අනන්තය

තවත් අත්හදාබැලීමක්

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Thu, 19 Jan 2012 03:56:00 +0000

මීට කලින් වතාවක් ස්ටොප් මෝශන් ඇනිමේශන් ගැන මන් පොඩි පැහැදිලි කිරීමක් කලානේ. ඒ වගේම මම කරපු පුංචි අත්හදාබැලීමකුත් ඔයාලට දුන්නා. ඒක බලපු නැති කෙනෙක් ඉන්නවනම් මෙන්න මෙතනට ගිහින් ඒක බලලා එන්න පුලුවන්.
එදා ඒ කල දේට ටිකක් විතර එහා ගිය තවත් අත්හදාබැලීමක් පහුගිය දවසක මන් කලා. එහා ගියා කිව්වට මහා ලොකු වැඩක් නෙවෙයි. හෙ හෙ හෙ.... ඒත් එදාට වඩා ගොඩක් වැඩියෙන් මහන්සි වෙන්නනම් උනා. මොකද අවශ්‍ය දේවල් ටික සුදානම් කරගන්නම පැය 5ක් 6ක් විතර ගියා. ෆොටෝ ශූට් එකට පැය දෙකහා මාරක් වගේ ගියා. කොහොම හරි අවසානයේදි ෆොටෝ 335ක් අරගෙන වැඩේ සාර්තකව නිමා කරගන්න පුලුවන් උනා. වැඩේට සහයෝගය ලබා දුන්නෙ අපේ නංගි. එහෙනම් ඔන්න මන් ඔයාලට වීඩියෝ එක දෙන්නම්. බලලා ඔයාලගෙ අදහස් කියලම යන්නකො.

මේ තියෙන්නෙ වැඩේ කරපු හැටි.

මේ තියෙන්නෙ කැමර් එක රඳවන්න මන් විසින් ගෙදරදී නිර්මාණය කල අලුත්ම නිපැයුම. හබැයි බලලා හිනා වෙන්න එහෙම එපා. දුප්පත් කමට වෙන මොනා කරන්නද. :D

එහෙනම් ඔන්න මන් ගියා. තව පොඩි එක්ස්පෙරිමන්ට් එකක් තියෙනවා. ඒකත් අරගෙන ඊලඟ දවසෙ එන්නම්.

ABSORB හැදුන හැටි

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Fri, 13 Jan 2012 04:00:00 +0000

කලින් පෝස්ට් එකෙන් මන් ඔයාලට දීපු කෙටි චිත්‍රපටිය ගොඩ දෙනෙක් බලලා තිබ්බනෙ. ඒ වගේම ඒ ගැන විවිධ අදහස් පල කරලත් තිබ්බා. ඇත්තටම ඒ ඔයාලගෙ අදහස් මට හුඟාක් වටිනවා. මොකද ඒ අදහස් තමයි මට ඉස්සහර වැඩකටයුතු වලට ලොකු හයියක් වෙන්නෙ. ඒක නිසා මගේ කෙටි චිත්‍රපටිය නරඹපු හා ඒ වගේම ඒ ගැන අවංක අදහස් පල කරපු හැමෝටම මන් මගේ හෘදයාන්ගම ස්තූතිය පිරිනමනවා. ඒ වගේම ඉදිරි වැඩකටයුතු වලදීත් මේ වගේම මාත් එක්ක ඉඳිමින් මට හයියක් වෙන්න කියලත් ඔයාලගෙන් ඉල්ලනවා.

ගොඩ දෙනෙක් ආලෝකකරණය ගැන කතා කරලා තිබුනා. ඇත්තටම මට මේකෙ ඕන උනේ ටිකක් අඳුරු ගතියක් ලබා දෙන්න. මොකද මේකෙ කතා තේමාවත් ටිකක් ඩාක් එකක්. ඒකට ගැලපෙන විදියටම අඳුරු ගතියක් චිත්‍රපටිය තුල පවත්වාගන්න මට ඕන උනා. ඒත් ඒ තරම්ම ලොකු අපැහැදිලි අඳුරක් ඒකෙ ඔයාලා දැක්කා කියන එක මට ටිකක් හිතාගන්න අමාරුයි. මොකද මගේ මොනිටරේ මට ඒ තරම්ම ලොකු අපැහැදිලි අඳුරක් පේන්නෙ නෑ. ඒත් ඔයාල කිව්ව නිසාම මන් බ්‍රයිට්නස් කන්ට්‍රාස්ට් වෙනස් කර කර වගේම මැශින් කිහිපයකත් මේක ප්ලේ කරලා බැලුවා. ඒත් ඒ තරම් අවුලක් මට හොයාගන්න බැරි උනා. අනේ මන්දා. සමහර විට මට නොදැනෙන අවුලක් තියෙන්නත් පුලුවන්. කෝම උනත් ඊලඟ නිර්මාණය මන් හිතන් ඉන්නෙ අවුට්ඩෝර් එකක් කරන්න. ඒක නිසා අලෝකකරනය ගැන ලොකු ගැටලුවක් ඒකෙදි නැති වෙයි. :D

කිහිප දෙනෙක් තිර රචනය ගැන කතා කරලා තිබ්බ නිසා පොඩ්ඩක් ඒ ගැනත් කියන්න හිතුනා. ඇත්තෙන්ම මේකෙ මහා ලොකු කතා තේමාවක් නැහැ. ඉතාම සුලු සිද්දියක් ඉදිරිපත් කිරීමක් විතරක් වෙලා තියෙන්නේ. තිර රචනයේ අඩුපාඩු මීට වඩා ටිකක් පුලුල්ව පෙන්වලා දෙන්න පුලුවන්නම් මන් කැමතියි. මොකද එතකොට තමයි මට ඒ අඩුපාඩු ඉදිරියේදි නිවැරදිකරගෙන වඩා සාර්තක නිර්මාණයක් කරන්න හැකියාව ලැබෙන්නේ. ඒක නිසා වෙලාවක් තියෙනවනම් ඒ අඩුපාඩු ටික ටිකක් සවිස්තරාත්මකව ඉදිරිපත් කරන්න කියලා මන් පුංචි ඉල්ලීමක් කරනවා.

මීට වඩා ගොඩක් දේවල් ඒ ගැන කියන්න නෑ. ඉදිරියේදි තවත් දේවල් අරන් ඔයාලව හම්බ වෙන්න එන්න බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා. ආයෙම වතාවක් ස්තූති කරනවා නරඹපු අදහස් දක්වපු හැමෝටම. ඒ වගේම ඔන්න ඇබ්සෝබ් හැදුන හැටි දැක බලාගන්න කැමති අයට මන් දෙන්න යන්නෙ Making of video එක. කට්ටිය ඒකත් බලලම යන්න කියලා අවසාන වශයෙන් ඉල්ලනවා.

ABSORB-Short film

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Sun, 01 Jan 2012 04:30:00 +0000

ඔන්න කට්ටියට ටික දවසකට උඩදි මන් පොඩි කුතුහලයක් එකතු කලානේ පුන්චි පොස්ටර් එකක් දාලා. සමහරු බලන්න ඇති මේ මොකද්ද මේ යකා මේ කරන්න හදන්නෙ කියලා. සමහරු නොබලන්නත් ඇති. හෙ හෙ... කමක් නෑ. බලපු නොබලපු හැමෝටම මන් අද පොරොන්දුවක් ඉටු කරන්නයි යන්නේ.
TWO HEARTS ENTERTAINMENTS ගැන දැන් හැමෝම දන්නවනෙ. නොදන්න කෙනෙක් ඉන්නවනම් ඔය නම උඩ ක්ලික් කොරලා ගිහින් දැනගෙන එන්න පුලුවන්. ඔන්න එදා කිව්වා වගේම TWO HEARTS ENTERTAINMENTS වලින් කරපු පලවෙනි නිර්මාණය අද ඔයාලට පිරිනමන්න තමයි මම මේ සුදානම් වෙන්නේ.

ABSORB කියන්නෙ විනාඩි තුනක පමණ ධාවන කාලයකින් යුක්ත කෙටි චිත්‍රපටියක්. ඇත්ත්ටම මේක නිර්මාණය උනේ මගේ FILM AND TV STUDIES Diploma එකේ ප්‍රොජෙක්ට් එක විදියට බාර දෙන්න. වෙනත් කතා වස්තූන් කීපයක්ම තිබ්බත් ඒ අතරින් මේකම තෝරගන්න උනේ අනෙක්වා නිර්මාණයට ගන්න නොයෙකුත් ප්‍රශ්ණ මතු උන නිසයි. ඒයින් ප්‍රධානම ප්‍රශ්ණයක් තමයි නලු නිලි ප්‍රශ්ණය. ඒක නිසා අවම නලු නිලි සංඛ්‍යාවක් භාවිතා කරලා ඉතාම සරලව කරන්න පුලුවන් දේට තමයි අත ගැහුවෙ. මේක කරද්දිත් යම් යම් ගැටලු ආවෙ නැතුවම නෙවෙයි. ඒත් අන්තිමේදි කොහොම හරි ඒවා සාර්තක ලෙස ජය අරගෙන මේක මේ විදියට නිම කරනන් මට හැකියාව ලැබුනා.

මෙහි රංගන දායකත්වය ලබාදෙන්නෙ දක්ෂිත මලීන් සොයුරා හා තවත් එක විශේෂ නලුවෙක්..... හෙ හෙ... ඒ කවුද කියලා ඔයාලම බලන්නකො. චිත්‍රපටියෙ පිටපත, කැමරාකරණය, සංස්කරණය හා අධ්‍යක්ශනය සිදු කලේ අනුරාධ නානායක්කාර වන මම විසින්. ඒ වගේම මේ කාර්‍යය සාර්ථක කරගන්න මට උදවු උන සියලූම දෙනාට මන් මේ වෙලාවෙ මුලු හදවතින්ම ස්තූති කරනවා.

හරි එහෙනම් වැඩි කතා ඕනේ නෑ. ඔන්න එහෙනම් මම මගේ දෙවෙනි කෙටි චිත්‍රපටිය ප්‍රේක්ෂක ඔබට බාර කරනවා. එහෙනම් සූදානම් වෙන්න ABSORB වෙන්න.
නරඹන්න. නරඹලා ඔබේ අදහස් ලබාදෙන්න. ඒක තමයි මට වටින ලොකුම දේ.

නුඹට පෙනෙන තුරු......

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Fri, 30 Dec 2011 05:03:00 +0000

යන්නට යද්දි ඔබගෙන් වෙන්වී
ඔබමයි යලි යලි වලකන්නේ
ඉන්න තනද්දී ඔබටම ලන්වී
ඔබමයි තව ඈතට යන්නේ

ඔබෙ හදවත මත වැතිරී තෙරපී
සුසුමන් වල උණුසුම විඳිමින්
ඉන්න සදා කල් පුරන පිරුම් මන්
ඔබමයි විටකදි බිඳලන්නේ

ඔබෙ සිත නෙපෙනෙන මානෙක තනිවී
මතකය පමණක් දෝත දරාගෙන
ඔබට සුභ පතා යන්නට හැදුවත්
ඔබමයි යලි මා කැඳවන්නේ

යන්න නොහැක අත වනන නිසාවෙන්
ඉන්න නොහැක නෙතු රවන නිසාවෙන්
මැදි වූ සෙනෙහෙස වගුරන මගෙ හිත
නුඹට පෙනෙන තුරු ඉන්නම් මෙලෙසින්

හෙලිදරව්ව

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Fri, 16 Dec 2011 07:47:00 +0000

පහුගිය දෙසැම්බර් හත් වෙනිදා අනන්තය ඔබට ප්‍රශ්නයක් ඉතිරි කරලා ගියා ඔබට මතක ඇති. ඒ ගැන ඔයලා මොන විදියට අනුමාන කලාද කියන්න මම දන්නෙ නෑ. ඔන්න ඒ ප්‍රශ්ණය ඔයාලගෙ හිත් වලින් අයින් කරන්න තමයි මම සූදානම් වෙන්නෙ. ඊට කලින් මෙන්න මේ වීඩියෝව බලලා ඉන්නකො.

එදා ඔබ දැක්ක අර්ධ සම්පූර්ණ වීඩියෝවෙ සම්පූර්ණ වීඩියෝව තමයි ඔය. වීඩියෝව ගැන විස්තර කරන්න කලින් මන් අහන්නම් පොඩි ප්‍රශ්නයක්.
මතකද WHO ?
විනෝදෙට හදපු මගේ පලවෙනි කෙටි චිත්‍රපටිය......
අමතක කෙනෙක් හරි දන්නෙ නැති කෙනෙක් හරි ඉන්නවනම් මේන්න ගිහිල්ලා බලලා එන්න.
WHO-SHORT FILM

ඒක බැලුව අය දන්නවා ඇති ෆිල්ම් එක පටන් ගනිද්දි යන්නේ ANU FILM PRESENTS කියලා බව. ඒක එදා ඒ නිකන් ඔහේ දාන්න දෙයක් නැතුවට දාපු නමක්. පස්සෙ හරි නමකින් වැඩේ පටන් ගන්න ලොකු බලාපොරොත්තුවක් මගේ හිතේ තිබුනා. අන්න ඒ බලාපොරොත්තුවෙ මල්පල ගැන්වීම තමයි TWO HEARTS ENTERTAINMENTS කියන්නේ. මෙතැන් පටන් මම කරන සෑම නිර්මාණයක්ම එලියට එන්නේ ඔන්න ඔය නමින්. හරියටම කිව්වොත් ඕක තමයි මෙතැන් සිට මගේ ප්‍රඩක්ශන් කම්පැනි එක.
ඒත් එක්කම කියන්න ඕන මේ ප්‍රඩක්ශන් කම්පැනියේ තවත් එක හවුල් කාරයෙකුත් ඉන්නවා. ඒ කෙනයි මමයි එකතු වෙලා තමයි මේක පටන් ගන්න අඩිතාලම දැම්මේ. කොටින්ම මේ නම පවා සැනින් තහවරු කලේ ඒ කෙනා. නමුත් පොඩි පොඩි අවහිරතා කීපයක් නිසා එයාට දැනට මේකට සෘජුව සම්බන්ද වෙන්න හැකියාවක් නෑ. තවම වක්‍ර ලෙස සම්බන්ද වෙමින් අදහස් යෝජනා වලින් පමණයි ඒ කෙනා මේකට දායක වෙන්නේ. ඒත් මම බලාපොරොත්තු වෙනවා ඉතා ඉක්මනින්ම ඒ කෙනාගෙ සෘජු දායකත්වය මේ සඳහා ලැබෙයි කියලා. මගෙන් අහන්නනම් එපා ඒ කෙනා කවුද කියලා. බලමු. ඒ කෙනාගෙ දායකත්වය හරි හැටි ලබාගන්න පුලුවන් උන දවසක මම ඒ කෙනා ගැන හෙලි කරන්නම්. ඒතකම් එහෙම කෙනෙක් ඉන්නවා කියලා විතරක් දැනන් ඉන්නකො. දැනට ඒක රහසක්. :D

එහෙනම් ඔන්න බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න ඉස්සරහට TWO HEARTS ENTERTAINMENTS වලින් කෙරෙන නොයෙක් නිර්මාණයන් ඔයාලට බලාගන්න පුලුවන් වේවි.

තවත් ආරංචියක් තියෙනවා. ම්ම්ම්ම්ම්. ඒක වචනයෙන් කියන්න ඕන නෑ. පල්ලෙහා බැලුවම ඔයාලට ඒක තෙරේයි.

එහෙනම් රැඳිලා ඉන්න අනන්තයත් එක්ක. මේ දේවල් අනන්තයෙන්ම විතරයි.

හීන

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Tue, 13 Dec 2011 06:26:00 +0000

අල්ලාගෙන ඔය සුරතින්
පාර දිගේ එහා මෙහා
ඇවිද යන්න සඳ එලියක
හීන මැව්වා මන්

ලුණු රස සුලඟේ වැදි වැදි
තුරුල් වෙලා එක කුඩයක
ඉර ගිලෙනා හැටි බලන්න
හීන මැව්වා මන්

තරු වියනක අඩ අඳුරක
නුඹේ හිතට තුරුලු වෙලා
ආදරේ ගැන ඉගෙන ගන්න
හීන මැව්වා මන්

මල් උයනක ගස් හෙවනක
ඔබේ මිහිරි බස් අසාන
කම්බුල් පෙති රතු කරන්න
හීන මැව්වා මන්

මටත් හොරෙන් ඔබ ගියාම
මගේ හීන සඟවාගෙන
ඔබේ හීන එලිවෙන්නට
හීන මවන මන්

???

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Wed, 07 Dec 2011 09:06:00 +0000

මිතුදම නාමෙන්......

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Sat, 26 Nov 2011 13:41:00 +0000

නුඹේ වදන් මත නැවතුනු නෙත අග
පොපියන කඳුලට සමු දීලා
පෑරුනු සිත ගෙන කෙලෙසක යන්නද
විශ්ම්ත ඇසුරින් ඉගිලීලා

ඉරී තැලුණු රුදු කර්කශ කතරක
ගිනියම් අව්වෙහි තනිකරලා
හිතුවේ කෙලෙසද මා යයි කියලා
මේ මිතු දම ඉවතක හෙලලා

යුතුකම් ඇත අපමණ ඉටු කෙරුමට
මිතුදම නාමෙන් ලොව මැවිලා
නුඹේ සිනාවට ජීවය පිඹිමින්
ඉන්නම් නිරතුරු ලඟ රැඳිලා

කුමරුන් වැඩියද?

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Thu, 24 Nov 2011 07:36:00 +0000

මලවිගෙ හී රැඳුනිද හදවත මත
ප්‍රේමයෙ මල් දම් එතුනිද ගෙල වට
ආල හැඟුම් තෙරපෙයිදෝ හිත යට
කුමරුන් වැඩියද සෙලවූ ඔය සිත

ඔබෙ හිත ගස්සා හදවත අල්ලා
පෙම් දිය දහරින් දිවියම නහවා
සුදු අසු පිට නැග ඈතක ඉඳලා
රෝස මලක් ගෙන වැඩියද කුමරා

මල වට සරනා බඹරුන් වාගේ
කුමරුන් සිටියත් පතමින් ආලේ
හඳුනාගන්නා හදවත් රාවේ
කෙනා වඩින තුරු මග බැලුවානේ

එකට පා තබා එක මග යන්නට
පැතූ කෙනා ලැබුනාදෝ දිවියට
එහෙනම් කුමරියෙ ලඟදිම දවසක
හැඬවෙයි මංගල සීනුව දොරකඩ

යන්නට යමි

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Tue, 22 Nov 2011 05:07:00 +0000

වැහපන් මහ වරුසා වැහැපන්

ඇගේ කඳුලු සෝදා වැහපන්
වාවනු බැරි නෙතු පුරා නැගී එන
කඳුලු වසා වැහි බිඳු වැටියන්

සිනහා දරා මා සිත අභියස
ඔබ සිටි මුත් දැහැනට සම වී
මා හදවත තුල නොනැගුණු ප්‍රේමය
කෙලෙස ඉම්ද ඔබහට පුද දී

පැතුම් පුරවමින් ඔබ සිත තුල
බැහැ ඉන්නට කරමින් පවු කම්
ඔබෙන් මිදී ඔබහට නිදහස දී
යන්නට යමි තෙත් සිත සඟවන්

නමක් නැති කවි 16

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Tue, 01 Nov 2011 07:52:00 +0000

ඔයින් ගියා මදැයි
තුන්වෙනි ශික්ෂා පදේ
කැඩුනට
අඩුම ගානේ
දෙවෙනි ශික්ෂා පදේ
කඩන එකෙන්වත්
උඹ
මාව බේරුවනේ

සමන්ති ඇන්ටී

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Mon, 22 Aug 2011 02:55:00 +0000

"අන්න සමන්ති ඇන්ටී පැනලා ගිහිල්ලා" මගේ කාමරේ දොරෙන් එබිලා අක්කා එදා කිව්ව විදිය මට තාමත් අද වගේ මතකයි. ඒ මීට අවුරුදු 3කට විතර කලින්. අක්කා එදා ඒක කිව්වෙ, හරියට ඒ දේ එයා බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි දෙයක් වගෙයි. මම කියවමින් හිටි පොත දිහා තවත් මොහොතක් එහෙමම බලන් හිටියා. මම පියවි සිහියට ආවෙ මොහොතකට පස්සෙ.
"මොකා" මම ඇහුවෙ පොත දිහා බලාගෙනම.
"හ්ම්ම්... ඊයේ රෑලු.... ලියුමකුත් ලියලය කියන්නෙ ගිහින් තියෙන්නේ" අක්කා කිව්වෙ ගානක් නැතුව වගේ.
"කාත් එක්කද?" මගේ ඔලුවේ හිර වෙලා තිබ්බ ප්‍රශ්ණේ එලියට ආවා.
"හිච්චිත් එක්ක" අක්කගෙ ඒ උත්තරේ මට එක පාර විස්වාස කරන්න පවා බැරි උනා. මම ඇස් ලොකු කරගෙන අක්කා දිහාම බලාන උන්නේ ඒ නිසාමයි.
"ඔන්න තමුසෙලාගෙ මහලොකු සමන්ති ඇන්ටි. " අක්කා ගස්සගෙනම යන්න ගියේ එහෙම කියාගෙන.

සමන්ති ඇන්ටි අපිට දුරින් නෑයෝ උනා. දුර කියන්නෙ සෑහෙන්න දුර නෑ කමක්. ඒත් අපි දෙගොල්ලන්ගෙ ගෙවල් තිබ්බෙ එකම ගමේ එක කිට්ටුව නිසා ටිකක් ලොකු හිතවත්කමක් අපේ පවුල් අතර තිබුනා. ඒ වෙද්දි සමන්ති ඇන්ටිට වයස 34ක් 35ක් වගේ වෙන්න ඇති. ඒ උනත් බැලූ බැල්මට කිසි කෙනෙක්ට එහෙම කියන්න පුලුවන් කමක් තිබ්බෙ නෑ. මොකද ඇන්ටිට තිබ්බෙ අවුරුදු 25ක විතර පෙනුමක්. ගමේ ගොඩක් දෙනා සමන්ති ඇන්ටි දිහාවට ඇහැ ගහගෙන හිටියේ ඒ නිසාම වෙන්න ඇති. තලතුනා ලොකු මිනිස්සු වගේම පොඩි කොල්ලො කුරුට්ටොත් ඒ පිරිස අතර හිටියා. හැබයි ඒ කිසිම කෙනෙක් සාර්ථක උන බවක්නම් මම ඒ වෙනකම් අහලා තිබුනේ නෑ. සමන්ති ඇන්ටි කසාද බැඳලා හිටියේ සමරේ අංකල්ව. සමරේ අංකල් රස්සාවට කලේ ත්‍රීවීල් එකක් දුවපු එක. මහ ලොකු සල්ලි කාරයො නොවුනත් සාමාන්‍ය හොඳ ජීවිතයක් ගත කරන්න තරම් මිල මුදලක් ඒ රස්සාවෙන් අංකල් හම්බ කලා. අංකල්ගෙ පොඩි වැරැද්දකට තිබ්බෙ හවසට ටිකක් බොන එක විතරයි. ඒත් බීලා පිස්සු නටලා අනිත් මිනිස්සුන්ටත් වදයක් වෙලා පවුලටත් වදයක් වෙන කෙනෙක් විදියට අංකල් නම දරලා තිබ්බෙ නෑ. තම්න්ගෙ පවුලට හොඳින් සලකගෙන ඉන්න යහපත් මනුස්සයෙක් විදියටයි ගමේ අංකල්ව පිලිගෙන තිබ්බේ.

මේ දෙන්නට ලමයි හිටියේ නෑ. ඒ ගැන ගමේ එක එක කතන්දර පැතිරුනා. සමන්ති ඇන්ටි උදේක ඉස්සරහට හම්බවෙන එක පවා පිලිකුල් කර සමහර මිනිස්සු ගමේ හිටියා.
"ඔය වඳ ගෑනි උදේක දැක්කොත් දවසම මූසලයි" බාග විට අපේ අක්කත් හිටියේ ඔය මතේමද කියලා වෙලාවකදි හිතුනා. හැබැයි එහෙම උනා කියලා ඒ දෙන්නා කාටවත් ඒ ගැන උත්තර බඳින්න ගියෙත් නෑ. අනිත් මිනිස්සු ඒ දේ ලොකු ප්‍රශ්නයක් කරගත්තට ඒ දෙන්නටම ඒක ඒ හැටි ප්‍රශ්නයක් උන බවක් පෙනුනේ නෑ.

සමන්ති ඇන්ටි මම පොඩි කාලේ ඉඳලම මාත් එක්ක ගොඩක් හිතවත්. සමරේ අංකල් උනත් එහෙමයි. අංකල්ටත් වඩා මාත් එක්ක ගොඩක්ම ලඟින් හිටියෙ ඇන්ටි. මන් හිතන්නේ ඒ දවස් වල මගේ හොඳම යාලුව උනේ සමන්ති අන්ටි. මොකද මන් මගෙ ගොඩක් දේවල් කතා කලේ එයා එක්ක. කොටින්ම මගේ පලවෙනි ආදර සම්බන්දෙ ගැන පවා මුලින්ම කිව්වෙ සමන්ති අන්ටිට. සමන්ති ඇන්ටිට ගමේ පිරිමි මොන තරම් ඇල්ම බැල්ම දාගෙන හිටියත් එයා ඒ කිසිම දෙයක් තුට්ටුවකටවත් මායිම් කලේ නෑ. ඒ නිසාම සමන්ති අන්ටිගෙ චරිතෙට කිසිම හානියක් වෙලා තිබුනේ නෑ. අපේ ගෙදරින් උනත් මන් සමන්ති අන්ටිට ගොඩක් හිත්වත්ව හිටි ඒකට ඒ තරම් ප්‍රශ්ණයක් නොවුනේ ඒ නිසා වෙන්න අති. හබැයි ඒ ලෙවල් පන්ති වලදි මගේ ගොඩක් යාලුවො සමන්ටි ඇන්ටි මාත් එක්ක ගොඩක් හිතවත් එකට ටිකක් ඉරිසියා කලා කියලා මට දැනුනා. ඒ වගේම සමහර යාලුවො අපේ හිතවත්කමට එක එක කතන්දරත් කිව්වා.
"මචන් සමන්ති අන්ටි ඔය එන්නෙ වෙන පොටකට වගේ" ඒ අය කිව්වෙ එහෙම. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම ලඟින් ආස්‍රය කල නිසා මට එහෙම දෙයක් දැණුනේ නෑ.
සමන්ති ඇන්ටි සමහර වෙලාවට මාත් එක්ක එයාගෙ පවුල් ජීවිතේ ගැන කතා කලා
"එයාගෙ ඔය යාලුවොයි බීමයි ඇරෙන්න එයාට වෙන ලෝකයක් නෑ පුතා" ඇන්ටි සමහර වෙලාවට අංකල් ගැන නොරුස්සනා ස්වරයෙන් කතා කලා.
"එලියට නොපෙනෙන කොයි තරම් දේවල් ජීවිත ඇතුලේ තියෙනවද පුතා. ගෑනියෙක් බලාපොරොත්තුවෙන දේවල් ගන මිනිහෙක්ට හොඳ අවබෝධයක් තියෙන්න ඕනේ" ඔය වගේ වෙලාවලදි එක එක පඬි උපදෙස් දීලා කතාව වෙන මගකට අරන් යන එක තමයි මගේ සිරිත උනේ.
"මොට්ටයෝ, ඇන්ටි ඔය උඹට එක එක ඉඟි දෙන්නේ. උඹනම් ගොන් රජෙක්. ශික්! අපිට නෑනේ ඔය වගේ චාන්ස් එකක්." පන්තියෙ යාලුවන්ට ඒවා කිව්වම උන් බොහෝවිට දුන්නේ ඒ වගේ පිලිතුරක්.
සමන්ති ඇන්ටි ගැන ඒ වගේ වරදි අහැකින් බලන්න මට උවමනා නොවුනත් අනිත් කොල්ලො මේ තරම් පිස්සු වැටිලා ඉන්න ගෑනු කෙනෙක් මා එක්ක මේ තරම් දේවල් පවා කතා කරනවා කියලා කියන එකේ අමුතු ගැම්මකුත් මට නොතිබ්බම නෙවෙයි. සමහර විට ඒක කාලේ වැරැද්ද වෙන්නත් පුලුවන්. එහෙමත් නැත්නම් පිරිමි කමේ වැරැද්ද වෙන්නත් පුලුවන්.

හිච්චි සමන්ති ඇන්ටිලයි ගෙදර නවතින්න ආවේ ඔය කාලෙදි. හිච්චි කියන්නේ සමරේ අංකල්ගෙ අක්කගේ පුතා. සමරේ අංකල්ගෙ අක්කා ජොබ් එකකට රට ගියා. එයාගෙ මහත්තයා මරිලා. ඒක නිසා එයා හිච්චිව තමුන්ගෙ මල්ලිලිගෙ ගෙදර නැවැත්තුවා. හිච්චිගෙ ඇත්ත නම සමන් උනත් ගමේ වැඩි දෙනෙක් ඒ නම දැනන් උන්නෙ නෑ. ගෙදරට කියපු නමම ටික දවසකින් මුලු ගමේම ප්‍රසිද්ධ උනා. නම විතරක් නෙවෙයි හිච්චි පවා ගම ඇතුලේ ප්‍රසිද්ධ වෙන්න වැඩි දවසක් ගියේ නෑ. සමහර විට හොඳ කඩවසම් සිරුරක් තිබීම හා ගොඩක් සමාජශීලී ක්‍රියාවන් ඔහු සතුව තිබීම ඒකට හොඳ හේතු සාධක විදියට බලපාන්න ඇති. හිච්චි මට වඩා අවුරුදු 2ක් විතර බාලයි. ඒ වෙද්දි එයා පාසල් ගමන ඉවර කරලා තිබ්බ නිසා ගමේ මොකක් හරි ජොබ් එකක් හොයාගන්න උනන්දු කලත් මිනිහගේ හිතේනම් ඒ ගැන ලොකු උනන්දුවක් තිබ්බා කියලා පෙනුනේ නෑ. ඔය විදියට හිච්චි මාස 7ක් 8ක් සමන්ති ඇන්ටිලහා හිටියා. නමුත් සමන්ති ඇන්ටි හිච්චි එක්ක අර විදියට පැනලා යනකම්ම ඒ දෙන්න අතරේ කිසිම ඒ වගේ සම්බන්දයක් තියෙන වගක් ගමේ කිසිම කෙනෙක් දැනගෙන හිටියේ නෑ. සමන්ති ඇන්ටි පැනලා ගිහින් කියන ආරංචිය ගමේ ලොකුම ලොකු උණුසුම්ම පුවතක් උනේ ඒ හංදයි.

"ඕකගෙ නම හිච්චි උනාට කරලා තියෙන වැඩේනම් හිච්චි නෑ"
"යකෝ මේකි පත්තිනි අම්මා වගේ ඉඳලා මේ නැට්ටෙන් කිරි එන්නෙවත් නැති පොඩි එකෙක් එක්ක පැනලා ගියානේ"
"මමනම් දැනන් හිටියා ඔය ගෑනි ලොකු අඩව්වක් අල්ලයි කියලා"
ගමේ කිසිම තැනක් තිබ්බෙ නෑ ඔය වගේ කතා නො ඇහුන.
"බලපන් උඹට තිබ්බ චාන්ස් එක තමයි හිච්චියා ගත්තේ" මගේ යාලුවො කිව්වෙ එහෙමයි.
"සමරයා ගෑනිට හොඳට සැලකුවනේ බන්. එහෙව් එකේ ඇයි මේකි මේ හිච්චන් කොල්ලෙක් එක්ක පැනලා ගියේ."
"හරි බන්. කවුද දන්නෙ හැම අතින්ම හරියට සැලකුවද කියලා" ඔය අතරේ සමරේ අංකල්ටත් එක එක හින්ට් පාස් උනා.
මිනිස් ආශාවන් පුදුමයි. මිනිස් හිත ඉල්ලන දේවල් පුදුමයි. ආශාවන් නිසා මිනිස්සු තීරණ වලට එලඹෙන විදියත් පුදුමයි. හරි වැරැද්ද මොකද්ද හරි කවුද වැරදි කවුද කියලා තේරුම් කරගන්න මගේ හිතට පුලුවන් කමක් ලැබුනේ නෑ. ලෝකේ අනිත් දේවල් වගේම මේකත් ටික කාලෙකින් මිනිස්සුන්ගෙ හිත් වලින් ටිකෙන් ටික අමතක වෙලා ගියා. සමන්ති ඇන්ටි ගියා කියලා ලිඳේ පනින්න හදාපු සමරේ අංකලුත් ඊට අවුරුදු එකහාමාරකට විතර පස්සෙ ගමේම හිටපු වෙන ගෑනු කෙනෙක් එක්ක සම්බන්දයක් පවත්වනවා කියලා කටකතා පතිරුනා. හැබැයි කොහොම උනත් කවදාවත් සමන්ති ඇන්ටි ආයෙත් ගමට ආවෙවත් එයා ඉන්න තැනක් ගැන කාටවත් දැනගන්න ලැබුනෙවත් නෑ. කාලයත් එක්ක හැම දෙයක්ම යටපත් වෙලා ගියා.

හරියටම අවුරුදු 3කට පස්සෙ ඊයෙ හවස නුගේගොඩදි මට සමන්ති ඇන්ටිව මුණ ගැහුනා. අවුරුදු 3 ඇතුලත සමන්ති ඇන්ටි අවුරුදු 10ක් විතර වයසට ගිහින් කියලයි මට හිතුනේ. එයා හිටියෙ අවුරුදු 2ක විතර පොඩි ළමයෙකුත් වඩාගෙන. අහන්නෙ මොනවද කියන්නෙ මොනවද කතා කරන්නෙ මොනවද කියලා කිසි දෙයක් මගේ ඔලුවට හැඟුනේ නෑ. මන් ඔහේ බලන් හිටියා සෑහෙන වෙලාවක්. පස්සෙ අපි කතා කලා. කෙටි සාමාන්‍ය කතා බහකට පස්සෙ සමන්ති ඇන්ටිම මන් අහන්න ගිය කතාවට මුල පිරුවා.
"පුතා දන්නවා ඇතිනේ වෙච්ච දේවල්. මම දන්නෙ නෑ ඒ දේවල් කොහොම උනාද කියලා. සමරේ මට හොඳට සලකුවා තමයි. ඒත් එයාට මග ඇරුනු පැත්තකුත් තිබ්බා කියලා එයා තේරුම් ගත්තේ නෑ. එදා මායි හිච්චියි එන්න කලින් දවසෙ රෑ අපේ සම්බන්දෙ සමරෙට අහු උනා. එයා මට හොඳටම ගැහුවා. පහුවදාම හිච්චිට එහෙන් යන්න කිව්වා. මන් දන්නෙ නෑ පුතා. මොකක් හරි නිසා එදා මම ඒ තීරණේ ගත්තා." ඇය කතා කරනවා. හූ මිටි තියන්නවත් මගේ හිත එකලසක් තිබ්බෙ නෑ.
"කෝ හිච්චි" මම අමාරුවෙන් වචන ගලපගත්තා.
එහෙම ඇහුවම ඇන්ටි හිනා උනා. ඒක මහ සමච්චල් සහගත හිනාවක් විදියටයි මට දැනුනේ. ඒත් ඒ සමච්චලය කාටද? මට ඒක තේරුම්ගන්න බැරි උනා.
"හිච්චි මාත් එක්ක හිටියේ මාස 5යි. හිච්චි යන්න ගියා. නිකම්ම නෙවෙයි. අපි නැවතිලා හිටපු තැනට අල්ලපු ගෙදර හිටපු පොඩි කෙල්ල එක්කම."
"ආහ්" මගේ කට ඇරුනා.
"එතකොට..........." මම අහන්න ගිය දේ ගිලගෙන ඇගේ අතේ හිටි පොඩි ලමයා දිහා විමසුම් සහගත බැල්මක් හෙලුවා.
"මන් දන්නවා. පුතා හිතන්නේ මේ දරුවා කවුද? කාගෙද කියලනේ. " ඇයට මගේ හිතුවිලි තේරුනා වගේ. මම හිස සෙලෙව්වා.
"මේ මගේ දරුවා. හිච්චි ගියාට පස්සෙ මන් හොඳටම තනි උනා. හිච්චි ඉන්න කාලෙම මට තේරුනා අපි නැවතිලා හිටපු කාමරේ අයිතිකාම මනුස්සයා මට කැමත්තෙන් හිටියෙ කියලා. හිච්චි ගියාට පස්සෙ ඒ මනුස්සයා මට උදව් කලා. ඒ මනුස්සය තනිකඩ මනුස්සයෙක්. මන් දැන් ඉන්නෙ ඒ මනුස්සයත් එක්ක. මේ අපි දෙන්නගෙ ලමයා."
"සමන්ති ඇන්ටි, ඔයා දැන් ජීවත් වෙන්නෙ සතුටින්ද?" සේරම අහන් ඉඳලා අන්තිමේ මම බොහොම අමාරු ලේසි ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.
"ඔව් පුතා. මම සතුටින්." ඇය දුන්නේ ඉතාම සරල උත්තරයක්.
මිනිස්සු සතුට කියන දෙයින් අදහස් කරන්නෙ මොකද්ද? මිනිස්සු හොයන සතුට තියෙන්නෙ කොතනද? මගේ හිත ප්‍රශ්ණ ගොඩකින් පිරිලා ගියා.
පැයක් විතර මායි ඇන්ටියි කතා කර කර හිටියා. ඒ හම දෙයක්ම අවසානයේ ඇය මගෙන් ඉල්ලුවෙ එකම එක ඉල්ලීමයි.
"පුතා, මාව හම්බුන විත්තියක්වත් මන් ඉන්න තැනක්වත් කාටවත් කියන්න එපා"
අන්තිමේදි ඇය මගෙන් සමුගත්තා. සිය ලමයත් වඩාගෙන මට පිටුපාලා යන සමන්ති අන්ටි දිහා බලන් හිටපු මගේ හිතට ආවෙ එකම දෙයක් විතරයි.
පුදුමාකාර මිනිස් ජීවිත!

ඩි වෝස් ලේන්

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Fri, 12 Aug 2011 07:58:00 +0000

හැරවුම් ලක්ශය
පහු කරලා
හුඟක් කල් උනත්
ආයෙ
පුංචි හිනාවක්
බලාපොරොත්තුවෙන් ආව
මාව
තනියම දාලා
ඔයා
ඩිවෝස් ලේන්
එක ගාවින්
බස් එකට නැග්ගා

රාධිකා

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Thu, 04 Aug 2011 06:44:00 +0000

රාධිකා හිටියෙ උඩ බලාගෙන. තමන් ඇස් දෙක ඇරියෙ කොයි වෙලාවෙද කියලා මතකයක් රාධිකාට තිබුනෙ නෑ. නමුත් රාධිකාට මතකයි ඇස් ඇරපු වෙලේ ඉඳන්ම තමන් බලන් හිටියේ මේ දිහාව කියලා. රාධිකාට ඉහලින් තිබ්බ ෆෑන් එක හෙමිහිට කැරකුනා. කාලෙකින් තෙල් නොදාපු ෆෑන් එකෙන් ආවෙ කීස් කීස් ගාලා සද්දයක්. රාධිකාට දැනුනේ ඒක තමුන්ට හිනා වෙනවා කියලයි. රාධිකාට ඕන උනා වෙන දිහාවක් බලන්න. එයා හෙම්න් ඔලුව පැත්තට හැරෙව්වා. තමුන්ගෙ බෙල්ලෙන් පහල කොටස තාමත් තියෙනවා කියලා රාධිකාට දැනුනේ නෑ. නමුත් ඇය දැනන් හිටියා ඇය ඉන්නෙ ඇඳක හාන්සි වෙලා කියලා. රාධිකා ඇස් කරකවලා තමන් දිහාම බැලුවා. එතකොටයි ඇය දැක්කේ ඇය ඉන්නෙ නිරුවතින් කියලා. තමන් දකින්නෙ සිහිනයක්ද කියලා තහවරු කරගන්නවත් ඉස්පාසුවක් රාධිකාට තිබ්බෙ නෑ. ඇය ඉක්මනින්ම සිය අත් දෙකින් ඇගේ නිරුවත වහගන්න තැත් කලා. නමුත් ඇගේ ස්නායු පණිවිඩ වලට ඇගේ අත් අවනත උනේ නෑ. එහෙමත් නැත්නම් අවනත වෙන්න තරම් ශක්තියක් ඇගේ ශරීරය තුල තිබ්බෙ නෑ. දෙකෙන් මොක උනත් අවසානයේදි ඇය උත්සහය අත ඇරියා ඇගේ අත දෙක අඟල් දෙක තුනක්වත් ඔසවාගන්න ඇයට නොහැකි උන නිසා.

ඇයට ඉදිරියෙන් තිබුන වැසුන ජනේලයට ඉහල බීරලු අතරින් බේරිලා ආව සෞම්‍ය හිරු එලියක් ඇය සිටි ඇඳ මතට වැටුනා. ඇය තේරුම් ගත්තා මේ උදේ වරුවක් වෙන්න ඇති කියලා. ඇය සිය මනස අතීතයට අරන් යන්න උත්සහා කලා. ඇයට යාන්තමට මතකයි ඊයේ රෑ 7ට විතර ඇය වැඩ ඇරිලා ගුරු පාර දිගේ ගෙදර පැත්තට එනවා. නමුත් එතනින් එහා දෙයක් මතක් කරන්න ඇගේ මනසට හැකියාවක් ලැබුනේ නෑ. ඊයේ රැයත් අද උදෑසනත් අතර කාලය මහා හිස් අවකාශයක් වගේ ඇයට දැනුනා. බාගවිට ඊයේ රෑ නොවෙන්නත් පුලුවන්. දවස් ගානක් ගත වෙලාද. ඇයට මහා චකිතයක් දැනුනා. රාධිකාට ඕන උනා නැගිටින්න. නමුත් ඇයට බැහැ. ඇය කීප විටක් උත්සහා කලා. ඒත් යාන්තම් ඔලුව ටිකක් ඔසවගන්නවා විනා දෙයක් කරන්න ඇයට බැරි උනා. ඇය යාන්තම් ඔසවාගත්තු හිස් කරකවමින් වට පිට බැලුවා. ඇය සිටියේ කුඩා කාමරයක. කාමරය පුරාම තිබ්බෙ මහා පාලු මූසල පෙනුමක්. තමන් සිටි ඇඳත් සිය වම් පසින් වූ ලෑලි මේසය හා පුටුවත් ඉදිරි පසින් වූ ජනේලයත්, දකුණු පසින් තිබූ දොරත් හැරෙන්න දෙයක් ඇයට කාමරය තුල දැකගන්නට ලැබුනේ නෑ. නමුත් ඇය තවත් එක් විශේෂ දෙයක් දැක්කා. ඒ ලෑලි මේසය මත තිබුනු හිස් මත් පැන් බෝතලයත් හිස් වීදුරු කෝප්ප දෙකකුත් හා තුන්කාලක් පමණ හිස් සෝඩා බෝතලයක් යනාදියයි. ඇය ඇගේ ඇඳුම් කොහේදැයි බලාගැනීමට තැත් කලා. ඇඳේ කෙලවරක ඇගේ පාද අසල අවුල් වී ගිය ඇඳ රෙද්ද මත ගුලි කර දැමූ ඇගේ සාය ඇයට දකින්නට ලැබුනා. එහෙත් ඇගේ ඉතිරි ඇඳුම් වල හෝඩුවාවක් ඇයට ලැබුනේ නෑ. ඇගේ ඉතිරි ඇඳුම් ඇඳ අසල බිම වැටී ඇතැයි ඇය අනුමාන කලා. නමුත් එය තහවරු කරගැනීමට ඇඳෙන් බැසීමට ඇයට නොහැකි බව ඇය දැන් දැන සිටියා. අවසානයේ ඇය නැවතත් සිය හිස මෙට්ටයට තද කරගත්තා.

රාධිකා ඇස් පියාගත්තා. තාමාගේ සිරුර පුරා දැවෙන වේදනාවක් ඇයට කෙමෙන් කෙමෙන් දැනෙන්නට පටන් ගත්තා. වේදනාව මධ්‍යයේම ඇයට නින්ද ගියා. ඇය ඇහැරුනේ පැය කීපයකට පස්සෙ. නමුත් ඇය කොපමණ වෙලා නිදාගත්තාදැයි ඇයට අවබෝධයක් තිබුනේ නෑ. නමුත් නින්දෙන් නැගිට විනාඩියක් යන්නටත් මත්තෙන්ම ඇය කාරණා දෙකක් අවබෝධ කරගත්තා. එකක් ඇයට තවමත් ඇගේම ශරීරය වාරු නැති බවත්, අනෙක ඇගේ ශරීරයෙන් නැගෙන වේදනාව එන්න එන්නම දරුණු වෙමින් පවතින බවත්ය. සැර සිගරට් ගඳක් ඇගේ නැහැයට දැනෙන්න ගත්තා. ඇය නැවතත් සිය ඇස කාමරය පුරා ගෙන ගියා. කලින් වතාවේ ඇගේ ඇස නොගැටුන දෙයක් මේ වර ඇගේ නෙත ගැටුනා. ලෑලි මේසය අසල වු පුටුවෙහි තමාට පිටුපා වාඩි වී සිටියේ උඩුකය නිර්වතින් සිටි පිරිමියෙක්. ඔහු සිය සුරතෙහි තිබු දැල්වෙන සිගරට්ටුව විටින් විට ඔහුගේ මුව වෙත රැගෙන ගියා. තදින් ඉහලට ඇද නැවත වාතලයට මුහු කරන සිගරට් දුමින් මුලු කාමරයම නැහැවී ගියා. ඔහු සිටියේ තමාට පිටුපා බැවින් එම පුද්ගලයා කවුදැයි හරියටම හඳුනා ගැනීමට රාධිකාට පිලිවන්කමක් ලැබුනේ නෑ. ඇය ඔහුට කතා කරන්න තැත් කලා. නමුත් දෙතොල් සෙලවුනා පමණයි. ඇගේ හඬ අවකාශයට මුහු වූයේ නැහැ.

එක් වරම ඇයට ඇසුනේ දොර ඇරෙන ශබ්ධය. ඇගේ නෙත එසැනින් ඒ දෙස යොමු උනා. දොර ඇරගෙන කාමරය තුලට පිවිසෙමින් සිටි පුද්ගලයා හඳුනාගන්න ඇයට හැකි උනා. මිගාර අයියා. ඔහු ඇගේ පෙම්වතාගේ හොඳ යහලුවෙක්.
මිගාර අයියා මොනවද මෙතන කරන්නේ
ඇය ඇගෙන්ම ප්‍රශ්න කරගත්තා. විදිලියක් කෙටුවා වගේ ක්ශණයෙන් ඇගේ හිතට කිසියම් බියක් ඇතුලු උනා.
ඇගේ මුව ඇරිලා සිහින් කෙඳිරියක් පිට උනා. කාමරයට ඇතුලු උන මිගාර එක් වරම ඇය ලඟට දිවගෙන ආවා.
"මචන්. කෙල්ලට සිහිය ඇවිත්. කෙල්ලට සිහිය ඇවිත්."
මිගාර කෑ ගැහුවා.
ඒත් එක්කම ඇයට ඇහුනා පුටුවෙ වාඩි වෙලා හිටි කෙනා දඩි බිඩියෙ නැගිටගෙන ඇගේ ලඟට එන හඬ. ඇය හිස හරවලා ඔහු දිහා බැලුවා.
දෙයියනේ සමීර! ඇයගේ හිස පුරා අකුණක් පිපිරුවා. සමීර ඇයගේ පෙම්වතාගේ හොඳම යහලුවා. ඔහු මෙතන සිටීම ඇයට අදහගන්නත් බැරුව ගියා. ඇය තවත් හිස එසෙව්වෙ කාමරයේ තවත් අයෙකු සිටීදැයි තහවරු කරගැනීමේ අභිලාශයෙන්. එහෙත් ඔවුන් දෙදෙනා ඇරුනු කොට වෙනත් අයෙකු ඇගේ දෙනෙතට හසු වූයේ නෑ.
සමීර ඇගේ උරහිසින් අල්ලලා හෙලෙව්වා.
"රාධිකා... රාධිකා... "
ඔහුට උත්තර දෙන්න තරම් ප්‍රාණවත් කටහඬක් ඇයට තිබ්බෙ නෑ. සිහින් කෙඳිරියක් විතරක් ඇගේ මුවින් පිට උනා.
"යකෝ මන් තොට කිව්වා මේක වෙන්න කලියෙන්ම. කොහේද තොගෙ වලත්තකම ලොකු උනානේ ඔක්කෝටම වඩා" මිගාර කෝපයෙන් කියනවා ඇයට ඇහුනා.
"දැන් ඒ බයිලා කතා කරලා වැඩක් නෑ. දැන් වෙන්න ඕන ඔක්කොම වෙලා ඉවරනේ. මේකිට මොනවා හරි උනොත් ඇසලයා මොනා කරයිද දන්නෙ නෑ."
"මොනා කරන්නද යාලුවො කියලා බලන එකක් නෑ දෙන්නවම බාවලා දායි"
"මේකි මැරෙයිද බන්"
"නෑ තව ටිකකින් මේකිට හරි යයි. මුලු රැයක්මනෙ බන්. කෙල්ලෙක්ට දරාගන්න අමාරුනේ"
මිගාරගෙත් සමීරගෙත් කතා බහ රාධිකාගෙ වේදනාව තීව්‍ර කලා.
දෙය්යනේ මේ පවුකාරයෝ දෙන්නා.......

ඇයට සියල්ල සිහි වෙන්න පටන් ගත්තා. පෙරදා රාත්‍රියේ ගෙදරට එන අතර මග පිටුපසින් පැමිනි කිසිවෙකු ඇයගේ මුහුනට ලේන්සුවක් තබා තද කල අයුරුත්, මුලු රැයක් පුරා පාපතරයින් දෙදෙනෙක්ගේ සිරුරු වලට යට උන අයුරුත් ඇයට ක්‍රමයෙන් මතක් වෙන්නට ගත්තා. ඇයට ඇයගේ මවත් සොහොයුරාවත් ඇසලවත් සිහි උනා. තමා ගැනම උපන් මහත් අනුකම්පාවකින් ඇගේ මුලු හිතම වෙලී ගියා. ඒත් සමඟම ඇගේ සිරුර පුරා නැගුන වේදනාව තව තවත් දරුණු උනා. අධි වෝල්ටීය විදුලි සැර ගණනාවක් ඇගේ දෙකකුල් අතරින් ඉහලට ඇදෙන්නක් මෙන් ඇයට දැනුනා. ඇගේ සිරුර ගැහෙන්න ගත්තේ ඒත් එක්කම. කලබලයට පත් උන සමීරත් මිගාරත් බිය උන මුහුණු වලින් ඇය දිහා බලන් ඉන්නවා ඇය දැක්කා. වේදනාව ඇයට දරන්න බැරි තරමටම වැඩ් උනා. ඇයට නැගිටින්න ඕන උනා. ඇය උත්සහා කලා නැගිටින්න. ඒත් ඇයට බැරි උනා. ඇය නැවතත් උත්සහා කලා. අන්තිමේදි ඇය නැගිට්ටා. ඉහලටම ඉහලටම නැගිට්ටා. ඇගේ සිරුරෙනුත් ඉහලටම නැගිට්ටා. මෙතෙක් වෙලා ඇයට දැනුන වේදනාව පහව ගොස් මහත් සැහැල්ලුවක් ඇයට දැනුනා. දැන් ඇය ඇය දෙසම බලාගෙන. ප්‍රථම වතාවට දර්පණයකින් දොරව ඇයට ඇගේ දෙනෙත් දිහා බලන්න පුලුවන් උනා. ජීවිතය අයදින සානුකම්පිත බවක් ඒ දෙනෙත් තුල තියෙනවා ඇය දැක්කා.
"යකෝ කෙල්ලගෙ නාඩි වැටෙන්නේ නෑ" ඇගේ අතක් ගෙන පරීක්ශා කරපු මිගාර කියනවා ඇයට ඇහුනා.
දෙදෙනාම කලබලෙයෙන් කරන කියන ක්‍රියා හැම දෙයක්ම ඇය බොහොම ඉවසීමෙන් බලා සිටියා. මුලු රැයක් පුරා කාමතුරයින් දෙනෙනෙකු රස කරමින් හප කෙරූ සිය සිරුරෙන් පිටතට ඒමට ලැබීම ගැන ඇය සතුටු උනා.
"ඔය බෙඩ් ශීට් එකෙන් ඔතපන් කෙල්ලව" අවසානයේ තවත් එක සාහසික කෘමන්ත්‍රනයක් ඇගේ සිරුර වටා ගොඩ නැගෙන අයුරු ඇය ඉහල සිට බලා සිටියා.

ඇඳ ඇතිරිල්ලෙන් ඔතනු ලැබූ සිය ප්‍රාණය නිරුද්ධ සිරුර දෙදෙනා විසින් ඔසවාගෙන ගොස් නිවස පිටුපස පස් පොලව තුල සඟවන අයුරු ඇය බලාසිටියේ හැඟීම් විරහිතව. තවත් එක අභිරහස් ලෙස අතුරුහදන් වූ අයෙකු ලෙස ඇගේ නමත් ලේකන ගත් වෙන බව ඇය දැන සිටියා. ඇයට වෛරයක් දැනුනේ නෑ. ඇයට දුකක් දැනුනේ නෑ. ඒ හැඟීම් වලින් එහා මානයකට ඇය ගොස් සිටියා. මහත් වූ නිදහසක් ඇයට දැනුනා. ඇය පාවුනා. තවත් ඉහලටම ඉහලටම ඇය පාවුනා.

මෙන්න බඩු!!!

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Tue, 05 Jul 2011 02:55:00 +0000

සෑහෙන්න දවසකට පස්සෙ ඔන්න මම ආයෙත් ආවා. හැබැයි ඔන්න ආවෙත් හිස් අතින්නම් නෙවෙයි. වෙනදට ගහන එක එක බයිලා නැතුව ජීවිතේට වටින දෙයක් අරගෙන තමයි මන් ආවෙ. අද මන් ඔයාලට කියන යන දේ ගැන මට අහන්න ලැබුනෙ පහුගිය දිනක මන් දන්න කියන මගේ මිත්‍රයෙක්ගෙන්. අවුරුදු කීපයක් තිස්සෙ ජපානයේ ජීවත් වෙන ඔහු මේ දින වල ලංකාවට ඇවිත් ඉන්නවා. ජපන් මිනිස්සුන්ගෙන් ඉගෙන ගනන් පුලුවන් බොහොම අපූරු පාඩමක් එයා මට කියලා දුන්නා. මන් මේ හදන්නෙ ඒ දේ ඔයාලත් එක්කත් බෙදාගන්න.
ලස්සනට ඉන්න කවුද අකමැති. නේද? අපි හැමෝම විවිධ දේවල් කරනවනෙ ලස්සනට ඉන්න. නමුත් ඇත්තටම ලස්සන කියන්නෙ මොකද්ද? කොහොමද මිනිහෙක් ඇත්තටම ලස්සන වෙන්නෙ? මිනිහෙක් ඇයි කැත වෙන්නෙ? ජපානයේ එක්තරා මෝස්තර ශිල්පී පාසලක ඔවුන්ගේ සුවිසල් වේදිකාව පිටුපස එම සිසු සිසුවියන්ට දර්ශණය වන අයුරින් ලියා තිබෙනවා කැත වෙන්න බලපාන කරුණු කාරණා 25ක්. ඔවුන් නිතරම ඔවුන්ගේ සිසු සිසුවියන්ට පවසන්නෙ ඒ කරුණු ගැන සැලකිලිමත් වෙලා ඒවාට ප්‍රතිවිරුද්ධ ලෙසින් ජීවත් වීමෙන් ඕනම කෙනෙක්ට ලස්සන වෙන්න පුලුවන් බව.
බලන්නකො මේවායින් කීයක් ඔබ සතුව තියෙනවද කියලා.

01.සිනා නොවීම
02.ස්තූති නොකිරීම
03.කෑමක් රසයි නොකීම
04.පණ නැති බව
05.ආත්ම විස්වාසය නොමැති බව
06.කන් කෙඳිරි ගෑම
07.අරමුණක් අධිෂ්ඨානයක් නොමැති බව
08.නිතරම තමා වටේ සිටින අය වැරදි යයි සිතීම
09.තමා කැත බව නොදැනීම
10.කටහඬ ඉතා පහත් හා වෙවිලීම
11.කිසිම වැඩකට නැති දේවල් වලින් හිත බිඳ ගැනීම
12.ඉරිසියාව
13.ඇස් වල දීප්තියක් නොමති වීම
14.කට බෙරි වී තිබීම
15.දෝෂාරෝපනයට දක්ශ බව
16.අන් අයට බැන වැදීම
17.සෘණාත්මක චින්තනය
18.තමා අවට සිදුවන දේ ගැන අනවබෝදය
19.අන් අයට නොසැලකීම
20.අන් අය අවිශ්වාස කිරීම
21.පෞදගලික ජීවිතයේත් රැකියාවේත් උනන්දුවක් නැති කම
22.මනුස්සකම නොමැතිකම
23.අවවාද පිලිනොගන්නා බව
24.තමා ලෝකයේ සිටින නිවැරදිම පුද්ගලයා යයි සිතා සිටීම
25.අලස කම

ඕනම පුද්ගලෙයෙක් තුල මේ කරුණු කාරණා අඩු වැඩි වශයෙන් තියෙනවා. එහෙනම් දැන්ම තමුන්ගෙ ඇතුලාන්තයට ගිහින් බලන්න. මේ දේවල් ඔයාලගෙ ජීවිත වලත් තියෙනවනම් ඒවා අඩු කරගන්න උත්සහා ගන්න. ඔයාලා හැමෝටම තවත් ලස්සන වෙන්න පුලුවන් වේවී.

නමක් නැති කවි 15

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Wed, 01 Jun 2011 03:00:00 +0000

මගේ ජීවිතේ

ඇරපු පොතක් වගේ,

හිතේ හැටියට කියවන්න

කියලා විතරයි

මම

උඹට කිව්වෙ

උඹ

ඒකෙ ඕනම

පිටු ටික

ඉරාගෙන ගියා

නමක් නැති කවි 14

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Fri, 27 May 2011 06:10:00 +0000

මට
ඉඩක් ලැබුනෙම නෑ
ඔයාගෙ හදවතේ
ගැඹුර බලන්න
හැමදාම

මට

නැවතෙන්න උනා
ඊට උඩින් තිබුනු
පියයුරු වල
උස ලඟින්

ගාමිණී අයියා

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Mon, 23 May 2011 04:55:00 +0000

ගාමිණී අයියා වෙසක් එකට ලෑස්ති උනේ මාසෙකට කලින් ඉඳන්. හැම සැරේම වෙසක් එකට නුග ගහ හන්දියෙ දෙන බත් දන්සල මේ පාර වෙසක් දවස් දෙකේම දෙන්නයි ගාමිණී අයියගෙ කල්පනාව උනේ.
"මල්ලි අපි යන තැනකට කරගන්න ඕනනෙ"
දන්සැල ගැන අහන හැමෝටම ගාමිණී අයියා දුන්නෙ එහෙම උත්තරයක්. ගමේ කිසිම පින්කමක් ගාමිණී අයියා නැතුව සිද්ද උනේ නෑ. පන්සලේ දායක සභාවෙ මූලිකය උනේ ගාමිණී අයියා. වතාවක් දායක සභාවෙ මූලිකය වෙන්න දඟලපු මැදි වයසෙ උපාසක මහත්තයයෙක් බොහොම අනපෙක්ශිත විදියෙ අනතුරකට මුහුණ පාලා එකතැන් උනායින් පස්සෙ කවුරුවත් ගාමිණී අයියා එක්ක තරඟ කරන්න ගියේ නෑ. දායක සභාවෙ විතරක් නෙවෙයි ගමේ තිබුනු හැම වැඩකදිම මූලිකත්වය ගත්තේ ගාමිණී අයියා. මල ගෙදරක් මගුල් ගෙදරක් දානෙ ගෙදරක් බණක් පිරිතක් විතරක් නෙවෙයි ගෝරියක්, වලියක් පවා සිද්ද උනේ නෑ ගාමිණී අයියා නැතුව. ගමේ හැමෝම ගාමිණී අයියට ගරු කරා. හැබැයි ඒ ඇත්තටම ගරුත්වයක්ද බයක්ද කියලා වෙන් කරගන්නවත් ගමේ කවුරුවත් මනස වෙහෙසුවේ නෑ.
ගාමිණී අයියගෙ ගෝල බාලයෝ දන්සලට සල්ලි එකතු කරන්න ගෙයක් ගෙයක් ගානෙ යන්න පටන් ගත්තේ වෙසක් වලට මාසෙකට කලින් ඉඳන්. දන්සලට රුපියල් 100කින්වත් ආධාර නොකරපු එකම ගෙදරක්වත් ගමේ තිබුනෙ නෑ. ගාමිණී අයියා ඒ ගැන කිව්වෙ කිව්වෙ එක දෙයයි.
"මේකනෙ මල්ලි. මන් විතරක් පින් කරගෙන වැඩක් නෑනෙ. ගමේ හැමෝටම පින් කරගන්න චෑන්ස් එක අරන් දෙන්න ඕන."
කොහොම උනත් ගාමිණී අයියත් සැලකිය යුතු මුදලක් දන්සල වෙනුවෙන් වැය කලා. ඕවා අසාධාරණ සල්ලි, කලු සල්ලි කියලා තැන් තැන් වල පොඩි පොඩි කසු කුසු ගියත් කවුරුවත් ඒ ගැන එලිපිට කතා කරන්න ගියේ නෑ.
මේ වතාවෙත් දන්සැල විවෘත කරන්නෙ එන්නෙ ඇමති තුමාලු නේද? ගමේ උදවිය ගාමිණී අයියා හමු උන වෙලාවල් වලදි ඇහුවා.
"නැතුව නැතුව, ඇමතිතුමා මන් කියන දේකට නෑවිත් ඉන්නවද?" ගාමිණී අයියගෙ මුහුණේ ඒ වෙලාවට තිබ්බෙ ලොකු ආඩම්බරේකින් පිරිච්ච හිනාවක්.
ඇමතිතුමාගෙ ලඟම හිතවතෙක් උනේ ගාමිණී අයියා. හැම ජන්දෙකදිම ඇමති තුමාට බැහැලම වැඩ කරපු ගාමිණී අයියා කොයි දේටත් අමතිතුමාගෙ ලඟින්ම හිටියා. ඇමතිතුමාගේ තරහකාරයෙක් උන ජිනසෝම මුදලාලිගෙ මිනීමැරුම් නඩුවෙදි ගාමිණී අයියා හිරේ නොගිහින් බේරුනේ අනූනවයෙන්. ජිනසෝම මුදලාලිගෙ මරණය අදටත් අභිරහසක් උනත් ගාමිණී අයියව බේරගන්න ඇමතිතුමාගෙ දේශපාලන බලය ලොකු රුකුලක් උන බවනම් කාටවත්ම රහසක් උනේ නෑ.
ගමේ මිනිස්සු ඇමතිතුමාව හම්බවෙන්න යන්න ඕන උනාම මුලින්ම ගියේ ගාමිණී අයියා ගාවට. ගමේ මිනිහෙක්ගෙ ප්‍රශ්ණෙකදි ගාමිණී අයියා හැමවෙලාවෙම කෙලින් හිටියා.
"ගමේ උන්ට නොකරන උදවු වෙන කාට කරන්නද?" ගාමිණී අයියගෙන් උදවු ඉල්ලගෙන ගිය හැමෝටම ගාමිණී අයියා ඒ කතාව කිව්වා.
ඒ පැත්තෙ තිබ්බ කිසිම බස් එකකවත් කිසිම ත්‍රීවීල් එකකවත් ගාමිණී අයියගෙන් සල්ලි ගත්තේ නෑ.
තමුන්ගෙ අතින් පෙට්‍රල් පුච්චගෙන ඕන වැඩකට ගාමිණී අයියා එක්ක ඕන දුරක යන්න හන්දියෙ ත්‍රීවීල් කොල්ලො සෙට් එක සැදී පැහැදී හිටියා. ගාමිණී අයියා එක්ක ෆිට් එකේ ඉන්න හැම කොල්ලෙක්ම කැමති උනා.
"අපේ ගාමිණී අයියා........." කියන වචන 3 විතරයි කියන්න තිබ්බෙ. මැස්සෙක්වත් ඇඟේ වැහුවෙ නෑ කිසිම කොල්ලෙක්ගෙ.
කොහොමත් පිටින් ඇවිත් ගමේ කිසිම එකෙක්ට අත තියන්න ගාමිණී අයියා ඉඩ දුන්නෙ නෑ. ඒ හින්දම පිට ගම් වලින් ගොඩක් තරහාකාරයෝ ගාමිණී අයියට ඇති උනා. ගාමිණී අයියට ලොකුම බලපෑම තිබ්බෙ එහා ගමේ ජයකොඩිගෙන්. ජයකොඩි කලේ කුඩු බිස්නස්. ගාමිණී අයියා කුඩු බිස්නස් වලට තදින්ම විරුද්ධ උනා. කුඩු නිසා තමුන්ගෙ කසිප්පු බිස්නස් එකට බලපෑමක් වෙයි කියලා ගාමිණී අයියගෙ හිතේ ලොකු බයක් තිබ්බා.
ජයකොඩිගෙ ලොකුම හෙන්චයියා උන පොඩි අනුර ආගිය අතක් නැති උනේ ගාමිණී අයියා එක්ක ගොරියක් දාගෙන සතියකට පස්සෙ.
මාලු කොටලා මූණ විකෘති උන ගඟේ පාවුන මිනිය පොඩි අනුරගෙ කියලා සමහරු කිව්වා. කොහොම උනත් ඒ මිනිය ආයෙමත් මෝචරියෙනුත් අතුරුදහන් වෙලා කියලා තමයි පස්සෙ ආරංචි උනේ. ඒක නිසා පොලීස් පරීක්ශනත් අතරමග නැවතුනා.
හැබැයි පොඩි අනුරගෙ ප්‍රශ්ණ්දි ඇමතිතිමා හිතුව තරම් ගාමිණී අයියට උදවු කලේ නෑ කියලයි ගමේ මිනිස්සු කිව්වෙ. ගාමිණී අයියයි ඇමතිතුමායි අතරේ පොඩි පොඩි වචන හුවමාරු ඇති උනා කියලත් කතා පැතිරුනා. ගාමිණී අයියනම් ඒ ගැන මොකුත් උත්තර දෙන්න ගියේ නෑ.
"ඕවා අර ජඩ බල්ලන්ගෙ උප්පරවැට්ටි මල්ලි" ගාමිණී අයියා ඒ ගැන කිව්වෙ එච්චරයි.
කොහොම උනත් ජයකොඩිට කුඩු ගේන්න උදවු කරන්නෙ ඇමතිතුමා කියලත් තැන තැන කසුකුසු ඇති උනා. හැබැයි ඒ ගැනනම් කවුරුවත්ම ගාමිණී අයියගෙන් කෙලින් අහන්න ගියේ නෑ.
කොහොම උනත් මේ පාරත් දන්සල විවෘත කරන එකට ඇමතිතුමාවම ගෙන්නන්න ගාමිණී අයියට ලොකු උනන්දුවක් තිබ්බෙ, දෙන්න අතරේ කිසිම පලහිල්ලව්වක් නෑ කියලා ගම්මුන්ට පෙන්නන්න වෙන්නත් පුලුවන්.
වෙසක් දවසට කලින් ගාමිණී අයියට සෑහෙන වැඩ තිබුනා, ටෙන්ට් ගස්සවන්න. බැනර් ගස්සවන්න, කොඩි වැල් අද්දවන්න, වැඩ කෝටියයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි හරකා නිදහස් කරන වැඩේටත් ගාමිණී අයියා ලොකු සපෝට් එකක් දුන්නා. පන්සලේ හාමුදුරුවො හරකා නිදහස් කරන වෙලාවෙ කරපු කතාවෙ වැඩිපුරම කියවුනේ ගාමිණී අයියගෙ නම.
වෙසක් දවසෙ දන්සල පටන් ගන්න කලින් ගාමිණී අයියා පන්සලේ පින්කමට සහභාගී උනා. දන්සල පටන් ගත්තේ 7ට විතර. කියාපු විදියටම ඇමතිතුමා ආවා දන්සල විවෘත කරන්න. දෙන්න හැසිරුන කතා බහා කල විදියෙන්නම් දෙන්නා අතරේ කිසිම අමනාපයක් තියෙන බවක් කාටවත්ම තේරුනෙ නෑ. ඇමතිතුමා වෙනදටත් වඩා කරුණාවන්ත වෙලාවගේ හැමෝටම හැඟුනා. දන්සලට ආපු මිනිස්සු එක්කත් ඇමතිතුමා බොහොම සුහදව කතා කලා. වෙනදා තිබ්බ මාන්නය ඇමතිතුමා ගාව තිබ්බෙම නෑ. ගාමිණී අයියත් හිටියෙ බොහෝම සතුටින්.
දන්සල බොහොම සාර්ථකව ඉවර උනා. රෑ 12 විතර වෙනකම් දන්සලේ මිනිස්සු හිටියා. ආපු මිනිස්සු ඔක්කොම ගාමිණී අයියට පින් දිදී ගියා. ඒ පින් ටිකත් අරගෙන ගාමිණී අයියා ගෙදර යන්න පිටත් වෙද්දි පාන්දර 4 විතර වෙලා. වෙසක් එකට බාර් වහලා තිබ්බත් ගාමිණී අයියට නොඇරෙන දොරවල් ගමේ තිබ්බෙ නෑනෙ. තරමකට සප්පයාම් උන ගාමිණී අයියා ගෙදර යන්න කලින් සෙට් එකට කිව්වෙ එක දෙයයි.
"මල්ලි මේ වගේ හෙටත් වැඩේ දෙමු එලටම"
පහුවදා මුලු උදේ මුලු ගමම කැලඹිලා. නුග ගහ හන්දියට ටිකක් එහායින් තිබ්බ වෙල ගාව පාර අයිනෙ ගමෙන් භාගයක්ම එකතු වෙලා. පැත්තකින් පොලිස් ජිප් එක නවත්තලා. පාර අයිනෙ ඔලුවෙ භාගයක්ම කැඩිලා යන්න වෙඩි වැදුනු මලසිරුරක්. වෙඩි තියලා තිබ්බෙ පිටිපස්සෙන් ඇවිත්. කට භාගෙට ඇරිලා. හැබැයි පොඩි හිනාවක් මූණෙ තිබිලා තියෙනවා වෙඩි වදින වෙලාවෙත්. පාරෙ බයික් එකකින් ගිය මිනිහෙක් එතන නවතිලා මිනිස්සුන්ගෙන් අහුවා මොකද මෙතන වෙලා තියෙන්නෙ කියලා. මිනිස්සු අතරෙ උන්න කවුදෝ කෙනෙක් ඒකට උත්තර දුන්නා.
"ඊයෙ රෑ ගාමිණී අයියට කවුද වෙඩි තියලා"

කවි කල ගී....

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Fri, 06 May 2011 07:06:00 +0000

කට්ටියට මතක ඇති අර මීට කලකට පෙර මරීනා ගීතයත් ඔබ මා හමුවන මේ ඉර හඳ යට ගීතයත් ගයපු අර විශේෂ පුද්ගලයව. බොහොම කලකට පස්සෙ ආයෙ පාරක් ඒ විශේෂ පුදගලයා විසින් ගායනා කරපූ ගීත දෙකක් හොයාගන්න ලැබුනා. මේවා බොහොම රහසේ පටිගත කරපුවා. තාම කිසිම මාධ්‍යකින් මේවා මහජනයාට නිකුත් වෙලා නෑ. පලවෙනි වරට මහජන රසාස්වාදය උදෙසා අනන්තයෙන් අපි ඔබට ඒ ගිත දෙක තිලිණ කරන්නයි දැන් සූදානම් වන්නේ.
හැබැයි පොඩි අවුලක් තියෙනවා. ඔයාලා ගාව හෙඩ් සෙට් එකක් තියෙනවද? තියෙනවනම් ඒක කණට දාගන්න අනිවාර්යයෙන්. මොකද මේ ගීත දෙකේම වොලියුම් එක ටිකක් විතර මදි. හෙඩ් සෙට් එක කණට දාගත්තම කණට මී පැණි වත් කරනවා වගේ දැනෙයි. ඔයාලා ගාව තියෙන්නෙ නෝමල් ස්පීකර්ස්නම් ඒවෙ වොලියුම් එක උපරිම වැඩි කරන්න. තියෙන්නෙ ලැප් එකක්නම් ලැප් එක උස්සලා අරගෙන ලැප් එකේ ස්පීකරේ තියෙන තැන, ඔයාලගෙ කණ ගාවින් තියාගන්න. ඔය ඕනෑම ක්‍රමයක් භාවිතා කරලා මේ මියුරු ගීත දෙක රස විඳින්න ඔයාලට පුලුවන්. එහෙනම් ඉතින් වැඩි කතා මොකටද? අහලම බලන්නකො.
අහ්! තවත් දෙයක්. මේ සිංදු දෙක අහලා ඕන දෙයක් කියාපල්ලා. හැබැයි 'හූ' කියන්න එපා. :D

ඇයට ලියූ...... II

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Thu, 28 Apr 2011 04:47:00 +0000

නුඹව සොයා දිව එන්නට ආසයි
දිව ඇවිදින් සිප ගන්නට ආසයි
බැදි බැමි සිදලනු නොහැකි නිසා යලි
කදුලු සලා දැන් දෙනෙතට වෙහෙසයි

ඇයට ලියූ................

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Tue, 26 Apr 2011 04:43:00 +0000

දවසක නුඹ මනමාලිය වී
යන විට ඔහු හා සිත රංදා
කඳුලු සිඳී වියලී ගිය මගේ නෙතු
යලි තෙත් වී යාවිද මංදා

රියලිටි(ද මංදා)

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Wed, 20 Apr 2011 04:53:00 +0000

වලාකුළු මත රැඳුන දිය බිඳු
සිහින් පොද වැස්සක් වෙලා
චණ්ඩ හිරු රැස් කලක සිට වැද
රත්ව ගිය බිම තෙත් කළා
වැටුණ වැහි බිඳු වැදී ඇහැරුණ
පුංචි දුහුවිලි කැට පවා
ඇස් අරින්නට මග බලා සිටි
ගසක දළු සිප සැනසුවා

උඩින් පොළවට බිමින් අහසට
යනෙන එක වෙහෙසක් නිසා
හිරු මතට බැස හිරු නිවන්නට
වලාකුළු කතිකා කළා
එකට එක්වුණු වලාකුළු රැස
හිරුට ටික ටික ළඟා වෙද්දී
රුදුරු ගිනි දැල් වැදී සැණෙකින්
ජීවිතය අහවර කළා

පලා ගොස් සිය දිවිය රකගත්
එකම දිය බිංදුවක් පමණක්
කලක් එහෙ මෙහෙ පාවෙලා ගොස්
පොළෝ තලයට එක් උණා

100

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Sun, 10 Apr 2011 02:54:00 +0000

අද විශේෂ දවසක්. අද අනන්තය එක්තරා සුවිශේෂී සංධිස්තානයකට ඇවිත් ඉන්නෙ. ඒ තමයි අවුරුද්දකට එහා ගිය කාලයක් තිස්සෙ බොහොම අමාරුවෙන් ලිපිය ලිපිය ගැටගහගෙන ලියලා ලියලා අද මේ සිය වෙනි ලිපිය ලියන්න තමයි සූදානම් වෙන්නෙ. අදම මම මේක දාන්න හිතුවෙත් අද මටම ගැලපෙන විශේෂ දවසක් නිසා. නිකමට ගෙස් කරන්නකො. එක්කො කමක් නෑ මමම කියන්නම්. අද තමයි මේ 2011 අවුරුද්දෙ සිය වෙනි දවස. ඔන්න ඒක නිසා වසරේ සිය වෙනි දවසෙ අනන්තයේ සිය වෙනි ලිපිය ලියන්න මන් මේ විදියට ආරම්භය සනිටුහන් කලා. සිංහයෙක් දිගු ගමනක අවසානයේදී නැවත හැරී තමා ආ මග බලන එකට කියන්නෙ සිංහාවලෝකනය කියලනේ. ඒ වගේ අද අනන්තයත් තමන් ආ මග දෙස පොඩ්ඩක් හැරී බලන්න තමයි යන්නේ. මන් ඒකට කියන්න හිතන් ඉන්නෙ අනන්තාවලෝකනය කියලා. ඕන් එහෙනම් මන් අනන්තාවලෝකනයේ යෙදෙනවා. කොටින්ම කිව්වොත් මගේ පම්පෝරිය තමයි ඉතින්. :D

                               දෙදහස් දහය වර්ශයේ ජනවාරි මාසෙ තුන් වෙනිදා මන් හැමෝටම ආයුබෝවන් කියලා මගේ බ්ලොග් ගමන ආරම්භ කලා. පටන් ගත්තද මොකද බ්ලොග් තීම් අස්සෙයි HTML අස්සෙයි හිර වෙවී දවස් 4, 5ක් ගත උනා බ්ලොග් එක හරියට හදාගන්න. කොහොමහරි සෑහෙන්න උත්සහයකට පස්සෙ වැඩේ හරි ගියා. හැබැයි ඉතින් ලියන්න දෙයක්නම් මතකෙට ආවෙ නෑ. හදිස්සියෙම අන්තර්ජාලයෙ තිබිලා හම්බ උන පොඩි GIF ඇනිමේශන් එකක් දාලා ශේප් උනා ඒක නිසා. ඇත්තටම ඒ ඇනිමේශන් එක දැක්කම මට පවු අනේ කියලා හිතුනා. ලියන්න දෙයක් හිත හිත ඉන්නකොට තමයි හදිස්සියෙම මම A/L කාලෙ ලියපු කවි කෑල්ලක් හම්බ උනේ. ඔන්න ඉතින් ලේ...ලා...ලී...ලූ...ල... කියලා ඒ කවි කෑල්ලත් බ්ලොග් එකට බාර කලා. ජන්දෙ දවස් නිසා හැම තැනම දේශපාලනේ ගැන කතා වෙනවා. මටනම් ඔය පොලිටික්ස් අරහං. මට ඔය හැම එකාම එකයි. ඒත් මටත් කට පියාගෙන ඉන්න බැරි කමට මාත් වීරයා වගේ දේසපාලනේ ගැන මගේ අදහස කීවා. ඒ දවස් වල ලොකුම ගැටලුව වෙලා තිබ්බෙ MR ද SF ද? කියන එකනෙ. ඔය අස්සෙ වෙන කවුදෝ හරක් මස් ගැන කිව්ව කතාවක් දැකලා මටත් හිතුනා කට්ටියගෙන් අහන්න හරක් මස් කන්නෙ නැද්ද? ඇයි ඒ? කියලා. ඔය දවස් වලම ආදරණීය කඳුලු බිංඳුවකුත් මගේ ඇහින් හැලුනනෙ. ඊට පස්සෙ ආදරණීය පෙම්වතිය වෙත ලියමනකුත් ලියලා ඒකට පිලිතුරක් අරගෙන ඈ එනකම් බලාගෙනත් හිටියා. බැරිම තැන ඈතින් ඉඳන් සුභ පතනවා කියලා නිකා ඉන්න හදපු වෙලාවෙම තමයි මට ෆෝල්ඩර් එකක් අතුරුදහන් කරන්න හිතුනේ. පස්සෙ ඉමේජ් එකක් ඇතුලේ ෆයිල්ස් හංගලා ඉවර වෙලා බලද්දි ඕන් මට 23ත් වෙලා. ඔය ජරමර අස්සෙ කට්ටිය කෑගහන්න ගත්තා ජන්දෙ ඉවරෝ කියලා.
                                    ඔය අතරෙදි මාව සිංඩියට ඇතුලත් කරගත්තනේ. මාත් දැන් සිංඩියේ කියලා උජාරුවෙන් ඉන්න කොට බලන් ඉද්දි හිට්ස් ගාන වැඩි උනා. ඉතින් මන් කෑ ගැහුවා සිංඩියට ජය වේවා කියලා. පොඩ්ඩක් ෆෝන් එක ඔරිජිනල්ද කියලා බලද්දි මෙන්න මට කෝල් එකක් ආපි. මන් හිතින් හිතාගත්තා සිටින්නම් සැමදා ලඟින් කියලා.ආගම නම් බෙදුම්වාදය ගැන කියන්න ගිහින් අන්තිමේ කාන්තාවන්ට හිමි තැන කුමක්ද කියන එකත් කිව්වම මට හිතුනා යනවානම් මරු මා කැන්දා කියලා. මේ අහස් වියන යට හොයාගන්න අමාරුම දෙයක් තමයි කලණ මිතුරා කියන කෙනා. ඒ දුකට කියන කවි අහන්න කවුරුත් එන එකක් නෑ කියලා හිතුන නිසා මන් ඇහුවා කට්ටියගෙන්, මන් කතාවක් කියන්නද කියලා. හැමෝම එක පයින් කියපි "හා කියන්න" කියලා. ඒ නිසා කතාවෙ තවත් කොටහක් මන් පස්සෙ දවසක කිව්වා. අද එතැන් සිට කියලා නවත්තපු තැනින් තුන් වෙනි වතාවටත් කතාව පටන් ගත්තා. කොටස් තුනකින් දීපු කතාවෙන් මන් ඇහුවා පොඩි ප්‍රශ්ණයක්. ඕන් ගනින් මේන් උත්තරේ කියලා මන් ඒකට උත්තරේත් දුන්නා. නැත්නම් හොඳ නෑනෙ.
නමක් නැති කවි පටන් ගත්තේ දිගට ගෙනියන්න නෙවෙයි. ඒත් මෙන්න වැඩි කල් නොගිහින් නමක් නැති කවි 2 ත් ආවනේ. කවුද දන්නෙ නැත්තේ කොලම්බස්ගේ බිත්තරේට මොකද උනේ කියලා. ඒ වගේම රජකමේ හඬ මොකද්ද කියලා නොදන්න අයත් ඇතිනේ. නොදන්න අයට පසු විපරමකුත් තියෙනවා ඕන්. සමුගෙන යන්න අවසරයි බායි කියලා ගියාට මොකද ගාල්ලෙ ගිහින් ආයෙත් ලියන්න උනා. අවුරුද්දට ගමේ ගිය මන් තෑගිත් අරගෙන ආපහු ආවා. හැබැයි ඉතින් සමහර අයටනම් තිබුනේ දුක්බර අවුරුදුය කියනවනේ. පස්සෙ මම ප්‍රාර්තනා කලා මෙවන් විපත් සතුරෙකුටවත් නොවේවා කියලා.ඔය අතරෙම තමයි නමක් නැති කවි 3 ආවෙත්. ඒ විතරක්යැ දවාලෙ පායන චන්ද්‍රයාත් දැක්කනෙ මම. හැමදේම හොඳින් සිදුවේගෙන අතරේදි මට තේරුනා ආයෙමත් මට ලෙඩේ බෝවෙලා කියලා. ලෙඩේ උත්සන්න වෙද්දි මට හම්බ උනා අපේ බ්ලොග් ලියන බිඟුවාට ගැලපෙන බයිසිකලයක්. ඊට පස්සෙ පොඩි වෙනසකටත් එක්ක මම නමත් ටිකක් වෙනස් කලා. මොකද නම ටිකක් දිගයි වගේ තේරුනා. හැබැයි ඉතින් දිගයි කියලත් මොකෝ අපි උස්සගෙන ඉන්නවා කියලයැ. ඔන්න ඔය කාලේ තමයි පට්ට පතුරු කවි මඩුව ආවේ. මාත් ඕකට සෑහෙන්න කවි ලිව්වනේ. ලියපු කවි ටික කවි මඩුවේ මගේ කවි අංක 1, 2, 3, 4, 5 ආදී ලෙස ලියාගෙන යද්දි මට විශේෂ ලිපියක් ලියන්න දවසක් ආවා. ඒක නිසා 6, 7 සහා 8 කියන කොටස් දුන්නෙ ඊට පස්සෙ. ඔය අතරෙ වෙසකුත් ආවනිසා පන්සලට ගිහින් මලක් පූජා කරලා කිව්වා පතමි සැමදා නුඹේ සිත් මල කියලා.
                                 වෙනසක් නැති වෙනසක් ගැන ඔබේ අවධානය පිණිස ලියන්න ගිය මට බබා වූ පබා දැකලා මානසික පීඩනය වැඩි උනා. බල්ලන්ගෙන් ප්‍රවේසම්වන්න කියලා බෝඩ් ලෑල්ලක් එල්ල එල්ල ඉන්න කොට තමයි නමක් නැති කවි 3යි 4යි මගේ ඔලුවට් ආවේ. ඔය කාලෙදි තමයි මට මහා අවාසනාවන්ත කාලයක් ලැබුවෙ. මගේ වසන්තය නිමා උන නිසා නුඹ නොමැති ලෝකයේ පලමු දිනයත් කඳුලෙන්ම ගෙවාදාන්න උනා. ජය පැරදුම ගැන හරි තීරණයකට එන්න බැරුව ඉන්න වෙලාවෙ හිත රැඳුනු ගීයක් මගේ හිත ආයෙමත් සසල කලා. සිතිවිලි අද්දර හිර වෙලා ඉඳගෙන දුක නැති කිරීමේ මාර්ගයක් ගැන කල්පනා කර කර ඉන්න මොහොතක ඉබේටම එම්. එස්. ප්‍රනාන්දු මහත්මයාගේ මරීනා.... මරිනා... ගීතය හෙමිහිට මිමිනෙන්න ගත්තා. ඒ විතරක් නෙවෙයි ඔන්න මන් උණ විකාරේ කියන කියන සින්දුවක් අහන්නත් ඔයාලට චෑන්ස් එකක් දුන්නා. ඔය කාලෙදි තමයි මට මගේ රත්තරං අක්කව හම්බ වෙන්නෙත්. ඒ ලැබුනු අප්‍රමාන සහෝදරකම ඉදිරියේ අක්කා වෙනුවෙන් පැදි පෙලක් ලියවුනේ ලියවුනේ නිරායාසයෙන්මයි. ඊට පස්සෙ නමක් නැති කවි - 6 වගේම 7යි 8යිත් ලියවුනානේ. යුනිකෝඩ් නැති විට කවි වලට යන කල මොකද්ද කියලත් මන් හිතන්නෙ කට්ටිය දැනගත්තා.
                            විශේෂයෙන්ම කියන්න ඕන නමක් නැති කවි - 9 ලියවෙන්නෙ මගේ අත්දැකීම් ඇසුරෙන් නෙවෙයි කියලා. නැත්නම් කට්ටිය මොන විදියට හිතයිද දන්නෙ නෑ. ඒ උනත් නමක් නැති කවි - 10 ලියන්නනම් හේතු උනේ එදා දිනයේ මම විඳපු එක්තරා අත්දැකීමක්. ඉස්පිරිතාලේ ඇඳක් උඩ දපලා ඉඳිද්දි දැකපු වැරදුන දඩයම ගැනත් මන් අකුරක් අඩු නැතුව ඔයාලට කිව්වනේ. අතීතිය සිහි වෙන එක වලක්වන්න බෑනෙ. මොනා කරන්නද ඉතින්. මගේ ලක් එකේ හිලක් වෙන්න ඇති. මගේ කාර්යාලීය මිතුරා සංජය අයියගේ වෙඩිම තිබ්බෙ ඔන්න ඔය දවස් වල. එයාට ඉතින් සුභ මංගලම් කියලා නොකියා කොහොමද? නමක් නැති කවි 11ත් ලියපු මට හිතෙනවා ගෙදර බුදුන් නැන්දා කියලා කියන්නත් පුලුවන් නේද කියලා. මෙන්න බොලේ මම ලප හොය හොය ඉන්න අස්සෙ දන්නෙම නැතුව 2010 අවුරුද්දත් ඉවර වෙලා.
                              මගේ අහිංසක බ්ලොග් එකට හැපි බර්ත් ඩේ කියන ගමන් මම 2011 අවුරුද්දෙත් මගේ සුපුරුදු ගමන යන්න පටන් ගන්නවා. ඊලඟට ලිව්ව කවියට කොච්චර හිතුවත් සුදුසු හෙඩිමක් මතක් උනේ නැති නිසා අන්තිමේ දාන්න උනා හෙඩිමක් නෑ ඕයි කියලා. වැඩිහිටියන්ට වඩාත්ම සුදුසු දේවලුත් මන් දීලා තියෙනවා ඔන්න. ඒ විතරක්ද ලෝකේ ලස්සන වැඩිම කවිය ඔයාලට දුන්නෙත් මමනේ. තරුණයා සහ මගේ නෝන්ඩි ඉතිහාසය ගැනනම් ඉතින් මන් ආයෙ අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නෑනෙ. මේ හැම දෙයක්ම පුංචි කතාවක් විතරයි කියලා හිතුවට හැම වෙලේම එහෙම වෙන්නෙත් නෑනෙ. ඒ හින්දම වෙන්න ඇති මගේ හිත හදිසියේම ආයෙත් අතීතෙට දුවගෙන ගියේ. ජීවිත කාලෙටම මගේ ඇඟෙන් හෝදන්න බැරි මඩ ගුලිය මන් ඇඟේ ගාගත්තෙ මෙන්න මේ කාලෙ තමයි. දෛවයේ කුරිරුකමක් නිසා ලැජ්ජාව පොලිතින් උරේකින් වහගෙන සිරීපාදෙ නගින්න උනාට මන් මක්කා කරන්නද අප්පා. මඩ වලින් නෑවිලා ගිය මට පෙනුනා මගේ භාගයක් අඩුයි කියලා. ඉතින් මන් මගේ ඉතුරු භාගේ කෝ කියලා පොඩ්ඩක් විමසිලිමත් උනා. ඕවා හොයාගන්න තිබ්බෙ ඒ කාලේනෙ කියලා සමහරු හිතුවද දන්නෙත් නෑ. නමක් නැති කවි 12 ත් ඔහේ ලියවිලා ගියා. ඒත් මන් ආතල් එකට හදපු පලවෙනි ශෝට් ෆිල්ම් එකනම් ඔහේ ගියේ නෑ. හූ(WHO) පාරවල් මැද්දෙ උනත් ඒකනම් ටිකක් නැගලා ගියා. බස් එකේ යනකොට ආව පොඩි සිතුවිල්ලක් නිසා නමක් නැති කවි 13ත් ලියවුනා. හැබැයි (එයාගේ) නිව් ඇල්බම් එකක් දැක්කම හිතට එන්නෙ මොන වගේ හැඟීමක්ද කියලනම් තාම හරියට තේරුම් ගන්න බැරි උනා. නිකන් ඉන්න බැරුවට කරපු පොඩි අත්හදාබැලීමකුත් දාන ගමන් අඩුවකට තිබ්බ ඇඟ හීතල වෙලා යන, බඩ පපුව පත්තු වෙන, ලොමු දැහැගැන්වෙන, හිරිගඩු පිපෙන භයානක කතාවකුත් ඇඟට පතට නොදැනි කියලා දැම්මා. වෙන මුකුත් නෙවෙයි මම අනූනවයෙන් ජීවිතේ බේරගත්තු හැටි.
               ඔන්න ඔහොම තමයි අනන්තයේ ගමන් මග විහිදෙන්නෙ. ඔය විදියට ලිපි අනූනවයක් පල කරපු මම අද හුඟාක් සංතෝසෙන් 100 වෙනි ලිපිය ලියනවා. අවුරුද්දෙ 100 වෙනි දවසෙ ලින්ක් 100කින් සමන්විත උන මගේ 100 වෙනි ලිපිය දාන්න ලැබීම ටිකක් පුදුමයි වගේද කියලත් වෙලාවකට හිතෙනවා. ඇත්තටම මේ හැමදේකටම මට ශක්තියක් උනේ ඔයාලා. ඔයාලගෙ දිරිගැන්වීම් නිසා තමයි මට මෙච්චර දුරක් එන්න පුලුවන් උනේ. මන් බලාපොරොත්තු වෙනවා ඉදිරියේදිත් ඔයාලා මාත් එක්ක ඉඳීවි කියලා. එහෙනම් ඉතින් 100ට මේ ඇති. පස්සෙ දවසක ආයෙ හම්බ වෙමු. මට සුභ පැතුම්. :D

අනූනවයෙන්........

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Fri, 08 Apr 2011 04:54:00 +0000

අද මේ දාන්න යන්නෙ මගේ 99 වෙනි බ්ලොග් පෝස්ට් එක. බොහොම අමාරුවෙන් අකුරෙන් අකුර ගලපලා ලිපි 98ක්ම ලියලා. කවි කතා විහිලු මඩ වගේම දැනුමෙනුත් සන්නද්ද කරලා ලිපි ලිව්වට තාම මන් භයානක ලිපියක් ලියලම නෑ. ඒ නිසා මන් හිතුවා අද ටිකක් භයානක ලිපියක් ලියන්න. 99 වෙනි පෝස්ට් එක විදියාට් මම 99යි දශම 99න් ජීවීතේ බේරගත්ත අවස්තාවක් ගැන තමයි මන් අද මේ කියන්න යන්නේ. හෘද රෝගීන් හා හුඟාක් සංවේදී හිත් ඇති අය දැන්ම මෙතනින් ගියොත් හොඳයි. මොකද මට බෑ ඒවයෙ වගකීමත් ගන්න.
   මේ සිද්ධිය සිද්ද උනේ මීට අවුරුදු 2කට විතර කලින්. ඒ දවස් වල මම වැඩ කරපු ඔෆ්ස් එක තිබ්බෙ බම්බලපිටියේ. සැම වීක් එන්ඩ් එකකම මම ගෙදර යනවා. කට්ටිය දන්නවනෙ ඉතින් අපේ ගෙවල් තියෙන්නෙ ගාල්ලෙ කියලා. සිකුරාද හවස ගෙදර යනවා.සඳුදා උදේ එනවා. ඒ දවස් වල බස් ගාස්තුවට වඩා කෝච්චි ටිකට් එක බාගෙට බාගයක්ම ලාබ නිසා මගේ යන එන ගමන් උනේ කෝච්චියෙන්මයි. දැන්නම් ඉතින් බස් කෝච්චි කියලා වෙනසක් නෑ. එකම ගානනෙ. සඳුදා උදේට කෝච්චියෙන් ඇවිත් බම්බලපිටිය ස්ටේශන් එකෙන් බැහැලා ආයෙත් ආපස්සට චුට්ට දුරක් ඇවිදගෙන එන්න ඕන. එතකොට තමයි අපේ ඔෆ්ස් එක තියෙන පාර අහුවෙන්නෙ. සමහර දවසට එතන තියෙන පාර දිගේ ඇවිදගෙන එනවා. සමහර දවසට මුහුදු වෙරලෙ ගොඩ ගගලා තියෙන ගල් ගොඩ උඩින් පැන පැන එනවා. ඒ වගේම සමහර දවසට රේල් පාර දිගෙත් ඇවිදගෙන එනවා. මොකද ඉතින් නැත්නම් එකාකාරී වෙනවනෙ හැමදාම එකම විදියට ආවොත්.
                                          ඔන්න ඉතින් එදාත් වෙනදා වගේම ඉර පෑව්වා. පුංචි පුංචි කුරුල්ලන්ගේ මිහිරි නාදය අභිභවා ඇහුනු අපේ අම්මගේ කට හඬින් මට ඇහැරුනා. කිසිම වෙනසක් නැතුව හැමදේම වෙනදා වගේම උනා. ට්‍රේන් එක් තියෙන්නෙ 7.30ට. 7.15 වෙද්දි ස්ටේශන් එකට යන්න ඕන. ඒක නිසා හුඟාක් පාන්දරින් 6.30 වෙනකොටවත් නැගිටින්න ඕන. :D වෙනදා වගේම ට්‍රේන් එකට නැගලා ෆෝන් එකේ හෑන්ඩ්ස් ෆ්‍රී එකත් කන් දෙකේ ගහගෙන හෙමිහිට සිංදුවක් ප්ලේ කරන ගමන් මම ලාවට ඇස් පියාගත්තේ වෙන්න යන කිසිම දෙයක් ගැන හාංකවිස්සියක්වත් දන්නෙ නැතුව. මම් අගිය ට්‍රේන් එක මොරටුවෙන් එහාට ආයෙ නවත්තන්නෙ කොටුවෙ. ඒක නිසා මොරටුවෙන් වෙන ට්‍රේන් එකකට නගින්න ඕන. එදත් ඔන්න වෙනදා වගේම පානදුරේ හරියෙදි මට ඇහැරුනා. ඇස් 2 පිහිදාලා වට පිට බලලා මගේ බෑග් එකත් සුදානම් කරගත්තා ඊ ලඟ ස්ටේශන් එකෙන් බහින්න. ඔන්න ට්‍රේන් එක මොරටුව ස්ටේශන් එකට ලඟා උනා. මම මිනිස්සු අතරින් තෙරපීගෙන තෙරපීගෙන දොර ගාවට ගියා. පඩිපෙලේ ඉඳන් ප්ලැට් ෆෝම් එකට අඟල් කීපයක පරතරයක් තියෙනවනෙ. ට්‍රේන් එක අද්දන්න වගේ ලකුණු පෙනුන නිසා මන් ආපු වේගෙටම ප්ලැට් ෆෝම් එකට පැන්නා. හත්වලාමේ........... මන් එච්චර වේගෙන් ට්‍රේන් එකෙන් බැහැලත් මේ මගුල් ට්‍රේන් එක එච්චර ඉක්මනට ඇද්දුවෙ නෑනෙ. තව විනාඩියක් වගේ එතනම තිබ්බා. අපරාදෙ මගේ මහන්සිය. හිතින් බැන බැන මම ගිහින් බංකුවක වාඩි උනා. ටික වෙලාවකින් මම නගින අනිත් ට්‍රේන් එක ආවා. ඔන්න ඉතින් සුපුරුදු විදියටම මම ඒකේ නැග්ගා. විනාඩි 20කින් විතර බම්බලපිටිය ස්ටේශන් එකට ආවා. මමත් ඉතින් බොහොම පරිස්සමින් ට්‍රේන් එකෙන් බැස්සා. ඔන්න ඊට පස්සෙ තමයි මගේ ජීවිතේ භයානකම මොහොත එලඹුනේ.
                       ඊට කලින් සතියේ මම පාරෙන් ගිය නිසා මම හිතුවා අද රේල් පාර දිගේ යන්න ඕන කියලා. ඔන්න ඉතින් එහෙම හිතපු මම රේල් පාරට අඩිය තිබ්බා. මම හෙමිහිට රේල් පාර දිගේ ඇවිදගෙන යනවා. මගේ හිත වේගෙන් ලෝකේ පුරාම ඇවිදිනවා. ඔය විදියට මම ටික දුරක් ඇවිදගෙන ගියා. ඔන්න මම නැග්ගා එක රේල් පීල්ලක් උඩට. නැගලා අත් දෙකින් බැලන්ස් එක රැකගෙන පොඩි සෙල්ලම් පාරකුත් දාගෙන යනාවා. එක පාරටම මගේ හිතට මොකද්දෝ මූසල හැඟිමක් ආවා. ඒ මූසල හැඟීමත් එක්කම මට දැනුනා මගේ ඇඟ දිගේ කරන්ට් එකක් දුවනවා වගේ. මගේ කකුල් දෙක කීස් ගාලා දෙදරුවා. කකුල් දෙක්න් පටන් ගත්ත මොකද්දෝ කම්පනයක් මගේ හිස් මුදුනටම ඇදිලා ගියා. එක පාරටම මගේ ඔලුවට සිතිවිල්ලක් ආවා රේල් පීල්ලෙන් බහින්න ඕන කියලා. මොකද්දෝ පෙර වාසනාවක් නිසා මගේ පලවෙනි පියවර තැබුනේ රේල් පාරෙන් පිට පැත්තට. අඩියක් රේල් පීල්ලෙන් එලියට වම් කකුල තිබ්බ මම, ඒ වෙගෙන්ම දකුණු කකුලත් රේල් පීල්ලෙන් එලියට තිබ්බා. මට මතක එච්චරයි. ඒ ලඟ මොහොතේ මහා සද්දයක් පිට කරගෙන ට්‍රේන් එකක් මාව පහු කරගෙන ගියා. රේන් එකයි මගෙන් අතර පරතරය වැඩිම උනොත් අඟල් 6ක් 7ක් විතර වෙන්න අති. ට්‍රේන් එක ගිය වේගෙට මාව ට්‍රේන් එක පැත්තටම ඇදිලා ගියා. කොහොම හරි ඇඟ බැලන්ස් කරගෙන අනිත් පැත්තට අඩි දෙක තුනක් තියාගනන් පුලුවන් උනා. කෝච්චිය ගිහිල්ලත් විනාඩියක් දෙකක් යනකම් මම හිටි තැනම එහෙමම ගල් වෙලා හිටියා. උනේ මොකද්ද කියලවත් මගේ ඔලුවට ගියේ නෑ. ඇත්තටම ඒ දැනුන හැඟීමනම් තාමත් මට විස්තර කරගන්න බෑ. කොහොම හරි මොකද්දෝ සද්දයක් නිසා මන් ආයෙත් පියවි සිහියට ආවා. සද්දෙ මොකද්ද කියලා ඔලුව හරවලා බලද්දි, මට ටිකක් පිටිපස්සෙන් පාරෙ එහා පැත්තේ නවත්තලා තියෙන වෑන් එකක මිනිහෙක් හෝන් එක ගහනවා. මන් මිනිහා දිහා බැලුවා. කොහේද ටීක් ටීක් යන්නේ. මැරෙන්න යනවද ටීක් ටීක්. මිනිහා ජනෙලෙන් එලියට ඔලුව දාගෙන කෑගහන්න පටන් ගත්තා. මම එහෙමම ආයෙත් අහක බලාගත්තා. මරන බයට හපන් ලැජ්ජාව.
                                          ඔෆ්ස් එකට ඇවිදගෙන යනකම්ම මන් කල්පනා කලේ මොකද්ද උනේ කියලා. ට්‍රේන් එක මට හෝන් එක ගහන්න ඇති ඒත් හෑන්ඩ්ස් ෆ්‍රී එක කනේ ගහන් හිටපු නිසා මට ඒක ඇහුනේ නෑ. ට්‍රේන් එක එන සද්දෙවත් මට ඇහුනේ නෑ. මොකක් හරි බලවේගෙකින් කියලා කෙරෙව්වා වගේ මම රේල් පීල්ලෙන් එහාට අඩිය තිබ්බෙ නැත්නම්, එහෙමත් නැත්නම් තිබ්බ අඩිය රේල් පාර ඇතුලටම තිබ්බනම්, අඩුම ගානේ තව එක තත්පර 5ක් පරක්කු උනානම්, එහෙනම් ඉතින් මේ වෙද්දි මගේ අවුරුද්දෙ දාන 2ක්ම දීලා. තාමත් මට හිතාගනන් බෑ මොකද්ද එදා උනේ කියලා. හැබයි මන් ඒකෙන් එක දෙයක් තේරුම් ගත්තා. හැම දේටම වෙලාවක් තියෙනවා. නියම වෙලාව එනකම් මරණයවත් සිද්ද වෙන්නෙ නෑ. ඕක එක සිදුවීමක් විතරයි. ඔය වගේ සිද්ධිනම් බර තෝගයක් තියෙනවා. හැබැයි ඕක තමයි දරුණුම එක. ඒ වගේම දවසක් ට්‍රේන් එකේ ෆුඩ් බෝඩ් එකේ හිටගෙන යද්දි මට නින්ද ගිහිල්ලත් තියෙනවා. කොච්චර දුරක්ද කියලා දන්නවද. මට රත්මලාන පහු උනා මතකයි. ඇහැරෙන කොට හිටියේ පානදුරේ ස්ටේශන් එකේ.   හි හි.

අත්හදාබැලීමක්!

noreply@blogger.com (අනුරාධ) — Thu, 07 Apr 2011 03:59:00 +0000

ස්ටොප් මෝශන් ඇනිමේශන් ගැන සමහරු දන්නවත් ඇති නොදන්නවත් ඇති. නොදන්න අයට දැනගන්න මන් පොඩ්ඩක් ඒ ගැන කියන්නම්. ඔයාලා කාටූන් දන්නවනේ. කාටුන් වලදි වෙන්නෙ එක්තරා චලනයකට අදාල චිත්‍ර රාශියක් එකට එකතු වීමනේ. ඒ වගේම මේ ස්ටොප් මෝශන් ඇනිමේශන් වලදි වෙන්නෙ ඒ ඒ කැරැක්ටර්ස් වල ස්ටිල් ඉමේජස් එක දිගට ප්ලේ කිරීමක්. සරලව පැහැදිලි කරනවනම් මෙන්න මෙහෙම. මුලින්ම අපිට අදාල කැරැක්ටර්ස් හදන්න වෙනවා කුමක් හෝ අමුද්‍රව්‍යකින්. හැබැයි ප්‍රධානම දේ ඒ කැරැක්ටර්ස් වල අංගෝපාංග චලනය කරන්න පුලුවන් වෙන්න ඕන. ඔන්න අපි හිතමුකො අපි ක්ලේ වලින් මිනිහෙක්ව හැදුවා කියලා. අපිට ඕන ඒ මිනිහා ඇවිදින විදියේ ස්ටොප් මෝශන් ඇනිමේශන් එකක් කරන්න. එතකොට කරන්නෙ මෙහෙමයි. ඒ මිනිහ ඇවිදින ඉරියව්වෙන් අත පය පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ වෙනස් කර කර ඒ කරන හැම වෙනස්කමක්ම ස්ටිල් ෆොටෝ එකක් ගන්නවා. ඒ කියන්නෙ පොඩ්ඩක් වෙනස් කරනවා ෆොටෝ එකක් ගනන්වා. ආයෙ තව ටිකක් වෙනස් කරනවා තව ෆොටෝ එකක් ගන්නවා. ඔය විදියාට අපිට අවශ්‍ය තරම් ෆොටෝ ගනන්වා. ඊට පස්සෙ අන්තිමට ඒ ෆොටෝස් සේරම ටික වීඩියෝ එඩිටින් සොෆ්ට්වෙයාර් එකකින් එකලස් කරගන්නවා. ඉතින් අර ගත්තු ෆොටෝ ටික එක දිගට ප්ලේ වෙද්දි අපිට පේන්නෙ අර මිනිහා ඇවිදිනවා වගේ. ඕක තමයි සරල සිද්ධාන්තය. හැබැයි මේක හිතන තරම් ලේසි නෑ. මොකද තත්පරයක් කියන්නෙ ෆේම් 24ක්. ඒ කියන්නෙ තත්පරයක ඇනිමේශන් එකක් කරන්න අපි ෆොටෝ 24ක් ගහන්න ඕනේ. ඉතින් හිතන්න දිග ඇනිමේශන් එකකට කොයි තරම් ෆොටෝ ගහන්න ඕනද කියලා. අනිත් එක ඇනිමේශන් එක ස්මූත් වෙන්න නම් චලනයේ හූඟාක්ම ලඟ ලඟ වෙනස් කම් තමයි කරන්න ඕන. ඒ වගේම හිතන්න කැරැක්ටර්ස් ගොඩක් ඒක සැරේ කන්ටොර්ල් කරද්දි කොහොමද. ඇත්තටම මේක නහින වැඩක්. ඒක මට තේරුනේ මන් පොඩි එක්ස්පෙරිමන්ට් එකක් කරලා බලපු නිසා. මිට මාස 5කට විතර උඩදි තමා මන් ඔය එක්ස්පෙරිමන්ට් එක කලේ. හෙන ගේමකින් පස්සෙ යාන්තම් තත්පර හතරක පුංචි ඇනිමේශන් එකක් කරගන්න පුලුවන් උනා. ඒකට මට ෆොටෝ 96ක් ගහන්න උනා. ඒකනම් එපාම වෙන වැඩක්. ඒත් කරද්දිනම් ආසයි. වැඩේ තියෙන්නෙ තනියෙන් කරන්න ටිකක් අමාරුයි. ඒ ඒ කැරැක්ටර්ස් වල මූව්මන්ට්ස් බලාගන්න වෙන වෙනම අය දාන්න පුලුවන්නම් වැඩේ හොඳට කරගන්න පුලුවන්. ෆිල්ම් වලදිනම් වෙන්නෙ එහෙමයි.
3D එහෙම නොතිබුන කාලේ මේ ක්‍රමය ගොඩක් ෆිල්ම් වලට යොදාගත්තා. හැබැයි හොලිවුඩ් වල තාමත් ස්ටොප් මෝශන් ෆිල්ම්ස් බිහි වෙනවා. ඔයාලා ආසවෙන් නරඹපු Chicken Run චිත්‍රපටියත් සම්පූර්ණයෙන්ම කරලා තියෙනෙන් ස්ටොප් මෝශන් වලින්.
මේ තියෙන්නෙ මන් කරපු එක්ස්පෙරිමන්ට් එක. පස්සෙ තව හරියට එකක් කරන්න ඕන. ඒත් ඒකට වෙලාවක් ලැබුනේ නෑ. පැය ගානක් එක දිගට නහින්න බලාගෙන ඕන වැඩේට අත ගහන්න. :D ස්ටිල් කැමර් එකක් තියෙනවනම් ඔයාලත් ට්‍රයි කරලා බලන්න. ෆෝන් එකේ කැමර් එක උනත් වැඩේට ඇති.

තත්පර 4ක් නිසා මොකද්ද වෙන්නෙ කියලවත් හිතාගන්න බැරි වෙයි. දැන් මට බනින්න එපා මේ මොන මගුලක්ද මේ කියලා. මන් කිව්වනෙ ඕක එක්ස්පෙරිමන්ට් එකක්. :D