożliwe. Świat, który w swojej książce zaprezentowała czytelnikom Ally Condie jest przede wszystkim pełen fałszu i zakłamania. Pod przykrywką porządku i bezpieczeństwa ludzie w gruncie rzeczy funkcjonują jak w jednej wielkiej klatce. Chwilami można uznać za na swój specyficzny sposób przerażające, to jak Obywatele bezkrytycznie robią wszystko czego oczekuje od nich Społeczeństwo. Ślepo wierzą w to co jest im wmawiane. Ich życie, które ma być pozbawione wad, tak naprawdę ma ich mnóstwo.

Historia zaciekawiła mnie od samego początku. Jednak będąc mniej więcej na półmetku odniosłam wrażenie, że akcja tkwi w miejscu. Bałam się już, że ostatecznie wbrew moim oczekiwaniom książkę będę musiała zaliczyć do grona przeciętnych. Nie zdradzę szczegółów, ale mogę powiedzieć tylko, że to co wydarzyło się pod koniec, zdecydowanie zneutralizowało moje wcześniejsze wrażenie i sprawiło, że gdyby tylko była taka możliwość najchętniej od razu sięgnęłabym po drugą część. Dodam też słówko o okładce, która według mnie doskonale pasuje do tej książki. Jest prosta, nieskomplikowana a przy tym intryguje i zwraca uwagę.

Podsumowując, jest to powieść, która wyraża wiele różnego rodzaju emocji.
Poza tym jej akcja toczy się w przyszłości więc pozostaje tylko mieć nadzieję, że takie realia jak te w niej przedstawione nigdy nie znajdą odzwierciedlenia w naszym świecie.

A tymczasem ja polecam Wam „Dobranych”.

_________________________________________________________________________

Uff... Nareszcie mogę odetchnąć po testach i wrócić do mojego normalnego trybu czytania książek! ;D

Wiosenny stosik

2011-03-26T14:53:00.000+01:00

Dobrani - Ally Condie - Za książkę dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Wintercraft - Jenna Burtenshaw - Jak wyżej.

Dziewczyna i chłopak wszystko na opak - Wendelin Van Draanen -Dziękuję wydawnictwu Galeria Książki.

Dziedzistwo mroku - Bree Despain - Jak wyżej
.
Radleyowie - Matt Haig - Dziękuję wydawnictwu Świat Książki.

Hakus pokus - Katarzyna Leżeńska & Darek Milewski - Dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Folwark zwierzęcy - George Orwell - Lektura, z biblioteki.

Beethoven i dżinsy - Krystyna Siesicka - Również z biblioteki. Wypożyczyłam ponieważ w zeszłym roku wiosną czytałam kilka książek tej autorki i w tym także postanowiłam po jedną sięgnąć.

Tak oto wyglądają moje plany czytelnicze na najbliższy czas. Właśnie czytam "Dobranych", więc niedługo pojawi się ich recenzja.

Mariola, moje krople... - Małgorzata Gutowska-Adamczyk

2011-03-21T21:00:00.004+01:00

Wydawnictwo: Świat Książki
Strony: 304

Opis:
Listopad 1981. Pracownicy teatru w małym miasteczku żyją swym codziennym życiem: stoją w kolejkach, pędzą bimber, hodują świnię, drukują nielegalne ulotki celem obalenia ustroju, a w chwilach wolnych próbują sztukę, której premiera ma 12 grudnia uświetnić zakończenie manewrów Sojuz ’81. Nic dziwnego, że w tym rozgardiaszu niechcący prowokują wprowadzenie stanu wojennego.
[opis pochodzi z okładki książki]

Jestem osobą, z pokolenia, któremu nie przyszło spotkać się z realiami powojennej Polski. Tamtejszą rzeczywistość znam tylko z opowiadań. Wiele rzeczy, które były wtedy na porządku dziennym, takie jak wieczne stanie w kolejkach bez pewności, czy aby na pewno dany towar uda się jeszcze dostać, budzi moje niedowierzanie. Trudno jest mi wyobrazić sobie taką sytuację, że mogłabym pójść do sklepu i nie dostać najprostszej rzeczy o jaką poproszę, na przykład pasty do zębów! Dzisiaj to wydaje się niemożliwe, ale tak kiedyś było naprawdę. Do tego dochodzą jeszcze kartki, które są dla mnie kompletnie absurdalnym pomysłem. Aż trudno uwierzyć jak bardzo to wszystko zmieniło się w ciągu tego stosunkowo krótkiego czasu.

Właśnie taką Polskę pokazuje książka pani Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk pt. „Mariola, moje krople…”. Była to pierwsza powieść tej autorki, z jaką miałam okazję się spotkać i chociaż może jest to książka będąca niezupełnie w moim stylu, nie żałuję, że ją przeczytałam.
Przedstawia ona niecały miesiąc z życia prowincjonalnego teatru, w którym wbrew wszelkim pozorom dzieje się bardzo wiele…
Dyrektor musi znosić ciągłe wizyty pierwszego sekretarz. Młody reżyser próbuje uporać się ze zrealizowaniem dwóch przedstawień w krótkim czasie, przy czym w przypadku jednego z nich, tego które ma uświetnić zakończenie manewrów Sojuz ’81, kilkakrotnie zmieniany zostaje tytuł sztuki. Natomiast w magazynie mieszka świnia – Małgośka, a córka bufetowej uskutecznia kolportaż ulotek.
To tylko poszczególne perypetie bohaterów, ponieważ cała książka jest nimi przepełniona. Jest to istna komedia omyłek, a całość moim zdaniem spokojnie można by zrealizować w postaci np. komediowej sztuki.

Chciałabym polecić tę książkę szczególnie tym, którym nie są obce realia tamtych czasów, a którzy pragną je sobie przez chwilę przypomnieć. Takie osoby z pewnością zrozumieją o wiele więcej śmiesznych drobnostek w niej zawartych. Nie mniej jednak jest to zabawna książka. Z kolei jeśli chodzi o osoby w moim wieku, polecam jeśli chcą wczuć się w klimat Polski z lat 80, ponieważ ta książka to umożliwia i jeszcze bardziej uzmysławia jak zmieniło się życie Polaków. Jak już wspomniałam to niezupełnie była lektura stworzona dla mnie, jednak nie żałuję spędzonego z nią czasu a być może Wam bardziej przypadnie do gustu.