alito.gr

Στη ζέστη της νύχτας (Τοwer of London)

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sun, 10 Dec 2023 10:17:00 +0000

Για τον Yeoman Warder Dave Bryan εκείνη η νύχτα στο 7 Tower Green ήταν μόνο η αρχή μιας τακτικής διαδοχής ανεξήγητων περιστατικών, το καθένα προοδευτικά χειρότερο από το προηγούμενο, όπως μας είπε. Τα πράγματα πήραν μια τροπή προς το χειρότερο κυριολεκτικά από την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκα, ή μάλλον προσπάθησα να κοιμηθώ σε εκείνο το δωμάτιο. Όλα ξεκίνησαν πολύ αργά τη νύχτα που έφτασε το νέο μου κρεβάτι. Εκείνη τη νύχτα ξύπνησα στις 2 π.μ. το πρωί νιώθοντας άβολα ζεστή, σχεδόν πυρετό και αδυνατώντας να αναπνεύσω ή να κινηθώ. Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι ήταν το δωμάτιο και όχι ο εαυτός μου που έδινε ζέστη. Η τρομακτική πτυχή αυτού που συνέβαινε ήταν ότι παρόλο που δεν υπήρχε τίποτα να δω, μια τεράστια πίεση εκπορευόταν από την περιοχή μεταξύ του μπάνιου, του εργαστηρίου και του κρεβατιού. Για πρώτη φορά από τότε που μετακόμισα εδώ φοβήθηκα πραγματικά. Είναι ασφαλές να πω ότι είχα παγώσει από το φόβο σε σημείο που πραγματικά φοβόμουν πολύ για να κοιτάξω μακριά από την πόρτα του μπάνιου. Αυτή η κατάσταση διήρκεσε περίπου δύο ώρες. (Πρέπει να αναφερθεί ότι ο εν λόγω χώρος σχηματίζει ένα τρίγωνο με τις δύο πόρτες και το κρεβάτι να βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση μεταξύ τους).

Ο Dave Bryan συνεχίζει λοιπόν! Μετά από εκείνη τη νύχτα, κάθε πρωί για τους επόμενους μήνες συνέβαινε ακριβώς το ίδιο πράγμα και πάντα στις 2 το πρωί. Αυτό δεν ήταν καθόλου αστείο για μένα, ειδικά επειδή πρέπει να σηκωθώ στις 6 το πρωί, οπότε μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωθα και πώς έμοιαζα. Ένα από τα καθήκοντα ενός Yeoman Warder είναι να φροντίζει το κοινό με ευχάριστο και εξυπηρετικό τρόπο και να κάνει τη μέρα του στον Πύργο του Λονδίνου αξέχαστη. Το να χαμογελάς και να είσαι ευχάριστος δεν είναι τόσο εύκολο όταν έχεις κόκκινα μάτια και είσαι εξαντλημένος από το γεγονός ότι κοιμάσαι μόνο δύο ώρες τη νύχτα. Ένας Θεός ξέρει τι πρέπει να σκέφτονταν οι άνθρωποι για μένα εκείνη την εποχή. Ένα άλλο πράγμα που έκανε τα πράγματα χειρότερα ήταν ότι δεν τολμούσα να το πω σε κανέναν από τους άλλους Υπαξιωματικούς Φύλακες ή σε κανέναν άλλον, μήπως και νόμιζαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί μου. Εξάλλου, τίποτα παρόμοιο δεν μου είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν και για να πω μια φράση, δεν ήθελα να νομίζει κανείς ότι τα έχανα, οπότε έπρεπε να υποφέρω σιωπηλά.

Τέλος πάντων, μια συγκεκριμένη νύχτα, όπως συνέβαινε τους τελευταίους μήνες, ξύπνησα, κοίταξα αμέσως το ρολόι του δωματίου μου και είδα για άλλη μια φορά ότι ήταν δύο η ώρα το πρωί. Καθώς πλέον είχα σχεδόν συμβιβαστεί με την κατάσταση, σκέφτηκα, να 'μαστε πάλι, ο Γουόλτ πρόκειται να μου κάνει τη νυχτερινή του επίσκεψη. Με την πάροδο των μηνών είχα αρχίσει να τον αποκαλώ Walt, όπως Walter Raleigh και μάλιστα είχα τοποθετήσει ένα πορτρέτο του πάνω από την πόρτα του μπάνιου. Το έκανα αυτό μισό από φόβο και μισό ως ένδειξη σεβασμού, σκεπτόμενος ότι ίσως αυτό θα ανακούφιζε την κατάσταση, αλλά δεν το έκανε.

Όντας στα όριά μου, είχα ήδη προετοιμαστεί νοητικά για κάποιου είδους αντιπαράθεση και έτσι, στήριξα το μαξιλάρι, κοίταξα την πόρτα του μπάνιου και περίμενα. Μέσα σε μερικά λεπτά ακούστηκε ένα δυνατό κλικ στη δεξιά μου πλευρά και η πόρτα που οδηγούσε από το Raleigh's Walk στο υπνοδωμάτιό μου άνοιξε αργά. (Μέρος του Raleigh's Walk είναι τώρα το ξυλουργείο του Dave Bryan). Μπορώ ειλικρινά να πω ότι δεν έχω φοβηθεί ποτέ περισσότερο σε όλη μου τη ζωή, ήμουν απίστευτα τρομοκρατημένος και ακόμη και τώρα μου είναι αδύνατο να περιγράψω το αίσθημα φόβου που βίωσα όταν άνοιξε εκείνη η πόρτα.

Αφού έφυγε το αρχικό σοκ, σκέφτηκα ότι πρέπει να υπάρχει μια λογική εξήγηση γι' αυτό, οπότε άναψα όλα τα φώτα και βρήκα το κουράγιο να περάσω την πόρτα και να μπω στο εργαστήριο. Καθώς το σπίτι περνούσε ακόμα μια περίοδο ανακαίνισης, σκέφτηκα ότι ίσως οι εργάτες είχαν αφήσει ένα παράθυρο ανοιχτό για να βγουν οι αναθυμιάσεις της μπογιάς. Δεν υπήρχε κανένα παράθυρο ανοιχτό και κανένα απολύτως ρεύμα, οπότε έκλεισα την πόρτα και προσπάθησα να την ανοίξω με δύναμη και από τις δύο πλευρές του δωματίου, αλλά δεν κουνιόταν. Κατά συνέπεια, δεν μπορούσα να κοιμηθώ για το υπόλοιπο της νύχτας και ήμουν σε αγωνία ψάχνοντας και ακούγοντας για οτιδήποτε ασυνήθιστο, το οποίο ευτυχώς δεν συνέβη. Νωρίς την επόμενη ημέρα πήγα να δω τον ειδικευόμενο γιατρό για να πάρω κάτι για να με κάνει να κοιμηθώ. Φυσικά, ήθελε να μάθει ποιο ήταν το πρόβλημα πριν μου γράψει κάτι, οπότε του το είπα απρόθυμα, νομίζοντας ότι θα τηλεφωνούσε στους άνδρες με τις λευκές ποδιές να έρθουν και να με πάρουν. Αντ' αυτού, με άκουσε πολύ συμπονετικά και μου είπε ότι είχε κι αυτός ακούσει ιστορίες για τον αριθμό 7 Tower Green και μου πρότεινε να επισκεφθώ έναν ιερέα. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να το κάνω εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, οπότε το επόμενο πρωί, μετά από άλλη μια φρικτή νύχτα, πήγα να δω έναν από τους παπάδες του Πύργου, ο οποίος χωρίς δισταγμό επέστρεψε μαζί μου στο σπίτι.

Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να περιπλανηθεί γύρω από το σπίτι και να κοιτάξει σε κάθε δωμάτιο πιθανώς για να πάρει την αίσθηση του χώρου. Στη συνέχεια κάθισε στο σαλόνι και από τη Βίβλο του διάβασε μερικά κομμάτια από τον Μάρκο και τον Ιάκωβο και είπε μερικές προσευχές. Στη συνέχεια πήγαμε και οι δύο στην κρεβατοκάμαρα όπου έβαλε το χέρι του στο κεφάλι μου και απήγγειλε μερικές ακόμη προσευχές.

Οι άνθρωποι με ρωτούν συχνά γιατί μένω εδώ, αλλά είναι απλά επειδή έχω μετατρέψει αυτό το όμορφο παλιό σπίτι σε σπίτι μου. Υπάρχει μόνο περιορισμένος αριθμός καταλυμάτων για τους Yeoman Warders μέσα στον Πύργο, οπότε πραγματικά δεν έχω και πολλές εναλλακτικές λύσεις. Εν πάση περιπτώσει, γιατί να με διώξει κάτι που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα, είναι το σπίτι μου και μένω εδώ.

Και πράγματι, γιατί να εκδιωχθεί, αλλά με τα γενναία λόγια του Dave Bryan, ένα φλιτζάνι κακάο και ένα φιλί για καληνύχτα ολοκληρώνουμε το The Haunting of Number 7, Tower Green.

Καληνύχτα, κοιμηθείτε καλά και μην αφήσετε τους κοριούς να σας δαγκώσουν.

(Καληνύχτα Γουόλτ)

alitoteam

Το φάντασμα της Άννας Μπολέιν

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sun, 10 Dec 2023 09:53:00 +0000

Η Άννα Μπολέιν, η πιο διάσημη από τις συζύγους του Ερρίκου Η', αποκεφαλίστηκε στο Tower Green το 1536. Το φάντασμά της έχει παρατηρηθεί συχνά τόσο στο Πράσινο όσο και, πιο εντυπωσιακά, στο Chapel Royal που βρίσκεται στον Λευκό Πύργο. Ήταν στο παρεκκλήσι που ένας λοχαγός της φρουράς είδε ένα φως να καίει στο κλειδωμένο παρεκκλήσι αργά τη νύχτα. Βρίσκοντας μια σκάλα, μπόρεσε να δει από κάτω την παράξενη σκηνή που διαδραματιζόταν μέσα. Μια περιγραφή του δέκατου ένατου αιώνα το περιγράφει ως εξής:

Στο διάδρομο προχωρούσε αργά μια επιβλητική πομπή ιπποτών και κυριών, ντυμένων με αρχαίες ενδυμασίες- και μπροστά περπατούσε μια κομψή γυναίκα, το πρόσωπο της οποίας ήταν αποτραβηγμένο από αυτόν, αλλά η μορφή της έμοιαζε πολύ με εκείνη που είχε δει σε φημισμένα πορτρέτα της Άννας Μπολέιν. Αφού περπάτησε επανειλημμένα στο παρεκκλήσι, ολόκληρη η πομπή μαζί με το φως εξαφανίστηκε. (απόσπασμα από το βιβλίο Ghostly Visitors by "Spectre Stricken", Λονδίνο 1882.)

Μια άλλη περιγραφή της ίδιας ιστορίας αναφέρει ότι η πομπή πραγματοποιείται πάντα στην επέτειο της τρομερής εκτέλεσης της Margaret Pole, κόμισσας του Salisbury, το 1541. Αυτή η γενναία ηλικιωμένη κυρία (ήταν πάνω από εβδομήντα ετών όταν δολοφονήθηκε) υπέφερε εξαιτίας της διαπόμπευσης των θρησκευτικών δογμάτων του βασιλιά Ερρίκου Η' από τον γιο της (καρδινάλιο Πολέ), κάτι που ο καρδινάλιος έκανε από την ασφάλεια της Γαλλίας. Έτσι, όταν ο Ερρίκος συνειδητοποίησε ότι ο Καρδινάλιος ήταν εκτός της εμβέλειάς του, η μητέρα του οδηγήθηκε στο μπλοκ αντ' αυτού ως πράξη εκδίκησης. Αντί όμως να υποταχθεί εβδομαδιαία στον τσεκουράτο, αρνήθηκε να ξαπλώσει και καταδιώχθηκε από τον τσεκουράτο γύρω από το ικρίωμα. Χτυπώντας την άγρια, της προκάλεσε τις πιο φρικτές πληγές μέχρι που τελικά πέθανε.

Μια άλλη θέαση της Άννας Μπολέιν ισχυρίζεται ότι έγινε το 1864 από έναν φρουρό που φρουρούσε το σπίτι της βασίλισσας. Ο φρουρός είδε και αμφισβήτησε μια λευκή μορφή που εμφανίστηκε ξαφνικά καλυμμένη από ομίχλη. Όταν η πρόκληση έμεινε αναπάντητη, ο φρουρός έριξε την ξιφολόγχη του στη μορφή, αλλά έπαθε σοκ όταν η ξιφολόγχη διαπέρασε κατευθείαν τη μορφή χωρίς να συναντήσει καμία αντίσταση. Η ιστορία αυτή επιβεβαιώθηκε από δύο θεατές που είδαν το όλο γεγονός από ένα παράθυρο του Ματωμένου Πύργου. Δεν είναι γνωστό τι έκανε τον φρουρό και τους θεατές να πιστέψουν ότι επρόκειτο για το φάντασμα της Άννας Μπολέιν, αλλά μπορούμε μόνο να δεχτούμε ότι μετά από 100 χρόνια παράδοσης πρέπει να είναι έτσι.

Ήταν μια κρύα και ομιχλώδης χειμωνιάτικη νύχτα. Ανάμεσα στο ουρλιαχτό του ανέμου και το τρίξιμο των δέντρων, ακουγόταν ο αχνός κρότος των αλυσίδων συνοδευόμενος από τις κραυγές των απέθαντων. Ξαφνικά!!!! το δωμάτιο γέμισε με ένα παγωμένο κρύο που έδινε τη θέση του σε μια έντονη ζέστη...Τότε!!!! ένα χτύπημα, χτύπημα, χτύπημα στην οροφή ακολουθούμενο από το χτύπημα φτερών και το δυνατό στριγκλιάρισμα ενός κορακιού έθεσε την πραγματικότητα της κατάστασης.

Μέσα από το δωμάτιο ακούστηκε μια φωνή Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια, είπε, Ωχ όχι!!!! αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει, όχι πάλι, είπε μια άλλη. Αλλά ήταν αλήθεια, συνέβαινε και τίποτα δεν μπορούσε να το σταματήσει.................... εκτός από έναν άνθρωπο εκτός πορείας. Η μοναχική φιγούρα που καραδοκούσε στις σκιές πέρα από το Tower Green.

alitoteam

Διεθνής Λέσχη Lions

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sun, 10 Dec 2023 09:31:00 +0000

LIONS CLUBS INTERNATIONAL - ΘΡΊΑΜΒΟΣ ΜΙΑΣ ΙΔΈΑΣ

Η Διεθνής Ένωση Λεσχών Λάιονς ξεκίνησε ως όνειρο του ασφαλιστή του Σικάγο Μέλβιν Τζόουνς, ο οποίος αναρωτιόταν γιατί οι τοπικές επιχειρηματικές λέσχες - ο ίδιος ήταν ενεργό μέλος μιας τέτοιας λέσχης - δεν μπορούσαν να επεκτείνουν τους ορίζοντές τους από τις καθαρά επιχειρηματικές ανησυχίες στη βελτίωση των κοινοτήτων τους και του κόσμου γενικότερα.

Η ιδέα του Τζόουνς βρήκε απήχηση στη δική του ομάδα, τον Επιχειρηματικό Κύκλο του Σικάγο, και τον εξουσιοδότησαν να διερευνήσει την ιδέα του με παρόμοιες οργανώσεις από όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι προσπάθειές του κατέληξαν σε μια οργανωτική συνάντηση σε ένα τοπικό ξενοδοχείο στις 7 Ιουνίου 1917.

Οι 12 άνδρες που συγκεντρώθηκαν εκεί ξεπέρασαν το φυσικό αίσθημα πίστης προς τις μητρικές τους λέσχες, & ψήφισαν την "Ένωση Λεσχών Λάιονς" και εξέδωσαν πρόσκληση για ένα εθνικό συνέδριο που θα διεξαγόταν στο Ντάλας του Τέξας τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Τριάντα έξι αντιπρόσωποι που αντιπροσώπευαν 22 λέσχες από εννέα πολιτείες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, ενέκριναν την ονομασία "Λέσχες Λάιονς" και εξέλεξαν τον Δρ William P. Woods από την Ιντιάνα ως τον πρώτο τους πρόεδρο. Η καθοδηγητική δύναμη και ο ιδρυτής Melvin Jones ορίστηκε εν ενεργεία Γραμματέας, ξεκινώντας έτσι μια σχέση με τον Λιονισμό που τελείωσε μόνο με τον θάνατό του το 1961.

Το πρώτο συνέδριο άρχισε επίσης να ορίζει τι επρόκειτο να γίνει ο Λιονισμός. Υιοθετήθηκαν το Καταστατικό και ο Εσωτερικός Κανονισμός, εγκρίθηκαν τα χρώματα του μωβ και του χρυσού και έγινε μια αρχή για τους Στόχους και τον Κώδικα Δεοντολογίας του Λιονισμού. Ένα από τα Αντικείμενα ήταν εκπληκτικό για μια εποχή που υπερηφανευόταν για τον μισθοφορικό ατομικισμό και έκτοτε παραμένει ένα από τα κύρια σημεία του Λιονισμού. ΚΑΜΙΑ ΛΕΣΧΗ", έγραφε, "ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΤΟΧΟ ΤΗΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ".

Σύντομα, οι ηγέτες των κοινοτήτων άρχισαν να οργανώνουν Λέσχες σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και η Ένωση έγινε "Διεθνής" με τη δημιουργία της Λέσχης Lions του Winsor, στο Οντάριο του Καναδά, το 1920. Αργότερα οργανώθηκαν λέσχες στην Κίνα, το Μεξικό και την Κούβα. Μέχρι το 1927, τα μέλη ανέρχονταν σε 60.000 σε 1.183 Λέσχες.

Το 1935, ο Παναμάς έγινε έδρα της πρώτης Λέσχης Κεντρικής Αμερικής, ενώ η πρώτη Λέσχη Νότιας Αμερικής οργανώθηκε στην Κολομβία τον επόμενο χρόνο. Ο Λιονισμός έφτασε στην Ευρώπη το 1948, καθώς ιδρύθηκαν Λέσχες στη Σουηδία, την Ελβετία και τη Γαλλία.. Το 1952 η πρώτη Λέσχη ιδρύθηκε στην Ιαπωνία. Από τότε η Ένωση έχει γίνει πραγματικά παγκόσμια, με Λέσχες σε περισσότερες από 160 χώρες και γεωγραφικές περιοχές παγκοσμίως.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Η κανονική ονομασία της Ένωσης είναι "Διεθνής Ένωση Λεσχών Λάιονς". Πολλοί Λάιονς, ωστόσο, προτιμούν να χρησιμοποιούν τη συντομότερη μορφή "Διεθνής Ένωση Λεσχών Λάιονς" ή απλά "Διεθνής Ένωση Λάιονς".

ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ

Σε όλο τον κόσμο, οι Λάιονς αναγνωρίζονται από το έμβλημα που φορούν στο πέτο τους. Αποτελείται από ένα χρυσό γράμμα "L" σε ένα κυκλικό μοβ πεδίο. Αυτό συνορεύει με μια κυκλική χρυσή περιοχή με δύο προφίλ λιονταριών σε κάθε πλευρά που βλέπουν μακριά από το κέντρο. Η λέξη "Lions" εμφανίζεται στην κορυφή και η λέξη "International" στο κάτω μέρος. Συμβολικά, τα λιοντάρια αντιμετωπίζουν τόσο το

παρελθόν όσο και το μέλλον - περήφανα για το παρελθόν και με αυτοπεποίθηση για το μέλλον. Είναι ένα έμβλημα που πρέπει να φοριέται με υπερηφάνεια!

ΤΟ ΜΟΤΟ

Το σύνθημα κάθε Λιονταριού είναι απλά: "ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ". Υπάρχει καλύτερος τρόπος για να εκφράσουμε την πραγματική αποστολή του Λιονισμού;

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ

Το σύνθημα του Λιονισμού είναι...

"(L)iberty,(I)ntelligence,(O)ur (N)ations (S)afety".

ΕΠΊΣΗΜΑ ΧΡΏΜΑΤΑ

Τα βασιλικά χρώματα της πορφύρας και του χρυσού επιλέχθηκαν ως τα επίσημα χρώματα όταν οργανώθηκε η Ένωση το 1917. Το μοβ συμβολίζει την πίστη στους φίλους και στον εαυτό μας και την ακεραιότητα του μυαλού και της καρδιάς. Ο χρυσός συμβολίζει την ειλικρίνεια του σκοπού, την ελευθεριότητα στην κρίση, την καθαρότητα στη ζωή και τη γενναιοδωρία στο μυαλό, την καρδιά και το πορτοφόλι προς την ανθρωπότητα.

ΟΙ ΔΡΑΣΤΗΡΙΌΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΛΙΟΝΤΑΡΙΣΜΟΎ

Τα LIONS CLUBS σχεδιάζουν και διεξάγουν διάφορα κοινοτικά και ανθρωπιστικά προγράμματα. Οι υπηρεσίες αποτελούν μέρος των ευρέως βασισμένων Δέκα Κύριων Δραστηριοτήτων του Λιονισμού. Οι Λέσχες μπορούν να επιλέξουν ένα ή περισσότερα συγκεκριμένα έργα από αυτές τις περιεκτικές κατηγορίες:

Εν συντομία, οι Δέκα Κύριες Δραστηριότητες είναι:

(1) ΕΝΗΜΈΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΆ.

(2) ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΊΗΣΗ ΣΕ ΘΈΜΑΤΑ ΔΙΑΒΉΤΗ.

(3) ΔΙΑΤΉΡΗΣΗ ΤΗΣ ΌΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΊΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΥΦΛΟΎΣ.

(4) ΔΡΆΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΟΉ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΊΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΊΑ ΜΕ ΚΩΦΟΎΣ.

(5) ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ ΙΘΑΓΈΝΕΙΑΣ.

(6) ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΈΣ ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ.

(7) ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΈΣ ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ.

(8) ΔΗΜΌΣΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ

(9) ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ ΑΝΑΨΥΧΉΣ

(10) ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ ΥΓΕΊΑΣ

Εκτός από αυτές τις δραστηριότητες υπάρχουν και οι ευρύτερες κατηγορίες:

(11) ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ, και

(12) ΚΟΙΝΩΝΙΚΈΣ ΥΠΗΡΕΣΊΕΣ.

Στη συνέχεια, υπάρχουν τα Προγράμματα:

(13) ΛΈΟ ΚΛΑΜΠ.

(14) ΛΈΣΧΕΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΏΝ.

(15) ΠΡΌΓΡΑΜΜΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΉΣ ΝΈΩΝ.

(16) ΔΙΕΘΝΕΊΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΏΣΕΙΣ ΝΈΩΝ.

Ας τα εξετάσουμε πιο προσεκτικά, ένα προς ένα.

(1) ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ -- Η κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ απειλεί τη ζωή και το μέλλον των νέων παντού. Οι Λέσχες Λάιονς έχουν ανταποκριθεί με εκπαιδευτικά προγράμματα που έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τους νέους να αντισταθούν στο εύκολο δέλεαρ των ναρκωτικών και του αλκοόλ, ιδιαίτερα με το πρόγραμμα σπουδών Lions-Quest "Δεξιότητες για την εφηβεία" για το γυμνάσιο και το λύκειο. Δίνει στους 10-14χρονους τις δεξιότητες που χρειάζονται για να πάρουν αποφάσεις σχετικά με τα ναρκωτικά και άλλα σημαντικά θέματα που τους απασχολούν Το Lions-Quest διδάσκεται πλέον σε χιλιάδες σχολεία,και επεκτείνεται σε χιλιάδες άλλα σε όλο τον κόσμο.

(2) ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΒΗΤΗ -- Ο διαβήτης και οι επιπλοκές του επηρεάζουν περισσότερους από 200 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Οι Lions βοηθούν μέσω τοπικών προγραμμάτων ευαισθητοποίησης και ελέγχου, συχνά σε συνεργασία με ενώσεις και ιατρικές εγκαταστάσεις που σχετίζονται με τον διαβήτη. Μέσω του L.C.I.F.; υποστηρίζουν επίσης την έρευνα για τη θεραπεία και την ανίχνευση της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας, μιας επιπλοκής της νόσου που αποτελεί την κύρια αιτία τύφλωσης ενηλίκων σε πολλές χώρες.

(3) ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ - Οι Λέσχες Λάιονς έχουν ιδρύσει κλινικές ελέγχου γλαυκώματος, τράπεζες οφθαλμών και ινστιτούτα αποκατάστασης. Υποστηρίζουν εργαστήρια και βοηθούν στην πληρωμή υποτροφιών για άξιους τυφλούς μαθητές. Τα γνωστά "λευκά μπαστούνια" εισήχθησαν από τους Λάιονς και οι λέσχες παρέχουν σκύλους-οδηγούς και άλλες ανάγκες μετακίνησης.

(4) ΔΡΑΣΗ ΑΚΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΩΦΟΥΣ -- Παρέχεται ακουστικός εξοπλισμός σε σχολεία με μαθητές με προβλήματα ακοής και χορηγούνται υποτροφίες σε νέους με αυτή την αναπηρία. Οι Λάιονς διεξάγουν προγράμματα ελέγχου για παιδιά και ενήλικες, υποστηρίζουν ποικίλες υπηρεσίες αποκατάστασης και παρέχουν και επισκευάζουν ακουστικά βαρηκοΐας για τους άπορους.

(5) ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΟΛΙΤΩΝ -- Οι Lions συνεργάζονται με οργανώσεις βετεράνων και διοργανώνουν ειδικά προγράμματα πατριωτικού και πολιτικού χαρακτήρα στις κοινότητές τους. Χορηγούν πολυάριθμες ομάδες νεολαίας, όπως προσκόπους, προσκοπίνες, οδηγούς και άλλες. Ο σεβασμός του νόμου και η εργασία με παραβάτες είναι επίσης σημαντικά προγράμματα που χρηματοδοτούνται από τις λέσχες.

(6) ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ -- Οι Lions χορηγούν εκατοντάδες υποτροφίες κάθε χρόνο. Οι λέσχες χρηματοδοτούν επίσης βραδιές καριέρας σε γυμνάσια και προσκαλούν τοπικά εξέχοντα πρόσωπα για να βοηθήσουν τους αποφοίτους να σχεδιάσουν το μέλλον τους. Τα προγράμματα αλφαβητισμού και η επαγγελματική κατάρτιση σε μη προνομιούχες περιοχές βρίσκονται επίσης ψηλά στην ατζέντα των προγραμμάτων πολλών Λεσχών Lions.

(7) ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ -- Οι Lions αναζητούν βιώσιμους και εφικτούς τρόπους για να αφυπνίσουν το ενδιαφέρον για τα περιβαλλοντικά προβλήματα και να παρακινήσουν άτομα και Λέσχες σε θετική δράση -- είτε στον τομέα του φυσικού περιβάλλοντος (ατμοσφαιρική - εδαφική - ηχορύπανση - ή ρύπανση του νερού) είτε στον τομέα του κοινωνικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος (δημογραφικός σχεδιασμός - εκπαίδευση για την κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών - ή ηθική συμπεριφορά). Οι Λάιονς ενθαρρύνονται να συνεργάζονται με άλλα άτομα, οργανισμούς και κυβερνητικές υπηρεσίες για την υλοποίηση περιβαλλοντικών προγραμμάτων.

(8) ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ -- Σε αυτή τη συνολική κατηγορία περιλαμβάνεται η διανομή πληροφοριών σχετικά με τις τελευταίες μεθόδους παραγωγής και προστασίας τροφίμων. Οι λέσχες, αστικές και αγροτικές, διεξάγουν ποικίλα προγράμματα σχετικά με τις περιοχές τους -- προγράμματα που δίνουν έμφαση στην ασφάλεια της κυκλοφορίας, του σπιτιού, του αγροκτήματος, του σχολείου και της αναψυχής.

(9) ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΑΝΑΨΥΧΗΣ -- Οι Lions κατασκευάζουν παιδικές χαρές και συνεισφέρουν εξοπλισμό. Κατασκευάζουν επίσης κοινοτικά κέντρα, πισίνες, κήπους και πλατείες πόλεων. Οι Lions χρηματοδοτούν ομάδες μπέιζμπολ, ποδοσφαίρου, μπάσκετ, χόκεϊ, σόκερ και άλλες αθλητικές ομάδες για νέους. Οι λέσχες σχεδιάζουν και διεξάγουν καρναβάλια, πικνίκ και διάφορες γιορτές.

(10) ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΥΓΕΙΑΣ -- Οι Λάιονς παρέχουν εκτεταμένη ιατρική βοήθεια σε υποανάπτυκτες περιοχές και οργανώνουν ένα ευρύ φάσμα προγραμμάτων ανίχνευσης και πρόληψης. Ιατρικά ερευνητικά ιδρύματα έχουν επίσης γίνει αποδέκτες γενναιόδωρων συνεισφορών από λέσχες και περιφέρειες Lions. Οι Λάιονς δραστηριοποιούνται επίσης ενεργά στην προσπάθεια περιορισμού της κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών με τη διεξαγωγή Προγραμμάτων Ενημέρωσης για τα Ναρκωτικά.

(11) ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ -- Οι Λάιονς έχουν δημιουργήσει πολλές επαφές διεθνούς φιλίας και συμμετέχουν σε παγκόσμια προγράμματα βοήθειας. Οι Lions υποστηρίζουν το Διεθνές Ίδρυμα Lions Clubs, τους ανθρωπιστικούς στόχους των Ηνωμένων Εθνών και συνδέονται στενά με το C.A.R.E. Όλο και περισσότεροι νέοι συμμετέχουν κάθε χρόνο στο Διεθνές Πρόγραμμα Ανταλλαγής Νέων.

(12) ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ -- Οι Lions χρηματοδοτούν πολλά προγράμματα για τους σωματικά και πνευματικά ανάπηρους, τους ηλικιωμένους και τους μη προνομιούχους. Λέσχες και περιφέρειες έχουν επίσης κατασκευάσει σπίτια για ορφανά και ηλικιωμένους, καθώς και ιδρύματα αποκατάστασης για άτομα με ειδικές ανάγκες. Πολλοί σύλλογοι προμηθεύουν καλάθια τροφίμων για τους φτωχούς σε τακτική βάση.

(13) ΛΕΣΧΕΣ LEO -- Από την αρχή του προγράμματος Λέο, οι Λέο έχουν συμμετάσχει σε πολλές εξαιρετικές δραστηριότητες που αποσκοπούν κυρίως στην παροχή βοήθειας στους λιγότερο τυχερούς και στη συμβολή στη βελτίωση των τοπικών κοινοτήτων τους. Δίνοντας έμφαση στην Ηγεσία, την Εμπειρία και τις Ευκαιρίες, οι Λέσχες Λέο δίνουν στους νέους την ευκαιρία να εξελιχθούν σε ενδιαφερόμενους και εμπλεκόμενους πολίτες.

(14) ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΛΙΟΝΙΔΩΝ -- Το πρόγραμμα Lioness προσφέρει σε γυναίκες σε όλο τον κόσμο την ευκαιρία να υπηρετήσουν τους άπορους. Οι σύζυγοι των Λάιονς και άλλες γυναίκες που σκέφτονται την κοινότητα εκτελούν ποικίλα έργα παροχής υπηρεσιών και αναπτύσσουν διεθνείς φιλίες και κατανόηση.

(15) ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΣ ΝΕΩΝ -- Οι Λέσχες Λάιονς συμβάλλουν σημαντικά στη διεθνή κατανόηση και την καλή θέληση συμμετέχοντας στο Πρόγραμμα Ανταλλαγής Νέων. Εξειδικευμένοι νέοι επιλέγονται από χορηγούς Λέσχες Lions για να επισκεφθούν άλλες χώρες ως προσκεκλημένοι των Λεσχών Lions που τους φιλοξενούν. Παρατηρούν την τυπική ζωή των κοινοτήτων και αποκτούν γνώσεις για άλλους πολιτισμούς και λαούς.

(16) ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΙΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ -- Η πρώτη κατασκήνωση νεολαίας του Λιονισμού διεξήχθη από τους Σουηδούς Lions της Πολλαπλής Περιφέρειας 101 το 1963. Από τότε, χιλιάδες νέοι ενήλικες είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν μια διεθνή κατασκηνωτική εμπειρία.

ΑΝΤΙΚΕΊΜΕΝΑ ΛΈΣΧΗΣ ΛΙΟΝΤΑΡΙΏΝ

(I) ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΉΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΩΘΉΣΕΙ ΠΝΕΎΜΑ ΚΑΤΑΝΌΗΣΗΣ ΜΕΤΑΞΎ ΤΩΝ ΛΑΏΝ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ.

(II) ΝΑ ΠΡΟΆΓΕΙ ΤΙΣ ΑΡΧΈΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΤΉΣ ΔΙΑΚΥΒΈΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΡΗΣΤΉΣ ΠΟΛΙΤΕΙΌΤΗΤΑΣ.

(III) ΝΑ ΕΝΔΙΑΦΈΡΕΤΑΙ ΕΝΕΡΓΆ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΤΙΚΉ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΉ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΉ ΚΑΙ ΗΘΙΚΉ ΕΥΗΜΕΡΊΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΌΤΗΤΑΣ.

(IV) ΝΑ ΕΝΏΣΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΌΓΟΥΣ ΜΕ ΔΕΣΜΟΎΣ ΦΙΛΊΑΣ, ΚΑΛΉΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΉΣ ΚΑΙ ΑΜΟΙΒΑΊΑΣ ΚΑΤΑΝΌΗΣΗΣ.

(V) ΝΑ ΠΑΡΈΧΕΙ ΈΝΑ ΦΌΡΟΥΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΤΉ ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΘΕΜΆΤΩΝ ΔΗΜΟΣΊΟΥ ΕΝΔΙΑΦΈΡΟΝΤΟΣ- ΥΠΌ ΤΟΝ ΌΡΟ, ΩΣΤΌΣΟ, ΌΤΙ Η ΚΟΜΜΑΤΙΚΉ ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΉ ΘΡΗΣΚΕΊΑ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΖΗΤΟΎΝΤΑΙ ΑΠΌ ΤΑ ΜΈΛΗ ΤΗΣ ΛΈΣΧΗΣ.

(VI) ΝΑ ΕΝΘΑΡΡΎΝΕΙ ΤΟΥΣ ΆΝΔΡΕΣ ΜΕ ΠΝΕΎΜΑ ΕΞΥΠΗΡΈΤΗΣΗΣ ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΟΎΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΌΤΗΤΆ ΤΟΥΣ ΧΩΡΊΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉ ΑΝΤΑΜΟΙΒΉ ΚΑΙ ΝΑ ΕΝΘΑΡΡΎΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΩΘΕΊ ΥΨΗΛΆ ΗΘΙΚΆ ΠΡΌΤΥΠΑ ΣΤΟ ΕΜΠΌΡΙΟ, ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΊΑ, ΤΑ ΕΠΑΓΓΈΛΜΑΤΑ, ΤΑ ΔΗΜΌΣΙΑ ΈΡΓΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΈΣ ΠΡΟΣΠΆΘΕΙΕΣ.

ΚΏΔΙΚΑΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΊΑΣ ΤΩΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙΏΝ

(I) ΝΑ ΔΕΊΞΩ ΤΗΝ ΠΊΣΤΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΞΊΑ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΈΛΜΑΤΌΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΉ ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΟΥ, ΏΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΈΣΩ ΝΑ ΑΠΟΚΤΉΣΩ ΦΉΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΌΤΗΤΑ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΏΝ ΜΟΥ.

(II) ΝΑ ΕΠΙΔΙΏΚΩ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΊΑ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΙΤΏ ΚΆΘΕ ΔΊΚΑΙΗ ΑΜΟΙΒΉ Ή ΚΈΡΔΟΣ ΩΣ ΤΟ ΔΊΚΑΙΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΊ, ΑΛΛΆ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΈΧΟΜΑΙ ΚΑΝΈΝΑ ΚΈΡΔΟΣ Ή ΕΠΙΤΥΧΊΑ ΜΕ ΤΊΜΗΜΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΚΤΊΜΗΣΉ ΜΟΥ ΠΟΥ ΧΆΝΕΤΑΙ ΕΞΑΙΤΊΑΣ ΑΘΈΜΙΤΟΥ ΠΛΕΟΝΕΚΤΉΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΛΑΜΒΆΝΩ Ή ΕΞΑΙΤΊΑΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΉΣΙΜΩΝ ΠΡΆΞΕΩΝ ΕΚ ΜΈΡΟΥΣ ΜΟΥ.

(III) ΝΑ ΘΥΜΆΜΑΙ ΌΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΠΤΎΞΩ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΊΡΗΣΉ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΟ ΝΑ ΓΚΡΕΜΊΣΩ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΊΡΗΣΗ ΚΆΠΟΙΟΥ ΆΛΛΟΥ- ΝΑ ΕΊΜΑΙ ΠΙΣΤΌΣ ΣΤΟΥΣ ΠΕΛΆΤΕΣ Ή ΤΟΥΣ ΠΕΛΆΤΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΌΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΜΟΥ.

(IV) ΌΠΟΤΕ ΠΡΟΚΎΠΤΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΊΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΡΘΌ Ή ΗΘΙΚΌ ΤΗΣ ΘΈΣΗΣ Ή ΤΗΣ ΔΡΆΣΗΣ ΜΟΥ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΣΥΝΆΝΘΡΩΠΌ ΜΟΥ, ΝΑ ΛΎΝΩ ΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΊΑ ΑΥΤΉ ΕΝΑΝΤΊΟΝ ΜΟΥ.

(V) ΝΑ ΘΕΩΡΟΎΜΕ ΤΗ ΦΙΛΊΑ ΩΣ ΣΚΟΠΌ ΚΑΙ ΌΧΙ ΩΣ ΜΈΣΟ. ΝΑ ΘΕΩΡΟΎΜΕ ΌΤΙ Η ΑΛΗΘΙΝΉ ΦΙΛΊΑ ΔΕΝ ΥΦΊΣΤΑΤΑΙ ΛΌΓΩ ΤΗΣ ΥΠΗΡΕΣΊΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΦΈΡΕΙ Ο ΈΝΑΣ ΣΤΟΝ ΆΛΛΟ, ΑΛΛΆ ΌΤΙ Η ΑΛΗΘΙΝΉ ΦΙΛΊΑ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΊ ΤΊΠΟΤΕ ΑΛΛΆ ΌΤΙ Η ΑΛΗΘΙΝΉ ΦΙΛΊΑ ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΊ ΤΊΠΟΤΕ ΑΛΛΆ ΑΠΟΔΈΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΊΑ ΜΕ ΤΟ ΠΝΕΎΜΑ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΊΟ ΔΊΝΕΤΑΙ.

(VI) ΝΑ ΈΧΩ ΠΆΝΤΟΤΕ ΚΑΤΆ ΝΟΥ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΏΣΕΙΣ ΜΟΥ ΩΣ ΠΟΛΊΤΗΣ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΈΘΝΟΣ ΜΟΥ, ΤΟ ΚΡΆΤΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΌΤΗΤΆ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΈΡΩ ΤΗΝ ΑΤΑΛΆΝΤΕΥΤΗ ΠΊΣΤΗ ΜΟΥ ΜΕ ΛΌΓΙΑ, ΠΡΆΞΕΙΣ ΚΑΙ ΈΡΓΑ. ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΈΡΩ ΕΛΕΎΘΕΡΑ ΤΟ ΧΡΌΝΟ, ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΊΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΈΣΑ ΜΟΥ.

(VII) ΝΑ ΒΟΗΘΆΩ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΏΠΟΥΣ ΜΟΥ, ΔΊΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΜΠΆΘΕΙΆ ΜΟΥ ΣΕ ΌΣΟΥΣ ΒΡΊΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΚΊΝΔΥΝΟ, ΤΗ ΒΟΉΘΕΙΆ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΑΔΎΝΑΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΊΑ ΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΆΠΟΡΟΥΣ.

(VIII) ΝΑ ΕΊΜΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΌΣ ΜΕ ΤΙΣ ΚΡΙΤΙΚΈΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΕΛΕΎΘΕΡΟΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΠΑΊΝΟΥΣ ΜΟΥ- ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΏ ΚΑΙ ΌΧΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΈΦΩ.

alitoteam

Το καταραμμένο βιβλίο του Σμιθ

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sat, 24 Jun 2023 21:57:00 +0000

Η ιστορία αυτή αρχίζει σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο κέντρο της πόλης Μέγαρα Υβλαία της Σικελίας. Ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου, ο κ. Σμιθ, είχε αγοράσει ένα παλιό βιβλίο από μια δημοπρασία. Το βιβλίο αυτό ήταν ένα αρχαίο τεκμήριο που περιέγραφε την ιστορία ενός καταραμμένου νησιού στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ο κ. Σμιθ ήταν πολύ ενθουσιασμένος με την αγορά του και άρχισε να διαβάζει το βιβλίο. Αλλά σύντομα αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν ήταν σωστό. Το βιβλίο ήταν γραμμένο σε μια παλιά γλώσσα που δεν μπορούσε να καταλάβει και οι σελίδες του ήταν γεμάτες από περίεργα σύμβολα και σημειώσεις.

Μετά από μερικές ημέρες, ο κ. Σμιθ άρχισε να έχει περίεργα όνειρα. Όνειρα γεμάτα μυστήριο και τρόμο. Στα όνειρά του, βλέπει τον εαυτό του να βρίσκεται σε ένα παράξενο νησί, που ήταν γεμάτο με παλιά κτίρια και αρχαία αντικείμενα. Στο κέντρο του νησιού υπήρχε ένας πύργος, που φαινόταν να είναι η πηγή του μυστηρίου.

Ο κ. Σμιθ αποφάσισε να επισκεφτεί το νησί για να βρει απαντήσεις. Όταν έφτασε, βρήκε το νησί ερημωμένο και τα κτίρια σε ερειπωμένη κατάσταση. Όμως, ο πύργος ήταν ακόμα εκεί και ο κ. Σμιθ αποφάσισε να εξερευνήσει το εσωτερικό του.

Μέσα στον πύργο, βρήκε ένα δωμάτιο γεμάτο με παλιά βιβλία και αντικείμενα. Στην κορυφή του δωματίου, υπήρχε ένας πίνακας με ένα περίεργο σύμβολο. Ο κ. Σμιθ αναγνώρισε το σύμβολο από το βιβλίο που είχε αγοράσει και κατάλαβε ότι ήταν η πηγή της κατάρας.

Από τη στιγμή που ανακάλυψε το μυστικό, ο κ. Σμιθ άρχισε να έχει περίεργα όνειρα και να βλέπει περίεργα πράγματα. Το βιβλίο του είχε καταραθεί και ο κ. Σμιθ ήταν παγιδευμένος σε αυτήν την κατάσταση. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να προσπαθήσει να βρει έναν τρόπο να σπάσει την κατάρα.

Μετά από πολλές προσπάθειες, ο κ. Σμιθ κατάφερε να βρει έναν τρόπο να σπάσει την κατάρα.

Ο κ. Σμιθ έψαχνε για τρόπους να σπάσει την κατάρα και να απαλλαγεί από τα περίεργα όνειρα. Μετά από πολλές έρευνες, βρήκε έναν παλιό ειδικό σε θέματα μαγείας και μυστηρίου. Ο ειδικός αυτός του εξήγησε ότι η κατάρα ήταν πολύ ισχυρή και χρειαζόταν έναν ισχυρό ταλαντευτή για να τη σπάσει.

Ο κ. Σμιθ άρχισε να αναζητά τον ισχυρό ταλαντευτή και τελικά βρήκε έναν νεαρό αγόρι που είχε την ικανότητα να ταλαντεύει τα αντικείμενα με τη δύναμη του μυαλού του. Ο κ. Σμιθ πλησίασε το αγόρι και του εξήγησε την κατάστασή του. Το αγόρι συμφώνησε να βοηθήσει και ο κ. Σμιθ του έδωσε το βιβλίο για να το ταλαντεύσει.

Το αγόρι άρχισε να ταλαντεύει το βιβλίο και σταδιακά η κατάρα άρχισε να εξαφανίζεται. Ο κ. Σμιθ ένιωσε μια ανακούφιση και ευγνωμοσύνη προς το αγόρι. Το αγόρι του επέστρεψε το βιβλίο και ο κ. Σμιθ αποφάσισε να το δωρίσει σε ένα μουσείο, ώστε να μπορεί να το δουν και άλλοι άνθρωποι.

Η ιστορία του κ. Σμιθ έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο και έγινε θέμα συζήτησης στα μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο, ο κ. Σμιθ αποφάσισε να μην δώσει συνεντεύξεις και να μην μιλήσει ξανά για το θέμα. Αποφάσισε να συνεχίσει τη ζωή του και να επιστρέψει στο βιβλιοπωλείο του. Το βιβλιοπωλείο του έγινε πιο δημοφιλές από ποτέ και ο κ. Σμιθ έγινε ένας θρύλος στον χώρο των βιβλιοπωλών.

alitoteam

Το Μυστήριο των Πνευμάτων του Sylvanville

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sat, 24 Jun 2023 21:48:00 +0000

Στην πόλη του Sylvanville υπήρχε ένας θρύλος που είχε περάσει από γενιά σε γενιά. Λέγανε ότι τα πνεύματα των ιδρυτών της πόλης ακόμα περιπλανιούνταν στους δρόμους, αναζητώντας εκδίκηση για όσους τους είχαν αδικήσει. Πολλοί απέρριπταν την ιστορία ως ένα απλό αστικό θρύλο, αλλά κάποιοι πίστευαν ότι ήταν αληθινή.

Μια μέρα, μια ομάδα φοιτητών αποφάσισε να ερευνήσει τον θρύλο. Είχαν ακούσει φήμες για περίεργα γεγονότα στην πόλη και ήταν περίεργοι να δουν αν υπήρχε κάποια αλήθεια στην ιστορία. Έφτασαν στο Sylvanville μια σκοτεινή και βροχερή νύχτα, αποφασισμένοι να αποκαλύψουν το μυστήριο.

Καθώς περπατούσαν στους ερημικούς δρόμους, άκουσαν περίεργους θορύβους και είδαν σκιές να κινούνται στο σκοτάδι. Σύντομα συνειδητοποίησαν ότι δεν ήταν μόνοι τους και ότι κάτι τους παρακολουθούσε. Προσπάθησαν να φύγουν από την πόλη, αλλά βρήκαν ότι ήταν παγιδευμένοι. Οι δρόμοι που τους είχαν οδηγήσει στο Sylvanville είχαν εξαφανιστεί, αντικαταστάθηκαν από έναν πυκνό δάσος.

Οι φοιτητές ήταν τρομαγμένοι και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ψάχνανε για έναν τρόπο να βγουν, αλλά όλα όσα βρίσκανε ήταν περισσότερα μυστήρια. Ανακάλυψαν ένα παλιό βιβλίο στη βιβλιοθήκη της πόλης που περιείχε στοιχεία για τον θρύλο. Το βιβλίο μιλούσε για μια κατάρα που είχε τεθεί στην πόλη από τα πνεύματα των ιδρυτών. Είπε ότι η κατάρα θα αρθεί μόνο αν κάποιος λύσει το μυστήριο του θανάτου των πνευμάτων.

Οι φοιτητές ήταν αποφασισμένοι να λύσουν το μυστήριο και να αρθεί η κατάρα. Ψάξανε την πόλη για στοιχεία και μίλησαν με τους ντόπιους, αλλά κανείς δεν φαινόταν να ξέρει κάτι. Ήταν έτοιμοι να εγκαταλείψουν την πόλη όταν έπεσαν πάνω σε ένα παλιό σπίτι στα περίχωρα της πόλης. Το σπίτι ήταν εγκαταλελειμμένο και σε κακή κατάσταση, αλλά κάτι τους έκανε να νιώθουν περίεργα. Αποφάσισαν να εξερευνήσουν το σπίτι και βρήκαν πολλά περίεργα πράγματα. Στο ισόγειο βρήκαν ένα παλιό βιβλίο με περίεργα σύμβολα και σημειώσεις. Στον πάνω όροφο βρήκαν ένα δωμάτιο με πολλά αρχαία αντικείμενα και ένα παλιό κουτί.

Ανοίξανε το κουτί και βρήκαν ένα παλιό κλειδί. Το κλειδί ήταν περίεργο και είχε παράξενα σύμβολα πάνω του. Αποφάσισαν να το πάρουν μαζί τους και να το χρησιμοποιήσουν για να ανοίξουν μια παλιά πόρτα που είχαν βρει στο δωμάτιο.

Όταν άνοιξαν την πόρτα, βρήκαν έναν παλιό σταυρό και ένα κομμάτι χαρτί με μια διεύθυνση. Αποφάσισαν να πάνε στη διεύθυνση και διαπίστωσαν ότι ήταν ένα παλιό κτίριο στο κέντρο της πόλης. Μπήκαν μέσα και βρήκαν ένα κρυφό δωμάτιο με πολλά αρχαία αντικείμενα και ένα παλιό βιβλίο.

Το βιβλίο αναφερόταν στην ιστορία της πόλης και αποκάλυπτε την αλήθεια για την κατάρα των πνευμάτων. Οι ιδρυτές της πόλης είχαν δολοφονηθεί από μια ομάδα ανθρώπων που ήθελαν να αναλάβουν τον έλεγχο της πόλης. Οι φοιτητές ήταν σοκαρισμένοι από την αποκάλυψη και ήξεραν ότι έπρεπε να κάνουν κάτι.

Πήγαν στο δημαρχείο και παρουσίασαν τα στοιχεία τους στον δήμαρχο. Αρχικά ο δήμαρχος ήταν επιφυλακτικός, αλλά οι αποδείξεις ήταν πολύ ισχυρές για να αγνοηθούν. Τέλος, οι δολοφόνοι των ιδρυτών της πόλης συνελήφθησαν και η κατάρα των πνευμάτων αρθηκε.

Οι φοιτητές έφυγαν από την πόλη, γνωρίζοντας ότι είχαν κάνει κάτι σημαντικό και ότι η αλήθεια είχε απελευθερώσει τα πνεύματα των ιδρυτών της πόλης.

alitoteam

Το άγκιστρο

noreply@blogger.com (alitoteam) — Fri, 02 Jun 2023 00:23:00 +0000

Το Hook είναι ένας αστικός μύθος που έχει ειπωθεί σε όλο τον κόσμο.

Η ιστορία συνήθως έχει ως εξής: Ένα ζευγάρι πηγαίνει στο σπίτι αργά το βράδυ όταν βλέπει έναν άντρα να στέκεται στη σκιά. Ο άντρας φοράει ένα μακρύ μαύρο παλτό και έχει ένα γάντζο για ένα χέρι. Το ζευγάρι φοβάται, αλλά συνεχίζει να περπατάει. Καθώς το ζευγάρι πλησιάζει τον άντρα, βλέπουν ότι χαμογελάει. Το χαμόγελο του άντρα είναι πλατύ και οδοντωτό και τα μάτια του είναι κόκκινα. Το ζευγάρι είναι τόσο φοβισμένο που τράπηκε σε φυγή.

Την επόμενη μέρα, το ζευγάρι διαβάζει στην εφημερίδα ότι μια γυναίκα δέχθηκε επίθεση από άνδρα με γάντζο για το χέρι. Η γυναίκα πήγαινε στο σπίτι αργά το βράδυ όταν δέχθηκε επίθεση από πίσω. Ο άντρας με το γάντζο την έκοψε στο πρόσωπο και έμεινε με μια ουλή που έμοιαζε με χαμόγελο. Η αστυνομία δεν έχει πιάσει ποτέ τον άντρα με το γάντζο. Είναι ακόμα εκεί έξω, κάπου, περιμένοντας το επόμενο θύμα του.

Εδώ είναι μερικές από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες για το Hook:

O The Hook είναι ένας serial killer: Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Hook είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος που στοχεύει ζευγάρια. Ο δολοφόνος λέγεται ότι χρησιμοποιεί το γάντζο για να κόψει τα πρόσωπα των θυμάτων του, αφήνοντάς τους μια ουλή που μοιάζει με χαμόγελο.

Ο γάντζος είναι δαίμονας: Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο γάντζος είναι ένας δαίμονας που προσπαθεί να τρομάξει τους ανθρώπους. Ο δαίμονας λέγεται ότι χρησιμοποιεί το γάντζο για να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους και λέγεται ότι μπορεί να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται κατά βούληση.

Το Hook είναι αποκύημα της φαντασίας του θύματος: Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το Hook είναι απλώς αποκύημα της φαντασίας του θύματος. Το θύμα μπορεί να έχει τραυματιστεί από την επίθεση και μπορεί να είχε παραισθήσεις για το Hook.

Όποια και αν είναι η εξήγηση, το Hook είναι ένας δημοφιλής αστικός μύθος που λέγεται εδώ και αιώνες. Η ιστορία είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμα και στα πιο συνηθισμένα μέρη, μπορεί να υπάρχει κάτι απαίσιο να κρύβεται στις σκιές.

alitoteam

Το Μυστήριο της Μαύρης Ντάλιας

noreply@blogger.com (alitoteam) — Fri, 02 Jun 2023 00:17:00 +0000

Η Μαύρη Ντάλια είναι ένα από τα πιο διάσημα άλυτα μυστήρια δολοφονιών στην αμερικανική ιστορία.

Το θύμα, η Elizabeth Short, βρέθηκε βάναυσα ακρωτηριασμένη σε ένα κενό οικόπεδο στο Λος Άντζελες στις 15 Ιανουαρίου 1947. Το σώμα της είχε κοπεί στη μέση στη μέση και τα έντερά της είχαν αφαιρεθεί και τοποθετηθεί στους ώμους της. Το πρόσωπό της είχε κοπεί από αυτί σε αυτί και τα μάτια της είχαν βγει. Η υπόθεση έγινε γρήγορα αίσθηση των μέσων ενημέρωσης και ο δολοφόνος ονομάστηκε «Μαύρη Ντάλια».

Η αστυνομία βρήκε χιλιάδες ενδείξεις, αλλά καμία από αυτές δεν οδήγησε σε σύλληψη. Η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη μέχρι σήμερα. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για το ποιος ήταν ο δολοφόνος της Μαύρης Ντάλια. Κάποιοι πιστεύουν ότι ήταν ένας κατά συρροή δολοφόνος που είχε σκοτώσει άλλες γυναίκες πριν και μετά τον Short. Άλλοι πιστεύουν ότι ήταν ένα διαταραγμένο άτομο που ενήργησε από παρόρμηση. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι η δολοφονία ήταν μια τελετουργική δολοφονία. Ανεξάρτητα από το ποιος ήταν ο δολοφόνος, αυτός ή αυτή δεν οδηγήθηκε ποτέ στη δικαιοσύνη.

Η δολοφονία της Μαύρης Ντάλιας παραμένει ένα από τα πιο ανατριχιαστικά και άλυτα μυστήρια στην αμερικανική ιστορία. Εδώ είναι μερικές από τις πιο δημοφιλείς θεωρίες σχετικά με την ταυτότητα του δολοφόνου της Μαύρης Ντάλια:

George Hodel: Ο George Hodel ήταν ένας γιατρός που ήταν ύποπτος ότι ήταν ο δολοφόνος της Μαύρης Ντάλια. Είχε ιστορικό βίας κατά των γυναικών και ήταν γνωστός ως σαδιστής. Είχε επίσης κίνητρο να σκοτώσει τον Short, καθώς φέρεται να είχε σχέση μαζί του. Ωστόσο, ο Hodel δεν κατηγορήθηκε ποτέ για τη δολοφονία και πέθανε το 1999.

Τζακ ο Αντεροβγάλτης: Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο δολοφόνος της Μαύρης Ντάλιας ήταν ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης, ένας κατά συρροή δολοφόνος που τρομοκρατούσε το Λονδίνο στα τέλη του 1800. Υπάρχουν κάποιες ομοιότητες μεταξύ των δύο υποθέσεων, όπως ο ακρωτηριασμός των θυμάτων και το γεγονός ότι και οι δύο δολοφόνοι δεν συνελήφθησαν ποτέ. Ωστόσο, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία.

The Zodiac Killer: Ο Zodiac Killer ήταν ένας άλλος κατά συρροή δολοφόνος που τρομοκρατούσε την Καλιφόρνια τη δεκαετία του 1960. Έστειλε χλευαστικές επιστολές στην αστυνομία και στα μέσα ενημέρωσης και ισχυρίστηκε ότι σκότωσε 37 ανθρώπους. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Zodiac Killer μπορεί να ήταν επίσης ο δολοφόνος της Μαύρης Ντάλιας. Ωστόσο, δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποστηρίζουν αυτή τη θεωρία.

Η ταυτότητα του δολοφόνου της Μαύρης Ντάλια παραμένει μυστήριο. Η υπόθεση έχει παρουσιαστεί σε βιβλία, ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, αλλά ο δολοφόνος δεν έχει συλληφθεί ποτέ. Η δολοφονία της Μαύρης Ντάλιας είναι μια υπενθύμιση ότι ακόμα και στις πιο σύγχρονες πόλεις, εξακολουθούν να υπάρχουν σκοτεινά και επικίνδυνα μυστικά που κρύβονται στις σκιές.

alitoteam

Ένα κουνέλι βαμπίρ, ένας διάβολος σκύλος και άλλες ιστορίες

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sat, 24 Dec 2022 19:24:00 +0000

Οι ιστορίες της μυθολογίας, της λαογραφίας και της μυθοπλασίας είναι κοινά στο ιστορικό μας περιβάλλον. Από ένα κουνέλι βαμπίρ που σκαρφαλώνει πάνω από μια πόρτα στο Νιούκαστλ μέχρι τον διάβολο του εκτυπωτή που σκύβει σε ένα κατάστημα της Υόρκης, μια υπερφυσική αύρα μπορεί να βιωθεί σε όλη την Αγγλία.

The Vampire Rabbit of Newcastle

Το «κουνέλι βαμπίρ» του Νιούκαστλ κάθεται απειλητικά πάνω από την περίτεχνη τοξωτή πόρτα ενός εμπορικού κτιρίου του 20ου αιώνα. Βρέθηκε δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Νιούκαστλ, η παρουσία αυτού του θηρίου με κυνόδοντα, άγρια μάτια, που ρουφά το αίμα είναι κάτι σαν μυστήριο. Ο τοπικός μύθος λέει ότι ο κυνηγεμένος θηρίο κάποτε επιτέθηκε σε ληστές ταφών και τους ρούφηξε το αίμα. Άλλοι λένε ότι προοριζόταν να είναι ένας λαγός (που πιθανόν να συμβολίζει την άνοιξη και τον ερχομό του Πάσχα) του οποίου τα αυτιά ήταν τοποθετημένα προς τα πίσω.

Printer's Devil, York

Σχετικά με το θέμα των περίεργων πλασμάτων που κατοικούν σε μη χαρακτηριστικές τοποθεσίες, ένας έντονο κόκκινος διάβολος μπορεί να βρεθεί να σκύβει σε μια γωνία του No 33 Stonegate στο Γιορκ, που παλαιότερα ήταν εγκαταστάσεις εκτυπωτών. Αυτή η περιοχή του Γιορκ ήταν κάποτε διάσημη για τα βιβλιοπωλεία και τα τυπογραφεία της και ο διάβολος αυτού του τυπογράφου πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει τον νεότερο μαθητευόμενο σε εργαστήριο τυπογραφίας. Πήρε το φταίξιμο όταν οτιδήποτε γράφτηκε λάθος, και λέγεται ότι ήταν άτυχο να τον κοιτάξει κατευθείαν στα μάτια.

Ο διάβολος του τυπογράφου πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει τον νεότερο μαθητευόμενο σε εργαστήριο τυπογραφίας. Λέγεται ότι είναι άτυχος να τον κοιτάξουμε κατευθείαν στα μάτια.

Black Shuck

Οι ιστορίες του τερατώδους μαύρου σκύλου που είναι γνωστός ως Black Shuck είναι από καιρό μέρος της τοπικής λαογραφίας στις πόλεις Bungay και Blythburgh. Λέγεται ότι περιπλανιέται στις ακτές και την ύπαιθρο της Ανατολικής Αγγλίας. Το θρυλικό θηρίο άφησε το στίγμα του για πρώτη φορά στις 4 Αυγούστου 1577, κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης λειτουργίας. Λέγεται ότι ξέσπασε από τις πόρτες της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας σε ένα χτύπημα βροντής, αφαιρώντας τη ζωή ενός άνδρα και ενός αγοριού. Καθώς έφευγε, έξυσε τις επιφάνειες της βόρειας πόρτας και περίεργα σημάδια εγκαυμάτων φαίνονται ακόμα και σήμερα εκεί.

Combe Gibbet, Hungerford

Τέσσερα μίλια νότια του Χάνγκερφορντ βρίσκεται η τοποθεσία ενός σπάνιου διπλού αγγείου (ένας σταθμός για απαγχονισμούς ανθρώπων ή πτωμάτων), που στέκεται 25 πόδια ψηλά στην κορυφή του Inkpen Beacon. Ανεγέρθηκε το 1676, το αγγείο χρησιμοποιήθηκε για να εκθέσει τα πτώματα δύο ντόπιων που είχαν θανατωθεί τον 17ο αιώνα. Ο George Broomham και η Dorothy Newman είχαν σχέση και κρεμάστηκαν για τη δολοφονία της συζύγου του George Martha. Το γκίμπετ έμεινε όρθιο για να λειτουργήσει ως προειδοποίηση για τους άλλους και να τους αποτρέψει από τη διάπραξη εγκλημάτων.

Κάστρο Farleigh Hungerford

Το κάστρο Farleigh Hungerford χτίστηκε τον 14ο αιώνα και κατοικήθηκε για 300 χρόνια από την οικογένεια Hungerford. Μέσα στο κάστρο υπάρχουν πολλοί κρυμμένοι θησαυροί του παρελθόντος της οικογένειας και βαθιά μέσα στην κρύπτη μπορείτε να βρείτε την καλύτερη συλλογή της Βρετανίας από ανθρωπομορφικά, «ανθρωπόμορφα» μολύβδινα φέρετρα.

Σπήλαια Hellfire, West Wycombe

Τα σπήλαια της Hellfire είναι ένα μέρος όπου ο μύθος και η πραγματικότητα μπλέκονται. Αυτό το δίκτυο τεχνητών σπηλαίων πήρε το όνομά του από τη διαβόητη Λέσχη Hellfire, που αποτελείται από υψηλόβαθμα μέλη της κοινωνίας, ευγενείς και πολιτικούς, που πιστεύεται ότι συμμετείχαν σε παγανιστικές τελετές, όργια και μαύρη μαγεία βαθιά μέσα στις σπηλιές. Τα σπήλαια λειτουργούν πλέον ως τουριστικό αξιοθέατο και σύμφωνα με πληροφορίες αποτελούν εστία παραφυσικής δραστηριότητας.

alitoteam

12 πραγματικές ιστορίες φαντασμάτων που θα ανατριχιάσουν τη σπονδυλική σας στήλη

noreply@blogger.com (alitoteam) — Thu, 22 Dec 2022 22:00:00 +0000

Καλώντας μόνο τους πιο γενναίους και τολμηρότερους κυνηγούς φαντασμάτων. Αυτές οι τρομακτικές ιστορίες δεν είναι για τους αδύναμους.

Οι καλύτερες ιστορίες με φαντάσματα και τρομακτικές ιστορίες είναι τόσο αληθινές, τόσο πιστευτές και τόσο ανατριχιαστικές που ουσιαστικά σας εγγυώνται τουλάχιστον μια νύχτα (αν όχι περισσότερο) που περάσατε γυρίζοντας και ακούγοντας τα πατώματα που τρίζουν και τον ήχο της απόκοσμης γκρίνιας. Φυσικά, αυτό είναι το παράδοξο που ενυπάρχει στις ιστορίες φαντασμάτων. Όσο καλύτερα είναι, τόσο χειρότερα θα κοιμάστε το βράδυ. Αυτό ισχύει ακόμη κι αν είστε πιστός - ξέρετε, ο τύπος του ατόμου που έχει απομνημονεύσει λεπτομέρειες σχετικά με την προέλευση του Halloween , δεν φοβάται να δει μερικές ανατριχιαστικές φωτογραφίες , γνωρίζει την ιστορία πίσω από τα τέρατα του Halloween και περνά την Παρασκευή και 13 διαβάζοντας ιστορίες του πίνακα Ouija .

Στο πνεύμα της σεζόν, συγκεντρώσαμε μερικές τρομακτικές ιστορίες — όλες βασισμένες σε αληθινά γεγονότα — που σίγουρα θα σας στοιχειώσουν. Σβήστε λοιπόν τα φώτα (αν είστε αρκετά γενναίοι) και ετοιμαστείτε για ιστορίες φαντασμάτων τόσο αληθινές και τόσο τρομακτικές που δεν θα κοιμηθείτε όλη τη νύχτα.

Τα Χεράκια

«Δεν έχω ζήσει ποτέ σε στοιχειωμένο σπίτι, αλλά η μητέρα μου έμενε ως έφηβη», γράφει ο χρήστης του Reddit.com PatentedSpaceHook, αφηγούμενος ένα αληθινό γεγονός. «Και σε άλλα σπίτια στον δρόμο της συνέβαιναν περίεργα πράγματα. Λίγα σπίτια μακριά της ζούσε μια οικογένεια. Ένα βράδυ, η κόρη πήγε για ύπνο με έναν κακό πονοκέφαλο. Την επόμενη μέρα, ήταν νεκρή - είχε πεθάνει από ανεύρυσμα.

«Μετά την κηδεία της, η οικογένεια έφυγε για να ξεφύγει από την τραγωδία και ο πατέρας ζήτησε από τον θείο μου —τον αδερφό της μαμάς μου— να ελέγξει τα κατοικίδιά τους. Η μαμά και ο μπαμπάς μου (που έβγαιναν εκείνη την εποχή) πήγαν μαζί του. Η μητέρα μου είχε ακούσει ότι υπήρχε ένα πιάνο με ουρά, και ήθελε να το παίξει. Ο μπαμπάς μου σπούδαζε κτηνίατρος.

«Μετά την είσοδο στο σπίτι, ο θείος μου και ο πατέρας μου κατευθύνθηκαν στο υπόγειο για να δουν τα ζώα και η μητέρα μου πήγε στο πιάνο στο ισόγειο. Το έπαιζε όταν ένιωσε κάτι να βουρτσίζει τους αστραγάλους της. Σκέφτηκε ότι μια γάτα πρέπει να έφυγε από το υπόγειο και πέρασε δίπλα της. Συνέχισε να παίζει. Και μετά το ένιωσε ξανά.

«Κοίταξε κάτω από το πιάνο και δεν είδε τίποτα. Όταν ξεκίνησε ξανά, ένιωσε τα χέρια της να της σφίγγουν τα πόδια. Έτρεξε στην πόρτα του υπογείου, φώναξε τον θείο και τον πατέρα μου και τους περίμενε. Πίσω έξω, ο θείος μου μπορούσε να πει ότι η μαμά μου ήταν κροταλισμένη και ρώτησε τι ήταν λάθος.

«Του είπε τι είχε συμβεί και έγινε λευκός. Της είπε ότι η κόρη που είχε πεθάνει έπαιζε ένα παιχνίδι με τον πατέρα της. Όταν έπαιζε πιάνο, εκείνη σέρνονταν από κάτω, έπιανε τους αστραγάλους του και έσπρωχνε τα πόδια του πάνω-κάτω στα πετάλια».

Αν αυτή η εμπειρία σας ακούγεται συναρπαστική, ίσως σας αρέσει να εξερευνήσετε αυτά που οι ειδικοί σε παραφυσικά θέματα λένε ότι είναι τα πιο στοιχειωμένα μέρη στην Αμερική .

Ο Ασθενής Φάντασμα

«Η εταιρεία ασθενοφόρων στην οποία εργαζόμουν είχε ένα «στοιχειωμένο» ασθενοφόρο: το rig 12», αφηγείται ο χρήστης του Reddit.com Zerbo. « Πολλοί EMT είχαν ιστορίες για αυτό, αλλά ποτέ δεν έβαλα πολλά σε παραφυσικά πράγματα. Δηλαδή μέχρι που είχα τη δική μου εμπειρία με το rig 12.

«Ο σύντροφός μου και εγώ εργαζόμασταν σε μια αγροτική κοινότητα στις 3 τα ξημερώματα, και ήταν πολύ σκοτάδι και εντελώς ήσυχα. Κοιμόμασταν και οι δύο. Εγώ ήμουν στη θέση του οδηγού και εκείνη στη θέση του συνοδηγού. Ξύπνησα από μια πνιχτή φωνή, αλλά νόμιζα ότι ο σύντροφός μου μιλούσε. Της είπα ότι προσπαθούσα να κοιμηθώ και έκλεισα τα μάτια μου. Άκουσα ευδιάκριτα μια αντρική φωνή να λέει, "Θεέ μου, πεθαίνω;" ακολουθούμενη από μερικά δευτερόλεπτα βαριάς αναπνοής. Ο σύντροφός μου και εγώ καθίσαμε όρθια και κοιτάξαμε πίσω στο διαμέρισμα ασθενών, από όπου ακουγόταν σαν να είχε έρθει η φωνή.

«Τα πράγματα ήταν ήσυχα για μερικά δευτερόλεπτα. μετά ακούσαμε τον κρότο ενός ρυθμιστή μπουκαλιών οξυγόνου και ένα σφύριγμα, σαν να είχε διαρροή. Άναψα τα φώτα και βγήκαμε τρέχοντας από την εξέδρα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να είχε σκαρφαλώσει ένα παροδικό ενώ κοιμόμασταν, οπότε ανοίξαμε τις πίσω πόρτες. Κανείς δεν ήταν εκεί. Έλεγξα τις φιάλες οξυγόνου. κανένα δεν άνοιξε. Μετά από αυτό δεν κοιμηθήκαμε πολύ».

Έτοιμοι για άλλο τρόμο; Διαλέξτε τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών για το Halloween.

The Impish Ghost

«Η γειτόνισσα μου Νταϊάν κι εγώ είχαμε έναν παιχνιδιάρικο poltergeist για χρόνια και τον λέγαμε Μπίλι». Έτσι ξεκινάει ο χρήστης του Reddit.com abbys_alibi στην πραγματική του ιστορία με φαντάσματα. «Ερχόμουν σπίτι και έβρισκα κάτι σε ένα περίεργο μέρος: γάλα σε ένα ντουλάπι, χαρτί υγείας στο ψυγείο, απορρυπαντικό στην μπανιέρα. Κάποτε η Νταϊάν τηλεφώνησε για να ρωτήσει αν ο Μπίλι ήταν εκεί, γιατί δεν έβρισκε ούτε ένα γαλόνι γάλα. Τελικά το βρήκαμε έξω στα πίσω σκαλιά της. Και η ζάχαρη… καταριέται ζάχαρη! Κάθε πρωί, η ζαχαριέρα μου ήταν άδεια.

«Όταν χόρταινα, έδειχνα το σπίτι της Νταϊάν και φώναζα: «Πήγαινε να δεις την Νταϊάν! Μέσα σε πέντε λεπτά, θα την έπαιρνα τηλέφωνο. «Ευχαριστώ πολύ», είπε. Είχε πάει και είχε κάνει φασαρίες στη θέση της. Αυτό συνέβη για όλα τα δύο χρόνια που ζήσαμε εκεί. Κανείς δεν μας πίστεψε — ούτε καν οι σύζυγοί μας. Η μητέρα μου νόμιζε ότι κάποιος μας έκλεβε όταν κοιμόμασταν ή έξω από το σπίτι. Η αδερφή μου πίστευε ότι κάτι συνέβαινε αλλά δεν ήξερε τι. Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω τίποτα από όλα αυτά».

Εάν αυτή η πραγματική ιστορία φαντασμάτων σας κάνει να νιώθετε απόκοσμοι, αφεθείτε σε μερικούς φανταστικούς τρόμους με τις καλύτερες ταινίες για το Χάλοουιν στο Hulu .

Η απόκοσμη σοφίτα

Προτού ο χρήστης του Reddit.com, Digsdaws, αφηγηθεί τις πιο τρομακτικές ιστορίες φαντασμάτων του -σχετικά με τη ζωή σε ένα μέρος που προφανώς συνεργαζόταν με ειλικρινή μέλη του πνευματικού κόσμου- επεσήμαναν την ειρωνεία των ιστοριών φαντασμάτων που ξεκινούν με τη φράση , «Δεν πιστεύω στα φαντάσματα, αλλά…» Άλλωστε, ανεξάρτητα από το πώς ξεκινά μια ιστορία φαντασμάτων, εξαρτάται πάντα από την ιδέα ότι, έλα, φυσικά και πιστεύουμε στα φαντάσματα!

«Πριν από μερικά χρόνια, μετακόμισα σε ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου στη Μελβούρνη της Αυστραλίας», συνέχισαν να θυμούνται. «Ήταν η πρώτη μου φορά που ζούσα μόνη μου. Η πολυκατοικία είχε χτιστεί τη δεκαετία του 1930. Ήμουν εκεί για μερικούς μήνες όταν γύρισα σπίτι από τη δουλειά μια μέρα και μπήκα στο μπάνιο. Είδα κάτι περίεργο: Μια ξύλινη σανίδα, που είχε καλύψει μια τρύπα στο ταβάνι που οδηγούσε σε μια μικρή σοφίτα, βρισκόταν σπασμένη σε δύο κομμάτια στο έδαφος. Εξέτασα τα κομμάτια. Η σανίδα είχε πάχος μια ίντσα και θα χρειαζόταν ο Μπρους Λι για να τη σπάσει. Νόμιζα ότι ο ιδιοκτήτης είχε στείλει κάποιον να δουλέψει στη σοφίτα. Είχα παγώσει από φόβο. Κάποιος είναι σίγουρα εκεί πάνω , σκέφτηκα.

«Έστειλα με email φωτογραφίες στην ιδιοκτήτρια, ρωτώντας αν ήταν κάποιος εκεί (με έναν τόνο ενόχλησης, αφού δεν με είχε προειδοποιήσει). Η απάντησή της ήταν: «Παρακαλώ τηλεφώνησέ με μόλις μπορέσεις». Τηλεφώνησα και μου εξήγησε ότι οι δύο τελευταίοι ένοικοι της είχαν πει ότι το ίδιο συνέβη. Υποσχέθηκε να αντικαταστήσει τη σανίδα, και το έκανε.

«Ένα μήνα αργότερα, ξύπνησα ένα βράδυ γύρω στις 4 το πρωί το σώμα μου ήταν καλυμμένο με εξογκώματα χήνας. Ένιωθα ότι κάποιος έτριβε τα χέρια του πάνω μου. Όλα ήταν σιωπηλά, αλλά μετά άκουσα έναν ήχο που σέρνεται από πάνω από το κρεβάτι μου. Ήταν σαν κάποιος να τραβούσε ένα τσουβάλι με πατάτες. Πάγωσα, έπεισα ότι κάποιος ήταν εκεί πάνω. Δεν υπάρχει περίπτωση ένα ζώο να κάνει αυτόν τον ήχο. Μετά από πέντε λεπτά, πήρα το κουράγιο να ανάψω το φως, οπλίστηκα με ένα ρόπαλο κρίκετ και πήγα στο μπάνιο.

«Τότε είδα ότι η νέα σανίδα που κάλυπτε την τρύπα έσπασε στα δύο! Ενιωθα άρρωστος. Ο ήχος του σέρνοντας είχε σταματήσει. Άκουσα όμως και κάτι άλλο: ψιθυρίζοντας. Ο ήχος ήταν καθαρός και ερχόταν από τη σοφίτα. Ακουγόταν σαν παιδικές φωνές, και μπορούσα να ακούσω μια φράση να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά: «Είναι η σειρά σου… Είναι η σειρά σου…»

«Άνοψα κάθε φως στο διαμέρισμα για να κάνω τα πράγματα να νιώθουν φυσιολογικά. Ήταν 5 το πρωί και έξω ήταν σκοτεινά. Έβλεπα τηλεόραση για να προσπαθήσω να χαλαρώσω. Τότε έσκασε μια ασφάλεια. Το κατοικίδιο παπαγαλάκι μου, ο Ντέξτερ, τον οποίο κρατούσα στην κουζίνα, συνήθως δεν έβγαζε ήχο τη νύχτα, αλλά άρχισε να τσιρίζει σαν να τον στραγγαλίζουν. Δεν τον είχα ακούσει ποτέ να κάνει τέτοιους θορύβους – ούρλιαζε. Πήρα τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου, έτρεξα έξω, κάθισα στο αυτοκίνητό μου και περίμενα εκεί μέχρι να βγει ο ήλιος.

«Όταν είδα ανθρώπους να κάνουν βόλτα με τα σκυλιά τους, αυτό με παρηγόρησε αρκετά για να επιστρέψω. Η μπροστινή πόρτα ήταν ανοιχτή, αλλά κατάλαβα ότι μπορεί να ξέχασα να την κλείσω όταν έβγαινα έξω. Πήγα στην κουζίνα για να ελέγξω τον Ντέξτερ, αλλά δεν ήταν στο κλουβί του.

«Ένιωσα πάλι άρρωστος. Όλα μου τα παράθυρα ήταν κλειστά, οπότε κοίταξα παντού μέσα. Όταν πήγα στο μπάνιο, άκουσα πιτσιλίσματα. Ο Ντέξτερ μισοπνίγηκε στην τουαλέτα! Τον έβγαλα, τον έπλυνα και τον στέγνωσα. Ήμουν τόσο μπερδεμένος. Στις 8 το πρωί, τηλεφώνησα στην ιδιοκτήτρια και της έδωσα μια απολαυστική εκδοχή της βραδιάς. «Ω, ουάου, άκουσες κι εσύ τον ψίθυρο!» είπε.

«Έμεινα σε αυτό το διαμέρισμα για άλλους 18 μήνες. Άκουσα τον ψίθυρο σε μερικές περιπτώσεις, και δύο φορές η σανίδα που κάλυπτε την τρύπα στο ταβάνι μετακινήθηκε. Αν και μένω αλλού τώρα, πρόσφατα τηλεφώνησε ο ιδιοκτήτης. Είπε ότι οι νέοι ένοικοι της είχαν παρακαλέσει να μου μιλήσουν για μερικά από τα πράγματα που συνέβαιναν εκεί. Ξεχάστε το - είναι δικό τους πρόβλημα τώρα. "

Τώρα που έχετε τα ρίγη, περιηγηθείτε σε αυτά τα αποσπάσματα για το Halloween για περισσότερους φόβους.

Το αγόρι χωρίς μάτια

«Ένα βράδυ, όταν ήμουν 10 ετών, με ξύπνησε όταν άνοιξε η πόρτα του υπνοδωματίου μου και ακολούθησε κάποιος που καθόταν στο κρεβάτι μου», θυμάται ο χρήστης του Reddit.com, kmendo4, μια παιδική βούρτσα με μια πολύ επίμονη φανταστική οπτασία. «Ένιωσα το πόδι μου να βόσκει και το κρεβάτι να βυθίζεται κάτω από το βάρος ενός ανθρώπου. Είναι απλά η μαμά , σκέφτηκα και άνοιξα τα μάτια μου.

«Δεν ήταν η μαμά μου. Βρήκα ένα αγόρι χωρίς μάτια –είχε μαύρες, άδειες πρίζες– στην ηλικία μου να κάθεται στα πόδια του κρεβατιού μου. Άπλωσε το χέρι του και μέσα ήταν ένα μικρό κουτί. Τρόμαξα αλλά άπλωσα το χέρι μου. Τράβηξε πίσω. Έφτασα ξανά και είπα, «Δώσ’ το». Μετά ανοιγόκλεισα και όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου, είχε φύγει. Αλλά μπορούσα ακόμα να δω το αποτύπωμα όπου είχε καθίσει στο κρεβάτι μου.

«Πέντε χρόνια γρήγορα μπροστά. Η κοπέλα μου ήρθε να κάνει τα μαθήματά μου. Αφού τελείωσε, πήρε έναν υπνάκο ενώ περίμενε τους γονείς της. Όταν έφτασαν, προσπάθησα να την ξυπνήσω. Άνοιξε τα μάτια της ξαφνικά, κοιτάζοντας ψηλά σε μια γωνία όπου ο τοίχος συναντούσε το ταβάνι. Έδειξε εκεί και ξανακοιμήθηκε. Την ξανακούνησα. Ήρθε σε πλήρη συνείδηση, και της εξήγησα τι είχε κάνει. Έδειχνε στοιχειωμένη. «Στον τοίχο, είδα ένα αγοράκι χωρίς μάτια. Ήταν εκεί, σε πόζα Spider-Man και με κοιτούσε επίμονα ». Τρόμαξα και της είπα την ιστορία μου για το ίδιο παιδί.

«Γρήγορα μπροστά άλλα πέντε χρόνια. Ήμουν με την ίδια κοπέλα και είχαμε ένα 2χρονο. Ζούσαμε στο σπίτι των γονιών μου, στο παλιό μου δωμάτιο. Η κόρη μου άρχισε να ξυπνάει την ίδια ώρα κάθε βράδυ και μιλούσε. Μετά από λίγο, παρατήρησα ότι είχε σχεδόν την ίδια συζήτηση κάθε βράδυ. Τη ρώτησα παιχνιδιάρικα μια φορά με ποιον μιλούσε. Είπε, «Είναι ένα μικρό αγόρι. Είναι καλός. Έχει χαθεί και ψάχνει τη μαμά του ». Οι νυχτερινές συζητήσεις της κόρης μου συνεχίστηκαν μέχρι που πήραμε τη δική μας θέση αργότερα εκείνο το έτος».

Θέλετε να τρομάξετε τους φίλους σας όσο αυτές οι ιστορίες φαντασμάτων σας τρόμαξαν; Επιλέξτε ανάμεσα σε αυτές τις τρομακτικές ιδέες για αποκριάτικες στολές .

Η Κόκκινη Κυρία του Κολλεγίου Χάντινγκτον

Εδώ είναι μια ιστορία που χρονολογείται από το 1910, αλλά σχεδόν κάθε φοιτητής στο Huntingdon College στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα, θα πρέπει να την αναγνωρίσει. Αυτό συμβαίνει επειδή τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτό λέγεται ότι συνέβησαν στην πραγματικότητα. Όπως λέει η ιστορία, το 1910, μια νεαρή γυναίκα που ήταν νέα στο σχολείο ήταν γνωστή για την αγάπη της για το κόκκινο χρώμα. Δυστυχώς, ήταν επίσης γνωστή ως «περίεργη» και «μοναχική».

Καθώς ξεκινούσε η πρώτη θητεία, η νεαρή γυναίκα απομονωνόταν όλο και περισσότερο. Τελικά, αφαίρεσε τη ζωή της κόβοντας τους καρπούς της. Το σώμα της ανακαλύφθηκε με κόκκινο φόρεμα, βουτηγμένο στο αίμα. Από τότε, φοιτητές και καθηγητές ανέφεραν ότι είδαν μια νεαρή γυναίκα ντυμένη στα κόκκινα. Εμφανίστηκε σε όλη την πανεπιστημιούπολη του κολεγίου. Η φιγούρα, που μένει σε διαρκή απομόνωση, αναφέρεται συχνά ως υπενθύμιση της σημασίας του να είσαι ευγενικός με τους συνομηλίκους σου.

Τώρα που διαβάσατε μια από τις ιστορίες φαντασμάτων της Αλαμπάμα, μην χάσετε αυτούς τους τρομακτικούς αστικούς θρύλους από κάθε πολιτεία.

The Ashley Street Ghost

Το Huntingdon College είναι μόνο ένα από τα πολλά στοιχειωμένα κολέγια στην Αμερική , το καθένα με τις δικές του ιστορίες φαντασμάτων. Αυτή η επόμενη αληθινή ιστορία προέρχεται από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο Αν Άρμπορ.

Το στοιχειωμένο συνέβη το 1972, σε ένα πάρτι που διοργάνωσαν φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν που ζούσαν στην Ashley Street. Ένα 15χρονο κορίτσι, που πιθανότατα δεν είχε καμία δουλειά να είναι εκεί εξαρχής, ένιωσε ξαφνικά ένα «περίεργο, τρομακτικό κρύο», σύμφωνα με την The Michigan Daily .

Σε μια προσπάθεια να ζεσταθεί, ανέβηκε πάνω (επειδή ανεβαίνει η ζέστη, υποθέτουμε). Τότε ήταν που τα πράγματα στράβωσαν. Ένας από τους τοίχους του σπιτιού άρχισε να κινείται και μια μαύρη σκιά πλησίασε το κορίτσι. Εν τω μεταξύ, στον κάτω όροφο, αφίσες έσκαγαν αυθόρμητα από τους τοίχους και έπεφταν σε έναν σωρό που μεγάλωνε στο πάτωμα.

Η κοπέλα περιπλανήθηκε πίσω στον κάτω όροφο, όπου βρέθηκε να λέει αυτά τα περίεργα λόγια: «Τα ναρκωτικά και ο εθισμός ήταν δικό μου λάθος, και αποδέχομαι την ευθύνη για αυτό, αλλά δεν ήμουν έτσι βαθιά μέσα μου. Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από όλους τους εμπλεκόμενους για ό,τι έχω κάνει». Αυτό που έκανε αυτά τα λόγια ακόμα πιο περίεργα ήταν ότι το κορίτσι δεν έκανε ναρκωτικά, πόσο μάλλον να είχε εθισμό.

Τα λόγια της δεν φάνηκαν και τόσο περίεργα στους μαθητές που έμεναν στο σπίτι. Πριν εγκατασταθούν, στο σπίτι κατοικούσε ένας άνδρας με πολύ σοβαρό εθισμό. Ο λόγος που δεν έμενε πια εκεί; Πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης. Το φάντασμα της Ashley Street έχει κάνει άλλες εμφανίσεις; Αυτό παραμένει ένα μυστήριο.

Το φάντασμα του Φρέντερικ Τζόρνταν

Αυτή η αληθινή ιστορία φαντασμάτων αφορά έναν άνδρα με το όνομα Φρέντερικ Τζόρνταν, ο οποίος είχε μια από τις πιο μοναχικές και έρημες δουλειές που υπάρχουν. Ο Τζόρνταν ήταν ο φαροφύλακας του Penfield Reef Lighthouse στις ακτές του Fairfield του Κονέκτικατ.

Χτισμένος το 1874, ο Φάρος ήταν κατά κύριο λόγο ένας τρόπος προειδοποίησης των πλοίων για έναν ύπουλο, κρυφό ύφαλο που ευθύνεται για περισσότερα από το μερίδιο των λιμενικών ατυχημάτων. Το 1916, ο Φρέντερικ Τζόρνταν ήταν ο επικεφαλής φαροφύλακας. Τραγικά, πνίγηκε σε ένα ατύχημα με το πλοίο λίγο πριν από τα Χριστούγεννα εκείνης της χρονιάς, όταν τον έπιασε μια θύελλα ενώ κωπηλατούσε στο σπίτι του για να δει την οικογένειά του.

Από τότε, οι δυσλειτουργίες του φωτισμού και του εξοπλισμού στον φάρο αποδίδονται στην πνευματική παρουσία του Τζόρνταν. Αλλά ακόμα πιο ανατριχιαστικό είναι ότι οι φύλακες του Penfield Reef Lighthouse βρίσκουν συχνά το ημερολόγιο του φάρου ανοιχτό μέχρι την ημέρα που πέθανε ο Τζόρνταν. Και οι ντόπιοι διηγήθηκαν ότι είδαν μια άγνωστη φιγούρα να εμφανίζεται στο νερό για να βοηθήσει τα αδέσποτα σκάφη να βρουν το δρόμο τους προς την ασφάλεια κοντά στον ύφαλο.

Το φάντασμα που ήρθε να παίξει

Αυτή η αληθινή ιστορία φαντασμάτων μπορεί να σας εντυπωσιάσει περισσότερο «α» παρά «eek»—αλλά μόνο μέχρι να σκεφτείτε ότι πραγματικά δεν έχουμε ιδέα τι μπορούν να αισθανθούν οι τετράποδοι φίλοι μας ότι δεν μπορούμε. Μπορούν τα σκυλιά να δουν φαντάσματα ; Λοιπόν, υπάρχουν πολλοί ειδικοί σκύλων εκεί έξω, συμπεριλαμβανομένων κτηνιάτρων, που θα επιβεβαιώσουν το γεγονός ότι υπάρχει «πολλή τεκμηρίωση που θα μπορούσε να υποστηρίξει την ιδέα ότι τα σκυλιά μπορούν να αντιληφθούν την παραφυσική δραστηριότητα», όπως ο Jesus Aramendi, DVM, ανώτερος κτηνίατρος για το Chewy , βάλε το.

Και μετά, υπάρχει το γεγονός ότι αυτή η ιστορία ήρθε στο Reader's Digest απευθείας από ένα γνωστό μέντιουμ, την Kristy Robinett, η οποία έχει ένα ισχυρό ιστορικό στη χρήση των δεξιοτήτων ψιθυρίσματος φαντασμάτων για να βοηθήσει τους ντετέκτιβ να λύσουν μπερδεμένες υποθέσεις.

«Η Μάρλεν κάθισε στο πλάι του κρεβατιού της και χτύπησε το μαξιλάρι του Τζακ δίπλα της», είπε η Ρόμπινετ στο Reader's Digest . «Πέρασε ένας χρόνος, αλλά η Μάρλεν εξακολουθούσε να προσαρμοζόταν στη χηρεία. Ίσως ήταν τρελό να σκεφτεί κανείς ότι μετά από 40 χρόνια γάμου, θα προσαρμοζόταν ποτέ. Ο Έλμερ το Γκόλντεν Ριτρίβερ φάνηκε να το καταλαβαίνει από την πρώτη στιγμή. Εκείνο το κρύο, χωρίς φεγγάρι νύχτα, όταν η Μάρλεν επέστρεψε, μόνη, από το νοσοκομείο, ο Έλμερ έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει. Πήδηξε στο πλάι του Τζακ στο κρεβάτι και ακούμπησε το κεφάλι του στο μαξιλάρι.

«Ο Τζακ δεν θα το επέτρεπε ποτέ», επεσήμανε η Ρόμπινετ, «αλλά η Μάρλεν δεν τον απέρριψε. Αντίθετα, ξάπλωσε δίπλα στον Έλμερ και άφησε τον γαλήνιο ήχο του ροχαλητού του να την αποκοιμίσει. Το επόμενο βράδυ ήταν το ίδιο, και το επόμενο βράδυ.

«Την περασμένη χρονιά, είχε εξελιχθεί σε μια ανακουφιστική ρουτίνα. Όχι όμως απόψε. Απόψε ήταν η πρώτη φορά που ο Έλμερ άφησε τη Μάρλεν μόνη στο κρεβάτι μετά τον θάνατο του Τζακ. Αλλά ακούγοντας τα καρφιά να χτυπούν στο ξύλινο πάτωμα στον κάτω όροφο, η Μάρλεν αναγνώρισε τον ήχο του Έλμερ που ζητούσε «έξω». Με έναν αναστεναγμό, η Μάρλεν κατέβηκε τις σκάλες προς το φουαγιέ. Όμως ο Έλμερ δεν προχωρούσε μπροστά στη μεγάλη δρύινη πόρτα. Μάλλον χόρευε. Και κουνώντας. Και κουνώντας και υποκλίνοντας. Όπως ακριβώς έκανε όταν ο Τζακ επέστρεφε από τη δουλειά.»

Στη Marlene, ένιωθε σαν να είχε μόλις επιστρέψει στο σπίτι ο Τζακ και η Ρόμπινετ, η οποία είναι γνωστή για την αξιοσημείωτη διαίσθησή της σχετικά με αυτά τα πράγματα, πιστεύει ότι είναι, πράγματι, αυτό που συνέβη.

Γιορτάστε την απόκοσμη εποχή με τον γούνινο φίλο σας. Αυτές οι αποκριάτικες στολές σκύλων το κάνουν εύκολο.

Η χαμένη αποικία του Roanoke

Το Roanoke Colony ήταν ένας από τους πρώτους ευρωπαϊκούς οικισμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες. Βρίσκεται σε ένα νησί έξω από την ακτή της σημερινής πολιτείας της Βόρειας Καρολίνας, η αποικία ιδρύθηκε το 1587 υπό την αιγίδα της πρώτης βασίλισσας Ελισάβετ. Αμέσως μετά, ο αρχηγός της αποικίας, Τζον Γουάιτ, επέστρεψε στην Αγγλία, από όπου ήρθαν οι άποικοι.

Το ταξίδι του έπρεπε να είναι σύντομο. Ήταν γραφτό μόνο να αρπάξει προμήθειες και να επιστρέψει στον νέο κόσμο. Αλλά η πολιτική αναταραχή (με τη μορφή του πολέμου της Αγγλίας με την Ισπανία) εμπόδισε τον Γουάιτ να επιστρέψει μέχρι το 1590. Ήταν μόνο τρία χρόνια, αλλά πολλά είχαν αλλάξει όταν επέστρεψε ο Τζον Γουάιτ. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η αποικία—αποτελούμενη, εκείνη την εποχή, από 115 άτομα, συμπεριλαμβανομένου ενός νεογέννητου μωρού με το όνομα Virginia Dare— είχε φύγει. Μόλις σηκώθηκε και εξαφανίστηκε. Το μόνο που έμεινε ήταν μια θέση πάνω στην οποία είχε σκαλιστεί η λέξη Κροατός .

Ο όρος «Κροατικό» αναφερόταν στο όνομα μιας ιθαγενούς φυλής που είχε καλές σχέσεις με τους αποίκους. Έτσι ο White σκέφτηκε ότι οι άποικοι είχαν μετακομίσει στο νησί της Κροατίας (τώρα γνωστό ως Hatteras, Βόρεια Καρολίνα). Αλλά δεν είχαν. Παραμένει μια από τις πιο διάσημες εξαφανίσεις που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει . Επιπλέον, δεν υπήρξε ποτέ κανένα στοιχείο που να υποδηλώνει ότι η αποικία σφαγιάστηκε.

Πολλοί πιστεύουν ότι το μωρό Βιρτζίνια μεγάλωσε σε μια όμορφη νεαρή γυναίκα, που τελικά έπεσε σε έναν καταδικασμένο έρωτα με έναν γηγενή πολεμιστή που ονομαζόταν Okisko. Μέχρι σήμερα, στοιχειώνει το δάσος αναζητώντας τον άντρα της, συχνά με τη μορφή ενός διάφανου λευκού ελαφιού, που πάντα εξαφανίζεται την αυγή. Σύμφωνα με το NCPedia, μια κρατική εγκυκλοπαίδεια που τηρείται από τη Βιβλιοθήκη Κυβέρνησης και Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Βόρειας Καρολίνας, οι επί μακρόν κάτοικοι του νησιού δεν έχουν καμία αμφιβολία ότι η ταυτότητα του ελαφιού φάντασμα είναι το φάντασμα της Βιρτζίνια Ντάρε.

Αν σας πιάνει φαγούρα για μια εξήγηση για το πώς θα μπορούσε απλώς να εξαφανιστεί μια ολόκληρη αποικία, δεν είστε μόνοι. Από τη θετική πλευρά, είναι ένα από τα λίγα μυστήρια που θα μπορούσαν να λυθούν την επόμενη δεκαετία.

Οι Πρίγκιπες στον Πύργο

Αυτή είναι η ιστορία δύο νεαρών πριγκίπων, των αδελφών Έντουαρντ και Ρίτσαρντ, που φυλακίστηκαν στον Πύργο του Λονδίνου για να τους αποτρέψουν από το να γίνουν βασιλιάδες και κληρονόμοι, αντίστοιχα. Τον Απρίλιο του 1483, όταν πέθανε ο βασιλιάς Εδουάρδος Δ', ο μεγαλύτερος γιος του, ο Εδουάρδος Ε', που ήταν μόλις 12 ετών, έγινε για λίγο βασιλιάς. Λόγω του νεαρού της ηλικίας του, όρισε αντιβασιλέα. Εκείνος ο αντιβασιλέας ήταν ο θείος του νεαρού βασιλιά. Γνωστός ως δούκας του Γκλόστερ, αυτός ο θείος ήταν γνωστός ότι ήταν βαθιά αγανακτισμένος που υπήρχαν ακόμη και τα αγόρια. Αν δεν ήταν αυτοί, θα ήταν ο επόμενος στη σειρά της διαδοχής.

Αυτό που συνέβη στη συνέχεια καλύπτεται από μυστήριο - πράγματι, είναι ένα από τα πιο παράξενα μυστήρια της βρετανικής βασιλικής οικογένειας . Φαίνεται ότι ο νεαρός βασιλιάς και ο αδερφός του (Ριχάρδος, ο δούκας της Υόρκης) απήχθησαν και κλείστηκαν στον Πύργο του Λονδίνου, μετά τον οποίο ο Δούκας του Γκλόστερ αυτοανακηρύχτηκε Βασιλιάς Ριχάρδος Γ'. Οι δύο νεαροί πρίγκιπες δεν εθεάθησαν ή ακούστηκαν ποτέ ξανά, και δύο μικροί σκελετοί που βρέθηκαν τελικά στον πύργο πιστεύεται ότι είναι το μόνο που έχει απομείνει από αυτούς—εκτός από τις φανταστικές οπτασίες, δηλαδή.

Οι βρετανικές εφημερίδες αναφέρουν επισκέπτες που ισχυρίζονται ότι έχουν δει τις φαντασμαγορικές φιγούρες. Είναι ταμπλόιντ τροφή ή απόδειξη του παραφυσικού; Αυτό είναι για σας να αποφασίσετε.

Το φάντασμα του κρεμασμένου

Ένα κοινό θέμα που έχουν πολλές ιστορίες φαντασμάτων είναι ότι προσφέρουν μια αίσθηση δικαιοσύνης σε αντάλλαγμα για έναν άδικο θάνατο. Η συγκεκριμένη ιστορία φαντασμάτων, ωστόσο, προσφέρει μια κάπως διαφορετική άποψη. Πρόκειται για άδικη μεταχείριση στο θάνατο και εκδίκηση στη μετά θάνατον ζωή.

Στις 13 Οκτωβρίου 1877, ο Robert Schmale απαγχονίστηκε μετά από μια δίκη που τον έκρινε ένοχο για ένα τρομακτικό και ανεξήγητο ξεφάντωμα δολοφονίας. Οι κάτοικοι της πόλης ήταν γεμάτοι με τόσο θυμό και μίσος που άφησαν το σώμα του κρεμασμένο για μέρες. Η ιστορία λέει ότι κανένας από τους κατοίκους της πόλης δεν έδειξε έστω και ένα ίχνος μεταμέλειας, πόσο μάλλον συγχώρεση.

Από τότε, ο Schmale λέγεται ότι στοιχειώνει την πόλη. Όσοι τον έχουν δει λένε ότι εμφανίζεται ως μια φάντασμα ανδρική φιγούρα, αλλά μόλις η φιγούρα εγγραφεί στο μυαλό σας, εξαφανίζεται (κάπως τρελά) στο σκοτάδι.

alitoteam

Ο κατα συρροή δολοφόνος Zodiac

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sun, 04 Dec 2022 05:30:00 +0000

Ο Zodiac Killer ανέλαβε την ευθύνη για αρκετούς φόνους στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Δεν πιάστηκε ποτέ.

Ποιος ήταν ο Δολοφόνος του Ζωδιακού;
Ο αυτοαποκαλούμενος Zodiac Killer συνδέθηκε άμεσα με τουλάχιστον πέντε φόνους στη Βόρεια Καλιφόρνια το 1968 και το 1969 και μπορεί να ήταν υπεύθυνος για περισσότερους. Χλεύαζε την αστυνομία και απειλούσε μέσω επιστολών που στάλθηκαν σε εφημερίδες της περιοχής από το 1969 έως το 1974, προτού διακόψει απότομα την επικοινωνία. Παρά τις εντατικές έρευνες, κανείς δεν συνελήφθη ποτέ για τα εγκλήματα και η υπόθεση παραμένει ανοιχτή. Το μυστήριο γύρω από τις δολοφονίες έχει γίνει αντικείμενο πολλών βιβλίων και ταινιών, συμπεριλαμβανομένης της ταινίας Zodiac του σκηνοθέτη David Fincher το 2007.

Zodiac Killer Γράμματα, Σύμβολο & Κύπρος
Την 1η Αυγούστου 1969, το San Francisco Examiner , το San Francisco Chronicle και το Vallejo Times-Herald έλαβαν το καθένα από μια πανομοιότυπη χειρόγραφη επιστολή σε έναν φάκελο χωρίς διεύθυνση αποστολέα. Ξεκινώντας, «Αγαπητέ συντάκτη: Είμαι ο δολοφόνος των 2 εφήβων τα περασμένα Χριστούγεννα στη λίμνη Χέρμαν», οι επιστολές περιείχαν λεπτομέρειες από τις δολοφονίες του Zodiac Killer που μόνο ο δολοφόνος θα μπορούσε να γνωρίζει. Ο δολοφόνος συνέχισε να απειλεί με περαιτέρω επιθέσεις εάν τα γράμματα δεν τυπώνονταν στην πρώτη σελίδα των εφημερίδων.

Κάθε γράμμα έκλεινε με ένα σύμβολο που αποτελείται από έναν κύκλο με έναν σταυρό μέσα από αυτό, σε αυτό που θα γινόταν γνωστό ως σύμβολο του Zodiac Killer. Τα γράμματα συνοδεύονταν επίσης από ένα μέρος ενός κρυπτογράφου τριών μερών που ισχυρίστηκε ότι περιείχε την ταυτότητά του.

Ενώ τα αστυνομικά τμήματα της Bay Area, με την υποστήριξη του FBI, εργάζονταν πυρετωδώς για να εντοπίσουν τον δολοφόνο, μια άλλη επιστολή έφτασε σύντομα στο San Francisco Examiner . Ξεκινώντας, «Αγαπητέ συντάκτη: Εδώ μιλάει ο Ζωδιακός», περιέγραφε επίσης τις δολοφονίες λεπτομερώς και χλεύαζε την αστυνομία επειδή δεν μπόρεσε να σπάσει τον κωδικό του ή να τον πιάσει.
Αρκετές μέρες αργότερα, ο δάσκαλος του γυμνασίου Ντόναλντ Χάρντεν και η σύζυγός του, Μπέτυ, κατάφεραν να λύσουν τον κρυπτογράφηση. «Μου αρέσει να σκοτώνω ανθρώπους γιατί είναι τόσο διασκεδαστικό», έγραφε. «Είναι πιο διασκεδαστικό από το να σκοτώνεις άγρια θηράματα στο δάσος γιατί ο άνθρωπος είναι το πιο επικίνδυνο ζώο από όλα».

Τρεις ημέρες μετά την τέταρτη γνωστή δολοφονία του Zodiac, τη δολοφονία του ταξιτζή Paul Stine το 1969, η San Francisco Chronicle έλαβε μια επιστολή που ομολογούσε το έγκλημα. Γραμμένο με την ίδια ακανόνιστη εκτύπωση με τα προηγούμενα γράμματα του Zodiac, έδινε τις λεπτομέρειες της δολοφονίας του Stine και συνοδευόταν από ένα ματωμένο κομμάτι από το πουκάμισο του Stine. Στο τέλος της επιστολής, ο δολοφόνος σκέφτηκε ότι στη συνέχεια θα πυροβολούσε το ελαστικό ενός σχολικού λεωφορείου και «θα έπαιρνε τα παιδιά καθώς έβγαιναν έξω».

Ο Zodiac Killer συνέχισε την χλευαστική αλληλογραφία του με το Bay Area, σην οποία περιλάμβανε περισσότερα κρυπτογραφήματα, ισχυρίστηκε ότι είχε διαπράξει αρκετούς ακόμα φόνους και χλεύαζε την αστυνομία για την αδυναμία της να τον πιάσει.

Το 1974 οι επιστολές σταμάτησαν, αν και η έρευνα δεν τελείωσε.

Θύματα & Επιθέσεις

Προς το παρόν, τέσσερις ξεχωριστές επιθέσεις έχουν αποδοθεί οριστικά στον Zodiac Killer. Το πρώτο επιβεβαιωμένο περιστατικό έλαβε χώρα τη νύχτα της 20ης Δεκεμβρίου 1968, όταν ο 17χρονος David Faraday και η 16χρονη φίλη του, Betty Lou Jensen, πυροβολήθηκαν μέχρι θανάτου κοντά στο αυτοκίνητό τους σε ένα απομακρυσμένο σημείο στη λίμνη Herman. Road, στα περίχωρα του Vallejo, Καλιφόρνια. Η αστυνομία ήταν μπερδεμένη, χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει το κίνητρο του εγκλήματος ή κάποιον ύποπτο.

Νωρίς το πρωί της 5ης Ιουλίου 1969, η Darlene Ferrin, 22 ετών, και ο φίλος της, Mike Mageau, 19 ετών, κάθονταν σε σταθμευμένο αυτοκίνητο σε μια παρόμοια απομακρυσμένη τοποθεσία Vallejo, όταν τους πλησίασε ένας άνδρας με φακό. Η φιγούρα πυροβόλησε πολλές φορές εναντίον τους, σκοτώνοντας τον Ferrin και τραυματίζοντας σοβαρά τον Mageau.

Μέσα σε μια ώρα από το περιστατικό, ένας άνδρας τηλεφώνησε στο αστυνομικό τμήμα της Βαγιέχο, δίνοντάς τους την τοποθεσία του τόπου του εγκλήματος και αναλαμβάνοντας την ευθύνη τόσο για εκείνη την επίθεση όσο και για τις δολοφονίες του Φάραντεϊ και του Τζένσεν το 1968.

Παρά τα στοιχεία που περιελάμβαναν δακτυλικά αποτυπώματα, την περιγραφή του Mageau, τον αποκωδικοποιημένο κρυπτογραφητή και ένα σωρό από συμβουλές και οδηγούς, η αστυνομία δεν μπόρεσε να εντοπίσει τον Zodiac Killer.

Το βράδυ της 27ης Σεπτεμβρίου 1969, χτύπησε ξανά, πλησιάζοντας το νεαρό ζευγάρι Cecelia Shepard και Bryan Hartnell καθώς χαλάρωναν σε ένα απομονωμένο μέρος της όχθης της λίμνης Berryessa στην κομητεία Napa. Φορώντας μια κουκούλα και ένα πουκάμισο με σύμβολο κυκλικού σταυρού, τους έδεσε πριν τους μαχαιρώσει βάναυσα, γράφοντας ένα μήνυμα προς την αστυνομία στην πόρτα του αυτοκινήτου τους και εγκατέλειψε τη σκηνή. Στη συνέχεια κάλεσε το αστυνομικό τμήμα της Νάπα για να αναλάβει την ευθύνη. Ο Σέπαρντ και ο Χάρτνελ ήταν και οι δύο σε κρίσιμη κατάσταση αλλά ζούσαν όταν έφτασαν οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, αλλά η Σέπαρντ πέθανε από τα τραύματά της λίγο αργότερα.

Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 11 Οκτωβρίου 1969, ο Zodiac αφαίρεσε άλλη μια ζωή, πυροβολώντας τον 29χρονο ταξιτζή Paul Stine στη γειτονιά Presidio Heights του Σαν Φρανσίσκο. Καθώς η δολοφονία δεν φαινόταν να ταιριάζει με το πρότυπο του Zodiac, αρχικά θεωρήθηκε ληστεία μέχρι που η San Francisco Chronicle έλαβε μια επιστολή που ισχυριζόταν το έγκλημα.

Τουλάχιστον πέντε άλλες δολοφονίες έχουν συνδεθεί προσωρινά με τον Zodiac Killer, συμπεριλαμβανομένου του πυροβολισμού του Robert Domingos και της Linda Edwards το 1963 κοντά στη Santa Barbara της Καλιφόρνια και του θανάτου με μαχαίρι το 1966 της φοιτήτριας Cheri Jo Bates στο Riverside της Καλιφόρνια.

Σκίτσο του Zodiac Killer
Με περιγραφές από μάρτυρες που είχαν δει έναν άνδρα να φεύγει από τη σκηνή της δολοφονίας του Paul Stine το 1969, η αστυνομία μπόρεσε να δημιουργήσει και να κυκλοφορήσει ένα σύνθετο σκίτσο του δολοφόνου. Όμως, παρά τα αυξανόμενα στοιχεία και την έρευνα πολλών υπόπτων, ο Zodiac παρέμεινε ελεύθερος.

Συνελήφθη ποτέ ο δολοφόνος του Zodiac;
Τόσο για τις γνωστές όσο και για τις εικαζόμενες δολοφονίες του Zodiac, κανένας ύποπτος δεν έχει συλληφθεί ποτέ. Για 60 σχεδόν χρόνια από την πρώτη δολοφονία, δεν έχει ακόμη αποδοθεί δικαιοσύνη.

Zodiac Killer Theories & Suspects
Το μυστήριο γύρω από την υπόθεση Zodiac συνεχίζει επίσης να συναρπάζει το κοινό και έχει εμπνεύσει πολλές θεωρίες σχετικά με την ταυτότητα του δολοφόνου. Από αληθοφανές έως τρακάρισμα, αυτές περιλαμβάνουν τους ισχυρισμούς ότι ήταν ο Unabomber Ted Kacznyski ή ο καταδικασμένος δολοφόνος Charles Manson ή ότι τελικά μετακόμισε στη Σκωτία και διέπραξε περισσότερους φόνους εκεί πριν βρει την ευτυχία και εγκαταλείψει τους κακούς τρόπους του.

Άρθουρ Λι Άλεν
Ο συγγραφέας πραγματικού εγκλήματος και πρώην σκιτσογράφος του San Francisco Chronicle , Robert Graysmith, έγραψε δύο ξεχωριστά έργα για τον δολοφόνο (1986 Zodiac και 2002 Zodiac Unmasked ), προσδιορίζοντας τελικά έναν άνδρα που ονομάζεται Arthur Leigh Allen ως τον πιο πιθανό ύποπτο. Ωστόσο, ο Άλεν πέθανε το 1992 και δεν συνδέθηκε ποτέ οριστικά με καμία από τις δολοφονίες.

Earl Van Best Jr.
Το 2014 ο HarperCollins δημοσίευσε το πιο επικίνδυνο ζώο όλων του Gary Stewart, στο οποίο ισχυρίζεται ότι ο πατέρας του, Earl Van Best Jr. - που μοιάζει πολύ με τον άνδρα στο σκίτσο της αστυνομίας - ήταν ο Zodiac Killer.

Λούι Μάγιερς
Ένας άλλος άνδρας εμφανίστηκε το 2014 για να αποκαλύψει ότι ένας φίλος ονόματι Louie Myers είχε ομολογήσει ότι ήταν ο δολοφόνος πριν από το θάνατό του το 2002. Ορισμένα γεγονότα στην ιστορία του Myers ταιριάζουν με εκείνα που συνδέονται με το Zodiac, αλλά όπως με τον Allen και τον Van Best, εκεί δεν ήταν οριστική απόδειξη.

Ενημερώσεις υπόθεσης
Το 2020, μετά από περισσότερα από 50 χρόνια, ερασιτέχνες κωδικοθραύστες έλυσαν τον κρυπτογράφηση του Zodiac Killer. Το αποκωδικοποιημένο μήνυμα έγραφε:

«Ελπίζω να διασκεδάζετε πολύ προσπαθώντας να με πιάσετε που δεν ήμουν εγώ στην τηλεοπτική εκπομπή που φέρνει στο φως ένα θέμα για εμένα, δεν φοβάμαι τον θάλαμο αερίων γιατί θα με στείλει στην παράδεισο πολύ νωρίτερα γιατί τώρα έχω αρκετούς σκλάβους να δουλέψουν για μένα, όπου όλοι οι άλλοι δεν έχουν τίποτα όταν φτάσουν στον παράδεισο, γι' αυτό φοβούνται τον θάνατο.

Τον Οκτώβριο του 2021, μια ομάδα 40 πρώην ερευνητών επιβολής του νόμου που ονομάστηκε Case Breakers, ισχυρίστηκε ότι είχε ταυτοποιήσει τον Zodiac Killer. Ωστόσο, το FBI δήλωσε ότι η υπόθεση ήταν ακόμα ανοιχτή.

Όταν έρχεται στον ύπνο σου ένα νεκρό αγαπημένο σου πρόσωπο

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sun, 04 Dec 2022 05:25:00 +0000

Όταν πέθανε η γιαγιά μου η Έλλη, η μητέρα μου (και κόρη της) το πήρε εξαιρετικά βαριά. Φορούσε μαύρα για χρόνια, συχνά πυκνά της μιλούσε και συγκινούνταν με ό,τι της τη θύμιζε.

Λίγο μετά το πρώτο σοκ, μου είπε πως ένα πράγμα τη στεναχωρούσε περισσότερο: Από την κηδεία και μετά, δεν την είχε δει ποτέ στον ύπνο της. Έβλεπε ένα σωρό άσχετα όνειρα, με πρωταγωνιστές τους πάντες, αλλά η μαμά της δεν την επισκεπτόταν ποτέ. Παρότι ήταν άθεη και ορθολογίστρια, θεωρούσα πως προσέδιδε μια μεταφυσική χροιά σ’ αυτήν την απόρριψη, συνδυασμένη μ’ ένα παιδικό παράπονο: «Γιατί δεν έρχεται σε μένα;». Λες και της κρατούσε μούτρα.

Ένα βράδυ την είδα εγώ τη γιαγιά: Ήταν σ’ ένα κωμικά μικρό αυτοκινητάκι, και οδηγούσε, αυτή που ίσως να μην είχε πιάσει ποτέ τιμόνι στη ζωή της. Η μαμά μου καταβρόχθιζε με πάθος κάθε λέξη της αφήγησης το επόμενο πρωί, σαν να μας είχε σταλεί ένα μήνυμα απ’ το υπερπέραν. Η ζήλια στα μάτια της ήταν τεράστια που η γιαγιά Έλλη είχε έρθει στον ύπνο μου κι όχι στο δικό της…

Τα θυμόμουν αυτά όταν, πριν αρκετά χρόνια, η μητέρα μου έφυγε πρόωρα απ’ τη ζωή, κι απ’ το πρώτο βράδυ αναρωτιόμουν: θα τη δω σε όνειρο; Δε χρειάστηκε να περιμένω πολύ για να το διαπιστώσω.

Την βλέπω συνέχεια. Συνέχεια όμως. Είμαστε στο μαγαζί της, στο σπίτι, σε αεροδρόμια, στο χωριό, στο Λονδίνο. Σε κανένα όνειρο δεν ξεχνιέμαι, δε θεωρώ ότι όλα είναι καλά. Σε όλα είναι άρρωστη, αδύναμη, στα τελευταία της. Ακόμα και το υποσυνείδητό μου, όταν υποτίθεται ότι αφήνομαι τελείως, δεν μου την επιστρέφει υγιή, – σαν να μη θέλει να μου δώσει ψεύτικες ελπίδες ούτε καν σε όνειρο. Σε όλα όμως μου κάνει ένα μεγάλο δώρο: έχει αναστηθεί για λίγο κι έχουμε κερδίσει πολύτιμο χρόνο. Όταν ξυπνάω νιώθω ωραία, αν και τον πρώτο καιρό απογοητευόμουν που ήταν απλώς όνειρο.

Πριν λίγο καιρό, την είδα στον καναπέ να βλέπει το I Love Lucy, αδύναμη πολύ, όπως τις τελευταίες μέρες της ασθένειας. Την πήρα αγκαλιά για να τη βοηθήσω να σηκωθεί. «Το Σάββατο να πάμε σινεμά;» της είπα, αλλά δεν απάντησε – ήξερε πως δεν θα ζούσε ως τότε. Εκείνη η αγκαλιά κράτησε για ώρες. Και για πρώτη φορά ένιωσα πως δεν έβλεπα απλώς το όνειρο, αλλά το αισθανόμουν. Αισθάνθηκα ακριβώς πώς ήταν η αγκαλιά της, κι ήταν όπως ακριβώς τη θυμόμουν. Όταν ξύπνησα είδα πως, μέσα στον ύπνο μου, είχα γυρίσει κάθετα το μαξιλάρι και το αγκάλιαζα σφιχτά…

Ένα βράδυ όμως, πρόσφατα, συνέβη κάτι διαφορετικό. Ήταν υγιής, και δεν επρόκειτο να φύγει σύντομα. Ήμασταν στην Τσιμισκή και κοιτούσαμε έκπληκτοι μια βιτρίνα με ρούχα που κόστιζαν 45.000 ευρώ παρότι οι μάρκες ήταν πανάγνωστες. Ξαφνικά ήμουν μέσα στο μαγαζί και μάλιστα σκαρφαλωμένος σ’ ένα ψηλό ράφι.

Η φοβία ότι είμαι κάπου ψηλά και δεν μπορώ να κατέβω είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα όνειρά μου, όμως αυτή τη φορά η μαμά μου με ενθάρρυνε από κάτω να πηδήξω για να με πιάσει. Την εμπιστεύτηκα, και όντως με έπιασε με πρωτόγνωρη επιδεξιότητα. Δεν ήταν αδύναμη και σκελετωμένη πια. Για πρώτη φορά, έξι χρόνια μετά το θάνατό της, την είδα στον ύπνο μου όχι απλά υγιή, αλλά γερή σαν σούπερ ηρωίδα.

Καταλαβαίνω τώρα τη στεναχώρια της που δεν ονειρευόταν τη νεκρή μητέρα της, που δε ζούσε την κοντινότερη, αληθοφανέστερη εμπειρία στο να έχεις ξανά τον άνθρωπό σου. Κατά βάθος δεν το έβλεπε μεταφυσικά, ούτε ένιωθε απόρριψη. Λυπόταν βαθιά και γνήσια, γιατί ήξερε καλά τι έχανε.

lifo.gr

Πέντε Γεγονότα για τον Άγιο Ανδρέα

noreply@blogger.com (alitoteam) — Wed, 30 Nov 2022 01:00:00 +0000

Για τους περισσότερους ανθρώπους, η ημέρα του Αγίου Ανδρέα είναι μια άλλη δικαιολογία για γιορτές και διασκέδαση. Γιορτάζεται στη Σκωτία με αργία κάθε χρόνο στις 30 Νοεμβρίου, η ημέρα του Αγίου Ανδρέα έχει γίνει μια ημέρα εορτασμών που γιορτάζουν και αναγνωρίζουν όλα τα σπουδαία πράγματα που κάνουν τη Σκωτία τόσο πολύ Σκωτσέζικη.

Ο Άγιος Ανδρέας έγινε επίσημα προστάτης άγιος της Σκωτίας το 1320 μετά την υπογραφή της Διακήρυξης του Arbroath - Διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Σκωτίας από την Αγγλία. Ωστόσο, η ιστορία του εορτασμού του Αγίου Ανδρέα στη Σκωτία ξεκινάει πάνω από 1.000 χρόνια. Οι παραδοσιακοί τρόποι τιμής του Αγίου Ανδρέα περιλαμβάνουν μουσικά και χορευτικά φεστιβάλ, ρεσιτάλ ποίησης και αφήγηση, και καλλιτεχνικές συγκεντρώσεις για τον εορτασμό της κληρονομιάς και του πολιτισμού της Σκωτίας.

Αλλά πίσω από τις γκάιντες και τα πάρτι, ποιος ήταν ο Άγιος Ανδρέας και γιατί γιορτάζουμε ακόμα τη σταύρωση του σχεδόν 2.000 χρόνια μετά; Εδώ είναι πέντε εκπληκτικά γεγονότα για τον Άγιο Ανδρέα που ίσως δεν γνωρίζατε.

1. Δεν ήταν Σκωτσέζος

Είναι εύκολο να σκεφτεί κανείς ότι ο προστάτης άγιος της Σκωτίας, θα ήταν σκωτσέζος πολίτης με τοπική καταγωγή, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο Άγιος Ανδρέας ήρθε από πολύ πιο μακριά. Γεννήθηκε πάνω από τρεισήμισι χιλιάδες μίλια μακριά στην πόλη Βηθσαΐδα, στις όχθες της θάλασσας της Γαλιλαίας - του σημερινού Ισραήλ.

Παρά τα εκτεταμένα ταξίδια στη Βαλτική και τη Μεσόγειο, ο Άγιος Ανδρέας δεν ταξίδεψε ποτέ στη Σκωτία στη διάρκεια της ζωής του και πέθανε σχεδόν 1.300 χρόνια πριν γίνει επίσημα προστάτης άγιος της χώρας.

Μετά τον θάνατό του, τα λείψανα του (μικρά μέρη του σώματος, συνήθως οστά) έφτασαν στη Σκωτία και έγιναν σημαντικοί προορισμοί προσκυνήματος για τους Σκωτσέζους Καθολικούς. Αυτά φέρεται να καταστράφηκαν, ωστόσο, κατά τη διάρκεια της Αναμόρφωσης.

2. Το όνομά του είναι ελληνικό

Ο Ανδρέας είναι όνομα ελληνικής καταγωγής και σημαίνει «γενναίος». Παρά το γεγονός ότι γεννήθηκε σε μια εβραϊκή περιοχή, δεν ήταν ασυνήθιστο για τους γονείς να χρησιμοποιούν ονόματα που δεν ήταν παραδοσιακά εβραϊκής προέλευσης για τα παιδιά τους - ειδικά σε περιοχές όπως η Γαλιλαία, όπου ο ελληνικός πολιτισμός και η γλώσσα ήταν έντονα παρούσες.

3. Ήταν ο πρώτος μαθητής του Ιησού.

Ο Ανδρέας ήταν μεταξύ των πρώτων από τους 12 μαθητές του Ιησού, μαζί με τον αδελφό του Πέτρο. Ήταν ο πρώτος από τους 12 άνδρες που βαφτίστηκε από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και είναι γνωστός στην ελληνορθόδοξη εκκλησία ως Πρωτόκλητος.

4. Σταυρώθηκε σε σταυρό σε σχήμα χ

Ως μαθητής του Ιησού, ο Ανδρέας ταξίδεψε στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, διαδίδοντας τον καλό λόγο. Ενώ βρισκόταν στην Ελλάδα, ωστόσο, διατάχθηκε να σταματήσει τον προσηλυτισμό από τον κυβερνήτη Αιγέα, καθώς εξακολουθούσαν να λατρεύουν τους Ρωμαίους θεούς.

Ο Ανδρέας αρνήθηκε να σταματήσει να μιλά για τον Ιησού, τα θαύματά του και τον Χριστιανισμό και συνελήφθη και καταδικάστηκε σε θάνατο με σταύρωση. Τα πρώτα αρχεία υποδηλώνουν ότι ο Ανδρέας δέθηκε σε λατινικό σταυρό και σταυρώθηκε παραδοσιακά. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου, η παράδοση έχει εξελιχθεί για να λέει ότι ο Ανδρέας ζήτησε να σταυρωθεί σε ένα σταυρό σε σχήμα χ, καθώς δεν ένιωθε άξιος να σταυρωθεί με τον ίδιο τρόπο όπως ο Ιησούς.

Ο θρύλος θα επηρέαζε τη σημαία της Σκωτίας, το saltire, με έναν λευκό σταυρό σε μπλε φόντο για να μιμηθεί τον σταυρό στον οποίο υποτίθεται ότι σταυρώθηκε ο Άγιος Ανδρέας.

5. Δεν είναι απλώς ο προστάτης άγιος της Σκωτίας

Ο Άγιος Ανδρέας είναι επίσης ο προστάτης άγιος της Ρουμανίας, της Ρωσίας, της Πολωνίας, της Ουκρανίας και των Μπαρμπάντος. Κάθε χώρα έχει τις γιορτές και τις τιμές της για τον πολιούχο και γιορτάζει την ημέρα του Αγίου Ανδρέα για διαφορετικούς λόγους.

Στη Ρουμανία πιστεύουν ότι ο Άγιος Ανδρέας έφερε ο ίδιος τον Χριστιανισμό στην περιοχή, ενώ στα Μπαρμπάντος γιορτάζουν την ημέρα του Αγίου Ανδρέα ως την ημέρα της ανεξαρτησίας των Μπαρμπάντος. Αναφέρονται ακόμη και στον Άγιο Ανδρέα στο οικόσημό τους με τη μορφή δύο σταυρωτών ζαχαροκάλαμων.

Εν τω μεταξύ, στην Πολωνία, είναι μέρα γλεντιού και πάρτι όλη τη νύχτα, ενώ στην Ουκρανία, η ημέρα του Αγίου Ανδρέα γιορτάζεται στις 13 Δεκεμβρίου με πάρτι όπου αρτοσκευάσματα και τηγανίτες χρησιμοποιούνται για μαντικά παιχνίδια για να βοηθήσουν τα κορίτσια να βρουν σύζυγο.

Ο Άγιος Ανδρέας είναι επίσης ο προστάτης άγιος των ιχθυοπωλών, των τραγουδιστών και των γυναικών που επιθυμούν να γίνουν μητέρες.

alitoteam

Πέντε Θαύματα στην Ιστορία

noreply@blogger.com (alitoteam) — Wed, 30 Nov 2022 00:47:00 +0000

Λούρδη

Η Λούρδη είναι μια από τις πιο διάσημες τοποθεσίες θαυμάτων στον κόσμο - ένα γαλλικό σπήλαιο που λέγεται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες για όσους πίνουν ή κάνουν μπάνιο σε αυτό.

Και δεν μιλάμε για θεραπεία ενός πονοκεφάλου ή αστείου στομάχου εδώ. Αυτό το σπήλαιο υποτίθεται ότι έχει θεραπευτικές δυνάμεις βαρέως τύπου και υπήρξαν πολλές περιπτώσεις σε όλη την ιστορία που θεραπεύει φαινομενικά καταληκτικές ή ανίατες ασθένειες.

Στις 10 Μαΐου 1948, η Jeanne Fretel έφτασε στη Λούρδη σε κωματώδη κατάσταση λόγω φυματιώδους περιτονίτιδας. Αφού της δόθηκε λίγη Λειτουργία (το ψωμί σε σχήμα δίσκου που χρησιμοποιείται στη χριστιανική λειτουργία), η Jeanne ξύπνησε από το κώμα και δήλωσε ότι θεραπεύτηκε. Η θαυματουργή θεραπεία της αναγνωρίστηκε επίσημα το 1950.

Ένα από τα πιο πρόσφατα παραδείγματα θεραπευτικών ιδιοτήτων της Λούρδης είναι ο Jean-Pierre Bely, ο οποίος έφτασε στις 9 Οκτωβρίου 1987 με σκλήρυνση κατά πλάκας. Αφού πέρασε χρόνο κοντά στα νερά της Λούρδης, ανακηρύχθηκε θεραπευμένος.

Το Θαύμα του Ήλιου

Αυτό είναι ένα από, αν όχι το θαύμα με τον μεγαλύτερο αριθμό μαρτύρων. Μεταξύ 50.000 και 100.000 άνθρωποι ισχυρίζονται ότι είδαν το Θαύμα του Ήλιου στις 13 Οκτωβρίου 1917 ενώ στέκονταν στα χωράφια Cova da Iria κοντά στη Φάτιμα της Πορτογαλίας. Σύμφωνα με πληροφορίες, μετά μαύρα σύννεφα και βροχόπτωση ο ουρανός έγινε καθαρός και ο Ήλιος εμφανίστηκε ως περιστρεφόμενος δίσκος. Αφού εξέπεμπε πολύχρωμα φώτα, φάνηκε να κάνει ζιγκ ζακ γρήγορα προς τη Γη. Μερικοί μάρτυρες είπαν ότι τα ρούχα τους, που ήταν προηγουμένως βρεγμένα, είχαν στεγνώσει αμέσως.

Κάποιοι απέδωσαν τα φαινόμενα στην Παναγία της Φατίμα, μια οπτασία της Παναγίας που είχε εμφανιστεί σε τρία μικρά παιδιά βοσκών σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις, υποτίθεται ότι τους έλεγε να προσέχουν για ένα θαύμα τη συγκεκριμένη μέρα του Οκτωβρίου. Έγινε επίσημα αποδεκτό ως θαύμα από τη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 13 Οκτωβρίου 1930.

Πάτερ Πίο

Το αρχικό όνομα Francesco Forgione, ο Padre Pio ήταν ένας ρωμαιοκαθολικός ιερέας που είχε ίσως την πιο σπάνια περίπτωση στίγματος στον κόσμο. Παρά τις προσπάθειές του για θεραπεία, η είδηση των μυστηριωδών πληγών του στις παλάμες των χεριών και των ποδιών του έγινε παγκόσμια γνωστή στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Εκτός από το ότι έφεραν τα σημάδια της σταύρωσης του Χριστού, μερικοί άνθρωποι επιβεβαίωσαν επίσης ότι ο Padre Pio είχε δυνάμεις όπως η θεραπεία, η προφητεία και ακόμη και η αιώρηση.

Ένα από τα πιο απτά και αναμφισβήτητα μυστηριώδη πράγματα γι 'αυτόν είναι το γεγονός ότι όταν το πτώμα του εκτάφηκε τον Μάρτιο του 2008, έμοιαζε σχεδόν ακριβώς το ίδιο με την ημέρα που πέθανε - 40 χρόνια νωρίτερα, το 1968.

Βέσνα Βούλοβιτς

Η Σέρβα πρώην αεροσυνοδός Vesna Vulovic κατέχει ένα παγκόσμιο ρεκόρ - θαύμα - τη μεγαλύτερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, μετά την έκρηξη ενός αεροπλάνου στο οποίο εργαζόταν το 1972, 33.333 πόδια στον αέρα.

Κάπως έτσι, η Vesna ήταν το μόνο άτομο που επέζησε από την έκρηξη από 28 άτομα. Ανασύρθηκε από το κέντρο των συντριμμιών του αεροπλάνου με κάταγμα στο κρανίο, δύο σπασμένα πόδια και 3 σπασμένους σπονδύλους, αλλά ζωντανή.

Παναγία της Γουαδελούπης

Το 1531, ο Χουάν Ντιέγκο είπε ότι του εμφανίστηκε η Παναγία, ζητώντας του πρώτα να χτίσει μια εκκλησία εκεί που στεκόταν και στη συνέχεια να μαζέψει μια δέσμη με λουλούδια. Όταν άνοιξε τις ρόμπες του, τα λουλούδια έπεσαν για να αποκαλύψουν μια διάσημη πλέον εικόνα της Μαρίας, που μπορεί να δει κανείς ακόμα σήμερα στη Βασιλική της Παναγίας της Γουαδελούπης στην Πόλη του Μεξικού.

Οι Ρωμαιοκαθολικοί ισχυρίζονται ότι η εικόνα έχει επιβιώσει από διαρροές αμμωνίας και ακόμη και από έκρηξη βόμβας, αλλά και ακόμη, ο πίνακας παραμένει τόσο πολύχρωμος σήμερα όσο πριν από 500 χρόνια, επιζώντας από τη ζέστη του Μεξικού με τρόπο που τα σύγχρονα αντίγραφα δεν μπορούσαν να αντέξουν.

alitoteam

Βαμπίρ στην Ελλάδα: Από τα Αρχαία Ελληνικά Πλάσματα στον Βρυκόλακα

noreply@blogger.com (alitoteam) — Tue, 29 Nov 2022 00:15:00 +0000

Οι βρικόλακες είναι μερικά από τα πιο διάσημα πλάσματα του τρόμου. Η λαογραφία αμέτρητων πολιτισμών σε όλο τον κόσμο διαθέτει κάποιο είδος βαμπίρ, και ο Βρυκόλακας της Ελλάδας δεν διαφέρει.

Ο Έλληνας βρικόλακας είναι ένα απέθαντο, τρομακτικό πλάσμα που γίνεται πιο ισχυρό όσο περισσότερο του επιτρέπεται να τρέφεται. Η πίστη στον Βρυκόλακα ήταν ευρέως διαδεδομένη στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα, αλλά πολλοί εξακολουθούν να πιστεύουν στο πλάσμα μέχρι σήμερα.

Τόσο ο όρος «Βρυκόλακας» όσο και η ίδια η φιγούρα πιθανότατα προέρχονται από γειτονικές σλαβικές χώρες, όπου οι θρύλοι για βρικόλακες είναι ευρέως διαδεδομένοι και παρουσιάζονται εξέχοντα στη λαογραφία.

Η σλαβική λέξη «varkolak» είναι η ρίζα πολλών όρων για φιγούρες που μοιάζουν με βαμπίρ σε όλη την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. που στην πραγματικότητα σημαίνει «λυκάνθρωπος», αντιπροσωπεύει τους βρικόλακες στις περισσότερες σλαβικές χώρες.

Αν και ο Βρυκόλακας έχει πολλές ομοιότητες με τους Σλάβους βρικόλακες, υπάρχουν κάποιες διαφορές. Ο Έλληνας βρικόλακας δεν πίνει αίμα, αλλά γλεντάει με τη σάρκα και το συκώτι των θυμάτων του σαν σύγχρονες φιγούρες ζόμπι.

Αρχαία ελληνικά πλάσματα που μοιάζουν με βρικόλακες

Υπάρχουν επίσης πολλά πλάσματα από την αρχαία ελληνική μυθολογία που μοιάζουν επίσης με βρικόλακες, δηλαδή οι Empusae, η Lamia, ο Mormo και οι Striges.

Οι Empusae ήταν μετατοπιστές σχήματος που συχνά έπαιρναν τη μορφή όμορφων γυναικών. Είχαν ένα πόδι από ορείχαλκο που ελεγχόταν από την Εκάτη, μια μυστηριώδη αρχαία Ελληνίδα θεά μάγισσα.

Τα πλάσματα σαγήνευαν και τρέφονταν με κορμιά νεαρών ανδρών στην ελληνική μυθολογία .

Ομοίως, η Lamia είναι μια ανατριχιαστική αρχαία Ελληνίδα θηλυκό μετατοπιστή που καταναλώνει ανθρώπινη σάρκα, ιδιαίτερα παιδιά.

Ίσως το πιο διάσημο, η Lamia απεικονίστηκε στην κωμωδία Ειρήνη του Έλληνα θεατρικού συγγραφέα Αριστοφάνη του πέμπτου αιώνα π.Χ.

Τα αρχαία σχόλια στο έργο του Αριστοφάνη εξηγούν τον ρόλο που έπαιξε η Lamia στην ελληνική μυθολογία. Ήταν μια βασίλισσα της σημερινής Λιβύης που αγαπήθηκε από τον Δία, τον μεγαλύτερο από όλους τους θεούς της Ελλάδας.

Όταν η σύζυγος του Δία, η Ήρα, της έκλεψε τα παιδιά της από αυτή την ένωση, η Lamia ξεκίνησε ένα φονικό ξεφάντωμα, καταστρέφοντας κάθε παιδί που μπορούσε να δελεάσει στην εξουσία της. Οι Αθηναίες μητέρες ήταν ακόμη γνωστό ότι τη χρησιμοποιούσαν ως απειλή για να τρομάξουν τα παιδιά που συμπεριφέρονταν άσχημα.

Το «mormo» ή «φοβικό», μοιάζει με τη Lamia, καθώς είναι επίσης ένα γυναικείο πνεύμα που λέγεται ότι καταναλώνει τα παιδιά. Μέχρι σήμερα, οι Ελληνίδες μητέρες και οι φροντιστές επικαλούνται το πλάσμα για να τρομάξουν τα παραπλανητικά παιδιά.

Το Strix (πληθυντικός Striges) αναφερόταν σε ένα μυθικό πουλί που τρώει σάρκα και μοιάζει με ένα μείγμα κουκουβάγιας και νυχτερίδας. Το πλάσμα πουλί είναι νυχτόβιο, με μεγάλο, μυτερό ράμφος και τρομακτικά νύχια. Λέγεται ότι τρώει βρέφη και μάλιστα πιστεύεται ότι είναι μεταμφιεσμένη μάγισσα.

Ο Βρυκόλακας στην ελληνική λαογραφία

Στην ελληνική λαογραφία υπάρχουν πολλοί τρόποι που θα μπορούσε κανείς να μεταμορφωθεί σε Βρυκόλακα. Τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι που εκδιώχθηκαν από την Εκκλησία για ιεροσυλία και εκείνοι που θάφτηκαν σε αγιασμένο έδαφος πιστευόταν ότι μεταμορφώνονταν σε βαμπίρ.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα υπέστη τον μεγάλο λιμό , κατά τον οποίο 300.000 άνθρωποι πέθαναν από την πείνα. Ο τεράστιος αριθμός των νεκρών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προκάλεσε την υπερχείλιση των νεκροταφείων και πολλοί άνθρωποι αναγκάστηκαν να θάψουν τους αγαπημένους τους έξω από νεκροταφεία σε ομαδικούς τάφους.

Αυτό προκάλεσε μεγάλη αγωνία σε όλη τη χώρα, καθώς η πίστη στους Βρυκόλακας ήταν τόσο ριζωμένη σε πολλούς Έλληνες που κάποιοι φοβήθηκαν ότι οι συγγενείς τους θα γίνονταν βρικόλακες επειδή δεν θάβονταν σε νεκροταφεία.

Τραγικά, μερικές οικογένειες φοβήθηκαν τόσο πολύ από τη φρικτή μεταμόρφωση που αποκεφάλισαν ακόμη και τα πτώματα των αγαπημένων τους πριν ταφούν για να αποφύγουν να γίνουν βρικόλακες.

Σε ορισμένες περιοχές, οι άνθρωποι πίστευαν ότι η κατανάλωση του κρέατος από ένα πρόβατο που είχε τραυματιστεί από έναν λύκο ή έναν λυκάνθρωπο θα μπορούσε να προκαλέσει τη βαμπιρική μεταμόρφωση.

Ο μύθος αναφέρει ότι το σώμα του Βρυκόλακα, αν και νεκρό, δεν φθείρεται, αλλά γίνεται αρκετά στιβαρό και αποκτά μια υγιή, κατακόκκινη επιδερμίδα λόγω της διατροφής του από σάρκα και αίμα. Αυτό είναι αρκετά διαφορετικό από τις σύγχρονες περιγραφές για τους βρικόλακες ως χλωμούς και άρρωστους στην εμφάνιση.

Όσοι είχαν κόκκινα μαλλιά και ανοιχτόχρωμα μάτια συχνά υποπτεύονταν ότι ήταν βρικόλακες, καθώς έμοιαζαν με σλαβικούς λαούς, των οποίων η λαογραφία ήταν γεμάτη από τέτοιες φιγούρες.

Τα βαμπίρ στην Ελλάδα θεωρήθηκε ότι έφεραν μεγάλη καταστροφή στα χωριά. Περιγράφηκαν ως νομαδικές φιγούρες που περιπλανήθηκαν στη χώρα αναζητώντας θύματα για να βασανίσουν και να τραφούν.

Σε πολλές ιστορίες, ένας Βρυκόλακας περιγράφεται μάλιστα ότι φέρνει ασθένειες και επιδημίες σε χωριά σε όλη την Ελλάδα. Λέγεται ότι σκοτώνει τα θύματά του καθισμένος πάνω τους ή συνθλίβοντάς τα καθώς κοιμούνται και αργότερα τρέφεται με τη σάρκα και τα όργανά τους, ιδιαίτερα το συκώτι.

Πολλοί έχουν αποδώσει αυτόν τον μύθο στην υπνική παράλυση, μια κατάσταση που προκαλεί στους πάσχοντες να χάνουν τον έλεγχο των μυών τους για σύντομο χρονικό διάστημα αμέσως μετά το ξύπνημα ή τον ύπνο.

Όσοι έχουν παράλυση ύπνου συχνά έχουν παραισθήσεις και περιγράφουν βλέποντας φιγούρες και άλλες τρομακτικές εικόνες γύρω τους.

Ο πιο επίμονος θρύλος των ελληνικών βαμπίρ, που πολλοί πιστεύουν ακόμη στην αγροτική Ελλάδα σήμερα, περιλαμβάνει το χτύπημα των πόρτων. Στην ελληνική λαογραφία, ο Βρυκόλακας τριγυρίζει σε χωριά χτυπώντας πόρτες και φωνάζοντας τα ονόματα όσων ζουν εκεί.

Εάν κανείς δεν απαντήσει στο αρχικό χτύπημα, ο βρικόλακας θα πάει στο επόμενο σπίτι χωρίς να προκαλέσει βλάβη. Αν κάποιος ανοίξει την πόρτα, οι Βρυκόλακας θα τους κάνουν να πεθάνουν λίγες μέρες αργότερα και θα γίνουν και αυτοί βρικόλακες, όπως λέει ο θρύλος.

Γι' αυτό, σε ορισμένα ελληνικά χωριά σήμερα, οι κάτοικοι θα απαντήσουν στην πόρτα τους μόνο μετά από ένα δεύτερο χτύπημα και όχι μετά το πρώτο.

Για να σκοτώσει κανείς τον Βρυκόλακα, πρέπει να επιχειρήσει να καταστρέψει το σώμα του αναπαραγωγώντας, αποκεφαλίζοντας ή αποτεφρώνοντας το βαμπίρ ενώ κοιμάται στον τάφο του. Αυτό συμβαίνει μόνο τα Σάββατα.

Καταστρέφοντας το σώμα του πλάσματος, πιστεύεται ότι το άτομο απελευθερώνεται από το να ζει αιώνια ως Βρυκόλακας και μπορεί πλέον να ξεκουραστεί.

Αποδείξεις για βρικόλακες σε όλη την Ελλάδα

Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει πολλούς τάφους σε όλη την Ελλάδα, ιδιαίτερα από την Οθωμανική περίοδο, που δείχνουν πόσο διαδεδομένη ήταν η πίστη στους βρικόλακες σε όλη τη χώρα.

Ένας τάφος που βρέθηκε στο νησί της Λέσβου κατά την Οθωμανική περίοδο περιείχε ένα σώμα με καρφιά τρυπημένα στο λαιμό, τη λεκάνη και τα πόδια του, καρφώνοντάς το στον τάφο του.

Προκειμένου να κρατήσουν μακριά τους βρικόλακες, οι Έλληνες είχαν μια ποικιλία αποτροπαϊκών (αρχαία ελληνικά για «απομάκρυνση») ή αντικείμενα και πρακτικές που χρησιμοποιούνταν για να κρατούν μακριά υπερφυσικά πλάσματα όπως τα βαμπίρ.

Η ταφή ενός πτώματος μπρούμυτα ή το να βάλεις δρεπάνια κοντά στον τάφο για να αποτρέψει την είσοδο δαιμόνων ή κακών πνευμάτων στο σώμα, θεωρήθηκε ότι εμποδίζει τη μεταμόρφωση σε βαμπίρ στην Ελλάδα.

Οι Έλληνες τοποθετούσαν επίσης έναν μικρό κέρινο σταυρό και κομμάτια αγγείων με τις λέξεις «Ο Ιησούς Χριστός Νικά» στον τάφο για να αποκρούσουν το κακό. Αυτή η πρακτική μοιάζει με την αρχαία ελληνική παράδοση της τοποθέτησης ενός νομίσματος στο στόμα του πτώματος τόσο για να πληρώσει το φόρο τους πέρα από τον ποταμό Στύγα όσο και για να διώξει τα κακά πνεύματα.

Το σκόρδο, και το πανταχού παρόν κακό μάτι, χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως για να διώξουν τα κακά πνεύματα και τους Βρυκόλακα μέχρι σήμερα στην Ελλάδα.

alitoteam

Οι εκπληκτικές πραγματικότητες των μυθικών πλασμάτων

noreply@blogger.com (alitoteam) — Mon, 28 Nov 2022 23:38:00 +0000

Αυτό το ζωγραφισμένο ξύλινο ανεμοδείκτη σκαλίστηκε από τον Warren Gould Roby, έναν Αμερικανό χαλκουργό, μεταξύ 1825 και 1850. Αρχικά φτιαγμένο για χρήση στην οροφή του σπιτιού του στη Μασαχουσέτη, θεωρείται πλέον μια κλασική αμερικανική έκφραση της γυναικείας ομορφιάς της γοργόνας. (Πίστωση εικόνας: Μουσείο Shelburne, Shelburne, Βερμόντ)

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ

Ενώ έπλεε στον ωκεανό κοντά στην Αϊτή, ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1493 ανέφερε ότι είδε τρεις γοργόνες από απόσταση. Ο Γενοβέζος εξερευνητής δεν εντυπωσιάστηκε. Από κοντά, τα κορίτσια της θάλασσας «δεν ήταν τόσο όμορφες όσο απεικονίζονται», έγραψε στο ημερολόγιό του, «γιατί στο πρόσωπο μοιάζουν με άντρες». Πολλοί επιστήμονες πιστεύουν τώρα ότι αυτό που πιθανότατα είδε ο Κολόμβος ήταν ένα μανάτι, ένα υδρόβιο θηλαστικό που μοιάζει με ιπποπόταμο με πτερύγια. Σε μια νέα έκθεση που εγκαινιάζεται στο Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (AMNH) εδώ αυτό το Σαββατοκύριακο, οι θεατές μπορούν να τοποθετήσουν ψηφιακά την εικόνα μιας γοργόνας πάνω σε αυτή μιας μανάτι και να δουν πώς μπορεί να ξεγελάστηκαν ο Κολόμβος και αμέτρητοι άλλοι ναυτικοί. Με τίτλο Mythic Creatures: Dragons, Unicorns & Mermaids, η έκθεση ανιχνεύει την πιθανή προέλευση μερικών από τα πιο διάσημα «φανταστικά» θηρία του κόσμου και επίσης των λιγότερο γνωστών ομολόγων τους.

Φύση και μύθος

«Αυτό το μουσείο έχει μακρά ιστορία μελέτης και παρουσίασης σπουδαίων ιστοριών για τον φυσικό κόσμο και τον πολιτισμό της ανθρωπότητας», δήλωσε η πρόεδρος του AMNH Έλεν Φούτερ σε μια προεπισκόπηση τύπου της έκθεσης νωρίτερα αυτή την εβδομάδα. «Σε αυτή την έκθεση, επεκτείνουμε αυτή την παράδοση περαιτέρω, κοιτάζοντας τη διασταύρωση φύσης και πολιτισμού, εκείνες τις στιγμές που οι άνθρωποι βλέπουν κάτι φανταστικό στη φύση». Η έκθεση συνδυάζει επιδέξια τη φύση και τον μύθο, την παλαιοντολογία και την ανθρωπολογία, και απολαυστικά κατασκηνωτικά μοντέλα μυθικών πλασμάτων με πραγματικά απολιθώματα. Κατά την πρώτη είσοδο στην έκθεση, οι επισκέπτες καλωσορίζονται από έναν πράσινο, ευρωπαϊκό δράκο μήκους 17 ποδιώντου είδους που ο μύθος λέει ότι ο Άγιος Γεώργιος σκότωσε. Το κυλινδρικό και πολύχρωμο κινέζικο αντίστοιχο του κρέμεται από το ταβάνι σε μια από τις τελευταίες αίθουσες της έκθεσης. Στο τμήμα των μυθικών υδάτινων πλασμάτων, μεγάλα πλοκάμια και το κεφάλι ενός γιγαντιαίου κρακέν εμπνευσμένου από καλαμάρια υψώνονται από το πάτωμα, με το σώμα του κυρίως κρυμμένο.

Μυθικά Πλάσματα

δανείζεται δείγματα και τεχνουργήματα από τις συλλογές απολιθωμάτων, τέχνης και ανθρωπολογίας του AMNH και άλλων μουσείων και εξετάζει πώς τέτοια αντικείμενα μπορεί να έχουν γεννήσει φανταστικά πλάσματα –μέσω της φαντασίας, της εσφαλμένης αναγνώρισης, της εικασίας ή της απάτης. «Αντιμετωπίζοντας τη φοβερή φύση, η φαντασία μας μπορεί να δημιουργήσει κάτι που πρέπει να σεβαστούμε, κάτι όμορφο, κάτι που πρέπει να φοβόμαστε απαλά ή κάτι απλά ιδιότροπο και παιχνιδιάρικο, ίσως ακόμη και μαγικό», είπε ο Φούτερ. «Πιστεύω ότι αυτή η έκθεση θα σας δείξει λίγο από όλα αυτά». Οι επισκέπτες μπορούν να αγγίξουν έναν πραγματικό χαυλιόδοντα narwhal, που για αιώνες πολλοί Ευρωπαίοι αποδέχονταν ως απόδειξη της ύπαρξης του μονόκερου. Ή δείτε το ραμφοφόρο κρανίο ενός δεινοσαύρου πρωτοκερατόπου, ενός από τα απολιθωμένα ζώα που πρακτικά στριμώχνουν την έρημο Γκόμπι ακόμη και σήμερα, και το οποίο οι έμποροι πριν από πολύ καιρό θα μπορούσαν να το είχαν μπερδέψει με τα υπολείμματα ενός γρύπα - ενός μυθικού πλάσματος με κεφάλι και μπροστινά άκρα αετού και το σώμα ενός λιονταριού. Η έκθεση προβάλλει ένα πειστικό επιχείρημα για το γιατί τα ίδια πλάσματα εμφανίζονται στις ιστορίες πολιτισμών που χωρίζονται από μεγάλα διαστήματα χρόνου και απόστασης. Οι γοργόνες, για παράδειγμα, γεννήθηκαν πιθανώς στο μυαλό των μοναχικών Ευρωπαίων ναυτικών και καθώς τα σκάφη τους άγγιζαν τις ακτές σε όλο τον κόσμο, η εικόνα του πλάσματος μισή γυναίκα, μισό ψάρι εξαπλώθηκε, συχνά αναμιγνύοντας τις τοπικές πεποιθήσεις. «Αυτή είναι μια πραγματικά ενδιαφέρουσα μορφή - η ιδέα μιας όμορφης γυναίκας που ζει επίσης στο νερό, ” είπε η Laurel Kendall, μια από τις επιμελήτριες ανθρωπολογίας του μουσείου, στο LiveScience. «Οι άνθρωποι που έχουν θεές του νερού, φαίνεται ότι όταν συναντούν την εικόνα της γοργόνας, [βρίσκουν] ότι αυτός είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να τους αναπαραστήσουν».

Το Trivia Mythic Creatures παρουσιάζει στους επισκέπτες φανταστικά θηρία που οι περισσότεροι από εμάς πιθανότατα δεν έχουμε ακούσει ποτέ. Υπάρχει το ιαπωνικό «Kappa», ένα πράσινο πλάσμα με πρόσωπο μαϊμού που είχε όρεξη για παιδιά και αγγούρια. Ο Κάππας ζούσε σε λιμνούλες αλλά περιστασιακά περπατούσε στη στεριά. Είχαν εσοχές σε σχήμα κύπελλου στα κεφάλια τους, όπου διατηρούσαν μια ρηχή λίμνη με νερό λιμνούλας που ήταν η πηγή της δύναμής τους. Οι ταξιδιώτες που συναντούσαν μια Κάπα αργά τη νύχτα συμβουλεύτηκαν να υποκλιθούν. όταν ο Κάπα έσκυψε με τη σειρά του, έχυνε το νερό του και, ανίσχυρος, έτρεχε πίσω στη λίμνη του. Η έκθεση είναι επίσης μια πλούσια πηγή μυθικών πλασμάτων. Οι επισκέπτες μπορούν να μάθουν, για παράδειγμα, ότι, σύμφωνα με τον Μάρκο Πόλο , ο Τζένγκις Χαν είχε το φτερό ενός Ροκ—ένα μυθικό γιγάντιο πουλίείπε να δειπνήσει με ελέφαντες — αλλά ο μεταφραστής του Polo, ο Sir Henry Yule, υποψιάστηκε ότι το φτερό ήταν μόνο ένα φύλλο φοίνικα. Και, σύμφωνα με την έκθεση, δεν συμφώνησαν όλοι με τον Κολόμβο για τις γοργόνες. Ο καπετάνιος Τζον Σμιθ από τη φήμη της Ποκαχόντας ανέφερε ότι μια γοργόνα που είδε κάποτε ήταν «σε καμία περίπτωση μη ελκυστική». Είτε σπιτικά είτε όμορφα, τα τέρατα και τα θηρία που κάποτε στοίχειωναν τη συλλογική φαντασία των προγόνων μας αποκτούν νέα ζωή στα Mythic Creatures . Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 26 Μαΐου 2007 έως τις 6 Ιανουαρίου 2008.

alitoteam

Πότε γεννήθηκε ο Ιησούς;

noreply@blogger.com (alitoteam) — Mon, 28 Nov 2022 23:11:00 +0000

Πότε γεννήθηκε ο Ιησούς; ; Ίσως όχι 25 Δεκεμβρίου.

Η γέννηση του Ιησού Χριστού γιορτάζεται από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο με εορτασμούς Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου. Ωστόσο, οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι δεν γεννήθηκε εκείνη την ημέρα, ούτε καν το έτος 1 μ.Χ.

ΓΙΑΤΙ ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤΙΣ 25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ;

Οι ερευνητές υποθέτουν ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέλεξε την 25η Δεκεμβρίου επειδή συνδέεται με το χειμερινό ηλιοστάσιο και τα Saturnalia, ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στη ρωμαϊκή θεότητα Κρόνο. Η εκκλησία θα μπορούσε επίσης να συμμετάσχει σε αυτό το δημοφιλές παγανιστικό φεστιβάλ, καθώς και τη χειμερινή γιορτή άλλων παγανιστικών θρησκειών, επιλέγοντας αυτή την ημέρα για να γιορτάσει τα γενέθλια του Ιησού, σύμφωνα με τον μελετητή Ignacio L. Götz στο βιβλίο του « Jesus the Jew: Reality, Πολιτική και Μύθος-Μια Προσωπική Συνάντηση”.

Ωστόσο, κανείς δεν ξέρει ακριβώς πότε γεννήθηκε ο Ιησούς.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΗΡΩΔΗ

Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι γεννήθηκε μεταξύ 6 π.Χ. και 4 π.Χ., βασισμένος εν μέρει στη βιβλική ιστορία του Βασιλιά Ηρώδη του Μεγάλου . Σε μια προσπάθεια να σκοτώσει τον Ιησού, ο βασιλιάς φέρεται να διέταξε το θάνατο όλων των αρσενικών βρεφών κάτω των 2 ετών που ζούσαν στην περιοχή της Βηθλεέμ, ένα γεγονός γνωστό ως Σφαγή των Αθώων. Αυτό συνέβη λίγο πριν από το θάνατο του ίδιου του Ηρώδη, ημερομηνία που εξακολουθεί να αμφισβητείται. Ωστόσο, οι περισσότεροι μελετητές, συμπεριλαμβανομένων των Peter Richardson και Amy Marie Fisher στο βιβλίο τους " Herod: King of the Jews and Friend of the Romans: Second edition, δέχονται την ημερομηνία που χρησιμοποιούσαν οι Ρωμαίοι ιστορικοί, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Ηρώδης πέθανε το 4 π.Χ.

Αλλά οι ιστορικοί διαφωνούν για το πραγματικό έτος θανάτου του Ηρώδη, και πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η μαζική βρεφοκτονία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας θρύλος. Στο βιβλίο του « Ζηλωτής: Η ζωή και οι καιροί του Ιησού από τη Ναζαρέτ », ο βιβλικός μελετητής και συγγραφέας Ρέζα Ασλάν έγραψε ότι η σφαγή του Ηρώδη ήταν «ένα γεγονός για το οποίο δεν υπάρχει ούτε ένα ίχνος επιβεβαιωτικών στοιχείων σε κανένα χρονικό ή ιστορία της εποχής είτε Εβραϊκής, Χριστιανικής είτε Ρωμαϊκής.

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ

Άλλοι μελετητές προσπάθησαν να συσχετίσουν το « Άστρο της Βηθλεέμ », το οποίο υποτίθεται ότι προανήγγειλε τη γέννηση του Ιησού, με πραγματικά αστρονομικά γεγονότα για να εντοπίσουν το έτος γέννησής του. Για παράδειγμα, σε ένα άρθρο του 1991 στο Quarterly Journal of the Royal Astronomical Society, ο αστρονόμος Colin Humphreys πρότεινε ότι το θρυλικό αστέρι ήταν στην πραγματικότητα ένας βραδέως κινούμενος κομήτης, τον οποίο οι Κινέζοι παρατηρητές κατέγραψαν το 5 π.Χ. Ωστόσο, η θεωρία του Humphreys έκτοτε καταρρίφθηκε.

Ο μήνας της γέννησης του Ιησού αποτέλεσε επίσης σημείο συζήτησης, με μια θεωρία να υποδηλώνει ότι το αστέρι της Βηθλεέμ μπορεί να ήταν η Αφροδίτη και ο Δίας που ενώνονται για να σχηματίσουν ένα λαμπρό φως στον ουρανό, ένα σπάνιο γεγονός που συνέβη τον Ιούνιο του 2 π.Χ. Μια άλλη πιθανότητα είναι μια παρόμοια σύνοδος μεταξύ του Κρόνου και του Δία, η οποία συνέβη τον Οκτώβριο του 7 π.Χ.

Υπήρξαν επίσης εικασίες ότι ο Ιησούς γεννήθηκε την άνοιξη. Ο Götz προτείνει ότι ο Ιησούς θα μπορούσε να είχε γεννηθεί «στα τέλη της άνοιξης του έτους, επειδή οι εγκυμοσύνες άρχισαν το φθινόπωρο μετά την έναρξη της συγκομιδής και υπήρχαν αρκετά χρήματα για ένα γαμήλιο γλέντι».

alitoteam

Νέα Επιστήμη του Παραφυσικού: Μπορείτε να εμπιστευτείτε το δικό σας μυαλό;

noreply@blogger.com (alitoteam) — Mon, 28 Nov 2022 23:04:00 +0000

"Κανένας ζωντανός οργανισμός δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει λογικά για πολύ κάτω από συνθήκες απόλυτης πραγματικότητας· ακόμη και οι κορυφαίοι και οι κατυδίδες υποτίθεται ότι, από κάποιους, ονειρεύονται. Το Hill House, όχι υγιές, στάθηκε μόνος του απέναντι στους λόφους του, κρατώντας το σκοτάδι μέσα του, είχε σταθεί για ογδόντα χρόνια και θα μπορούσε να σταθεί για ογδόντα ακόμη. Μέσα, οι τοίχοι συνέχιζαν όρθιοι, τα τούβλα ενώνονται τακτοποιημένα, τα δάπεδα ήταν σταθερά και οι πόρτες λογικά κλειστές· η σιωπή βρισκόταν σταθερά πάνω στο ξύλο και την πέτρα του Hill House, και ό,τι περπατούσε εκεί, περπατούσε μόνος. "

— Shirley Jackson, «The Haunting of Hill House», 1959

Από όλα τα παραφυσικά φαινόμενα που περιβάλλουν το Halloween, το στοιχειωμένο σπίτι μπορεί να είναι το τελευταίο που εμπνέει πραγματικό φόβο. Μάγισσες; Δεν ήμουν τρομακτικός από τις μέρες του Σάλεμ. Ζόμπι ; Διασκεδαστικό μακιγιάζ, σίγουρα, αλλά λίγο καμπουριασμένο. Βαμπίρ ; Κατηγορήστε τον σπινθηροβόλο Ρόμπερτ Πάτινσον που πήρε τη μπουκιά από αυτούς τους αιμοβόρους.

Αλλά το στοιχειωμένο σπίτι μπορεί να προκαλέσει ρίγη στη σπονδυλική στήλη του πιο ένθερμου άπιστου. Οι ιστορίες φαντασμάτων τείνουν να συμβαίνουν σε ανυποψίαστους. ποιος θα πει ότι μπορεί να μην σου συμβούν; Διαδίδονται επίσης από στόμα σε στόμα, συχνά από φαινομενικά αξιόπιστες πηγές. Σήμερα, το Διαδίκτυο επεκτείνει αυτήν την προφορική παράδοση σχεδόν σε όλους: Παρακολουθήστε τον ετήσιο διαγωνισμό τρομακτικών ιστοριών της ιστοσελίδας Jezebel (και μετά προσπαθήστε να κοιμηθείτε ήσυχοι απόψε).

ΚΛΕΙΣΕ
Η επιστήμη, φυσικά, συμβουλεύει τον σκεπτικισμό απέναντι στην ιδέα των πνευμάτων και των τρόμων. Έτσι, αν τα πραγματικά φαντάσματα δεν φταίνε για πράγματα που πάνε στραβά, τι μπορεί να φταίει; Αν και οι ερευνητές έχουν ερευνήσει ενόχους όπως τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία και οι υπέρηχοι κάτω από το εύρος της ανθρώπινης ακοής, η τελική πηγή στοιχειώσεως μπορεί να είναι μόνο αυτά τα 3 λίβρες. όργανο ανάμεσα στα αυτιά.

Αναζητώντας φαντάσματα στον ήχο
Μια εύλογη εξήγηση για τα στοιχειωμένα σπίτια είναι ότι οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε κάτι στο περιβάλλον — αλλά ότι το «κάτι» είναι πολύ πιο κοσμικό από τα ανήσυχα πνεύματα.

Ένας πιθανός ένοχος είναι ο υπέρηχος, ή οι ήχοι ακριβώς κάτω από το τυπικό όριο ανθρώπινης ακοής των 20 hertz. Το 1998, ο Vic Tandy, ένας ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Κόβεντρι στην Αγγλία, ενώθηκε με τον συνάδελφο καθηγητή του Κόβεντρι, Τόνι Λόρενς, για να γράψουν μια εργασία βασισμένη στις τρομακτικές εμπειρίες του ίδιου του Τάντυ σε ένα κατάστημα κατασκευής ιατρικού εξοπλισμού. Μερικές φορές, οι υπάλληλοι ανέφεραν τρομακτικές αισθήσεις και την αίσθηση της παρουσίας στο δωμάτιο. Ο Τάντυ τα απέρριψε όλα αυτά μέχρι που ένα βράδυ άρχισε να νιώθει ψυχρός και μελαγχολικός. Αφού έλεγξε ότι καμία από τις φιάλες ιατρικού αερίου δεν είχε διαρροή, κάθισε πίσω στο γραφείο του, μόνο για να δει μια γκρίζα φιγούρα να αναδύεται στη γωνία του οράματός του. Όταν συγκέντρωσε το θάρρος να κοιτάξει απευθείας την οπτασία, αυτή έσβησε.

Μια μεταγενέστερη εμπειρία κατά την κοπή μετάλλου οδήγησε τον Tandy να αναρωτηθεί αν η ηχητική ενέργεια προκαλούσε τις ανεξήγητες εμπειρίες του ίδιου και των συναδέλφων του. Μετά την απενεργοποίηση ενός συγκεκριμένου ανεμιστήρα στο κτίριο, τα «φαντάσματα» εξαφανίστηκαν, έγραψαν οι ερευνητές το 1998 στο Journal of the Society for Psychical Research .

Η απόδειξη αυτής της ιδέας ήταν πιο δύσκολη. Πολλά πράγματα δημιουργούν υπέρηχους, από τις ριπές του ανέμου των κλιματιστικών μέχρι τους σεισμούς . Σε ένα πείραμα, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν κρυφές γεννήτριες υπερήχων κατά τη διάρκεια περιηγήσεων φαντασμάτων που έγιναν στο Mary King's Close στο Εδιμβούργο του Ηνωμένου Βασιλείου. Το κλείσιμο είναι τώρα υπόγειο, αλλά στη δεκαετία του 1600, ήταν μια σειρά από στενά σοκάκια και περάσματα μέσα από ψηλά κτίρια. Ο τοπικός μύθος λέει για θύματα της πανώλης που έχουν τοποθετηθεί στους τοίχους. Κατά τη διάρκεια ενός φεστιβάλ φαντασμάτων της πόλης το 2007, μερικά ανυποψίαστα γκρουπ περιοδειών κατακλύζονταν από υπέρηχους καθώς περιφέρονταν σε αυτά τα ανατριχιαστικά περάσματα.

Τα αποτελέσματα δεν αποκάλυψαν διαφορά στον αριθμό των ανθρώπων που ανέφεραν μια παραφυσική εμπειρία είτε είχαν εκτεθεί σε υπέρηχους είτε σε θόρυβο περιβάλλοντος. Ωστόσο, οι ομάδες που εκτέθηκαν στον υπέρηχο ανέφεραν μεγαλύτερο συνολικό αριθμό τρομακτικών εμπειριών, με περισσότερα άτομα να αναφέρουν πολλές τέτοιες εμπειρίες. Εν τω μεταξύ, το 20 τοις εκατό όσων συμμετείχαν στις ομάδες υπερήχων ανέφεραν ότι αισθάνθηκαν την άνοδο της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια των περιηγήσεων τους, σε σύγκριση με μόνο το 5 τοις εκατό στην ομάδα του θορύβου περιβάλλοντος, ανέφεραν οι ερευνητές στα προκαταρκτικά αποτελέσματά τους .

Δεν ήταν σχεδόν μια ηχηρή επιδοκιμασία της ιδέας ότι τα φαντάσματα και οι καλικάντζαροι είναι απλώς ήχοι κάτω από το κατώφλι του ανθρώπινου αυτιού. Εξάλλου, οι άνθρωποι σε στοιχειωμένα σπίτια συνήθως αναφέρουν κρύα σημεία, όχι αισθήματα υπερβολικής ζεστασιάς. Και δεν είναι ξεκάθαρο γιατί οι υπέρηχοι θα οδηγούσαν σε αύξηση των τρομακτικών εμπειριών ανά άτομο, αλλά όχι σε περισσότερα άτομα που αναφέρουν τρομακτικές εμπειρίες.

Ηλεκτρικά ρίγη
Μια άλλη φυσική εξήγηση για τα φαντάσματα μπορεί να είναι η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια . Τα πνεύματα μπορεί να μην μας περιβάλλουν, αλλά τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία που δημιουργούνται από ηλεκτροφόρα καλώδια και ηλεκτρονικές συσκευές σίγουρα το κάνουν. Θα μπορούσαν τα ηλεκτρονικά να εκπέμπουν φανταστικές δονήσεις;

Μερικά μικρά πειράματα δείχνουν ότι τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία μπορεί να έχουν αυτό το αποτέλεσμα. Το 2000, ο γνωστικός νευροεπιστήμονας Michael Persinger του Πανεπιστημίου Laurentian στον Καναδά και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν μαγνητικά πεδία για να διεγείρουν τον εγκέφαλο ενός 45χρονου άνδρα που είχε αναφέρει προηγούμενες εμπειρίες φαντασμάτων. κατάφεραν, με τα μαγνητικά πεδία, να «πλασματίσουν» μια οπτασία παρόμοια με αυτή που είχε δει ο άνδρας χρόνια πριν, μαζί με μια αντίστοιχη ορμή φόβου, ανέφεραν οι ερευνητές στο περιοδικό Perceptual and Motor Skills .

Τον επόμενο χρόνο, στο ίδιο περιοδικό, ο Persinger και οι συνεργάτες του ανέφεραν την περίεργη περίπτωση μιας έφηβης που είπε ότι είχε εμποτιστεί από το Άγιο Πνεύμα και ένιωσε την αόρατη παρουσία ενός μωρού στον αριστερό της ώμο. Το κορίτσι είχε υποστεί εγκεφαλικό τραύμα νωρίτερα στη ζωή της, έγραψαν οι ερευνητές , αλλά το τραύμα δεν ήταν ο μοναδικός λόγος για τη θρησκευτική επίσκεψη: Δίπλα στο κρεβάτι του κοριτσιού υπήρχε ένα ηλεκτρικό ρολόι που παρήγαγε μαγνητικούς παλμούς παρόμοιους με αυτούς που χρησιμοποιούνται για την πρόκληση επιληπτικών κρίσεων σε επιληπτικούς αρουραίους. Μόλις αφαιρέθηκε το ρολόι, τα συναισθήματα μιας παρουσίας εξαφανίστηκαν. Ο Persinger και οι συνάδελφοί του υποστηρίζουν ότι μερικοί άνθρωποι είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε διαταραχές των κροταφικών λοβών, που τυχαίνει να είναι εκεί όπου ο εγκέφαλος συνθέτει πληροφορίες.

Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο αποκαλύπτουν πόσο σημαντικοί μπορούν να είναι οι κροταφικοί λοβοί για την εμπειρία της πραγματικότητας, δήλωσε ο Christopher French, ψυχολόγος στο Goldsmiths College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου που ερευνά τις ρίζες των παραφυσικών εμπειριών. Όταν οι χειρουργοί διεγείρουν το τμήμα του εγκεφάλου όπου συναντώνται ο κροταφικός και βρεγματικός λοβός - η κροταφοβρεγματική ένωση - «μπορούν πραγματικά να ενεργοποιήσουν και να απενεργοποιήσουν τις εξωσωματικές εμπειρίες », είπε ο French.

Στο κεφάλι σου
Αλλά ο French και οι συνάδελφοί του έχουν βρει ελάχιστα στοιχεία ότι τα υποηχητικά και τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία εξηγούν τις φαντασμαγορικές εμφανίσεις. Αυτός και η ομάδα του προσπάθησαν να δημιουργήσουν επιστημονικά στοιχειώματα κατασκευάζοντας έναν θάλαμο στον οποίο οι συμμετέχοντες εκτέθηκαν σε 50 λεπτά υπέρηχων, πολύπλοκων ηλεκτρομαγνητικών πεδίων, και τα δύο ή κανένα από τα δύο. Οι συμμετέχοντες στη συνέχεια ανέφεραν τις αισθήσεις που είχαν βιώσει κατά τη διάρκεια του χρόνου τους στην αίθουσα.

Η πλειονότητα των ανθρώπων ανέφερε κάποιου είδους παράξενα κατά τη διάρκεια του πειράματος: Σχεδόν το 80% είπε ότι ένιωθε ζάλη, οι μισοί είπαν ότι ένιωθαν ότι περιστρέφονταν και το 23% ένιωθαν αποκομμένοι από το σώμα τους , ανέφεραν οι ερευνητές το 2009 στο περιοδικό Cortex .

Σημειωτέον, το 23 τοις εκατό είπε επίσης ότι αισθάνθηκε παρουσία και το 8 τοις εκατό ένιωσε καθαρό τρόμο.

Μερικές από αυτές τις εμπειρίες μιμούνται σίγουρα την αίσθηση ενός στοιχειωμένου. άλλοι, όχι και τόσο (5 τοις εκατό των συμμετεχόντων ανέφεραν ότι διεγέρθηκαν σεξουαλικά, για παράδειγμα). Αλλά όταν οι ερευνητές ανέλυσαν τα δεδομένα, συνειδητοποίησαν ότι δεν είχε σημασία σε ποια πειραματική κατάσταση βρίσκονταν οι συμμετέχοντες. Δεν είχε καμία διαφορά αν τα ηλεκτρομαγνητικά πεδία ήταν ενεργοποιημένα ή απενεργοποιημένα ή αν ο υπέρηχος ανέβαζε, είπε ο French στο Live Science. Ωστόσο, διαπίστωσαν ότι τα μεμονωμένα επίπεδα υποβλητικότητας των συμμετεχόντων επηρέασαν τα αποτελέσματα.

«Η πιο φειδωλή εξήγηση είναι απλώς αν πείτε σε υποτιθέμενους ανθρώπους: «Πηγαίνετε εδώ μέσα και μπορεί να έχετε κάποιες περίεργες εμπειρίες», μερικοί από αυτούς το κάνουν», είπε ο French.

Όπως υποδηλώνει το έργο του French, η πραγματική αιτία του στοιχειώματος μπορεί απλώς να είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Σε μια μελέτη, που δημοσιεύτηκε το 1996 στο περιοδικό Perceptual and Motor Skills, δύο συμμετέχοντες ζήτησαν να κρατήσουν ένα ημερολόγιο σχετικά με τη δραστηριότητα «όπως poltergeist» στο σπίτι τους για ένα μήνα, ξαφνικά άρχισαν να βλέπουν στοιχεία πιθανών poltergeists παντού. Σε μια επόμενη εργασία στο ίδιο περιοδικό , οι ερευνητές της μελέτης υπέθεσαν ότι τα στοιχειώδη γεγονότα συμβαίνουν επειδή οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται εσφαλμένα τα ελαφρώς διφορούμενα γεγονότα ως παραφυσικά και στη συνέχεια αρχίζουν να αναζητούν ακόμη πιο περίεργα πράγματα.

Τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας θα μπορούσαν να κάνουν τους ανθρώπους ιδιαίτερα πιθανό να αποδίδουν ένα χτύπημα τη νύχτα σε ένα φάντασμα ή έναν καλικάντζαρο. Μια έρευνα που κυκλοφόρησε πρόσφατα από το Πανεπιστήμιο Chapman στην Καλιφόρνια διαπίστωσε ότι όσο πιο φοβισμένο είναι ένα άτομο , τόσο πιο πιθανό είναι να πιστέψει στο παραφυσικό. Μια άλλη μελέτη, που δημοσιεύτηκε διαδικτυακά στο περιοδικό Consciousness and Cognition τον Αύγουστο του 2013, διαπίστωσε ότι οι παραφυσικοί πιστοί είναι πιο πιθανό να πιστεύουν στην ψευδαίσθηση της πρακτορείας ή ότι υπήρχε μια σκόπιμη οντότητα πίσω από ένα γεγονός.

Αυτή η μελέτη βασίστηκε σε μια θεωρία ότι οι άνθρωποι έχουν εξελιχθεί για να βλέπουν μοτίβα όπου δεν υπάρχουν. Φανταστείτε να περπατάτε στο δάσος τη νύχτα, είπε ο ερευνητής της μελέτης Michiel van Elk, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ. Ακούς ένα θρόισμα στα δέντρα. Συνεχίζεις ή τρέχεις μακριά; Εάν συνεχίσετε, μπορεί να δεχτείτε επίθεση. Αν τρέξεις μακριά, δεν γίνεται κακό.
«Είναι καλύτερα να είσαι ασφαλής παρά να λυπάσαι», είπε ο Van Elk στο Live Science.

Οι θεωρητικοί της εξέλιξης προτείνουν ότι αυτή η τάση να αποδίδονται γεγονότα σε μια οντότητα με πρακτορείο μπορεί να εξηγεί τις πεποιθήσεις σε φαντάσματα, αγγέλους , δαίμονες - ακόμα και Θεό. Για να δοκιμάσει την ιδέα, ο Van Elk πήγε σε μια έκθεση ψυχικών δρόμου και ζήτησε από τους μέντιουμ πιστούς να παρακολουθήσουν κινούμενα σχέδια στον υπολογιστή με κινούμενα σημεία φωτός. Μερικά από τα σημεία ήταν διατεταγμένα ώστε να μοιάζουν με τις αρθρώσεις μιας αόρατης φιγούρας ραβδιού που περπατά. άλλες κουκκίδες μετακινήθηκαν τυχαία. Ζητήθηκε από τους συμμετέχοντες να προσδιορίσουν εάν οι κουκκίδες κινούνταν τυχαία ή εάν ένας σκόπιμος παράγοντας (ένα άτομο που περπατούσε) βρισκόταν πίσω από την κίνηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, προστέθηκαν επιπλέον χορευτικές κουκκίδες, για να κρύψουν τις τυχαίες ή εσκεμμένες κουκκίδες, καθιστώντας την εργασία πιο δύσκολη.

Τόσο οι παραφυσικοί πιστοί όσο και οι μη πιστοί ήταν καλοί στο να διακρίνουν τη διαφορά από την κίνηση με την πρακτικότητα και την τυχαία κίνηση όταν η διάκριση ήταν σαφής. Αλλά σε πιο διφορούμενες περιπτώσεις, τα άτομα με μεγαλύτερες παραφυσικές πεποιθήσεις ήταν πιο πιθανό να πηδήξουν σε μια εξήγηση που περιελάμβανε πρακτορεία από ό,τι οι μη πιστοί.

«Ακόμα και όταν υπήρχαν μόνο τυχαία κινούμενες κουκκίδες, οι ψυχικοί πιστοί θα έλεγαν ότι είδαν μια ανθρώπινη φιγούρα να κινείται στις κουκκίδες», είπε ο Van Elk.

Η μελέτη προτείνει ότι το να πέσεις θύματα της ψευδαίσθησης της πρακτόρευσης θα μπορούσε να εξηγήσει την πίστη στο παραφυσικό. ένα βύθισμα σε ένα παλιό σπίτι ή το τρίξιμο του ξύλου θα μπορούσε εύκολα να παρερμηνευτεί ως φάντασμα. Δεν είναι σαφές, ωστόσο, αν αυτή η απατηλή προκατάληψη είναι γενετική ή μαθημένη, είπε ο Van Elk.

"Αυτή εξακολουθεί να είναι μια από τις βασικές προκλήσεις του πεδίου: να δούμε αν είναι δυνατόν να καταλήξουμε σε μια καλή μελέτη για να ξεχωρίσουμε αυτές τις δύο εξηγήσεις. ιστορία?" αυτός είπε.

Το ψέμα στα μάτια σου
Πράγματι, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ακόμη και πόσο να εμπιστευόμαστε τις αναφορές των ίδιων των ανθρώπων για τα πειράματά τους. Σε μια συνέχεια, ο Van Elk δεν μπόρεσε να επαναλάβει τη μελέτη του 2013. Υποψιάζεται ότι ο λόγος μπορεί να είναι ότι οι αρχικοί του ψυχολόγοι-πιστοί συμμετέχοντες μπορεί να είναι πιο πρόθυμοι να ευχαριστήσουν από άλλες ομάδες ανθρώπων. Με άλλα λόγια, μπορεί να μην έχουν παραισθήσεις σε ένα άτομο στις κινούμενες κουκκίδες σε αντιληπτικό επίπεδο. Αντίθετα, θα μπορούσαν να ερμηνεύουν υπερβολικά γενναιόδωρα τις πληροφορίες προκειμένου να ανταποκριθούν στις προσδοκίες του πειραματιστή. Δεν είναι ότι λένε ψέματα, είπε ο Van Elk. Μάλλον, η ερμηνεία τους φαίνεται εξίσου αληθινή για αυτούς όσο μια πραγματική αντίληψη. Απλώς το λάθος προκύπτει σε διαφορετικό επίπεδο επεξεργασίας του εγκεφάλου.

Το ψυχικό πρόβλημα δεν είναι η μόνη απόδειξη που υποδηλώνει ότι οι άνθρωποι υπερεκτιμούν την αξιοπιστία τους. Σε μια μελέτη, ο French και η ομάδα του έβαλαν τους συμμετέχοντες να παρακολουθήσουν ένα βίντεο ενός μέντιουμ που υποτίθεται ότι λυγίζει ένα μεταλλικό κλειδί με το μυαλό του. Σε ορισμένες εκδοχές του πειράματος, ο μέντιουμ (στην πραγματικότητα ένας μάγος πονηρός) κατέληξε βάζοντας το κλειδί κάτω στο τραπέζι και λέγοντας: "Αν κοιτάξετε προσεκτικά, μπορείτε να δείτε ότι ακόμα λυγίζει".

Το κλειδί δεν λύγισε ακόμα. Αλλά το 40 τοις εκατό των ανθρώπων που άκουσαν τη λεκτική υπόδειξη ότι λυγίζει ανέφεραν ότι το είδαν να κινείται. Αντίθετα, κανένας στην ομάδα που δεν άκουσε το λεκτικό μήνυμα είπε ότι είχε μετακινηθεί, είπε ο French.

Και πολλοί μάρτυρες δεν κάνουν απαραίτητα μια αναφορά πιο πιστευτή. Όταν ένα άλλο άτομο στο δωμάτιο είπε ότι είχε δει το κλειδί να κινείται αφού άκουσε το μέντιουμ να υποδηλώνει ότι ήταν ακόμα λυγισμένο, το ποσοστό των ανθρώπων που είπαν ότι είχαν δει κίνηση αυξήθηκε από το 40 τοις εκατό στο 60 τοις εκατό, είπε ο French.

"Αν έχετε έναν πολύ σίγουρο αλλά στην πραγματικότητα ανακριβή μάρτυρα, μπορεί να επηρεάσει τη μνήμη άλλων μαρτύρων", είπε.

Μελέτες διαπιστώνουν ότι τα άτομα με παραφυσικές πεποιθήσεις τείνουν να έχουν ιδιαίτερα πλούσια φαντασία και τείνουν να εμπλακούν εύκολα σε εργασίες, είπε ο French. Είναι επίσης πιο επιρρεπείς από τον μέσο όρο σε ψεύτικες αναμνήσεις. Για παράδειγμα, άτομα που είναι επιρρεπή σε ψεύτικες αναμνήσεις μπορεί να πουν ότι θυμούνται καθαρά πού βρίσκονταν και με ποιους ήταν όταν είδαν ένα βίντεο από τη βομβιστική επίθεση σε νυχτερινό κέντρο του Μπαλί το 2002. Αλλά αυτός ο βομβαρδισμός δεν καταγράφηκε σε βίντεο.

«Πιθανώς, αυτό που κάνουν είναι ότι θυμούνται την εποχή που το φαντάζονταν», είπε ο French. «[Και] όταν φαντάζονται κάτι, μοιάζει πολύ με το αληθινό - ίσως περισσότερο από ό,τι θα ήταν για άλλους σαν εμένα - είναι πιο πιθανό να δημιουργήσουν μια ψεύτικη ανάμνηση».

Με άλλα λόγια, η πιθανή εξήγηση για τους τρόμους και τα πνεύματα μπορεί να είναι πιο τρομακτική από τα πραγματικά φαντάσματα: Δεν μπορείτε καν να εμπιστευτείτε το μυαλό σας.

alitoteam

Sanxingdui ~ Εξηγείται το μυστήριο της εξαφάνισης του αρχαίου κινεζικού πολιτισμού

noreply@blogger.com (alitoteam) — Mon, 28 Nov 2022 22:52:00 +0000

Ένας αρχαιολογικός χώρος που ανακαλύφθηκε το 1986 στην Κίνα αποκάλυψε γιγάντια χάλκινα αγάλματα από έναν χαμένο κινεζικό πολιτισμό που ονομάζεται Sanxingdui. Εδώ, μια από τις χάλκινες μάσκες που αποκαλύφθηκε στην τοποθεσία, η οποία είναι περίπου 3.000 ετών. Μια νέα θεωρία προτείνει ότι ο αρχαίος πολιτισμός μετακινήθηκε μετά από έναν σεισμό που άλλαξε τη ροή του ποταμού της πόλης. (Πίστωση εικόνας: Bill Perry/Shutterstock.com)

Ένας σεισμός πριν από σχεδόν 3.000 χρόνια μπορεί να είναι ο ένοχος για τη μυστηριώδη εξαφάνιση ενός από τους αρχαίους πολιτισμούς της Κίνας, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Ο τεράστιος σεισμός μπορεί να προκάλεσε καταστροφικές κατολισθήσεις , προκαλώντας φράγματα στην κύρια πηγή νερού του πολιτισμού Sanxingdui και εκτρέποντάς τον σε μια νέα τοποθεσία.

Αυτό, με τη σειρά του, μπορεί να ώθησε τον αρχαίο κινεζικό πολιτισμό να πλησιάσει πιο κοντά στη νέα ροή του ποταμού, δήλωσε ο συν-συγγραφέας της μελέτης Niannian Fan, ερευνητής επιστημών ποταμών στο Πανεπιστήμιο Tsinghua στο Chengdu της Κίνας, στις 18 Δεκεμβρίου στην 47η ετήσια συνάντηση του η Αμερικανική Γεωφυσική Ένωση στο Σαν Φρανσίσκο.

ΑΡΧΑΙΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το 1929, ένας αγρότης στην επαρχία Σιτσουάν ανακάλυψε αντικείμενα από νεφρίτη και πέτρες ενώ επισκεύαζε μια τάφρο λυμάτων που βρισκόταν περίπου 24 μίλια (40 χιλιόμετρα) από το Τσενγκντού. Αλλά η σημασία τους δεν έγινε κατανοητή μέχρι το 1986, όταν οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν δύο λάκκους θησαυρών της Εποχής του Χαλκού , όπως νεφρίτες, περίπου 100 χαυλιόδοντες ελέφαντα και εκπληκτικά χάλκινα γλυπτά ύψους 2,4 μέτρων που υποδηλώνουν μια εντυπωσιακή τεχνική πουθενά αλλού στον κόσμο εκείνη την εποχή, είπε ο Πίτερ Κέλερ, γεωλόγος και πρόεδρος του Μουσείου Μπόουερς στη Σάντα Άνα της Καλιφόρνια, το οποίο φιλοξενεί επί του παρόντος μια έκθεση μερικών από αυτούς τους θησαυρούς.

Οι θησαυροί, που είχαν σπάσει και θαφτεί σαν να είχαν θυσιαστεί, προέρχονταν από έναν χαμένο πολιτισμό, τώρα γνωστό ως Sanxingdui, μια περιτειχισμένη πόλη στις όχθες του ποταμού Minjiang.

«Είναι ένα μεγάλο μυστήριο», είπε ο Κέλερ, ο οποίος δεν συμμετείχε στην τρέχουσα μελέτη.

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν τώρα ότι ο πολιτισμός αυτοεξαρθρώθηκε ηθελημένα κάπου μεταξύ 3.000 και 2.800 ετών πριν, είπε ο Φαν.

«Οι τρέχουσες εξηγήσεις για το γιατί εξαφανίστηκε είναι πόλεμος και πλημμύρα, αλλά και οι δύο δεν είναι πολύ πειστικές», είπε ο Fan στο Live Science.

Αλλά πριν από περίπου 14 χρόνια, οι αρχαιολόγοι βρήκαν τα ερείπια μιας άλλης αρχαίας πόλης που ονομάζεται Jinsha κοντά στο Chengdu. Η τοποθεσία Jinsha, αν και δεν περιείχε κανένα από τους εντυπωσιακούς μπρούτζους του Sanxingdui, είχε ένα χρυσό στέμμα με παρόμοιο χαραγμένο μοτίβο ψαριών, βελών και πουλιών με ένα χρυσό ραβδί που βρέθηκε στο Sanxingdui, είπε ο Keller. Αυτό οδήγησε ορισμένους μελετητές να πιστέψουν ότι οι άνθρωποι από το Sanxingdui μπορεί να μετεγκαταστάθηκαν στη Jinsha.

Το γιατί όμως παραμένει μυστήριο.

Γεωλογικές και ιστορικές ενδείξεις

Ο Φαν και οι συνάδελφοί του αναρωτήθηκαν εάν ένας σεισμός μπορεί να προκάλεσε κατολισθήσεις που έριξαν φράγματα στον ποταμό ψηλά στα βουνά και τον μετέφεραν στο Jinsha. Αυτή η καταστροφή μπορεί να μείωσε την παροχή νερού του Sanxingdui, ωθώντας τους κατοίκους του να μετακινηθούν.

Η κοιλάδα όπου βρίσκεται το Sanxingdui έχει μια μεγάλη πλημμυρική πεδιάδα, με 4,3 μίλια (7 χιλιόμετρα) ψηλούς τοίχους με αναβαθμίδες που ήταν απίθανο να είχαν κοπεί από το μικρό ποτάμι που τώρα τη διασχίζει, είπε ο Fan.

Και μερικά ιστορικά αρχεία υποστηρίζουν την υπόθεσή τους. Το 1099 π.Χ., αρχαίοι συγγραφείς κατέγραψαν έναν σεισμό στην πρωτεύουσα της δυναστείας Zhou , στην επαρχία Shaanxi, είπε ο Fan. Αν και αυτό το σημείο απέχει περίπου 250 μίλια (400 χιλιόμετρα) από την ιστορική τοποθεσία του Sanxingdui, ο τελευταίος πολιτισμός δεν είχε γραφή εκείνη την εποχή, επομένως είναι πιθανό το επίκεντρο του σεισμού να ήταν στην πραγματικότητα κοντά στο Sanxingdui — αλλά απλώς δεν καταγράφηκε εκεί , είπε ο Φαν. Τα γεωλογικά στοιχεία δείχνουν επίσης ότι ένας σεισμός συνέβη στη γενική περιοχή μεταξύ 3.330 και 2.200 ετών πριν, πρόσθεσε.

Περίπου την ίδια εποχή, τα γεωλογικά ιζήματα υποδηλώνουν ότι σημειώθηκαν τεράστιες πλημμύρες και το έγγραφο της μεταγενέστερης δυναστείας Χαν "The Chronicles of the Kings of Shu" καταγράφει αρχαίες πλημμύρες που ξεχύνονται από ένα βουνό σε ένα σημείο που υποδηλώνει την αλλαγή της ροής, είπε ο Fan. (Περίπου 800 χρόνια αργότερα, οι κάτοικοι της Jinsha έχτισαν έναν τοίχο για να αποτρέψουν τις πλημμύρες.)

Αλλαγή της διαδρομής του ποταμού;

Μαζί, τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι ένας μεγάλος σεισμός προκάλεσε κατολίσθηση που έριξε φράγμα στον ποταμό, αλλάζοντας τη ροή του και μειώνοντας τη ροή του νερού στο Σανξινγκτούι, είπε ο Φαν.

Αλλά αν ναι, πού έγινε η αλλαγή της διαδρομής του ποταμού; Η ομάδα βρήκε ενδείξεις ψηλά στα βουνά στη βαθιά και πλατιά χαράδρα Γιανμέν, σε περίπου 12.460 πόδια (3.800 μέτρα) πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Ο σύγχρονος ποταμός διασχίζει τη χαράδρα, η οποία λαξεύτηκε από παγετώνες πριν από περίπου 12.000 χρόνια. Ωστόσο, τα ενδεικτικά σημάδια αυτής της διάβρωσης των παγετώνων - λεκάνες σε σχήμα μπολ, γνωστές ως τσίρκες - απουσιάζουν μυστηριωδώς για μια μεγάλη έκταση της χαράδρας. Η ομάδα υποθέτει ότι ένας σεισμός προκάλεσε μια χιονοστιβάδα που στη συνέχεια εξαφάνισε μερικά από τα τσίρκα πριν από περίπου 3.000 χρόνια.

Σε αυτό το σημείο, η θεωρία εξακολουθεί να είναι πολύ εικαστική και χρειάζονται πρόσθετα γεωλογικά δεδομένα για να την υποστηρίξουν, είπε ο Fan.

Και ενώ η γεωλογική ιστορία είναι δυνατή, είπε ο Κέλερ, δεν απαντά στη βασική ερώτηση: "Τι θα παρακινούσε τους ανθρώπους να καταστρέψουν ολόκληρο τον πολιτισμό τους και να τον θάψουν σε δύο λάκκους; Και γιατί ο πολιτισμός δεν εμφανίστηκε ξανά στο Jinsha;"

alitoteam

Φάρσα ή μυστικός κώδικας; Αντίγραφα αδιάβαστου χειρογράφου προς δημοσίευση

noreply@blogger.com (alitoteam) — Mon, 28 Nov 2022 22:43:00 +0000

Τα ακατάληπτα γραπτά και οι παράξενες εικονογραφήσεις του χειρογράφου Voynich αψηφούν κάθε προσπάθεια κατανόησης του νοήματός τους. (Πίστωση εικόνας: Beinecke Rare Book and Manuscript Library, Πανεπιστήμιο Yale)

Κρυπτογράφοι της πολυθρόνας, χαίρεστε: Ένας Ισπανός εκδότης σχεδιάζει να κυκλοφορήσει αντίγραφα του χειρογράφου Voynich, ενός βιβλίου που κανείς δεν ξέρει πώς να διαβάζει.

Ανακαλύφθηκε από έναν παλαιά βιβλιοπώλη το 1912 με το όνομα Wilfrid Voynich, το 600 ετών χειρόγραφο Voynich στεγάζεται σήμερα στη Βιβλιοθήκη Σπάνιων Βιβλίων & Χειρογράφων Beinecke του Πανεπιστημίου Yale. Είναι γεμάτο με σενάριο σε μια γλώσσα που δεν έχει δει ποτέ σε κανένα άλλο γνωστό κείμενο — κάτι που, ανάλογα με το με ποιον μιλάς, σημαίνει ότι είναι ανοησία ή ένας μυστικός κωδικός που απλώς περιμένει να σπάσει.

Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο , ένας εκδότης ονόματι Siloe με έδρα το Μπούργκος της Ισπανίας, θα παράγει 898 αντίγραφα του χειρογράφου Voynich, αναπαράγοντας κάθε λεπτομέρεια μέχρι τις κηλίδες και τα δάκρυα των σελίδων. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο εκδότης σχεδιάζει να πουλήσει καθένα από τα φαξ από 7.000 έως 8.000 ευρώ (περίπου 7.900 έως 9.000 δολάρια)

«Είναι ένα βιβλίο που έχει τέτοια αύρα μυστηρίου που όταν το βλέπεις για πρώτη φορά σε γεμίζει με ένα συναίσθημα που είναι πολύ δύσκολο να το περιγράψεις», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Χουάν Χοσέ Γκαρσία, ο εκδότης του Siloe.

Πολλές σελίδες του αινιγματικού σεναρίου περιλαμβάνουν εξίσου αινιγματική εικονογράφηση. Τα περίτεχνα σχέδια με μελάνι απεικονίζουν αστρολογικά σύμβολα , εικονικές σκηνές και φυτά, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 100 αγνώστων βοτανικών ειδών. Όπως γράφει το Yale στην περιγραφή του χειρογράφου, υπάρχει ένα τμήμα γεμάτο «σχέδια μινιατούρων γυναικείων γυμνών, τα περισσότερα με διογκωμένες κοιλιές, βυθισμένες ή βυθισμένες σε υγρά και αλληλεπιδρούν περίεργα με διασυνδεόμενους σωλήνες και κάψουλες».

Πριν από μερικά χρόνια, μια ανάλυση με ραδιενεργό άνθρακα των σελίδων του βιβλίου απέδειξε ότι χρονολογείται από τον 15ο αιώνα . Αλλά ακόμα κι αν το βιβλίο είναι πραγματικά παλιό, ορισμένοι ερευνητές έχουν απορρίψει το χειρόγραφο ως κείμενο φάρσας της Αναγέννησης, γεμάτο σκόπιμα ασυναρτησίες. (Ή, όπως το έθεσε συνοπτικά μια εργασία που δημοσιεύτηκε από το Αμερικανικό Βοτανικό Συμβούλιο, "Πολλοί μελετητές θεωρούν ότι η έρευνα στο χειρόγραφο του Voynich είναι ακαδημαϊκή αυτοκτονία.") Άλλοι πιστεύουν ότι το χειρόγραφο είναι ένας κρυπτογράφηση που απλώς δεν έχει σπάσει και θεωρίες σχετικά με το περιεχόμενο και η προέλευση του κειμένου αφθονούν.

Μια μελέτη του 2013 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS ONE ισχυρίστηκε ότι το "Voynichese" συμμορφωνόταν στατιστικά με τους γλωσσικούς κανόνες. Οι συγγραφείς αυτής της μελέτης δεν μπορούσαν να αποκωδικοποιήσουν καμία λέξη, αλλά μπορούσαν τουλάχιστον να πουν ότι το μοτίβο των γραμμάτων ακολουθούσε τον νόμο του Zipf, ο οποίος υποστηρίζει ότι η πιο κοινή λέξη σε μια γλώσσα θα εμφανίζεται περίπου δύο φορές πιο συχνά από τη δεύτερη πιο κοινή λέξη και τρεις φορές όσο η τρίτη πιο κοινή λέξη και ούτω καθεξής.

Πριν από μερικά χρόνια, ορισμένοι μελετητές ισχυρίστηκαν ότι το κείμενο πρέπει να προήλθε από το Μεξικό , όχι από την κεντρική Ευρώπη όπως πιστεύεται παραδοσιακά, επειδή περιείχε σχέδια φυτών που μοιάζουν με μεσοαμερικανικά είδη. Ένας άλλος γλωσσολόγος ισχυρίστηκε ότι αποκρυπτογράφησε μια χούφτα λέξεις , συμπεριλαμβανομένης της λέξης για τον Ταύρο, αναζητώντας τα κατάλληλα ουσιαστικά δίπλα στις αντίστοιχες απεικονίσεις τους.

alitoteam

Μαντεία και Λαϊκή Αστρολογία

noreply@blogger.com (alitoteam) — Wed, 31 Aug 2022 14:01:00 +0000

Οι μορφές μαγείας που εξετάσαμε ως τώρα ήταν τρόποι χειρισμού της φύσης που χρησιμοποιούσε κάποιος για να επηρεάσει τη μοίρα τη δική του, ή άλλων ανθρώπων. Η μαντεία ήταν ένας τρόπος για να μαθευτεί ένα μέλλον που ήταν προκαθορισμένο.

Οι πρώτοι συγγραφείς των μεσαιωνικών χρόνων θεωρούσαν τη μαγεία κυρίως σαν μια σειρά μαντικών τεχνικών, οι οποίες βασίζονταν στο σύνολό τους, όπως και η υπόλοιπη μαγεία, στη δαιμονική έμπνευση. Σχεδόν το μισό μέρος του έργου που έγραψε ο Ισίδωρος της Σεβίλλης με θέμα τη μαγεία αναφέρεται στους μάντεις και η ταξινόμησή του άσκησε μεγάλη και μακροχρόνια επίδραση. Ενώ άλλες μορφές μαγείας ήρθαν στο προσκήνιο της ευρωπαϊκής ιστορίας μόνο στους μεταγενέστερους μεσαιωνικούς χρόνους, η μαντεία δεν έχασε τίποτα από τη γοητεία της για το λαό ή την τρομακτικότητά της για τους ηθικολόγους, σ' όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Υπήρχαν πολλά είδη μαντείας. Η ονειρομαντεία παρέμεινε δημοφιλής και πλήθος ήταν οι πραγματείες που ασχολούνταν με την ερμηνεία των ονείρων. Για την λαϊκή ονειρομαντεία το περιεχόμενο των ονείρων ταυτιζόταν με τα μελλοντικά γεγονότα: όνειρα με νερό, για παράδειγμα, μπορεί να ήταν σημάδι για θάνατο από πνιγμό. Σε μια πιο εξεζητημένη έκφραση αυτής της τέχνης, τα "βιβλία των ονείρων" ορισμένων συγγραφέων, όπως ο Χανς Λόμπεντσβαϊγκ (μέσα δέκατου πέμπτου αιώνα), έπαιρναν σοβαρά υπόψη τους την κοινωνική θέση και τη φυσική κατάσταση των ανθρώπων και περιείχαν περίπλοκους κανόνες για την ερμηνεία των ονείρων.

Μολονότι οι περίπλοκες μορφές μαντικής που είχαν αναπτύξει οι Ρωμαίοι είχαν χαθεί στο πέρασμα του χρόνου, ένα πρωτόγονο είδος οιωνοσκοπίας, με το οποίο μάθαινε κανείς το μέλλον από τα κρωξίματα των πουλιών, εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται και στο Μεσαίωνα. Ο αριθμός των κραυγών που έβγαζε ένα γεράκι μπορεί να ήταν σημάδι για την αλλαγή του καιρού, γιατί το πουλί ήταν πολύ ευαίσθητο στις ατμοσφαιρικές συνθήκες. Λέγεται πως μια γυναίκα ρώτησε έναν κούκο πόσο θα ζούσε και όταν το πουλί έκρωξε πέντε φορές, εκείνη έβγαλε το συμπέρασμα πως της έμεναν άλλα πέντε χρόνια. Όπως είναι φανερό, τέτοιες ιστορίες λέγονταν περιπαικτικά, για να διακωμωδήσουν τις προκαταλήψεις πολλών ανθρώπων της εποχής. Οι χειρομάντεις, επιδεικνύοντας ακόμα περισσότερη λεπτολογία, ισχυρίζονταν ότι μπορούν να διαβάσουν στις παλάμες των ανθρώπων πόσους ή πόσες συζύγους θα έχουν, ποιες εκπλήξεις τους επιφυλάσσει το μέλλον στον επαγγελματικό τομέα και αν ήταν γραφτό τους να πεθάνουν στην αγχόνη.

Η επιστημονική αστρολογία, που βασιζόταν στη λεπτομερειακή παρατήρηση του ουρανού, φαίνεται ότι σπάνιζε στην Ευρώπη μέχρι το δωδέκατο αιώνα, σ' αντίθεση με τη λαϊκή αστρολογία που ήταν πάντοτε παρούσα. Στη λαϊκή της μορφή η αστρολογία ασχολούνταν περισσότερο με τις φάσεις της σελήνης παρά με τις κινήσεις των άλλων ουράνιων σωμάτων, για τον απλούστατο λόγο ότι το φεγγάρι ήταν πιο εύκολα ορατό και οι κινήσεις του ήταν πιο άμεσα κατανοητές. Λεπτομερείς πίνακες έδειχναν ποιες μέρες του σεληνιακού κύκλου ήταν κατάλληλες ή ακατάλληλες για διάφορες δραστηριότητες, Μολονότι τέτοιου είδους έγγραφα μπορεί να προέρχονταν από ανθρώπους με κάποια μόρφωση, το ύφος των κειμένων είναι πρόχειρο και δεν δείχνει ιδιαίτερη πνευματική καλλιέργεια.

Οι μάντεις της εποχής έβλεπαν στον ουρανό κι άλλα σημάδια του μέλλοντος, τα οποία αντιμετώπιζαν με τον ίδιο ψευτο-συστηματικό τρόπο. Μια από τις κοινότερες μορφές πρόγνωσης ήταν η ερμηνεία των κεραυνών. Η κατεύθυνση που είχαν σήμαινε πολλά: για παράδειγμα, αν ακούγονταν στ' ανατολικά, αυτό προμήνυε μεγάλη αιματοχυσία την επόμενη χρονιά. Ακόμα πιο σημαντικός, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου οι καταιγίδες με κεραυνούς ήταν σπάνιες τους περισσότερους μήνες του χρόνου, ήταν ο μήνας στον οποίο ακουγόταν ο κεραυνός. Ενα σχεδιάγραμμα από το δέκατο τέταρτο αιώνα περιγράφει: "τι συμβολίζει ο κεραυνός τον κάθε μήνα" και συνοδεύεται από απλές εικόνες που δείχνουν καθαρά το μέλλον (Εικ. 8). Αν πέσουν κεραυνοί τον Ιανουάριο, αυτό σημαίνει δυνατούς ανέμους, αφθονία φρούτων και πόλεμο. Κεραυνοί το Φεβρουάριο προμηνύουν θάνατο πολλών ανθρώπων, κυρίως των πλουσίων. Η πιο ελπιδοφόρα προοπτική σ' αυτόν το γενικά θλιβερό πίνακα μένει για το τέλος της χρονιάς: αν εμφανιστούν κεραυνοί το Δεκέμβριο, αυτό προαναγγέλλει μια πλούσια σοδειά και ειρήνη και ομόνοια ανάμεσα στους ανθρώπους.

Ορισμένες ημέρες του μήνα είναι πιο ευνοϊκές από άλλες και ορισμένες ημέρες του χρόνου είναι ιδιαίτερα άτυχες. Φόνοι, μάχες και άλλες κακοτυχίες συμβαίνουν συνήθως στις "αιγυπτιακές ημέρες", αλλά μπορεί κανείς να πάρει τα μέτρα του αν τις ξέρει από πριν. Ένα βιβλίο με γιατροσόφια από την Αγγλία αναφέρει ότι υπάρχουν τριάντα δύο κακές ημέρες στο χρόνο, άσχετα από τις παραλλαγές για κάθε περιοχή :

Όποιος παντρεύεται μια γυναίκα σε κάποια από αυτές τις ημέρες, δεν πρόκειται να τη χαρεί για πολύ. Και όποιος φεύγει για μεγάλο ταξίδι, δεν πρόκειται να γυρίσει πίσω ποτέ, ή κάποιο μεγάλο κακό θα πέσει πάνω του. Και αυτός που ξεκινά μια μεγάλη επιχείρηση δεν πρόκειται ποτέ να ξεμπερδέψει απ' αυτή. Και αυτός που κάνει αφαίμαξη μια απ' αυτές τις μέρες δεν θα είναι ποτέ καλά ή θα πεθάνει σύντομα.

Συνηθισμένες δεισιδαιμονίες κάθε λογής χρησιμοποιούνταν για την πρόβλεψη της τύχης. Εκείνοι που έβρισκαν πεντάρες ή βελόνες, μπορούσαν να συγχαρούν τον εαυτό τους για την καλή τους τύχη, εκτός κι αν από αφηρημάδα έχαναν τα αντικείμενα που βρήκαν, οπότε η τύχη στρεφόταν εναντίον τους. Θεωρούνταν τύχη αν κάποιος έβρισκε ένα πέταλο αλόγου ή ένα σιδερένιο καρφί ή συναντούσε ένα λαγό που έτρεχε να γλιτώσει από τα κυνηγόσκυλα. Το να συναντήσει κανείς ένα γεράκι ή ένα γάιδαρο ήταν γρουσουζιά. Μερικοί πίστευαν ότι η συνάντηση με καλόγερο ή παπά ήταν κακό σημάδι και για να αποφύγουν τις συνέπειες έκαναν το σημείο του σταυρού. Ένα γνωστό ανέκδοτο για ιεροκήρυκες μιλά για μια γυναίκα που όταν συνάντησε έναν παπά σταυροκοπήθηκε για να αποτρέψει την κακοτυχία, αυτός όμως την έριξε σ' ένα λασπωμένο χαντάκι κι έτσι η προκατάληψη της βγήκε σε κακό. Παρ' όλα αυτά, είναι αμφισβητήσιμο αν, ακόμα και με τους όρους του Μεσαίωνα, αυτές οι αντιλήψεις ανήκουν στο χώρο της μαγείας. Οι συγγραφείς των πρώτων αιώνων του Μεσαίωνα που μιλούσαν για τις "μαγικές τέχνες" αναφέρονταν κυρίως σε μαντικές κι άλλες πρακτικές που συνεπάγονταν κάποιο βαθμό συστηματικής συσχέτισης ανάμεσα στους οιωνούς και τα μελλοντικά γεγονότα. Σ' αυτό το πλαίσιο, ο όρος "τέχνη" αναφερόταν σ' ένα συστηματικό πεδίο γνώσης και λίγοι θα παραχωρούσαν το αξίωμα αυτού του τίτλου σε μια κοινή πρόληψη.

Δεν ήταν παθητικές όλες οι μορφές μαγείας, ούτε απαιτούσαν απλή παρατήρηση των σημείων που υπάρχουν στον κόσμο. Ορισμένες μορφές, που φαίνεται ότι έγιναν ιδιαίτερα γνωστές στο δέκατο πέμπτο αιώνα αλλά ήταν παρούσες και σε παλαιότερες εποχές, απαιτούσαν την ενεργό συμμετοχή του ατόμου που πρόβλεπε το μέλλον. Αυτά τα είδη μαντικής θα μπορούσαν να ονομαστούν "πειραματικά". Για παράδειγμα, το ν' ανοίξει κάποιος τυχαία ένα βιβλίο σε μια σελίδα και να διαβάσει το πρώτο κείμενο που θα πέσει στα μάτια του, ήταν μια καθιερωμένη και μακραίωνη πρακτική. Ένας άλλος τρόπος πρόγνωσης που ξεκινούσε από την αρχαιότητα και εμφανίζεται ξανά στα μεσαιωνικά κείμενα σχετιζόταν με το ρίξιμο του ζαριού. Ένα εγχειρίδιο του ύστερου Μεσαίωνα δίνει οδηγίες για το πώς μπορεί κάποιος να ρίξει τα ζάρια και να μάθει αν θα ικανοποιήσει κάποια επιθυμία του. Για τον τυχερό εκείνο που θα φέρει τρεις εξάρες το βιβλίο γράφει:

Εσύ που έριξες τρεις εξάρες εδώ

Τ' όνειρό σου θα δεις αληθινό μέσα σε λίγο καιρό.

Μείνε ήσυχος και μην ανησυχείς, Γιατί ό,τι ευχήθηκες θα το χαρείς.

Ο παίχτης που ρίχνει δύο εξάρια και ένα δύο θα αποκτήσει επίσης ό,τι ποθεί, αλλά μαζί μ' αυτό και πολλούς μπελάδες. Όσοι ρίχνουν μία εξάρα και δύο τεσσάρες, λέει το βιβλίο, θα πρέπει να παραιτηθούν από τις επιθυμίες τους. Μολονότι δεν αποκλειόταν η χρήση τέτοιων τεχνικών σε περιπτώσεις σοβαρής μαντείας, συνήθως έβρισκαν εφαρμογή σαν παιχνίδια σε γιορταστικές συγκεντρώσεις. Μερικές φορές τα παιχνίδια ήταν πολύ περίπλοκα κι έπρεπε κάποιος να συμβουλευτεί αρκετά σχεδιαγράμματα ή κινητούς δείκτες [π.χ. ζάρια] για να πάρει μια συμβουλή. Ένα παράδειγμα από τη Γερμανία απευθύνεται σε εραστές, αλλά μπορεί επίσης να εκληφθεί και σαν αστεϊσμός, έστω κι αν το ύφος του μοιάζει πολύ νηφάλιο. Σ' ένα σενάριο η γεμάτη ελπίδες νεαρή κυρία παίρνει την εξής προειδοποίηση: "Χαραμίζεις την αγάπη σου σ' αυτόν το νεαρό άντρα που διάλεξες. Αν και είναι πολύ φιλικός μαζί σου, μια άλλη τον ευχαριστεί. Τον αγαπάς αλλά αυτός δε σ' αγαπά, όσο κι αν προσποιείται το αντίθετο".

Ορισμένες τεχνικές της πειραματικής μαντείας χρησιμοποιούσαν παρόμοια είδη αντικειμένων μ' αυτά που συναντούμε στην ιατρική, την ερωτική και τις άλλες μορφές μαγείας, και εμφανίζονται στα ίδια χειρόγραφα με τις τελευταίες. Τα βότανα, για παράδειγμα, μπορούν να βοηθήσουν στον εντοπισμό ενός κλέφτη: αν ένα ηλιοτρόπιο τοποθετηθεί κάτω από το κεφάλι ενός κοιμισμένου ατόμου που έπεσε θύμα κλοπής, αυτό το άτομο θα μπορέσει να δει στο όνειρό του τον κλέφτη και το μέρος όπου πιθανώς βρίσκεται.

Παρόμοιες τεχνικές μπορούν να χρησιμοποιηθούν επίσης για ιατρικές προγνώσεις. Αν ένας θεραπευτής πιέσει σταυροβότανο πάνω στην παλάμη ενός άρρωστου ατόμου και τον ρωτήσει πώς νιώθει, το σταυροβότανο θα κάνει τον ασθενή να δώσει μια σαφή και λεπτομερή περιγραφή της κατάστασής του και από αυτή την απάντηση θα μπορέσει ο θεραπευτής να συμπεράνει αν θα ξεπεράσει τον κίνδυνο ή όχι. Ο γιατρός Ιωάννης του Μίρφιλντ δίνει μια σειρά από τεχνικές που συνδυάζουν ιατρικές προγνώσεις και οιωνούς, μαζί με ένα είδος "ονοματομαγείας" ["onomancy"], ή μαντείας με υπολογισμούς που βασίζονται σε ονόματα:

Πάρτε το όνομα του ασθενή, το όνομα αυτού που έστειλαν για να φωνάξουν το γιατρό και το όνομα της μέρας που ο απεσταλμένος ήλθε για πρώτη φορά να σας ζητήσει. Ενώστε τις αριθμητικές αξίες όλων μαζί των γραμμάτων και, αν ο αριθμός που προκύπτει είναι άρτιος, τότε ο ασθενής δεν θα ξεφύγει τον κίνδυνο. Αν ο αριθμός είναι περιττός, ο ασθενής θα αναρρώσει.

Δεν είναι παράξενο να διαβάζουμε τέτοιου είδους οδηγίες, αλλά να τις συναντούμε στο έργο ενός επιφανούς γιατρού με πρακτικό πνεύμα, αυτό μας βάζει σε σκέψεις.

Τα χειρόγραφα που αναφέρονται σε μαντικές μεθόδους περιγράφουν μερικές φορές περίπλοκες τεχνικές εντοπισμού ενός κλέφτη. Αν κάποιος γράψει τον τύπο " + Agios crux + Agios Crux Agios Domini" σε αγνό κερί και το κρατήσει πάνω από το κεφάλι του με το αριστερό χέρι, θα δει στον ύπνο του τον κλέφτη. Αν υποπτεύεται κάποιον, πρέπει να γράψει ορισμένα γράμματα σ' ένα κομμάτι ψωμί και να το δώσει στον ύποπτο να το φάει. Αν αυτός είναι ο ένοχος δεν θα μπορεί να το καταπιεί. Σε περίπτωση που οι ύποπτοι είναι περισσότεροι, θα πρέπει να γράψει μία πιο περίπλοκη φράση πάνω στο ψωμί και να πει διάφορες προσευχές πριν να τους το προσφέρει. Σαν εναλλακτική λύση μπορεί, επίσης, να ζωγραφίσει ένα μάτι στον τοίχο, να μαζέψει όλους τους ύποπτους και να παρακολουθήσει ποιος θα δακρύσει από το δεξί του μάτι. Αν αυτός που δάκρυσε αρνηθεί ότι έκλεψε το χαμένο αντικείμενο, ο ενδιαφερόμενος πρέπει να πάρει ένα χάλκινο καρφί και να τρυπήσει το μάτι στον τοίχο — στην κίνηση αυτή ο ένοχος θα βγάλει μια κραυγή σαν να έχει τραυματιστεί ο ίδιος, Είναι φανερό, εδώ πρόκειται για τυπική περίπτωση συμπαθητικής μαγείας.

Η ανίχνευση ενός κλέφτη ή ο εντοπισμός κλεμμένων αγαθών συνδεόταν ίσως με τη μαγεία που αποκαθιστούσε τη χαμένη περιουσία. Ένα φλαμανδικό χειρόγραφο του δέκατου τετάρτου αιώνα, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί ένα είδος συμπαθητικής μαγείας σαν μέσο για την ανακάλυψη και ανάκτηση ενός κλεμμένου αντικειμένου. Βασίζεται στο μύθο που λέει ότι μετά τη σταύρωση του Χριστού ο σταυρός του θάφτηκε μέχρι που τον ανακάλυψε η Αγία Ελένη, Όπως η γη παραχώρησε στους ανθρώπους το ιερό κειμήλιο, έτσι θα πρέπει να φανερώσει τα κλεμμένα αγαθά. Για να επικαλεστεί τη δύναμη του σταυρού ο μάντης ξαπλώνει τέσσερις φορές στο έδαφος, κάθε φορά ευθυγραμμιζόμενος με διαφορετική κατεύθυνση της πυξίδας, με τα χέρια απλωμένα σε σχήμα σταυρού, και απαγγέλλει κάποια λόγια διατάζοντας το σταυρό του Χριστού να πιάσει τον κλέφτη και να φέρει πίσω τα κλεμμένα αγαθά.

Μαγικές μεθόδους μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει κάποιος που θέλει να αποσπάσει ένα μυστικό από ένα άλλο πρόσωπο και εφόσον ο στόχος εδώ είναι η απόκτηση γνώσης, οι ενέργειες αυτού του είδους ανήκουν στο χώρο της πειραματικής μαντείας. Για παράδειγμα, αν βάλει την καρδιά και το αριστερό πόδι ενός φρύνου πάνω στο στόμα ενός κοιμισμένου ατόμου, θα μάθει ό,τι ζητήσει.

Από τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί η μαντική θεωρούνταν συχνά είδος δαιμονικής μαγείας. Ο Αυγουστίνος στην πραγματεία του Περί της Μαντικής των Δαιμόνων είχε εξηγήσει ότι, αν και τα κακά πνεύματα δεν έχουν στ' αλήθεια προφητική γνώση του μέλλοντος, μπορούν να κάνουν υποθέσεις βασιζόμενοι στη διορατικότητά τους, στην ικανότητά τους να μετακινούνται γρήγορα από ένα μέρος σε άλλο και στο πλούσιο απόθεμα των εμπειριών τους και αυτές ακριβώς τις εικασίες επικοινωνούν στους ανθρώπους μέσω της μαντείας. Μπορεί, άραγε, η μαντεία να λειτουργεί όπως η φυσική μαγεία; Οι άνθρωποι που μιλούσαν για τις απόκρυφες δυνάμεις της φύσης συνήθως εννοούσαν τις δυνάμεις που μπορούν να τεθούν στην υπηρεσία των ανθρώπων και όχι τόσο τα φυσικά σημάδια των μελλοντικών γεγονότων. Παρ' όλα αυτά, δεν ήταν εντελώς αδιάφοροι για τους οιωνούς. Ο Γουλιέλμος της Οβέρνης, για παράδειγμα, αναφέρεται σε μια "αίσθηση της φύσης", ένα είδος υπεραισθητικής αντίληψης που δίνει στο άτομο την ικανότητα να αντιλαμβάνεται, λόγου χάρη, την παρουσία ενός κλέφτη. Κατά τον Γουλιέλμο, τα ζώα έχουν επίσης αυτή την αίσθηση. Τα πρόβατα τη χρησιμοποιούν για να προφυλάσσονται από τους λύκους και αυτή η αίσθηση πληροφορεί τα όρνια πότε θα γίνει μια μάχη (και επομένως γι' αυτά ένα πλούσιο γεύμα). Αντίθετα, άλλοι συγγραφείς αποδίδουν τα προγνωστικά σημάδια στο Θεό, ο οποίος τα παραχώρησε στην ανθρωπότητα για να βοηθήσει τους ανθρώπους να προετοιμαστούν για τις μελλοντικές κακοτυχίες. Ο Φλαμανδός συγγραφέας Βενάνσιος του Moerbeke, ο οποίος είχε φτιάξει ένα μεγάλο κατάλογο με τις μορφές της μαντείας ("οι ποικιλίες της πρόγνωσης είναι στην πραγματικότητα άπειρες", γράφει εκεί) παρατήρησε απογοητευμένος ότι οι άνθρωποι πολύ συχνά δεν καταλαβαίνουν ή αδιαφορούν απέναντι στις προειδοποιήσεις του Θεού για το μέλλον. Όμως η θεώρηση της μαντικής σ' αυτό το πλαίσιο σημαίνει την καθαρή τοποθέτησή της στο χώρο της θρησκείας.

Οι Τελχίνες

noreply@blogger.com (alitoteam) — Wed, 31 Aug 2022 13:58:00 +0000

Στα πνεύματα της φωτιάς κατατάσσουν και τους Τελχίνες, αλλά δεν έχουμε και γι' αυτούς ακριβέστερες πληροφορίες από όσες έχουμε για τους Καβείρους. Φαίνεται ότι ήταν ηφαιστειακά πνεύματα κι αυτοί. Μύθους τους συναντούμε στην Κύπρο, τη Ρόδο και την Κρήτη.
.

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, οι Τελχίνες ήταν γιοι της θάλασσας κι αυτοί και μαζί με την Καφίρα την κόρη του Ωκεανού ανάθρεψαν τον Ποσειδώνα, που η Ρέα τους τον είχε εμπιστευθεί. Όταν μεγάλωσε ο Ποσειδώνας, τον ερωτεύθηκε η Αλία, αδελφή των Τελχινών, που του έδωσε έξι γιους και μια κόρη, τη Ρόδο. Οι έξι γιοι εξορίστηκαν στο κέντρο της γης, ενώ η Αλία που ρίχτηκε στη θάλασσα τιμήθηκε με το όνομα Λευκοθέα.

Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, κάποτε που η νήσος Ρόδος κατακλύστηκε από τη θάλασσα, οι Τελχίνες έφυγαν από το νησί, αφού το έκαναν άγονο ποτίζοντας το με το νερό της Στύγας. Άλλος μύθος αναφέρει ότι ένας απ'' αυτούς, ο Λύκος, κατέφυγε στη Λυκία και ίδρυσε εκεί το ναό του Λύκειου Απόλλωνα. Κατά μια άλλη εκδοχή, ο Απόλλωνας σκότωσε τους Τελχίνες, ενώ ένας συγγραφέας αναφέρει ότι τους σκότωσε ο Δίας, που τους εξόντωσε λόγω της κακίας τους. Έλεγαν επίσης πως οι Τελχίνες δεν ήταν παρά οι σκύλοι του Ακταίονα, μεταμορφωμένοι, αφού είχαν κατασπαράξει τον αφέντη τους και τον καταβρόχθισαν. Κατ'' άλλους ήταν οι γιοι της Νέμεσης και του Τάρταρου, κι άλλοι πάλι ισχυρίζονταν πως είχαν γεννηθεί, όπως οι Ερινύες, από το αίμα που έσταξε από την πληγή του Ουρανού, όταν αυτός ακρωτηριάστηκε από τον Κρόνο. Ήταν συγγενείς με τους Γίγαντες και με τα άλλα τέρατα.

Οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν πολλά & omicron;νόματα που είχαν δοθεί στους Τελχίνες. Σχετικά μ'' αυτό το θέμα των ονομάτων, ένας από τους ενδιαφέροντες μύθους λέει, ότι ήταν τρία πνεύματα που είχαν τα χαρακτηριστικά ονόματα, Χρυσός, Άργυρος και Χαλκός, που τα χρωστούσαν στα μέταλλα που είχαν ανακαλύψει. Ο σαφέστατος χαρακτηρισμός των Τελχινών είναι, πνεύματα των μετάλλων.

Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης λέει "είχαν επινοήσει τέχνες πολλές κι είχαν κάνει πολλές ανακαλύψεις γνωστές και χρήσιμες για τους ανθρώπους". Σ'' αυτούς οφείλονταν η άρπη (το δρεπάνι), που είχε χρησιμέψει για τον ακρωτηριασμό του Ουρανού από τον Κρόνο. Επίσης και η τρίαινα του Ποσειδώνα. Οι Τελχίνες είχαν συνεργαστεί με τους Κύκλωπες στην κατασκευή του περιδέραιου, που, όπως γνωρίζουμε, συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα δώρα που δόθηκαν στην Αρμονία, με την ευκαιρία του γάμου της με τον Κάδ μο και που θα έφερνε μοιραία τη δυστυχία σ'' όσες θα το φορούσαν. Ακόμα, θεωρούσαν τους Τελχίνες ότι ήταν οι πρώτοι που φιλοτέχνησαν αγάλματα των θεών και εφεύραν τη χαρακτική των μετάλλων.

Θεωρούνταν επίσης μάγοι και γητευτές και πως έφτιαχναν φίλτρα από ρίζες φυτών, από ορισμένα βότανα κι εξαπέλυαν βροχές, χαλάζι χιόνι και έριχναν ακόμα και κεραυνούς κι είχαν επιπλέον και το χάρισμα να μεταμορφώνονται, όπως κι όποτε το ήθελαν. Ήταν αμφίβια όντα, ζώντας και πάνω στη γη και μέσα στα νερά και έμοιαζαν κατά ένα μέρος με δαίμονες, κατά ένα άλλο με ανθρώπους και κατά ένα τρίτο μέρος με ψάρια κι είχαν μεμβράνη ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών, όπως οι χήνες. Κάποιες φορές τους παρίσταναν χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, με φρύδια και μεγάλα βλέφαρα. Έλεγαν πως οι Τελχίνες "μάτιαζαν" και η κακία τους είχε γίνει παροιμιώδης. Οι αρχαίοι συγγραφείς απέδιδαν & alpha;υτή την κακή τους φήμη στο γεγονός της ζήλιας γι'' αυτούς και το φθόνο εξαιτίας της αξιοσύνης τους στις τέχνες.
Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, οι Τελχίνες είχαν κατοικήσει πρώτα στη Ρόδο. Μα τους έδιωξαν από κει οι Ηλιάδες - οι γιοι του Ήλιου - που οι συγγραφείς αυτοί αναφέρουν και τα ονόματά τους: Θρίνακας, Μακαρέας και Αύγης. Κατ'' άλλη παράδοση, ένας κατακλυσμός τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το νησί. Και πήγαν από τη Ρόδο στην Κρήτη - που μερικοί τη θεωροούν τόπο καταγωγής τους - και ανέλαβαν κοντά στον Δία το ρόλο που γενικά αποδίδεται στους Κουρήτες. Τους συναντούμε και στην Κύπρο, μα δε γνωρίζουμε τίποτα για το ρόλο που παίζουν στις παραδόσεις αυτού του νησιού. Αντίθετα στο νησί Κέω (την Κέα, Τζια) μια από τις γνωστότερες οικογένειες, αυτή των Ευξαντιδών, ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Τ& epsilon;λχίνες, μέσω του Ευξάντιου. Βασιλιάς τους ήταν ο Δημώνακας, που η σύζυγός του ονομαζόταν Μακελώ, ή Μακελλώ, ή Μακεδώ.

Κάποτε που πήγε στην Κέα ο Δίας, οι Τελχίνες δεν του έκαναν καλή υποδοχή. Μια μεταγενέστερη παράδοση έλεγε πως ο κύριος του ΟΛύμπου είχε σκοτώσει τους Τελχίνες, επειδή "το κακό μάτι τους" αρκούσε για να καταστρέψει τις σοδειές. Και μονάχα οι θυγατέρες των Τελχινών γλίτωσαν, επειδή αυτές είχαν κάνει καλύτερη υποδοχή στον Δία. Ακόμα, συναντούμε τους Τελχίνες στην Τευμησό της Βοιωτίας, όπου, όπως έλεγαν, είχαν έρθει από την Κύπρο κι είχαν ιδρύσει ναό της Τελχίνιας Αθηνάς. Τους συναντούμε και στη Σικυώνα, που, όπως και τα νησιά Κρήτη και Ρόδος, ονομάζονταν άλλοτε Τελχινία.

alitoteam

Μετά θάνατον ζωή και σωτηρία

noreply@blogger.com (alitoteam) — Sat, 11 Jun 2022 01:34:00 +0000

Οι περισσότεροι παγανιστές θα θεωρούσαν έννοιες όπως η σωτηρία ή η δικαίωση ως άνευ σημασίας για την πνευματική τους πορεία. Χωρίς υπερβατική θεότητα που ενεργεί ως κριτής και χωρίς έννοια της αμαρτίας, λογικά δεν υπάρχει ανάγκη για σωτηρία ή εξιλέωση. Τα κίνητρα για να ζήσετε μια καλή ζωή δεν συνεπάγονται την ευχαρίστηση ενός θεού ή μιας θεάς που είναι έξω από τον εαυτό σας. Αντίθετα, η αρετή και η τιμή είναι οι δικές τους ανταμοιβές και κάποιος επιδίδεται σε μια τέτοια συμπεριφορά από μια αίσθηση αγάπης και προσωπικής υπερηφάνειας.

Μερικοί παγανιστές δέχονται μια απλή έννοια του κάρμα ως τρόπο επιβεβαίωσης ότι η συμπεριφορά ενός ατόμου, είτε καλή είτε άρρωστη, θα διαμορφώσει τελικά το μελλοντικό του/της πεπρωμένο, είτε σε αυτή τη ζωή είτε σε μια μελλοντική ζωή. Ωστόσο, το κάρμα δεν θεωρείται ως ένα σύστημα ανταμοιβής και τιμωρίας (καθώς δεν υπάρχει κανένας στο τιμόνι να κάνει την επιβράβευση και την τιμωρία), αλλά απλώς ως νόμος του τρόπου λειτουργίας των πραγμάτων στη φύση - ισοδύναμος με τους νόμους του βαρύτητα ή αδράνεια.

Στενά ευθυγραμμισμένη με την πίστη στο κάρμα είναι η πίστη στη μετενσάρκωση ή την ανακύκλωση των ψυχών. Δεδομένου ότι το σώμα «ανακυκλώνεται» με τη φθορά και την αποσύνθεση μετά τον θάνατο, έτσι η ψυχή μπορεί να ανακυκλωθεί με τη γέννηση σε νέα μορφή. Ως μεταφυσική πεποίθηση, δεν αποδέχονται όλοι οι παγανιστές τη μετενσάρκωση, αλλά πολλοί το κάνουν. όσοι το κάνουν, επισημαίνουν τις αρχαίες παγανιστικές πεποιθήσεις (για παράδειγμα, ο Ιούλιος Καίσαρας έγραψε για το πώς οι αρχαίοι Κέλτες Δρυίδες πίστευαν στη μετεμψύχωση των ψυχών), στη διαδεδομένη πίστη στη μετενσάρκωση στην απόκρυφη και ανατολική πνευματικότητα και, τέλος, στα ανέκδοτα στοιχεία πολλών άτομα που ισχυρίζονται ότι έχουν αναμνήσεις προηγούμενης ζωής.

Σε αντίθεση με άλλες θρησκείες που θεωρούν τη μετενσάρκωση ως ένα είδος φυλακής από την οποία κάποιος πρέπει τελικά να ελευθερωθεί, ο παγανισμός γενικά δεν προωθεί μια τόσο απαισιόδοξη άποψη για την αναγέννηση. Μάλλον, η μετενσάρκωση θεωρείται εργαλείο για ανάπτυξη και μάθηση - και ίσως ακόμη και χαρά. Αν και κάθε ενσάρκωση θα φέρει το μέτρο του πόνου και της λύπης, θα φέρει επίσης τη χαρά των νέων σχέσεων, νέων εμπειριών και νέας σοφίας και διορατικότητας. Κάθε ενσάρκωση ακολουθείται από μια περίοδο ανάπαυσης και προβληματισμού πριν η ψυχή ανέβει ξανά στο γαϊτανάκι. Αυτή η προοπτική επιβεβαιώνει τον κύκλο της αναγέννησης ως θετική διαδικασία.

Εκτός από (ή αντί της) μετενσάρκωσης, οι οπαδοί των διαφόρων παγανιστικών παραδόσεων έχουν μυθικές αντιλήψεις για τη μετά θάνατον ζωή στην οποία πιστεύουν. Συνήθως, αυτοί οι απόκοσμοι προορισμοί της ψυχής μετά τον θάνατο θεωρούνται παράδεισος, αν και μερικοί έχουν μια πιο σκοτεινή ή πιο ζοφερή αίσθηση. Εδώ είναι μερικοί από τους μυθικούς αλλόκοσμους, όπως φαίνονται από διάφορες παγανιστικές παραδόσεις, ως προορισμοί για τις ψυχές των νεκρών:

The Summerland - η Wiccan έννοια του παραδείσου, όπου κάποιος βιώνει την ευτυχία και την αισθησιακή απόλαυση. Η Summerland μπορεί να λειτουργήσει ως προορισμός μεταξύ μετενσαρκώσεων (τόπος ανάπαυσης και ανανέωσης) ή ως ο απόλυτος προορισμός, όταν μια ψυχή τελικά σταματήσει να μετενσαρκώνεται.

Tir na n'Og - Κυριολεκτικά, η "Γη της Νεολαίας". Στην ιρλανδική μυθολογία, το Tir na n'Og είναι ένα ευλογημένο βασίλειο πέρα από το νερό όπου οι ψυχές ταξιδεύουν μετά τον θάνατο. Είναι μια χώρα διαρκούς γλεντιού και χαράς, χωρίς γηρατειά, αρρώστιες ή θάνατο. Ίσως αντικατοπτρίζοντας τις ευαισθησίες της κουλτούρας της Εποχής του Σιδήρου που γέννησε τον κελτικό μύθο, είναι επίσης μια χώρα όπου οι ψυχές των ηρωικών πολεμιστών συμμετέχουν σε γενναίες μάχες.

Βαλχάλα (Κυριολεκτικά, η «Αίθουσα των Σκοτωμένων») και Φόλκβανγκρ (κυριολεκτικά, «Πεδίο του οικοδεσπότη») - Δύο προορισμοί για τα πνεύματα των ευγενών πολεμιστών, όπως αναφέρεται στον σκανδιναβικό μύθο. Οι μεγάλοι πολεμιστές που ταξιδεύουν στη Valhalla και στο Fólkvangr μετά το θάνατό τους θα βοηθήσουν τους θεούς στην αποκαλυπτική μάχη που προφητεύτηκε να συμβεί κατά τη διάρκεια του Ragnarök, του αποκαλυπτικού πολέμου που θα συμβεί στο τέλος της εποχής.

Άδης - ο κάτω κόσμος στον ελληνικό μύθο, που κυβερνάται από έναν θεό με το ίδιο όνομα. Ο κάτω κόσμος είναι ο τελικός προορισμός των ψυχών των νεκρών. ενώ ορισμένες περιγραφές υποδηλώνουν ότι είναι ένα ομιχλώδες και ζοφερό μέρος, άλλες προτείνουν ότι είναι ένα μέρος ειρήνης και τουλάχιστον ένα βασίλειο μέσα στον κάτω κόσμο, το Elysium, είναι ένα ευλογημένο μέρος που προορίζεται για τις ψυχές των ηρωικών και των ενάρετων.

Αυτές και άλλες τέτοιες απεικονίσεις των απόκοσμων βασιλείων προσφέρουν μια εικόνα για την ποικιλία των πεποιθήσεων που μπορεί να έχουν διάφοροι παγανιστές. Διαφορετικές παραδόσεις έχουν διδασκαλίες που προωθούνται στη συγκεκριμένη κοινότητά τους, αλλά καμία πεποίθηση για τη μετά θάνατον ζωή δεν είναι κανονιστική για όλους.

Λόγω της ελευθερίας με την οποία τα άτομα μπορούν να σχηματίσουν τις δικές τους απόψεις μετά τη μετά θάνατον ζωή, μερικοί παγανιστές επιλέγουν είτε να παραμείνουν αγνωστικιστές σε ερωτήσεις για το τι συμβαίνει μετά τον θάνατο, είτε ακόμη και να απορρίψουν όλες αυτές τις ιδέες ως απλές μεταφυσικές εικασίες. Δεδομένου ότι πολλές μορφές παγανισμού είναι περισσότερο προσανατολισμένες στον υλικό κόσμο παρά στον αφηρημένο πνευματικό κόσμο, μια τέτοια προοπτική υποστηρίζει ότι είναι πιο σημαντικό να ζεις καλά στο παρόν παρά να σπαταλάς χρόνο ανησυχώντας για το τι θα συμβεί σε ένα μέλλον που δεν μπορεί να ελεγχθεί.

alitoteam

Μαγγανεία: Η κακή χρήση της ιατρικής και προστατευτικής μαγείας

noreply@blogger.com (alitoteam) — Fri, 10 Jun 2022 01:29:00 +0000

Αν μερικές φορές δύσκολα διακρίνουμε τη μαγεία από την επιστήμη ή από τη θρησκεία, είναι ακόμα δυσκολότερο να ξεχωρίσουμε τη "λευκή" (καλοπροαίρετη) μαγεία από τη "μαύρη" (επιβλαβή) μαγεία ή την ιατρική και προστατευτική μαγεία από τη μαγγανεία. Όλα σχεδόν εξαρτώνται από την άποψη που έχει ο καθένας και μολονότι δε συνηθίζεται να μιλάμε για "γκρίζα" μαγεία, υπάρχουν πράγματι γκρίζες περιοχές ανάμεσα στις δύο κατηγορίες. Τι συμβαίνει όταν ένας θεραπευτής επιχειρεί να γιατρέψει έναν ασθενή αλλά αυτός χειροτερεύει; Ίσως κάποιοι υποθέσουν ότι ο θεραπευτής προσπαθούσε ουσιαστικά να βλάψει τον ασθενή. Οι άνθρωποι στη μεσαιωνική Ευρώπη πίστευαν συχνά ότι όποιος είχε ειδικές γνώσεις γύρω από τα θεραπευτικά βότανα πιθανώς να ήξερε κι άλλα βότανα που μπορούσαν να προκαλέσουν αρρώστια ή και θάνατο. Πέρα από τις προθέσεις του θεραπευτή, το φάρμακο μπορεί να ήταν ακατάλληλο και αν μια μαγική θεραπεία απέβαινε σε βάρος του πελάτη, υπήρχε περίπτωση να θεωρηθεί μαγγανεία εξαιτίας του αποτελέσματός της. Διαφορετικά αλλά εξίσου σοβαρά προβλήματα δημιουργούνται και με την ερωτική μαγεία. Αν ένας μάγος χρησιμοποιούσε μαγεία για να υποκινήσει μια μοιχεία, τότε ένας θεοσεβούμενος χριστιανός θα χαρακτήριζε την πράξη μαγγανεία. Αν, όμως, ο ίδιος ο μάγος χρησιμοποιούσε ερωτική μαγεία για να βοηθήσει μια γυναίκα να ξανακερδίσει το ενδιαφέρον του συζύγου της; Ήταν αυτό μαγγανεία; Πολλοί άνθρωποι στη μεσαιωνική κοινωνία απαντούσαν καταφατικά.

Πολλές από τις πληροφορίες μας για τη μαγγανεία προέρχονταν από τα πρακτικά των δικαστηρίων: για παράδειγμα, από κάποιον δυσαρεστημένο χωρικό μαθαίνουμε ότι μια γριά γυναίκα που έμενε κοντά στο σπίτι του μάγεψε τις αγελάδες του ή τα παιδιά του. Η πιο συνηθισμένη κατηγορία ενάντια σ' αυτούς που οδηγούνταν στο δικαστήριο για μαγεία ήταν ότι είχαν προκαλέσει σωματικές βλάβες ή ακόμα και το θάνατο άλλων. Σε κάποια μέρη, ιδιαίτερα στην Ιταλία, η ερωτική μαγεία ήταν επίσης πολύ συχνή αιτία δίωξης. Στα μάτια των θεολόγων και των δικηγόρων η ερωτική μαγεία ισοδυναμούσε με μαγγανεία, ακόμα κι αν τη χρησιμοποιούσε μια γυναίκα για να ξανακερδίσει τη στοργή του άντρα της — ήταν ένα μέσο εξαναγκασμού της θέλησης και αυτό από μόνο του είναι κακό. Αλλού, κυρίως στη Σουηδία και στις περιοχές γύρω απ' αυτή, πολλοί άνθρωποι οδηγήθηκαν στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι είχαν προκαλέσει με μαγικό τρόπο καταιγίδες για να καταστρέψουν τη σοδειά των γειτόνων τους. Ένα γερμανικό ξόρκι του δέκατου αιώνα διέταζε το διάβολο στο όνομα του Χριστού να μη βασανίζει τους ανθρώπους προκαλώντας "καταστροφικές βροχές, παγωνιά, καταιγίδες, ή με τις ψιθυριστές επικλήσεις των κακών μάγων". Οι άνθρωποι του Μεσαίωνα πίστευαν ότι η μαγγανεία είναι μια δύναμη της φύσης που εντοπίζεται σε μεμονωμένους μεσολαβητές, οι οποίοι όμως συνδέονται με τις κοσμικές δυνάμεις. Σε μικρότερο βαθμό, και η κλοπή τιμωρούνταν μερικές φορές σαν πράξη μαγγανείας, με το σκεπτικό ότι ο κλέφτης είχε διαρρήξει ένα σπίτι ή είχε μετακινήσει ένα αντικείμενο με μαγικά μέσα.

Οι τεχνικές της μαγγανείας ήταν ουσιαστικά ίδιες μ' εκείνες της ιατρικής ή προστατευτικής μαγείας: δηλητήρια, ξόρκια και φυλαχτά με τις ιεροτελεστίες που τα συνοδεύουν. Η διαφορά ανάμεσα στη θετική και την αρνητική μαγεία βρισκόταν στους σκοπούς που εξυπηρετούσαν και όχι στη φιλοσοφία τους, Στις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα μια γυναίκα από τη Σουηδία, που σύμφωνα με μαρτυρίες σκότωσε κάποιον άντρα δίνοντάς του ένα "δηλητηριασμένο" μήλο, δικάστηκε ως μάγισσα και όχι απλά ως δολοφόνος. Τα ερωτικά δηλητήρια περιλάμβαναν βότανα, στάχτες και άλλες ουσίες. Όπως και η σύζυγος του Ηρακλή στο έργο του Σενέκα, οι γυναίκες που χρησιμοποιούσαν ερωτική μαγεία μερικές φορές μπέρδευαν θανατηφόρα δηλητήρια με αφροδισιακά. Μια γυναίκα στη Λουκέρνη, στα μέσα του δέκατου πέμπτου αιώνα οδηγήθηκε στο δικαστήριο για ένα τέτοιο λάθος και τιμωρήθηκε με εξορία από την πόλη. Μια άλλη γυναίκα ομολόγησε ότι είχε δώσει σ' έναν άντρα το έμμηνο αίμα της σαν ερωτικό φίλτρο, αλλά όταν αυτός πέθανε λίγο αργότερα, δεν παραδέχτηκε ότι η αιτία ήταν τα μάγια της.

Τα ξόρκια που χρησιμοποιούνταν με κακή πρόθεση ήταν γνωστά σαν "κατάρες". Σε πολλές περιπτώσεις επρόκειτο απλά για αντεστραμμένες ευλογίες ή επικλήσεις και είχαν την ίδια δομή μ' αυτά. Όπως μια ευλογία ή μια επίκληση, έτσι και μια κατάρα μπορούσε ν' αναφέρεται στα γεγονότα της ιερής ιστορίας ή σε θρησκευτικούς θρύλους. Στο Ίνσμπρουκ, το 1485, μια Εβραία που είχε βαπτισθεί, κατηγορήθηκε ότι απάγγειλε ένα βλάσφημο ξόρκι για να προκαλέσει στο κεφάλι του εχθρού της δυνατό πόνο, σαν κι αυτόν που ένιωθε στο σώμα της η Παναγία όταν γεννούσε το Χριστό. Πιο ενδεικτικό είναι ένα γνωστό ξόρκι για ερωτική μαγεία: "Ας μ' αγαπήσει ο Ν. όσο αγάπησε η Παναγία τον Υιό της όταν τον γέννησε".

Επειδή αυτές οι κατάρες δίνονταν μυστικά και συχνά χωρίς να το ξέρει το θύμα, πολύ λίγες έχουν καταγραφεί στα πρακτικά των δικών. Ούτε τα δηλητήρια, βέβαια, αποτελούσαν αποδεικτικά στοιχεία για το δικαστήριο, για ευνόητους λόγους. Αυτά που έδειχναν οι κατήγοροι στους δικαστές ήταν τα μαγικά φυλαχτά που είχαν τοποθετηθεί στα κατώφλια των σπιτιών τους για να τους κάνουν κακό. Συχνά αυτά τα φυλαχτά ήταν βλαβερές σκόνες, ανθρώπινα περιττώματα, ξύλα από αγχόνες κι άλλα τέτοια υλικά.

Οι τελετές που χρησιμοποιούνταν για τη μαγγανεία συνήθως περιλάμβαναν συμπαθητική μαγεία. Έτσι, μια μάρτυρας σε κάποια δίκη στη Λουκέρνη, το 1486, είπε στο δικαστήριο ότι είδε δυο γειτόνισσές της να εκτελούν μια παράξενη τελετή σ' ένα πηγάδι: η μια λύγισε το σώμα της προς τα πίσω και τράβηξε νερό από το πηγάδι, τραβώντας το σκοινί πάνω από το κεφάλι της τρεις φορές, και λίγο αργότερα άρχισε να πέφτει χαλάζι. Αν μια μάγισσα έκλεβε γάλα από τις αγελάδες, ίσως αυτό να γινόταν "αρμέγοντας" ένα μαχαίρι που είχε καρφώσει σ' έναν τοίχο. Οι μάγοι προκαλούσαν επίσης σωματικές βλάβες στα θύματά τους χρησιμοποιώντας την πιο γνωστή τεχνική της συμπαθητικής μαγείας, την εικονική μαγεία: όταν το είδωλο ενός προσώπου τρυπιέται με βελόνες ή κακοποιείται με άλλο τρόπο, ο συμβολικός αυτός βασανισμός του ειδώλου προκαλεί κακό στο θύμα. Έτσι, ένας μάγος στο Coventry του δέκατου τέταρτου αιώνα πειραματίστηκε με ένα κέρινο ομοίωμα ενός γείτονά του. Όταν έμπηξε στο μέτωπο του ειδώλου ένα σιδερένιο καρφί, ο γείτονάς του τρελάθηκε και άρχισε να ουρλιάζει από τον πόνο. Μετά από βδομάδες μαρτυρίου ο μάγος έμπηξε το βελόνι στην καρδιά του ειδώλου και ο γείτονάς του πέθανε.

Οι μάγοι χρησιμοποιούσαν συχνά ιερά αντικείμενα και τελετές της Εκκλησίας για τις ανομίες τους. Καθώς αναζητούσαν υπερφυσικές δυνάμεις οπουδήποτε μπορούσαν να υπάρχουν, δεν δίσταζαν να εκμεταλλεύονται τα ιερά πράγματα για τους δικούς τους σκοπούς. Ο φόβος τέτοιων ανοσιουργημάτων μπορούσε να εκδηλωθεί στην αντισημιτική προπαγάνδα. Μια επιδημία που ξέσπασε στην Ακουιτανία το 1321 έδωσε αφορμή να κυκλοφορήσει η φήμη ότι οι λεπροί και οι Εβραίοι είχαν δηλητηριάσει τα πηγάδια μ' ένα μαγικό μείγμα από αίμα, ούρα, φυτά και καθαγιασμένη όστια. Στα 1130, ο αρχιεπίσκοπος της Τριέρ έθεσε στους Εβραίους της περιφέρειάς του το δίλημμα να ασπαστούν το χριστιανισμό ή να εξοριστούν. Όταν λίγο αργότερα ο κληρικός πέθανε, οι Εβραίοι κατηγορήθηκαν ότι είχαν φτιάξει ένα κέρινο ομοίωμά του, το είχαν βαφτίσει και έπειτα το έβαλαν να λιώσει σιγά σιγά στη φωτιά προκαλώντας έτσι το θάνατο του θύματος. Το αυξημένο ενδιαφέρον των πιστών για τη Θεία Ευχαριστία στο δέκατο τρίτο και τους επόμενους αιώνες συνοδευόταν από τον έντονο φόβο μήπως χρησιμοποιηθεί η όστια σε επιχειρήσεις μαγγανείας. Κυκλοφορούσαν διάφορες ιστορίες για το πώς μπορεί μια γυναίκα να φιλήσει έναν άντρα, ενώ είχε στο στόμα της την όστια, για να μεγαλώσει την αγάπη του γι' αυτή. Σε μια περίπτωση που γνώρισε μεγάλη δημοσιότητα, μια γυναίκα που το έκανε αυτό δεν μπορούσε στη συνέχεια να δει την όστια ακόμα κι όταν την ύψωνε ο ιερέας πάνω από τα κεφάλια των πιστών στη διάρκεια της λειτουργίας. Μόνο όταν άγγιξε το λείψανο ενός αγίου μπόρεσε να ανακτήσει τον έλεγχο των αισθήσεών της. Παρά το μυθικό, ή ακόμα και τον μακάβριο χαρακτήρα αυτών των ιστοριών, ο φόβος για τη χρήση ιερών πραγμάτων για ανίερους σκοπούς ήταν πέρα για πέρα πραγματικός.

Τα χειρόγραφα που περιέχουν συνταγές για ιατρική μαγεία περιλαμβάνουν κάποτε υλικό που ένας θεολόγος ή ένας δικαστής θα μπορούσε να θεωρήσει ότι εξυπηρετεί κακούς σκοπούς. Οι μέθοδοι που προτείνονται σ' αυτά τα χειρόγραφα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από αυτές που υπονοούνται στα πρακτικά των δικαστηρίων, αλλά επειδή παρουσιάζονται με περισσότερες λεπτομέρειες μας βοηθούν να διακρίνουμε τις ομοιότητες αυτής της μαγείας με τα βοτανικά παρασκευάσματα που χρησιμοποιούνταν για θεραπείες.

Τα χειρόγραφα δίνουν συνταγές αφροδισιακών, οι οποίες θα μπορούσαν να θεωρηθούν σαν μέσα ερωτικής μαγείας. Για να διεγείρει κάποιος τη λαγνεία μιας γυναίκας — συμβουλεύει ένα χειρόγραφο — θα πρέπει να μουλιάσει μαλλί στο αίμα μιας νυχτερίδας και να το βάλει κάτω από το κεφάλι της όταν αυτή κοιμάται. Οι όρχεις ενός αρσενικού ελαφιού ή ενός ταύρου και η ουρά μιας αλεπούς φέρνουν το ίδιο αποτέλεσμα. Αν μάλιστα για τον ίδιο σκοπό τοποθετήσει κάποιος αβγά μυρμηγκιών στο λουτρό της γυναίκας, η ερωτική της επιθυμία θα είναι τόσο έντονη, ώστε να ζητά οπωσδήποτε ικανοποίηση. Ακόμα πιο ύποπτη είναι η συμβουλή που δίνει ένας συγγραφέας ότι, αν γράψει κάποιος τον τύπο "pax + pix + abyra + syth + samasic" σ' ένα ραβδί από ξύλο φουντουκιάς, χτυπήσει μ' αυτό μια γυναίκα στο κεφάλι τρεις φορές και στη συνέχεια τη φιλήσει, θα είναι σίγουρος για την αγάπη της. Μια γυναίκα, απ' την άλλη μεριά, μπορεί να ξυπνήσει την αγάπη του άντρα της ανακατεύοντας ένα βότανο με γεωσκώληκες και βάζοντάς το στο φαγητό του.

Τα βότανα εξυπηρετούν επίσης κι άλλες μορφές μαγγανείας. Αν ένα νεράγκαθο μαζί μ' ένα δόντι, κοπανισμένα και τα δυο σε σκόνη, προστεθούν στο φαγητό ή στο ποτό κάποιων θα τους κάνουν να μαλώνουν αδιάκοπα μεταξύ τους και μόνο αν πιουν το χυμό ενός άλλου βοτάνου θα λυθούν τα μάγια. Υπάρχουν πολλά είδη μαγικών φίλτρων που μπορούν να ελαττώσουν την ερωτική επιθυμία ενός άντρα ή και να τον κάνουν ανίκανο. Τέτοια αποτελέσματα έχει η κατανάλωση ανθών ιτιάς ή λεύκας, "όπως αποδεικνύεται από μακροχρόνια εμπειρία". Μπορεί κάποιος να καταστεί ανίκανος, αν από απροσεξία του πιει σαράντα μυρμήγκια βρασμένα σε χυμό νάρκισσου. Η πιο εξωφρενική ίσως απ' όλες τις δοξασίες είναι εκείνη που υποστηρίζει ότι η φασκομηλιά, αν αφεθεί να μαραθεί δίπλα σε κοπριά, θα κάνει να γεννηθεί ένα πουλί με ουρά ερπετού. Στην επαφή με το αίμα αυτού του πουλιού οι άνθρωποι μπορούν να χάσουν τις αισθήσεις τους για δεκαπέντε μέρες, ενώ αν η ουρά καεί και οι στάχτες της ριχτούν ξανά στη φωτιά, θα ξεσπάσει αμέσως φοβερό μπουμπουνητό.

Είναι ευνόητο ότι όλες αυτές οι οδηγίες δεν δίνονται με την ίδια σοβαρότητα. Κι όμως, οι άνθρωποι του Μεσαίωνα πίστευαν στ' αλήθεια ότι η αντρική ανικανότητα μπορεί να οφείλεται σε μάγια. Για παράδειγμα, στην περίπτωση του βασιλιά Λόθαρ Β', ο οποίος δεν μπορούσε να ολοκληρώσει το γάμο του επειδή του είχαν κάνει μάγια, ο αρχιεπίσκοπος της Rheims, Hincmar (806 882) κλήθηκε ν' αποφασίσει αν η ανικανότητα του βασιλιά ήταν επαρκής λόγος για να διαλύσει το γάμο του και να παντρευτεί μιαν άλλη γυναίκα. Το ζήτημα αυτό προέκυψε και αργότερα, κατά τον ενδέκατο και δωδέκατο αιώνα, απασχολώντας το ενδιαφέρον πολλών εκκλησιαστικών νομοθετών και άλλων ανθρώπων της Εκκλησίας. Αποφασίστηκε τελικά ότι ένα ζευγάρι επιτρεπόταν να χωρίσει, αν όλες οι άλλες θεραπείες είχαν αποτύχει, και ένας δεύτερος γάμος ήταν θεμιτός αν η αιτία της πρώτης αποτυχίας ήταν ξεκάθαρα μαγική. Με λίγα λόγια, η μαγγανεία ήταν πραγματικά σοβαρή υπόθεση.

Όπως και στην ιατρική μαγεία έτσι και στη μαγγανεία, η δύναμη των βοτάνων μπορεί να επαυξηθεί αν συνδέεται με ξόρκια. Ένα τέτοιο ξόρκι του δέκατου τέταρτου αιώνα απευθύνεται σ' ένα φυτό:

Στο όνομα του Χριστού, αμήν. Σε εξορκίζω, ω βότανο, να μπορέσω να νικήσω με τη βοήθεια του Άρχοντα Πέτρου ... με τη βοήθεια του ουρανού και των άστρων... και ας γίνει να νικήσεις εσύ όλους τους εχθρούς μου, ποντίφικες και ιερείς και όλους τους λαϊκούς και όλες τις γυναίκες κι όλους τους δικηγόρους που μηχανεύονται πράγματα εναντίον μου...

Εφόσον οι ίδιες βασικές τεχνικές χρησιμοποιούνταν τόσο στη θετική όσο και στην αρνητική μαγεία, δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι αυτές οι τεχνικές μπορούσαν επίσης να χρησιμεύσουν για προστασία από τη μαγγανεία ή σαν αντίδοτο για να λυθεί μια κατάρα. Ένα ξόρκι από το 1475 προορίζεται, σύμφωνα με το συγγραφέα του, για χρήση ενάντια στις "κακές μάγισσες". Αν και στη μορφή μοιάζει με ξόρκι, χρησιμοποιείται σαν τάλισμαν: πρέπει κανείς να το γράψει και να το έχει πάντα μαζί του για προστασία "όταν κοιμάται, όταν είναι ξύπνιος, όταν πίνει και κυρίως όταν ονειρεύεται". Το ξόρκι έχει ως εξής:

Στο όνομα του Πατρός, κ.τ.λ. Με τη δύναμη του Κυρίου, ας είναι το σημείο του σταυρού + και η αγάπη του Χριστού + ένα φάρμακο για μένα. Ας είναι οι πέντε πληγές του Κυρίου το γιατρικό μου +. Ας με βοηθήσει και ας με υπερασπίσει η Παρθένος Μαρία από κάθε κακόβουλο δαίμονα και από κάθε μοχθηρό πνεύμα, αμήν. + Α + Γ + Λ + Α + τετραγράμματον + Άλφα + Ο...

Ο γιατρός Άρνολντ του Βιλανόβα έγραψε μια πραγματεία Περί Γητεμάτων γύρω στα 1300, όπου έδινε αρκετές θεραπείες για την αντρική ανικανότητα που είχε προκληθεί με μαγικό τρόπο. Σε ορι σμένες περιπτώσεις, αναφέρει, οι άντρες που δεν είναι σε θέση να έχουν σεξουαλική επαφή με τη γυναίκα τους μπορούν να θεραπευτούν με ανθρώπινα μέσα. Σε άλλες περιπτώσεις απαιτείται η βοήθεια του Θεού. Μερικές φορές το γήτεμα γίνεται με τη χρήση κάποιου αντικειμένου που μπορεί να βρεθεί και να απομακρυνθεί, οπότε τα μάγια λύνονται. Για τον ίδιο σκοπό χρησιμοποιούνται και άλλα φυσικά μέσα: η απολύμανση του υπνοδωματίου με τη χολή ενός ψαριού (παράβολε Τομπίας 6, 16-17 και 8,4, στα αποκρυφιστικά κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης) καθώς επίσης και το βάψιμο ή το ράντισμα των τοίχων με το αίμα ενός μαύρου σκύλου μπορούν να λύσουν τα μάγια. Για δυσκολότερες περιπτώσεις ο Άρνολντ δίνει ένα περίπλοκο εξορκισμό στον οποίο οι πρώτοι στίχοι από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη γράφονται σ' ένα χαρτί και βυθίζονται σ' ένα υγρό, το οποίο πίνει το ενδιαφερόμενο ζευγάρι. Φύλλα, άνθη και φρούτα τοποθετούνται πάνω σε αναμμένα κάρβουνα για να διώξουν μακριά τους κακούς δαίμονες. Το συμπέρασμα που βγαίνει εδώ είναι ότι αυτή η μαγεία μπορεί να είναι είτε φυσική είτε δαιμονική: στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό να αποκρούσει κανείς το γήτεμα με άλλα φυσικά μάγια, ενώ στη δεύτερη θα πρέπει να καταφύγει στον εξορκισμό.

Φυλαχτά και Τάλισμαν

noreply@blogger.com (alitoteam) — Thu, 09 Jun 2022 01:29:00 +0000

Τα βότανα, οι θεραπευτικές ουσίες που προέρχονταν από ζώα, και τα ξόρκια χρησιμοποιούνταν κυρίως για να θεραπεύσουν αρρώστιες που είχαν ήδη εκδηλωθεί. Τα φυλαχτά, απ' την άλλη μεριά, είχαν προληπτική δράση. Αντίθετα προς τις άλλες μορφές μαγείας που αναφέραμε, τα φυλαχτά ενεργούσαν πιο πολύ στο ψυχολογικό, παρά στο σωματικό επίπεδο: προστάτευαν την πνευματική υγεία περισσότερο από τη σωματική. Μπορούσαν, βέβαια, να απομακρύνουν μια αρρώστια, αλλά πιο συχνά προφυλασσαν τους κατόχους τους από τις επιθέσεις ορατών ή αόρατων εχθρών. Ενώ τα βότανα και τ' άλλα φάρμακα ζωικής προέλευσης συνήθως καταπίνονταν ή απλώνονταν απευθείας πάνω στο σώμα και αναλώνονταν με τη χρήση χάνοντας τη δύναμή τους, τα φυλαχτά δρούσαν απλά, όντας κοντά σ' αυτόν που προφύλασσαν, και άντεχαν σε παρατεταμένη χρήση.

Παρ' όλα αυτά, η χρήση των φυλαχτών αντιπροσωπεύει ουσιαστικά μια παραλλαγή των άλλων μορφών μαγείας που είδαμε παραπάνω. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τη φύση των υλικών που χρησιμοποιούνται σαν φυλαχτά. Τα περισσότερα ανήκουν σε δυο κατηγορίες: α) φυτά και β) μέρη από σώματα ζώων. Πρόκειται για υλικά που έχουμε συναντήσει, μόνο που εδώ χρησιμοποιούνται διαφορετικά και με τρόπο που δείχνει ότι οι απόκρυφες δυνάμεις, σύμφωνα με τη μεσαιωνική αντίληψη, βρίσκονταν μέσα σ' αυτά τ' αντικείμενα. Αν κάποιος έδενε στο αριστερό του χέρι ένα λαγοπόδαρο, μπορούσε να πάει οπουδήποτε χωρίς να διατρέξει κανένα κίνδυνο. Το δεξί πόδι ενός λαγού ή η καρδιά ενός σκύλου μπορούν να κάνουν τα σκυλιά να σταματήσουν το γάβγισμα. Αν κάποιος έχει μαζί του μερικά κλαδάκια δεντρολίβανου τον προστατεύουν από τα κακά πνεύματα, ενώ αν τ' αφήσει στην πόρτα του σπιτιού του κρατούν μακριά τα δηλητηριώδη φίδια. Ένα κουτάλι φτιαγμένο από ξύλο του ίδιου φυτού μπορεί να εξουδετερώσει τη δραστικότητα ενός δηλητηρίου. Κρατώντας κάποιος στην παλάμη του πέντε φύλλα τσουκνίδας μπορεί να αντιμετωπίσει κάθε φόβο και φαντασίωση. Τα ηλιοτρόπια που μαζεύονται στην εποχή του αστερισμού της Παρθένου και τυλίγονται σε φύλλα δάφνης μαζί με το δόντι ενός λύκου, μπορούν να προστατεύσουν τον κάτοχό τους εμποδίζοντας τους άλλους ανθρώπους να διαδίδουν κακές φήμες και κουτσομπολιά εναντίον του. Αν σε μια δίκη κάποιος φέρει μαζί του ένα κλαδάκι γκι, ο κατηγορούμενος γλιτώνει την καταδίκη. Αν κάποιος μαζέψει στον αστερισμό της Παρθένου διάφορα βότανα λέγοντας τρεις φορές το Πάτερ Ημών και το Άβε Μαρία, και τα έχει πάντοτε μαζί του, δεν κινδυνεύει να κατηγορηθεί από κανέναν, κι αν αυτό συμβεί, μπορεί να ανατρέψει την κατηγορία. Αν τοποθετηθεί ηλιοτρόπιο στην είσοδο μιας εκκλησίας όπου βρίσκονται μοιχαλίδες, αυτές δε θα μπορούν να εγκαταλείψουν το ναό, αν δεν αφαιρεθεί από την είσοδο το φυτό... Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αμέτρητες συνταγές αυτού του είδους.

Ακόμα και ο τρόπος, ή ο σκοπός της χρήσης των φυλαχτών δεν διαφέρει απόλυτα από άλλες μαγικές ουσίες. Για παράδειγμα, οι αλοιφές, όπως και τα φυλαχτά, μπορούν να χρησιμεύσουν για προστασία: αν κάποιος αλειφτεί με το αίμα λιονταριού, μπορεί να προστατευτεί απ' όλα τ' άλλα θηρία, ενώ αν απλώσει πάνω του λίπος του ίδιου ζώου δεν θα κινδυνεύει από δάγκωμα φιδιού. Όταν τα βότανα κρεμιούνται ή δένονται στο σώμα, λειτουργούν όπως και τα φυλαχτά. Μάλιστα, η διάκριση δεν υφίσταται καθόλου σε μια συνταγή για όσους έχουν καταληφθεί από δαιμόνια. Αναλύοντας τις ιδιότητες ενός φυτού που αναφέρεται με διάφορα ονόματα — ανάμεσα σ' αυτά και σαν "το βοτάνι το Σολομώντα" — ο συγγραφέας ενός βοτανολογίου λέει ότι ο Άγιος Αυγουστίνος πληροφορήθηκε την ιδιότητα του φυτού να διώχνει τα κακά πνεύματα από κάποιον ανώνυμο φιλόσοφο. Είχε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει αυτή τη γνώση, όταν μια θεοσεβούμενη γυναίκα από αριστοκρατική οικογένεια του εμπιστεύτηκε ότι η κόρη της και ο γιος της βασανίζονταν από δαίμονες. Ο άγιος της έδωσε τη συμβουλή να πάρει αυτό το βότανο και να το κρεμάσει στο λαιμό των παιδιών της. Η γυναίκα ακολούθησε τις οδηγίες του και τ' αποτελέσματα ήταν θετικά. Η θεραπεία είναι ακόμα πιο θεαματική στην εικόνα που συνοδεύει τη συνταγή, η οποία παρουσιάζει το βότανο — σε μεγέθυνση για να είναι εύκολα αναγνωρίσιμο — μπροστά στους δαιμονισμένους νέους, που βρίσκονται τόσο πολύ εκτός εαυτού, ώστε πρέπει να τους συγκρατούν οι συνοδοί τους. Το βοτάνι, όμως, κάνει τη δουλειά του και οι δαίμονες βγαίνουν από το στόμα των θυμάτων τους και πετούν μακριά.

Μολονότι τα τάλισμαν χρησιμοποιούνται με τον ίδιο περίπου τρόπο και για ανάλογους σκοπούς με τα φυλαχτά, οι ιστορικοί τα κατατάσσουν σε ιδιαίτερη κατηγορία. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των τάλισμαν είναι ότι, σ' αντίθεση με τα φυλαχτά, φέρουν επιγραφές λέξεων ή γραμμάτων. Η δύναμη αυτών των επιγραφών είναι τόσο μεγάλη όσο κι εκείνη των φυτών ή των ζώων. Πολλά μέλη της μεσαιωνικής κοινωνίας — ανάμεσα τους και ο Μπέρναρντ Γκόρντον (πέθανε γύρω στα 1320), αυθεντία στο χώρο της ιατρικής — πίστευαν ότι μπορεί κανείς να αποφύγει τις κρίσεις επιληψίας, αν έχει μαζί του ένα κομμάτι περγαμηνής πάνω στο οποίο υπάρχουν γραμμένα τα ονόματα των μάγων της βιβλικής εποχής. Σ' ένα χειρόγραφο συναντούμε σειρές γραμμάτων για τάλισμαν που φέρουν θαυμαστά αποτελέσματα: μια σειρά γραμμάτων σε λουρίδα περγαμηνής που κρύβει κάποιος στο δεξί του παπούτσι, μπορεί να κάνει τους εχθρούς του να σωπάσουν. Μια άλλη μπορεί να φέρει στον κάτοχό της οφέλη από πιθανούς ευεργέτες, αν την κρατήσει στο αριστερό του χέρι. Ένα άλλο χειρόγραφο αναφέρει μια σειρά προσωνυμιών του Θεού που, αντιγραμμένες σε φύλλο περγαμηνής το οποίο φέρει κανείς μαζί του, προστατεύουν από τη φωτιά, το νερό, τα όπλα και τα δηλητήρια. Αν πάλι κάτοχος του παραπάνω τάλισμαν είναι μια έγκυος γυναίκα, αυτή δεν κινδυνεύει να πεθάνει στη γέννα. Στη συνέχεια, όμως, ο συγγραφέας επισημαίνει έναν όρο: "όποιος έχει μαζί του μια τέτοια σειρά θεϊκών ονομάτων και τα κοιτάζει κάθε μέρα, δε θα πεθάνει από σπαθί, φωτιά, νερό και δε θα πληγωθεί στη μάχη".

Ίσως η πιο γνωστή επιγραφή που χρησιμοποιήθηκε σε τάλισμαν είναι το μαγικό τετράγωνο με τον τύπο SATOR AREPO:

Η επιγραφή δεν έχει κανένα λογικό νόημα. Το ενδιαφέρον σ' αυτή έγκειται στο ότι το τετράγωνο μπορεί να διαβαστεί το ίδιο με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους: από πάνω προς τα κάτω και αντίστροφα ή από τ' αριστερά προς τα δεξιά, ή από τα δεξιά προς τ' αριστερά και ανάποδα. Ένα ακόμα πιο ενδεικτικό παράδειγμα, αν και η προέλευση του τετραγώνου είναι αμφιλεγόμενη, είναι μια επιγραφή της εισαγωγής του Πάτερ Ημών στα λατινικά, σε σχήμα σταυρού και με ένα διπλό "Α" και "Ο" που συμβολίζει το Αλφα και το Ωμέγα από το στίχο της Αποκάλυψης (1, 8) "Εγώ ειμί το Α και το Ω".

Η παλαιότερη επιγραφή του μαγικού τετραγώνου βρέθηκε σ' ένα χριστιανικό σπίτι του πρώτου αιώνα στην Πομπηία. Στη μεσαιωνική Ευρώπη εξυπηρετούσε διάφορους μαγικούς σκοπούς. Μπορούσε να γραφεί πάνω σε ύφασμα και να τοποθετηθεί πάνω στο σώμα μιας εγκύου, στο σημείο της μήτρας, για να τη βοηθήσει στη γέννα, ενώ, αν το είχε κανείς μαζί του, μπορούσε να κερδίσει την εύνοια όποιου τύχαινε να συναντήσει.

Ποια ήταν άραγε η σχέση των φυλαχτών και των τάλισμαν με τα τελετουργικά αντικείμενα της Εκκλησίας; Η ερώτηση είναι αρκετά δύσκολη. Χωρίς αμφιβολία κάποια από τα αντικείμενα που τιμούσαν ως ιερά και χρησιμοποιούσαν ή σύστηναν στο ποίμνιο τους οι κληρικοί θύμιζαν φυλαχτά. Πίστευαν ότι το κερί που έχει ευλογηθεί στη γιορτή του Εξαγνισμού μπορεί να προστατέψει από τους κεραυνούς. Το χτύπημα των καμπάνων της εκκλησίας προστατεύει την ενορία από τις καταιγίδες. To Salernitan Regimen, μια γνωστή συλλογή κειμένων για ιατρικά θέματα, συνιστούσε το "Agnus Dei" (ένα κέρινο ομοίωμα προβάτου που είχε ευλογήσει ο πάπας) σαν προστασία από τις κακοδαιμονίες, ακόμα και τα θανατηφόρα αστροπελέκια. Μεγάλα φύλλα περγαμηνής ή χαρτιού, που περιείχαν προσευχές και ήταν τυλιγμένα σε ρολά θεωρούνταν ότι προστατεύουν τους κατόχους τους από ξαφνικό θάνατο, τραυματισμό από όπλα, συκοφαντίες ψευδομαρτύρων, κακά πνεύματα, συμφορές, αρρώστιες, κίνδυνο στη γέννα κι άλλες καταστάσεις.

Εκτός αυτών, και τα λείψανα των αγίων χρησίμευαν μερικές φορές σαν φυλαχτά. Όταν ο κόμης Ρούντολφ του Pfullendorf γύρισε από τους Αγίους Τόπους με τα λείψανα των πατριαρχών της Εκκλησίας, αυτά έφεραν ειρήνη, γονιμότητα και καλό καιρό όπου κι αν τα πήγε. Αν κάποιος έπαιρνε ένα κερί από τον τάφο του Αγίου Μαρτίνου της Τουρς και το τοποθετούσε στην κορυφή ενός δέντρου μπορούσε να προφυλάξει τα αμπέλια της γύρω περιοχής από το χαλάζι. Λείψανα αγίων που μεταφέρονταν στο πεδίο της μάχης μπορούσαν να σιγουρέψουν τη νίκη κατά του εχθρού. Παρ' όλα αυτά, είναι παρακινδυνευμένο να απομονώνουμε αυτά τα στοιχεία από το γενικό πλαίσιο της λατρείας των αγίων. Τα άγια πρόσωπα λειτουργούσαν ίσως πάνω στη γη μέσω των φυσικών τους υπολειμμάτων, όμως οι πιστοί ήξεραν ότι οι ψυχές τους βρίσκονταν στον ουρανό και μεσολαβούσαν για χάρη των ανθρώπων στο Θεό.

Διάφοροι θρύλοι που εξιστορούν τα έργα των αγίων πάνω στη γη μνημονεύονταν σε κηρύγματα. Κάθε άγιος είχε για το μεσαιωνικό άνθρωπο τη δική του προσωπικότητα, ιδιαίτερες επιθυμίες, και την ικανότητα να τιμωρεί εκείνους που τον προσέλαβαν. Επομένως, θα ήταν παραπλανητικό να υποθέσουμε ότι η δύναμη των λειψάνων θεωρούνταν εγγενής και δε σχετιζόταν άμεσα με την πνευματική τους παρουσία. Ο μεσαιωνικός άνθρωπος είχε πολύ έντονη την αίσθηση ότι οι άγιοι ήταν πραγματικά πρόσωπα. Οι πατέρες της Εκκλησίας ενέπνεαν δέος και λειτουργούσαν σαν παραδείγματα προς μίμηση. Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις τα λείψανα πήραν τη θέση των μαγικών φυλαχτών, αλλά τα στοιχεία που έχουμε δεν είναι αρκετά. Ο κίνδυνος για τους ιστορικούς έγκειται στην τάση που έχουν να απογυμνώνουν τα διάφορα στοιχεία από το θρησκευτικό τους νόημα με μια αφαιρετική διαδικασία και στη συνέχεια, να θεωρούν αυτό που μένει σαν την ουσία της λαϊκής ευλάβειας.

Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζουμε και στην περίπτωση της λαϊκής λατρείας της Θείας Ευχαριστίας. Το δωδέκατο και δέκατο τρίτο αιώνα οι πιστοί έδειχναν ολοένα και μεγαλύτερη ευλάβεια στην τελετή της Θείας Ευχαριστίας. Ήταν η εποχή που αναθεωρήθηκε το δόγμα της μετουσίωσης: οι θεολόγοι που δεν ήταν πλέον ικανοποιημένοι με την ασαφή θέση ότι ο Χριστός ήταν κατά κάποιον τρόπο παρών στην καθαγιασμένη όστια, πρότειναν τώρα μια άλλη ερμηνεία σύμφωνα με την οποία, κάθε φορά που ο ιερέας πρόφερε τα λόγια του αγιασμού, η "ουσία" του Χριστού αντικαθιστούσε αυτή του ψωμιού. Οι αφοσιωμένοι πιστοί, ενθαρρυμένοι από αυτό το δόγμα, ζητούσαν να δουν τη θαυματουργά μετουσιωμένη όστια κι έτσι επικράτησε το έθιμο να τη σηκώνει ο ιερέας πάνω από το κεφάλι του μετά τον αγιασμό, έτσι ώστε να τη βλέπουν οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν τη λειτουργία. Πολύ γρήγορα διαδόθηκε η πίστη ότι όσοι έβλεπαν την καθαγιασμένη όστια στη διάρκεια της λειτουργίας, θα ήταν ασφαλείς για το υπόλοιπο της ημέρας. Στη γιορτή του Σώματος του Χριστού [Corpus Christi] η όστια μεταφερόταν έξω από την πόλη, στα χωράφια, για να εξασφαλιστεί πλούσια σοδειά. Λέγεται μάλιστα ότι ο απλός λαός άλλαξε το έθιμο κλέβοντας ή αποκτώντας με άλλο τρόπο κομμάτια όστιας για να προστατευτεί από πνιγμό ή τραυματισμό, για να γιατρέψει αρρώστιες, να εμποδίσει καταιγίδες, να κερδίσει πλούτη. Μερικές φορές έγραφαν πάνω στην όστια στίχους από τη Βίβλο ή μαγικά ξόρκια, για να ενισχύσουν τη δύναμή της. Από ένα κείμενο μαθαίνουμε ότι κάποιοι χωρικοί χρησιμοποιούσαν τη Θεία Ευχαριστία για να προστατέψουν τα ζώα τους: μια καλόγρια του δωδέκατου αιώνα γράφει ότι ο Χριστός παρουσιάστηκε μπροστά της σ' ένα όνειρο και παραπονέθηκε: "Με μεταμόρφωσαν σε χοιροβοσκό κι έκρυψαν το σώμα μου στο στάβλο για να μην πεθάνουν τα κοπάδια τους από το λοιμό".

Με λίγα λόγια, η Θεία Ευχαριστία, όπως και τα λείψανα των αγίων, λειτούργησε σ' αυτό το πλαίσιο σαν μαγικό φυλαχτό.

Ίσως μάλιστα αυτή η μορφή "κατάχρησης" στοιχείων της χριστιανικής τελετουργίας ήταν ευκολότερη, αφού η σχέση ανάμεσα στην καθαγιασμένη όστια και την ιστορική ζωή του Χριστού ήταν λιγότερο φανερή. Έτσι, ήταν πιο εύκολο για τους ανθρώπους του Μεσαίωνα να πιστέψουν ότι είχε εγγενείς δυνάμεις. Το δέκατο πέμπτο αιώνα οι μεταρρυθμιστές διαμαρτύρονταν ότι εκείνοι που λάτρευαν την καθαγιασμένη όστια έδειχναν πολύ λιγότερο ενδιαφέρον να την μεταλάβουν. Μολονότι η διαφωνία των μεταρρυθμιστών δεν ισοδυναμεί με κατηγορία για χρήση μαγείας, είναι μια εύλογη αντιπαράθεση που βασίζεται στην παρατήρηση ότι οι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονταν το αληθινό νόημα της Θείας Ευχαριστίας.

Όσοι επισήμαιναν αυτές τις παραποιήσεις και διαμαρτύρονταν εναντίον τους δεν τις ονόμαζαν μαγεία αλλά προκατάληψη, όρος που σ' αυτό το πλαίσιο έχει την έννοια της ακατάλληλης χρήσης ενός ιερού αντικειμένου. Συνεπώς οι ορισμοί που έδιναν στη μαγεία οι διανοούμενοι της εποχής δείχνουν ότι αγνοούσαν ή παρέβλεπαν τις ομοιότητες που υπάρχουν ανάμεσα σ' αυτό που αποκαλούσαν μαγεία και αυτό που ονόμαζαν προκατάληψη. Πολύ σπάνια θα μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι η ανάρμοστη χρήση των λειψάνων ή της Θείας Ευχαριστίας ήταν παράδειγμα δαιμονικής μαγείας. Μπορεί οι δαίμονες να έσπρωχναν τους ανθρώπους σε τέτοιου είδους ασέβειες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι επικαλούνταν τους δαίμονες. Ούτε πάλι θεωρούσαν φυσική μαγεία την περίπτωση όπου οι άνθρωποι απέδιδαν τις δυνάμεις που χρησιμοποιούσαν στο Θεό ή στους αγίους. Για τους θεολόγους και τους ιεροκήρυκες τα λείψανα και οι όστιες δεν ήταν φυσικοί φορείς απόκρυφων δυνάμεων — δεν έμοιαζαν με τα κλαδάκια του δεντρολίβανου ή τα όργανα του σώματος των όρνιων.

Αυτές οι διακρίσεις συνδέονται με τις ευαισθησίες των απλών ανθρώπων. Δεν ήταν μόνο οι θεολόγοι που αναγνώριζαν τους αγίους σαν ξεχωριστές προσωπικότητες ή που ήξεραν ότι ο Χριστός που είχε πάρει τη μορφή της όστιας ήταν ο ίδιος με το Χριστό που θα ερχόταν κάποια μέρα σαν κριτής. Παρ' όλα αυτά, για πολλούς ανθρώπους οι πρακτικές συνέπειες αυτής της θεολογίας δεν ήταν, όπως φαίνεται, και τόσο απλές. Όποιο κι αν ήταν το θρησκευτικό νόημα αυτών των ιερών αντικειμένων, αποτελούσαν άμεσες πηγές λανθάνουσας δύναμης. Στην ερώτηση αν η όστια που έκρυβε στο στάβλο του ήταν παρόμοια με το βοτάνι που προστάτευε τ' άλογά του, ένας χωρικός θα απαντούσε ότι ασφαλώς δεν ήταν: η όστια είχε πολύ περισσότερη δύναμη και γι' αυτό ακριβώς τη χρησιμοποιούσε. Στην ουσία, όμως, χρησιμοποιούσε την όστια σαν φυλαχτό. Η θεωρητική διαφορά της φύσης των αντικειμένων επισκιαζόταν από τη λειτουργική ομοιότητα του τρόπου που τα χρησιμοποιούσε.

Το βιβλικό ζευγάρι που πέθανε επειδή δεν έδωσε αρκετά χρήματα

noreply@blogger.com (alitoteam) — Thu, 14 Apr 2022 10:36:00 +0000

Ο Ανανίας και η Σαπφείρα οδηγήθηκαν σε θάνατο επειδή δεν έδωσαν τη σωστή ποσότητα χρημάτων στην Εκκλησία. Το περιστατικό περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη, στις Πράξεις των Αποστολών (5:1–11). Το ζευγάρι πούλησε ένα κτήμα προκειμένου να προσφέρει τα χρήματα στους Αποστόλους. Ωστόσο, αντί να δώσουν το συμφωνηθέν ποσό, επιχείρησαν να κρατήσουν ένα μέρος του κέρδους για τον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν τη ζωή τους και οι δύο.

Αρκετοί σχολιαστές της Βίβλου, συχνά περιγράφουν τη συγκεκριμένη ιστορία σαν μια εκ των λιγότερων ενθαρρυντικών της Καινής Διαθήκης, καθώς το συγκεκριμένο έργο υποτίθεται πως προκρίνει τη συγχώρεση και τη μετάβαση από ένα θεό-τιμωρό σε ένα θεό που δείχνει έλεος και δίνει συγχώρεση στους αμαρτωλούς.

Ο δεύτερος θάνατος

Λίγοι είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν την ιστορία του Λαζάρου, του φίλου του Ιησού που αναστήθηκε. Ωστόσο, λιγότεροι γνωρίζουν ότι η Βίβλος διδάσκει πως οι αμαρτωλοί είναι προορισμένοι να πεθάνουν δύο φορές!

Στην Αποκάλυψη (21:8), ο Ιωάννης γράφει ότι οι άνθρωποι θα πεθάνουν δύο φορές, αλλά όχι με τον τρόπο που αυτό συνέβη στο Λάζαρο. Αντίθετα, δηλώνεται ότι ο δεύτερος θάνατος ακολουθεί το φυσικό θάνατο των αμαρτωλών και πρόκειται για μια θανάτωση της ψυχής μετά την κρίση του θεού.

«Τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις καὶ φονεῦσι καὶ πόρνοις καὶ φαρμακοῖς καὶ εἰδωλολάτραις καὶ πᾶσι τοῖς ψευδέσι τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος», σημειώνεται.

Επιπλέον, στο δεύτερο θάνατο ακόμη και ο θάνατος και ο Άδης ρίχνονται στη λίμνη της φωτιάς, κάτι πολύ χειρότερο και από την Κόλαση. Αυτό περιγράφει σε άλλο σημείο της Αποκάλυψης (20:14–15):

«Καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἐβλήθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός· οὗτος ὁ θάνατος ὁ δεύτερός ἐστιν. καὶ εἴ τις οὐχ εὑρέθη ἐν τῇ βίβλῳ τῆς ζωῆς γεγραμμένος, ἐβλήθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός».