tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260Sat, 14 Mar 2026 11:57:35 +0000සිතුවිලිපබැඳුම්හෑලිකතන්දරකෙටි චිත්‍රපටබණඅලකලංචිකාලීනදැනුමටසින්දුදේශපාලනපරිඝනකවිහිලුතාක්ෂණිකආරම්භයhttp://ananthayata.blogspot.com/noreply@blogger.com (අනුරාධ)Blogger164125tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-558728799050489389Mon, 17 Feb 2020 05:19:00 +00002020-02-17T10:50:52.480+05:30කතන්දරපබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div style="text-align: justify;"> කීර්තිරත්න කඩුල්ල පැන වත්තට ඇතුළු උනේය. තමන්ගේ දණහිස තරම් උස් වූ කඩුල්ලේ උණ බටය පහත් නොකොටම ඒ මතින් පැනීම ඔහු කලක සිට පුරුද්දක් කරගෙන සිටියේය. තිස් පස් වසරක වැඩිහිටියෙකු වුවත් තමා තුළ තාමත් අවුරුදු දහ අටේ කොලුගැටයාගේ ජවය තිබෙන බව තමන්ටම ඒත්තු ගන්වාගැනීමට මේ පුරුද්ද ඔහුට උදව් වූයේය. මිදුලේ බොරළු පොළව මතින් නිවෙස දෙසට පිය නගන ඔහුට, ඈත උළුවස්සෙන් එබී බලා නැවත හනික ගෙතුළට ගිය තිලකාගේ රුව පෙනිණ. මිදුලත් ඉස්තෝප්පුවේ බිමත් අතර තිබූ කෙටි පඩි දෙක එක පිම්මෙන් පැන්න ඔහු සිය කන්තෝරු බෑගය ඉස්තෝප්පුවේ තිබූ රවුම්මේසය මත තබමින් ඒ අසල තිබූ හාන්සි පුටුවෙහි ඇල වුණේය. ඒත් සමඟම තිලකා උළුවස්සෙන් නැවත පැමිණියේ එක් අතක වූ කහට කෝප්පයත් අනිත් අතෙහි වූ හකුරු කෑල්ලකුත් සමඟිනි. කහට කෝප්පය තම සුරතට ගත් කිර්තිරත්න එක හුස්මට දෙකට එය කටට හලාගෙන හකුරු කෑල්ල කටේ දමා සූප්පු කරන්නට ගත්තේය. ඒ අතරතුර ඔහු කකුලෙන්ම සිය සපත්තු දෙකත් මේස් දෙකත් ගැලව්වේය. හනික පාත් වුණ තිලකා සපත්තු දෙක සිය වමතින් අල්ලාගෙන අනික් අතට හිස් තේ කෝප්පයද රැගෙන නැවත ගේ තුළට ගියාය. දෛනික දින චර්‍යාවේ කොටසක් වූ මේ සියල්ල දෙදෙනා අතින්ම සිදු වූයේ පුරුද්දට මෙන්ය. ඉන්පසු සිදුවීමට තිබුණේ තිලකා තුවායත්, සබන් කැටයත් රැගෙන විත් කීර්තිරත්නගේ අතට දීමය. ඉන්පසු කීර්තිරත්න වත්ත පහළ ළිඳ ළඟට ගොස් හොඳට නාකියාගෙන පිරිසිඳු වී නැවත ගෙට පැමිණීමය. නියමිතව තිබූ පරිදි තිලකා උළුවස්සෙන් මතුවිය. හැබැයි ඇය අතේ තුවායවත් සබන් කැටයවත් තිබුණේ නැත. පළමුව ඇගේ දෙඅත් දෙසත් ඉන් පසුව කෙළින්ම ඇගේ මුහුණ දෙසත් කිර්තිරත්නට බැලුණේ එම වෙනස්ට හේතුව ඔහුට සිතාගත නොහැකි වූ නිසාය. තිලකා කිසිඳු කලබලයක් නැතිව උළුවස්සට හේත්තු වූවාය. ඉන්පසුව සෑහෙන්න වෙලාවක් තිස්සෙ රජ කරගෙන තිබූ නිහැඬියාව බිඳ දමමින් ඇය සිය කටහඬ අවදි කළාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "අද ඉසෙබෙලා නැන්දා මෙහෙ ආවා"ඇයගේ එම පිළිතුරත් සමඟ, මේ ඇති වෙන්නට යන කතා බහා ඉවෙන් මෙන් වටහාගන්නට කීරිතිරත්න සමත් විය. එහෙත් ඔහු නිහඬවම ඇයටම ඉඩ දී බලා සිටියේය. ඇය ඔහේ ඈත කඩුල්ල දෙස බලාගත් වනම සිටියා මිස නැවත කතා කළේ නැත. එයෙහින් සංවාදය ඉදිරියට ගෙන යෑමට කීර්තිරත්නගේ මැදිහත් වීම අත්‍යාවශ්‍යම විය. ඇතිව තිබූ දැඩි නිහඬතාවයට බිය වූ ඔහු කට ඇරියේ ඒ නිසාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "මොනවද උන්දෑ මේ සැරේ කිව්වෙ?"ඔහුගේ වචන වලින් ඇය නැවත පණ ලද්දාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "ආයෙ පාරක් තිරිකුණාමලේ ගිහින් තොටිල්ලක් පූජා කරන්නය කිව්වා. ඊට පස්සෙ තව මොකද්දෝ මන්දා පූජාවක් තියෙනවය ඒකත් කරමුය කිව්වා"</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "දැන් කී පාරක්නම් ඔයි කියන කියන එව්වා කළාද? කෝ පලක් උනාද?" කියා ඇසීමට සිතුනත් ඇගේ අහිංසක බලාපොරොත්තු වලට එක වරම අභියෝග කරන්නට ඔහුට සිත් දුන්නෙ නැත. ඒත් එක්කම දෙයියන් ගැන වැරදි වචනයක් කටින් පිට කර කට වරද්ධවාගැනීමටද ඔහු බිය විය. එබැවින් සිතට ආ වචන සිත තුළම සිරකර ගනිමින් ඔහු දිගු සුසුමක් පමණක් වාතලයට මුදා හැරියේය. "මෙච්චර කරපු එකේ ඒකත් කරලා බලමු" තවත් කෙටි නිහැඬියාවකට පසුව කීර්තිරත්න ඇගේ සුරත අල්ලාගෙන කියන විට ඇය සිය දෑස් විසල් කොට තම සැමියා දෙස බලා ආදරයෙන් සිනාසුණාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> මීට දස වසරකට පෙර කීරිතිරත්න තිලකාව කැන්දන් එන විට ඇයට යන්තම් 19 සපිරුණා පමණි. වයසට ගැලපෙන තරම් වූ ඇගේ සුරූපි දේහ විලාසය අතුරින් ඔහුගේ වඩාත්ම සිත් ගත්තෙ ඒ අතරින් වඩාත්ම පිටට කැපී පෙනුණ ඇගේ පිරිපුන් පියයුරු යුගලයි. ඒවා ඇගේ වයසට වඩා මුහුකුරා ගොස් ඇති බව ඔහුට හැඟුණ වාර අනන්තය. මුලදී ඇගේ හැට්ටය අස්සෙන් ඔහු දෙසට පනින්නට මාන බලමින් සිටි පියයුරු වලට වශී වී සිටියත් කෙමෙන් කෙමෙන් ඊට පහළින් තිබූ හදවතින් නැගෙන රිද්මයට ඇහුම්කන් දෙන්නට ඔහු වඩාත් ආශා කළේය. මුලදී නැගුණ රාග හැඟුම් කල් යත්ම ආල හැඟුම් වලට පරිවර්තනය වී දෙදෙනා දෙමාපිය ආශිර්වාදය මැද එක් වහලක් යටට එන්නට කටයුතු සිද්ධ වූයේ එලෙසය. මේ දස වසර තුළ ඔවුන් දෙදෙනාගේ යුග දිවිය තුළ අවුල් ආරවුල් කිසිවක් ඇති නොවී තිබිණ. උප්පතියෙන්ම ඉවසිලිවන්තයෙකු වූ කීර්තිරත්න, යම් යම් හේතුමත ඇති වන්නට තිබූ සුළු සුළු අවුල් වියවුල්ද ඉතා ඉවසිලිමත්ව යටපත් කරගත්තේය. ඔහු ඇයගේ සියලූම අවශ්‍යතාත් ඇය ඔහුගේ සියලූම අවශ්‍යතාත් සොයා බලා නොපිරිහෙලා ඉටු කල බැවින් දකින අය ඉරිසියා හිතවන අන්දමේ පවුල් ජීවිතයක් ගත කරන්නට ඔවුනට හැකියාව ලැබී තිබිණ. මේ දස වසර පුරාවටම ඔවුන් දෙදෙනාගේම සිත් ශෝකයෙන් බර කල කාරණයකට තිබුණේ එකම එකක් පමණි. එනම් දෙදෙනාම මහත් ආශවෙන් බලාපොරොත්තු සහගතව සිටියත් දරු පැටියෙක්ගෙ සිනහා හඬක් තම නිවෙස තුළින් අසන්නට ඔවුන් අපෝහොසත් වීමයි. ඒ සඳහා ඔවුන් නොකළ දෙයක් නැත. දන්නා සියලූම බේත් හේත් කළහ. දන්නා සියලුම වෙදදුරන් හමුවීමට ගියහ. පන්සල් පල්ලි කෝවීල් දේවාල ගානේ ගොස් භාර හාර විය. යකැදුරන් ගෙන්වා සන්තිකර්ම කළහ. ඒත් මේ දස වසර තුළම ඉන් එකකින්වත් ලැබුණ කිසිම සෙතක් නොවීය. උපයන දෙයින් වැඩි කොටසක් මේ යාග හෝම වලටම වියදම් වූවත් ඔවුනට එය මුදල් නාස්තියක් සේ නොපෙනිණ. දස වරසක් පුරා මේ දිවිල්ලෙන් හෙම්බත්ව සිටියත් සිය අරමුණ කෙදිනකම හෝ සැබෑ වේයැයි යන බලාපොරොත්තුව ඔවුන්ව තව තවත් දිරිමත් කරන්නට සමත් විය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "තව සති දෙකකින් පෝය නිවාඩුවක් එනවා. එදාට ඔයි ගමන ගොහින් එමු."කීර්තිරත්න පුටුවෙන් නැගිට ඇගේ නළල් තලය මත සිය දෙතොල් තෙරපමින් සෙමෙන් මිමිනුවේය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> සති දෙක ඊයක වේගයෙන් ගෙවිණි. කිරිකැටි සිනහා හඬ සිය දෙකන් ඇතුළට මවා ගනිමින් ඔවුන් දෙදෙන නැවතත් තමන්ට කල හැකි සියල්ල කළෝය. තවත් මාස 4ක් ගෙවුණේ සුපුරුදු වේගයෙන්මය. තවමත් සිය දෙකන් තුළ මවා ගත් කිරිකැටි සිනහා හඬින් පමණක් සැනසෙන්නට ඔවුන්ට සිදු වී තිබුණි. ඔවුන් එයට කෙතරම් ඇබ්බැහි වී තිබුණේද යත් විටෙක එය සැබැවින්ම ඇහෙන හඬක් බව ඔවුන් විශ්වාස කිරීමට පෙළඹුණේය. කුස්සියේ උය උය ඉන්න අතරතුරේ එම හඬ ඇසී හැට්ටයත් බුරුල් කරගෙන කාමරය වෙත දිව යන අතරතුර සාලයේ පුටු මේස වල වැදී තිලකා කීප වතාවක්ම තුවාල කරගත්තාය. ළිඳ ළඟ නනා සිටිනා අතරතුර එම හඬ ඇහුණ කීර්තිරත්න විටෙක ගෙට දුව ආවේ සිය නිරුවත් සිරුර සබන් වලින් පමණක් වැසී තිබියදීය. අනෙක් සියලු කටයුතු හුරුපුරුදු දෛනික දින චර්‍යාවටම සිදු වෙන අතරේදී ඔවුන්ගේම මනස තුළින් ඇසෙන්නට ගත් මේ කිරිකැටි සිනහා හඬ ඔවුන් දෙදෙනාට කිසියම් මායාකාරි අස්වැසිල්ලක් ගෙන දෙන්නට සමත් විය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> දිනක් කන්තෝරු වැඩ අහවර කර කීර්තිරත්න වැටේ කඩුල්ලෙන් පැන බොරළු මිදුල හරහා නිවෙස වෙතට ඇවිද විත් සුපුරුදු පරිදි හාන්සි පුටුවේ ඇල වුණේය. ඒත් සමඟම ඔහුගේ අතට ලැබෙන්නට තිබූ කහට කෝප්පයත් හකුරුකැබැල්ලත් එදා නිසි වෙලාවට ඔහුගේ ඇතට ලැබුණේ නැත. ඔහුට ඉබේටම ගේ ඇතුළ බැලුණේ එබැවිනි. කූස්සිය පැත්තේ සිට සාලය හරහා ඉස්තෝප්පුවට ඇවිද එමින් සිටි ගෑනු පරාණ දෙක ඔහුගේ ඇස ගැටුණේ එවිටය. සුපුරුදු පරිදි කහට කෝප්පයත් හකුරු කැබැල්ලත් අතැතිව එන ඔහුගේ බිරිඳ සමඟ සිටි ගෑනු පරාණය ඔහු සැණින් හඳුනාගත්තේය. එ ගැම්මටම ඔහු පිටුවෙන් නැගිට්ටුණේය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "කාන්ති අක්කා! කොයි වෙලේද ආවෙ?"</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "දැන් පැය තුනහතරක් විතර ඇති" ආගන්තුක ගෑනු පරාණය එලෙස කියමින්ම එහා පැත්තේ වූ වැල් පුටුවෙහි වාඩි වුණාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "අක්කා තව ටික කාලයක් අපිත් එක්ක මෙහේ ඉන්නවය කියන්නෙ" තිලකා තේ කෝප්පය කීර්තිරත්නගේ අතේ තැබුවේ ඔහුගේ දෑස් තරමක් මගහරිමිනි. ඔහුගෙන් ලැබෙන උත්තරය හරිහැටි අනුමාන කිරීමට නොහැකි දෙයක් ප්‍රකාශ කරන අවස්ථාවන්හී ඇය ඔහුගේ දෑස් දෙස එක එල්ලේ බැලීමට තරමක් විය වූවාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "ආ... හොඳනෙ ඉතින්. නෝනෙටත් දවල් වරුවෙ තනියක් නෑනෙ" ඔහු නැවත සිය සුපුරුදු හාන්සි පුටුවේ වාඩි වෙන ගමන් කියද්දී තිලකා ඔහුගේ දෑස් දෙසම බැලුවේ හිතේ ඇති උණ සතුට සිය දෑස් වලින් උතුරා යන අතරතුරය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "එතකොට ගාල්ලෙ ගෙදර? මේ ටිකේ කවුද ඒක බලාගන්නෙ?" වෙනදාට වඩා ඉවසීමෙන් තේ උගුරු දෙකක් බිවු කීර්තිරත්න ඇහුවෙ හදිසියේ මතක් වූවාක් මෙනි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "පොඩි පොඩි ප්‍රශ්න ටිකක් ආවා මල්ලි. මන් හෙමින් සීරුවෙ කියන්නම්කො. දන්නවනෙ ඉතින් මිනිහත් නැති තනි පන්ගලමෙ ඉන්න ගෑනියෙක් උණාම එන එක එක ප්‍රශ්න. මට හිතුණා ඒක නිසා ටිකක් එහෙන් ඈතට වෙලා හිටියනම් හොඳා කියලා. ඒ ගේ ඉතින් වහලා දාලා ආවා කියලා කවුරු මොනා අරන් යන්න කියලද? ඔයි දෙන්නට කරදරයක් නෙවෙයිනම් ඉතින් හැමදාම උණත් මෙහේ ඉන්න බැරියැ" ඈ සීරුවට කියාගෙන යන අතරතුර කීර්තිරත්න කහට එක බී අහවර කොට හිස් කෝප්පය තිලකාට දෙමින් පුටුවෙන් නැගිට්ටේය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "අපිට මොන කරදරයක්ද අක්කෙ. කැමති කාලයක් මෙහේ ඉන්න පුළුවන්." ඔහු එසේ කියුවේ එය එවෙලේ ඔහුගේ හිතට නැගුණ අව්‍යාජම සිතුවිල්ල නිසා නොව එවෙලේ දියයුතු සුදුසුම පිළිතුර එයයැයි ඔහුට හැඟුණු නිසාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> සැබැවින්ම අක්කා ටික කලක් ඔවුන් සමඟ විසීම ගැන ඔහුට තදබල අකමැත්තක්ද නොවිණි. එහෙත් තමාත් බිරිඳත් අතර ඇති නිදහස සීමා වේයැයි සාධාරණ බියක් ඔහුගේ හිත තුළ හටගෙන තිබුණි. වෙලාවක් අවේලාවක් නැතුව නිවෙස තුළ ඕනෙම තැනක ඔවුන් දෙදෙනා අතර අතෝරක් නැතුව සිදුවන සිපවැළඳගැනීම් වලට අක්කාගේ පැමිණීම බාධාවක් වෙතැයි ඔහුගේ යටි හිත අවලාද නගන්නට විය. නිදන කාමරයද, කුස්සියද, සාලයද, කියා වෙනසක් නැතුව සිදුවන උණුසුම් ප්‍රේමාලිංගනයන්ට මින්පසු අත්වෙන ඉරණම ගැන ඔහුගේ හිතේ අවිනිශ්චිතභාවයක් ගොඩ නැගිණි. එක් වහලක් යට පවුල් කන්නට පටන් ගෙන අවුරුදු දහයකට වැඩි උණත්, අලුත බැන්ද නාඹර යුවලක් ලෙසින්&nbsp; තම පවුල් ජීවිත පවත්වාගෙන යන්නට මහත් ලෙසින්ම උපකාරී උණේ ඒ ආශ්වාදජනක ආලින්ංගනයන් බව ඔහු සහසුද්දෙන්ම දැන සිටියේය. ඊළඟ දවසේ රාජකාරී වෙනුවෙන් ඔහුට ඉලන්ධාරියෙකුගේ ජවය සැපයූවේ ඒ තැනක් නොතැනක් නැතුව සිද්ධවෙන රමනයන් බව ඔහු තදින්ම විශ්වාස කළේය. නිඳන ඇඳ මත සිදුවන සාම්ප්‍රදායික එකතුවීම ඔහු එතරම් ප්‍රිය නොකළේය. එබැවින් අනාගතය ගැන සියුම් බියක් ඔහුගේ පපුවේ කොනක ලියලන්නට පටන් ගෙන තිබිණ.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ඇය තිලකාගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය විය. තිලකාට වඩා වයසින් අවුරුදු 8ක් වැඩිමහල් වූවත් ඇයද තිලකා තරම්ම ප්‍රියමනාප එකියක වූවාය. මහත් කම්කටොලු රැසක් මැද ගෙවුණ අතීතයක හිමිකාරිනියක් වුවත්, ඒ කිසිවක් ඇයගේ රූ සපුව ට හානියක් කිරීමට සමත් වී නොතිබිණි. දවසින් දවස පෙනුමින් තිරිහන් වීම ඇයටත් තිලකාටත් දෙදෙනාටම තිබූ පොදු සාධකයක් විය. කාන්තී යන ඇගේ නමේ අරුතටම සමාන පරිදි කාන්තියක් විදාහල මුත් ඇගේ විවාහය ඇයට අවුරුදු 25 වෙන තෙක්ම කල් ගියේ කෙතරම් මංගල යෝජනා පැමිණියද ඒ එකකටවත් ඇය කැමති නොවීමයි. හොඳ හයේ හතරේ පිරිමින් කොතෙකුත් ඇයගේ රූ ශොභාවට වශීවී ඇගේ අත පතා ආවද ඇය ඒ එකෙක්වත් තුට්ටුවකට මයිම් කළේ නැත.මහ බඹා නළලෙ කෙටූ එකා ඇරෙන්න වෙන මොකා ආවත් වැඩක් නැහැයි කියමින් සිය නිදහසට කාරණය සකසා ගත් ඇය අවසානයේ ඇයට අවුරුදු 25 ලබන විට මහ බඹා නළලේ කෙටූ එකා සොයාගත්තාය. දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ තරමක ඉහළ නිලයක් දැරූ ඔහු එවකට සේවය කළේ ගාල්ල දුම්රිය ස්ථානයේය. හරි එකා හමු වූ විට තවත් කල් අරින එක මොඩ වැඩක් හෙයින් එම වසරේදීම විවාපත් උණ ඔවුන් ගාල්ලේ තිබූ කාන්තිලාගේ මහ ගෙදරම පඳිංචි විය. අවුරුද්දක ඇවෑමෙන් සිය කුළුඳුල් පුත්ත රත්නයේ හුරතල් බැලූ ඔවුන් තවත් අවුරුදු දෙකක ඇවෑමෙන් තවත් පුත්ත රත්නයක් මෙලොවට ජාතක කරන්නට සමත් විය. සියල්ල ඉතා යහපත්ව සිදුවෙමින් පවතින විටයි ඇයගේ සැමියාට නුවර එළියට ස්ථාන මාරුවක් ලැබුණේ. පැවති ආණුඩුවට එරෙහිව සේවකයින් අතර උණුසුම් තත්වයක් ඇතිකරලීම හේතුවෙන් දේශපාලන පළිගැනීමක් ලෙස ලැබුණ මේ ස්ථාන මාරුව ඔවුන්ගේ කැදැල්ල තුළද උණුසුම් තත්වයක් මතු කරන්නට සමත් විය. කාන්තීත් දරු දෙදෙනාත් ගාල්ලෙ නිවසේ සිටියදී ඔහු නුවර එළියේ වැඩ බාරගෙන එහි තිබූ සේවක නිවාසයක පඳිංචි විය. එහෙත් නිවාඩුවක් ලැබුණ විගස ගාල්ලට ඒම ඔහු පුරුද්දක් කොටගෙන සිටියේය. කල් ගත් වෙත්ම මේ පුරුද්ද ටික ටික වෙනස් වී සතියකට එකක් බැගින් ලියුම් කඩදහියක් එවන තැනට කටයුතු සිද්ධ විය. තවත් කල් ගත වෙත්ම ලියුම් ලැබීමේ කාල පරාසය ටිකෙන් ටික වැඩිවී ගොස්, එක දිනක සිට තවදුරටත් ලියුම් ලැබීම සහමුලින්ම ඇණහිටියේය. පසුව විපරම් කර බලන විට ආරංචි වූයේ තමන් ලද දේශපාලන පළිගැනීම තමන්ගේම සුඛ විහරණයට හරවා ගනිමින් ඔහු කලක සිට නුවර එළියේ පඳිංචිව සිටි සුදු ජාතික කාන්තාවක් සමඟ හාදව ඇය කැටුව ඇගේ රටටම පිටමන් වී ඇති බවයි. එලෙසින් ඇය මිනිහා දමා ගිය ගැහැනියක් ලෙසට දරු දෙදෙනා සමඟ තනි විය. එහෙත් ඇය එයින් එතරම්ම කම්පා වූ බවක් නොපෙනිණි. යන යකා දම්වැල් දාලා බැඳගෙන හිටියත් යනවායි කියමින් ඒ ගැන සැහැල්ලුවට ගත් ඇය අත් මැෂිමක් මිලට ගෙන නිවසේ සිටම හැට්ට මසන්නට පටන් ගත්තාය. ඇයටත් දරු දෙදෙනාටත් කන්න අඳින්න දෙන්නට කාන්තිගේ දෙමාපියන්ට හොඳටෝම පිළිවන් උණත් මෙම අලුත් ශ්වයං රැකියාව ඇයගේ මිනිහෙකු නැති පාළු ජීවිතය කාර්‍යබහුල කොට තැබීය. එබැවින් එයින් ලද ආදායමින් ඇය නිහඬ සතුටක් වින්දාය. සියල්ල නැවත යහපත් අතට හැරෙද්දී, දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව සමඟ ඇගේ වෙන් කල නොහැකි සම්බන්ධයක් ඇති බැවු තහවරු වූයේ ඊට වසර දෙකකට පසු සිදු වූ ඇගේ ජීවිතයේ අවාසනාවන්තම සිදුවීම නිසාය. තිලකා බලන්නට කෝච්චියෙන් කොළඹ එමින් සිටි ඇයගේ මව්පිය දෙපලත් ඇගේ දරු දෙන්නාත් එකතැනම අවසන් හුස්ම හෙළුවේ පානදුරේට ඔන්න මෙන්න තිබියදී කෝච්චිය පීලි පැනීම නිසාය. වෙන්න තියෙන දේ වළක්වන්න බෑය කියමින් ඇගේ හිත අස්වද්දන්නට එන අයට උත්තර දුන්නත්, ඒ වචන වලින් හංගන්නට හදන මහා ලෝකු දුකක් ඇගේ පපු කැවුත්තේ පිරී ඇති බව ඔවුන් සහසුද්දෙන්න්ම දැන සිටියහ. ඇගේ අත්මැෂිමත් සමඟ ඒ පාළු මහ ගෙදර තට්ට තනියම ජීවත් වූ ඇයට හවුහරණක් වෙන්නට කොතෙක් පිරිමි ඉදිරිපත් වුවත් ඇය ඒ සියල්ල්ල උපායශීලීව මහහැරියාය. හැට්ට මැසීම නොකඩවා කරගෙන ගිය ඇයට එයින් ලද ආදායම ඇගේ පාළු ජීවිතයට ඉහටත් උඩින් විය. හැමදේම හොඳ අතට ගෙන හිතන්නට පුරුදු වී සිටි ඇය කාලයත් සමඟ ඒ තනිකමට හුරුපුරුදු විය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ඇය ගාල්ලේ නිවස වසා දමා කීර්තිරත්නලාගේ ගෙදර පැමිණෙන්නෙ එයිනුත් වසර දෙකහමාරක් පමණ ගත උණ තැනය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ඇය පැමිණි දිනට පහුවදා සිටම කීර්තිරත්නගේත් තිලකාගේත් දෛනික දින චර්‍යාවන්හී යම් යම් වෙනස්කම් විය. වෙනදා සිය නිවසෙහි හිතූ හැටියට හැසිරුණ ඔවුන් එදායින් පසු හැසිරුණේ තමන්ගේම නිවසට ආගන්තුකයින් මෙන්ය. වෙනදා ඕනෑ අගුපිලක සිට එකිනෙකා බදාගනිමින් සිය හැගීම් නිදහස් කල ඔවුන් දෙදෙනාට ඉන් පසු එම සෙල්ලම නිදන ඇඳට පමණක් සීමා වූ දෙයක් බවට පත් විය. ඊටත් වඩා දෙදෙනාගෙ මුවින් පිටවූ කෙඳිරිලි හඬ ආයාසයෙන් යටපත් කරගන්නට යාමේදී එම සෙල්ලමේ තිබූ දඟකාරකම ඔවුන් තුළින් පලා ගොස් තිබිණ. එම නිසාම එන්න එන්නම කීරිතිරත්න අලස වන්නට විය. වෙනදා තිබූ උද්යෝගය ඔහු තුළින් දක්නට නැති විය. ඒ වෙනුවට මහා මංදගාමී මිනිසෙක් ඔහු තුළින් බිහි විය. වෙනදා කඩුල්ල උඩින් පැනගෙනම වත්තට ඇතුළු වූ ඔහු ඉන් පසු කඩුල්ලේ ලී දෙකම පහත් කොට ඇවිදගෙන ආවේය. ඔහු තුළ තිබූ ඉලංදාරීකම කෙමෙන් ඔහු තුළින් පහව යන බව ඔහුටම දැනී තිබිණ. එහෙත් මාස එකහමාරක් පමණ ගිය තැන මේ සියල්ල නැවත යථා තත්වයට පත් වෙන්නට පටන් ගත්තේ ඉතාම අහඹු සිදුවීමක් නිසාය. වෙනදා පරිදි කීරිතිරත්න කන්තෝරු නිමවී පැමිණ අගපත සෝදාගෙන එන විට ඔහු දුටුවේ කාන්ති අක්කා ළිඳ ළඟට යන අයුරුය. ඔහු නිවසට පැමිණ කුස්සිය වෙත පියවර තැබුවේය. තිලකා සිටියේ කුස්සියේ රෑට කෑම පිළියෙල කරමිනි. වෙනදාටත් මෙවැනි අවස්ථා ඕනෑ තරම් තිබුණාට එදා කීර්තිරත්නට කිසියම් ඇමුත්තක් දැනිණි. තමා තුළම ගිලී යමින් සිටි ඉලංදාරියා නැවත පණ ගසා එන්නට වෙර දරන බවක් ඔහුට දැනිණි. වහා තිලකා දෙසට පැන්න ඔහු ඇයව පිටුපසින් බදාගත්තේය. ඇය එක් වරම බිය වී ඔහුව පසෙකට තල්ලු කළාය. ඇගේ වැඩි වූ හෘද ස්පන්දනය නැවත යථා තත්වයට පත් වූයේ ඒ ඇගේ සැමියා බව හඳුනාගැනීමෙන් පසුවය. ඒහෙත් ඉන් පසුවත් ඇය බියෙන් මෙන් වට පිට බැලුවාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "පිස්සුද? අක්කා දකීවි"</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "අක්කා ළිඳට ගියා. එන්න කලින් අපිට ඕනෙ තරම් වෙලාව තියෙනවා" ඔහු නැවත ඔහුගේ ග්‍රහණයට ඇයව හසු කරගත්තේය.මාස එකහමාරක් තිස්සේ සිය සිරුරු තුළ සිර වී තිබූ ශක්තිය කුස්සියේ උයන මේසය මතදී දෙදෙනාගේ සිරුරු වලින් එළියට වෑහුණේ එලෙසිනි. අක්කා කොහෙන් මතු වේදැයි සැරෙන් සැරේ බියෙන් බලමින්, එළියෙන් ඇහෙන පුංචි සද්ධයටත් තිගැස්සෙමින් කෙරූ මේ සෙල්ලම වෙනදාටත් වඩා ආශ්වාදජනක බව දෙදෙනාටම තේරුම් ගොස් තිබිණ. එබැවින් එතැන් සිට පරණ ඉලංදාරි කීරිතිරත්න නැවත උපන්නේය. අක්කා තව දුරටත් බාධාවක් නොව ඔවුන්ගේ ආස්වාදයේ බිය මුසු නිමිත්ත බවට පත් විය. අක්කා කුස්සියේ සිටියදී සාලයේ කවිච්චිය මතත්, අක්කා සාලයේ සිටියදී කුස්සියේ උයන මේසය මතත්, අක්කා ළිඳ ළඟ සිටියදී නිවසේ පිළිකන්නේ බංකුව මතත් තිලකාගේ සිරුර කීරිතිරත්නගේ දෑත් අතර සිරවිය.පසුව ඔවුන් එයට කෙතරම් හුරු වීද යත් අක්කා තැනින් තැනට ඇවිද යන විට ඔවුන් දෙදෙනාද ඒ අනුව තැන් මාරු කරගනිමින් නිවසේ බිත්ති වලට පවා හේත්තු වී රමණයේ ආස්වාදය විඳගත්හ. බිත්තිවල සුදු පාට හුණු පතුරු ගැලවී ඔවුන්ගේ තට්ටම් වල ඇලෙන තරම් තදින් එකිනෙකාව බිත්තියට හිරකරගත් බැවින් කෙටි කලකින්ම නිවසේ බිත්ති වල සුදු පාටට වඩා සිමෙන්ති පාට මතු වූ නිසා කීප වරක්ම නැවත නැවත හුණු ආලේප කරන්නට ඔවුන්ට සිදුවිය. අවසානයේ සිදුවූයේ තව දුරටත් අක්කා නිවසේ සිටීම නොව, අක්කා නිවසේ නොසිටීම කීර්තිරත්නට බියක් ඇති කරවන කාරනයක් බවට පත් වීමයි. කාන්ති අක්කා එම නිවසේ නිත්‍ය සාමාජිකයෙකු බවට පත් වූයේ එලෙසිනි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> පැරණි කාලසටහනත් අලුත් හුරුපුරුදුත් හෙමුහුන්ව තැනුණු අලුත් කාලසටහනත් සමග තවත් මාස 3ක් පමණ ගෙවිණි. සියල්ල උඩු යටිකුරු කරවන අන්දමේ සිදුවීමක් එම නිවසේ සිදුවූයේ ඉන් පසුවයි. එදා ඉරිදා දිනයක් විය. කීර්තිරත්න විවේකීව ඉස්තෝප්පුවේ හාන්සි පුටුවෙහි වාඩි වී පත්තරයක් කියවමින් සිටියේය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "නෝනේ....නෝනේ" සිය දෑස් පුවත්පතේ පිටු අතරින් එළියට නොගෙනම ඔහු හඬ නැගුවේය. මොහොතකින් ඔහුට වම් පසින් ගැහැණු කඩහඬක් ඇසිණි. එහෙත් එය තිලකාගේ කටහඬ නොවිණි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "නංගි ළිඳ ළඟට ගියා. කියන්න මල්ලි"ඔහු එවර දෑස ඔසවා ඇය දෙස බැලීය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "ආහ්. නෑ මේ තේ එකක් හෙම බොමු නේද කියන්න කතා කළේ"</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "ආ... හරි මල්ලි. ඉන්නකො මන් හදලා ගේන්නම්" ඇය නැවත ගෙතුළට යන්නට හැරුණාය.කිරිතිරත්න ඇයගේ මුහුණ මත රඳවා සිටි සිය දෙනෙත බෙල්ලත් සමඟ හරවා ඇය ආපහු හැරී යන දෙසට යොමු කළේ නිකමට මෙනි. එහෙත් එවිට ඔහු දුටු දෙයින් ඔහුගේ පිරිමි සිත යම් තරමකට සලිත කරන්නට සමත් විය. පුළුලුකුළ තාලයට පද්දමින් සෙමෙන් නිවෙස තුළට පා නැගූ ඇය ඇඳ සිටි හැට්ටයේ පිටුපස ඉරී තරමක හිලක් සෑදී තිබිණි. වෙනදාට වැසී තිබූ අගේ පිටෙහි තලෙළු පාට එතුළින් කාන්දු වී පැමිණ ඔහුගේ දෙනෙත් තුළ පිරී ඉතිරිණි. ඔහු පුටුවෙන් නැගිට්ටුනේ ඉබේටමය. කාටත් නොඇසෙන පරිදි හෙමින් අඩිය තියමින් ඔහු කුස්සියේ දොර අසලට ගියේය. ඇය සිටියේ ඔහුට පිටුපා වතුර කේතලය රත් කරමිනි. කලින්ට වඩා හොඳින් හැට්ටයේ හිල එවර ඔහුගේ දෑසට හසු විය. එක්වරම හිත තුළ පිරී ගිය සියුම් ලැජ්ජාවක් සමඟ නැවත යන්නට හැරුණත් එවිටම හටගත් මහත් ආශාව මගින් ඒ ලැජ්ජාව යටපත් කළේය. සැබැවින්ම එම සිදුර තුළින් පිරිමියෙක්ගේ ආශාවන් ඉස්මතු වන තරම් දෙයක් එළියට පෙනුණේ නැත. හැට්ටයේ කරට තරමක් පහළින් හැට්ට රෙද්ද කුමක් හෝ නිසා ඉරී යෑම හේතුවෙන් හටගත් එම සිදුරෙන් පෙනුණේ පිට මැද්දේ සුළු කොටසක් පමණි. එහෙත් එම සිදුර කීර්තිරත්නගේ සිත තුළ මහත් හැඟුම් ගොන්නක් පොපියවන්නට සමත්කරවා තිබිණි. ජනේලයෙන් පෙරී හා හිරු කිරණ එම සිදුර අතරින් ඇගේ සම මත වැටී ඇගේ තලෙළු සම රන් පැහැයෙන් බබළන්නට වීම එම හැගීම් තවත් තීව්‍ර කරලන්නට සමත් විය. කුමක් නිසා එම හැට්ටය ඉරෙන්නට ඇද්දැයි ඔහු කල්පනා කළේය. එම ඉරුණු තැනින් පටන් ගෙන මුළු හැට්ටයම ඉබේටම ඉරී ඇයගේ උඩුකය නිරුවත් වෙන අන්දම ඔහු සිතින් මවා ගත්තේය. තමා මේ සිතින් රසවිඳින්නේ ඔහුගේ බිරිඳගේ අක්කගේ සිරුර බව ඔහුට අමතකව ගියේය. ඔහුට අතීතය ගැන වගක් නැති විය. අනාගතය ගැනද වගක් නැති විය. හැට්ටයේ හිලෙන් පමණක් උත්තේජනය ලැබූ සිය මොළයත් ඔසවාගෙන ඔහු ඇය දෙසට සෙමින් පා එසෙව්වේය. ඇය තවමත් ඔහුට පිටුපා සිටගෙනය. තම නහයෙන් නැගෙන හුස්ම ඇගේ හිසේ වදින තරමට ඇගේ අසලට ගිය ඔහු සිය සුරතේ වෙවුලන ඇගිලි හැට්ටයේ හිල අතරින් ඇගේ සම මතින් තැබුවේය. ඔහුගේ ඇඟිලිත් ඇගේ සමත් එකිනෙක ගැටීමෙන් හටගත් මහත් විදුලි සැරක් හැට්ටයේ හිල හරහා දෙදෙනාගේම සිරුරු වලට ඇතුළු වී ඇට මිදුලු පසාරු කරගෙන ගොස් මොළ තුළට කිඳා බැස්සේය. එම අනපේක්ෂිත උත්තේජනයත් සමග ඇය එක් වරම ගැස්සුණාය. එහෙත් ඇය පිටුපස නොබැලුවාය. හදිසියේ මුළු සිරුරම ගල් වුණාක් මෙන් ඇය හිටි ලෙසටම නොසෙල්වී සිටියාය. ඔහුගේ ඇතැඟිලි වලින්&nbsp; ඇගේ සම මත නිදහසේ රටා මැවෙන්නට විය. ඊළඟ මොහොතේ ඔහු පහත් වී සිය දෙතොල් හැට්ටයේ හිල අතරින් ඇගේ උණුසුම් සිරුර මත තැබුවේය. ඒත් සමඟම වේගයෙන් උස් පහත් වෙන ඇගේ සුසුම් හඬ ඔහුට පැහැදිලිවම ඇසුණි. ඔහුගේ සුසුම් හඬත් ඇගේ සුසුම් හඬත් එකිනෙක සමපාත වෙන බව කියමින් ඔහුගේ යටි හිත හිත කෑ ගසන්නට විය. ඒ කෑ ගැසීමත් සමඟ ප්‍රාණවත් වෙමින් තිබූ ඔහුගේ යටි කය විසින් ඔහුගේ මුළු සිරුරේම අයිතිය සීන්නක්කර ලබාගෙන සිටියේය. ඇය ඔහු දෙසට හැරුණාද, ඔහු ඇයව ඔහුගේ දෙසට හරවාගත්තාද කියා හරිහැටි වෙන් කරගැනීමට කාලයක් නොතිබුණි. ඊළඟ මොහොතේ ඔවුන් දෙදනාගේ සිරුරු මුහුණට මුහුණ ගැටෙමින් තිබුණි. එහෙත් ඔහු ඇගේ දෑස් මග හැරියේය. බියක්ද, ලැජ්ජාවක්ද කියා හරි හැටි නිනව්වක් නොතිබුණත් ඇයගේ ඇස් මට්ටම දක්වා එසැවීමට තරම් ශක්තියක් ඔහුගේ ඇස් වල නොතිබිණි. ඒ වෙනුවට ඔහුගේ ඇස් ඇගේ ළැම මත නතර වී තිබ්ණි. හැට්ටය පුපුරාගෙන එළියට පනින්නට තරම් විශාලව ඒ හැට්ටය තුළ හිරවී තුබූ පියයුරු යුගල ඔහුගේ දෑසම ඒම මත සිරකරගෙන තිබිණි. හුස්ම වේගයෙන් ඉහළ පහළ වැටෙන වාරයක් පාසා ඒවාද රිද්මයානුකූලව ඉහළ පහළ ගියාය. උදේ හවස කොතෙකුත් දුටුවත් වෙනදාට මේ තරම් උනන්දුවෙන් ඒවා දෙස බැලීමට යොමුනොකිරීම ගැන ඒ දැස් ඔහුගේ සිතට දොස් නැගුවේය. දිගු කාලයකට ඉහතදී තිලකාගේ පියයුරු ගැන හටගෙන තිබූ සේම මහත් ආශාවකින් ඔහුගේ මුළු ගතම පොපියන්නට විය. කාලයක් තිස්සෙ පිරිමියෙකුගේ උණුසුමක් නොලැබුණු ඇගේ සිරුරේ හදිසියේ හටගත් වෙනස ඇය තුළද අමූතුම හැඟුමක් ජනිතකරලන්නට සමත් වී තිබිණි. එබැවින් ඇය ඔහුගේ සිරුරේ උණුසුම වඩ වඩාත් දැනෙන ලෙස තම සිරුර ඔහුගේ සිරුරට තද කළාය. ඒ අවසරයෙන් ඔහු ඇයව කිටි කිටියේ තම සිරුරට සිර කරගෙන ඇගේ සිරුරේ අතොරක් නැතුව සිපගන්නට පටන් ගත්තේය. තමා මේ තිලකාට කරන්නෙ වංචාවක් බව ඔහුගේ හිතට නොදැනුණා නොවේ. ඒහෙත් ඒ හැගීම ඔහුගේ ගත දැවූ ආශාව සමඟ පොරබැද දිනන්නට තරම් ශක්තිමත් එකක් නොවීය. වයසින් ඔහුට වඩා වැඩිමල් උණත් ඇයද නාඹර ගැටිස්සියක මෙන් ඔහුගේ හැඩිදැඩි බාහු අතර ගුලි වී ඔහුගේ උණුසුම සෙව්වාය. අවසානයේ ඔහුගේ පුරුෂ නිමිත්ත කුස්ස්යේ උයන මේසය මතදී ඇගේ සිරුර තුළ සැඟවි යද්දී ඔවුන් දෙදෙනා තහනම් ඇසුරක හිමිකරුවන් වී සිටියහ.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> කීර්තිරත්නගේ දිනචර්‍යාව නැවත වරක් යාවත්කාලීන වූයේ එලිසිණි. එදායින් පසුව ගතවූ සෑම දිනකම සිය නීත්‍යානුකූල ඇසුරත්, තහනම් ඇසුරත් නිසි පරිදි කළමනාකරගන්නට ඔහුට සිදුවිය. අක්කා එහෙමෙහේ වෙන අවස්ථාවලදී තිලකාවත්, තිලකා එහෙමෙහේ වන අවස්ථාවලදී අක්කාවත් සිය හැඩිදැඩි බාහු අතර සිරකරගන්නට ඔහු කාලය සොයාගත්තේය. ඒත් එක්කම ඒ තුළින් ඔහු වෙනදා නොවිඳු අමුතුම විදියේ තෘප්තියක් වින්දේය. තිලකාත් තමාත් අතර සිදුවන දේ අක්කාගෙන් වසන් කිරීම අවශ්‍ය නොවූ නිසා, වෙනදා ආයාසයෙන් යටපත් කල කෙඳිරිලි හඬවල් ඕනෑකමින්ම තව තවත් ඉස්මතු කිරිමට ඔහු වගබලා ගත්තේය. එයට මුලින් මුලින් තිලකාගෙ යම් විරෝධයක් මතු වුවද ආශා දනවන වචන මගින් ඇයගේ විරෝධතාවය යටපත් කිරීමට ඔහු සමත් විය. ඔවුන්ගෙන් නැගෙන උණුසුම් රාගී හඬවල් අක්කා අසා ඇතියි යන සිතුවිල්ල ඔහුගේ ආශාවන් තව තවත් වැඩි කරලීමට සමත් විය. එහෙත් අක්කා සමඟ ඔහුගේ ඇසුර තිලකාගෙන් වසන් කළයුතුව තිබූ නිසා, ඔවුන් දෙදෙනා කිසිඳු හඬක් නොනැගෙන පරිදි සම්පූර්ණයෙන්ම රහසේ ඔවුන්ගේ ඇසුර පවත්වාගෙන ගියේය. අක්කාත් නංගීත් සමඟ එකිනෙකට සම්පූර්ණයෙන්ම එකිනෙකට වෙනස් පරිදි එකම වහලක් තුළ මෙලෙස එක්වීම ඔහුගේ හුරුපුරුදු ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් කොට තිබුණේය. තමා අක්කත් නංගීත් දෙදෙනාම සල්ලන් කල මිනිහෙකුය යන හැඟීම ඔහුව තව තවත් උද්‍යෝගීමත් කරන්නට සමත් වූ නිසා ඔහු එන්නම එන්නම තව තවත් තිරිහන් වන්නට විය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> මාස තුනකට පමණ පසු දිනක උදේ වරුවක අක්කා හදිසියේම ගෙයි පිළිකන්නට ගොස් බඩ බොකු එළියට එන ලෙසින් වමනය කරන තුරුම මේ අලුත් දින චර්‍යව නොකඩවා ඒ වහල යට පැවතුණි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "මොනවද මිනිහො මේ කරලා තියෙන දහදුරා වැඩේ. දැන් ඉතින් මේවා අහලා දැකලා ජීවත් වෙලා පලක් තියෙනවද?" වැනි පිළිතුරක් තිලකාගෙන් අපේක්ෂා කළද ඇය මුවින් කිසිඳු වදනකුදු නොදොඩා ඔහේ බලා සිටියාය. කීර්තිරත්න ඇගේ මුහුණට එබුණේ ඇගේ මුහුණේ හැඟීම නිවැරදිව වටහා ගන්නටය. දුකක්ද, කෝපයක්ද, කලකිරීමක්ද කියා හරි හැටි වෙන් කරගත නොහැකි අමුතූම විදියේ හැඟීමකින් ඇගේ මුළු මුහුණම පිරි තිබිණි. අඩුම තරමේ ඇය හැඬුවානම් එසේත් නැත්නම් බැණ වැදුනානම් ඔහුට තරමක් හිත හදාගන්නට තිබිණි. එහෙත් ඇයගේ මුහුණේ වූ මේ ආගන්තුක හැඟීම ඔහුගේ හිත අනියත බියකින් වෙලන්නට සමත් විය. කම්පනය වීමට තරම් ශක්තියක් ඔහුගේ ස්වර තන්තු වල නොතිබුණත් ඔහු මුළු ඇඟේම ඉතිරි වූ ස්වල්ප ජවය ස්වරතන්තු වලට මුසු කොට සිය කටහඬ අවදි කළේය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "උණ දේවල් උණා. දැන් අපි මොකද මේකට කරන්නෙ?"</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "අපි මේ ළමයව හදාගන්නවා" අක්කාත්, කීර්තිරත්නත් විසල් කරගත් දෑස් වලින් එකිනෙකා දෙස බලද්දී තිලකා ස්ථිර ලෙස පිළිතුරු දුන්නාය.එතැන් සිට පැය දෙකක් තිස්සේ ඔවුන් ඉදිරියට කල යුතු දේ ගැන සාකච්ඡා කළහ. ඉන්පසුව නිවෙසින් පිටත්ව ගිය කීර්තිරත්න ඔහුගේ මිතුරියක වූ වෛද්‍යවරියෙකුත්, ඉසබෙලා නැන්දාවත් කැටුව නැවත පැමිණියේය. සිදු වී ඇති දේ ඔවුන් දෙදෙනාට විස්තර කල විට ඉසෙබෙලා නැන්දා ක්ලාන්ත වී බිම ඇද නොවැටුණේ අසල තිබූ බිත්තියකට වාරු වීමෙනි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "මෙහෙම නවනිංගිරා වැඩක් අහන්නත් පවු කළානෙ දෙයියනේ" යි කියමින් කීර්තිරත්න දෙසත් කාන්ති අක්කා දෙසත් පිළිකුලෙන් බලමින් ආඬපාලි නගන්නට වූ ඉසෙබෙලා නැන්දාව ඉදිරි කතාබහට නම්මා ගැනීමට ඔවුන්ට තවත් අමතර පැය දෙක තුනක වෙහෙසක් දරන්නට සිදු වුණි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "මේ අහිංසක කෙල්ල කියන නිසා මන් ඉවසනවා" තිලකාගේ හිස සිපගනිමින් ඉසෙබෙලා නැන්දා ඔවුන්ගේ බසට අවනත වූයේ එලෙසිනි.එතැන් පටන් පැයක සාකච්ඡාවකින් පසු ඔවුන් විසිරගියේ නිශ්චිත සෑලසුමක් ඇතුව වූ තීරණයකට එලැඹීමෙන් අනතුරුවය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> ඉතිරි මාස කිහිපය ගත වුණේ එම සැලසුමට අනුවය. කාන්ති අක්කා කිසි විටෙක නිවෙසින් එළියට නොබහින්න්ට වග බලාගත්තාය. තිලකාද නිවෙසින් පිටවීම හැකි තරම් සීමා කළාය. ඇතැම් විටෙක නිවෙසින් බැහැරට යාම සිදු වුණොත් අදාළ මාසයට ගැලෙපෙන තරම් බඩක් පෙනෙන සේ කොට්ටයක් ඇය සිය ඇඳුම තුළ රඳවාගත්තාය. කීර්තිරත්නගේ මිතුරියක වූ වෛද්‍යවරිය විටින් විට පැමිණ කාන්ති අක්කාගේ සෞඛ්ය තත්වය සෝදිසි කළාය. හැකි සෑම විටකම ඉසෙබෙලා නැන්දා පැමිණියාය. එහෙත් වෙනදා වගේ කීර්තිරත්නට මුහුණ දීමට තරම් පිරියක් ඇය තුල නොවූ නිසා, ඇය හැකි සෑම අවස්ථාවකදීමට ඔහුව මහ හරින්නට කටයුතු කලාය. වෙනදා සිය පුතෙකු මෙන් සැලකූ කීර්තිරත්නගේ මුහුණ දෙස පිළිකුලකින් තොරව බැලීමට ඇයට ඉන්පසු කිසි දිනක හැකි වූයේ නැත. අවට ලෝකයට තිලකා ගැබිනියක සේ පෙන්වීමේ සැලැස්ම ඉතා සාර්ථකව සිදුවිය. අවසානයේ එක් දිනක ඒ වහල යටදීම කාන්ති අක්කා හුරුබුහුටි කෙළි පැටික්කියක සිය කුසින් මෙලොවට ජාතක කළාය. මීට අවුරුදු ගණනකට ඉහතදී කොල්ලන් දෙදෙනෙක්ම මෙලොවට ජාතක කොට, අවසානාවන්ත ලෙස ඔවුණෙගේ තුරුණු විය නොදැකම ඔවුන්ගෙන් සමුගන්නට සිදුව සිටි ඇය, පපු කැවුත්ත තුළ දැවුණු නාඳුනන හැඟීමකින් යුතුව සිය දියණිය දෙස මොහොතක් බලා සිටියාය. අත පා ඒ සෙමන් ඒ මේ අත කරකවමින් අඬන්නට වැර දරන ඒ කිරිකැටි දියණියගේ දෑස් තුළට එබුණු ඇයට ඒ තුළින් තමාගේම මුහුණ දර්ශනය විය. දිගු හුස්මක් ඉහළට ගෙන නැවත පහළට හෙළූ කාන්ති අක්කා ඇගේ අත වූ දරුවාව අසල සිටි තිලාකගේ දෑත මත තැබුවාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "නංගියෙ, මේ උඹේ දරුවා" තිලකා මුළු ආත්මයෙන්ම වෑහෙන දරු සෙනෙහසින් යුතුව දරුවාව සිය පපු තුරුල්ලට ගනිනිද්දී අක්කා සෙමෙන් මිමිණුවාය.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> කීර්තිරත්නගේ නිවස සැබෑ කිරිකැටි හඬකින්ම පිරී ගියේ එලෙසිනි. අවසානයේ කෙලෙස හෝ පියෙකු වීමට ලැබීම ගැන අප්‍රමාණ ප්‍රීතියකින් ඔහුගේ හිත පිරීගොස් තිබිණි. කාන්තී අක්කා එම නිවසේම විසූවත් දරුවා තිලාකාටම පමණක් හුරුකරලීමට ඇය වග බලාගත්තාය. දරුවා වෙනුවෙන් අයට හරිහැටි කිරි නො එරීම එයට මහත් උදව්වක් විය. ඒ වෙනුවට තම කුසින් නොවැදූවත් තිලකාට දරුවා වෙනුවෙන් කිරි එරුණාය. කුඩා දැරිවිය තිලකාගේ තනේ කටේ ගසාගෙන ගොජ ගොජ ගා කිරි උරද්දී, කාන්ති ඇයට එරුණු කිරි ස්වල්පයෙන් සිය හැට්ටිය තෙත් වන්නට දී බලාසිටියාය. නොබෝ දිනකින්ම ඒ එරුණු කිරි ස්වල්පයත් කාන්තීගේ දෙතනින් වියැළී යද්දී, දරුවාගේ සැබෑ මවු කාන්තී බව ඇයටම අමතක වී ගියාය. දරු සෙනෙහස ගෙදර පුරා දෝරෙ ගලද්දි සියල්ල්න්ගේම ජීවිත ඒ වෙනුවෙන්ම පමණක් වෙන්වී තිබිණි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> පුරා වසරක කාලයක් ඒ නිවසෙහි කිසිඳු ප්‍රේමාලිංගනයක් සිදු උණේ නැත. වෙනදාට තැනක් නොතැනක් නොමැතිව මතු වුණ උණුසුම් රාගික හඬවල් එම නිවසින් මතු වූයේ නැත. කාන්ති අක්කා සමඟ තබා තිලකා සමඟවත් වෙලී පැටලෙන්නට කාලයක්වත්, සුදුසු මානසිකත්වයක් කීර්තිරත්නට තිබුණේ නැත. සිය ලිංගික ජීවිතය එලෙස අඩපණ වුවත් තමා පියෙක් වූවා යන හැඟීම කීර්තිරත්නව සුපුරුදු උද්‍යෝගයෙන්ම තැබීමට සමත් විය. එයෙහින් තිලකාවවත් කාන්තී අක්කවවත් තම බාහු අතර හිරකරගැනීමට තරම් වුවමනාවක් ඔහුට ඇති නොවීම එතරම් පුදුමයක් නොවිණි. එහෙත් මෙම නිවස තුළ අවසාන ප්‍රේමාලිංගන නාටකය සිදුවී වසරක් පමණ ගත වන තැන එක දිනක කීරිතිරත්නගේ රාග සිතුවිලි හිර කොට තැබූ ඝන වේල්ල පුපුරා හැඟීම් පිටාර ගැලුවේය. නිදාසිටින දරුවාද ළංකරගෙන තිලකා තද නින්දක පසුවන රාත්‍රියක තිලකරත්න හොරරහසේම කාන්ති අක්කගේ කාමරයට රින්ගුවේය. වසරක් පුරා හිරවී තිබූ ආශාවන් සිරුරු වලින් වෑහේද්ධි දෙදෙනා එකිනෙකා පරයාගනිමින් ඔවුනොවුන්ව සිපගන්නට පටන් ගත්තේය. කාමයත් ආවේගයත් එක්ව තැනුණු අසාමාන්‍ය උද්‍යෝගයකින් යුතුව ප්‍රේමාලිංගනයේ යෙදෙමින් සිටි ඔවුන්ට දොර රෙද්ද ඈත් කොට ඒ දෙස බලා සිටි තිලකාව දකින්නට සෑහෙන්න වෙලාවක් ගත විය. දහඩියෙන් පෙඟී එකිනාකට ඇලුණු නිරුවත් සිරුරු වලින් යුක්තව ඔවුන් දෙදෙනා, ඉහළට ගත් හුස්ම එලෙසම රඳවාගනිමින් ඇය දෙස බලාසිටියේ විසල් කරගත් දෑසිනි. කලින් හොර රහසේම වූවත් පසුව එලෙස සිදූ බව රහසක් නොවූවත්, ඇගේ නෙත් මානයේ මෙලෙස සිටින්න ලැබීම ගැන මහත් ලැජ්ජාවකින් කීර්තිරත්නගේත් කාන්තීගේත් සිත් පිරීයන්නට විය. එහෙත් ඔවුන් දෙදෙනා දෙසම බලාසිටි තිලකාගේ දෑසේ තිබූ හැඟීම් තෝරාගන්නට ඔවුන් දෙදෙනාටම හරි හැටි නොහැකිවිය. ඊළඟ මොහොතේ තිලකා දොරෙන් අඩියක් කාමරය තුළට ආවාය. කීර්තිරත්නගේත් කාන්තිගේත් දෑස් තවත් විසල් කරමින් තිලකා තමා ඇඳ හිටි හැට්ටය සහ රෙද්ද එතැනම සිට උණා දැමුවාය. පහන් එළියෙන් දිදුලන ඇගේ නිරුවත් සිරුර දෙපා වලින් ඔසවාගෙන විත් කීර්තිරත්නත් කාන්තීත් අතරින් යහන මත තැබුවාය. ඉන්පසුව සිය දෑත විහිදා කීර්තිරත්නව තම නිරුවත් සිරුරට තබා හිරකරගත්තේ කිසියම් ආවේසයකට නතු වූවාක් මෙනි. තිදෙනාගේම නිරුවත් සිරුරු ඒ යහන මත එකිනෙක පැටලෙන්නට පටන් ගත්තේ වෙනත් කිසියම් බලවේගයක් විසින් ඔවුන්ගේ පාලනය අත්පත් කරගෙන සිටි ලෙසිණි. කිසිවෙකුත් එකිනෙකාගේ දෑස් දෙක එක එල්ලේ බැලුවෙ නැත. ඒ වෙනුවට ඔවුනොවුන්ගේ සිරුරු වල සෑම අංගයක්ම අනෙකාගේ සිරුරු සමඟ කතා බස් කළහ. සෑහෙන්න වෙලාවක් තිස්සෙ තම හැඟීම් සමුදායන් එකිනෙකාගේ සිරුරු අතර හුවමාරු කරමින්, එදා රාත්තිරියේ ඒ යහන මතදී ඔවුන් එකිනෙකාට තුරුලුව නිරුවතින්ම නින්දට ගියේ ජීවිතයේ විඳි සුන්දරම අතිඋත්තරීතර උත්කර්ෂවත් ආස්වාදයට ළඟාවූ පසුවය.&nbsp;&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> පහුවදා උදෑසන කීරිතිරත්න අවදි වූයේ නව පණක් ලද්දෙකු මෙනි. කන්තෝරුවේ දවස් ගාණක් තිස්සෙ එකතු වී තුබූ රාජකාරි ඔහු එදා එක දවසින් නිම කළේය. ඔහු උදේ අහාරය ගත්තේ නැත. දවල් ආහාරය ගත්තේද නැත. ඔහුට බඩගිනි නොදැනුණි. කිසිඳු පිපාසයක් නොදැනුණි. ඔහුට තිබුණේ එකම හැඟීමක් පමණි. ඒ එදා සවස නැවත ගෙදර යන හැඟීමයි. කන්තෝරු නිමවි ඔහු නැවත පැමිණියේ වෙනදාටත් වඩා ජවයකිනි. ඒ ජවයෙන්මකඩුල්ල පැනීමට තැත්කළත් කඩුල්ලේ ඉහළ ලී බටය බිමට පාත් කොට තිබූ බැවින් ඔහු මොහොතක් නැවතුණේය. නැවත ඒම උණ බටය කඩුල්ලේ රැඳවූ ඔහු අඩි තුන හතරක් පස්සට ගොස්, නැවත දිව ඇවිත් කඩුල්ලෙන් පැන්නේ තමා අන් හැම කලකටම වඩා තිරිහන් වී ඇතැයි තමන්ටම ඇතිවූ සියුම් ආඩම්බරයත් සමඟිනි. කඩුල්ලත් නිවසත් අතර බොරළු මිදුල මත එදා ඔහුගේ පියවරයන් ඉතා දිගු ඒවා විය. එහෙත් ඔහුට කාලය වැඩිපුර යන බවක් හැඟුණි. එබැවින් ඔහු අවසාන පියවර කීපය තව තවත් දිගු කළේය. දකින කෙනෙක් මෙයට ඇවිදිම නොව දිවීමක්යැයි කියනු ඇත. වෙනදා හාන්සිපුටුව මත වාඩිවී තේ එක එනතුරු බලා සිටින ඔහු එදා බෑගය පුටුව මතට විසි කොට කෙළින්ම නිවස තුළටම දිව ගියේය. ඔහු කෙළින්ම නැවතුණේ කුස්සියේය. ඉන්පසු ඔහුගේත් තිලකාගේත් කාමරයටය. ඉන්පසු කාන්ති අක්කාගේ කාමරයටය. ඒ පිම්මෙන්ම ඔහු නැවතත් ඉස්තෝප්පුවට පැමිණ වත්ත දෙස නෙත් යොමන්නට විය. නිවෙස තුළ කිසිවෙකුත් නොවීය. තිලකා නොසිටියේය. කාන්තී නොසිටියේය. දරුවාද නොසිටියේය. ඔහු නැවත ඔවුණේ කාමරයට ගියේය. කාමරයේ කිසිඳු වෙනසක් නැත. කාන්ති අක්කා සිටි කාමරයට ගියේය. එවිට කලින් වතාවේ එහි නොතිබූ වෙනසක් මෙවර ඔහුගේ ඇසට හසු විය. එහි තුබූ අක්කාගේ අඩුම කුඩුම ඇඳුම් පැළඳුම් කිසිවක් එහි නොවීය. කාමරයම පාළුවට ගොස්ය. ඔහු වික්ස්ප්ත වූ මනසින් යුතුව නැවතත් ඉස්තෝප්පුවට පැමිණියේය. දරුවාවත් වඩාගෙන මිදුලේ සිට ඉස්තෝප්පුවේ පඩි දෙක නගින තිලකා ඔහුගේ ඇස ගැටුණේ එවිටය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "මන් පොඩ්ඩක් දරුවත් එක්ක මිදුලට බැස්සා" ඔහුගේ නෙත් වල ඇතිවී තිබූ ගැටලුව එක්වරම හඳුනාගත් ඇය පිළිතුරු දුන්නේය. එතෙත් ඔහුගේ හිතේ තවමත් නොවිසඳුන තවත් ගැටලුවක් ඉතිර්ව තිබිණි.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "කෝ කාන්ති අක්කා?" ඇය නිහඬවම සිය හැට්ටය අස්සේ ගසාගෙන තිබූ තුනට හතරට නැවූ කඩදාසි කැබැල්ලක් ගෙන ඔහුගේ අතේ තැබුවාය. ඔහු කිසිවක් සිතාගත නොහැකිව ඒ කොළ කැබැල්ල දිග හැරියේය. ඒහි වූයේ රවුම් අත් අකුරෙන් ලිවූ වචන කීපයකි. ඔහු ඒ වචන කීපය කියෙව්වේ සිතින් වුවත් ඔහු එය කියවන හඬ ගවු ගාණක් දුරට ඇසෙන්නට ඇතැයි ඔහුටම සිතුණේය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> 'ඕනම මනුස්සයෙක්ට දෛවයෙන් පැවරුණ රාජකාරියක් තියෙනවා. මගේ ඒ රාජකාරිය අහවරයි. උඹලා තුන් දෙනාට තුරුණුවන් සරණයි'</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> මුල් අකුරේ සිට අවසන් අකුර දක්වාත්, නැවත අවසන් අකුරේ සිට මුල අකුර දක්වාත් දෙතුන් වරක්ම ඒ වචන ටික හිතින් කියවූ ඔහු, ඒ ලියමනත් තිලකාගේ මුහුණ දෙසත් මාරුවෙන් මාරුවට බැලුවේ බැලුවේ ඒ ගැන ඇගේ ප්‍රතිචාරය කුමක් වේදැයි සිතමිනි. වෙන්ව වටහාගත හැකි කිසිඳු හැඟීමක් ප්‍රකාශ නොවන මුහුණෙන් යුතුව තිලකා දරුවාව කීර්තිරත්නගේ අතට දුන්නාය.</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> "මන් තේ කහට එක අරන් එන්නම්"</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> <div style="text-align: justify;"> දරුවාව සිය පපුවට තුරුල් කරගත් කීර්තිරත්න, ඔහුට පිටුපා කුස්සිය දෙසට යන්නට තනන තිලකා දෙස හැරී බැලුවේය. එවිටය ඔහු එය දුටුවේ. දුටු විගස ඔහු එය හඳුනාගත්තේය. මේ සියල්ල ආරම්භ වූ හැන්දෑවට පසුව ඔහු එය නැවත දුටු පළමු වර මෙයයි. ඔහු දෑස් තද කොට දෙවරක් ඇහිපිල්ලම් ගසා නැවත බැලුවේය. ඔව්! ඒ එයම විය. මීට කලකට පෙර කාන්ති අක්කාත් සමඟ රහස් ඇසුර පටන් ගැනීමට මුල් වූ හැට්ටය තිලකා ඇඳ සිටියේය. ඔහු ඇගේ පිටුපසින්ම පියවර තබමින් ගොස් හැට්ටිය දෙස ළංවී බැලුවේය. ඔවුන්ගේ ජීවිතය වෙනස් කල හැට්ටයේ හිල සොයා ඔහුගේ දෙනෙතේ කළු ඉංගිරියාවන් වේගයෙන් එහේ මෙහ දුවන්නට පටන්ගත්තේ ඔහුටත් නොදැනීමය. එහෙත් ළඟින් ළඟින් ඇල්ලූ මැහුම් කීපයක් ඉතුරුව තබා හැට්ට්යේ තිබූ හිල සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වී තිබිණි.&nbsp;</div> <div style="text-align: justify;"> <br /></div> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2020/02/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)8tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-2934431083152906443Tue, 18 Jun 2019 06:58:00 +00002019-06-18T12:29:39.535+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">සුළඟකට තහනම්ද ආලය</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">චණ්ඩ වී මග නසන හංදා</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">සයුරකට තහනම්ද ආලය</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">වෙරළ මත වැද බිඳෙන හංදා</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;"><br /></span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">අමාවක රෑ දිලෙන තරු කැට&nbsp;</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">රැයේ කළුවර මකන හංදා</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">පුරා පුන්සඳ කිරණ අතරේ</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">උඩුඟු නෙත් සර දේද මංදා</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;"><br /></span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">වඩා බැතිසිත ගියත් ඉහළින්</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">ඉගිල සමනොල අඩවි වන්දා</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">සමනලුන් ගෙන ඒද කිසිදා</span></div> <div> <span style="color: #1c1e21; font-family: &quot;helvetica&quot; , &quot;arial&quot; , sans-serif;">රොන් උරා බිවු මලක් කැන්දා</span></div> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2019/06/blog-post_18.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)0tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-3069208628708909019Thu, 06 Jun 2019 02:59:00 +00002019-06-06T08:30:40.434+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> පැරණි කවියක බිඳුණු කවිපද<br /> අලුත් ගීයේ එලිසමට විත්<br /> අරුත නොඅසා තනුව හැඩ කර<br /> ගීතයේ රස මරා නික්මෙත්<br /> <br /> බැන්ද කවිපද පෙර එදා දින<br /> එලිසමය පමණක් සිතාගෙන<br /> ගීයකට සවි මදි නිසාවෙන්<br /> සිත යටම මිහිදන් කලා මම<br /> <br /> අරුත ගැඹුරුව තනුව මිහිරිව<br /> දිවිය රඳවා තැනුව ගිතය<br /> ගැයෙන විට කල් මතුවෙනා දොස්<br /> මකන්නට ආ පැරණි කවිපද<br /> <br /> අලුත් ගීයත් පැරණි කවියත්<br /> එක්ව තැනු කවි පෙළ අරුත්බර<br /> එකම තනුවක ගැයෙන මිහිරිය<br /> සිතින් විඳගමි නෙත් පියන් මම</div> http://ananthayata.blogspot.com/2019/06/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)0tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-8286855586820402436Mon, 16 Jul 2018 08:48:00 +00002018-07-16T14:18:56.616+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> අකීකරු මතක සිත්තම්<br /> නන්වන හසුන් බොත්තම්<br /> කරන් මම වත්තම්<br /> එන්නද සිහිනයට යන්තම්<br /> <br /> ඇවිළි හිත් මත්තේ වැටී<br /> මූදාලූ සැනසුම් කැටී<br /> ඇසෙනවද තාමත් ගැටී<br /> මෙවුල් දම ලෙළදුන් හැටී<br /> <br /> පිපුණ මල්පෙති හිත පුරා<br /> නිවූ රැස් සිටි ගත අරා<br /> තුරුල් වෙනු බැරි රැය මරා<br /> ගමු ටිකක් මතකෙන් සොරා<br /> <br /> සිංදවා සීමා හිතේ<br /> අපි අපිට හිමිකර ගතේ<br /> සැණකෙලිය විඳි හිතුමතේ<br /> සිහිනයද තෙත්කොට ඇතේ</div> http://ananthayata.blogspot.com/2018/07/blog-post_16.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)3tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-602977261003816060Wed, 09 May 2018 04:18:00 +00002018-05-09T09:49:34.347+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div> සමනොළ තටු මත කටු ඇන හිනහෙති</div> <div> කඳුලු වලට හුරු නැති මිනිසුන්</div> <div> පිණි කැට මැද මැවු පැහැ දැක වැලපෙති</div> <div> කලු සුදු ලොව ඉපදුන මිනිසුන්</div> <div> <br /></div> <div> තත්පර දිවියක පැය කටු සොයමින්</div> <div> සිහින පොදි බඳී නොමියෙන මනසින්</div> <div> පැතුම් යදම් වට සිරකර සරසති</div> <div> හැරයන දා යන නිරුවත මිනිසුන්</div> <div> <br /></div> <div> බිඳී වෙන්ව සිරගත කල සිතිවිලි</div> <div> ගැටේ නිතර පැරදුම මග හරිමින්</div> <div> තනුවෙන් හැඩ කර රවටති රැවටෙති</div> <div> එලිසම නැති ජීවිත මිනිසුන්</div> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2018/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)0tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-4889297383851040969Mon, 06 Nov 2017 03:54:00 +00002017-11-10T10:51:02.647+05:30කතන්දර<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> "ඔයා හිතන්නෙ ඔයා මාව කසාද බැන්දම සේරම ප්‍රශ්ණ ටික විසඳෙනවා කියලද?"<br /> කාංචනාට මුල්ම වරට විවාහ යෝජනාව කල වෙලේ කාංචනා&nbsp;දුන්නේ ඒ වගේ උත්තරයක්.<br /> ඒත් ඒ වගේ උත්තරයකින් පහුබහින තැනක අනුශ්ක හිටියේ නෑ.<br /> "සේරම ප්‍රශ්ණ විසඳන්න බැරි වෙයි. ඒත් අපි දෙන්නටම එකම තැනක ඉඳන් ඒ ප්‍රශ්ණ වලට උත්තර හොයන්න පටන් ගන්න පුලුවන් වෙයි."<br /> නිහඬ බවයි ඒ නිහඬ බව බිඳපු සුසුම් හඬයි ඇරෙන්න වෙන දෙයක් සෑහෙන්න වෙලාවක් යනතුරු කාංචනාගෙ මුවින් පිට උනේ නෑ.<br /> අනුශ්ක ඇයට බාධා කලෙත් නෑ. ඔහු ඒ විරාමය අතරතුරත් ඇගෙන් දෙනෙත් වලින් ඔහු දුටු &nbsp;කාන්තිය විඳගනිමින් සිටියා.<br /> "මන් දන්නවා අනූ. ඔයා මට ආදරෙයි. ඒ වගේම මමත්"<br /> අනුශ්ක ඇගේ සුරත සෙමින් පිරිමැද්දා.<br /> "මන් පිළිගන්නවා. මට මුලින් ඔයාගෙයි වෙන මිනිස්සුන්ගෙයි අතරෙ වෙනසක් තිබ්බෙ නෑ. ඔයත් හිටියෙ ඒ ගොඩේමයි. හැබැයි මගේ ඇඟ ගැන විතරක් වද උන මිනිස්සු ගොඩක් අතරෙ ඔයා විතරයි මගේ හිත ගැන වද උනේ. අන්තිමේ මමත් ඔයාට ආදරෙ කරන්න පටන් ගත්තා. ඒත් අනූ...."<br /> අනුශ්ක හූමිටි තිබ්බේ නෑ. නිදහසේ වැටෙන වචන නිදහසේම වැටෙන්න ඔහු ඉඩ හැරියා.<br /> "ඒත් අනූ මේක හරියන වැඩක් නෙවෙයි. ඔයාට හොඳ ජීවිතයක් තියෙනවා. මන් වගේ කෙල්ලෙක් ඉස්සරහ ඒ ජීවිතේ විනාස වෙලා යන්න දෙන්න ඕනෙ නෑ. මගේ ජීවිතේ දැනටමත් විනාස වෙලා ඉවරයි"<br /> හීනියට මතු උන කඳුලු බින්දුවක් ඇගේ කම්මුල හරහා පහලට බේරුනා.<br /> අනුශ්ක ඇයව සිය දෑත් අතර හිරකරගත්තා.<br /> "මාව විශ්වාස කරන්න කාංචනා. මේ හැමදේකම හැපි එන්ඩින්ග් එකක් තියෙයි"<br /> එකම යෝජනාව..... එකම ප්‍රශ්ණ..... එකම පිළිතුරු..... එකම දෙබස්......<br /> දින ගත උනේ හරිම වේගෙන් වගේ.<br /> "උඹ එතකොට ඕක නතර කරන්නෙම නෑ" චාමිකගෙ වාග් ප්‍රහාර වලටත් ඒ අතරතුරේදිම මුහණ දෙන්න අනුශ්කට සිදු උනා.<br /> "උඹනම් මෝඩ හු.....නෙක් බන්. මමයි මෝඩ... උඹව ඒ වගේ තැනකට එක්ක ගියාට"<br /> චමින්දගෙ හැම වාක්‍යයක්ම අවසන් උනේ ඔහු ඔහුටම බැනගනිමින්. ඔහු කල දේ ගැන ලොකු පසුතැවීමක් ඔහුට තිබුනා. ඒත් අනුශ්කගේ සිතිවිලි ක්‍රියාකලේ ඊට වෙනස් විදියකට.<br /> "නෑ බන් චමී.... උඹ නැත්නම් අදටත් මන් ආදරේ අඳුනන්නෙ නෑ. උඹ නැත්නම් අද මට ජීවිතයක් නෑ"<br /> ජීවිතේ අර්ථකතනය කරන්නෙ කොහොමද? ඒ තුල තිබෙන සාපෙක්ෂ බවම ලෝකය තුල මේ තරම් කලබගෑනියක් ඇති කරලා. නිවැරදි සර්වසාධාරණ අර්ථකතනයක් ලැබෙන තුරු හැම ජීවිතයක්ම හැල්මේ දුවාවි. ඒත් අනුශ්කට මේ වෙලාවෙ අවශ්‍ය උනේ එවැනි බැරෑරුම් පිලිතුරක් නෙවෙයි.<br /> "හරි අපි බඳිමු"<br /> අවසානයේ අනුශ්කට ඔහුට අවශ්‍ය උන පිළිතුර ලැබුනා.<br /> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: center;"> ***</div> <br /> "පාහර බල්ලො"<br /> මම මිගාරගෙත් සමීරගෙන් ඇඟට කඩන් පැන්නෙ වියරුවෙන් වගේ. වටේ හිටපු අය මාව අල්ලනොගන්න මම උන් දෙන්නගෙම ජීවිත වලට වග කියලා. මගේ කෝපය මුළු සිරුර පුරාම පිටාර ගලමින් තිබුනා. කෝපයෙන් දැවෙන හදවතට කල නොහැකි දෙයක් එවෙලේ තිබුනෙ නෑ.<br /> "එක සැරේ මරනවට වඩා උන් දෙන්න විඳවනවා බලන් ඉන්න තිබ්බනම් හිතට තවත් සහනයක් දැනෙයි." සැණයකින් සිතට ආ සිතිවිල්ලක් මාව නැවත පියැවි සිහියට ගෙනාවා.<br /> දෑත සිරකල මංචු සමඟ මිගාරත් සමීරත් පොලිස් ජිප් රථය තුලට නගිද්දි රාධිකාගෙ මුහුණ මගේ ඉදිරියේ මැවුනා.<br /> "තොපි කොහොමද බල්ලො එහෙම දෙයක් කලේ?" මාව අල්ලාගෙන හිටි අයගෙන් මිදිමට තැත් කරන ගමන්ම මම මහ හඬින් කෑ ගැහුවා.<br /> පොලිජ් ජිප් රථය ඇස් මානයෙන් නොපෙනී යද්දි මා වට තිබූ ග්‍රහණය ක්‍රමයෙන් ලිහිල් උනා. ඒ සමඟම මගේ හදවත තද කරමින් නැගුනු පීඩනය එන්න එන්නම දැඩි උනා.<br /> මට තිබ්බෙ තරහක්.... දුකක්.... කලකිරීමක්....<br /> "ඇයි?" මට තිබුන ලොකුම ගැටළුව එයයි. සමීර මගේ හොඳම මිතුරා. ඔහු විටෙක මට සහෝදරයෙක් උනා. මිගාරත් මගේ හොඳම මිතුරෙක්. කොහොමද යාලුවොම මෙහෙම දෙයක් කරන්නේ? කොහොමද කෙනෙක්ව විශ්වාස කරන්නේ?<br /> "ඔන්න එහෙනම් බෙස්ට්මන් කිට් එක දැම්මම ලෑස්තී කරගන්නවා ඈ"<br /> "ඔව් ඔව් මට බරක් නොවී උඹට ඒක සෙට් කරගනින්. ඒක වඩා හොඳයි"<br /> " ආ එව්වා කොහේද සනා. මන් ලෑස්ති කලාම උඹ ඒකට ගෙවපන්"<br /> "අඩෝ මූ බෙස්ට්මන්නම් මාව ගනින් ෆ්ලවර් බෝයිටවත්"<br /> සිනහවෙන් පිරුණ ඒ අතීතය දැන් අතීතයක්ම පමණයි. රාධිකා ඔවුන්ට මිතුරියක් පමණක් නෙවෙයි සොහොයුරියක්ද උනා. එවන් කෙනෙක් ගැන කාමාශාවක් ඇති කරගත් පහරයින් ගැන මට ඇති උනේ දැඩි පිළිකුලක්.<br /> ඇතැම් විටක මා හට යා නොහැකි අවස්තාවන්දී විවාහ උත්සවයට අවශ්‍ය කළමනා සෙවීමට රාධිකා සමඟ තනියට පිටත් කලේද ඔවුන් දෙදෙනා බව සිහි වෙද්දී මට දැනුනේ පිළිකුලක් වගේම පුදුමයක්. විශ්වාසය මිනිසුන්ව දුර්වල කරන්නෙ මහ පුදුම විදියට. විශ්වාසය අවසානයේ මාව ගෙන ආ තැන ගැන මට නැවතත් දෛවයෙන් ප්‍රශ්ණ කරන්නට අවශ්‍ය උනේ නෑ. මගේ ජීවිතයේ දැන් ඇත්තෙ එකම අරමුණයි.<br /> පළිගැනීම!<br /> ඔව්... රාධිකාගේ ආත්මයට සැනසීමක් ගෙන ආ හැකි එකම මග එයයි.<br /> රාධිකාගේ අතුරුහදන් වීම තවත් එක නොවිසඳුනු ගැටළුවක් වීමට ඉඩ තිබියදී ඇගේ නිරුවත් මළ සිරුර පොළව මතුපිටට ගෙන ඒමට හේතු උන උරගයා ගැන මට ඇති උනේ කෘතඤපූර්වක හැගීමක්.<br /> "අන්න කැන්දගොල්ලෙ ගේ පිටිපස්සෙ තලගොයෙක් හාරලා ගෑනු කෙනෙක්ගෙ මිනියක් ගොඩ ඇවිල්ලලු" ආරංචිය ගම පුරා පැතිරුනේ විදුලියක් වගේ. සිරුර බලන්නට මා සමඟ සමීරත් මිගාරත් පැමිණියේ කුමන අරමුණින්ද යන්න වටහා ගැනීමට මේ තරම් දිනක් ගත වීම ගැන ඇති උන කළකිරීමකින් මගේ හිත වෙලා ගත්තා.<br /> කෙසේ නමුත් අවසානයේ ඔවුන් දෙදෙනා නීතියේ රැහැනට අසු වීම ඒ කළකිරීම මදක් සමනය කරන්නට සමත් &nbsp;උනා.<br /> නීතියෙන් නිසි සාධාරණය ඉශ්ට වෙනතුරු බලන් ඉන්නවා විනා වෙන කල හැකි යමක් මේ වෙලාවෙ මට නැති බව හොඳිනම වැටහුනා උනත්, හිතේ කැකෑරෙන කලකිරීම, තරහව එක්ක මගේ හිත තුල ගොඩ නැගුන පළිගැනීමේ චේතනාව ඉවක් බවක් නැතිවම ලියලා වැඩුනා.<br /> "හොඳයි අපි බලමුකෝ... දවසක උඹලත් විඳවයි ඒ අහින්සකී විඳෙව්වට වඩා දහස් ගුණයක් වැඩියෙන්."<br /> <br /> <br /> <div style="text-align: center;"> ***</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> "උඹ ඌට ඇත්තටම ආදරේද?"</div> "ඔව් බන්... මන් අනුපමට ඇත්තටම ආදරෙයි" ප්‍රශ්ණයත් උත්තරයත් අතර විරාමයක් නොතියාම පවනිගේ මුවෙන් උත්තරය පිට උනේ හඬේ වෙනසක් නැතුවම. ඒ උත්තරය බොරුවක් නොවෙන බව වටහාගන්න ටෙක්ලාට ඊටත් වඩා දෙයක් ඕනේ උනේ නෑ.<br /> "හ්ම්ම්" ටෙක්ලා සුසුමක් පමණක් පිට කර නිහඬ උනේ පවනිගේ සිතුවිලි වලට ඔහේ වැඩෙන්න ඉඩ දෙන්න ඕන උන නිසා.<br /> "මේක ආදරේ ගැන ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි ටෙකී. මට අනුපම වෙනුවෙන් ඕනම දෙයක් කරන්න පුලුවන්. ඒත්... ඒත් සෙක්ස් ලයිෆ් එකේදි මට එයා ගැන කිසිම ෆීලීන් එකක් එන්නෙ නැති එකයි ප්‍රශ්නේ. මන් දන්නවා එයා ඉන්නේ සෑහෙන්න අවුලෙන් කියලා. ඒත් මට උත්තරයක් පේන්නෙ නෑ බන්." පවනිගේ ඇස අද්දර ලාවට දිළිසෙනු ටෙක්ලාගේ ඇසට අසු උනා. ඒ දිළිසීමේ අරුත වටහාගන්න ගැහැණියකට මොහොතක්වත් යන්නේ නෑ. තව ස්වල්ප වෙලාවකින් ඒ දිළිසීම පවනිගේ කම්බුල් හරහා පහළට බේරෙන බව ඇය දන්නවා. ඇය පවනිගේ සුරත මත ඇගේ අත තැබුවා. පවනී ඒ අත තම ඇඟිලි අතර හිරකරගන්න අතරේ ටෙක්ලා ඇගේ මුහුණට එබුනා.<br /> "එතකොට උඹ කොහොමද මේ දේවල් පැහැදිලි කරන්නේ."<br /> "පහැදිළි කිරීමක් තමයි ටෙකී මාත් හොයන්නේ" පවනි ටෙක්ලාගේ දෑසෙන් මුදවා මුහුණ පහතට යොමා ගත්තා.<br /> "මන් හිතන්නේ උඹ දැනටම ඒක දන්නවා" ටෙක්ලාගේ ප්‍රකාශය තවත් ප්‍රශ්නයක්ද උත්තරක්ද කියලා වෙන් හරියටම කරගන්න බැරිකමක් පවනිට නොතිබුනා උනත් ඇය එතනදි මුනිවත රකින්නට තීරණය කලා.<br /> ටෙක්ලා පවනිගේ ග්‍රහණයේ තිබූ අත ගෙන පවනිගේ නිකටෙන් අල්ලා ඉහලට එසෙව්වා.<br /> "උඹට බයයි නේද"<br /> "මොකටද...? ඇයි...?"<br /> ටෙකලා ඇඳෙන් නැගිට කණ්නාඩි මේසය දෙසට ඇවිද ගියා. කණාඩිය තුලින් පේන ඇගේ ප්‍රතිබිම්බය දෙස මොහොතක් බලාසිටි ඇය නිහඩ බව බින්දා.<br /> "උබ දන්නවා.... මට යාලුවො නෑ. හිටපු යාලුවො එකෙක්වත් අද මගේ මූණවත් බලන්නේ නෑ. මන් දන්නවා මගේ රස්සාව එක්ක මාව ආශ්‍රය කරන එක උන්ට ලැජ්ජාවක්. සමාජෙට මාව බඩුවක්. හැබැයි මාව පිළිකුල් කරන උනුත් සමාජේ ඉස්සරහ විකිණෙනවා කියලා උන් එකෙක්වත් දන්නෙ නෑ. උන්ට ඒක තේරෙන්නෙත් නෑ. ගොඩක් මිනිස්සු ගෑනුන්ව හොයන්නේ පෙරළගන්න විතරයි. එතනින් එහා ලෝකයක් උන්ට නෑ. එහෙම මිනිස්සු පිරිච්ච ලෝකෙක කොයි ගෑනිත් එක වෙලාවකට හරි බඩුවක් වෙනවමයි."<br /> ටෙක්ලා පවනි දිහාවට හැරුනා. පවනි හිස ඔසවලා ඇය දිහා බැලුවා.<br /> "හැමදේම දුවන්නේ සෙක්ස් එක්ක බන්. උඹට බයයි උඹෙන් හම්බනොවෙන දේ උඹේ මිනිහා වෙන ගෑණියෙක්ගෙන් හොයාගනියි කියලා. හැබැයි එහෙමයි කියලා ඒ දේ මිනිහට දෙන්නත් උඹට අසාවක් නෑ. එහෙම වෙන්න හේතුව උඹ ඉස්සරහා පෙනි පෙනී තියෙද්දිත් උඹ එක පිළිගන්නත් බයයි."<br /> පවනි නිහඬවම අහගෙන හිටියා. ටෙක්ලා නැවත විත් ඇඳේ පවනි අසලින් ඉඳගත්තා.<br /> "මේ බයෙන් උඹව මරණවා පවී. බයට උඹට මරන්න ඉඩ දෙන්න එපා"<br /> "මන් මොකද්ද කරන්න එනේ ටෙකී? කියපන්... මන් මොකද්ද කරන්න ඕනේ? උඹ දන්නවා උඹ කරන රස්සාව මොක උනත් උඹ එදත් අදත් මගේ යාලුවා. ඒකෙ වෙනසක් නෑ. ඕනේ වෙලාවක මට මගේ දෙයක් බය නැතුව කතා කරන්න පුලුවන් එකම යාලුවා උඹයි. මන් ඒකයි අදත් උඹට කතා කරලා මේ සේරම උඹට කිව්වෙ. ඩොක්ටර්ස්ලගේ බයිලා අහලා මට දැන් ඇති වෙලා. මේ ඔක්කොම......"<br /> එක් වනම සිය දෙතොල මට රැඳුනු ටෙක්ලාගේ දබරඟිල්ලෙන් පවනිගේ එලියට එමින් සිටි වචන හිර කලා.<br /> "ඇති පවී ඇති.... තවත් බොරු කලා ඇති. උඹ දන්නවා ඇත්ත. ඇත්තට එලියට එන්න ඉඩ දියන්"<br /> එකිනෙක ගැටුනු දෑස් යුවල හරහා දහසක් වචන හුවමාරු වෙද්දි පවනිගේ හදගැස්ම වැඩි වෙන්න ගත්තා.<br /> <br /> <br /> <div style="text-align: center;"> ***</div> <div> <br /></div> <div> <div> සිදුවන දේ සැබෑවක් බව වටහා ගන්න අනුශ්කට තවත් මොහොතක් ගතා උනා. ඊලඟ මොහොතේ ඔහු කාංචනාව වැලඳගත්තේ හිතේ සතුට උතුරායද්දි.&nbsp;</div> <div> "එහෙනම් අපි බඳිනවා... අපි බඳිනවා.... අන්තිමේදි ඒක වෙනවා"</div> <div> ඔහු ඇගේ මුහුණ පුරා ඔහුගේ දෙතොල දිවෙව්වා.&nbsp;</div> <div> "මන් ඔයාට ආදරෙයි. මට ඔයාව ඕනේ. ඒත් අනූ.... ඔයාගේ අම්මලා තාත්තලා... එයාලා කවදාවත් මාව බාරගන්න එකක් නෑ. අනිත් එක මගේ අතීතය හැමදාම මගේ පස්සෙන් පන්නයි." ඔහුගේ දොතොලින් සිය මුහුණ නිදහස් උන එක සුළු විරාමයකදි ඇය සිහින් හඬින් කෙඳිරුවා.&nbsp;</div> <div> "අම්මලා තාත්තලා ගැන මන් බලාගන්නම්. අපි බඳින එකම ලොකු දිනුමක් නෙවෙයිද කාංචනා."</div> <div> "ඒත් අනූ මේකට මැඩම් කීයටවත් ඉඩ දෙන එකක් නෑ. එයා මගේ පස්සෙන් මිනිස්සු දම්මවයි. මට එලියෙ ලෝකෙට යන්න මැඩම් ඉඩ තියන එකක් නෑ අනූ" ඇය සිය හිස අනුශ්කගේ උරහිස මත ඔබාගත්තා. තමන්ගේ පිටට යමක් වැටෙනවාත් ඒ සමඟව පිට තෙත් වන බවත් අනුශ්කට දැනුනේ එක සැණයකින්.&nbsp;</div> <div> "අඬන්න... කමක් නෑ... අඬන්න.... හැබැයි මන් පොරොන්දු වෙනවා....ඔයා අඬන අන්තිම වතාව තමයි මේක." අනුශ්ක ඇගේ හිස සිය දෑතින් අල්ලා ඉස්සුවා. ඇගේ දිළිසෙන ඇස් දිහා එක මොහොතක් බලන් සිටි අනුශ්ක සිය දෙතොල් ඇගේ නළල මත තැබුවා. ඇගේ උණුසුම් සුසුම් සිය ගෙල ප්‍රදේශය ආක්‍රමණය කරනු ඔහුට දැනුනා.&nbsp;</div> <div> "මේ අහන්න... ඔයා ආයෙත් ඒ කුණුගොඩට යන්නේ නෑ. ඔයාට එහේ ගන්න වටින මොනා හරි තියෙනවද?"&nbsp;</div> <div> "එහෙමට ලොකු දෙයක් නෑ. ඇඳුම් ටික විතරයි ඉතින්. ම්ම්ම්?" ඇගේ බැල්මේ තිබ්බේ ප්‍රශ්ණාර්තයක්.&nbsp;</div> <div> "එහෙනම් හරි... ඔයා මේ දැන්ම මාත් එක්ක එනවා. මන් ඔයාව මගේ ගමේ එක්ක යන්නම්. එහේ ගියාම කාටවත් ඔයාව හොයාගන්න හම්බෙන්නෙ නෑ." අනුශ්කගේ කටහඬේ තිබ්බේ දැඩි ස්ථිරභාවයක්.</div> <div> "එහෙම කොහොමද අනේ කරන්නේ. එක පාරටම මේ කළබලේ... මන් ඇවිත් කොහේද ඉන්නේ.... අනේ අනූ අපි ටිකක් ඉවසමුකො."</div> <div> "නෑ කාංචනා නෑ... තව ඉවසීමක් නෑ.... මේක තමයි වෙලාව... දැන් බැරි උනොත් ආයේ කවදාවත් බැරි වෙනවා"</div> <div> ජීවිතේ කියන්නේ ප්‍රශ්ණ සහා උත්තර අතර දෝලනය වෙන දෙයක්. හැම ප්‍රශ්ණෙකටම උත්තරයක් නැද්ද? කාලයට ඉඩ දීම ප්‍රශ්න වලට උත්තරයක්ද? එක උත්තරයක් කියන්නේ තවත් එක ප්‍රශ්නයක්ද? මේ හැම එකක්ම උත්තර නැති ප්‍රශ්ණ. කාංචනාගේ ප්‍රශ්ණ වලට හරි උත්තරයක් අනුශ්ක ගාව නොතිබුනා වගේම අනුශ්කගේ ප්‍රශ්න වලට උත්තර කාංචනා ගාව තිබුනේත් නෑ. ඒත් හැම ප්‍රශ්නෙටම උත්තර හම්බෙනකම් තමන්ට බලන් ඉන්න පුලුවන් කමක් නැති බව දෙන්නම හොඳටම දැනගෙන හිටියා.&nbsp;</div> <div> අවසානයේ අනුශ්කගේ තීරණේට කාංචනා කැමත්ත පල කලේ ඒ හින්දම වෙන්න ඇති.</div> <div> "හරි... හැබැයි ටෙක්ලට කෝල් කරලා කියන්න ඕනේ අනූ. කෙල්ල කළබල වෙයි නැත්නම්."</div> <div> "ඒක ප්‍රශ්ණයක් වෙන එකක් නැද්ද?"</div> <div> "නෑ අනූ මට එයාව විශ්වාසයි"&nbsp;</div> <div> ගෙවෙන මොහොත ගැන දෙන්නටම තිබ්බේ ලොකු උනන්දුවක් වගේම කුතුහලයක්. ඊලඟ මොහොතේ කුමක් සිදු වුවත් සිදු වන ඕනෑම දේකට එක්ව මුහුණ දීමට දෙදෙනාම හිත දැඩි කරගෙන සිටියා. කාංචනා කිහිපවරක් ටෙක්ලාගේ දුරකතනයට ඇමතූ නමුත් කිසිඳු ප්‍රතිචාරයක් ලැබුනේ නෑ.</div> <div> "ගෑනි ආන්සර් කරන්නේ නෑනේ."</div> <div> "කමක් නෑ.. අපි පස්සෙ අරන් කියමු"</div> <div> "ටෙක්ලා උදේම යාලුවෙක් හම්බවෙන්න යනවා කියලා ගියා. අපි එලියට ගියාම සමහර වෙලාවට මැඩම් ඇතුලේ කෙල්ලෙක්ගෙ ෆෝන් එකකින් කෝල් කරලා බලනවා කොහේද ඉන්නේ කියලා. මේකි හිතනවද දන්නේ නෑ මේත් එහෙම කෝල් එකක් කියලා. කොමිනිකේශන් එකකින් ගත්තනම් හරි."&nbsp;</div> <div> "ඉතින් මගේ එකෙන් ගන්නකො" අනුශ්ක ඔහුගේ දුරකතනය ඇය වෙත දිගු කලා.&nbsp;</div> <div> "බෑ... වැඩක් නෑ. එහෙම වෙලාවට මොබයිල් ආන්සර් කරන්නෙම නෑ. ඉන්නකො මන් අර එහා පැත්තේ කොමිනිකේශන් එකෙන් කෝල් එකක් අරන් එන්නම්"</div> <div> "දැන්මම කියන්නම ඕනෙමද අනේ?" අනුශ්කගේ කට හඬේ තිබ්බේ පොඩි හුරතල් ස්වාභාවයක්.&nbsp;</div> <div> "ඔව් ඔව් අනේ.. කියලා ගියාම හරි... ඔයා ඉන්නකො මහත්තයො චුට්ටක්. කෝල් එක ගත්තා අපි ගියා" ඇයත් හුරතල් කඩහඬකින්ම පිළිතුරු දුන්නා.</div> <div> "හරි එහෙනම් ඔයා කෝල් එක අරන් එතනම ඉන්න. මන් ටකස් ගාලා බෑංක් එකට ගිහින් සල්ලි ටිකක් අරන් එන්නම්."&nbsp;</div> <div> ඇය පාරේ අනෙක් පසට පැනිමට තැන් කරද්දීම ඔහු නැවත ඇගේ අතින් ඇද ඔහු වෙතට ගත්තා.&nbsp;</div> <div> "ඔය කහ පාට ඇඳුමට ඔයා හරිම ලස්සනයි. හරියට කහ කිරිල්ලියෙක් වගේ."&nbsp;</div> <div> "දැන් කොහොමත් ඉතුරු මේ ඇඳුම විතරයි. මහත්තයටම වෙයි තව ලස්සන ඇඳුම් අරන් දෙන්න"&nbsp;</div> <div> "ඒකට තමයි මේ සල්ලි ගේන්න යන්නේ. ලොරියක් පටවල සල්ලි ඕනේ වෙයිද දන්නේ නෑ"&nbsp;</div> <div> දෙදෙනාම හිනා උනේ අනාගතය ගැන මොහොතකට අමතක කරලා.&nbsp;</div> <div> "හරි මන් ගිහින් එන්නම්" ආපු ත්‍රීවිල් එකකට අත දාලා අනුශ්ක&nbsp;නගින අතරේ ඇය පාර පනින්න කහ ඉර පැත්තට ගියා.&nbsp;</div> </div> <div> ටික කාලයක් ඇතුලේ සිද්ද උන හැමදේම අනුශ්කගේ හිතේ සිතුවම්පෙලක් මෙන් මැවෙන්න ගත්තා. ලැජ්ජකාරයෙක් විදියට මසාජ් සෙන්ටර් එකට ගිය දවස. පළවෙනි වතාවට කාංචනාව දැක්ක හැටි. ඇගේ දෑතේ පහස ලබපු හැටි. තමන් ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරුන හැටි. ඒ හැමදේම හරියට හීනයක් වගේ. කාලයත් එක්ක තමන් ඇවිත් තියෙන දුර ගැන ලොකු පුදුමයක් ඔහුගේ හිතේ ඇති උනා. ඒ වගේම ලොකු සතුටකුත්. "සැබෑ ආදරය මසාජ් සෙන්ටර් එකකදි පවා හමුවිය හැක" කියලා ත්‍රීවීල් එකෙන් එලිය ඔලුව දාලා කෑගහලා කියන්න තරම් සතුටකින් ඔහුගේ හිත පිරිලා තිබුනා. බැංකුවෙන් මුදල් ලබාගෙන නැවතත් ත්‍රීරෝද රථයටම ඉක්මනින් ගොඩ උනේ සිය අනාගතය සොයා හැකි ඉක්මනින් පියමන් කිරීමේ අරමුණින්. අනාගතයේ කුමක් වේදැයි තවමත් හරිහැටි පැහැදිලි නෑ. පිළිතුරු නැති ප්‍රශ්න වැලක් තමන්ගේ ඉස්සරහට එන බව ඔහු හොඳින්ම දැන සිටියා. ඒත් තමන්ගේ ආදරය ඉදිරිපිට ඒ ප්‍රශ්ණ වලට මුහුණ දෙන්න තරම් ධෛරයක් තමන්ට ඇතිබවත් ඔහු අවබෝධ කරගෙන සිටියා. හෙට.... හෙට දවස ගතවෙන්නෙ කොයි විදියට උනත් ඒ හෙට දවස බෙදාගන්න තමන් එක්ක කාංචනා ඉන්න එක ඔහුගේ එකම සවිය උනා.&nbsp;</div> <div> <div> සිතුවිලි වර්ශාව නිසාම ඔහු නැවත ඔවුන් කලින්&nbsp; සිටි ස්ථානයට පැමිණ ඇති බව වටහාගන්නට ඔහුට මොහොතක් ගත උනා. ප්‍රදේශයේ තිබුනේ කලින් නොතිබූ අන්දමේ කළබලකාරීබවක්. මිනිසුගේ උස් කෑගැසීම් හඬවල් පාර දෙසින් ඇසුනා. පාරේ එක් තැනකට මිනිසුන් පොදියක් මෙන් එකතු වී සිටියා. ත්‍රීරෝද රථයෙන් බැසගත් ඔහු ඒ දෙසට ඇවිදගියේ ගැහෙන හදවතින්. මොකද්දෝ අමුතු නුහුරක් ඔහුගේ හදවත කිඳාබැස ගත්තා.&nbsp;</div> <div> "මො...මොකද්ද වෙලා තියෙන්නේ.?</div> <div> සෙනඟ පීරමින් ඉදිරියට යන අතරෙ ඔහු අවට සිටියෙක්ගෙන් සිද්ධිය විමසුවා.&nbsp;</div> </div> <div> <div> "පාරේ එහා පැත්තේ ගිය කාර් එකක් එක පාරටම පැත්තට කපලා ඇවිත් අර නවත්තලා තීයෙන ලොරියේ වැදුනා. වාහනේ හැපෙන වෙලාවේ පාර පැනපු ගෑනු කෙනෙක් වාහන දෙක අස්සට අහු උනා. කාර් එක තිබ්බේ ලොරිය අස්සේ. මන් හිතන්නේ දෙන්නගෙම කෑලි තමයි. "</div> <div> අනුශ්කගෙ දෙකකුල් ඉදිරියට ඇදුනේ අනුදැනුමකින් තොරව.&nbsp; ලොරි රථයත් කාර් රථයේ සුන්බුනුත් අතරින් රතු පැහැයට හැරුන කහ පැහැති ඇඳුමක් තුල සිරවුන මාංශ කැබැලි ඔහුගේ දෙනෙතට හසු උනා. ලෝකයම නැවතී හුස්ම සිරව යන්නාක් මෙන් දැනෙද්දී, රුධිරයෙන් පෙඟුණ තැලී ගිය කාංචනාගේ මුහුණ අනුශ්කගේ දෙනෙත් ගිලගත්තා.&nbsp;</div> </div> <div> <br /></div> <div style="text-align: center;"> ***</div> <div style="text-align: center;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> <br /></div> <div style="text-align: left;"> <div> "උඹ කියන්නේ..... මේ ඒ හින්දා කියලද?" දෙනෙත් කතා කරන අතරෙම දෙතොලත් කතා කරන්න ගත්තා.</div> <div> "ඔව් බන් ඔව්... අපි කාටවත් අතීතයෙන් ගැලවෙන්න බෑ බන්. අතීතය කියන්නේ නිකම්ම නිකන් වෙලා ඉවර උන සිදුවීම් ගොඩක් විතරක් නෙවෙයි. අපි හැමෝම අද අපි ඉන්න තැන පිටිපස්සෙ තියෙන්නෙ අපේ අතීතේ" ටෙක්ලා උත්තර දුන්නේ මහා දාර්ශණිකයෙක් වගේ.</div> <div> "ඒත්.. ඒත්... මන් ඒ හැමදේම අමතක කලා බන්... ඒ දේවල්... ඒ දේවල්... ඉස්කොලේ යන කාලේ නොදන්නකමට උන අත්වැරදි විතරයි. මන් ඉස්කොලෙන් එලියට ආවේ ඒ හැමදේම මගේ ජීවිතෙන් අයින් කරලා." පවනි තමන් තුලටම එබෙන්න උත්සහකලා.&nbsp;</div> <div> "ඒ උනාට මට පේන්නේ ඒවා හරියටම අයින් වෙලා නෑ වගේයි... නේද බන්?" පවනිට ඒ ප්‍රකාශය දැනුනේ තරමක උපහාසයක් වගේ.&nbsp;</div> <div> "ඒ දේවල් පටන් ගත්තේ නොතේරුම්කමට වෙන්න ඇති. ඒත් උබට හිතෙන්නෙ නැද්ද අපිටත් නොදැනි අපි ඒකට ඇබ්බැහි වෙලා හිටියා කියලා. ඇබ්බැහි වෙලා හිටපු දේවල් යටපත් කරලා තියන්න පුලුවන්. හැබැයි සම්පූර්නයෙන්ම අයින්කරලා දාන්න බෑ බන්." පවනිගේ මුහුණේ වෙනස තේරුම්ගත්ත ටෙක්ලා දිගටම කතා කලා.&nbsp;</div> <div> "අදටත් උඹේ යටි හිත ඒ රස හොයනවා. උඹට දොස්තරලා කියනවා වගේ අසනීපයක් නෑ. උඹට තියෙන්නෙ වෙන රහක්. ඒකයි&nbsp; ප්‍රශ්ණේ. ඒකයි උත්තරේ."</div> <div> ටෙක්ලගේ&nbsp; නොනවත්වා දිගහැරෙන වදන් හමුවේ පවනිගේ හිත නැවත අතීතයට දිවගියා. ඇය කියන දේ සත්‍යක්ද? උඩු හිත පිළිගන්න මැළි උනත් යටි හිතේ දිවෙන සත්‍යය ඒකද? ආයායයෙන් යටපත් කරගෙන ඉන්න වෙර දරන හැබෑව ඒකද?&nbsp;</div> <div> "එතකොට අනුපම?" පවනිගේ හිත පුරා ඒ නම ඇඳුනේ විදිලියක් වගේ.</div> <div> "උඹේ උත්තරෙන් අනුපමට උත්තරයක් හම්බෙන්නෙ නෑනෙ ටෙකී. ප්‍රශ්නේ එහෙමමයි"&nbsp;</div> <div> "මේ අහපන්. ප්‍රශ්නේ දන්න ටිකට මුලින් උත්තර ලියපන්. ඒ ලියන් යද්දි ඉතුරු ටිකට උත්තර හම්බෙයි. එක විදියකින් උඹේ හිත සතුටු වෙද්දි අනිත් දේවල් ගැන වෙනස් විදියට හිතන්න පුලුවන් තැනට උඹව වෙනස් වෙයි." ටෙක්ලා ඇඳ මත තිබුන පවනිගේ අත් දෙක සිය දෑඟිලි අතර හිරකරගත්තා.<br /> "හැපි එන්ඩින්ග් එක හොයන්න කලින් හැපි බිගිනින්ග් එක හොයාගෙන හිටපන්"</div> <div> පවනි ඇගේ දෑස දිහා බැලුවා. ඒ දෑස් එක එල්ලෙම පවනිගේ දෑස හරහා පපුව තුලටම කිඳා බැස්සා. ඒ බැල්ම. අවුරුදු ගානකට පස්සේ ඒ බැල්ම. පවනිගේ හදවත ගැහෙන වේගය වැඩිවෙන්න ගත්තේ ඇයටත් නොදැනි. ඇල්පෙනෙනි තුඩු දහසක් සිය සම සිදුරුකොට සිරුරට ඇතුලු වීමට උත්සහ දරන බවක් ඇයට දැනුනා. මිලියනයක් ස්නායු ආවේග ඇගේ මොලයේ සිට ඇගේ යටිකය දක්වා ගමන් කලා. ටෙක්ලා සිය ඇඟිලි අතර ග්‍රහණය ක්‍රමයෙන් දැඩි කරද්දි ඔවුන්ගේ මුහුණු ටිකෙන් ටික ලන් වෙන්නට ගත්තා. ටෙක්ලාගේ දුරකතනය නාද වෙන්න ගත්තේ ඒ වෙලාවෙම. දිගින් දිගටම නාද වෙන දුරකතනය දෙදෙනාම බාධාවක් කරගනු පෙනුනේ නෑ. ඒ වෙනුවට ලන් වුනු මුහුණේ දෙක එකිනෙක ගැටුනා. එක මත එක වැටුන දෙතොල් යුග එකිනෙක පැටලුනේ පිපාසිතයෙකුට ජලය හමු උනාක් මෙන්. පවනි සිය දෑත් වලින් ටෙක්ලාව තව තවත් සිය සිරුරට තද කරගත්තා. සිරුරු අතරින් උණුසුම් හැඟීම් හුවමාරු වෙද්දී පවනිගේ මනස අනන්තය කරා ඉගිලුනා.&nbsp;&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div style="text-align: center;"> ***</div> </div> <div> <br /> <br /></div> <div> "අපි හනිමූන් එකට නුවර එලියෙ යන්. එතකොට මට පුලුවන් පුංචි පූස් පැටියෙක් වගේ සීතලේ ඔයාගේ පපුවෙ ගුලි වෙලා ඉන්න." රාධිකාගේ මතකයන් නැවත නැවත මගේ මතකය සිපගන්න එකේ අඩුවීමක් උනේ නෑ. විවාහය සැලසුම් කරමින් අනාගතය ගැන සිහින පොදි ගොඩ ගහමින් සිටිනාතුර සිහිනෙකිනුඳු නොසිතුව පරිදි මේ සිදු උන දේවල් තවමත් වෙලාවට හීනයක් වගේ. ඇය නැති බව විශ්වාස කරන්න සිත තාමත් සුදානම් නෑ. හැමදේකටම වගකිවයුතුවන් මගේම හොඳම යහලුවන් දෙදෙනෙකු වීම හිතේ පෑරීම තව තවත් දරුණු කලා. ඔවුන්ට තවමත් නිසි දඬුවම් නොලැබීම හිත තුල දැවෙන ගින්දරට පුළුන් එකතු කරන්නක් උනා.<br /> නඩුව එන්න එන්නම අපේ පැත්තෙන් ගිලිහී යන ලකුණු පහළ කලේ වැරැද්ද ඔප්පු කල හැකි සාක්ෂි නොමැතිකමින්.<br /> "අපිට සමාවෙයන් මචන්" මිගාරත් සමීරත් පොලිස්&nbsp;අත්අඩංගුවට පත් උන දවසේ ඔවුන් දෙදෙනා මා ඉදිරිපිට හැසිරුණේ කලකිරීමට පත් උන බවකින්.<br /> "උන් වැරැද්ද පාපෝච්චාරණය කරයි. බය නැතුව ඉන්න. නඩුවෙන් උන් හිරේ යනවමයි" පවුලේ අය කිව්වෙ මාව සනසන අරමුණින් වුනත් මිගාරගෙත් සමීරගෙත් කළකිරුණු ස්වාභාවය නිසා එය එලෙස නොවේවියැයි සැකයක් මටත් තිබුනැ නෑ. එහෙත් නීතීඥවරයාගේ උපදෙස් පරිදි ඔවුන් වැරැද්ද පාපෝච්චාරණ කිරීම ප්‍රතික්ශේප කල නිසා නඩුව නොසිතූ පරිදි අනිත් පැත්තට පෙරළෙන්න පටන් ගත්තා.<br /> ආදරය.... අනුකම්පාව... හැඟීම්..... නීතිය ඉස්සරහ මේ දේවල් වලංගු උනේ නෑ. ඔවුන්ට උවමනා කලේ එක දෙයයි. සාක්ශි....<br /> වේදනා විඳලා මැරුණු මගේ කෙල්ලට නීතිය ඉස්සරහා ආයේ ආයේ මැරෙන්න උනා. පාපතරයො දෙන්නෙක් අතින් කෙලෙසිලා වින්ද අවමානයට වඩා අවමානයක් නීතීඥවරුන්ගේ වචන වලින් ඇගේ ආත්මයට එල්ල උනා. මරණයයෙන්වත් නිදහස් නොවුන ඇගේ ආත්මය උසාවියේ බිත්ති අතර නැවත නිරුවත් වෙද්දි, මේ හැමදේටම මුල් උන කාලකණ්නි ආත්ම දෙක පහසුවෙන් හුස්ම ගන්න බව පෙනෙද්දි මගේ ඇතුලත නැගුන වෛරයේ ගිනිදැල් මගේ යහපත්කම් අළුකරගෙන යමින් සිටියා.<br /> "නීතියෙන් බැරිනම් අවනීතියෙන්" මගේ හිතේ මුල්බැසගෙන ගොස් හමාරයි.&nbsp;</div> <div> <div> "නීතියෙන් උඹලට දඬුවම් ලැබුනේ නැත්නම් මන් උඹලා දෙන්නව මරාගෙන මැරෙනවා යකෝ" සමහර සිතිවිලි හිතට එන්නේ ආවේගය නිසා උනත් කෙනෙක් සිටින මානසික ස්වාභාවය අනුව ඒ ආවේගාත්මක සිතිවිලි ප්‍රායෝගිකව ක්‍රියාත්මක නොවෙනවාමයි කියන්ට අමාරුයි. ඒ බව දන්න නිසාමද මන්දා පවුලේ අය , හිතවතුන් මා ගැන සිටියේ හොඳ සෙවිල්ලකින්.&nbsp;</div> <div> "වෙන දෙයක් බලාගෙන අපි ඉමු. හැමදාම අසාධාරණය රජ වෙන්නෙ නෑ. නීතියෙන් වැරදකාරයො නොවුනත් උන්ගේ හිත් දන්නවා උන් කල වැරැද්ද. ස්භාවධර්මයා ඉස්සරහා උන් වැරදිකාරයො. උන්ට කවද හරි ඒකට දඬුවම් ලැබෙනවා. ඔයා කලබල වෙලා කිසිම මෝඩ වැඩක් කරන්න හදන්න එපා" ඔවුන්ගේ වචන ඒ වෙලාවට මට අස්වැසිල්ලක් උනත් හිතේ පැසවමින් තිබූ තුවාල මුළුමනින්ම සුවකරලන්න ඒවාට කිසිසේත්ම හැකි උනේ නෑ.&nbsp;</div> </div> <div> "හොඳයි බලන් ඉමු"</div> <div> <div> අවසානයේ එය සිදු උනා. අවනීතිය රජකරන දුෂ්ඨ ක්‍රමවේදයක් තුල කෙලසකනම් සාධාරණත්වයේ අරුනළු සොයන්නද? නිරුවත් උන රාධිකාගේ ආත්මයට තවත් කැළැල් පමණක් ඉතිරිකරමින් මිගාරත් සමීරත් නීතියේ රැහැනින් නිදහස් උනා.&nbsp;</div> <div> "එහෙනම් මේ මගේ වාරේ" තීරණයක් ගැනීමට දෙවරක් සිතිය යුතු උනේ නෑ.<br /> හිත කලක් තිස්සේ හොයමින් තිබූ සතුටුදායක අවසානය කරා මනස මාව මෙහෙයවූවා.</div> </div> <div> දැතේ හිරවුන සුක්කානම පදික වේදිකාවේ ඇවිදයමින් සිටි මිගාරත් සමීරත් දෙසට හැරවුනේ නිරායාසයෙන්. වාහනයේ රෝද මිගාරගේ ඇඟ මතින් ඇදී යද්දි වාහනයේ කෙලවරක වැදුන සමීර ඈතට විසි උනා. ඊලඟ මොහොතේ මම දැක්කේ වේදනාවෙන් නැවත නැගී සිටින්නට උත්සහ දරන සමීරව. දකුණු කකුලේ සම්පූර්ණ බර ඇක්සලේරටය මත පැටවුනා. වාහනය සමීර වෙත වේගයෙන් ඇදීයද්දී ඔහු හිස් බැල්මකින් වාහනය දිහා බැලුවා. ඔහු මාව දකින්න ඇත්තේ අන්තිම මොහොතේ. ඔහුගේ මුහුණේ ඇති උන වික්ශිප්ත හැඟීම මගේ ඇස් ඇතුලට කිඳාබහිද්දි ඔහුගේ සිරුර මතින් වාහනයේ බර ගමන් කලා. රෝද වලට හැඟීම් තිබුනානම්...... ඔහුගේ පවුකාර සිරුර පොඩි වී යන අන්දම මම හිතේ මවාගන්න උත්සහා කලා.<br /> නිදහස්... ඔව්... දැන් මම නිදහස්... රාධිකාගේ ආත්මය වෙනුවෙන් මම මගේ යුතුකම ඉටු කලා.<br /> රාධිකා.... ඇගේ හිස් බැල්මෙන් මන් දිහා බලාගෙන. මම දෙනෙත් පියාගත්තා. පියැවුනු දෙනෙත්පිය තුලත් ඇය මන් දිහා බලාගෙන. ඇය මට කතා කරනවා.&nbsp;</div> <div> ඔව්... ඇය මට කතා කරනවා. මේ ලෝකය තුල මගේ වැඩකටයුතු දැන් අවසන්.&nbsp;</div> <div> "ඔව් රාධිකා මන් එනවා ඔයා ගාවට"<br /> මේක තමයි හම්බෙන්න පුලුවන් හැපිම එන්ඩින්ග් එක.</div> <div> වාහනය ඉදිරියට ඇදුනේ මගේ පාලනයෙන්ද නැද්ද යන වගක් මට දැනුනේ නෑ. මා කල එකම දෙය ඇක්සලේටරය මත මගේ බර නිදහස් කිරීම පමණයි. පාරේ එහා පස නවතා තිබූ&nbsp; ලොරිය මගේ ඇස ගැටුනේ ඒ වෙලාවෙම. හැරවුනු සුක්කානම වාහන වේගයෙන් නවතා තිබූ ලොරි රථය වෙත ගෙන ගියා.&nbsp; රාධිකාගේ මුහුණ මා ඉදිරිපිට හිනාවෙද්දි මම වාහනයේ සුක්කානම අතැර ඇයවෙත දෑත දිගුකලා. වාහනය ලොරි රථය සිපගන්නට පෙර ගතවූ අවසාන මොහොතේ ඉදිරිපස මැවුන කහපැහැ චායාවකින් රාධිකාගේ රුව බොඳ කර දැමුවා.</div> <div> <br /></div> <div style="text-align: center;"> - දි එන්ඩ් -</div> <div> <br /> <br /> <span style="background-color: #274e13; color: white;">පෙර මතකයන් සොයන්නන්ට....</span><br /> <ul class="posts" style="border-width: 0px; color: #333333; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 16.2px; line-height: 1.2; list-style: none none; margin: 0px; padding: 0px; text-indent: -15px;"> <li style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border-top-color: rgba(128, 128, 128, 0.5); border-top-style: dashed; border-width: 0px; list-style: none outside none; margin: 0.25em 0px; padding: 0.25em 0px 0.25em 1.3em;"><a href="http://ananthayata.blogspot.com/2011/08/blog-post.html" style="background-color: white; color: #2a7700; text-decoration-line: none;">රාධිකා</a></li> <li style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border-top-color: rgba(128, 128, 128, 0.5); border-top-style: dashed; border-width: 0px; list-style: none outside none; margin: 0.25em 0px; padding: 0.25em 0px 0.25em 1.3em;"><a href="http://ananthayata.blogspot.com/2012/11/blog-post.html" style="background-color: white; color: #2a7700; text-decoration-line: none;">අතික්‍රමණය - පළමු කොටස</a></li> <li style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border-top-color: rgba(128, 128, 128, 0.5); border-top-style: dashed; border-width: 0px; list-style: none outside none; margin: 0.25em 0px; padding: 0.25em 0px 0.25em 1.3em;"><a href="http://ananthayata.blogspot.com/2012/11/blog-post_22.html" style="background-color: white; color: #2a7700; text-decoration-line: none;">අතික්‍රමණය - දෙවන කොටස</a></li> <li style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border-top-color: initial; border-top-style: none; border-width: 0px; list-style: none outside none; margin: 0.25em 0px; padding: 0.25em 0px 0.25em 1.3em;"><a href="http://ananthayata.blogspot.com/2012/11/blog-post_30.html" style="background-color: white; color: #2a7700; text-decoration-line: none;">ඇය වනාහි!</a></li> <li style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-image: none; background-origin: initial; background-position: initial; background-repeat: initial; background-size: initial; border-top-color: initial; border-top-style: none; border-width: 0px; list-style: none outside none; margin: 0.25em 0px; padding: 0.25em 0px 0.25em 1.3em;"><a href="http://ananthayata.blogspot.com/2013/03/blog-post.html" style="background-color: white; color: #2a7700; text-decoration-line: none;">උල් සපත්තුව</a></li> </ul> <br /></div> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2017/11/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)0tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-1540152896180503288Mon, 30 Oct 2017 04:00:00 +00002017-10-30T09:36:39.601+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> දේවදාර ගස අත්තක් අද්දර<br /> පුංචි කැකුළු මල සිනාසුනා<br /> ගසේ මුදුන් මුල බදාන හිටි පස<br /> මහා ගංවතුරට නාය ගියා<br /> දේවදාර අතු බිම නැමුණා<br /> පුංචි කැකුළු මල් පෙති තැලුනා<br /> <br /> කලින් ඇරුණු මල් පෙති අතරින්<br /> මුදු සුවඳ සොයා බඹරුන් ඇදුණා<br /> රිසිසේ මල් රොන් ගන්නට ඉඩ හැර<br /> ගස නිහඬව නිසලව සිටියා<br /> ගස බඳ වට කර වැල් එතුනා<br /> <br /> නාය ගියපු පස ඈතක නැවතී<br /> අලුත් ගසක මුල් ඵල දැරුවා<br /> ඒ ගස ඉතිඅග පිපුණු කැකුළු මල්<br /> අකලට පරවී බිම වැටුණා<br /> අරටුව පිපිරී ගස වැටුනා<br /> <br /> දේවදාර ගස සුළඟට හසුවී<br /> මල් පෙති සුළඟේ පා කෙරුවා<br /> සුළඟට හසුවී ගසාගෙන ගිය පෙති<br /> වැටුනු ගසක අත්තක රැඳුනා<br /> නව දල්ලක් ලියලනු පෙනුනා</div> http://ananthayata.blogspot.com/2017/10/blog-post_46.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)0tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-2688007452492846541Mon, 15 May 2017 07:10:00 +00002017-05-15T12:40:20.719+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> අතීතය සුවඳයිද කෙතරම්<br /> දැනේ කල්ගත වුවත් මෙතරම්<br /> සඟවගත් පෙම එදා එතරම්<br /> දන්නේ මා මිස කවුද ඔතරම්<br /> <br /> මුකුළු සිනහා අතර අමුණා<br /> මිහිරි වදනින් සවන් පුරවා<br /> රුවැති රුව මනසේම තවරා<br /> ලඟින් සිටි කාලයක් තිබුනා<br /> <br /> හීන කන්දම නාය යද්දි<br /> නෙතු පියන් යට තෙමී පෙඟවී<br /> අතීතය තුල සෙනෙහෙ සිර කොට<br /> සිනා මල් මුව ගියා සැඟවී<br /> <br /> ආ මගක් නැත ගිය මගක් නැත<br /> සිටි බව සළකුණක්වත් නැත<br /> සදාතනිකව සුවඳ විහිදන<br /> මතක ගොන්නක් ඉතිරි වී ඇත<br /> <div> &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</div> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2017/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)1tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-6451310361542461209Wed, 29 Mar 2017 08:09:00 +00002018-03-27T10:35:50.048+05:30කතන්දරකෙටි චිත්‍රපටපබැඳුම්සිතුවිලිහෑලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl2AvylhJ3Ax2N2i-Mrkm29fhiLCwHzenCmJt_knmB9WA6uv8jCSjqckOYPrAT9FqtO2KvRmvr2-bpjl-rFawzxcN9-FX3h4JFNmThY3fwsymsmiIN85tt7vmbM3kVR-ZIqcagEynvUs0/s1600/Kude+Kudu+Logo-01.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl2AvylhJ3Ax2N2i-Mrkm29fhiLCwHzenCmJt_knmB9WA6uv8jCSjqckOYPrAT9FqtO2KvRmvr2-bpjl-rFawzxcN9-FX3h4JFNmThY3fwsymsmiIN85tt7vmbM3kVR-ZIqcagEynvUs0/s200/Kude+Kudu+Logo-01.png" width="200" /></a></div> <br /> ඩ්‍රාමා උණ පටන් ගත්තෙ ඉස්කෝලේ යන කාලෙ. එතකොට මන් ගියේ ගාල්ල, කිතුලම්පිටිය ආනන්ද මහා විද්‍යාලයට. සමිති රැස්වීම් වල පොඩි පොඩි නාට්ටි කෑලි කර කර ඒ උණ යන්තම් යන්තම් හොඳ කරගත්තා. පාසල් මට්ටමින් ගිය නාට්ටි වලට සම්බන්ධ වෙන්න පුලුවන් උනත් අපේ ඉස්කෝලෙ ජාතික පාසලක් නොවුන නිසා තිබ්බ බාධක නිසාද කොහේද ඩ්‍රාමා පැත්තෙන් ලොකු දෙයක් ඉස්කෝලෙන් උනේ නෑ. වේදිකාවෙදි ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයෙක්ගෙන් ලැබුන පළවෙනි කමෙන්ට් එක හම්බෙන්නෙ එහෙම පාසල් මට්ටමින් ගිය නාට්ටියකදි ලයනල් රන්වල මහත්මයගෙන්. එකෙන් තිබ්බ උණ වැඩි උනා උනත් ඒ උණට හරි හමන් බේතක්නම් හම්බවෙන්නෙ නෑ. ඒත් මට මතකයි විද්‍යාපීඨ පුහුණු ගුරුවරයෙක් විදියට වසරක කාලායකට අපේ ඉස්කෝලට ආපු "සම්පත් සර්" අපිව පලාත් මට්ටම දක්වා අරන් ගියා. ඒ වෙද්දි මම 9 වසරෙ වගේ පොඩි කොලු ගැටයා. &nbsp;ඒත් ඒ අවුරුද්ද සුරුස් ගානකොට ගෙවිල ගිය නිසා එතනින් එහාට ආයෙ අපේ ගමන නැවතුනා. ඊට පස්සෙ 11 වසරේ මුල් භාගයේදි ගාල්ල මහින්ද විද්‍යාලයට යෑමත් එක්ක නාට්ටි කෙරුවාව සම්පූර්ණයෙන්ම අයින් වෙලා ගියා.&nbsp;උසස් පෙලට තෝරගත්තෙත් විද්‍යා විශයන් නිසා ඒ පැති ගැන හිතන්න පවා ඔලුව නිදහසක් ලැබුනේ නෑ. ඉතින් නාට්‍ය කළාව ගැන කිසිම විදියක විධිමත් දැනුමක් ලබාගන්න හැකියාවක් ලැබුනත් නෑ.<br /> <div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> ඒ දේවල් ඒ විදියට උනත් දන්න කාලෙ ඉඳලම ඔලුව ඇතුලේ කැකෑරි කැකෑරි එලියට එන්න දඟලපු නාට්ටි හීනෙනම් කිසිම අඩුවක් උනේ නෑ.&nbsp;"කවදම හරි ස්ටේජ් ඩ්‍රාමා එකක් කරනවමයි" අරමුණ දවසින් දවස ඝනව වැඩුනා. වතාවක් දෙකක් ඊට සුදුසු දැණුම ලබාගන්න අවශ්‍ය පසුබිම් සැකසුනත් දෛවයේ සරදමක් නිසාදෝ ඒ හැම අවස්ථාවක්ම අවාසනාවන්ත විදියට ගිලිහිලා ගියා. ගුරුවරයෙක් විදියට පිහිටට හිටියේ නරඹන්න ලැබුන අතලොස්සක් වේදිකා නාට්‍ය කිහිපයක් විතරයි. හීනයේම කොටසක් වන චිත්‍රපට අධ්‍යක්ෂණය ගැන වැඩි අවධානයක් යොමු කරන්න පෙලඹුනේ ඒ හේතුව නිසාමයි. පර්යේශණාත්මක කෙටි චිත්‍රපට කීපයක් නිර්මාණය කරමින් හෙමින් හෙමින් වතුරට බැහැගෙන ආවත් ඒ දේවල් පවා සීමා වෙන්නෙ ආර්ථික බාධක හැමදේකටම හරස් කපපු නිසයි.</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> 2013 වසර විශේෂ වසරක්. රූපවාහිනි මාධ්‍යය තුල ටෙලි නාට්‍ය හා සම්බන්ධව කටයුතු කරන්න ලැබෙන්නෙ අහම්බෙකින් වගේ. සහාය අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් විදියට, නළුවෙක් විදියට විවිධ නිර්මාණ කිහිපයකට සම්බන්ධ වෙන්න ලැබුනත් 2013 වසර අවසානයත් එක්ක ඒ සියල්ලත් අවසන් වෙන්නෙ හේතූකාරනා කීපයක්ම නිසා. &nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> එතැන් පටන් ගත වෙන්නෙ හීනයේ මංපෙත් වලින් තරමක් ඈත් වෙච්ච වෙනස්ම විදියක නිහඬ ජීවිතයක්. කිසිදිනෙක බලාපොරොත්තු නොවුන රජයේ රස්සාවක, ජීවිතේ ආර්ථික ශක්තිය හොයමින් කරන සටන්කාමී කාල පරිච්චේදයක්.&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> කාතාව ආයෙ වෙන පැත්තකට අරන් යන්න වෙනවා. වෙන පැත්තකට වගේම ආයෙමත් තව අතීතයට. ශ්‍රී ලංකා HBS සංවිධානය වසර 18ක පමණ කාලයක් තිස්සේ ලංකාව තුල ක්‍රියාත්මක වන බෞද්ධ සංවිධානයක්. 2006 වර්ශයේදි මට අවස්ථාව ලැබෙනවා HBS සංවිධානයත් එක්ක සම්බන්ධ වෙන්න. එතැන් පටන් මම සංවිධානය තුල ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයෙක් බවට පත් වෙනවා. අද වෙද්දි මම HBS සංවිධානයත් එක්ක එකතු වෙලා අවුරුදු 11ක් . මේ අවුරුදු 11 පුරාවට මගේ ජීවිතේ සිදු උන සියලූම දේවල් පිටිපස්සෙ මේ සංවිධානය තිබුනා කිව්වොත් මම නිවැරදියි. මා පිළිඹඳව පෞද්ගලිකව දන්නා සියල්ලන් ඒ ගැන හොඳින්ම සාක්ශි සපයාවි. පෞර්ෂය, රස්සාව, විවාහය.... මේ එයින් ප්‍රධාන දෙක තුනක් විතරයි.&nbsp;දැන් ආයේ ප්‍රධාන කතාව දෙසට හැරුනොත්, ක්ශීන වෙමින් යමින් තිබුන කලා හීනයට ආයෙමත් පණ පොවමින් මා තුල තිබූ යම් යම් හැකියාවන් එලියට ගේන්න විශාල අත්වැලක් උනේත් මේ HBS සංවිධානයමයි.&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> "දවසක ඩ්‍රාමා එකක් කරමු" මගේ අරමුණ, මගේ හීනය HBS සංවිධානය ඔවුන්ගේ එකක් කරගත්තා. කිසිවෙකුත් අත නොදෙන මොහොතක ඔවුන් ඒ බර ඔවුන්ගේ මත පටවගත්තා.</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <div> "කුඩේ කුඩු" වේදිකා නාට්ටිය සඳහා පිඹුරු පත් සකස් වෙන්නෙ ඒ විදියට. වැඩේට මුල් අඩිය තියන්නේ ඉස්සහට මොනවා වෙයිද කියලා කිසි දෙයක් &nbsp;නොදැන. හැබැයි මොන දේ උනත් නොනැවතී ඉස්සරහට යනවා කියන අරමුණ විතරක් අපේ ඔලුව ඇතුලේ තිබ්බා. මම නවකයෙක්. වේදිකා නාට්‍ය ගැන කිසිම විධිමත් අධ්‍යාපනයක් නොලබපු කෙනෙක්. මීට කලින් ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවක කිසිම නිර්මාණයක් නොකල කෙනෙක්. මන් ඉස්සරහා තිබුනෙ ලොකු අභියෝගයක්. ඒත් HBS සංවිධානය මාව විශ්වාස කලා. ඒ විශ්වාසයම මට ලොකුම හයිය උනා.</div> <div> <br /></div> <div> සතියක් ඇතුලත තිරපිටපත ලියැවුනා. ඒ ලියන අතරතුරේම HBS සංවිධානයේ සාමාජික සාමජිකාවන් අතුරෙන් තෝරාගැනීමේ පරීක්ශනයක් සිදු කලා. අවශ්‍ය කරන නලු නිළියන් එයින් තෝරාගැනුනා. තවත් අලුත්ම පිරිසක්. අභියෝගය තවත් තීව්‍ර උනා. පිටපත ලැඟුම් පාලක මණ්ඩලයට යොමු කරලා එහි අනුමැතිය ලබාගන්න ඕනෙ බව දැන්ගත්තෙ කණාවට වගේ. පේනවනෙ දැණුමේ තරම. ලහි ලහියේ ඒ කටයුත්තත් සිදු කරලා ඔවුන්ගේ අනුමැතිය අරගත්තා. පුහුණුවීම් ඇරඹුණා.</div> <div> <br /></div> <div> සම්පූර්ණයෙන්ම නවක පිරිසක්!!!&nbsp;</div> <div> අභියෝග රාශියක්!!!&nbsp;</div> <div> නමුත් එකම අරමුණක්!!!</div> <div> <br /></div> <div> මාස දෙකක් පුරාවට සියල්ලන්ගේම ජීවිතය උනේ ඒ අරමුණ විතරයි.&nbsp;</div> <div> මමද ඇතුලුව මුලු කණ්ඩායමම බින්දුවේ සිට සෙමෙන් ගොඩනැගෙන විදිය දකිද්දි තියෙන ධෛර්‍ය තව තවත් දළුළා වැඩුනා. ඔවුන් කිසිවෙකුත් මුදල් අපේක්ෂාවෙන් පැමිණි අය නෙවෙයි. කිසිම විදියක පෞද්ගලික ප්‍රතිලාබ බලාපොරොත්තුවෙන් පැමිණි අය නෙවෙයි. මුදල්, කාලය, ශ්‍රමය සියල්ල කැප කරමින්&nbsp;ඔවුන් පැමිණියේ HBS සංවිධානය වෙනුවෙන්. ඔවුන්ගේ උත්සහයේ වටිනාකම වැඩි වෙන්නෙ ඒ හින්දමයි.</div> </div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <div> දිනය : දෙදහස් දාහතේ මාර්තු මස 26 වන ඉරිදා......</div> <div> ස්ථානය : කොළඹ නව නගර ශාලාව</div> <div> වෙලාව : සවස 3.30</div> <div> <br /></div> <div> අවුරුදු ගානක, මගේ සිහිනය.....</div> <div> අවුරුදු ගානක, HBS සංවිධානයේ දිරිගැන්වීම......</div> <div> මාස දෙකක, නාට්‍ය කණ්ඩායමේ අඛණ්ඩ කැපවීම......</div> </div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> සියල්ල මල්පල ගැන්වුනා.</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> වේදිකාව මත ආලෝක කදම්බ මගේ මුහුණට එල්ල වෙද්දි මගේ මුලු ආත්මයම ආලෝකමත් උනා.&nbsp;වචන වලින් විස්තර කරන්න බැරි අනේක හැඟීම් වරුසාවකින් මගේ හිතම තෙමිලා ගියා. චරිතයක රඟ දක්වමින් සිටි නිසා ඒ වෙනස පහල නරඹන්නන්ට නොපෙනෙන්න ඇති.&nbsp;ඒත් අද මේ ලියවුන වචනයක් වචනයක් පාසා ඒ හැගීම, මෙය කියවන ඔබේ ඔළු ගෙඩි පුරා ඇදිලා යනු ඇති.&nbsp;</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> මෙය මගේ ජීවිතේ සුවිශාල සංධිස්ථානයක්. උපන් දිනය, විවාපත් දිනය වගේම, ඒ තරමටම සිහිපත් කල හැකි දිනයක්.</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> 2017 මාර්තු 26 : මම නැවත උපන්නා.....</div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <div> ඇත්තෙන්ම මෙය මගේ පෞද්ගලික ජයග්‍රහණයක් නෙවෙයි. මෙය පිටුපස ඉතා විශාල පිරිසක් හිටියා. ඔවුන් නොයිඳින්න අද තාමත් මම මගේ සිහිනය දිහා බලාගෙන හූල්ලන තවත් එක ප්‍රාණියෙක් විතරයි. මේ ස්තූතිය ඔවුන් හැමදෙනා වෙනුවෙන්මයි.&nbsp;</div> <div> <br /></div> <div> "කුඩේ කුඩු"&nbsp;</div> <div> අපි ඉහලලා බැලුවා.</div> <div> උදව් කල හැමෝම ගැන තියෙන්නෙ අපිරිමිත ස්නේහයක්.</div> </div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> <br /></div> <div style="background-color: white; color: #222222; font-family: arial, sans-serif;"> මම සිහිනයක් දැක්කා. සිහිනය සම්පූර්ණ වුනේ එදා ඔබෙන් ලැබුනු අත්පොලසන් හඬත් එක්ක. ඒ හඬ මුළු ජීවිතය පුරාවටම මගේ කන්පෙති අතර රැව් පිලිරැවු දේවි.</div> </div> <div> <br /></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEji9Kug_Bm7_hc5vG6dWJT074sitAS2kr2f5RrxBgqCS2IewNKKZ4MYuwkBZwf4ZbFISP7lSCvn2Eix7zmqEEbTVcb5P8gfiDYdef5ljbPS7iP0phtUMOcV8WWrgWpDDpxKvalZeZ81K08/s1600/DSC_0473.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEji9Kug_Bm7_hc5vG6dWJT074sitAS2kr2f5RrxBgqCS2IewNKKZ4MYuwkBZwf4ZbFISP7lSCvn2Eix7zmqEEbTVcb5P8gfiDYdef5ljbPS7iP0phtUMOcV8WWrgWpDDpxKvalZeZ81K08/s320/DSC_0473.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0ue-EvhtoN1Zd2HWGMRk0wo2Q-Ad2ifO3526kaphmFQflnVLZjEBgs9SZAr9BJpAgpaqYjXuIlCjKXtU2eHenEMWVSfvXfMaGMrpMo3aQFRKueI4XU4TJzhqa-ImoqbFrSCwSFUEybgI/s1600/DSC_0303.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh0ue-EvhtoN1Zd2HWGMRk0wo2Q-Ad2ifO3526kaphmFQflnVLZjEBgs9SZAr9BJpAgpaqYjXuIlCjKXtU2eHenEMWVSfvXfMaGMrpMo3aQFRKueI4XU4TJzhqa-ImoqbFrSCwSFUEybgI/s320/DSC_0303.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVlqaGsoBAgL48-lr0yFGFHCzbzVzIxxOBFuP0aVN-np98UC6XrGiW-Kn1yuQyVfCER0eaAcswuS7IkMST-t2HELfOIWIa0YZYKi9C0dQGbIjzGCAjlXIlXDgC_CeTYyvpPywIT3IGJ3w/s1600/DSC_0254.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVlqaGsoBAgL48-lr0yFGFHCzbzVzIxxOBFuP0aVN-np98UC6XrGiW-Kn1yuQyVfCER0eaAcswuS7IkMST-t2HELfOIWIa0YZYKi9C0dQGbIjzGCAjlXIlXDgC_CeTYyvpPywIT3IGJ3w/s320/DSC_0254.jpg" width="320" /></a></div> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7Mc-f6w6mLjOEuLPuCEb3w2Xxak22ZqjJD9UaJIVFrzkm6_2CVIf5TruGkNbObNWgeZa_eCj9j_sdBnN7P0gIztJLd0S5h4iov1Y__sWXJL09m44Rp4EuLtMPfQBMHcAO4a5AUr23Tp8/s1600/DSC_0376.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7Mc-f6w6mLjOEuLPuCEb3w2Xxak22ZqjJD9UaJIVFrzkm6_2CVIf5TruGkNbObNWgeZa_eCj9j_sdBnN7P0gIztJLd0S5h4iov1Y__sWXJL09m44Rp4EuLtMPfQBMHcAO4a5AUr23Tp8/s320/DSC_0376.jpg" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div> <br /></div> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2017/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)5tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-4206774751364521092Fri, 04 Sep 2015 04:48:00 +00002015-09-04T10:18:10.504+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> ඇවිත් යයි<br /> සලකුණු තබයි<br /> වදනකුත් නැත<br /> මුව ගොලුයි<br /> <br /> හිනා හඬ නැත<br /> මිහිරි බස් නැත<br /> සවන් වියැලී <br /> හද දැවෙයි<br /> <br /> දින ගෙවෙයි<br /> නෙත් විඩා වෙයි<br /> මතකයන් වල<br /> සිත එබෙයි<br /> <br /> හිරු ගිලෙයි<br /> කලුවර වැටෙයි<br /> සිහිනයෙන් විත්<br /> ලඟ වෙලෙයි</div> http://ananthayata.blogspot.com/2015/09/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)3tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-6630536874566017713Fri, 24 Jul 2015 06:47:00 +00002015-07-24T12:17:20.231+05:30කතන්දරපබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> හාත්පස පුරා පැතිර තිබුනු ශ්වේත වර්ණය ක්‍රමයෙන් දියවෙමින් ඒ අතරින් ලා හරිත පැහැය මතු වෙන්න පටන් අරන්. ඒත් තවමත් ශරීරය පුරා හිරිගඩු නන්වමින් ඇදී ගිය සීත සුලඟේ ලොකු වෙනසක් නැහැ. පරිසරය හරිත පැහැයෙන් බබලන්නට තව යම් කාලයක් ගත වෙයි. ශීත කාලය වැඩි කාලයක් තිබුනා වගෙයි දැනෙන්නෙ. කාලෙකින් නොදුටුව උණුසුම් හිරු රශ්මියෙන් නැහැවී යන්නට මුළු සිරුරම පොපියනවා. ඒත් සොබාදහම අපි පතන තරම්ම ඉක්මන් නැහැ. හිතේ පොපියන ආශාවන් සොබාදහමේ නීතීන් වලට යටත් වන තැන මේකයි. ලෝකය කුරිරුද නැතිනම් අපේ ආශාවන් කුරිරුයිද කියල වෙන් කරල අඳුනගන්න පුලුවන් කමක් මට තිබුනේ නෑ. ජනේලයෙන් එහා පේන ඈත අනන්තයට මන් ඔහේ දෑස මෙහෙයවෙව්වා. <br /> <br />"තව දර ටිකක් දාන්නද?" පිටිපස්සෙන් ආව පවනිගෙ කටහඬත් එක්ක මන් ඔලුව හරවල බැලුවා.<br />උඳුනේ ගින්දර නිවෙන්නට ඔන්න මෙන්න. <br />මන් හා කියන්න ඔලුව වැනුවා. <br />අනන්තය දිහාට යොමුවෙල තිබ්බ මනස මන් මොහොතකට ඇය දියට යොමු කලා. මේ ටික කාලෙට ඇය වඩා ලස්සන වෙලා. පරිසරයේ වෙනස නිසාද හිතේ සිතිවිලි වල වෙනස නිසාද කියලා මට හරියට අවබෝධයක් තිබ්බෙ නෑ. මට ඇය ගැන ඇති උනේ ලොකු අනුකම්පාවක්. මම ඇයට සලකපු විදිය කොයි තරම් වැරදිද?<br /> <br /> "ජීවිතේ කියන්නෙ අතීතයෙ ජඹි ගහන්න ඕනෙ තරම් නරා වලක් වත්, අනාගතය ගැන හීන මව මවා සික් වෙන්න තරම් ෆැන්ටසියක්වත් නෙමෙයි." කාලෙකට ඉස්සර අක්කා මට කිව්ව දෙයක් මගේ ඔලුව හරහා වැටුනා. <br />"මට තේරෙනවා අක්කෙ. අතීතේ තියෙන්නෙ එකේ ජීවත් වෙන්න නෙවෙයි කියලා. අතීතේ අනගතේට බාධාවක් වෙන්න ඔනේ නෑ කියලත් මන් දන්නවා. ඒත්....."<br />මට හැමදාම තිබ්බේ 'ඒත්' කියන වචනෙන් ඉවර වෙන උත්තර. ඒක කිසිම ප්‍රශ්ණෙකට උත්තරයක් නොවුනත් සමහර ප්‍රශ්න වලට උත්තර කාලෙට ඉඩ දිය යුතුයි කියලා මන් විශ්වාස කලා.<br /> <br /> හැම මනුස්සයෙගෙම දුර්වල ස්ථානයක් තියෙනවා. ගොඩක් මිනිස්සුන්ගේ ඒක තමයි ආදරය. ඒ කුළකයටම මාවත් වැටුන එක ගැන මට දුකක් තිබුනේ නෑ. මට දුක තිබුනේ දෛවය අපිට ලබාදෙන තීරණ ගැන.<br /> ඇය මගේ මුළු ජීවිතයම උනා. ආත්මීය බැඳීම් ගැන පොත පතෙන් විතරක් කියවල තිබ්බ මම ඒ හැඟීම මුලු ආත්මයෙන්ම අත්දැක්කෙ ඇගෙන්. එහෙම බැඳීමක් ඇති උනාම අනාගතේදි විඳින්න වෙන ප්‍රථිපල මේ තරම් දරුණුයි කියලා මන් දැනගෙන හිටියෙ නෑ. දවසින් දවස මන් ඒ ආතීමීය සයුරේ ගැඹුරටම කිමිදුනා. අන්තිමේ ඒ ගැඹුරේ තිබුන පීඩනයෙන්ම මගේ හුස්ම හිර කලා, ආයෙමත් මතුපිටට පීනන්න බැරි වෙන තරමටම.<br /> <br /> "එයා ගියේ එයාව මට ඔනෙම වෙලා තිබ්බ වෙලාවෙ" ඇගේ නික්ම යාම ගැන මට තිබ්බේ එහෙම මතයක්. මගේ හිත ඒ තරම්ම බොලඳ උනේ කොහොමද කියලා මටත් තේරුමක් නෑ. හැබැයි ඒ හැඟීමම තමයි, එදා මට නොතිබුන ඒත් ඇය මගෙන් බලාපොරොත්තු උන යම් යම් දේවල් මේ මට්ටමින් ලබාගන්න මාව දිරිමත් කලෙත්. ඒ අතින් බැලුවම ඇය මගෙන් වෙන්වීමම ඇය මට ලන්වීමක් වෙලා.<br /> <br /> "ආච්චිගෙ රෙද්ද. තෝ හිතනවා වැඩියි. ගිය රෙද්දවල් ගැන හිත හිත ඉන්නෙ නැතුව ඉසරහට කරන දේවල් ගැන හිතපන්" හැම වෙලේම මගේ ලඟම යාලුවො උපදෙස් දුන්නත් ඒ අතීතය වතුරේ හන්ගපු රබර් බෝලයක් වගේ විටින් විට උඩට ආවා.<br /> <br /> මගේ ජීවිතේ වසර ගණනාවක්ව ගෙවිලා ගියේ ඒ අතීතයේ ජීවත් උන මනසත් එක්කමයි.<br /> <br /> පවනි....... ඇය මගේ ජීවිතේට එන්නෙ අහම්බෙන්. බාගවිට ඒක අහම්බයක් නොවෙන්නත් පුලුවන්. අතීතය මතින්&nbsp; හදපු මන්දිරයේ පාදමේ කොනක හිර වෙලා ඉන්න මොහොතකයි ඇය මගේ ජීවිතයට එන්නෙ. ඇය ගැන යාලුවෙක්ට වඩා හැඟීමක් මට ඇති උනේ නෑ. ඒත් අවසානයේ සියල්ල කනපිට හැරුනා. <br /><br />ඇය මට ආදරය කරනවා.<br /> <br /> මම ඇයව විවාහ කරගත්තෙ මම ඇයට ආදරය කල නිසා නෙවෙයි. මම ඇයට අනුකම්පා කලා. ඒ වගේම මගේ අවට පරිසරයෙන් මාව ඒ තත්වයට පත් කලා.<br /> ඒත් ඒ විවාහය ව්‍යසනයක් බවට පත් වෙන්න වැඩි කලක් ගත උනේ නෑ. ඇගෙන් ලැබුන ආදරයට සමාන ගෞරවයක්වත් මගෙන් ඇයට ලැබුනේ නෑ. දවසින් දවස ඇය වැහැරුනා. නමුත් ඇගේ ආදරය.... ඒය නොවෙනස්ව පැවතුනා.<br /><br />"මචන් උඹ මෙහේ ඉන්නකන් ඔකේ වෙනසක් වෙන්නෙ නෑ. උඹලා දෙන්න පොඩි වෙනසකටත් එක්ක වෙන රටකට පලයන්." ඇති වී තිබූ තත්වය ගැන මටත් කලකිරීමක් ඇතිවෙලා නොතිබුනාම නෙවෙයි. ඒ නිසා ඒ ලැබුනු උපදෙස ගැන උනන්දුවෙන් සිතා බලන්න මම පෙළඹුනා.<br /> <br /> අපි දෙන්නා මෙහේට එනකොටත් සීත සමය ආරම්භ වෙලා. අවට පැතුරුණු ශ්වේත වර්ණය වෙලාවකට හිතට සහනයක් වගේම තවත් වෙලාවකට ඉතා හිරිහැරයක් උනා. ඒත් අතීතය ඒ ගල් ගැහුණු හිම අස්සෙ හිර කරන්න මේ පරිසරය මට උදව්වක් උනා. මේ මාස කීපය පුරාවට පවනි ගැන මෙතෙක් ඇති නොවුන හැඟීම් ගොන්නකින් මාව වෙලාගන්න පටන් අරගෙන. ඇගේ ආදරය කැඩපතක් වෙලා මම මාවම දකින්න පටන් අරගෙන.<br /> <br /> පවනි උඳුනේ ගින්දර වැඩි කරලා ඒ දිහාවම බලාගෙන ඉන්නවා. <br /><br />"පවනි" <br />ඇය ඔලුව හරවල බැලුවෙ මූනේ මද හිනාවකුත් රඳවගන්න ගමන්ම.<br /><br />'එන්න' මම ඇයට ඇහින් සංඥා කලා. <br />ඇය බර අඩි තියමින් මගේ දිහාවට ඇවිදන් එන හැටි මන් ආසාවෙන් බලන් හිටියා.<br /> ඇය මගේ අසල තිබ්බ පුටුවෙ වාඩි වෙන්න හදද්දි මන් ඇයව අතින් අල්ලල මගේ ලඟට ගත්තා. ඇය ඇස් ලොකු කරලා මගේ දිහා බලද්දි මන් ඇයව මගේ උකුල මත වාඩි කරගත්තා. ලොකු කරගත්ත ඇස් වලින් මගේ ඇස් දිහා බලන ගමන්ම ඇය මගේ උරහිසට බර උනා. උඳුනෙන් ගින්දර මතින් දැනුන උණුසුමට වඩා උණුසුමක් ඇගේ ස්පර්ශයෙන් මගේ සිරුර තුලට ඇතුලු උනේ නිමේශයකින්.<br /> <br /> "මේ හිම ඉක්මනට දිය වෙලා යයි පවනි" මම ඇගේ ඇස් දිහාත් ජනේලයෙන් එපිටත් මාරුවෙන් මාරුවට බලන ගමන් කෙඳුරුවා.<br /> ඇය ඒකට උත්තරයක් දුන්නේ නෑ. ඒ වෙනුවට මගේ උරහිස මත තුබුන ඇගේ හිස තවත් මගේ උරහිසට තද කරගත්තා.<br /> <br /> මම ඇයව තවත් තුරුළු කරගන්න ගමන් ඈත ලාවට මතු වෙමින් තිබුන ලා හරිත පැහැය මත දෙනෙත් රඳවගත්තා.</div> http://ananthayata.blogspot.com/2015/07/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)1tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-1091139226361034880Wed, 01 Apr 2015 06:45:00 +00002015-04-01T12:50:54.559+05:30කෙටි චිත්‍රපටසිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5msifdNPvxX_XDtPyai3D48-c5eSN5jlh_CHpVR3ASvoUX8wjTnRHAGSj-bUdEZ4GSJebcaYbOdf3e5qukxFp7S_yOS01DYCW5uVmZjMEVxMLL4yOnbz3xzCYcFayuKlGk4s8mwamViA/s1600/TWE.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg5msifdNPvxX_XDtPyai3D48-c5eSN5jlh_CHpVR3ASvoUX8wjTnRHAGSj-bUdEZ4GSJebcaYbOdf3e5qukxFp7S_yOS01DYCW5uVmZjMEVxMLL4yOnbz3xzCYcFayuKlGk4s8mwamViA/s1600/TWE.jpg" height="168" width="320" /></a></div> <br /> Two Heart Entertainment කියන නම සමහර දෙනෙක්ට මතක ඇති. කාලෙකට ඉහතදි මවිසින් කරන්න යෙදුන විඩියෝ නිර්මාණ මන් කලේ ඒ නමින්. ඒත් ඔන්න අද සිට යම් වෙනසක් වෙනවා. මේ වෙනස ගැන තමයි මන් පහුගිය කාලෙ මුහුනු පොතේ එහෙමත් දාගෙන හිටියෙ. <br /> හරි ඔන්න එහෙනම් මේකයි වෙනස. Two Heart Entertainments කියන නම අද ඉඳන් වෙනස් වෙනවා. අලුත් නම තමයි <br /> Magic Hat Pictures.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbb32S83U9AJzBzMZJamr3CStZciswutK1OW0Ks9ig3S4mjI4SbB0SLaaJg5OPw9LuWkaD_xjsUDIHMTkRlPNFCcSw7c99Kk873T1GCoBsF3dYWQxT1El9widP5uh-mUk10UY5p_C3J1s/s1600/Magic+hat+logo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgbb32S83U9AJzBzMZJamr3CStZciswutK1OW0Ks9ig3S4mjI4SbB0SLaaJg5OPw9LuWkaD_xjsUDIHMTkRlPNFCcSw7c99Kk873T1GCoBsF3dYWQxT1El9widP5uh-mUk10UY5p_C3J1s/s1600/Magic+hat+logo.jpg" height="320" width="320" /></a></div> <br /> ඔක තමයි මගේ අලුත්&nbsp; Logo එක. මෙතැන් සිට මන් කරන දේවල් මේ නමිත් තමයි ඔයාලට දැකගන්න ලැබෙන්නෙ.<br /> ඉතින් Magic Hat Pictures වලින් කරපු පලවෙනි වැඩේ ඔයාලට පෙන්නන්න තමයි මන් මේ සූදානම් වෙන්නෙ. මට මේකට ඔයාලගේ වටිනා කාලයෙන් විනාඩි 13යි තප්පර 10ක් ලබාදෙන්න කියලා බොහොම ගෞරවයෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.&nbsp; <br /> <br /> ඔෆිස් එකෙ වැඩයි තව දහසකුත් වැඩයි මැද්දෙ මේ වීඩියෝ එක මේ මට්ටමින් කරලා නිමා කරගන්න මට මාස දෙකක කාලයක් ගත උනා. ඇත්තටම මේක ලෝ බජට් ක්‍රියේශන් එකක්. ඒක නිසා ගොඩ දෙනෙක්ගෙ උදව් මට මේකට ලබාගන්න උනා. ඒ උදව් කල හැමෝටම මන් මේ වේලාවෙ මගේ හද පිරි ස්තූතිය පිරි නමනවා. වැඩේ අයිඩියා එක මගේ ඔලුවට ආපු වෙලාවෙ ඉඳන් වැඩේ සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවර වෙනකම්ම, හැම පැත්තකින්ම උදව් කරපු අක්කව (දිල්ශාරා වීරසිංහ) මන් විශේෂයෙන්ම මතක් කරන්න ඕන. ඒත් එක්කම අඳුනගෙන මාස දෙකක් තුනක් යන්නත් කලින් තමන්ගෙ වටිනා කාලය කැප කරගෙන ඇවිත් මගේ වැඩේට ඕන කරන චිත්‍ර ටික ඇඳලා දීපු අංජලා මධුභාෂිණී නංගිටත් මේ වෙලාවෙ ස්තූති කල යුතුමයි. ඒත් එක්කම විඩියෝ රූපගත කිරීම් වලට අවශ්‍ය දර්ශණ තලය නිර්මාණය කරගන්නත්, රූපගත කිරීම සාර්ථකව සිද්ධ කරගන්නත් උදව් කරපු තරිඳු දර්ශන, දක්ශිත මලීන්, දසුන් චාමිකර, හශාන් රමේශ්, පුලස්ති චතුරංග, අසංක ප්‍රදීප් මල්ලිලා සෙට් එකටත් බොහොමත්ම ස්තූතිවන්ත වෙනවා. ගෙදරින් එන බැනුම් මැද්දෙ රෑ වෙනකම් පසුබිම් කථනය සඳහා හඬ කවපු යශී තත්සරණි නංගිටත් ස්තූති නොකලොත් ඒක අඩුවක් වෙනවා. ඒත් එක්කම සංජය ගුණවර්ධන අයියා, මන් කරපු හැම වැඩකදිම වගේම මේ වැඩේදිත් පිටිපස්සෙන් ඉඳගෙන නිර්ලෝභීව අවශ්‍ය උපදෙස් ලබාදිම ගැන ගොඩක් ස්තූතියි. මොකද මන් මෙතෙක් හමුවෙලා තියෙන නිර්මානශීලීම මනුස්සායා ඔහූයි. ඔහුගේ උපදෙස් හැමවෙලේම මගේ වැඩ වලට ලොකු රුකුලක් උනා.<br /> <br /> දීලීප ර්යෝජුන්, කෙනෙකා හිමානි<br /> <br /> මේ ස්තූතිය ඔබ දෙපලටයි. ඔබ දෙපල නොවන්නට මේ නිර්මාණය බිහි නොවන්නට ඉඩ තිබ්බා. මෙහි සැබෑ අයිතිය සැබැවින්ම ඔබ දෙපලටයි. මා කෙරෙහි විශ්වාසය තබා ඔබ දෙපලගේ ජීවිතයේ වැදගත්ම දෙයක් මට බාරදීම ගැන බොහොමත්ම ස්තූතියි. <br /> <br /> ඔන්න පුදසත්කාර තුති වැයුම් ඔහොමයි. ඔයිට අමතරව මේ නිර්මාණය සැබෑවක් කරගන්න එක වචනෙකින් හෝ එක මයිල් ගහකින් හෝ උදව කල සියලූම දෙනාට මන් මේ වෙලාවෙ මගේ හද පිරි ස්තූතිය පිරි නමනවා.<br /> <br /> එහෙනම් ඉතින් මේ සූදානම් වෙන්නෙ මේ වීඩියෝ නිර්මාණය ජනසතු කරන්නයි. විනාඩි 13යි තප්පර 10ක් බොහොම ඉවසීමෙන් මේ වීඩියෝව නරඹලා ඔබේ අවංක අදහස සටහන් කරලා යන්න කියලා ඉල්ලා සිටිනවා. ඒක ඉදිරි වැඩ වලට මට ලොකු උදව්වක් වේවි.</div> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/JyIHbHuDsiA" width="560"></iframe> &nbsp;නරඹපු ඔබ සැමටත් ස්තූතියි!<br /> <br /> ඔන්න මේකටත් ලයික් එකක් දාගෙනම යන්නකො........ <br /> <a href="https://www.facebook.com/MagicHatPictures" target="_blank">https://www.facebook.com/MagicHatPictures </a></div> http://ananthayata.blogspot.com/2015/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)4tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-8932135382015588176Mon, 23 Mar 2015 04:27:00 +00002015-03-23T10:14:43.243+05:30කාලීනකෙටි චිත්‍රපටතාක්ෂණිකදැනුමටපරිඝනක<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> තාක්ෂණය එන්න එන්න දියුණු වෙනවා. මිනිස්සු තාක්ශ්නය භාවිතා කරලා විවිධ මායාවන් සිදු කරන්න පෙලඹෙනවා. අතීතයේ ඉඳන්ම මිනිස්සු මායවන් වලට ඇලුම් කලා. මායාවන් ගවේශණය කලා. අලුත් මායාවන් සොයාගෙන ගියා. තාක්ශණයත් මායාවත් එකට සම්බන්ද වෙලා ගමන් කරන්න ආරම්භ වෙන්නෙ ඒ තිබ්බ අසීමිත කුතුහලයත් එක්ක.<br /> <br /> Augmented reality කියන්නෙත් ඒ විදියට තාක්ෂණය ඔස්සේ මායාව අපි සමීපයට අරගෙන එන එක්තරා ක්‍රමයක්. මේක ටිකක් සංකීර්ණ තාක්ෂණයක්. මේ ඔස්සේ විවිධාකරයේ පර්යේෂන දියුණු රටවල සිදු කෙරුනා. <br /> <br /> මෙහිදී ප්‍රේක්ශකයට අවස්ථාව ලැබෙනවා තමන් අසල නොමැති යම් දෙයක්, සැබැවින්ම තමන් අසල තිබෙනවායැයි හැඟීම ඇතිව ඒ දේ සමග අන්තර් ගනුදෙනු කරන්නට.&nbsp; මෙහෙම කිව්වට තරමක් අපැහැදිලියි වගේනම් මෙන්න මේ විකිපීඩියා පිටුවට ගිහින් වැඩි විස්තර බලාගෙන එන්න පුලුවන්.<br /> <br /> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Augmented_reality">http://en.wikipedia.org/wiki/Augmented_reality</a><br /> <br /> මෙකේ විවිධාකාර මට්ටම් තියෙනවා. ඉහල මට්ටම් වලදි, තමන් ඉදිරියේ සිදු වෙන්නෙ මොකද්ද කියලා නරඹන්නාට සිතාගන්නත් බැරි වෙන තරම් එහි තාක්ෂණය දියුනුයි. මෙය මිනිසුන්ව පුදුමයෙනුත් පුදුමයට පත් කරන තාක්ශණික මායාවක්. <br /> <br /> ඉතින් මන් මේ පෙරවදන ලබා දුන්නේ එක විශේෂ දෙයක් කියන්න අවශ්‍ය නිසයි.<br /> <br /> ඒ තමයි මේ තාක්ශ්ණයේ එක් පියවරක් පසුගියදා ලංකාව තුල සිදු කෙරුනා. මා දන්නා මට්ටමින් මෙවැනි දෙයක් ලංකාව තුලදි මිනිසුන්ට දැකගත හැකි වූ පලමු අවස්ථාව මේකයි.&nbsp; 2015 පෙබරවාරි 21 වන දින වාද්දූව The Blue Water හෝටලයෙදි තමයි මේ දේ&nbsp; සිද්ද කෙරුනේ. නිමිත්ත උනේ Peoples leasing &amp; Finance PLC ආයතනය මගින් පවත්වපු උත්සවයක්.&nbsp; උත්සවය සඳහා පැමිණෙන අමුත්තන්ට උත්සව ශාලාවට පිවිසෙන්නට පලමුවෙන් යම්කිසී විනෝදාත්මක හා විශ්මයජනක අත්දැකීමක් ලබා දෙන්න තමයි මේ දේ සිද්ද කෙරුනෙ.<br /> <br /> මා මේ තරම් ආඩම්බරයෙන්&nbsp; යුතුව මේ ගැන සඳහන් කරන්නෙ මේ දේ සිදු කෙරුනෙ අපි විසින් වන නිසයි.&nbsp; <a href="https://www.facebook.com/AVLAB.LK" target="_blank">AV:LAB</a> කණ්ඩායම විසින් සිද්ධ කෙරුණු තවත් අපූර්ව වැඩක් තමයි මේක. <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjYHQmnKJE9Y5XAvYTHM7udMPGmr4HqyPhg3ZA0ZX3K-uQ6DGboLeyeu3HyBo3n4wZkycJmTK6bspFDlogSTaX0AjHgkJo5jCbbfCYaiLLclqnhqLA_FrCIV6RLP-Jr8zBrPBMREGKbQ24/s1600/IMG_5326.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjYHQmnKJE9Y5XAvYTHM7udMPGmr4HqyPhg3ZA0ZX3K-uQ6DGboLeyeu3HyBo3n4wZkycJmTK6bspFDlogSTaX0AjHgkJo5jCbbfCYaiLLclqnhqLA_FrCIV6RLP-Jr8zBrPBMREGKbQ24/s1600/IMG_5326.jpg" height="240" width="320" /></a></div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQTvDALv3kT8gu_XTuxMHHASR6vGjHYo5BA7VdBJTa9Gnaahc0ffKaNluF-RHDznP_xtReCgAeGE1kKGjcG4tYzlzFlmJ0_ZO4ptSxLM-nqfeC6aFPl_GUZC5wyGX8uC-KSUXLRAAU5og/s1600/IMG_5089.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgQTvDALv3kT8gu_XTuxMHHASR6vGjHYo5BA7VdBJTa9Gnaahc0ffKaNluF-RHDznP_xtReCgAeGE1kKGjcG4tYzlzFlmJ0_ZO4ptSxLM-nqfeC6aFPl_GUZC5wyGX8uC-KSUXLRAAU5og/s1600/IMG_5089.jpg" height="320" width="220" /></a><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwuwYy30gK855Lgju8amdGkjFjNcypakr2_uKqnCuDd7fViNG0WdqxfxcgQTpBitONLV5DEyAPLS8Do4Z-JawgdXvPZwUQqvCTfPKvtKVRwFMYgfZOXAnzxL_fLAYzXYzfYOr0mEFwpFs/s1600/IMG_4905.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgwuwYy30gK855Lgju8amdGkjFjNcypakr2_uKqnCuDd7fViNG0WdqxfxcgQTpBitONLV5DEyAPLS8Do4Z-JawgdXvPZwUQqvCTfPKvtKVRwFMYgfZOXAnzxL_fLAYzXYzfYOr0mEFwpFs/s1600/IMG_4905.jpg" height="320" width="260" /></a></div> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpfr-536lNk9NgOc3S2Cy-oLJCrS8aGOCXQtDru08Cps34icoqeuAxUOtcaF_ejD3tkfrcrsj3mTXqb8FyY1hTexkErRmb2rOmwczdRT7uZ1ahks19VZLtBbobq35Afs-f1vQCzgzQYO4/s1600/IMG_5167.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpfr-536lNk9NgOc3S2Cy-oLJCrS8aGOCXQtDru08Cps34icoqeuAxUOtcaF_ejD3tkfrcrsj3mTXqb8FyY1hTexkErRmb2rOmwczdRT7uZ1ahks19VZLtBbobq35Afs-f1vQCzgzQYO4/s1600/IMG_5167.jpg" height="233" width="320" /></a><br /> <br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6ClU25STzFYEGfRAfG2j6A4XDNFjp9Xv1UJeV3Kne8F0oQFVe8DSa2foKV_eMF2a3rtiHByrudgpJsu-kkt-FDYC1bVJBUBooW8XWpnRRAr0sCP_wi8izhN36u6yFGbw6f8Fik6FQCjM/s1600/IMG_4731.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh6ClU25STzFYEGfRAfG2j6A4XDNFjp9Xv1UJeV3Kne8F0oQFVe8DSa2foKV_eMF2a3rtiHByrudgpJsu-kkt-FDYC1bVJBUBooW8XWpnRRAr0sCP_wi8izhN36u6yFGbw6f8Fik6FQCjM/s1600/IMG_4731.jpg" height="188" width="320" /></a><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3Xkvdw6SmscDRQTTaRM-Q_kg2HzCRAOOKLTqfJIleUO8e_U7Nn2zTTBVntUlLdw4zd1zvcRTyVRHdTv5BUt4GqLffNR-ptjTPwwaivbj9uQOkW0LzysRWUl1wGhrV9Gb-TQjYYgU0oAw/s1600/IMG_4928.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3Xkvdw6SmscDRQTTaRM-Q_kg2HzCRAOOKLTqfJIleUO8e_U7Nn2zTTBVntUlLdw4zd1zvcRTyVRHdTv5BUt4GqLffNR-ptjTPwwaivbj9uQOkW0LzysRWUl1wGhrV9Gb-TQjYYgU0oAw/s1600/IMG_4928.jpg" height="184" width="320" /></a></div> <br /> <br /> <br /> මේ රූප පෙල සමහර අයට මතක ඇති. මේ රූප පෙල දැකපු ගොඩ දෙනෙක් මගෙන් ඇහුවා, මොකද්ද මේ ශූට් එක? කියලා. හැබැයි ඒ ගොඩක් අයට මන් දුන්නෙ එකම උත්තරයයි. <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0cBeAAJeUmFeWJXXe7_y90rI8q0t5ukdqSDvFkLIxDhpie9ZOwhBlaTzXD9EUFuJbwhyphenhyphenn6EcMaBrskh4xvWEsrqlVkOwdO_6EbV0pweCtRY39QyV9q5APZ6-BRS2iR2aPmlopTqY13Vw/s1600/IMG_4910.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0cBeAAJeUmFeWJXXe7_y90rI8q0t5ukdqSDvFkLIxDhpie9ZOwhBlaTzXD9EUFuJbwhyphenhyphenn6EcMaBrskh4xvWEsrqlVkOwdO_6EbV0pweCtRY39QyV9q5APZ6-BRS2iR2aPmlopTqY13Vw/s1600/IMG_4910.jpg" height="213" width="320" /></a></div> "දැන් මෙහෙම පැහැදිලි කරාට තෙරෙන එකක් නෑ. ඉන්නකො වැඩේ ඔක්කොම ඉවර වෙලා එවෙන්ට් එකෙ විඩියෝ එක හදලා, ඒක පෙන්නන්නම්කො. එතකොට හරියට තෙරෙයි."<br /> <br /> අන්න ඒ පොරොන්දුව තමයි මන් මේ අද ඉශ්ට කරන්න යන්නෙ.<br /> <br /> මුලින්ම අපි කලේ මේ ශූට් එක කරපු එක. ඊට පස්සෙ එකෙ වීඩියෝස් තමයි ඉවෙන්ට් එක දවසෙ අපි භාවිතා කලේ. සරලව පැහැදිලි කලොත් මෙහෙමයි. නරඹන්නන් LED තිරයක් ඉදිරියට එනවා. LED තිරය උඩින් තියෙන කැමරාවක් මගින් ඒ නරඹන්නන්ව රූපගත කෙරෙනවා. ඒ දර්ශන LED තිරය මත දිස් වෙනවා. දැන් ඔන්න නරඹන්නන්ට තමන්වම දැකගන්න පුලුවන් LED තිරයෙන්. හැබැයි ඔන එයාලා පුදුමයට පත් වෙන්නෙ තමන් ඉස්සරහ ඇත්තටම ඒ වෙලාවෙ නැති රෝමන් සූරූපිනියක්, සොල්දාදුවන්, වහල්ලුන් තමන් අසල ඉන්නවා වගේ LED තිරය තුලින් දකිනට පටන් ගත්තමයි. <br /> <br /> ඔහොම කිව්වට වැඩක් නෑ. ඔන්න මේක බලලම තේරුම් ගන්නකො.<br /> <br /> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="281" mozallowfullscreen="" src="https://player.vimeo.com/video/121965450" webkitallowfullscreen="" width="500"></iframe> <br /> <a href="https://vimeo.com/121965450">THE COLOSSEUM IN AUGMENTED REALITY // AV:LAB // PLC</a> from <a href="https://vimeo.com/avlabsrilanka">AV:LAB</a><br /> <br /> තාක්ශණයේ තවත් අලුත් මුහුණුවරකින් හමු වෙමු!<br /> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2015/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)6tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-2264209295995942778Wed, 28 Jan 2015 04:49:00 +00002015-01-28T15:35:39.759+05:30කතන්දරසිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> මල් වල සුවඳ පිච්චිලා උගුර හරහා පපුවට යද්දි දුව දුව තිබ්බ හිත එක තැනක නැවතෙන්න පටන් ගත්තා. කරුමෙට ඒකත් ගිහින් නැවතුනේ එයා ගාවමයි. මට ඕනේ උනේ අලුත් වෙන්න. වෙන දෙයක් හිතන්න. මාස ගානකින් කුලිය ගෙවන්නෙ නැතුව හිතේ නැවතිලා හිටපු ඇයව මගෙ හිත් ගෙයින් එලවලා දාන්න. කිහිප වතාවක්ම එයාව එලවලා දැම්මත් මට එක දෙයක් අමතක උනා. ආයෙමත් දොර වහලා අගුල දාගන්න. ඇරිලා තිබ්බ දොරින් එයා ආයෙමත් ඇතුලු උනා.<br /> අන්තිමේ හැමදාමත් මන් පැරදුනා. දවසින් දවස හිත අලුත් උනා. ඒත් ඒ එයාත් එක්කමයි. අලුත් උන හිතත් අරගෙන ආපස්සට හැරිලා බලද්දි මම විතරයි. එයාගෙන් පිරුන මගේ හිතත් අරගෙන මම විතරයි. ඉතින් මන් පැරදියි.<br /> <br /> පපුවෙ තිබ්බ තවත් දුම් ගුලි‍යක් නාස් සිදුර හරහා මම වාතලයට එකතු කලා. ජංගම දුරකතනයේ සිහින් හඬින් වාදනය වෙන කපුගේගෙ සින්දුවක් හෙමිහිට කන් දෙක පුරා පිරුනා. ඒත් එක්කම තව තවත් එක්තැන් වෙච්ච මගේ හිත එයාව හොයාගෙන ගැඹුරටම ගමන් කලා.<br /> <br /> .............ගහ කොළද මල් පිපේ ඇල දොල නිල කඩා හැලේ<br /> පෙරදාක මිරිඟු සයුරේ ඒ රුවට රැවටුනේ......................<br /> <br /> මන් රැවටුනාද? මාස ගානක ඉඳන් මගේ හිතේ කැකෑරෙන ලොකුම ප්‍රශ්ණය. ඇය මට ආදරය කලේ නෑ කියලා විශ්වාස කරන්න මට පුලුවන් කමක් නෑ. මන් ඇයට ආදරය කල තරමටම ඇයත් මට ආදරේ කල බව මන් දැනන් හිටියා.<br /> <br /> "මට ආසයි ඔයාගේ උරහිසේ ඔලුව තියාගෙන නිදාගන්න" <br /> ඇය හැමදාම මන්තරයක් වගේ මිමිණුවා. ඇයගේ ඒ ආසාව සංතෘප්ත වුන දිනයන් වලදි බාගෙට මගේ උරහිසට හිරවුන ඇගේ මුහුණ දිහා බලාගෙන මන් සැනසුනා. ඉඳහිට පොඩ්ඩක් පහත් වෙලා ඇගේ නළල සිපගත්තෙ ඇයව ඇහරවන්න හිතාගෙන නෙවෙයි. සමහර වෙලාවට ඇය ඇස් දෙක ලාවට ඇරලා යාන්තමට හිනා වෙලා ආයෙත් ඇස් පියාගන්නවා.<br /> මම මගේ අතැඟිලි ඇගේ කෙස් අතරින් යවමින් රටා අඳිනවා. ඇගේ උණුසුම මගේ පපුව හරහා ඇවිත් මුලු සිරුරම සුවපත් කලේ හරිම පුදුම විදියට. ඒ උණුසුම මට දැනුත් දැනෙනවා වගේ. ඒත් දැන් ඒ උණුසුමෙන් වෙන්නෙ ඇස් ඇතුලේ දිය පාරවල් උතුරල පිටාර ගලන එක විතරයි.<br /> ඒ දිය පාරවල් වලින් හිත මෙලෙක් කරන්න දෙන්න දෙන්න බැහැ. හිත මේ තරමට ගල් කරගත්තේ සෑහෙන්න වෙහෙස වෙලා. ඒ වෙනුවෙන් ගොඩක් දේවල් කැප කරන්න උනා. ජීවිතේ මෙච්චර කාලයක් රැකගෙන ආපු ප්‍රතිපත්ති. මගේම ස්වයං වාරණ. දැන් ඒ හැම දෙයක්ම අතීතයට අයිති පොර ටෝක් ටිකක් විතරයි. ඒ හැම දේකටම පස්සෙත් හිත ආයෙ මෙලෙක් වෙන්න ගත්තොත් මේ කැප කිරීම් කිසිම දේකින් වැඩක් නැති වෙනවා.<br /> මම සුරතේ ඇතැඟිලි දෙතොල් වෙත ගෙන ගියා. <br /> <br /> .........නන්නාඳුනන ලෙසේ මග තොට යලිත් හමු වෙලා<br /> මහ මෙර හිසින් දරාගෙන අපි යමු දුරස් වෙලා..........<br /> <br /> කපුගේගෙ කට හඬෙන් දෙන්නෙ අමුතුම හැඟීමක්. ඒ හැඟිමට තාලයයි, වචනයි, ඒ වචන වලටම ගැලපෙන මගේ අත්දැකීමුයි ඔක්කොම එකට එකතු උනාම ගීතය සම්පූර්ණයෙන්ම මගේ එකක් වෙනවා.&nbsp; අමාරුම වෙන්නෙ එතකොටයි. සන්සුන් වෙලා තිබ්බ හිත ආයෙමත් කැලඹෙන්න පටන් ගන්නවා.<br /> ඇය අවසන් වරට හමුවී මාස ගණනක් ගත වෙලා. අද අපි හරියට ආගන්තුකයින් දෙදෙනෙක් වගේ. ඇය නන්නාඳුනන්නියක් වෙන්න මන් මැරිලා ඉපඳුනේ නෑ. ඒත් ඇය හැසිරෙන්නෙ එවන් ආකාරයකට. අප යලි කවදා හමු වෙයිද? ඒ හමුවෙන මොහොත මොන වගේ එකක් වෙයිද? මන් කෙසේ හැසිරෙයිද? ඇය කෙසේ හැසිරෙයිද? එක අතකට ඇයව ආයෙත් වතාවක් හමු නොවෙන එක හොඳයි. ඒත් හිත ඇතුලෙන් ඇයව දැකගන්න ආසවන් කැකෑරෙනවා. ලොකෙන්ම ලස්සනම හිනාව තිබ්බෙ ඇයට. ඒ හිනාව මගේ උන දවසෙ මන් කොයි තරම් සතුටු උනාද. ඒත් අද ඒ හිනාවත් අරන් ඇය අතුරුදහන් වෙලා.<br /> <br /> කපුගේගේ ගීතයේ අවසානයත් එක්කම දකුණතේ දබරඟිල්ලත් මැදඟිල්ලත් අතර ආසන්නයටම ගින්දර කොටසක උණුසුම ලන් උනා. අලුත් මල් පොකුරක් සූදානම් වන තුරු මම ජංගම දුරකතනයේ තවත් ගීයක් සොයමින් ඇඟිලි අරන් ගියා.<br /> <br /> මේ ඉර හඳ යට හමුවී - එඩ්වඩ් ජයකොඩි <br /> <br /> එක්තරා ගීතයක් ලඟ මගේ ඇඟිලි නතර උනා.<br /> <br /> මේ ඉර හඳ යට හමුවී<br /> ආදරයෙන්<br /> කතා කරපු අය සෙනේ වඩපු අය<br /> ලඟ පාතකවත් නෑ<br /> <br /> ගීතය වාදනය කරන්නත් කලින් ගීතයේ පද මාලාව මගේ හිස ඇතුලේ ගැයෙන්න පටන් ගත්තා. ඒ වචන වලට මගේ අතීතය තනුව බවට පත් උනා. හදිසියේම හිත ඇතුලෙන් සිතිවිලි ඉපදෙන්න ගත්තා. <br /> තොරතෝන්චියක් නැතුව ඉපදෙන සිතුවිලි රෑනක් හිත ඇතුලෙන් එලියට වෑස්සෙනවා. ඇති තරම් තීන්ත තිබ්බනම් මුලු ලෝකම වැහෙන්න ලියන්න පුලුවන් තරමේ සිතිවිලි වරුසාවක්. <br /> බොහොම කාලෙකට ඉස්සර මගේ මනස ඇතුලේ එක්තරා ලේඛකයෙක් ජීවත් උනා. ඒත් ඒ ලෙඛකයා මැරුනා. ලේඛකයා මැරිලා හිටපු හිතෙන් කිසිම සිතුවිල්ලක් එලියට අවේ&nbsp; නෑ. ඒත් අද හදිසියේම ඒ ලේඛකයට ආයෙත් පණ ලැබිලා වගෙයි.&nbsp; නමුත් මට තව දුරටත් ඒ ලේඛකයා අවශ්‍ය නෑ. මොකද ඒ ලේඛකයා මගේ ජීවිතේට අරන් එන්නෙ කඳුලු තැවරුන අතීතයක් විතරයි. ඒයා මැරිලම හිටපු දෙන්. මන් ගීතය වාදනය කරන අදහස අත ඇරලා දැම්මා. <br /> ඊට හොඳයි තව මල් සුවඳ උගුරකින් පපුව පුරවගන්න එක. මන් නිවිසැනසීලේ ඊට යොමු උනා.<br /> <br /> "උඹ උන්නද මලාද කියලා හොයලා බලන්නෙ නැති කෙනෙක් ගැන බලාපොරොත්තු තියාගන්න එපා බන්. ඒකෙන් වෙන්නෙ උඹ විඳවන එක විතරමයි."<br /> ටික දවසක උඩදි මුහුණු පොතේ දැකපු එක කියමනක් මට මතක් උනා. ඒ කියමන මට ආදේශ කරගන්නනම් ඇයට දෝෂාරෝපණය කරන්නට තරම් මට හිත දැඩි කරගන්න වෙනවා. ඒත් ඇයට වරදක් කියන්නට තාමත් මගේ හිත ඉඩ දෙන්නෙ නෑ. ගොඩක් වෙලාවට කාලය විසින් ගොඩක් ප්‍රශ්ණ විසඳනවා. ඒත් කාලය විසින් ඇගේ හිත තුල කිසිම වෙනසක් ඇති කරලා නැති බව ඇගේම වචන පසුගිය දවසක මට ඒත්තු ගැන්වුවා. සමහර විට&nbsp; මැරුණු ලේඛකයට හදිසියේම ආයෙ පණ ලැබෙන්න ඇත්තෙත් ඒ වචන නිසා වෙන්න පුලුවන්.&nbsp; <br /> ඒක තමයි භයානකම කොටස. හොඳම දේ තමයි මැරුණු සිතුවිලි වලට ආයෙ පණ නොදෙන එක. වල දමපු දේවල් ආයෙ උඩට නොඅදින එක. මැරුණු හීන වලට ආයෙ පණ දෙන එක අවධානමක්. ඒත් ජීවිතේ කියන්නෙ අපි ඉල්ලන අපි බලාපොරොත්තු වෙන දේම නෙවෙයි. <br /> දැන් මන් ගෙවන ජීවිතය මන් කවදාවත් ඉල්ලපු දෙයක් නෙවෙයි. මන් කවදාවත් බලාපොරොත්තු උන දෙයක් නෙවෙයි. නමුත් ඒක සිද්ද උනේ මෙහෙමයි. ඒකට වැරදිකාරයා හොය හොය නාස්ති කරන්න වෙලාවක් දැන් මට නැහැ. මොකද දැනටමත් අලුත් මල් පොකුරක් සූදානම් වෙලා. දැන් තියෙන්නෙ එක් කෙලවරකට ගින්දර ලන් කරලා දෙතොල් අතරේ රඳවගන්න විතරයි. මල් සුවඳෙන් පපුව පිරිලා යද්දි හිත ඇතුලෙ මොනවා පිරිලා යයිද කියන්න මන් දන්නෙ නෑ.&nbsp; <br /> මන් දන්නෙ එක දෙයයි. පපුව ඇතුලට ගන්න දුම් ගුලිය ආයෙ එලියට ඒවි. ඒත් හිත ඇතුලෙ පිරෙන සිතුවිලි පොදිය කවදාවත් එලියට එන එකක් නෑ.<br /> මොකද ලේඛකයා මැරිලා!!!</div> http://ananthayata.blogspot.com/2015/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)3tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-7114397992907092990Mon, 07 Apr 2014 09:24:00 +00002014-04-07T14:54:45.321+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> අපේ ආදර මතක සැමරුම්<br />දසත ඇත බිම විසිරිලා<br />ඒ මතින් ඔබ අඩිය තබමින්<br />ඈතටම යයි සැඟවිලා<br /> <br /> ගිලෙන හිරු අර ඈත ක්ෂිතිජයේ <br />ගිනියම්ව රත් පැහැ වෙලා<br />රැගෙන එයි තව තවත් කළුවර<br />ආදරේ සුව සඟවලා<br /> <br /> විරහා ගී පද රසය සොයමින්<br />සිතේ සිනහව හැකිළිලා<br />මුවේ සිනහව ලොවට පෙන්වා<br />හිඳිමි මියැදී යන තුරා<br /><br /> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2014/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)5tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-4948457419847994842Tue, 18 Mar 2014 04:41:00 +00002014-03-18T10:11:05.309+05:30කතන්දරසිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> ඔහු විටෙක ලේඛකයෙක්. පරිපූර්ණ උසස් ලේඛකයෙකුගේ මට්ටමේ නොසිටියත් යම් පරිමාණයකින් තම සිත් රැඳි අදහස් නිර්මාණශීලීව වචන වලට ගොණු කල හැකි අයෙක්. ඇයව ඔහුගේ ජීව්තයට ලංවෙන්න ප්‍රධානම හේතුව උනේ ඔහුගේ ඒ හැකියාව. ඇය මුලින්ම ආකර්ෂණය වෙන්නෙ ඔහුගේ ලේඛන වස්තූන් වලට. ඇය එම වචන වල සිරකාරියක් බවට පත් වෙනවා. ඒ වචන ඔස්සේ ඇය ඇගේ සිත තුල අලුත් ලොවක් තනා ගැනීමට පෙලඹෙනවා. එහෙත් ඒ වචන වල හිමිකරුවාට ලන් වීමට ඇය මදක් බිය වෙනවා. මොකද ඇය සිතනවා ඔහු සිටින්නෙ ඇයට ලන්විය හැකි මානයක නොවේය කියා. අගේ බිය ඇගේ ගමනට බාධකයක් වෙනවා. ඇය තනිව ලතැවෙනවා. නමුත් අවසානයේ සියල්ල මොහොතකින් වෙනස් වෙනවා. ඔහුගේ ලෙඛන වල වචන වලින් පමනක් ඔහුගේ ආත්මය දකින්නට පුරුදු වී සිටි ඇයට ඔහුගේ ආත්මය මුහුණට මුහුණ දකින්නට අවස්ථාව හමු වෙනවා. ඔවුන් දෙදෙනාගේම ආත්මයන් ඔවුනොවුන් ඉදිරිපිට නිරුවත් වෙනවා.&nbsp; ඔහුගේ ජීවිතයට ඇය පැමිණෙන්නෙ එතැන් සිට. මේ ආදර කතාව පටන් ගන්නෙ එතැන් සිට. <br /><br />"ඔයා කැමතිනම් දොර අරින්න මන් කැමතියි ඇතුලට එන්න." <br />එක්තරා දවසක ඔහු ඇය ඉදිරියේ තමන්ගෙ අදහස ඉරිදිරිපත් කලේ එහෙම. ඒ වෙලාවෙ ඔහුගේ හැඟීම් ක්‍රියාකල අනුපිලිවෙල ගැන මට හරිම වැටහීමක් නෑ. හැබැයි මට අනුමාන වශයෙන් කියන්න පුලුවන් ඒ වෙලාවෙ ඔවුන් දෙදෙනාම මදක් වික්ෂිප්තව සිටින්නට ඇති. මොකද ඇය කවදාවත් ඔහුගෙන් එවැනි වදනක් ඇසෙතැයි බලාපොරොත්තු උනේ නෑ. ඒ වගේම ඇය එවැනි වදනක් අපේක්ශාවෙන් සිටි බව ඒ මොහොතේ ඔහු දැනගෙන සිටියෙත් නෑ. <br />මේක මහ පටලැවිල්ලක්. ඔබට වගේම මට පවා තවමත් එය පැටලිලි සහගතයි. නමුත් දෛවයේ හමු කිරීම් එහෙම තමයි. ඇයවත් ඔහුවත් හරිහැටි නොදැන ඔවුන් දෙදෙනාම ඇවිත් නතර වී තිබුනේ එකම තැනකින්.&nbsp; ඒ දෛවයට සිදු කරන්නට අවශ්‍යව තිබූ දේ.<br /><br />"ඇත්තටම මට ඒක එයාගෙන් අහද්දි මට ඕනේ උනා මේසෙ උඩ තිබ්බ එයාගෙ අත උඩින් මගේ අත තියන්න. එයාගෙ ඇඟිලි අතරෙ මගේ ඇඟිලි හිරකරගෙන එක එයාගෙන් අහන්න."<br />එදා සවස ඔහු තම අවංක හැඟීම් මන් ඉදිරියෙ දිග ඇරියෙ එහෙම. මන් කිසිවක් කිව්වෙ නෑ. ඔහුගේ මුහුණ දිහා බලාගෙන හිටියා විතරයි. මොකද කෙලවරක් නැතිව එලියට එන ඔහුගේ හැගීම් වලට මගේ වචන විරාමයක් වෙනවට මන් කැමති උනේ නෑ.<br /><br />"ඒත් මට ඒකට බය හිතුනා. එයාගෙ උත්තරය මොකක් වෙයිද කියලා දන්නෙ නැතුව මට එයාගෙ අතින් අල්ලන්න බෑ" <br /><br />ඇය කලක් තිස්සෙ ඔහු තමාගෙන් අසාවියැයි බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි ප්‍රශ්ණය. ඇය කලක් තිස්සෙ ඔහුට දෙන්නට බලාපොරොත්තුවෙන් සිටි උත්තරය. <br />එහෙත් ඇය නිහඬයි. ඇගේ නිහඬ බව ඔහුගේ හදගැස්ම වඩා තීව්‍ර කලා.<br /><br />මෙය කදිම කතාන්දරයක්. සිදුවූ හැම තප්පරයක්ම වචන වලට හරවා ඔබට ඉදිරිපත් කරන්නට තරම් හැකියාවක් මන් සතුව නොවුනත් මට ඔබට සහතිකවම කියන්න පුලුවන් එය කදිම කතාන්දරයක්. එදා ඔවුන් මේ මොහොත දක්වා ගෙන ඒම තෙක් සිදුවූ සියල්ල ඔබට දැකගත හැකි වූවනම් මෙය ඔබ දැක ඇති සුන්දරම ආදර කතාව බවට පත් වෙනවාට සැකයක් නැහැ. එහෙත් ඔහුව ලඟින්ම ඇසුරු කල මටවත් ඒ අවස්ථාව සියයට සියයක් සම්පූර්ණව ලැබුනෙ නෑ. නමුත් මන් ඒ ගැන දුක් වෙන්නෙත් නැහැ. මොකද එය ඔහුගේ කතාව. එය ඇයගේ කතාව. එය සම්පූර්ණයෙන්ම ඔවුන් දෙදෙනාගෙ. ඒ කතාවේ හැම වර්ගමිලිමීටරයකම ප්‍රේක්ෂකයන් වෙන්න අපි කිසිවෙකුටත් අයිතියක් නෑ. <br />මන් අද මේ ඔබට කියන්නෙ ඔවුන්ගේ කතාවෙ සාරාංශයක්. ඔවුන්ගේ කතාවෙ මා දන්නා කොටස.&nbsp; <br /><br />මේ කතාවෙ උද්වේගකාරී බව වැඩි වෙන්නෙ එදා ඇය දැක්වූ නිහඬතාවයත් එක්ක. එහෙත් ඊලඟ මොහොතෙදි දෛවය සැලසුම් කල පරිදි සියල්ල සිදු වෙන්නට පටන් ගත්තා. ඔවුන්ගේ හමුවීම අර්ථවිරහිත එකක් වෙන්න කිසිම විදියක් නෑ. <br />ඇය ඇගේ උත්තරය ලබා දුන්නා. ඔහු ඇගේ දෑත් තදින් අල්ලාගත්තා.<br /><br />"මේ අල්ලගත්ත අත් දෙක මගේ ජීවිතේ පුරාවට මන් අතාරින්නෙ නෑ" ඔහු ඔහුගේ ආදර කතාවෙ රැජිනට ප්‍රතිඥා දුන්නා. <br /><br />ඇය පෙර ආත්ම භවයන් ඇති බව තදින් විස්වාස කලා. ඒ වගේම ඔවුන් දෙදෙනාගේ ආදර කතාවටත් ආත්ම ගානක සම්බන්ධයක් ඇති බව ඇය විස්වාස කලා. ඔහු පෙර හෝ පසු ආත්ම භවයන් ඇති බවක් හෝ නැති බවක් ගැන තදින් විස්වාස කල අයෙකු නෙවෙයි. එහෙත් එක දවසක් ඔහු පැවසූ දෙයින් මට ඔහු ගැන පුදුම හිතුනා.<br /><br />"මචන් මටත් හිතෙනවා අපි දෙන්නගෙ ආත්ම ගානක මොකක් හරි සම්බන්ධයක් ඇති කියලා. නැත්නම් ඇයි මට එයාව මේ තරම් දැනෙන්නෙ. මට මතකයි මන් එයාව පලවෙනි පාරට දැක්ක දවස. ආදරයක් කියලා හැඟිමක් එදා එයා ගැන මගේ හිතේ නොතිබ්බත් අනේ මන්දා බන්. එදා එයාව දැකපු ගමන් මට මොකද්ද වෙලා ගියා. හරියට මට කණට ගැහුවා වගේ. කණට ගහලා මේ කෙල්ල උඹේ කියලා කිව්ව වගේ"<br /><br />ඔහු සැලසුම් මැව්වා. ඇයත් සමඟ ගෙවන අනාගතය ගැන ඔහු සැලසුම් මැව්වා. ඔහුගේ සිතේ ඇය ගැන තිබෙන ආදරය ගැන වෙලාවකට මටත් පුදුමයි. වෙලාවකට බොළඳ වෙලාවකට සංකීර්ණ නමුත් හැමවෙලේම ආදරණීය ඔහුගේ ආදරය ඔවුන්ගේ ජීවිත වලට අලුත් ආලෝකයක් එක් කලා. ඇගේ ආදරය ඔහුව ජීවත් කලා. ඔහුට මුලු ලෝකයම උනේ ඇය. ප්‍රශ්ණ වලින් මිරිකිලා විඩාවෙ උපරිමයටම ගිහින් ඉන්න මොහොතක ඇගේ එක වදනක් ඔහුව ස්වර්ගය වෙත ඔසවලා තිබ්බා.&nbsp; <br /><br />ඔවුන්ගේ ආදරය විස්තර කරන්නට හැකි තව වචන බොහොමයි. උපමා බොහොමයි. ඇය වෙනුවෙන් ඔහු කල කී දෑ වචන වලින් කීමට නොහැකි තරම් විශාලයි. ඔහු වෙනුවෙන් ඇය කල කී දේත් එලෙසමයි. මා ඔවුන්ගේ ආදරය දෙස මහත් ආශාවෙන් බලා සිටියෙ ඒ නිසාමයි. <br /><br />එහෙත්.... කාලය මිනිසුන්ව වෙනස් කරන්නෙ කෙසේද යන්න ගැන මට කිසිම අවබෝධයක් තිබුනේ නෑ. මන් ඔබට දෛවයේ මුණ ගැස්වීම් ගැන උජාරුවෙන් පැවසුවා. ඒත් එක් දිනකින් පසුව ඒ උජාරුව මන් කෙරෙන් තුරන් වෙලා ගියා. මන් අදටත් මගෙන් ප්‍රශ්නයක් අසාගන්නවා.<br />"දෛවය අපිට ලබා දෙන්නෙ අපිට අයිති දේවල්මද?"<br /><br />ඇයට යන්න අවශ්‍ය උනා. ඔහුගේ ආදරයෙන් මිදී තමන්ගේ ආදරය විනාශ කොට ඇයට යන්නට අවශ්‍ය උනා.<br />ඔවුන්ට එක් වීමට ප්‍රශ්ණ තිබුනු බව මමත් පිලිගන්නවා. එහෙත් ඒ කිසිඳු ප්‍රශ්ණයක් විසඳුම් රහිත ඒවා නොවුනු බව මට බය නැතුව කියන්න පුලුවන්. <br />එහෙත් ඇය බිය උනා. ඇය ප්‍රශ්ණ වලට මුහුණ දෙන්න බිය උනා. ප්‍රශ්නයෙන් පැන යාම ඊට වඩා පහසු මගක් බව ඇය සිතුවා. ඇය එක් දෙයක් අමතක කලා. <br />ආදරය කියන්නෙ එක විදියකින් එකිනෙකාට උදවු කරගැනීම. එකිනෙකාගෙ දුර්වලතා වලට සහයෝගයෙන් යුතුව විසඳුම් සෙවීම.<br /><br />ඇයට මාලිගයක් අවශ්‍ය උනා. එහෙත් ඒ මාලිගය ඔහුත් සමඟ එකතුව ගොඩනගන්නට ඇයට අවශ්‍ය උනේ නෑ. එම මාලිගය ගොඩ නගන්නට ඔහුට දිරියක් වන්නටත් ඇයට අවශ්‍ය උනේ නෑ. ඇයට අවශ්‍ය උනේ තනා නිමකල මාලිගයක්. ඇයට බය නැතුව පය තබන්නට පුලුවන් ශක්තිමත් මාලිගයක්. <br />තරුණියක් විදියට ඇය බලාපොරොත්තු උන දේ ගැන මන් ඇයට සම්පූර්නයෙන්ම දොස් කියන්නෙ නෑ. ඇයත් නිවැරදියි. එහෙමත් නැත්නම් ඇය අසරණයි. ඇගේ සමාජය ඇය දෙස බලා සිටිනවා. ඇය ඔවුන්ට උත්තර බැඳිය යුතුයි. නමුත් ඇයට අමතක උනා ඇය දමා යන්නෙ ඇය වෙනුවෙන් මාලිගා දහසක් උනත් තැනීමට තරම් ආදරයක් දරා සිටින කෙනෙකු බව. ඔහුට අවශ්‍ය උනේ එක දිරිගැන්වීමක් පමණයි.&nbsp; <br /><br />එහෙත් අවසානයේ අනෙක් සියල්ල ඉදිරියෙ ඇයට ඔහුගේ ආදරය නොවටිනා දෙයක් බවට පත් උනා. <br /><br />"මගේ ජීවිතේ හැමදේකදිම මන් එයාට දීලා තියෙන්නෙ පලවෙනි තැන. ඒත් එයාගෙ ජීවිතේ මට ලැබෙන්නෙ අන්තිම තැන"<br />ඔහුගේ වේදනාව ගැබ් උන වචන මට තවමත් සිහිපත් වෙනවා. <br /><br />ඔහු රැඳෙන්න හේතු හොයද්දි ඇය යන්න හේතු හෙව්වා. කෙනෙක් යන්න තීර්ණය කලාට පස්සෙ එයාව නැවත රඳවගන්න බෑ. නමුත් අවාසනාව ඔහුට එය නොතේරුන එක. එහෙමත් නැත්නම් එය පිලි ගැනීමට තරම් හිත ගලක් කරගැනීමට ඔහුට නොහැකි වීම. ඔහු දිගින් දිගටම ඔහුගේ ආදරය වෙනුවෙන් සටන් කලා. එහෙත් ඇය ඇගේ සටන අතහැරලා තිබුනේ සටන පටන්ගන්නතත් කලියෙන්.<br /><br />"එයාට යන්නම ඕනෙනම් එයාට යන්න දීපන්. උඹව වටින්නෙ නැති කෙනෙක් ගැන ඇයි උඹ ඔයි තරම් වදවෙන්නෙ. උඹේ ආදරේ නිකම්ම නිකන් වචනයක් විතරක් කියලා හිතන කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඇය උඹ මැරෙන්න හදන්නෙ. උඹේ ආදරේ දැනෙන්නෙ නැති කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඇයි උඹ උඹේ ජීවිතේ නාස්ති කරගන්න හදන්නෙ" <br />මන් ඔහුට කෙතරම් උපදෙස් දුන්නත් ඒවා මොලයට ඇතුළු කරගන්න තරම් දැඩි හිතක ඔහුට කවදාවත් ඉන්න පුලුවන් උනේ නෑ.<br /><br />ඔහු හැමදාම මගෙන් ඇහුවෙ එකම එක ප්‍රශ්නයක් විතරයි.<br />"එයා කොහොමද බන් මෙහෙම හිත ගල් කරන් ඉන්නෙ?"<br /><br />නමුත් අවසානයේ..... ඔහු ඇයට යන්න දෙනවා. ඔහුගේ ජීවිතයෙන් ඇයට නිදහස ලබා දෙනවා. ඇයට අවශ්‍ය වූ නිදහස. ඇගේ සතුට ඇත්තෙ ඔහු ඇගේ ජීවිතයෙන් සමු ගැනීම තුලනම්, ඔහු තව දුරටත් ඇගේ ජීවිතයට වදයක් වෙමින් සිටීමේ තේරුමක් නෑ. ඔහු ආයාසයෙන් හෝ එය වටහා ගන්නවා. අඩුම ගනනෙ ඔවුන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු හෝ අද සතුටෙන්. <br /><br />මෙය සමාජයේ නිතර දැකිය හැකි තවත් එක කතාවක් පමණක්යැයි ඔබ සිතනවා ඇති. <br />"අපෝ ඕවා කොයි තරම් වෙනවද?"<br />"මොකද්ද මේ කතාවෙ තියෙන අමුතු විශේෂත්වෙ?"<br />"මේක මේ සාමාන්‍ය කතාවක්නෙ" <br />"අයියෝ ඕවනම් අපිටත් වෙලා තියෙන්නෙ"<br />"කොයි කාටත් වගේ වෙන නෝමල් දේවල්නෙ ඉතින් මේවා"<br />මෙවැනි දහසක් දේවල් ඔබෙ හිතේ ඇති වෙනවාට කිසිඳු සැකයක් නෑ. මන් ඒ ගැන ඔබට දොස් කියන්නෙත් නෑ. මොකද ඇත්තෙන්ම මෙයත් එක්තරා සාමන්‍ය කතාවක් පමණයි. <br />ඒත් මන් අද ඔබට මේ කතාව කිව්වෙ හේතුවක් ඇතිව. මොකද මෙවැනි කතා සමාජයේ බහුලයියැයි හඬ නගන ඔබ, කිසි දිනෙක තවත් මෙවැනි කතාවක් ඇති නොවීමට කිසිඳු උත්සහයක් නොගන්න නිසා.&nbsp; <br />ඔහුගේ වේදනාව මන් දුටුවා. යහළුවෙක් විදියට ඒ වෙනුවෙන් මට කල හැකි එකම දේ වුනේ ඔහුට ඇහුම්කම් දීම විතරයි. ඇගේ යෙහෙළියක් ඇය වෙනුවෙන් කුමක් කරන්න ඇද්ද? ආදරයක් ඇති කරගැනීම පහසුයි. ඒත් එය පවත්වාගෙන යෑම අසීරුයි. යහළුවන් යෙහෙළියන් විදියට අපිට වගකීමක් තියෙනවා. ආදරයක් ඇති කරන්නටත්, නැති කරන්නටත් අපගේ යාලුවන්ගේ දායකත්වය ඉතා දැඩිව බලපානවා. මන් ඔබට මේ කතාව කිව්වෙ අන්න ඒ හේතුව නිසා. ඔබත් කාගෙ හෝ යහළුවෙක්, යෙහෙළියෙක්. ඔබේ වචන ඔබේ යහළුවාගේ යෙහෙළියගේ ජීවිතයට බලපන්නේ කුමන අකාරයෙන්ද යන්න තවත් වරක් සිතා බලන්න. <br /><br />දෛවය... සෑම විටම එය අපව අතරමන් කරනවා. හමුවීම්, වෙන්වීම්. සැබැවින්ම දෛවයට අපෙන් අවශ්‍ය දේ කුමක්ද? දෛවය විසින්ම මුණගස්සවලා දෛවය විසින්ම වෙන් කරවනවා. ඒ අතරමැද හිරවෙන මිනිස් හැඟීම් ගැන දෛවයට කිසිම අවබෝධයක් නෑ.&nbsp; ඇත්තටම ඔවුන්ගේ හමුවීම අර්ථවිරහිත එකක්ද?<br /><br />බිමට යොමාගත් විඩාබර දෑසින් යුතුව ඔහු කොලයක කුමක්දෝ කුරුටු ගාන අයුරු මන් දුටුවා. මන් ඒ කොලයට එබුනා. එය පුංචි කවියක්<br /><br />ඔබ එනතුරු සිටියා මම&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; බලාගෙන<br />ඔබ ගිය මග දෙස මගෙ නෙතු&nbsp;&nbsp;&nbsp; යොමාගෙන<br />කොපමන බලා සිටියත් නෙත්&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; අයාගෙන<br />ඔබ එන්නෙ නැහැ යලි මා&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; සොයාගෙන<br /><br />"එයා ආයෙ එන්නෙ නැති බව දන්නවනම් ඇයි තවත් බලන් ඉන්නෙ?"<br />මගේ ප්‍රශ්ණෙට ඔහු කොලේ දිහා බලාගෙනම උත්තර දුන්නා.<br /><br />"මොකද මන් තාමත් එයාට ආදරේ නිසා"</div> http://ananthayata.blogspot.com/2014/03/blog-post_18.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)10tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-1799220864787488468Tue, 04 Mar 2014 11:27:00 +00002014-03-04T16:57:44.527+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_u-suXDfDd1QmA4OVX4jm6fJ1aSQByRlqc8OKaKoYb7Dt6z5PkXNcT6rrWbZnbdBAY11oVpVChw-7YJoX3MyiP6alVWvn2TyjM-g1dsY_hNq4UG_3bhPDAJuuWERZd0_JlTGO6TtcbWM/s1600/17-grass-ground-sitting-couple-engagement-photography1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_u-suXDfDd1QmA4OVX4jm6fJ1aSQByRlqc8OKaKoYb7Dt6z5PkXNcT6rrWbZnbdBAY11oVpVChw-7YJoX3MyiP6alVWvn2TyjM-g1dsY_hNq4UG_3bhPDAJuuWERZd0_JlTGO6TtcbWM/s1600/17-grass-ground-sitting-couple-engagement-photography1.jpg" height="200" width="200" /></a></div> <div style="text-align: center;"> දෙගුරුන් සනසවා<br /> තම සෙනෙහෙ සඟවා<br /> සිතක දුක් පුරවා<br /> කුමරි යාවිද<br /> මුදුව පලඳා</div> </div> http://ananthayata.blogspot.com/2014/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)4tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-6435477155007661177Wed, 19 Feb 2014 03:44:00 +00002014-02-19T09:14:56.574+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> කල්පාන්තය එනතුරා<br />සිටීයැයි ලඟ දිවුරලා<br />එක නිමේශයෙන් නුඹ<br />ඇදි ගිහින් දුර<br />ඈතක සැඟවීලා<br /><br />මගේ උර මත හිත තබා<br />නිදා උන් හැටි නෙතුපියා<br />මතක පමණක් මට තියා<br />ඔබ කොහේද ඈතක ඉගිලිලා<br /><br />ඔබේ ලැමැදේ මා හොවා<br />සුවය දෙන බව මුමුණලා<br />වචන පමණක් මට තියා<br />ඔබ මගේ සිහිනෙන් පියඹලා</div> http://ananthayata.blogspot.com/2014/02/blog-post_19.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)5tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-6103653877020121635Wed, 12 Feb 2014 16:19:00 +00002014-02-12T21:50:18.872+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> හුරතල් හිනාව ඔබේ<br /> මත මුව තබමින් මගේ<br /> ඉන්න දෙන්න මුලු දිවිය පුරාවට<br /> විඳිමින් ආදර සුවේ<br /> <br /> හීන කන්ද හිත් ලොවේ<br /> නෙතු අභියස හැඩ මැවේ<br /> ඔබට තුරුළු වී සෙනෙහස විඳිනට<br /> ආශාවන් ගොඩ ගැහේ<br /> <br /> තාලෙට හැඬවෙන හදේ<br /> නාදය සවනේ වැදේ<br /> ඔබටම පුද දුන් පෙම් සිත අරගෙන<br /> තුරුලෙම ඉන්නට සිතේ<br /> <br /></div> http://ananthayata.blogspot.com/2014/02/blog-post_12.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)5tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-3511542192577297098Fri, 03 Jan 2014 14:22:00 +00002014-02-09T23:34:44.233+05:30කතන්දරසිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> "තාත්තී... වේගෙ වැඩියි නේද?"<br /> පාර දෙපසෙ දැල්වුන වීදි ලාම්පු එලි වේගයෙන් පිටිපස්සට යනවා. අතුරුපාරක් නිසා පාරේ වෙන එක වාහනයක්වත් නෑ. වේගය ගැන හැඟීමක් මට තිබුනේ නෑ. නිදහස් මාවත දිගේ ඔහේ ඇදෙන්න මන් වාහනය දිරිගැන්නුවා විතරයි. මම මුවේ රඳවගත්ත පුංචි හිනාවකුත් එක්ක ඇය දෙසට ඔළුව හැරෙව්වා.<br /> <br /> "තාත්ති අපිට හදිස්සියක් නෑ. අපි ගෙදරනෙ යන්නෙ"<br /> හිතේ පොදි ගැහුනු මොනවදෝ ලොකු බරවල් ගොන්නක් දකුණු කකුල හරහා ඇක්සලේටරය මත පැටවිලා.<br /> <br /> "දූට බයද? මන් ඇහුවෙ ඇසිය යුතු ප්‍රශ්ණයක්ද යන වගක්වත් මට තිබුනෙ නෑ.<br /> <br /> "තාත්ති මෙහෙම වේගෙන් ඩ්‍රයිව් කරනවා මන් කවදාවත් දැකලා නෑ ඒකයි."<br /> "මගේ ජීවිතේ ඇතුලේ වේගය තිබ්බනම් මන් අද ගොඩක් වෙනස් මිනිහෙක්නෙ දූ"<br /> ඇය මොහොතක් ජනෙල් වීදුරුවෙන් එහා පෙනෙන අඳුර මත දෑස් රැඳෙව්වා. ඊ ලඟ මොහොතෙ ඇය නැවත කතා කලා.<br /> "මන් දන්නවා අද දවස තාත්තිගෙ ජීවිතේ ලොකු දවසක් කියලා. තාත්ති අද ගත්තෙ රයිටර් කෙනෙක් විදියට ගන්න පුලුවන් ඉහලම සම්මානෙ"<br /> <br /> "ඒත් මේ සම්මානෙ මට ලොකු බරක් දූ" <br /> <br /> ටික වෙලාවක් යනකම් වාහනය තුල තිබ්බේ නිහඬතාවය විතරයි. ඒත් ඒ නිහඬතාවය මැද දහසක් වචන අපි දෙන්නගෙ හිත් හරහා එහා මෙහා ගියා.<br /> <br /> "තාත්ති මේක නේද අතීතෙට සමු දෙන්න හොඳම වෙලාව." ඇගේ ප්‍රශ්ණයට දිය හැකි පිළිතුරක් හොයමින් මගේ හිත ගැඹුරටම කිමුදුනා. ඒත් අවසානයයේ සුපුරුදු විදියටම සිනාවකින් පමණක් මගේ පිළිතුර අවසන් උනා.<br /> "තාත්තිගෙ මුලු ජීවිතේම මේ පොත ඇතුලෙ තියෙනවා. තවත් ඔයා ඔවා ඔලුව ඇතුලෙ හිර කරන් ඉන්න ඕනෙ නෑ තාත්ති."<br /> පොත් වල ලියන්නට තරම් ලස්සන වචන මගේ හිතේ කොච්චර තිබ්බත් ඇයට උත්තර දෙන්න සුදුසු වචනයක් හොයාගන්න මට අපහසු උනා. මන් නිශ්ෂබ්දවම ඈත පේන වීදි ලාම්පු වල එලිය මත දෑස් හිර කරගත්තා.<br /> <br /> "සමහරු කියනවා මේ පොතේ තියෙන්නෙ ඔබේ ජීවිත කතාව කියලා. ඒක ඇත්තක්ද? සම්මාන ප්‍රධානෝත්සවය ආරම්භ කරන්නට පෙර මා වට කරගත් මාධ්‍යවේදීන් අතරින් කෙනෙක් ඇසූ ප්‍රශ්ණය නැවත මගේ හිස තුල දෝංකාර දෙන්න පටන් ගත්තා. <br /> "අපි හැමෝම අතින් ලියවෙන්නෙ අපේ ජීවිත කතා තමයි පුතා. අපි කාටවත් එතනින් පැනලා යන්න බෑ." කෙටි වක්‍ර උත්තරේකින් ඒ ප්‍රශ්ණෙන් ගැලවුනත් අවට සිටි කිසිවෙකුත් ඒ පිළිතුරින් සෑහුන බවක් ඔවුන්ගේ මුහුණු වල පෙනෙන්නට තිබුනේ නෑ. ඔවුන් ඊට වඩා දෙයක් මගෙන් බලාපොරොත්තු උනා. මගෙන් ලැබෙනවාට වඩා වැඩියමක් බලාපොරොත්තු උන අය මගේ අතීතයේත් සිටියා. ඒ නොසිටින්නට මේ පොත නොලියවෙන්නටත් තිබුනා.<br /> <br /> "තාත්ති මන් ආසම පොතේ මෙන්න මේ කෑල්ලට" මන් පාරට යොමුවෙලා තිබුනු දෑස් ඇය දෙසට හැරෙව්වා. ඇය පොතේ එක්තරා පිටුවක් පෙරලගෙන ආසවෙන් එය කියවනවා. <br /> "හයියෙන් කියවන්න බලන්න" මගේ ඉල්ලීමෙන් ඇය එම අකුරු වලට ඇගේ ලාලිත්‍ය හඬ මුසු කලා.<br /> "අප ජීවත් වන්නේ ස්ත්‍රී ලිංගික ලෝකයකැයි විටෙක මට සිතේ. එය එසේ නොවිනිනම් පුරුෂාධිපත්‍යය රජයන සමජයක් තුල පවා ස්ත්‍රී බලපෑම මෙතරම් දරුණු නොවනු ඇත. ආදරට අක්ශයක් කොටගෙන ලෝකය භ්‍රමණය වන කල්හී ......."<br /> ඇගේ වදන් සමඟ මගේ හිත ආයෙත් අතීතයට ඉගිල්ලුනා.<br /> <br /> "මට වෙලාවකට හිතෙනවා මචන් අපි මේ ජීවත් වෙන්නෙ ස්ත්‍රී ලිංගික ලෝකෙක කියලා" අවුරුදු විසි ගණනකට පමණ පෙර මගේ බෝඩින් කාමරයේ සිටි මගේ මිත්‍රයාට මන් එහෙම කිව්වම ඔහු මන් දිහා පුදුමෙන් වගේ බලන් හිටියා,<br /> <br /> "මොකද උඹ එකපාරටම එහෙම කියන්නෙ?"<br /> <br /> "නෑ බලපන්. ලොකෙට කියන තවත් නමක් තමයි මිහිකත. ඒකත් ගෑනු නමක ආදෙශයක්. එතකොට බලපන්. කොච්චි ගත්තත් නැවු ගත්තත් ප්ලේන් ගත්තත් කියන්නේ ඇය කියලා. තියෙන්නෙ ගෑනු නම්. ඒ අස්සෙ මෙච්චර මේ නහින්න හදන්නෙත් ගෑනු නිසානෙ බන්. අපි උන් කියන කියන විදියට නටනවා. අන්තිමේ උන් හරිම ලේසියෙන් හැම දෙයක්ම අමතක කරනවා. පිරිමි පිදියට අපි කොච්චර පම්පෝරි ගැහුවත් අන්තිමේ අපි හැමෝම ස්ත්‍රී ලිංගයක් ඉස්සරහා දෙකට නැවෙනවා."<br /> <br /> තව කියන්න දේ තිබ්බත් මිතුරාගේ හිනා හඬත් එක්ක මන් ඒ ටික නැවත ගිලගත්තා.<br /> "මට තේරෙනවා සනා උඹ කියන දේ. බූට් කෑවම ඔහොම තමයි. " <br /> ඔහුත් එක්කම නැවත හිනාවෙනවා විනා එදා මට කල හැකි වෙන දෙයක් තිබුනේ නෑ.<br /> <br /> "මොකද තාත්ති ඒ පාර තනියම හිනාවෙන්නෙ. " ඇගේ හඬ ඔස්සේ කල්පනා ලෝකය කරා ගිය මගේ හිත ඇගේ හඬ ඔස්සේම නැවත පියවි ලෝකයට පැමිණියා. <br /> <br /> "නෑ දුව මට මතක් උනා ඔයා දැන් කියවපු වචන වල ඉතිහාස කතාව."<br /> <br /> "තාත්තිට නිකමටවත් අම්මිව මතක් වෙන්නෙ නැද්ද?"<br /> "අමතක වෙන්න මන් මැරිලා ඉපදුනේ නෑනෙ දූ. ඒත් ඔයා අහන ප්‍රශ්ණෙ සැබෑ අරුත අරගෙන උත්තර දුන්නොත්නම් උත්තරේ තමයි... නෑ."<br /> "ඔයානම් රයිටර් කෙනෙක්ම තමයි තාත්ති. මටත් දෙන්නෙ පොත් වල ඩයලොග්"<br /> "අන්න අන්න ඔයා වරද්දගත්ත තැන. ඔයා විතරක් නෙවෙයි දුව, තව කෙනෙකුත් වරද්දගත්ත තැන"<br /> මම අතුරු පාරෙන් වාහනය ප්‍රධාන මාර්ගයට හැරෙව්වා.<br /> <br /> "ඔයානම් නියම නළුවෙක්. ඔයාට හොඳ අනාගතයක් තියෙනවා. ඔයාගෙ අඟේම ඇක්ටින් තියෙනවා" මගේ ජීවිත කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය. ඒ ඇගේ වචන. මන් කියන දේවල් අවසානයේ ඇගේ ඒ වචන ටික අහන්න ලැබුනේ වරක් දේවරක් නෙවෙයි.<br /> "මන් මොකටද දෙයියනේ ඔයා ඉස්සරහ රඟපාන්නේ. මන් කියන්නේ ඇත්ත." <br /> සමහරවිට මන් කියූ දේවල් නිවැරදි බව ඇයත් දැන ඉන්නට ඇති. මගෙන් වෙන්වීමට ඈ තුල තිබූ පෙලඹවීම මත ඇය එසේ කටයුතු කරන්නට ඇති. <br /> මුදල්, තත්වය, බලය ආදරයකට එරෙහි වද්දි එදා මට වෙන කල හැකි දෙයක් තිබුනේ නෑ.<br /> මන් ඇයත් එක්ක හුඟක් තරහයි. ඒ වගේම තාමත් ඇයට හුඟාක් ආදරෙයි. <br /> <br /> "ඒ උනාට මන් කියන්නෙ තාත්තිට තව ටිකක් ඉවසන්න තිබ්බා කියලා. එයා කේන්තියට කතා නොකර හිටියා කියලා ඔයත් එහෙමම හිටපු එක වැරදියි" මගේ සිතිවිලි ගිය දිශාව දුවට තේරිලා.<br /> "වැරදියිද හරිද කියන්න මන් තාම දන්නෙ නෑ දූ. එයාට ඕන උනේ අයින් වෙන්න. ඒකට එයා හේතු හෙව්වා. දුවන්න හේතු හොයන කෙනෙක්ව මන් කොහොමද දූ බැඳලා නවත්තලා තියාගන්නේ. "<br /> ඇගෙන් ඉක්මන් පිළිතුරක් නොලැබුන නිසා මන් ආයෙ කතා කලා.<br /> "කෙල්ලෙක් වෙලා එයා ලේසියෙන් හැමදේම අතඇරලා ආයේ යතා තත්වයට ආවා. ඒත් කොල්ලෙක් වෙලා මන් වින්ද දුක ඔයාට මන් කියලා තියෙනවනෙ දූ. මන් ඒකයි කියන්නෙ කෙල්ලො හරිම ලෙසියෙන් අත අරිනවා. ඒ ස්ත්‍රී ගතිය. එයාට&nbsp; බැරි උනා නිකමට මන් ඉන්නවද නැද්ද කියලා හොයලා බලන්න. එහෙම වෙලත් මන් ආයෙ ආයෙ එයා ගැන හෙව්වා බැලුවා. එයා ගැන තරහක් හිතේ ඇතිකරගන්නවා ඇරෙන්න වෙන විසඳුමක් මට පෙනුනෙ නෑ."<br /> "හ්ම්ම්." ඇය දිගු සුසුමක් පමණක් වා තලයට මුදා හැරියා. <br /> මොහොතකට පස්සෙ ඇය නැවතත් මගේ පොතේ තවත් පිටුවක් දිග හැරියා. <br /> "මගේ ජීවිතය දෙයාකාරයකින් වෙනස් කල තරුණියන් දෙපලට" ඇය පොතේ පිදුම මට ඇසෙන්න කියෙව්වා. <br /> <br /> "මන් කවදාවත් එහෙම ජීවිතයක් ගෙවන්න බලාපොරොත්තු උනේ නෑ දූ. මගේ ජීවිතේ හැම මිලිමීටරයක් ගැනම මන් දුවට කියලා තියෙනවා. ගෑනු අස්සෙ හිරවුනු සල්ලාල ජීවිතයක් තරම් මන් පිලිකුල් කරපු දෙයක් තවත් තිබ්බෙ නෑ. ඒත් අන්තිමේ එයා ගියේ මාව එහෙම ජීවිතේකට කොටු කරලා."<br /> "තත්ති හැමදාම සම්පූර්ණ වරද එයාගෙ පිටට දාලා අයින් වෙනවා නේද? ඇය එවර කතා කරන්නෙ මගේ දෑස් මග හරින්න උත්සහා කරමින්.<br /> <br /> "මාත් වැරදි ඇති. ඒත් ආදරය කියලා දෙයක් ලොකේ නෑ කියලා දැනෙද්දි මන් වෙනුවෙන් බලන් ඉන්න කෙනෙක් ලෝකේ නෑ කියලා දැනෙද්දි&nbsp; එදා මන් හැසිරුන විදිය ගැන මට පුදුමයක් දැනෙන්නෙ නෑ. අන්තිමේ මන් සල්ලි තත්වය බලය ගැන විතරක් හිතලා කසාද බඳින්නේ ඒ වෙද්දි මට ලොකේ වටිනාකමක් දැනුන එකම දේවල් උනේ දේ දේවල් විතරක් නිසා. ඒත් දුව ඉපදුනු දවසෙ දුවගෙ මූණ දකිද්දි ඒ හැම දේම ආයෙත් පාරක් වෙනස් උනා." <br /> <br /> කාලෙකට පස්සේ සුපුරුදු ආවේගයම. එකක් පිටිපස්සෙ නොනැවතී වේගයෙන් එලියට එන වචන කන්දරාවක්. <br /> <br /> "මේ මාතෘකාවට ආපු ගමන් තාත්ති හරියට ගිරවෙක් වගේ." ඇය සිනාසෙමින් කිව්වෙ විහිලුවක් ඔස්සේ කතාව මදක් සුමට කිරීමට වෙන්න ඇති.<br /> <br /> කාලයක්ම මන් කෙනෙක්ට ගිරවෙක් වෙලා හිටියා. ජීවිත කාලයම ඒ කෙනාට ගිරවෙක් වෙන්න මට ඕන කලා. ඒ ගිරාකමට ඇය හුඟක් ආස කලා. ඒත් අන්තිමේ ඒ එලියට ආපු වචන හැම එකක්ම නිකම්ම නිකන් හිස් වචන ගොඩක් බවට පත් උනා.&nbsp; <br /> <br /> "වෙලාවකට මන් කියවනවා වැඩියි නේද?" ඔහේ කියවගෙන කියවගෙන ගිහින් මන් අන්තිමට කියද්දි එයා ඇස් දෙක පුංචි කරලා හිනාවෙනවා. මන් ලොකේ දැකපු ලස්සනම හිනාවෙන්. <br /> "ඔයාට අහන් ඉඳලා එපා වෙනවත් ඇති." ඇගේ ඒ හුරතල් හිනාව දිහා බලාගෙන මන් ඔය වචන ටික දහස් වාරෙකට වඩා කියලා ඇති.<br /> "කවදාවත් නෑ. අහන් ඉන්න ඕන නිසානෙ මන් ගිරවෙක් හොයාගත්තෙ" ඒ හැම වාරෙකම මන් එයාගෙ මුවින් ඇසුවෙ ඒ වචන ටික.<br /> <br /> "දුව වචන කියන්නේ හරිම හරිම ප්‍රභල දෙයක්. වචන ප්‍රභල වෙන්නෙ ඒවට හැඟීම් මුසු උනාම. මගේ පොත් වල තියෙන්නෙ හැඟීම් මිශ්‍ර උන වචන කියලා මන් විශ්වාස කරනවා. ඒකයි මිනිස්සු මගේ පොත් වලට මේ තරම් කැමති උනේ. කතෘගේ ජීවිතය කොයි තරම් නරකාදියක් උනත් මිනිස්සු මගේ පොත් වලින් එයාලගෙම ජීවිත කියෙව්වා. අන්තිමේ මන් මගේ ජිවිතේ වචන වලට පෙරළුවා. රයිටර් කෙනෙක් විදියට මට ලැබෙන්න පුලුවන් ඉහලම සම්මානේ මට ලැබුනේ අද නෙවෙයි දුව. පොතේ පලවෙනි පිටපත ඔයා කියෙව්ව දවසෙ."<br /> <br /> ඇය මගේ වම් උරය මතින් ඇගේ සුරත තිබ්බා. <br /> <br /> "අම්මියි තාත්තියි ඩිවෝස් උන එක ගැන තාමත් මන් සතුටු වෙන්නෙ නෑ. ඒත් තාත්තා එක්ක ඉන්න මන් ගත්තු තීරණය ගැන මන් තාමත් සතුටු වෙනවා තාත්ති." <br /> ඇගේ පුංචි උන ඇස් දිහා මන් ආදරෙන් බැලුවා. <br /> "කළාකාරයෙක් උනාම එක පාරක් ඩිවෝස් වෙන්න ඕනමලුනේ දූ" කලකට පෙර මගේ ජීවිතේ ප්‍රධාන චරිතය මට කිව්ව වචන ඒ විදියටම මන් දුව ඉස්සරහ දිග හැරියා.<br /> <br /> පාර අයිනේ වීදි පහන් කණුවක් පාමුල සිටගෙන සිටින තරුණියක් විමසිල්ලෙන් පාර දිහා බලාගෙන. වාහනය වේගයෙන් ඇයව පහු කරන් යද්දි මන් ආයෙත් ටිකක් හැරිලා ඒ දිහා බලුවා. ඇගේ පිටුපසත් කතාවක් ඇති. සාධාරණ හෝ අසාධාරණ කතාවක්. ඒත් ඒ හැම කතාවක්ම කතාවෙ අයිතිකාරයාට අනුව සාධාරණයි. නමුත් ඔයි කතා ඔක්කොම අවසානයේ නතර වෙන එක තැනක් තියෙනවා. ඒ තමයි ලිංග බේදය. ලෝකය ආදරය කියන අක්ශය වටා කැරකැවෙද්දි ලිංගිකත්වය කියන්නෙ හරියට අක්ශාංෂ දේශාංෂ වගේ.&nbsp; ලෝකයේ වැඩි බලයක් පිරිමින්ට හිමි වෙලා තියෙද්දි ඒ හැම පිරිමියෙක්ම ගැනියෙක් ඉස්සරහා කඩා වැටෙනවා. මේ ලෝකේ ස්ත්‍රී ලිංගික ලෝකයක් වෙන්නෙ ඒකයි.<br /> <br /> "ඇයි ඔබතුමා මේ පොතට ස්ත්‍රී ලිංග කියන නම දැම්මේ. ඒක පාඨක ආකර්ශණය වැඩිපුර දිනාගැනීම සඳහා පමනක් කරපු බාල උපක්‍රමයක්ද? තරුණ මාධ්‍යවේදිනිය මයික්‍රෆෝනය මාවෙත දික් කරගෙන අහද්දි වටේ හිටිය හැමෝම ඒකට උත්තරේ බලාපොරොත්තුවෙන් ඔවුන්ගේ ලොකු කරගත් දෑස් මගේ පැත්තට දිගු කරගෙන හිටියා. <br /> "මන් මිස්ගේ ආටිකල් කියවලා තියෙනවා. ඒවට මිනිස්සු හරි කැමතියි නේද. ගොඩක් හොඳයි. හැබැයි ඒ ආකර්ෂණය මිස්ට ලැබුනේ මිස් ස්ත්‍රී ලිංගයක අයිතිකාරයෙක් උන නිසා විතරක්නම් මිස් අහපු ප්‍රශ්ණෙට මගේ උත්තරේ ඔවු."<br /> මගේ උත්තරෙත් එක්ක වටේ හිටිය හැමෝගෙම මුහුණු හැකිලෙද්දි මගේ දුව විතරක් සිනාසෙමින් සිටිනු මන් දැක්කා.<br /> <br /> "ඇයි දුව අර වෙලාවෙ දුව හිනා උනේ" ඒ වෙලාවෙ ඉඳන් හිතේ හිරකරගෙන හිටිය ප්‍රශ්ණෙ මන් එලියට අතහැරලා දැම්මා.<br /> <br /> "කොයි වෙලාවෙද තාත්ති"<br /> <br /> "අර පොතට නම දැම්මේ ඇයි කියන ප්‍රශ්ණෙට මන් උත්තර දෙද්දි"<br /> ඒ වෙලාවෙ ඇගේ මුහුණේ ඇඳුන හිනාව වගේම හිනාවක් දැනුත් ඇගේ මුහුණේ ඇඳිලා. මන් තවත් ඇගේ මුහුණට එබුනා. ඇය සිය උකුල මත තිබු පොත වසා දමුවා.<br /> <br /> "මාත් ස්ත්‍රී ලිංගයක අයිතිකාරයෙක් නිසා තාත්ති" <br /> <br /> දකුණු කකුළ මත පැටවුනු බර සෙමෙන් අඩුව යද්දි වාහනයේ වේගය ක්‍රමයෙන් අඩු වෙන්න පටන් ගත්තා.</div> http://ananthayata.blogspot.com/2014/01/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)14tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-8338170518056978100Mon, 21 Oct 2013 08:58:00 +00002013-10-21T14:28:14.614+05:30කාලීනදේශපාලන<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> පහුගිය දිනෙක නිවැසියන්ද සමඟ කතරගම වන්දනා ගමනකට සහභාගි වීමට මට හැකියාව ලැබිනි. කතරගම යන අතරමග දැකබලාගැනීමට යන ස්ථාන අතර තිබූ එක් විශේෂිත ස්ථානයක් පිලිඹදව ලිවීමට බලවත් ආශාවක් මා සිත තුල ජනිත වූයේ මා එම ස්ථානයේ සිටින අතරතුරමය. <br /> මත්තල. තවත් සම්පූර්ණ කොට පැවසුවහොත්, මත්තල ගුවන් තොටුපල.<br /> ඇත්තෙන්ම මා එහි ගිය ගමන මත්තල ගුවන් තොටුපල පිළිඹඳව මගේ සිත තුල එකතු වී කුණු වී ගඳ ගසිමින් තිබූ බොහෝ දුර්මතයන්, හිරු දුටු පිණි මෙන් වීනාශ වී ගිය බව කියනු ලබන්නේ හද පුරා නැගෙන ඉමහත් වූ සතුටකිනි. <br /> එහෙට මෙහෙට නැවෙන දිව හතර අතර සොලවමින් මිනිසුන්ට තමන් රිසි දේ කීමට හැකි බව මම දැන සිටියෙමි. සිය කුහක සිත් වල තිබෙන අසංතෘප්ත හැඟීම් මුව හරහා එලියට මුදාහරින මිනිසුන්ගෙන් පිරී ගිය සමාජයක අපි ජීවත් වන බවද මම දැන සිටියෙමි. එසේ වී තිබියදීත් මෙතෙක් කලක් එවැනි මිනිසුන්ගේ හිස් වදන් හිස මත නංවාගෙන මගේ මනස දූෂිත වන්නට ඉඩ හැර බලා සිටි අන්දම ගැන සිහිපත් වනවිට මට ඇති වන්නේ සියුම් ලැජ්ජවකි. කෙසේ හෝ එම තත්වයෙන් මිදී පමා වී හෝ මෙලෙස සත්‍යය වටහාගෙන නුවණැසින් යුතුව බැලීමට ලැබීම මා ලද ඉමහත් භාග්‍යයකි.&nbsp; මේ සටහන ලියනු ලබන්නේ අඳුරු වළාවන්ගෙන් වැසී ගොස් තිබෙන දෙනෙත් යම් තරමකින් හෝ පාදාලීමට හැකියාව ලැබේවීයි යන අපේක්ෂාවෙනි.<br /> <br /> සැබැවින්ම වෙනත් රටක් වෙත පියාසර කරන කෙනෙකුට විනා වෙනත් කෙනෙකුට කටුණායක ගුවන් තොටුපල තුලට ඇතුළු වීමට හෝ අවසර නැත. ගුවන් තොටුපලක් තුල ඇති අසිරිය විඳගැනීමට භාග්‍යය ලැබෙන්නේ ගුවන් ටිකට් පතක් සිය ඇඟිලි අතර රඳවාගත්තෙකුට පමණි. එබැවින් ගුවන් ගත වීමට අවස්ථාවක් නොලැබෙන සාමාන්‍ය ජනයා දිනපතා පසුවන්නේ ඒ ගැන මහත් වූ කනස්සල්ලකිනි. <br /> අප ගුවන්යානා වලට ප්‍රිය කරන්නේ කුඩා කල සිටමය. මා කුඩා කල ඈතින් ගුවන් යානයක හඬ ඇසෙද්දි නිවසේ බඩු භාහිරාදියද පෙරලාගෙන මිදුලට දිව ගොස් ගුවන් යානය මාගේ දෑස් මානයෙන් මැකී යන තුරුම අහස්කුස මත දෑස රඳවාගෙන සිටි අයුරු මට මතකයට නැගෙයි. අදට පවා ගුවන් යානයක් අහසේ පියාසර කරන අයුරු දැකීමට මම ප්‍රිය කරමි. ඔබ බහුතරයක් දෙනා එම ප්‍රියතාවය හදවතේ රුවාගෙන ජීවත් වන බව මම දනිමි. ගුවන් යානයක් ඉහල අහසේ පියාසර කිරීම වරින් වර හෝ දැකගත හැකි වුවත්, ගුවන් යානයක් පොළව මත තිබෙන අයුරු දැක ගත හැකිවන්නේ සීමිත පිරිසකට පමණි. ගුවන් යානය පොලවේ සිට ඉහල අහස වෙත ඔසවනු ලබන ඒ විශ්මයජනක අවස්ථාව සජීවීව නැරඹීමට භාග්‍යය ලැබෙන්නේ අතලොස්සකට පමණි. අප අතරින් බොහොමයක් දෙනෙක් ඒ භාග්‍යය නොවිඳම සිය ජීවිතය හමාර කරයි. මත්තල ගුවන් තොටුපල ඉදිවන්නේ එවන් අවධියකය. <br /> <br /> සැබැවින්ම මත්තල ගුවන් තොටුපල අප වැනී පිපාසිත ජනයා වෙනුවෙන් තැනුනු සිසිල් දිය කඩිත්තක් වැන්න. ජීවිත කාලය පුරාම ගුවන් යානයක් දෑසට සමීපව දැකබලාගත හැකි නොවෙතැයි පසුගාමි වී සිටි අපට, ගුවන් තොටුපලක් තුල ඇති සුන්දරත්වය විඳ ගත හැකි නොවැතැයි විලාප නගමින් සිටි අපට මත්තල ගුවන් තොටුපල කදිම වූ තෝතැන්නකි. සැබැවින්ම එය ඉදිවන්නේ අප වෙනුවෙනි. අපගේ සිත්වල තිබූ පසුගාමී බවට මනා පිළියමක් වශයෙනි.<br /> අප අතර සිටින කුහකයින්ට මෙය ඇසට කටු අනින්නාක් මෙනි. එබැවින් විවිධාකරයේ දූෂිත තොරතුරු පතුරවමින් මත්තල ගුවන් තොටුපල පිළිබඳ වැරදි අදහස් සමාජය තුල ස්ථාපිත කිරීමට වෙර දරයි. නුවණති මිනිසුන් ලෙස අපි ඒවාට අසුවිය යුතුද නැද්ද යන්න අපම තීරණය කල යුතු වේ. <br /> <br /> මත්තල ගුවන් තොටුපල ඉදිකිරීමේ අරමුණ ගුවන් ගමනාගමනයට සහාය වීම නොවේ. අප එය පලමුකොට තේරුම් ගත යුතුය. එහි සැබෑ අරමුණ නම් මා ඉහත විස්තර කල දෙයයි. මෙය ගුවන් තොටුපලක ආකෘතියකි. රටට හිතැති මිනිසුන් ලෙස අප කල යුත්තේ කුහකයන් ලෙස ගැරහීම නොවේ. මෙතරම් ධනස්කන්දයක් වැය කොට අප වැනි තුන්වන පන්තියේ මිනිසුන් උදෙසා මෙවැනී උසස් නිර්මාණක් බිහි කිරීම ගැන ප්‍රසංසා කිරීමයි.<br /> <br /> සියල්ලන්ට ප්‍රථමයෙන් මේ උසස් නිර්මාණය නැරඹීමට යන මෙන් මම ඔබ සැමගෙන් ඉල්ලා සිටිමි. කිසිඳු මුදලක් අය නොකොට නොමියලයේ ලබා දෙන එම අවස්ථාව නොපමාව ලබාගෙන ඔබගේ සිත් වල හිරවී තිබෙන ආශාවන් සංතර්පණ කරගන්නා ලෙස ඉල්ලමි. <br /> මම ඒ භාග්‍යය වින්දෙමි. බොහො දෙනා එම භාග්‍යය විඳින අයුරු දුටුවෙමි. වයස් භේදයකින් තොරව බාල තරුණ මහළු සෑම අයෙක්ම ගුවන් යානා අංගනය පිටුපස වීදුරුවේ එල්ලි ගුවන් යානා ඉහල නංවන අයුරු විසල් කරගත් දෑසින් යුතුව බලා සිටින අන්දම දැක මගේ දෙනෙතට සතුටු කඳුලු ඉනුවේය. පොෂ් යැයි සම්මත ඇඳුම් විලාසිතා වලින් සැරසුනු තරුණ රූමත් යුවතියන් පවා, තම රෝස කොපුල් වීදුරුවට තද කරගෙන එම සුන්දර දසුනේ අසිරිය සිය දෙනෙත් වල මෙන්ම කැමරා වලද සටහන් කරගන්නා අයුරු දැකගත හැකිවිය. එම දසුන මගේ සිතට මහත් ආඩම්බරයක් ඇති කරන්නට සමත් විය. අපේ රටේ අනාගතය ගැන ඉතාමත් ස්ථාවර බවක් මගේ සිතේ ජනිත විය. අපගේ පාලකයන් ගැන ඉතාමත් ආදරයකින් මගේ සිත පිරී ගියේය. මා හැකි ඉක්මනින් ගුවන් තොටුපලින් පිටතට ආවේ තවත් වෙලා ඇතුලට වී සිටියහොත් එම ආදරය පිරී ඉතිරී ගොස් දරාගත නොහැකිව මා පුපුරා යැතැයි බියක් මා සිත තුල ඇති වූ බැවිනි.<br /> <br /> මා පිටතට පැමිණෙන විට වන්දනා බස් රථ 5ක් පමණ රථ ගාලේ නවතා තිබෙනු දැකගත හැකිවිය. නුදුරු අනාගතයේදි මෙම රථ ගාල වන්දනා රථ වලින් පිරී යනු ඇත. එවිට අප රට ආසියාවේ ආශ්චර්යය වීම කිසිවෙකුට වැලැක්විය නොහැකි වනු ඇත. <br /> <br /> <br /> <br /></div> http://ananthayata.blogspot.com/2013/10/blog-post_21.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)15tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-487069606341076703Mon, 14 Oct 2013 06:20:00 +00002013-10-17T06:12:58.879+05:30පබැඳුම්සිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> පුංචි කුමරිය සඳේ රුව දැක<br /> ලබාගන්නට සිත් මැවී<br /> තබාගෙන ඇස අහස් කුස මත<br /> වැලපුනා සිත දැවී දැවී<br /> <br /> දුරින් දැක සිත පිනවගන්නට<br /> පමණදො උරුමය හිමී<br /> සිත සිතා දින මාස ගෙව්වා<br /> සලා දෙනෙතින් කැට මිණී<br /> <br /> දිනක් සඳ සිය දෙනෙත් පොළවට<br /> යොමා බැලු කල ඇය පෙනී<br /> සඳේ පැහැයත් අලුත් වූවා<br /> ආලයක් සිත තුල දැනී<br /> <br /> ආදරෙන් සිත පිරී ගිය සඳ<br /> අහසෙ ඉනු බැරි බව දැනී<br /> වලාකුළු පඩිපෙළින් බැස සඳ<br /> පොලෝ තලයට ලන් වුනී<br /> <br /> තමා වෙත පිය නඟන සඳ දැක<br /> ප්‍රීතියෙන් මුලු හිත පිරී<br /> දෑත් දිගු කර පුංචි කුමරිය<br /> ගියා සඳ වෙත ගෙන දිරී<br /> <br /> ටික දුරක් පා නැගූ කුමරිය<br /> නැවත ආ මග දෙස හැරී<br /> තබන්නට සඳ හෙව්වා ඉඩකඩ<br /> සැඟව යද්දී ගත් දිරී<br /> <br /> ලබාගත්තට තබාගන්නට<br /> පොළවෙ ඉඩ මදි බව දැනී<br /> නැවත අහසට යන්න කියමින්<br /> කුමරියගේ සිත නැවතුනී<br /> <br /> නැවත අහසට නගිනු නොහැකිව<br /> අසරණව ආලෙන් වෙලී<br /> වැලපෙනා සඳ දෙස බලාගෙන<br /> හිනහුනා නිල් තරු එලී<br /> <br /> <br /></div> http://ananthayata.blogspot.com/2013/10/blog-post_14.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)9tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-6077219892050984092Thu, 02 May 2013 04:00:00 +00002013-05-02T09:30:14.130+05:30කතන්දරවිහිලුහෑලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> සෑහෙන්න දවසකින් ඇසූ දුටු ආගිය කතාවක් ලියන්න බැරි උනා. ඒකට හේතුව වෙලාව නැතිකමවත් කාර්‍යබහුලකමවත් නෙවෙයි. එහෙම කතා මතක නැති වීම. ඔන්න හදිසියේම ඒ වගේ පොඩි කතාවක් මතක් උනා. ඒක නිසා හිතුවා ඒක පොඩ්ඩක් ලියලා දැම්මොත් හොඳයි කියලා. මේක චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ කතාවක්. මට මේ කතාව කිව්වෙ දැනට ඉන්න ප්‍රවීන ගණයේ කළා අධ්‍යක්ශකවරයෙක්. මේ සිදිධිය වෙලා තිබුනෙ කලකට ඉහත ඔහු විසින් කළා අධ්‍යක්ශණය කල එක්තරා චිතපටයක රූගතකිරීම් වලදි. චිත්‍රපටයෙ නමත් ඔහු සඳහන් කලා. ඒත් මට ඒක මතක නෑ. නමෙන් වැඩක් නෑ. මෙන්න මේකයි කතාව.<br /> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; මේක ඇවිල්ලා විකට චිත්‍රපටයක්. මේකෙ ප්‍රධන චරිතය නිරූපණය කරලා තිබ්බේ විකට රංගනය සඳහා අදටත් ඉතාම ජනප්‍රියත්වයක් දක්වන එක්තරා රංගන ශිල්පියෙක්. ඔහු මේ චිත්‍රපටියේ නීරූපණය කලේ හාමුගෙ චරිතය. හාමුගේ ගෙදර වැඩකරන සේවකයෙක් ඉන්නවා. ඔහු තමයි බණ්ඩා. ඒ චරිතය රඟපෑවෙත් එක්තරා විකට නලුවෙක්. ඔහු මේ වන විට ජීවතුන් අතර නෑ. පිය උරුමයෙන් ක්ෂේත්‍රයට ආවත් ඔහු පියාතරම් දක්ෂ නැති වගනම් හැම කෙනෙක්ම කියනවා.<br /> ඔන්න ඉතින් එදා රූගත කරන්න තිබ්බ සිදුවිම මේකයි. මැරයො පිරිසක් ඇවිත් හාමුව තමන්ගෙම නිවසෙ කාමරයක් ඇතුලෙ හිරකරලා. කාමරේ ගාවින් බණ්ඩා ඇවිදගෙන යනවා. එතකොට බණ්ඩා දකිනවා හාමුව හිරකරලා තියෙන බව. ඊට පස්සෙ දෙන්නා අතර පොඩි දෙබසක් යනවා. ඔන්න ඕකයි වෙන්න තියෙන්නෙ. සියල්ල සූදානම්. හාමුව කාමරේ ඇතුලට දාල වැහුවා. බණ්ඩත්&nbsp; තමන්ට නියමිත තැනට ගියා. කැමරා ආම්පන්න, ආලෝක ලාම්පු සියල්ල රෙඩි. කැමරාමන් කැමරාවක් ක්‍රියාත්මක කලා. ඩිරෙක්ටර් විධානය දුන්නා.<br />"ඇක්ශ.......න්"<br /> පිටපතේ විදියටම බණ්ඩා ගානට නියමෙට ඇවිදගෙන එනවා. බණ්ඩා හමුව දකිනවා.<br />"ආ හාමු"<br />එහෙම කියාගෙන බණ්ඩා හාමු ලගට යනවා. ඊ ලඟට බණ්ඩට අහන්න තියෙන්නෙ<br />'මොකද හාමු, මේ හාමුව හිර කරලා' කියලා. එතන ඉඳන් තමයි ඇක්ට් එක පිටපතෙන් පිට පනින්නෙ.<br />බණ්ඩා ඒ ලයින් එක කියන්නෙ නැතිව හිකි හිකි ගාලා හිනා වෙනවා. හරියට නාඹර ලමිස්සියෙක් පොරගේ නරක තැනක් කිති කවනවා වගේ. හාමුත් බලන් ඉන්නවා මූ ලයින් එක කියයි කියලා. ම්හු නෑ. <br />ඩිරෙක්ටර් කෑ ගහනවා. <br />"කා......ට්"<br /> හැමෝම බණ්ඩා දිහා බලාගෙන.<br />"අනේ සොරි සොරි. තව ටේක් එකක් ගමු. මට ලයින් එක පොඩ්ඩක් ගියා"<br />සහාය අධ්‍යක්ශකවරයා ඇවිත් ආයේ ඩයලොග් එක මතක් කරලා යනවා.<br />ඔන්න ආයේත් සියල්ල සූදානම්.<br />"ඇක්ශන්"<br />බණ්ඩා ඇවිදගෙන එනවා. හාමුව දකිනවා. හාමු ලඟට එනවා. ඔක්කොම හරි. ඒත් එතන ඉඳන් බණ්ඩට චූන් එකක් යනවා. මූ කලිසම අස්සට මකුළුවෙක් රිංගලා වගේ ඇඹරෙන්න ගන්නවා. ඇඹරි ඇඹරි හිනා වෙනවා.<br /> සීන් එක ආයෙ ඉවරයි. <br />"මොනාද බන් පොඩි ලයින් එකක්නෙ තියෙන්නෙ. මොකද්ද බන් එතන හිනා වෙන්නෙ. හරියට ගනින්කො"<br />ඩිරෙක්ටර්ට පොඩ්ඩක් මල. මොක්ද මේ වගෙ පොඩි සීන් එකකට ටේක් දෙකක් තුනක් යනවා කියන්නෙ තේරුමක් නැති වැඩක්. රීල් එක කැරකෙනවා කියන්නෙ පිච්චෙන්නෙ සල්ලි. <br />"නෑ නෑ නෑ හරි හරි. මේ පාර ගමු. මට එතනදි ලයින් එක පොඩ්ඩක් යනවා. එකයි. මේ සැරේ අවුලක් වෙන්නෙ නෑ" බණ්ඩට රඟපාන නලුවා ෆුල් මොරාල් එකේ කිව්ව නිසා ඔන්න තුන් වෙනි ටේක් එකටත් යනවා. <br />ඇක්ශන් විධානයත් එක්ක බණ්ඩා එන්න පටන් ගන්නවා. මේ පාරත් කලින් සැරේ වගේමයි. මුල් ටික ඔක්කොම හරි. ඒත් අර ලයින් එක ගාවදි මේ යකා හිනා වෙන්න ගන්නවා. මූට ලයින් එක එන්නෙම නෑ. නළුවගෙ ස්වාභාවෙ හැටියට පොර හිනා වෙනවා දකින අනිත් උන්ටත් හිනා යන්න නියමිත උනාට මේ වෙලාවෙ පොර හිනා වෙනවා දැක්කම අනිත් උන්ට ආවෙ හිනාව කපලා #කේ ගහලා #ක පොලවෙ ගහන තරම් කේන්තියක්.<br /> දැන්නම් හාමුගේ චරිතය කරන ප්‍රවීන නලුවටත් අම්බානෙක මල පැනලා.<br />"මොනාද යකෝ හිනා වෙන්නෙ. ලයින් එක හරියට කියපන්කො ඩෝ" එයත් අර නලුවට පොඩි උපදෙස් පාරක් දෙනවා. <br />ආයෙ සියල්ල සූදානම් කරලා තව ටේක් එකක් ගන්නවා. ඒකත් පෙර ලෙසමයි.<br /> අර ලයින් එක ගාවදි මිනිහට යන හිනාව නවතින්නෙම නෑ. <br />"අනේ මන්දා අප්පා. ඒ ලයින් එක එන්නෙම නෑනෙ. එතනදි මට හිනා යනවනෙ. හරි හරි මේක විතරක් ගමු. මේක ඔකේ"<br />මොන ඕකේද. ඒ ටේක් එකත් ඒ වගේමයි. සෙට් එකේ උන්ට මරන් කන්න කේන්තියි. ඒ පාරනම් අර ප්‍රවීන නලුවට මලම පැන්නා. බණ්ඩට කතා කලා.<br />"මේ උඹ මොකුත් කියන්න ඕනේ නෑ. නිකන් වරෙන්. උඹ මෙතන මගේ ඉස්සරහින් පලයන්. මන් අහන එවට විතරක් උත්තර දියන්." පොර මලෙන්ම කියලා දැම්මා. ඩිරෙක්ටර් එක්කත් පොඩ්ඩක් කතාබහ කරපු ප්‍රවීන නලුවා ආයෙ ස්ථානගත උනා.<br /> "ඇක්ශන්"<br />දර්ශනය ආරම්භ උනා. බණ්ඩා හාමු ඉසරහින් ඇවිදන් යනවා. එතන ඉඳන් සංවාදය මෙහෙමයි.<br />හාමු : බණ්ඩො<br />බණ්ඩා : ඇයි හාමු<br />හාමු : මෙහේට වරෙන්<br />බණ්ඩා : එනවා හාමු<br />හාමු : කොහේද උඹ යන්නෙ<br />බණ්ඩා : මන් මේ නිකන් යනවා හාමු<br /> හාමු : ආ උඹ නිකන් යනවා නේද? එතකොට දැන් උඹට මාව පේනවද?<br />බණ්ඩා : ඔව් හාමු<br />හාමු : ඈ බොල ගොන් වස්සො, එතකොට උඹට නිකමටවත් අහන්න හිතෙන්නෙ නැද්ද ඇයි මේ හාමුව හිරකරලා ඉන්නෙ කියලා?<br /> <br /> ඒ වතාවෙ ඔන්න බණ්ඩා ගානට ප්‍රශ්ණෙ ඇහුවලු. කොහොම හරි අන්තිමේ චිත්‍රපටියෙ තිබිලා තියෙන්න් ඔන්න ඔයි විදියට සංස්කරණය උන දර්ශණය තමයි.<br /><br />ප.ලි:<br /># = පු</div> http://ananthayata.blogspot.com/2013/05/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)5tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-6146679109090672134Mon, 29 Apr 2013 07:33:00 +00002013-04-29T13:03:54.117+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> අනන්තයෙන් මම ඒක එක විදියෙ දේවල් ඔයාලට අරගෙන ආවනෙ. කියවන්න, බලන්න, අහන්න වගේ හැම විදියෙම දේවල් මන් දුන්නා. අදත් මන් සූදානම් වෙන්නෙ අහන්න දෙයක් ඔයාලට දෙන්න. මේක බොහෝම කාලයක් තිස්සෙ මගේ හිතේ තිබ්බ අදහසක් උනත් විවිධ විවිධ හේතු ගොඩක් නිසා දවසකින් දවසින් පරක්කු උනා. අන්තිමේදි ඔන්න වැඩේ කෝම හරි පර්යේශනය සාර්ථකව නිම කරගත්තා. වැඩි විස්තර මෙහෙම කියන්න යන්නෙ නෑ. මොකද මන් කිව්වනෙ අද මන් දෙන්නෙ ඇහැට නෙවෙයි කණට. එහෙනම් අහලම බලන්න. <br /> <br /> <iframe frameborder="no" height="166" scrolling="no" src="https://w.soundcloud.com/player/?url=http%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F89964552" width="100%"></iframe><br /></div> http://ananthayata.blogspot.com/2013/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)13tag:blogger.com,1999:blog-8487855105498351260.post-8047105518626154244Mon, 04 Mar 2013 03:30:00 +00002013-03-04T09:00:01.246+05:30කතන්දරසිතුවිලි<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> ලැප්ටොප් බෑග් එකේ බරට වම් උරේ කැඩෙන්න වගේ. මම බෑගය දකුණු උරේට මාරු කරලා ඈතින් එන බස් එකට අත දැම්මා. බස් එක නැවැත්තුවෙත් මාව පහු කරලා අඩි 10ක් විතර ගිහින්. දැන් ඉතින් පලයන්කො ඒ ටිකත් පයින්. මම හිතින් බැන බැන අඩිය ඉක්මන් කලා. මේ බස් එකත් මග ඇරුනොත් ආයෙ තව පැය ගානක් ඉඳහන්කො. කෙහෙල්මල් රජය. මුන්ට හරියමන් විදියට ප්‍රවාහන සේවය දියුණු කරන්න බැරි හැටි. හිතේ තියෙන කේන්තියට කාට හරි බනින්න තිබ්බනම් ටිකක් හරි හිත නිදහස් වෙයි. මන් ෆුට් බෝඩ් එකේ එල්ලෙනවත් එක්කම බස් එක ඉගිල්ලුනා. කට කපලා සෙනග. මන් අමාරුවෙන් ෆුට් බෝඩ් එකේන් ඇතුලට රින්ගගත්තා.<br /> වෙනදා මේ වෙලාව වෙද්දි ගෙදර ගිහින් නාලා කාලා සේරම ඉවරයි. අද තාමත් පාරේ. පවනි බලන් ඇතිද? මන් බස් එකට නැග්ගා කියලා පවනිට කියනවද? එක්කො ඕනෙ නෑ. එයයි හරිනම් කතා කරලා අහන්න ඕනෙ දැන් කොහේද ඉන්නෙ කියලා. එයාට උවමනාවක් නැත්නම් මන් මොකටද පැනලා දෙන්නෙ. මාත් නිකන් බාල්දු වෙන්න ඕනෙ නෑනෙ. හැබැයි ඉතින් එයා හවස කීප සැරයක්ම කෝල් කලානම් තමයි. ඒත් කමක් නෑ. මන් මගේ අගේ පෙන්නන්න ඕනේ.<br /> <br /> "ඔයි පස්සෙන් නැග්ග කෙනා සල්ලි ගන්න" මගේ කල්පනා ලෝකෙ බිඳුනෙ කොන්දොස්තරගෙ කෑ ගැහිල්ලට. <br /> "මන් නැග්ගෙ පස්සෙන් නෙවෙයි ඕයි කකුල් දෙකෙන්" කියලා කියන්න හිතුනත් මන් සද්ද නැතුවම ටිකට් එක ගත්තා.<br /> බස් එක පුරා එක එක ජාතියෙ මූණු. හැම මූණකම පිරිලා තිබ්බෙ විඩාව විතරයි. හැම කෙනෙක්ම එකෙක්ට එකෙක් රුස්සන්නෙ නැති ගානයි. කාගෙවත් මූණක හිනාවක සේයාවක්වත් නෑ. එක කොල්ලෙක් විතරක් එයාගෙ ෆෝන් එක දිහා බලාගෙන තනියම හිනා වෙනවා. ශුවර් එකට කෙල්ලත් එක්ක මලක් කඩනවා ඇති. ඔයි කාලෙ ඔහොම තමයි. ෆෝන් එකටත් හිනා වෙනවා. මායි පවනියි ඒ කාලෙ කොච්චරනම් ෆෝන් එකේ එල්ලීගෙන ඉන්න ඇද්ද? කිලෝමීටර් ගානක් දුර ඉඳගෙන කොයි තරම් වචන කන්දරාවක් කතා කරන්න ඇද්ද? ඒත් දැන්..... ඒක වහලක් යට ඉඳගෙන අපි අතර හුවමාරු වෙන්නෙ කොයි තරම් අඩු වචන කීපයක්ද? ඒ වචනත්.....<br /> <br /> "මහත්තයා පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට යන්නකො. තව ඉඩ තියෙනවානෙ" කොන්දා මගේ උරේට අතක් තියලා කෑ ගැහුවා. තව යන්න ඉතින් ඉස්සහර වීදුරුව අයින් කරන්න වෙනවා.<br /> බස් වල යන එන එක එපා වෙන්නෙ මේ වෙලාවට තමයි. සමිතයත් බෝඩිම් හොයාගන්නෙ මොන රෙද්දවල් අස්සෙද මන්දා. බස් එකක් ගන්නත් පාරට එන්න ඕනෙ බර දුරක්. ඒ ඇවිල්ලත් බස් එකක් එනකම් හැට පැයක් බලන් ඉන්න ඕනෙ. ඒ එන බස් එකෙත් ඇඟිල්ලක් ගහන්න බැරි තරම් සෙනඟ. එක අතකින් ඌට බැනලා වැඩක් නෑ. ඌ බෝඩිම හොයාගෙන තියෙන්නෙ ඌට ලේසි තැනකින්නෙ. මන් මේ අද උගේ බෝඩිමට ගිහින් මෙහෙම කට්ටක් කනවා කියලා ඒක උගේ ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයිනෙ. අනික මන් ගියේ මගේම වැඩකටනෙ. ඒ ගමන මන් මටම බැනගන්න පටන් අරන් වගේ. මන් ජනේලෙන් ඈත බැලුවා. කලුවර අස්සෙන් ගොඩනැගිලි පස්සට ඇදෙනවා. වාඩිවෙන්නනම් හම්බවෙන්නෙ නැති පාටයි.<br /> <br /> "මචන් උඹ පවනිව ඩොක්ටර් කෙනෙක් ගාවට එක්කන් ගියේ නැද්ද?" ටිකකට කලින් සමිත අහපු ප්‍රශ්ණෙ මට ආයෙම මතක් උනා.<br /> <br /> "එක්කන් ගියා බන්. පිල්ස් වගේකුත් දුන්නා බොන්න කියලා. එවයින් පොඩි වෙනසක් උනා. ඒත් මචන් මන් එයාගෙන් ඊට වඩා දෙයක් බලාපොරොත්තු වෙනවා" මන් එහෙම කිව්වම සමිත උත්තරයක් නොදී සෑහෙන්න වෙලාවක් කල්පනා කලා. මිනිහා මොනවා කල්පනා කරන්න ඇද්ද? ඌ හිතුවද දන්නෙ නෑ මන් පවනිගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ ඒවා විතරයි කියලා. ම්හු. නෑ එහෙම නෑ. ඌ එහෙම හිතන්නෙ නෑ. ඌ දන්නවනෙ මන් ගැන. මොනවා උනත් මේ ප්‍රශ්ණ ගැන මට විවෘතව කතා කරන්න ඉන්නෙ ඌ විතරයි.<br /> <br /> "සෙක්ස් ලයිෆ් එක කියන්නෙ කසාදයක් ඇතුලෙ ලොකු කාර්‍යබාර්‍යයක් ඉශ්ඨකරන දෙයක් මචන්. උඹ වැරදියි කියල මන් කියන්නෙ නෑ. උඹේ ආසාවන් තියෙනවා. ඒ දේවල් පවනිගෙන් ඉශ්ඨ වෙන්නෙ නැති උනාම උඹට කලකිරීමක් ඇති වෙන එක සාමාන්‍යයි. හැබැයි මචන් උඹ බුද්ධිමත් වෙන්න ඕනෙ ඒක උඹලගෙ පවුල දෙදරලා නොයන තැනට නො එන්න වග බලාගන්න. ඔයි දේ නිසා උඹ පවනි එක්ක ආරවුල් ඇති කරගන්න එකනම් මන් අනුමත කරන්නෙ නෑ" සමිත කිව්වෙ ඇත්ත බව මන් දන්නවා. ඒත් මාත් මනුස්සයෙක්. මටත් හැඟීම් දැනීම් තියෙනවා. මට තිබ්බා වෙන ගෑනු ගාවට යන්න. ඒත් මන් එහෙම නොකලෙ මන් ඇත්තටම පවනිට ආදරේ නිසා.<br /> <br /> "උඹ පවනිට ඇත්තටම ආදරේනම් ඇයි උඹට බැරි එයාගෙ තත්වෙ ගැන මානුශිකව බලන්න. උඹට ඕනෙ ගෙදර ගිය ගමන් එකිව ඇඳට පෙරලගන්න විතරයි. උඹ මහ බල්ලෙක් යකෝ. උඹ මහ පාදඩ බල්ලෙක්" මන් ජනෙල් වීදුරුවෙන් පේන මගේ ප්‍රතිබිම්බයටම බැන වදින්න පටන් ගත්තා. <br /> <br /> "ඔයාගෙ වයිෆ්ට තියෙන්නෙ හෝමෝන වල ප්‍රශ්ණයක්. ඒක නිසා තමයි එයා ලිංගික එක්වීම්වලට ඒ තරම් රුචියක් නොදක්වන්නෙ. බෙහෙත් වලින් යම් වෙනසක් ඇති කරන්න අපිට පුලුවනි. නමුත් ඒ වගේම එයාට මානසික ප්‍රතිකර්මයත් උවමනා කරනවා. ඒ දේ වඩා හොඳින්ම කරන්න පුලුවන් ඔයාටම තමයි." එදා ඩොක්ට ඒ කිව්ව විදියටම බෙහෙත් වලින් යම් වෙනසක් ඇති උනත් මගෙන් ලැබිය යුතුව තිබුන මානසික ප්‍රතිකර්මය ඇයට හම්බුනෙ නැති බව මට පිලිගන්න වෙනවා. සමහරවිට ඒක ලැබුනනම් ඇගේ තත්වය මේ වෙද්දි වඩා යහපත් වෙලා තියෙන්න ඉඩ තිබුනා. ඒත් අන්තිමේ මන් හැම දෙයක්ම අවුල් කරගත්තා. <br /> <br /> බස් එක තවත් නැවතුමක නැවැත්තුවා. බස් එකෙන් බැස්සා වගේම පිරිසක් අලුතෙන් බස් එකට ගොඩවැදුනා. අලුතෙන් නැග්ග පිරිසෙයින් එක් මුහුණක් ගාව මගේ ඇස් දෙක නතර උනා. ඇත්තෙන්ම කිව්වොත් ඇගේ මුහුණට කලින් මගේ ඇස ගියේ වෙනත් තැනකට.නමුත් එක මොහොතකින් මගේ ඇස් දෙක ටිකක් ඉහලට අරගෙන ඇගේ මුහුණ ලඟ නතර කරගන්න මට පුලුවන් කම ලැබුනා. ඇය සැබැවින්ම සුන්දර තරුණියක්. මුහුණටම ගැලපෙන සිරුර. සිරුරට ගැලෙපෙන පරිදි පිහිටි සියලුම අංගෝපාංග. ඇය දකින කෙනෙක් නැවත වරක් ඇය දෙස හැරී නොබැලුවොත් එක පුදුමයක්. මන් සෙනඟ අතරින් ඉතිරි උන අඩු ඉඩ අතරින් ඇය දෙස බලා හිටියා. මට පේන්නෙ ඇගේ එක් අර්ධයක් විතරයි. මාත් ඇයත් අතර සිටින මිනිසුන් කිහිප දෙනා ගැන මට තද කෝපයක් ඇති උනා. ඇය ෆුට් බෝඩ් එක ආසන්නයේම මිනිසුන් කිහිප දෙනෙක් මැද්දෙ හිර වෙලා. එක් වරම ඇගේ පිටුපසින් හිටගෙන සිටි මිනිසා ගැන මට දඩි ඊර්ශාවක් දැනෙන්න පටන් ගත්තා.<br /> <br /> "මිස් පොඩ්ඩක් ඔතනින් ඉස්සරහට යන්නකො" කොන්දොස්තරගෙ හඬ ඇහෙද්දි ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට සතුටක් දැනුන දවස අද. ඇය ක්‍රමයෙන් මිනිසුන් අතරින් තෙරපීගෙන ඉදිරියට ඇදුනා. මගේ සුසුම් වේගවත් උනා. ඊලඟ මොහොතේ ඇය මන් ලඟ.<br /> <br /> "ඇයි අනූ ඔයාට මාව තේරුම් ගන්න බැරි. මගේ තත්වෙ තේරුම් ගන්න බැරි" පවනිගේ හඬ හැම වෙලේම මගේ ඔලුව ඇතුලෙ දෝංකාර දෙනවා. මන් ඇත්තම ඇයව හරියට තේරුම් අරගෙන නැද්ද? එතකොට එයා කවදද මාව හරියට තේරුම් ගන්නෙ. <br />මම ඔලුව ලාවට හරවලා එහා පැත්ත බැලුවා. බස් එකක කෙල්ලෙක් ලඟින් හිටගෙන හිටියා කියලා කවදවත් මේ තරම් පීඩනයක් මගේ ඔලුවට දැනිලා නෑ. ඒත් අද...... මන් ඇගේ දෙපතුලේ ඉඳන් ඔලුව දක්වාම දෙඇස් අරන් ගියා. ඇය ඇඳන් උන්න ඇඳුම ඇයට ටිකක් පොඩිද මන්දා? නිල් පාට ලෙගින්ස් කලිසම අතරින් ඇගේ සිරුරේ රේඛාවන් තදින් ඉස්මතු වෙලා පෙනුනා. තව මොහොතකින් කලිසම පැලෙයි වගේ. ඇඟටම ඇලුන සුදුපාට ටීශට් එක ඇගේ සිරුරේ ඔපය තවත් වැඩි කලා. ඇගේ පියයුරු ඒ තුල හිර වෙලා හිටියේ තරහින් වගේ. ඊලඟ මොහොතේ වැදුන බ්‍රේක් පාරට ඇය විසිවෙලා ඇවිත් මගේ ඇඟේ දැවටුනා. ඇගේ සිරුරේ මෘදු බව මගේ දකුණු අත හරහා විදුලියක් වගේ ඔලුවටම ගමන් කලා.<br /> <br /> ඩිවෝස් එක..... ඔව් ඒක තමයි එකම විසඳුම. මන් පවනිගෙන් ඩිවෝස් වෙනවා. ඒ ක්ශණික සිතුවිල්ල මගේ මනස ඇතුලෙ පිළිකාවක් වගේ වර්ධනය වෙන්න පටන් ගත්තා. මම හෙමිහිට දකුණු වෙදැඟිල්ලෙ තුබුනු මුද්ද ගලවලා සාක්කුව තුල ඔබාගත්තා.<br /> බස් රථය තුල සෙනඟ වැඩි එකට මන් දැන් කැමති වෙන්න පටන් අරගෙන. තරුණියගේ වම් බාහුව මගේ දකුණු බාහුවට තද උනු ගමන්මයි. බස් එක පැද්දෙන වරයක් පාසා ඒ ස්පර්ශය තවත් දැඩි උනා. දැන් ඇයගේ මුහුණ දිහා හැරිලා බලන්න අමාරුයි. මන් බලනවා එයා දැක්කොත්&nbsp; ආයෙ එහාට වෙයිද දන්නෙ නෑ. මන් හිත තද කරගත්තා. ඊලඟ බ්‍රේක් ඒකේදි ඇය තවත් මගේ දෙසට තල්ලු උනා. මට නොවැටී බේරෙන්න දකුණතින් අසල තිබුන ශීට් එකේ ඉහල&nbsp; යකඩ බටය අල්ලගන්න උනා.&nbsp; <br /> <br /> "හැමදේම වෙන්නෙ හොඳටයි මචන්. හොඳම දේ උඹ ටිකක් ඉවසල ඉඳපන්. උඹ කලබල උනොත් ඔක්කොම තවත් අවුල් වෙනවා." බෝඩිමෙන් පිටත් වෙන්න මොහොතකට කලින් සමිත අන්තිමට දුන්න උපදේශේ වැරැද්දකුත් නෑ වගේ. කලින් වැදුන බ්‍රේක් පාරෙන් තව හොඳක් උනේ. දැන් ඇගේ පපු පෙදෙස මගේ වැලමිටට තද වෙලා. සෙනඟ නිසා ඇයට හෙල්ලෙන්නවත් විදියක් නෑ. බස් එක පැද්දෙන තාලයට මගේ වැලමිට ඇගේ ළැම තුලට කිඳා බහිනවා. මගේ හිත ඇතුලේ මියදෙමින් තිබුන ආශාවත් වලට අමුතු පනක් ලැබිලා වගේ.<br /> මගේ හැඟීම් එකක් පරයා එකක් ඇවිලෙමින් ඉහළට ඇදෙන්න පටන් ගත්තා. බස් එක පැද්දෙන තාලයට අනුරූපීව මම ඕනෑකමින්ම අත හෙමින් සෙලෙව්වා. ඉදිරිපස වීදුරුවෙන් ඇගේ මුහුණේ ප්‍රතිබිම්භය පේනවා. මන් ඒ මුහුණෙ තියෙන හැගීම් කියවන්න උත්සහ කලා. ඇයට ගානක් නෑ වගේද? අනුමාන කරලා බෑ. හරියටම තහවරු කරගන්න වෙනවා. මන් වටපිට බැලුවා. හැමෝම ඔවුනොවුන්ගේ ලෝක වල. මගේ දිහාවට යොමු උන එක ඇසක්වත් මගේ දෑසට අසු උනේ නෑ. වාසනාව! මම මගේ හැඟීම් වලට හිතුමතේ වැඩෙන්න අවසර ලබා දුන්නා.<br /> <br /> "පුතා හැඟීම් පාලනය කරගන්න ඉගෙනගන්න වෙනවා. හැඟීම් වලින් තමයි මිනිහෙක්ව දෙවියෙක් කරන්නෙත් තිරිසනෙක් කරන්නෙත්. පුතාට තියෙන්නෙ අසාමාන්‍ය ලිංගික හැඟීම් නෙවෙයි. ඒත් ඔයාගෙ වයිෆ්ගෙ තත්වයත් එක්ක පුතාට තවටිකක් ඉවසිලිමත් වෙන්න වෙනවා. නැත්නම් ඒක පුතාගෙ පවුල් ජීවිතේට නරක විදියට බලපාන්න පුලුවන්. මන් කිව්වා වගේම එයාට මෙඩිසින්ස් වගේම මෙන්ටලි ට්‍රරිට්මන්ට් එකත් ඕනෙ කරනවා. ඒකෙ ලොකුම කොටස තියෙන්නෙ පුතාගෙ අතේ. වයිෆ්ගෙ තත්වය ක්‍රමයෙන් සුව අතට හැරෙනකම් පුතා පුතාගෙ ෆීලින්ග්ස් කන්ට්‍රොල් කරගන්න ඉගෙනගන්න ඕනෙ." ඩොක්ටර් එහෙම කිව්වට හැඟීම් කියන්නෙ හැමතිස්සෙම පාලනය කරගන්න පුලුවන් දේවල් නෙවෙයි. වේල්ලක උනත් වතුර පාර සැර වෙද්දි සොරොව්ව අරිනවා. නැත්නම් වතුර පාර යන්නෙ වේල්ලත් කඩාගෙන. මේකත් බාග විට ඒ වගේ මොහොතක්. <br /> <br /> "වැරැද්ද කර කර උඹවම සාධාරණීකරනය කරගන්න හදන්න එපා මිනිහො" ජනේල් වීදුරුවෙන් පේන මගේ ප්‍රතිබිම්බයේ ඇස් මට ඔරවනවා. මන් බිම බලාගත්තා. <br />බ්‍රාආආආස්!!! බස් එක තවත් ලොකු බ්‍රේක් පාරක් ගහුවෙ එතකොටමයි. ඒ ගැස්මට මන් අල්ලන් හිටපු යකට බටය මට අත ඇරුනා. මාව ඉදිරියට තල්ලු උනා. මන් ආයෙමත් හිටපු ඉරියව්වට එද්දි ඇය එතන හිදැස පුරවලා. මන් වමතින් වහලයේ තිබුන යකඩ බටය අල්ලගෙන දකුණත නිදහස් කලා. නිදහසේ පහලට වැටුන දකුණත එක්වරම ඇගේ පසුපස පෙදෙසෙ ස්පර්ශ උනේ මගේ අනුදැනුමකින් තොරව. නමුත් ඒ ස්පර්ශය මට වඩා මිහිරක් ලබා දෙන්න සමත් උනා. දෙවෙනි වර මම ඒ ස්පර්ශයේ මිහිර ලබාගත්තෙ මගේ මොලය විසින්ම කල බලකිරීමෙන්. ඒක ටිකක් වැඩි උනා වගේ. ඇය එක් වරම ගැස්සිලා මගේ දිහා බැලුවා. මන් කවුලුවෙන් එහා අනන්තය හෙව්වා. <br /><br />"සොරි කියපන් යකෝ සොරි කියපන්" මගේ හිත කෑ ගහනවා. <br />"බෑ බෑ... සොරි කිව්වොත් වැඩේ නෝන්ඩියි. දැන් ඔහොම ශේප් එකේම හිටපන්" ඒ විධානයත් මගේ මනසින්මයි. ඇය නැවතත් ඉදිරිය බලාගත්තා.<br /> මගේ මනස ක්‍රියා කලේ දකුණතට විතරයි. <br />"දිගටම ටච් එක දීපන්" මගේ මනස දකුණතට කල ඒ විධානය පරදවන්න කෙනෙක් ඒ වෙලාවේ හිටියෙ නෑ. <br />තුන්වන හතරවන පස්වන සයවන ස්පර්ශයන් වඩා දරුණු උනා. ඒ දරුණු බව මගේ හැඟීම් වල ස්පන්දය තවත් වැඩි කලා. මගේ දෙනෙත් තිබ්බෙ ඇගේ මුහුණේ වෙනස්වීම් නිරීක්ශණය කරමින්. සෑම ස්පර්ශයකදීම ඇගේ මුහුණේ ඉරියවු වල උන වෙනස්වීම මගේ දෙනෙත් ග්‍රහණය කරගත්තා. ඉදිරියේ තිබ්බ ජනෙල් වීදුරුව ඒකට ලොකු උපකාරයක් ලබා දුන්නා. නමුත් කොයිම වෙලාවකවත් දෙනෙත් ඒ ග්‍රහණය කරගත් දේ ගැන පණිවිඩය මගේ දකුණතට ලබා දුන්නේ නෑ. හත්වන ස්පර්ශය සීමාව ඉක්මවා ගියේ ඒ නිසාම වෙන්න ඇති.<br /> ඇය ඉහලට ගත් සුසුම් හඬ මට එවෙලෙ පහදිලිවම ඇහුනා. ඊලඟ මොහොතේ මට දැනුනේ මගේ දකුණු කකුල මත තෙරපෙන කිසියම් උලක සංවේදනයක්. සපත්තුව මතින් එය ඇතුලටම තෙරපුනා. <br />"ආහ්!" තෙරපුමේ දැඩි බවට මට බිම බැලුනා. <br />ඇගේ උල් සපත්තුව මගේ කකුල මත. ඇය ඇගේ තෙරපුම දිගින් දිගටම වැඩි කලා. සපත්තුව හිල් කරගෙන මගේ කකුල පසාරුවෙලායන තරමේ බරක් ඇය ඇගේ උල් සපත්තුවට යොදමින් හිටියා. වේදනාවත් පුදුමයත් එක්කම මට ඇගේ මුහුණ දෙස බැලුනා. ඇය හිටියේ මගේ දිහා බලාගෙන. ඇගේ ඇස් වල තිබ්බෙ ක්‍රොධයක්ද පිළිකුලක්ද කියලා වෙන් කරලා අඳුනගන්න මට හැකියාවක් ලැබුනෙ නෑ. හැබැයි මගේ දෙනෙතින් ඇය දකින්න ඇත්තෙ දැඩි අසරණකමක් බව මන් හොඳාකාරවම දන්නවා. තත්පර කිහිපයක් ගත වෙන්න ඇති. ඇය නැවත ඉදිරිය බලාගත්තා. මගේ කකුල මත තිබුනු තෙරපුමත් නැතිව ගියා. නමුත් ඒ මොහොතේ ඉඳන් මගේ හදවත මත තෙරපුමක් ඇති වෙන්න පටන් ගත්තා.&nbsp; <br /> දැන්නම් ඉවරයි. මේකි හොඳ වෙලාවට කෑ ගහුවෙ නෑ. නිකමට හරි කට ඇරියනම් ආත්මෙම ඉවරයිනෙ. ගෑනියෙක්ට පාඩුවේ බස් එකක යන්න දෙන්නෙ නැති අවලං ජැක්කාරයෙක් විදියට හංවඩු ගැහිලා බස් එකෙන්ම බැනුම් අහගෙන බස් එකෙන් බහින්නයි වෙන්නෙ. ඔලුව උස්සන්නවත් බැරි තරමෙ ලැජ්ජවකින් මුලු හිතම පිරිලා ගියා. ඊලඟට කරන්න ඕනෙ මොනවද කියලා කිසිම අදහසක් ඔලුවට ආවෙ නෑ. <br />"හොඳ වැඩේ උඹට. ගෙදර ගෑනියෙක් ඉද්දි මෙතන වල්කම් කරන්න ගියා. ඕක තමයි උඹේ වරද. ඔයි වල්කම පොඩ්ඩක් අඩු කරගනින්. උඹ හදුවෙ ගෑනිව ඩිවෝස් කරන්න නේද. ඒකටත් මුල උඹේ වල්කමනෙ" මගේ හිත තොරතෝංචියක් නැතුව මට බැන වදිනවා.<br /> උල් සපත්තුවෙ තේරපුම මගේ හදවත මැද දැනෙන්න පටන් ගත්තා. මන් ජනේලෙන් එහා බැලුවා. තව හෝල්ට් 8ක් විතර තියෙනවා. උල් සපත්තුවෙ තේරපුම හදවත පසාරු කරගෙන යන්න වගේ. මට තවත් මේ බස් එකේ ඉන්න බෑ. මන් ඊලඟ නැවතුමෙන් බස් රථයෙන් බැස්සා. <br /><br />බස් රථය ඉදිරි වංගුවෙන් හැරිලා නොපෙනී ගියා. ඊ ලඟ තත්පර කීපයේදි බස් රථයේ හඬත් මගේ දෙසවන් වලින් මැකිලා ගියා. ඒත් මගේ හදවත මත තියෙන උල් සපත්තුවෙ තෙරපුම. ඒක එන්න එන්නම දැඩි වෙනවා. හද ගැස්මේ ශබ්ධය කිලෝමීටර් ගානක් ඈතට ඇහෙන තරම්. උල් සපත්තුව පපුව මැද්දෙ. මගේ ඇස් පියවුනේ ඉබේටම. උල් සපත්තුව පපුවට හිරවෙන වේදනාව මැද්දෙන් පවනිගෙ හිනහව මගේ ඇස් ඇතුලෙ මැවුනා. මන් ඇස් ඇරියා. ඊලඟ තත්පරයෙදි, වම් සක්කුවෙ තිබුනු මුදුව නැවතත් දකුණතේ වෙදගිල්ල තුල හිර වෙනකොටම, හදවත මැද තිබුනු උල් සපත්තුවේ බර නැති වෙලා ගියා.<br /><br /></div> http://ananthayata.blogspot.com/2013/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (අනුරාධ)23