Śladami Kamyka i Skarbucha

Bonsai i Wietnam

2015-12-18T12:41:00.001-08:00

Po powrocie z Wietnamu, gdzie na prawie każdym rogu ulicy mieliśmy okazji widzieć piękne krajobrazy z bonsai, zakochaliśmy się w tych małych drzewkach.

Wystarczy przecież spojrzeć na te cudowne drzewka:

W efekcie po 2 latach Piotr zapisał się do Warszawskiej Szkoły Bonsai Marka Gajdy i zaczął zapisywać swoje notatki w nowym blogu o bonsai: www.ilovebonsai.pl,

Serdecznie zapraszamy do oglądania i lektury - może i ktoś z Was zakocha się dzięki temu w małych drzewkach.

Wietnam - Sajgon i wigilia w Dolinie Mekongu

2012-12-24T04:14:00.000-08:00

Autobus sypialny z Phnom Penh do Sajgonu.

Kamyk i jego suszące się owoce lotosu.

Do Sajgonu dotarliśmy nieco przed południem. Wysadzono nas w pobliżu dworca Cong Vien. Początkowo poszliśmy do agenta zapytać o cenę dowozu do jednego z miasteczek w dolinie Mekongu, Vinh Long. Cena w okolicach 25$ wydała się nam dużo zawyżona, a że sprzedawca upierał się, że mamy przecież wigilię i stąd ceny muszą być wyższe, poszliśmy szukać innej możliwości dojazdu.

Chcieliśmy dojechać tam tak, jak robią to lokalni mieszkańcy. Poszliśmy zatem popytać na dworcu, ale tutaj absolutnie NIKT nie mówił słowa po angielsku. Udało się nam uzyskać jednak kluczową rzecz - mapę połączeń autobusowych w Sajgonie. Istny sajgon... :) Z przewodnika dowiedzieliśmy się, że autobusy do Vinh Long odjeżdżają z dworca Mien Tay. Na szczęście był na mapie - wsiedliśmy do autobus 102 i za ćwierć dolara ruszyliśmy w drogę. Z Mien Tay był oczywiście autobus do Vinh Long i za kolejne 3 dolary dojechaliśmy do celu - wreszcie coś zaoszczędziliśmy i to całe 18$ :) Byliśmy z siebie dumni.

Lokalny autobus - odpowiednik naszego PKS'u :)

Po drodze na straganie kupiliśmy kilogram owoców liczi, które osłodziły nam wigilijny wieczór.

Podróż trwała 4h, tak że w efekcie na miejsce dojechaliśmy, gdy zaczęło się ściemniać. Oczywiście znowu wysadzili nas na dworcu całe 5 kilometrów od centrum miasta. Robiło się ciemno, nikt nie mówił po angielsku. Jakoś udało się nam uzyskać kierunek, w którym powinniśmy iść, aby dotrzeć do łodzi, które miały nas zabrać na wyspę. Zero turystów, zero jakiś znaków, które pozwoliłyby nam oszacować, gdzie jesteśmy, żadnej mapy...

Wtedy nie wiadomo skąd, pojawiła się kobieta, która zaoferowała nam pokój na wyspie z kolacją i śniadaniem oraz pięciogodzinną wycieczką łodzią za 22$ od osoby (pokój z kolacją i śniadaniem - 12$, łódź 10$). Zgodziliśmy się na pokój (łódź wzięliśmy również nieco później, gdyż cena była konkurencyjna). I tym sposobem trafiliśmy na wyspę, na której spędziliśmy Wigilię, delektując się pyszną rybą i relaksując na hamakach, popijając pyszną nalewkę od teścia (i taty :)

Na kolację była pyszna ryba, sajgonki. Obok leżał płat ryżowy, który moczyło się w wodzie, kładło na niego rybę, makaron ryżowy, ogórka i miętę, zawijało a następnie moczyło w sosie rybnym z papryczkami chilli - PYCHOTA :) Do tego gospodarz serwował kurczaka z curry z imbirem, ryż, gotowane warzywa w rosołowym sosie oraz zupa rybna w warzywami.

Relaks na hamaku :)

Kolacja wigilijna.

Pierwszy kęs.

Dla Skarbucha w prezencie ... Kamyk :)

Dla Kamyka też ... kamyk :)

Uuuuuu pycha - liczi :)

Kamyk z płatem ryżowym na samodzielne sajgonki :)

Kambodża - Phnom Penh, czyli spotkanie z śladami Czerwonych Khmerów

2012-12-23T02:10:00.000-08:00

Kierowca tuk tuka był tak uprzejmy, że kupił nam maski na nos i usta :)

Pola śmierci koło Phnom Penh

Do Phnom Penh przyjechaliśmy przede wszystkim zobaczyć świadectwa tragicznej historii Kambodży za rządów Czerwonych Khmerów pod kierownictwem Pol Pota. W latach 70-tych po objęciu rządów Czerwoni Khmerzy zaczęli realizować politykę powrotu ludzi na wieś, wysiedlając całe miasta i wybijając wszystkich, którzy nie byli chłopami. Jednym z takich "testów" na bycie chłopem, była umiejętność wdrapania się na palmę. Kto się wdrapał, ten miał szansę żyć. Kto nie potrafił, trafiał na jedno z licznych pól śmierci, o których napiszemy nieco później. Podobnie miała się sprawa z okularami - kto je nosił, był intelektualistą, bo wzrok stracił najpewniej przez czytanie książek (czyli Skarbuch poszedłby na pierwszy odstrzał, gdyby przebywał w Kambodży w tamtym czasie).

Dodatkowo propaganda Khmerów docierała do rodaków zamieszkałych w tamtym czasie poza granicami kraju. Ci często odpowiadali pozytywnie na wezwanie powrotu i wspólnej odbudowy Kambodży. Wracali najczęściej uczeni, ekonomiści, artyści...

Pomijając wielką ideologię, jednym z celów było napełnienie przymusowych obozów pracy robotnikami, którzy w nieludzkich warunkach pracowali od wschodu słońca do późnej nocy. Kto pracował mniej wydajnie, temu zmniejszano porcję ryżu z 70 gram dziennie na 35 gram... Jak się nie poprawił, rację ponownie zmniejszano. Czym to się kończyło, nietrudno się domyślić.

Pola śmierci, rozrzucone po całym kraju, cechowała brutalność i prymitywizm zabijania. Nie używano kul, gdyż te były zbyt drogie. Ofiary przyprowadzano skute łańcuchami nad przygotowane doły i zabijano je, bijąc kijami bambusowymi, motykami i innymi narzędziami, używanymi na co dzień w rolnictwie. Dzieci zabijano trzymając je za nóżki i uderzając głową kilka razy o drzewo. Jedno z takich drzew widzieliśmy. Tragiczny widok. Dzieci zabijano, aby nie wyrosły na mścicieli swoich rodziców...

Na jednym z drzew zawieszone były głośniki, z których wydobywały się dźwięki pieśni patriotycznych. Miały one spełnić dwa zadania: oprawców zachęcić do jeszcze wydajniejszej pracy, a dodatkowo stłumić krzyki ofiar (aby w okolicy nie było słychać ich krzyków), które nie były kneblowane, a jedynie skuwane łańcuchami. Jak sobie wyobraziliśmy, jaki musiał panować tam wrzask, to poczuliśmy dreszcze.

Doły z trupami zalewano specjalną substancją chemiczną, której zadaniem było zagłuszenie smrodu i zabicie ofiar, które mimo odniesionych ran nie poniosły śmierci. Nad jednym z masowych grobów po prawie czterdziestu latach ciągle czuć specyficzny zapach.

Ofiary zaraz po dowiezieniu były zabijane. Dopiero w nieco późniejszym okresie, zbudowano szopy, w których ludzie czekali na swoją kolej następnego dnia. Co było w ich głowach, gdy trafili w to miejsce, słysząc krzyki ofiar i dźwięki pieśni, trudno nam - sączącym piwo i piszących te słowa - pojąć.

Drzewo, o które zabijano dzieci.

Muzeum ludobójstwa Toul Sleng

Było to miejsce, które wstrząsnęło nami najbardziej... Automatycznie nasuwały się nam porównania do Oświęcimia.

Szukając miejsca na lokalizację więzienia, w którym - przed wywiezieniem na pola śmierci - można byłoby efektywnie przesłuchiwać więźniów, czerwoni Khmerzy docenili liczne pomieszczenia uczelni wyższej. W dawnych salach utworzono sale przesłuchań. Te nieco większe podzielono na cele, w których trzymano więźniów lub utworzono w nich salę zbiorowych tortur. Leżało w nich kilkunastu więźniów przykutych łańcuchami do łóżek, którzy byli bici kijami bambusowymi. Jak można przeczytać w relacjach tych, którzy uniknęli śmierci, dzięki wyswobodzeniu obozu przez wojska wietnamskie, oprawcy zmieniali się, gdy jeden opadł z sił. Dodatkowo lubowali się w otwieraniu kijem bambusowym starych ran.

Indywidualne przesłychania były przeprowadzane równie prymitywnie jak zabójstwa na polach śmierci. Odbywały się w pokojach, w którycn było łóżko,do którego więzień był najczęściej przykuwany. Następnie oprawcy obcinali ofierze palce lub wyrywali paznokcie (a następnie rany polewali alkoholem), wycinali sutki (i wkładali w ranę insekty), skakali po brzuchu a przede wszystkim niemiłosiernie bili kijami i motykami. Wyposażenie pokoju było stosunkowo proste: łóżko, szafa na narzędzia tortur, krzesła, pojemnik na ekskrementy. Do dzisiaj na posadzkach wyraźne są ślady krwi.

W niektórych pomieszczeniach były wanny do podtapiania skutych więźniów.

Czerwoni Khmerzy, podobnie jak na naziści w Polsce, dokładnie dokumentowali swoje ofiary i zbrodnie. Każda ofiara miała swoją kartotekę, a jej stan był dokumentowany fotografią po każdym dniu tortur...

Niektóre z poniższych zdjęć mogą być wrażliwych osób zbyt wstrząsające. Jeżeli do takich należysz, pomiń dalszą część tego postu, przeskakując na jego koniec.

Typowa sala tortur. Łóżko to siatka z metalu, przez którą swobodnie mogła przepływać krew i ekskrementy.

Zdjęcie ofiar wykonane przez oprawców.

Łańcuchy, którymi przykuwano ofiary do metalowych łóżek.

Typowe narzędzie tortur.

Krew na podłodze pamięta lata 70-te.

Duszenie przez podwieszenie i cucenie wodą. I tak wiele, wiele razy.

Żołnierz Czerwonych Khmerów. Charakterystyczny strój: czarna koszula i spodnie oraz szal w czerwono-białą szachownicę.

Obozy pracy przymusowej.

Ewidencja ofiar. Zdjęcie, numer. Europa, czy Azja, chęć dokumentowania zbrodni była jednakowa.

Stan ofiar po kolejnych torturach. Często na zemdlonych ciałach umieszczano tabliczkę z datą.

Od spojrzenia tych oczu Piotr nie mógł się oderwać.

Życiorys ofiary, do którego następnie dołączano protokoły z przesłuchań.

Sala masowych tortur.

Pomieszczenia szkolne przerobione na więzienie.

***

Późniejszym popołudniem poszliśmy zobaczyć srebrną pagodę, ale niestety była zamknięta. Stąd też resztę dnia spędziliśmy na placu przed pagodą obserwując miejscowych.

Kamyk, który za chwilę ... coś zje :)

Ofiara z włosów. Tacka z płatkami lotosu wysypywana była do wód Mekongu.

... i próbując konika polnego (do odważnych Kamyków świat należy :)

Lokalny przysmak :)

Wybraniec Kamyka :)

Do Sajgonu wyjechaliśmy autobusem nocnym parę minut po północy. Prawie spóźniliśmy się na odjazd, gdyż nie przyjechał po nas zamówiony tuk tuk...

Kambodża - Siem Reap i jezioro Tonle Sap

2012-12-22T00:07:00.000-08:00

Będąc w Siem Reap warto udać się do położonego około 11 kilometrów jeziora Tonle Sap (miejscowość Chong Kneas), aby zobaczyć pływające wioski rybackie. Dojazd do niego jest bardzo prosty - wystarczy pojechać np.tak jak my rowerem na południe ulicą Ph Sivatha cały czas prosto, aż skończy się asfalt, aż skończy się ubita glina a zacznie woda :) Wprawdzie początkowo myśleliśmy o wzięciu tuk tuka, ale po namowie pary turystów zdecydowaliśmy się na rower. Dzięki temu pedałując w ten upalny dzień mijaliśmy miejscowe wioski, pola ryżowe, plantację kwiatów lotosu, który wierzący składają Buddzie w darze.

Ryby suszące się na poboczu drogi.

Z notatek Beaty Pawlikowskiej z jej podróży po Kambodży wiedzieliśmy, że nasiona lotosu są jadalne i mają smak migdałów. Jadalne może są, ale koło migdałów nie leżały, bardziej koło świeżego zielonego groszku - choć i tutaj nie byliśmy zgodni, jaki polski smak nam przypominają.

Uprawa kwiatów lotosu.

Kamyk z owocami lotosu. Trzy z nich wieziemy do Polski :)

Dowiedzieliśmy się także, do czego służą dziwne konstrukcje składające się z folii i jarzeniówki, których cała masa rozświetlała nocny krajobraz po przekroczeniu granicy z Kambodżą.

Otóż jest pułapka na owady, które lecą do światła, siadają na folii oblepionej olejem a następnie, nie mogąc odlecieć, wpadają do położonej poniżej miski z wodą i olejem. Niestety nie udało się nam jednak dowiedzieć, co dalej dzieje się z owadami :)

Dalej to nawet Kamyk nie da rady :)

Po dotarciu do miasteczka wynajęliśmy łódź z przewodnikiem (15$ / osobę) i ruszyliśmy w godzinną wyprawę, aby zobaczyć słynne pływające miasteczko. Pewnie moglibyśmy dowiedzieć się o życiu tych ludzi od naszego przewodnika, jednakże jego angielski akcent i wymowa pozostawiały tak wiele do życzenia, że konwersacja szybko się zamieniła w jego monolog, a nasze potakiwanie głową :( Nauka na przyszłość - zanim zapłacisz, pogadaj najpierw z przewodnikiem, z którym masz jechać.

Samo miasteczko zbudowane jest z domów unoszących się na wodzie dzięki "fundamentom" z pustych beczek lub łodzi. Do wielkości budynku dobierane są beczki o odpowiedniej wielkości i wyporności. Same domy raczej do wystawnych nie należą - wg naszego przewodnika mieszkają tutaj najbiedniejsi ludzie w całym regionie. Ciekawostką może być fakt, że również buddyjska świątynia i szkoła prowadzona przez chrześcijańskich misjonarzy unoszą się na beczkach.

"Za cholerę nic nie rozumiem" - myślał pewnie Skarbuch :)

Późniejszym popołudniem ruszyliśmy autobusem w kierunku Phnom Penh (11$ z pickupem spod hotelu - pickup okazał się dobrym pomysłem, bo dojazd do stacji zabrał nam ładnych kilkanaście minut). Wg sprzedawcy w tej cenie jest pełen luksus, klima, wygodne siedzenia, itp. Cóż... reklamacji nie było już później komu złożyć :) Droga do Phnom Penh minęła nam w dusznym autobusie, z zepsutą klimą, na luksusowych skórzanych siedzeniach, które tylko pogłębiały uczucie lepkości i duchoty... Na szczęście przeżycia kolejnego dnia w pełni nam ten trud rekompensowały :)

Dostawa lodu do restauracji :)

Kambodża - Angkor Wat

2012-12-21T07:32:00.000-08:00

Około 10:00 ruszyliśmy tuk tukiem (3$) do Angkor Wat, kompleksu świątynnego mającego prawie 1000 lat.Kierowca wprawdzie zapytał, czy mamy już bilety, my jednak zgodnie stwierdziliśmy, że mamy. Oczywiście ich nie mieliśmy, ale strach, że wywiezie nas do jakiegoś zaprzyjaźnionego agenta, (doświadczenie z poprzednich wyjazdów) zmusił nas do kłamstwa, za które zostaliśmy szybko ukarani. Kierowca bowiem zawiózł nas przed świątynię, a na miejscu okazało się, że biletów nie można tutaj kupić... Więc jazda z powrotem do kasy biletowej (ehh dodatkowe 2$), a tam bilety bagatela 20$ (z nadrukowanym własnym zdjęciem, abyś mógł go odsprzedać jedynie swojemu bliźniakowi :)

Angkor Wat

Mimo tych początkowych perturbacji, dotarliśmy wreszcie do Angkor Wat, kompleksu świątynnego zbudowanego na planie kwadratu w 11 wieku i zaliczanego do siedmiu cudów świata średniowiecznego. Spodziewaliśmy się ruin położonych w rozległym parku, jednakże po przekroczeniu fosy naszym oczom ukazały się budynki świątynne ze znaczną liczbą płaskorzeźb i fresków. Ich pozostałości pozwalają wnioskować o przepychu i umiłowaniu do szczegółów u khmerskich rzeźbiarzy. Wg naszego przewodnika płaskorzeźby obrazują hinduistyczny mit o "ubijaniu oceanu mleka". Opowiada on o tym, jak bóstwa ubijały ocean w celu uzyskania eliksiru nieśmiertelności. W trakcie tego procesu powstały apsary, tancerki, których wizerunki można znaleźć przy każdym wejściu do świątyń, na prawie każdej ścianie czy fresku. Inspiracją do stworzenia bryły świątyni była ponoć mityczna siedziba bogów hinduskich, góra Meru.

Widok na Angkor Wat od strony stawu z kwiatami lotosu.

Apsary - tancerki powstałe jako produkt uboczny podczas próby uzyskania eliksiru nieśmiertelności przez hinduskich bogów.

Bogata ornamentyka ścian, kolumn.

Mój bożek chichotu :)

Angor Thom

Po wyjściu z Angkor Watu ruszyliśmy w kierunku Angkor Thom - jednak perspektywa pieszej wędrówki przez około 4 km skutecznie zachęciła nas do skorzystania z bogatej oferty kierowców tuk tuków :)

Na terenie Bayonu oprócz samej świątyni znajdują się ruiny Tarasu Słoni, miejsca z którego potężny władca Angkoru odbierał hołd składany przez paradujących żołnierzy, maszerujących lub przejeżdżających konno, lub na rydwanach.Przed schodami rozciągała się bowiem pokaźna polana z stupami w tle. Angażując nieco wyobraźni i można przenieść się na chwilę w czasie i stanąć u boku khmerskiego króla.

Ta Phrom

Kolejnym etapem był Ta Phrom, czyli ruiny świątyń oplecione korzeniami bananowców, figowców i drzew kapokowych. Tak jak ponad tysiąc lat temu władcy Angkoru pokonali puszczę, tworząc w tym miejscu świątynię, tak teraz natura cierpliwie od kilkuset lat pochłania rok po roku pozostałości dawnej świetności cywilizacji khmerskiej. Było w tym coś magicznego, gdy staliśmy obok tych ruin, w gąszczu drzew, których korzenie cierpliwie i wytrwale pokonywały, ustępujące pod ich powolną i systematyczną siłą, skalne bloki z bogatymi ornamentami.

Głowa smoka, którego ogon widzieliście w poprzednim poście :)

Po powrocie do Angor Wat napiliśmy się pysznej kawy (1$), siedząc przy stoliku o numerze 007 i nazwie Jamens Bond, czekaliśmy za zachód słońca. Obok był wprawdzie stolik Angelina Jolie czy Lady Gaga, ale Piotr jako przykładny mąż nie naciskał, aby tam usiąść, tylko łypał okiem w kierunku siedzących tam młodych Khmerek :) My już nie mieliśmy czasu, ale podobno przepiękny widok na pięć wież świątyni można zobaczyć przychodząc tutaj na wschód słońca (z tego powodu bilet ważny jest od 5:30 do 17:30). Wtedy za wieżami niebo czerwieni się od pierwszych promieni słońca i widok ma być zachwycający (wg miejscowych sprzedawców jest galaktyczny i koniecznie trzeba przyjść na poranną kawę właśnie tutaj :).A kawa była przepyszna - do dzisiaj ją wspominamy siedząc w Phnom Penh w knajpce czekając na wieczorny autobus do dawnego Sajgonu w południowym Wietnamie. A jesteśmy Wam jeszcze winni krótką relację z pływającej wioski na olbrzymim jeziorze :)

Kambodża po raz pierwszy

2012-12-20T08:58:00.000-08:00

O nalewce i dwóch takich, co...

Nalewka z piersiówki powoli straszy pustką, ale nic - postanowiliśmy naskrobać parę słów o pierwszym dniu spędzonym w Kambodży i drodze tutaj, czyli do Siem Ream, miejscu, które większości ludzi pewnie niewiele mówi. Nam również niewiele by mówiło, gdyby nie fakt, że przygotowując podróż dowiedzieliśmy się, że to właśnie nieopodal tego miasteczka znajduje się słynny kompleks świątynny z Angor Wat w roli głównej.

Ale po kolei - mimo iż uliczny gwar, zapach grillowanych kalmarów, ośmiorniczek i mięsa z krokodyla nie daje się skupić. Jeżeli dołożyć do tego gwar ulicy, nomen omen zwanej Pub Street, to tylko kolejny łyk wiśniówki dodaje nam motywacji do skupienia myśli na odtworzeniu wydarzeń z ostatnich dni.

Owoce morza prosto z ulicznego grilla :)

Na warszawskim Okęciu pojawiliśmy się 19. grudnia około godziny 13:00 - gdy dotarliśmy do pierwszego miejsca spoczynku w Kambodży była 23:45 (20. grudnia) czasu miejscowego, czyli w Polsce 16:45, czyli podróż trwała bagatela 28 godzin. Głodnych i zmęczonych przywitały składające przydrożne stragany z grillowanym jedzeniem. Na szczęście załapaliśmy się na nudle z zielonym curry, pieczonego ziemniaka i warzywa z grillowaną żabą :) Uff :)

Parę praktycznych słów o tym jak dostać się z Bangkoku do Kambodży

Z lotniska w Bangkoku (BKK) do przejścia granicznego w Aranya (po stronie kambodżańskiej Poi Pet) postanowiliśmy dojechać autobusem. W tym celu z lotniska udaliśmy się bezpłatnym shuttle bus (odjeżdża z poziomu 1 - trzeba zjechać jedno piętro niżej i wyjść z lotniska w lewo, bus oznaczony literą A). Dojechawszy na dworzec dowiedzieliśmy się od pani w okienku z informacją (nota bene informacja praktycznie nie mówi po angielsku), że najbliższy autobus odjeżdża o 17:10. Biorąc pod uwagę, że granicę zamykają o 20:00 a autobus jedzie około 3-4 godzin do granicy sytuacja nie zrobiła się wesoła. Tym bardziej, że zgodnie z planem mieliśmy przemęczyć się pierwszego dnia aż do Siem Ream, aby na kolejny dzień zwiedzić świątynie Angkoru. Na nasze szczęście inna miła kobieta nieco lepszą angielszczyzną powiedziała, że może nam pomóc i wskazała busa, który zawiezie nas do miasteczka Chachengsao (około godziny drogi) i stamtąd będziemy mieli połączenie do granicy. Nie wiem, co spowodowało szybką decyzję, ale zgodziliśmy się i faktycznie za około godzinę siedzieliśmy na dworcu wcinając pieczone kalmary w mega ostrym sosie - pycha :) Ponieważ kalamary to niewielka przekąska udaliśmy się na spacer i trafiliśmy do takie wielkiej hali targowej, gdzie już absolutnie nikt nie mówił po angielsku i zamówiliśmy obiad wskazując palcem co chcemy :) Ryż z pieczonym mięskiem z ,,, (a czy to ważne ;) okraszony sosem rybnym z papryczkami chilli był pyszny.

Dojechawszy do Aranya (130 bathów od głowy) musieliśmy wziąć tuk tuka (taki motor z naczepą na dwóch turystów płacących w dolarach :) i po około 10 minutach jazdy dotarliśmy do granicy. Po drodze pani kierowca nie omieszkała zawieźć nas do swojego znajomego, który z uporem twierdził, że dzisiaj o tej porze granica już jest zamknięta i tylko on może nam pomóc. Nauczeni doświadczeniem z poprzednich wojaży grzecznie, stanowczo i z rozbrajającym ;) uśmiechem odmawialiśmy na tyle skutecznie, że pani wreszcie odjechała z nami w kierunku granicy, pozostawiając naszego niedoszłego wybawiciela z jednym dobrym uczynkiem mniej tego dnia :)

Po przekroczeniu tajlandzkiej granicy, pojawili się kolejny pomocnicy, którzy twierdzili, że z pewnością potrzebujemy ich pomocy w zamian za niewielką opłatą w twardej walucie. Idąc uparcie przed siebie, pytając czasem miłych panów policjantów o drogę dotarliśmy do punkty Visa on arrival :) Hura :)

Cennik wywieszony oficjalnie mówił o opłacie wizowej w wysokości 20$ za głowę, Ten nieoficjalny, napisany na szybko długopisem na kratkowanej kartce A4 mówiło dodatkowej opłacie 100 bathów (waluta Tajlandii czyli na nasze 10 zł), Ponieważ do zamknięcia granicy pozostało 15 minut dalsze dyskusje nie miały sensu. Na szczęście mieliśmy z Polski zdjęcie paszportowe, dzięki czemu uniknęliśmy kolejny opłat :)

Po wyjściu z budynku z wizą udaliśmy się w prawo i po kilkunastu metrach pojawił się kolejny budynek, w którym trzeba było wypisać kolejny formularz, zrobić kolejne zdjęcie, dać sobie zeskanować wszystkie palce u rąk (mister left hand and right hand. no no no. first left hand, than right hand :) W tym momencie była 19:55. Jeszcze Kama - pan w okienku spojrzał na zegarek i darował sobie resztę formalności ze skanowaniem palców; zrobił jej tylko fotkę, pewnie ze względu na szczery uśmiech :) Uff, zdążyliśmy. Jesteśmy legalnie w Kambodży.

Siem Reap wita

Od około 18:30 było już ciemno. O godzinie 20:00 doszedł do tego strach, że oprócz naganiaczy na taksówkę, która miała zawieść nas jakieś 130 km za sporą kasę, nie spotkamy żadnego rozsądnego transportu i będziemy musieli spędzić noc w Poi Pot. Pewnie jest to fajne miasteczko za dnia, ale teraz nie było w głowie rozmyślać na ten temat. Po przekroczeniu bramy z pięcioma wieżami (później dowiedzieliśmy się, że był to słynny Angkor Wat), ruszyliśmy w dół głównej ulicy pytając o transport każdego napotkanego agenta, który na szyldzie miał zdjęcie autobusu :) Po jakiś 15 minutach marszu, tracąc nadzieję acz zachowując ostatnie resztki spokoju trafiliśmy na agenta, który za 9$ wsadził nas o 21:20 w autobus, który dowiózł nas szczęśliwie do Siem Reap.

Była 23:40, gdy głodni i zmęczeni zaczęliśmy szukać noclegu i czegoś do jedzenia. Trafiliśmy na Pub Street :) i tam do Molly Mallone's, w który miłe dziewczyny dały nam dwójkę za 25$ - nieco drogo, ale w tym momencie było nam to obojętne :) Rano dowiedzieliśmy się, że to cena z pysznym śniadaniem, więc humor nam się trochę poprawił, tym bardziej, że grillowana żaba i wieczorna wiśniówka w połączeniu z ciemym piwem o dumnej nazwie Angkor sprawiły, że wieczór zakończył się miło ;) A do tego dzisiaj odkryliśmy darmowe WIFI, więc jest dobrze :)

O moja Angelino...

Odespawszy trudny podróży o 10:00 ruszyliśmy tuk tukiem do Angor Wat. (3$). Bilet wstępu (jednodniowy) kosztuje 20$ od głowy, więc warto przewidzieć go w dziennym budżecie :) Warto go również zachować, gdyż był to nasz pierwszy w życiu bilet z nadrukowanym zdjęciem turysty :)

A o tym, co zobaczyliśmy w miejscu, w którym znak swojej wielkości pozostawiła cywilizacja porównywana przez niektórych do Babilonu, a nawet Lara Croft (czyli Angelina Jolie), napiszemy już jutro.

A czas oczekiwania niech Wam osłodzi zdobiony ogon smoka :)

Ogon smoka u wejścia do Angkor Wat. W tle autobus z chińskimi turystami :)))

Mapka wyprawy 2012/2013

2012-10-06T07:41:00.003-07:00

Jak siebie znamy, pewnie drobne zmiany wprowadzimy na spontana będąc na miejscu :) Niebieską linią zaznaczyliśmy trasę pokonywaną transportem publicznym (busem, pociągiem) - na żółto odcinki pokonywane samolotem.

Busem po Wietnamie

2012-10-04T13:41:00.001-07:00

Warto zajrzeć na stronę http://sinhcafe.com/english_info/info_opentour.htm, która zawiera informacje o przejazdach autobusowych typu "open ticket".

Przeloty wewnętrzne Wietnam > Tajlandia > Myanmar (Birma)

2012-10-04T13:13:00.000-07:00

Zamknęliśmy plan podróży. Ostatecznie w Azji będziemy 34 (!!!) dni :) W tym: 4 dni w Kambodży, 11 w Wietnamie, 5 w Laosie i 14 w Myanmarze (Birmie). Jak znamy życie, okaże się, że i tak to za mało :)

Postanowiliśmy, że do Birmy polecimy z Hanoi (HAN, Wietnam) przez Bangkok (DMK, Don Mueang). Bilety wraz z bagażem kosztują 450 zł/os. Następnie z Bangkoku tego samego dnia (09. stycznia) lecimy do Rangunu, z którego wracamy dwa tygodnie później. Bilet w dwie strony kosztuje około 700 zł (oba loty przez AirAsia).

Od 1. października AirAsia przeniosła się z BKK na lotnisko Don Mueang. Ważne jest to o tyle, że wracając do Polski w dniu wylotu będziemy musieli przewidzieć czas na przejazd taksówką / busem z DMK na lotnisko BKK (około 40km). Wg forów internetowych powinno to kosztować około 500 BHT (50 zł) i trwać około 70 minut. Chyba, że pojedziemy zbiorowym busem lub po prostu autobusem, to powinniśmy się zamknąć w 50-100 BHT (10 zł). Bangkok Post pisze, że od pierwszego sierpnia pomiędzy lotniskami kursuje autobus nr 555 i przejazd trwa 2h - też jest opcja :)

Papuga z ... Rodos (2012 :)

Wiza do Wietnamu

2012-10-01T09:30:00.001-07:00

No i otrzymałem odpowiedź z ambasady Wietnamu... wszystkie formalności trzeba załatwić w Warszawie. Nie ma możliwości przesłania dokumentów pocztą, nie mówiąc o wpłacie opłaty wizowej na konto :( Szkoda - będziemy chyba musieli skorzystać z jakieś firmy pośredniczącej.

Wiza do Birmy / Myanmar

2012-09-30T15:49:00.000-07:00

Wprawdzie przez Warszawę nie ma możliwości, ale w niedalekim Berlinie już owszem :) Wszystkie niezbędne informacje odnośnie procedur wizowych do Myanmar można znaleźć na stronie hwww.botschaft-myanmar.de.

Wietnam, Kambodża, Laos, Myanmar (Birma) w 30 dni

2012-09-30T15:14:00.000-07:00

Taki jest plan na kolejną wyprawę do Azji :) Póki co walczymy z wizami. W internecie udało mi się znaleźć formularz wizowy, który wraz z paszportem i naklejonym zdjęciem trzeba wysłać do konsulatu Wietnamu w Warszawie.

Formularz wizowy do Wietnamu pobierzesz tutaj.

Adres ambasady:

Ambasada Wietnamu w Polsce
ul. Resorowa 36,
02-956 Warsaw

Ponieważ w necie krąży bardziej wiele różnych adresów (nawet na załączonym formularzu jest inny), zakładamy, że ten podany na http://www.msz.gov.pl jest aktualny.

Napisałem również dwa maile na adresy znalezione w necie. Mam nadzieję, że odpiszą, bo nie chciałbym wysyłać paszportów w ciemno :)

Przed nami temat wizy do Birmy. Teoretycznie wizy do Laosu i Kambodży możemy zdobyć na granicy.

Mea Rim

2012-02-15T11:38:00.000-08:00

Drugiego dnia postanowiliśmy wybrać się do Mae Rim (udaliśmy się tam songthewem - żółty odchodzi z rynku Talat Warorot. W trakcie jadzy trochę popytaliśmy ludzi, gdzie powinniśmy wysiąść. Mimo kłopotów z porozumieniem (ten kulejący angielski u Tajów :( dotarliśmy do farmy storczyków i hodowli motyli. Spędziliśmy dobre 2 godziny napawając się kolorami storczyków. Ciekawostką dla nas było to, że kwiaty uprawia się podwieszając je na sznurkach, tak że korzenie swobodnie wszą w powietrzu. Byliśmy ciekawi jak się je podlewa. Na odpowiedź nie musieliśmy czekać zbyt długo - oto pojawił się ogrodnik z wężem i strumieniem wody po prostu polewał wiszące korzenie kwiatów.

Następnie tuk tukiem udaliśmy się do wodospadów Mea Rim, robiąc sobie małą rozgrzewkę przed trekkingiem w górach. Dobrze przygotowany szlak, drzewa dające przyjemny cień i cudowny zapach powietrza dały nam schronienie przed upałem, który czasem stawał się nieznośny..

Tutaj warto wysiąść z songthewa

Wieczorem autobusem udaliśmy się do Chiang Dao, miejscowości położonej u podnóża góry i otoczonej polami ryżowymi.

Chiang Mai

2012-02-14T12:25:00.000-08:00

Pierwszy dzień w Ciang Mai upłynął nam na zwiedzaniu świątyń, których charakter przeniósł nas w odległe czasy klasztorów, których sklepienia wykładano drewnem tekowym. Ponieważ mieszkaliśmy tuż przy Sunday Walking Street w obrębie starego miasta, wszędzie było nam blisko.

A wieczorem czekał nas tradycyjny tajski masaż w uroczym salonie :)

Sukhothai / Si Satchanalai

2012-02-13T10:49:00.000-08:00

Zgodnie z sugestią przewodnków udaliśmy się do Si Satchanalai obejrzeń inne ruiny świątyń, położonych tym razem w rozległym parku, który można spokojnie zwiedzić rozwerem w ciągu 3 godzin. Przejazd do parku historycznego z terminala autobusowego w klimatyzowanym autokarze kosztuje 46 THB. Na dworcu trzeba wsiąść do autokaru do Chiang Rai (odjazd 9:00, powrót 14:00, przejazd trwa około godziny).

Główną świątynią parku jest Wat Chang Lom,której główna pagoda otoczona jest pozostałościami po 40 słoniach, natomiast jej taras zdobi 19 pozostałości po figurach Buddy. Niestety z wyjątkiem kilku figur Buddy, pozostałe są w kiepskim stanie. Warto zwrócić uwagę jak powstawały posągi słoni - główny kształt budowany był najpierw z porowatnego kamienia w kształcie cegieł, następnie pokrywano go zaprawą,która nadawała ostateczną formę figurze.

Jest jeszcze Wat Chedi Chet Thaew posiadająca ciekawe wieże w kształcie pąków lotosu.

Trochę szkoda, że Tajowie nie podjęli wysiłku fizyczne rekonstrukcji tych zabytków. Rysunki, które rekonstruują każdą ze świątyń, sugerują, że były to piękne budowlne o bogatych ornamentach, których dzisiejsze pozostałości pozwalają wyobrazić sobie piękno, które nie wytrzymało próby czasu.

Wracamy do hotelu - dzięki przejmości obsługi, wzięliśmy prysznic, zjedliśmy jeszcze obiad i udaliśmy się na dworzec - kierunek: Chiang Mai.

I mój Kamyk w kapeluszu noszonym przez pracujących na polach ryżowych :)

Melancholia

2012-02-12T06:36:00.000-08:00

Ja osobiście zauroczona jestem ruinami Sukhothai i klimatem starych budowli w otoczeniu parku i stawów z moimi ukochanymi kwiatami lotosu.

To tu po raz pierwszy spotkałam się z lotosem w kolorze różowym i dopiero teraz zrozumiałam dlaczego w świątyniach pojawiają się różowe kwiaty.

W takim klimacie tutejszego parku z posągami Buddy w tle można by jeszcze pozostać parę dni. Modlący się w ciszy Tajowie z kadzidełkami w dłoniach zmuszają mimowolnie do refleksji, Tak też stało się ze mną :) Ja, która raczej nie lubi samotności, tu jej zapragnęłam, usiadłam przy fosie i podziwiając kwitnące lotosy, odpłynęłam... Z ciężkim bólem serca opuszczałam to jakże melancholijne miejsce.

Sukhothai

2012-02-12T05:57:00.000-08:00

Osiemnastokilometrowy odcinek z Nowego Sukhothai do parku historycznego pokonaliśmy zadaszoną ciężarówką (songtaew'em, 30 THB). Zaraz przy wejściu wynajęliśmy rowery (20 THB / dzień), kupiliśmy bilet (100 THB) i spacerowym tempem ruszyliśmy na zwiedzanie pierwszej stolicy państwa Tajów. Park robi wrażenie, a niektóre świątynie sprawiły, że popadaliśmy w zadumę nad różnymi tematami - chciałoby się usiąść i zatrzymać na chwilę czas. Patrząc na te budowle świątynne próbowaliśmy sobie wyobrazić, jak mogły wyglądać przed wiekami - równe, gładko pokryte tynkiem, z bogatymi zdobieniami, po których dzisiaj pozostały tylko drobne ślady, pozwalające jedynie domyślać się ich minionego majestatu.

Z takiego materiału są wykonane świątynie - jest podobny do zastygłej lawy.

Przepiękny park, który można zwiedzać pieszo, ale chyba najlepiej na rowerach.

Coś magicznego poczuliśmy w tych ruinach miasta, uchodzącego powszechnie za pierwszą stolicę państwa Tajów (XIII do XV wiek) i wpisanego na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Dla Tajów ten okres w ich historii jest tzw. okresem złotym, podobnie jak my w naszej historii z sentymentem wspominamy tzw. złoty wiek, kiedy to powierzchnia naszego kraju miała prawie milion kilometrów kwadratowych, a Rzeczpospolita należała do największych potęg Europy.

Tajlandia aktualnie jest monarchią konstytucyjną, a portrety króla i królowej są obecne praktycznie w prawie każdym hotelu, restauracji. Często na ulicach miast powstają ołtarzyki, pod którymi Tajowie składają kwiaty podobnie jak czynią to przed posągami Buddy.

Natomiast Kamyk samotnie wędrował i wrażeniami pewnie podzieli się w osobnym poście (jak mi donoszą sprawdzone źródła) :)

Lopburi / Sukhothai

2012-02-11T19:14:00.000-08:00

Lopburi - pierwsze miasteczko po Bangkoku nie powaliło nas na kolna - po wieczornej imprezie pobudka kolejnego dnia nie należała do łatwych. Po śniadaniu w Noom Guesthouse II (koło hotelu Nett) udaliśmy się na miasto i trafiliśmy na kolorowy korowód na czele z długim chińskim smokiem (napis na dworcu sugerował, że to w związku z nowym rokiem chińskim). Smok co jakiś czas wchodził do różnych sklepów, a na ulicach stały przygotowane ołtarzyki z jedzeniem dla smoka (banany, mandarnk, kokosy, itp.) oraz warkocze z prochem strzelniczym, które uczestnicy podpalali, wywołując niesamowity hałas. Na czele korowodu znajdowała się zadaszona kareta, w której na kwiecie lotosu siedziała księżniczka, trzymając w ręku liście palmy.

Same Lopburi słynie z specyficznego stylu w dawnej architekturze ukształtowanego pod wpływem khmerskiem. Poniżej kilka zdjęć z XIII wiecznych świątyń w tym mieście:

Drugą cechą chrakterystyczną Lopburi są ... małpy, które żyją na niektórych ulicach praktycznie razem z ludźmi. Znajduje się tutaj nawet tzw. świątynia małp, a raz do roku pod koniec wiosny ma miejsce specyficzna małpia uczta, podczas której mieszkańcy przygotowują dla nich suto zastawione stoły.

Symbol miasta w instalacji na dworcu :)

Zdecydowaliśmy, że opuścimy miasto jeszcze tego samego dnia. Chcąc dostać się do Sukhothai, uchodzącego za pierwszą tajską stolicę, trzeba było dojachać pociągiem z Lopburi do Phitsanoluk. Jechaliśmy tzw. special expressem, w którym serowowano jedzenie, słodycze i sok, ale przede wszystkim wagony były klimatyzowane, co sprawiło, że podróż minęła nam w komfortowych warunkach, a za oknem mogliśmy podziwiać fantastycznie zielone pola ryżowe i wyrastające czasami pośród nich małe świątynie.

W samym Phitsanoluk trzeba udać się na bus terminal (nie "bus station") - zanim jednak o tym się dowiedzieliśmy, błądziliśmy razem z dwoma Holenderkami i starszym gościem z Południowej Afryki. Na szczęście jeden kierwca tuk tuka zrozumiał o co nam chodzi i całą szóstkę za 100 THB zawiózł na dworzec, spod którego w ciągu trochę ponad godziny trafiliśmy do Sukhothai.

W busie obdzwoniliśmy hotele w mieście i wybraliśmy Sabaidee Guest House (bungalow dla dwójki 500 THB, jedynka 400 THB). Możemy polecić to miejsce wszystkim udającym się do Sukhothai. Klimatyzowane bungalowy położone są w ogrodzie, obsługa jest cudowna a kuchnia pyszna i w rozsądnych cenach (posiłek z napojem ze świeżych owoców kosztuje około 130 THB). Jako ciekawostkę możemy podać, że tylko tutaj mieliśmy okazję napić się nalewki z węża i innych ponoć leczniczych trunków, wyrabianych przez właściciela hotelu.

Wspomnienie z chińskiej dzielnicy w Bangkoku

2012-02-11T08:03:00.000-08:00

Chińska dzielnica ... co prawda spodziewałam się czegoś innego, ale ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam to, co kocham równie pięknie jak mojego Piotra, rodzinkę i koty - wiązki storczyków w różnych kolorach, niedostępnych dla naszych oczu w Polsce. Zachłyśnięta kwiatami, ich kolorami, owocami ciągle opózniałam "marsz". Oprócz moich ukochanych storczyków były tam również róże i przepięknie pachnące jaśminy (przypominający zapach kwitnącej gardenii), z którymi spotkaliśmy się zarówno w Indiach jak i w Afryce.

Poniżej skrócony reportaż zdjęciowy z dzielnicy chińskiej w Bangkoku:

Płatki róż nabijane na drut.

Uzupełnienie wieńca kwiatami jaśminu.

Tworzenie lotosu z pąków innego kwiatu,
przypominającego lilię.

Gotowy wieniec z płatków róż i kwiatów jaśminu i pąków róż.

Bangkok, dzień drugi

2012-02-10T20:51:00.000-08:00

Wat Sakhet

Buddyjska świątynia, do której droga wiedzie po schodach, prowadzących częściowo przez ogród. Ze szczytu świątyni można podziwiać panoramę Bangkoku.

Wróżba chińska. Potrząsasz pudełkiem z patykami tak długo, aż jeden wypadnie.
Odczytujesz z niego numer i z odpowiedniej kartki czytasz wróżbę dla siebie.

Wat Arun

Świątynia, która już na pierwszy rzut oka różni się od pozostałych. Świątynia to jednak wielka czedi, która umożliwia wejście na dwa poziomy po stromych schodach.Posiada bardzo bogato zdobioną fasadę: figury, płaskorzeźby i inkrustowane motywy kwiatowe (wykonane z ceramiki). Z przewodnika dowiadujemy się, że są to cechy charakterystyczne stylu khmerskiego.

Aby do niej dotrzeć należy iść na przystań od Wat Pho i za 3 THB przeprawić się łódką na drugi brzeg. Wejściówka to koszt 50 THB (5 zł), choć w naszym przekonaniu obejrzenie tej świątyni jest warte każdego wysiłku.

China Town

Kierując się od pałacu królewskiego w dół rzeki podjechaliśmy dwa przystanki autobusem i wysiedliśmy przy moście będącym bramą do chińskiego królestwa w Bangkoku. China Town, które jest tutaj podobno najbardziej znaną chińską dzielnicą w Tajlandii, zapamiętaliśmy zapach białych kwiatów jaśminu, wieńce modlitewne z żółtych kwiatów i kwiaty lotosu, układane przez kobiety na małych licznych straganach. Kwiaty te Tajowie zanoszą później jako dary do świątyń. Na straganach można również spotkać podarunki dla mnichów (takie zestawy z jedzeniem, proszkiem do prania, mydłem), które również - ale rzadziej niż kwiaty - można zobaczyć w świątyniach. Dzielnica sama w sobie nie grzeszy czystością, choć warto tutaj zajrzeć dla samego klimatu.

****

Opuszczamy Bangkok - miasto, które pierwszego dnia sprawiło wraz z postępującym zmęczeniem, że Piotr zwątpił nieco w sens dalszej podróży. Bangkok to po prostu olbrzymie miasto, chowające w plątaninie uliczek świątynne oazy, w których jednak trudno o spokój i kontemplację. Ogromne rzesze turystów sprawiają, że nawet tutaj czas zaczyna płynąć szybciej i bardziej miarowo, dopasowując się do tętna jednego z największych miast Azji.

Spod hotelu taksówka na północny dworzec autobusowy kosztowała nas 300 THB (dla porównania z lotniska - 30km - płaciliśmy 450 THB). Niestety w godzinach szczytu mało kto chce jechać w tamtym kierunku. Pomijamy fakt, że jeszcze nigdzie udało się nam wyegzekwować, aby taksówkarz jechał "na licznik" - każdy z nich chce ustalić najpierw cenę, a później jechać. Na samym dworcu miła pani z okienka sprzedaży biletów szybko wypisała nam na karteczce numer pojazdu. Choć w sumie chcieliśmy jechać do Lopburi autobusem, choć muszę przyznać, że klimatyzowany busik w cenie 10 zł za 3 godziny jazdy potraktowaliśmy jako mały przyjemny dar losu.

Po około 3,5 h dojechaliśmy do Lopburi. Miasteczko przywitało nas dobiegającymi z oddali dźwiękami i czerwonymi światłami ludowego święta. Zamiast jednak udać się na nie, musieliśmy zająć się szukaniem hotelu - optymizmem nie napawały nas ciemne ulice i nieoświetlone witryny knajpek i sklepów. Ostatecznie zatrzymaliśmy się w hotelu Nett (450 THB) - pokój wyposażony jest w klimatyzację, prysznic z ręcznikami, wygodne łóżka. Po kąpieli udaliśmy się na festiwal. Niestety w tym momencie pozostały po nim dogorewające budki z jedzeniem, dlatego też kontynuując poszukiwania trafiliśmy do knajpki, w której oprócz nas nie było żadnych obcokrajowców, ale ponieważ mieli prawdziwe piwo (6,2 % :) zabawiliśmy w niej nieco dłużej... (fotki off blog :-P

Bangkok, dzień pierwszy

2012-02-09T06:53:00.000-08:00

Minęła pierwsza noc na nieznanym lądzie. Było duszno, gorąco, zdawało się, że powietrze stoi w miejscu, a Tajowie nie znają pojęcia wiatru. Śpiwory pozostały w plecaku - spaliśmy przykryci prześcieradłami, a mimo to budzimy się spoceni i zgrzani. Patrząc przez okno widzimy Bangkok, miasto - betonową dżunglę. Jedynie zielone elementy miejskiego krajobrazu, to te umieszczone w doniczkach przydrożnych knajpek i restauracji, i samotne drzewa, wciśnięte pomiędzy gęsto rozrośnięte betonowe budynki. Puls miasta nie ustaje również w nocy - jego oznakami są zdaje się wieczne sznury samochodów, skuterów, rowerów, których obecność nie zależy od pory dnia - tutaj ciągle słychać dźwięk silników i czuć zapach spalin.

Idziemy na śniadanie, a potem wyruszamy na poszukiwanie innego Bangkoku. Śniadanie w knajpce Reno Cafe, tuż obok naszego hotelu było pyszne. Zupa ryżowa z owocami morza (80 THB) z zieloną herbatą (50 THB) oraz tajską herbatą z cukrem, cynamomem i mlekiem (pychota za 60 THB). Poranek w Bangkoku podłogi zmywane wodą przez personel knajpek, podlewanie kwiatów, uczennice i uczniowie w jednakowych mundurkach idące do szkoły, mnisi w pomańczowych szatach proszący o jedzenie.

Udajemy się do Grand Palace (Królewskiego Pałacu), kompleksu pałacowo-świątynnego otoczonego białym murem, znad którego zapraszająco wystają pomalowane złotawą farbą kopuły świątyń. Przed wejściem na teren pałacu, wypożyczamy (za darmo) długie spodnie. Na terenie kompleksu znajduje się najważniejsza świątynia buddyjska w Tajlandii - Wat Phra Kaew, zwana świątynią szmaragdowego Buddy.

Na terenie kompleksu znajduje się również miejsce namalowanymi scenami z życia Buddy. Uwagę zwracają kolory stosowane w tego typu malarstwie - główne postaci i elementy namalowane są złotawą lub białą farbą, przez co skutecznie przyciągają wzrok widza.

Poniżej kilka zdjęć ze spaceru po stolicy Tajlandii (m.in. Wat Pho ze złotym Buddą i Leżącym Buddą, architektura innych świątyń napotkanych po drodze):

Obecność religii w życiu Tajów jest widoczna właściwie na każdym kroku. Właściwie na każdej ulicy można spotkać małe ołtarzyki, na których codziennie pojawiają się świeże kwiaty, owoce i woda.

Ponadto właściwie nie spotkaliśmy posągu Buddy, który nie byłby udekorowany żółtymi kwiatami i złotymi karteczkami, które wierni przyklejają do posągu, a które po odpadnięciu oddają mu złoty kolor, stopniowo barwiąc posąg na złoty kolor. Posąg Buddy otacza również zapach kadzideł, a w jego naukach pojawia się zapis, o tym że "zapach dobrej osoby rozchodzi się we wszystkich kierunkach”, w przeciwieństwie do zapachu kwiatów, który „nie unosi się pod wiatr". Kładąc kadzidło przed posągiem Buddy wierni rozważają tajemnicę cnoty. Dary składane Buddzie są dla wiernych praktyką cnoty szczodrości i symbolicznego dzielenia się tym, co sami chcielibyśmy otrzymać. Zapalanie świec ma symbolizować światło. Nie poznaliśmy całej symboliki tych codziennych praktyk, jednak z obserwacji widać, że przed każdym napotkanym posągiem Buddy żarzyły się kadzidła lub też jeżeli te już wypaliły się, leżały inne dary wiernych.

Bangkok - pierwszy dotyk Tajlandii :)

2012-02-08T08:08:00.000-08:00

Lądujemy około 15:00 czasu miejscowego, na dworze 33 stopnie i po wyjściu z samolotu czuć uderzenie fali ciepła. Wymieniamy walutę - za jednego dolara otrzymujemy 30 bahtów, czyli 1 PLN = 10 THB.

Spod lotniska taksówką (450 THB, 30 km, około 1,5 jazdy przez miasto) udajemy się do hotelu, który zarezerwowała Justyna - Muangphol przy Soi Kasemsan 1. Hotel znajduje się w samym centrum handlowym tego wielomilionowego miasta. W okolicach jest kilka największych domów handlowych, stadion narodowy, linia skytrainu (BTS).

Sam Bangkok przywitał nas... korkami, nieznośnym z początku zapachem spalin, betonowym konstrukcjami, na których oparte są dwu-, trzypasmowe jezdnie i kolej miejska BTS. Miasto sprawia wrażenie, jakby rozwijało się w górę, pionowo, tworząc kolejne poziomy infrastruktury, coraz wyżej i wyżej. Koresponduje to z wieżowcami i wielopiętrowymi budowlami, a u mnie wywarło wrażenie przytłoczenia i duszności - i te spaliny. W pierwszym momencie zastanawiałem się, jak oddychać, aby zaczerpnąć możliwie czyste powietrze. Szybko jednak pożegnałem się z tą iluzją. Podobnie jak Tajowie, choć niektórzy próbują walczyć ze smogiem, chodząc na ulicy w białych maskach.

Wieczorny Bangkok przywitał nas gwarem i okrzykami tłumu niosącymi się pomiędzy ruchliwymi ulicami. Oto przed centrum MBT - jak co środę - odbyła się gala tajskiego boksu z udziałem zarówno Tajów jak i przedstawicieli innych narodowości (my oglądaliśmy walkę Anglika z Francuzem). Marketingowo lokalizacja jest idealna - oto małżonka może robić w spokoju zakupu, podczas gdy mąż nasyca się emocjami wywoływanymi przez bezpardonową walkę. Wydawało mi się, że łatwo ocenić, kto wygrywa w tego typu sporcie - naiwny byłem :) Otóż mój Anglik (w czerwonych spodenkach) przez całą walkę sprawiał wrażenie dominującego na ringu. Mimo to walkę wygrał Francuz i z tym werdyktem zgadzała się znaczna część publiki, głośno wiwatując na cześć zwycięzcy.

Natomiast przed walką na ringu odbywa się rytuał, który wykonuje każdy z zawodników. Wchodzi na ring ze specyficzną opaską na głowie. Na tyle głowy jest sztywniejsza i opiera się na niej wieniec z żółtych kwiatów. Zawodnik obchodzi cały ring, opierając się o każdy narożnik i wykonując rytualne gesty. Poniżej kilka fotek z walki potraktowanych Picasą :)

Na ulicach na malutkich przenośnych straganikach można kupić świeżo krojone owoce (arbuzy, mango, ananasy - woreczek za około 20 THB) - Póki co naszym faworytem są ananasy :) Jak już jesteśmy przy jedzeniu, to musimy powiedzieć, że z tą tajską kuchnią jest różnie. Można trafić na pyszne sałatki, krewetki z ryżem i kawałkami ananasa i rodzynkami, ale najczęściej są one tak ostre, że po chwili przestajesz odczuwać smak.Warto jednak szukać takich perełek, w których ostry smak nie zabija całej reszty :) Głównymi sztućcami - jak zauważył Kamyk - są tutaj łyżka i widelec - nie ma noża. Tajowie nawet jedząc zupę wyciągają z niej widelcem np.owoce morza, kładą je na łyżkę i dopiero tak spożywają.

Miłość i ślub w Indiach

2011-12-19T03:39:00.001-08:00

Kasta – zamknięta, endogamiczna grupa społeczna, do której przynależność jest dziedziczna. Kasty istniały i istnieją nadal w różnych społeczeństwach, jednak ze względu na swoją ilość szczególnie charakterystyczne są dla społeczeństwa indyjskiego, gdzie system kastowy wzmacniany jest i utrwalany przez tradycyjne tabu hinduizmu. (źródło: Wikipedia)

Kasty w Indiach istnieją po dzień dzisiejszy i są obecne w życiu codziennym. Przykładem może być właściciel naszego hotelu, który był dumnym przedstawicielem kasty żołnierzy czy nasz kelner, który był już pogodzony, że nigdy nie poślubi żadnej z kobiet, które widuje z dachu hotelu, w którym pracował i mieszkał.

Zaledwie w przypadku małego odsetka młodych ludzi o małżeństwie decyduje miłość.

W Indiach zgodnie z tradycją żonę /męża szukają rodzice młodych. Tradycja trwa w Indiach od wieków, a najważniejsze dla rodziców/ swatów jest to, aby żona /mąż pochodziły z tej samej kasty i wybranek posiadał odpowiedni dla swojej kasy majątek.

Dawniej wysyłano gońca z wizerunkiem Panny Młodej i z zaproszeniem o staranie się o jej rękę. W dzisiejszych Indiach rodzice Młodej dają ogłoszenie do gazety, w którym ze zdjęciem córki i opisem jej wszystkich zalet - coraz częściej – wykształceniem.

Najczęściej Młoda pierwszy raz widzi swojego przyszłego męża w dniu ślubu.

Hindusi uważają ze ślub jest drogą duchowego rozwoju, i nie jest sakramentem w ich mniemaniu, ale bardziej umową społeczną.

Ślub w Indiach to wielkie wydarzenie, a wesele w Indiach trwa kilka dni, koszt wesela pokrywają rodzice Panny Młodej. Dzień przed ceremonią ślubną dłonie i stopy Panny młodej są dekorowane tradycyjnymi tatuażami z henny.

Miejscem ceremonii jest udekorowany kwiatami namiot, kucharze na bieżąco pieką i gotują potrawy, a kelnerzy częstują przybyłych gości.

Panna Młoda ubrana w bogato zdobione sari, potrafiące kosztować majątek – niezależnie od kasty jest to spory wydatek w ślubnym budżecie.

Panna Młoda czeka na wybranka w namiocie, Młody odświętnie ubrany przybywa na koniu w towarzystwie krewnych, znajomych i gości weselnych. Orszak Pana Młodego często przemierza główną ulicą miasta w towarzystwie orkiestry oraz tańczących w szalonym rytmie mężczyzn. Kobiety, biorące udział w orszaku, idą spokojnie na jego końcu.

Przyszli Małżonkowie zasiadają obok siebie na dwóch oddzielnych fotelach. Po ślubie młoda przenosi się do domu męża.

Aranżowane małżeństwa w Indiach we mnie wywołują mieszane uczucia, szczególnie w momencie kiedy patrzyłam na pannę Młoda, na jej twarzy nie można było odczytać radości i szczęścia, oczy miała bez wyrazu z odrobiną żalu, jej oczy omijały spojrzenie wybranka.

Jednak Indie się zmieniają i coraz częściej przyjmowane i akceptowane są małżeństwa z miłości, jednak większość Hidusów młodych i starszych uważa ze małżeństwa aranżowane są lepszym rozwiązaniem, bo taka jest ich tradycja od wieków a i te związki w wiele rzadziej kończą się rozwodem.

A GDY KTOŚ ZAPYTA CO Z MIŁOŚCIĄ??

A miłość przyjdzie później z czasem…

Indie - nasza trasa

2011-11-26T07:08:00.001-08:00

Podróż z Poznania rozpoczęliśmy od dojazdu samochodem z Poznania do Warszawy, który zostawiliśmy na parkingu przy lotnisku (ul. Szyszkowa, koszt za 3 tygodnie około 150 zł). Operator parkingu w cenie dowiózł nas busem na lotnisko i po powrocie odebrał (warto zapisać sobie nr komórkowy operatora parkingu).

Następnym krokiem był przelot z Warszawy do Moskwy, a następnie Aeroflotem dalej do New Delhi. Łącznie w drodze spędziliśmy około 15 godzin (wraz z dojazdem z Poznania). Kolejnymi miejscowościami były Jaipur, Jodhpur, Udaipur, Mumbai i Goa z bambusowymi chatkami i hippisowskim klimatem. Z Goa samolotem wróciliśmy do New Delhi i później pociągiem do Agry i z powrotem do New Delhi. Łączenie spędziliśmy w podróży 21 dni.

Graficznie trasa wyglądała mniej więcej tak:

Nasz trasa. Mapa z Google Maps.

Słoń i inne zwierzęta

2011-11-23T02:34:00.001-08:00

Już pierwszego dnia pobytu w Indiach człowiek powinien przyzwyczaić się do obecności zwierząt na ulicach. Wielbłądy i osły są wykorzystywane jako siła pociągowa do transportu towarów, słonie jako środek transportu osobowego lub atrakcja turystyczna, natomiast przejawem obecności krów i psów są znikające resztki owoców i jedzenia owiniętego w gazetę, które ludzie wyrzucają bezpośrednio na chodniki i ulice. Mieliśmy przez moment wrażenie symbiozy pomiędzy człowiekiem, który nie wyrzuca resztek jedzenia do kontenerów, tylko przekazuje dalej stworzeniom, które żyjąc między ludźmi czerpią z nich siły witalne.

fot. Piotr Bryja

Chciałem jednak napisać głównie o słoniach. Bowiem oprócz tego, że jest symbolem siły, zapewniającym powodzenie, to słoń nieodłącznie kojarzony z bóstwa Ganesą, który przedstawiany jest jako człowiek o czterech rękach z głową słonia o złotej (lub czerwonozłotej) skórze. Podczas naszej podróży wielokrotnie widzieliśmy ołtarzyki poświęcone Ganesie, a zapytanie o nie hindusi wyjaśniali, że jest to bóstwo bardzo popularne w Indiach wśród członków wszystkich kast (np. nasz właściciel hotelu należał do kasty żołnierzy, o czym raczył nam wspomnieć podczas zakwaterowania) oraz religii (np. również w buddyzmie).

fot. Piotr Bryja
Ołtarzyk Ganesy w recepcji naszego hotelu.