Hatıralar Mektuplar Müzik

Bekir Çoşkun ve bir Hikmet hikayesi:

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Mon, 08 Jun 2020 21:20:00 +0000

Ekim 2019 başı.. Bodrum’dan yeni döndük. Birkaç günlük Ankara yerleşmesinden sonra ilk işimiz mezarlık ziyareti. Arabamıza atladık, Karşıyaka Mezarlığı’na gidiyoruz. Eskişehir yolundan Gimat’a doğru saptık. Gimat’ı geçtik, yanımızda bir araba.. Arabanın direksiyonunda, başında külah, sevimli bir adam; hararetle bize el sallıyor. Tanımıyorum ama selamına yanıt veriyorum. Öne geçiyor; önümüzde camdam elini çıkarıp el sallıyor. Yanıt veriyorum. Yanımda karım, arka koltukta oğlum.. Karım, “nereden tanıyorsun?” diyor. “Tanıyamadım ama insanlar değişiyor, o beni tanıyor herhalde” diyorum. Araba yavaşlıyor; sonra yanyana yol almaya başlıyoruz. Sağ taraftaki camı açıyor; “abi merhaba, seni gördüğüme çok sevindim, sağa yaklaşsana..” Sağa yaklaşıp duruyorum. Önüme geçip duruyor. Arabasından inip bizim arabanın yanına geliyor. “Merhaba abi, beni tanıdın mı?” Yanıt vermeden devam ediyor, “ben Mahmut. Arabayı Doğuş Oto’dan aldın, değil mi?” “Evet.” İçimden konuşuyorum, “ne olacaktı yani.. Araba Wolkswagen Passat. Bayii Doğuş Oto. Tabii ki oradan aldım.” Konuşmasına devam ediyor: “Sen arabayı alırken ben de babama araba alıyordum, seni oradan tanıyorum. Nasılsın? Maşallah iyi görüyorum.” Bu araba karım, “Hikmet, ikindi namazından önce gidelim” diyor. Bizimki devam ediyor, “Hikmet abi, seni ben çok sevmiştim. Şimdi görünce dayanamadım, yolunu kestim. Kusura bakma.” Telefon rehberimde “Mahmut” diye bir isim var. Günlerdir düşünüyorum, kim bu diye. Şimdi çözdüm. “Hikmet abi, ne yapıyorsun?” “Mahmut’cuğum, emeklilik işte, ne yapayım.. Günümüzü geçirmeye çalışıyoruz. Sen ne yapıyorsun?” “Ne yapayım Hikmet abi, müteahhitliğe devam ediyorum. Şimdi Rize’ye dönüyorum. Uçağım dört saat sonra. Abicim, seni gördüm ya, nasıl mutluyum bilemezsin.. Hikmet abi, arabadan bir insene.” “Ne olacak Mahmut?” “Abi, arabada anzer balım var. Şimdi uçağa almazlar. Seni görmem iyi oldu, sana hediyem olsun.” “Mahmut, evde bal var, sağol.” “Hikmet abi, bu anzer balı. Hem hediye..” “Mahmut’cum ihtiyacım yok. Sağol. Başka birine ver.” “Abi, hediye diyorum, bi gelsene..” Bu arada Deniz, “hadi gidelim, adamı gözüm tutmadı” diyor yavaşça. Deniz’e çıkışıyorum, “ adam iyi niyetli.” DINNNNN.. O anda kafamda yıldızlar, şimşekler çakıyor. Zaman hızla geri sarıyor.

Sırf Bekir Coşkun’u okumak için bir zamanlar Cumhuriyet’in dışında Hürriyet’i de alıyordum. Neyse, burafı teferruat.. Yanlış hatırlamıyorsam Hürriyet’te yazmıştı. Cumhuriyet’te de olabilir. Bekir Coşkun’un yazısının başlığı, “Bu Ülkeye Başbakan Olacak Adamı Buldum..”du, ya da buna benzer. Çok zaman oldu. O yazısında, uyanık birinin, Bekir Coşkun’a yaptığı bal satışı ve onun güzel anlatımı aklıma geldi. Arabadan inmedim. Mahmut çok sinirlendi. “İyilik de yaramıyor” deyip, arabanın camına kuvvetlice vurarak uzaklaştı. Deniz, “bekleyelim, uzaklaşsın” dedi. Biraz bekledikten sonra hareket ettik. Bir kilometre kadar ilerlemiştik ki, yolun sağında Mahmut’un arabasını gördük. Bir adamın koluna girmiş, kendi arabasına doğru götürüyordu. Gülerek izledik. Deniz beni tebrik etti. “Nasıl oldu da sen bu tuzağa düşmedin” dedi. Karım, bu konularda beni çok saf bulur, dalga geçer. Haksız da değil. “Bekir Coşkun sayesinde oldu” dedim. Bekir Coşkun’un o yazısını hatırlattım. Deniz de yazıyı hatırladı; gülmeye başladık. Güncelliği hala devam eden bir yazı, ne güzel.. Sen çok yaşa Bekir Coşkun..
Olaydan iki gün sonra, Mülkiyeliler Birliği’nde mülakideyiz. Mülaki ne, diyeceksiniz. Biz, yarım asırlık bir arkadaş grubu, her Perşembe, Mülkiyeliler Birliği’nde akşam toplanır, yer içer, sohbet ederiz. Siyaset, tarih, spor konuşuruz. Biraz da magazin.. Onsekiz ondokuz yaşında arkadaş olmuşuz; şimdi yetmiş yaşındayız. Ama öyle bir sohbet olur ki, yaşımızı unutur, yirmili yaşlarımıza döneriz. Sık sık görüştüğümüz için birbirimizi de ihtiyarlatmayız. Bu ne demek diyeceksiniz. Bir keresinde, sekiz on senedir görmediğimiz bir arkadaşımız mülakiye katılmıştı da, bizlerin ona bakışından anladı. “Ne yani, siz bir ihtiyar görüyorsunuz. Ben onbeş ihtiyar görüyorum” diyerek gerçekleri yüzümüze vurmuştu.
Neyse, balcıdan iki gün sonra demiştim ya, mülakide başımdan geçen olayı anlattım. Meğer balcı meşhurmuş. Mülakideki üç arkadaş da bu balcıyla karşılaşmış. İkisi itiraf etti; “ufak meblağlar” dediler. Neyse.. Diğeri, uyandığını ve zararsız atlattığını söyledi ama ufak bir zayiatı olduğundan şüphelendik. Hepsi birden, “sen ne kadar kaptırdın?” diye ağızları kulaklarında bana döndüler. Ben şöyle bir doğruldum; “Bekir Coşkun’un sayesinde kaptırmadım” dedim.
Bir kere daha, sen çok yaşa Bekir Coşkun..

Hikmet Çiner

kısa bir anı DURHAN....

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Thu, 31 Oct 2019 13:24:00 +0000

Durhan’la nasıl tanıştığımı hatırlamıyorum ama çok kısa sürede kaynaştık ve uzun yıllar arkadaşlığımız güzelleşerek devam etti. Durhan’la ilgili yazacağım o kadar çok şey var ki..

Bizim evde Durhan, Serdar, ben oturmuş sohbet ediyorduk. Sanırım Ocak ayı, yıl 1984. Mart ayında yerel seçimler var. Aynı anda Serdar’la birlikte Durhan’a, “neden Osmancık’ta belediye başkanı olmuyorsun?” dedik. “Zor” dedi. “Zaman kısa, hem para da lazım.” Durhan’a, “hocam” derdik. “Hocam” dedik, “biz maaşlarımızdan biraz yardımcı olsak.” Güldü, bizim bu konudaki bilgisizliğimizle dalga geçti. Israr ettik; “belki Osmancık’ta da sana destek olanlar olabilir” diye ertesi gün zorla Osmancık’a gönderdik. Gitmeden önce, İzmir Caddesinde tanıdığım bir mağazadan Durhan’a giysiler aldık. Durhan, giyim kuşama hiç önem vermezdi. Aday olacaksa, güzel giyinmesi gerekir.

26 Mart 1984’de Durhan Osmancık belediye başkanı idi. Çok sevindik. Bir hafta sonra Ankara’ya geldi. Tabii, seçim propagandaları sırasında üzerindekiler paralanmış. Hemen yine mağazamıza gittik. Yeni takım elbise, gömlek, ayakkabı, palto, çorap, çamaşır aldık. Mağaza sahibi hem indirim yaptı, hem de taksit. Durhan’a, “bunların yanısıra bir de koyu renk bir kumaş alalım” dedim. Kızılay’da Baykal mağazası var, en iyi kumaşlar onda. Lacivert, takım elbiselik bir kumaş aldık. Kumaşın tutarı, aldığımız diğer ürünlerin tutarından daha fazla. Bunu, Serdar’la birlikte, Durhan’a başkanlık hediyesi olarak aldık. Önce itiraz etti, sonra teşekkür. “Benim terzimde diktirelim” dedim. Benim Bestekar Sokakta bir terzim var, Nihat Usta. Gittik. Durhan, ölçüden önce, “kaça dikiyorsunuz?” diye sordu. Nihat Usta, “Hikmet Bey yabancı değil” diyerek bir rakam söyledi. Durhan’ın gözleri açıldı. Dikiş parası kumaşın iki misli. Israr etmeme rağmen, Durhan kabul etmedi. “Osmancık’ta da terzi var; bunun beşte bir fiyatına diker” dedi. O gün yeni başkanı Osmancık’a yolcu ettik. Yapacağı çok iş var.

Aradan iki ay geçmişti ki, Durhan aradı. Ankara’ya gelmiş. “Akşam bazı partililerle Mülkiyeliler Birliği’nde olacağım, gel” dedi. Yorgun olduğumu bahane ettim. Ne de olsa yeni başkan, partilileri ile konuşacakları vardır. “O zaman yemekten sonra ben gelirim, çok özledim” dedi. Çok geç olmadan geldi. Uykumuz gelinceye kadar sohbet ettik. Üzerinde, aldığımız kumaştan diktirdiği takım elbisesi vardı. Çok yakışmış ama kravatını beğenmedim. Benim kravatlarımdan birini seçtik. Güldü, “amma ayrıntılara takılıyorsun” dedi.

Sabah kalktığımda, balkonda Durhan’ın elbiselerini gördüm. Havalansın diye takım elbisesini, sandalyenin kolçaklarına takıp balkona koymuş. O zamanlar, her yerde sigara içiliyor, kokusu da elbiselerimize siniyordu. Aaaa, ne görüyorum? Pantolonun cepleri görünüyor; turuncu astar kullanılmış!.. O sırada Durhan da kalkmış, balkondan elbisesini alacak. “Erken çıkmam gerek, İller Bankası’nda işim var” dedi. “Durhan, bu ne?” dedim, “bu kumaşa bu cep astarı olmuş mu?” Dedim ya, Durhan giyim kuşamına, hele ayrıntıya hiç dikkat etmezdi. Bu sefer terziye çok kızdı ve ağzından baklayı çıkardı. Önceki akşam Mülkiyeliler Birliği’nde, masalarında gazeteci bir kadın varmış ve kadın, “başkanım, çamaşırınız görünüyor” demiş ama Durhan buna bir anlam verememiş. Terziye bir kez daha küfretti. “Demek ki, kadın cepleri görmüş” dedi. Astarın renginin turuncu olması bir yana, cep içine kadar girmesi gereken asıl kumaş da kısa tutulmuş. Ceket, pantolon ölçüleri iyi ama bu durum herşeyi bozmuş. “Hocam, gazeteci kadın ‘çamaşırınız görünüyor’ derken kibarlık yapmış” dedim. “Nasıl yani?” dedi. “Turuncu çamaşır olur mu? Olursa da kim giyer ki?” dedim, güldüm. “Senin cebinin sökük olduğunu, teninin renginin göründüğünü sanmış” dedim. Bir kez daha şaşırdı. “Turuncu tam ten rengi olmasa da, kızılderililerin ten rengi” dedim. Önce somurttu, sonra o da benim kahkahalarıma katıldı. Osmancık’a gider gitmez terziye gideceğini söyledi. “Ben ona gösteririm, beni rezil etti. Dikiş parasını alıncaya kadar ona kök söktüreceğim” dedi.

O akşam Serdar da geldi; bizde oturduk. Ben gazeteyi aldım, okuyor gibi yapıyorum. Benim bu durumuma alışık değiller. Muhabbet sırasında gazete okumam. İkisinin de bana dikkatlice baktığını hissedince, yüzüme şaşkınlık ifadesi vererek, “aaa Durhan duy” dedim ve okudum: “Dün akşam Mülkiyeliler Birliği’nde birlikte yemek yediğim Osmancık Belediye Başkanı turuncu renk çamaşır giyiyor, çok şaşırdım.” Yazıyı bitirdikten sonra gülmeye başladım. Neyse, anladılar tabii benim uydurmam olduğunu ama Serdar olayı öğrenmek istedi. Anlattık. Bunu öğrenen Serdar, gülme krizine girerken Durhan’a, “elbiseyi aldığında görmedin mi?” dedi. Durhan, “amaan, bu Hikmet olmasa eskiyinceye kadar da görmezdim” dedi. “Ayrıntıcı Hikmet’in şerefine..” deyip kadehini kaldırdı.

Bugün Durhan’ın aramızdan ayrılışının yirminci yılı. Onları hatırladıkça burnumun direği sızlıyor. Ne güzerl arkadaşlıklarmış meğer..Çok özlüyorum ama hep güzel anıyorum. Bugün de sizinle güzel bir anımızı paylaştım.

Hepinize sevgiler.. Paylaşacağımız güzel anılarımız çok olsun.

Hikmet Çiner

Torunlarıma

noreply@blogger.com (İhsan Feyzibeyoğlu) — Mon, 29 Jan 2018 12:00:00 +0000

Sevgili Torunlarım,

Hayat başlayınca yarış da başlıyor.

Önce minik adımlarla kendinizi sürekli geliştirecek , iyi bir eğitimle büyük ve güzel hayat mücadelesinde yarışa hazır hale geleceksiniz. Sonra asıl yarış pisti olan çalışma hayatınızda her türlü rekabet ve mücadele ile karşılaşacaksınız.

Ne daima şanslı, ne daima şanssız; ne daima başarılı, ne daima başarısız, ama daima dimdik ayakta olacaksınız. Karamsarlığa ve ümitsizliğe kapılmadan, çok çalışarak , kendinize ve çevrenizdeki herkese sevgi ve güven duyarak yürüyeceksiniz.

Doğa daima dostunuz olacak. Bileceksiniz ki o, kendisi de ‘doğal bir güç olan emek gibi, zenginlik ve kullanım değeri yaratacak’.

Aksilikler ve olumsuz durumlar her an, hatta bazan başarıya en çok ihtiyacınız olduğu bir sırada karşınıza çıkabilir. Güzel tesadüfler ve beklenmedik destekler de.

Yeter ki tüm güçlükleri, kendinizi, çevrenizdeki herkesi ve hayatı daha çok severek aşacağınıza olan inancınızı yitirmeyin.

Hiç ‘kararmasın sol memenizin altındaki cevahir.’

Yarın her şeyin sevdiğiniz herkes için çok güzel olacağına daima inanın.

Göreceksiniz, öyle olacak …

Dedeniz

Bir Anı- Yıkarız Konakları

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Mon, 23 Mar 2015 09:57:00 +0000

Çocukluğumuzda lüks olarak kabul edilen radyolu yıllarımızın sonunda, Amerika'da, Avrupa'da modası geçmiş renksiz televizyon teknolojisini bizim gibi az gelişmiş ülkelere kakaladılar gelişmiş ülkeler.
Sonra, emperyalistler yeterli kârı elde etmiş olduklarına inanmış olmalılar ki, o teknolojinin hepsi, doğru çöpe, bu defa bize renkli televizyon teknolojisini sattılar. Kârlarına kâr eklediler.
Biz de milletçe, büyük bir memnuniyetle renkli televizyonun keyfini sürmeye başladık, hiç şikayet etmeksizin.
İşte o yıllarda birgün, İstanbul'da Bostancı'da babamın evindeyiz
Akşam yemeğimizi yemiş, mutfağı toparlamış, her akşam yemeği sonrası çay içme alışkanlığımız doğrultusunda çayımız demlemiş bir yandan sohbet edip çayımızı yudumlarken bir yandan da televizyon seyretmekteyiz.
Birden annemin heyecanlandığını farkettim.
"Aaaa! Bunlar benim çocukluğumda Bolu'da Gü....'lerin konağını basan adamların giydiği kıyafetler"
Televizyona dönüp bakıyorum. Ekranda Aydın efeleri, harmandalı oynuyorlar.
Annem tahminen 6 yaşında. Yıl 1920. Kurtuluş savaşına karşı, Bolu 'da isyanı patlak vermiş. Kuvvacılar isyanları bastırıyor. Padişah yanlısı zengin ailelerin konaklarını başlarına yıkıyorlar
Annem o konağın sahibinin küçük kızı ile yaşıt ve arkadaşı.
Gü....'ler, daha mütevazi komşu bir aile olan annemin baba evine sığnıyorlar, çoluk çocuk.

Annem Bolu'lu olduğu için çocukken Bolu'ya giderdik, anneanneme.
1960 lı yıllarda o konak hâlâ duruyordu. Annemlerin baba evi de...

"Bize de derler Çakıcı,
Yar fidan boylum
Yıkarız konakları"
KUTLU

Kısa Hikayeler -AYAKKABILARI DENİZE DÖKEN ADAM

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Thu, 01 May 2014 20:26:00 +0000

Bahadan Hikayeler

Baha'lar bir akşam oturmaya geldiler ama daha oturmadan,

-Bu ne biçim apartman? Sen ne biçim adamsın? Alt katınızdaki dairenin kapısında iki çift ayakkabı var' dedi.

-Bahacığım toplantılarda konuşuyoruz ama... ne yapacaksın bazıları yine de...

-E, sen ne güne duruyorsun?

Fırsatı kaçırmadım, ilgilisine lâf dokundurdum:

-Bahacığım benim kendi evimde sözüm geçmiyor... elin herifine ne diyeyim?

-Öyle şey olur mu? Ne zaman kapı önünde ayakkabı görsem götürüp çöpe atıyorum.

-Sahipleri ne yapıyor?

-Küfrediyor.

-Sen?

-Ben iki misli ediyorum.

-İş orada kalıyor mu, koltuğunda rahat oturup 'oh ne güzel yaptım' diyor musun?

-Tabii... Birkaç yıl önceydi... baktım bir kapının önünde bir puset.... kaptım aşağı indim. Tam denize atacağım (Baha, işleri bu kadar iyi değilken bir yalı apartmanında oturuyordu. E.E.) sahibi camı açtı, bir yalvarıyor, bir yalvarıyor! Bir daha kapının önüne koyacak mısın? dedim, vallah/billah koymayacağım dedi... puseti yere bıraktım, adama 'gel kendin taşı' dedim. Bizim apartmanı böyle düzelttim.' diye sözü bağladı Baha.

Demirel'in 'Yetmiş sente muhtacız' dediği zamanlardı, bir gün Baha'ya uğradım. Yahudi bir müşterisi ile pazarlık yapıyordu. Varyeteyi izleyeyim diye yan odaya geçmeme engel oldu. Müşterisi kırık lisanıyla bin dereden su getiriyor, eski defterleri karıştırıp istikbalde ne parlak işler yapacaklarından bahisle beş milyonluk fiatı (*) aşağı indirmeye çalışıyor. Bizimki kabul etmiyor ve ne kadar çirkef ruhlu biri olduğunu göstermek için,

-Kusum inan, yapacağım makinanın en az dokuzyüzbin lira maliyeti olacak. Belki dokuzyüzelli...

Yahudi müşterinin gözleri tabak gibi açıldı,

-Kusum sen benimle eğleniyor? Maliyet dokusyusbin fiyat beşmilyon olur?

-Moşe bey bizde böyle. İsterseniz italyadan getirin. Fiat üç misli olur... Allah bilir artık ne zaman mümkün olur... Ama bizde böyle' dedi Baha.

Bunları Yahudi haydi haydi biliyordu. Çaresiz istenen peşinatı ve makine siparişini verdi, çünkü o makinaların projeleri Türkiyedeki makine mühendislerinde yoktu ama inşaat mühendisi bahanın kasasında vardı.

-Niye böyle yapıyorsun? dedim.

-Ruhi Sarıalp'le anlaştım, onun teknesini alabilmem ve Akdenizde üç ay dolaşabilmem için bu paraya ihtiyacım var. Moşe para bassa, bu makinanın çıkaracağı bantlar kadar para kazanamaz.

Arabasını satılığa çıkarmış ve bir doktorla anlaşmış. Notere gitmişler, doktor bir vekaletname çıkarmış ve arabanın karısı adına tescilini istemiş. Bizimki,

-Bi dakka, siz arabayı kendiniz için almıyor musunuz? demiş. Doktor,

-Hayır eşim için alıyorum.

-Bunu daha önce söylemediniz.

-Ne farkeder efendim?

-Farkediyor ki daha önce söylemeyip, sakladınız. Böyle şeylere gelemem' demiş, satmamış.

-Yahu böyle tuhaflıklara ne gerek var? dediğimde,

-İstiklal Caddesinde Galeri Edip mağazası var bilir misin? Vakko makko palavra. Caddenin, İstanbul'un en lüks mağazası oydu. Vitrininde beyaz gömlekler var. Her hafta sonu seyretmeye giderdim. Yemeyip içmeyip biriktirdiğim para ile rahatça bir gömlek alabilirdim. Fakat gel gör ki tezgâhtarları bayan olan mağazaya cesaret edip giremediğim için, daha yıllarca o gömleklerden alamadım. Bu manyaklıklarım belki ondandır' dedi.

Doktorlar,

-Ya sigara, ya bacağın! demişler. Ama buna rağmen sigarayı bırakamıyor. Ayaklar şişti, parmaklar mosmor. Bacağı kurtarmak için birkaç parmağı kestiler, yine de sigaraya devam.

-Seni psikoloğa götüreyim' dedim. Kızıp dövecek sandım. Hayret, 'olur' dedi.

Psikologun yanına (Hâlâ öğrenemedim farkı, yoksa psikiyatrist miydi?) beraber girdik. Baha doktora değil de teftişe gelmiş gibi. Kalktı tabloları düzeltti. Biblo benzeri şeylerin yerini değiştirdi. Doktor,

-Tablolar eğri, biblolar asimetrik ve bu sizi çok rahatsız ediyor değil mi? gibi şeyler söyledi. Baha başıyla tasdik etti. Bir etkisi oldu mu bilmiyorum ama Baha sigarayı bıraktı.

Darısı Sebahattin Biber'in başına.

------------------------------------------------------------------

Emin ERDEM

Bir Kısa Hikaye - BAHA

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 30 Apr 2014 09:53:00 +0000

Öncelikle size bir teşekkür edeyim.

Yırtık bir kâğıdı yapıştırdıktan veya bir koliyi hazırlarken kullandığınız koli bandı için,

-Hay Allah bunu yapandan razı olsun' demişseniz; işte o ettiğiniz dua büyük bir ihtimalle sevgili arkadaşım Baha'ya gitmiştir. Teşekkürüm, canım kadar aziz arkadaşıma ettiğiniz bu dua içindir.

Kartvizitinde 'mühendis' yazar.

Kartını verdiği kişilerin elektrik işlerini yapıyorsa onlar Baha'nın elektrik mühendisi olduğunu düşünürlerdi. Makine mühendislerinin yapamadığı yapışkan kâğıt, bant, çıkartma gibi ürünleri üreten makinaları ona ısmarlayanlar Baha'yı makine mühendisi sanıyorlardı. Ama kendileri inşaat mühendisidir!

Oğlunun okulundan telefon ediyorlar:

-Baha bey telaşa mahal yok ama, yine de bilesiniz oğlunuz ufak bir kaza geçirdi, şu anda falanca hastanede....' dediklerinde,

-Benim işim var, eşime telefon edin, o ilgilensin' diyecek kadar iş manyağı bir adam. (İş manyağı, arkadaşımın kendisi için kullandığı sıfattır.)

Baha ünlü bir kişidir. Bu ünün yarısı kendi üstün kişilik ve yeteneklerinin karşılığı; diğer yarısı, benim hayranlık duygularıyla her önüme gelene onu anlatmalarımın sonucudur. İşime yarayan şeylerin yarısını ondan öğrendiğimi sanıyorum. (Baha'nın bilgisayarı benim kadar bile kullanamaması ise en büyük moral nedenimdir.)

Almanya'dan sipariş ettiğim makine, konuşulandan erken geldi. İki yakamın bir araya geldiği hiç olmadı ama büsbütün kamandım. Ben bütün bu sıkıntıları çekerken birinizden olsun beş lira borç istedim mi?

Ama Baha'dan istedim. Telefon ettim,

-Baha yavrum sıkıntıdayım. Durumun nasıl? Paran var mı?

-Var.

-Nasıl var? Sormayacak mısın 'ne kadar' diye?

-Çok şükür, kötü bir çantacının ihtiyaç duyacağı kadar para bende her zaman vardır.

Yukarda, Baha ünlü bir kişidir. Bu ünün yarısı kendi üstün kişilik ve yeteneklerinin karşılığı; diğer yarısı, benim hayranlık duygularıyla her önüme gelene onu anlatmalarımın sonucudur dediğimi hatırlatayım.

Bir gün Baha dükkânıma geldi. Oturuyorken telefon çaldı, Gayyur adlı tembel bir arkadaşım kahve içmeye çağırdı.

-Gayyurcuğum, hani Baha isimli bir arkadaşım var ya, onunla oturuyoruz, kusura bakma şimdi gelemem' dedim.

Biz konuşuyorken Gayyur göründü, şaşkınlık belirtileri gösterdi ve duyduğum ama anlayamadığım şeyler mırıldandı.

Baha aniden fırladı, gitmekte olan Gayyur'un önüne dikildi.

-Göster ulan ayak baş parmağını, nasıl ayak baş parmağıymış ben de göreyim!

Gayyur mahvolmuş... Gayyur perişan... Gayyur çaresizlerin en çaresizi...

-Nedir yahu Baha ne yapıyorsun? N'oldu?' dedim.

Baha'nın beni de, ayırmak isteyen diğerlerini de dinlediği yok. Hemen epeyce insan toplandı. Gayyur'u Baha'nın elinden kurtarmaya çalışıyorlar. Neyse sonunda anlaşıldı: Gayyur, kendisinden çokça bahsettiğim arkadaşımı merak etmiş, görmeğe gelmiş ve fakat boyunu beğenmemiş!

-Emin'in Baha Baha dediği de bu muymuş? Ayak başparmağım kadar bir şey bu yahu!' demiş.

Dünyanın bütün seslerine açık olan Baha'nın kulaklarından kaçar mı bu?

-Göstereceksin ulan' diyor. Madem ayak başparmağın boyum kadar, ben Bursalıyım ulan, bana göstereceksin...' diye yırtındı durdu.

Hakarete uğrayan Baha. Ama inanın Gayyur için üzüldüm. Bu duruma düşmüş insan gördüğümü hatırlamıyorum.

-Yahu Baha bırak artık... Boşver ya! Hem adamın ayağının başparmağını göreceksin de ne olacak ?' dedim.

-Öpecem yahu, öpecem. Bizim büyüklere saygımız var.' dedi.

Baha'yı ben on forma da anlatırım, ama sizin şu sabırsızlığınız yok mu ya, serçe parmak kadar anlatımlara bile tahammülünüz yok, poflayıp duruyorsunuz!

Baki selam ve sevgiler.

Emin ERDEM

Bir Kısa Hikaye - Muavin Bey

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 30 Apr 2014 09:45:00 +0000

Şükür, şimdi de hepten gözümü yumup başımı çevirmiyorum ama anlatacaklarım, aşkî durumlara biraz daha mütemayil olduğum gençlik yani 8-10 yıl öncelerine ait. Kesinlikle aynen vaki. Belki az biraz süslenmiştir; ki bunu da inkâr eden yok.

Sıcak bir yaz günü, minibüsümüz ayakta dikilecek yolcuları da aldıktan sonra yola koyuldu.

Yeniyetme muavin 'paralar' diye seslenince, yolcular inecekleri yeri söyleyip ödeme yapıyorlar. Ücretler ödenirken,

-Şşşşşt, şurdan bir Topkapı alsana...

-İki Çobançeşme alsana.......

-Hey ufaklık, İncirli kaç para?

-Baksana! Üç Şirinevler al şurdan...' denilerek hitap edilen muavine birinin,

-Muavin bey, iki Merter alır mısınız?' dediğini duyduk.

Muhtemelen annesi olan bir kadınla beraber önümdeki koltukta oturmakta olan, en fazla en fazla 'muavin bey' ile yaşıt, cici mi cici bir genç kız adayı, hepimizinkinden farklı, kulağa hoş gelen âhenkli bir sesle söylemişti 'Muavin bey, iki Merter alır mısınız?' diye. Hadi bakalım şimdi de para üstünü aldıktan sonra,

-Teşekkür ederim' demez mi?

De varın kendinizi o yeniyetme oğlanın yerine koyun. (Elinizde ise gerçekten koyun ve lütfen hayata ordan devam edin. Söylemeye gerek yok, hanımlar da....)

Oğlan, her baktığında güzel bir yüz görmekten memnun; kızımız, göya dışarıya bakıyormuş gibi ama.... hissediyor dönüp dönüp kendine bakan gözleri.

(...)

Muavine kalsa, Topkapı'ya Edirne üzerinden gidilsin ister!

Ama işte Merter'e geldik bile.

Kızımız -muhtemelen annesi olan kadınla- inme hazırlığında. Muavin gözlerini artık hiç ayırmıyor kızımızdan. Şoföre,

-Merter'de inecek var' diyor, muhtemelen içi kan ağlayarak.

Ve Allah sizi inandırsın, minibüs durunca muavin ayaktaki tüm yolcuları indirdi, genç kız ve yanındaki kadın, kimseye değmek zorunda kalmasın diye...

Kız oğlana şöyle bir baktı...

(Gültekin Emre ''Bir kadın kendini bırakarak geçti gitti yanımdan'' diye yazmıştı.)

Emin ERDEM

1.DÜNYA VE KURTULUŞ SAVAŞI YILLARINDA BAFRALI RUMLAR VE DEDEM

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 30 Apr 2014 09:25:00 +0000

Osmanlı İmparatorluğu’nun son yılları, Anadolu’da yaşayan halklar için çok acılı geçmiştir. Savaş, her zaman insanlara acı, gözyaşı ve sefalet getirir. Halklar, geçmiş olayları değerlendirirken, karşılıklı olarak birbirlerini suçlamışlardır. Hepsinin de haklılık payı vardır, ama olayları o günün koşulları içerisinde değerlendirmek gerekir. Yaşananları sağlıklı değerlendirebilirsek halklar arasındaki kardeşliği ve geleceği daha sağlam kurabiliriz.

1912 Balkan savaşında Osmanlı’nın yenilgisi sonucu Balkanlar’da yaşayan 1.500.000’a yakın Müslüman Türk, Arnavut, Pomak, Bosnalı ve benzer gruplar, göç yollarına düşmüş, Trakya, İstanbul ve Anadolu’ya sığınmışlardır. Bu zorunlu göçler sırasında binlerce insan saldırı sonucu mal ve canlarını kaybetmiş, binlercesi de yollarda yakalandıkları çeşitli hastalıklardan veya açlıktan kırılmışlardır.

1.Dünya Savaşı’na Osmanlı Devletinin sokulması, bugün bile büyük hata olarak kabul edilmektedir. Çünkü o günlerde Anadolu, içerisinde çeşitli halkları barındırmaktadır. Özellikle, Marmara ve Ege bölgesi ile orta ve doğu Karadeniz bölgesinde Rumlar, İç Anadolu, Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu’da ise Ermeniler yoğun olarak yaşamaktadırlar. Dünya savaşı ile beraber Müttefik Devletler, Anadolu’da yaşayan halkları Osmanlı İmparatorluğu aleyhine kışkırtmaya ve silahlandırmaya başlamışlardır. Özellikle doğuda Rus Ordusu ile çarpışan Osmanlı Ordusu, iç kesimlerde örgütlenen ermeni çetelerin yer yer baskınlarına uğramıştır. Bu çeteler bazen Müslüman köylerini de basarak masum insanları öldürmekte, mallarını yağmalamaktadır. Erzurum’da 1981 yılında, Pasinler Kaymakamlığım sırasında toplu mezara gömülmüş, Türk köylülerinin mezarlarını gördüm. Ermeni çetelerinin katliamından kurtulan bir yaşlı adamla konuştum. Acıklı hikayesini kendi ağzından dinledim. Hiçbir olay tek taraflı değildir. Ancak hiçbir neden de insan katliamlarının mazereti olamaz.

Osmanlı bu durumlar karşısında, Ruslar’a karşı arkasını garantiye almak amacıyla 1915 yılında Ermeniler için tehcir kararı almıştır. İç Anadolu ve Doğu Anadolu’daki 1.500.000’a Ermeni tehcir kararıyla, topluluklar halinde Güney’e, Suriye topraklarına göç ettirilmişlerdir. Bu göçler sırasında zaman zaman intikam duygusuyla veya çeşitli nedenlerle saldırılara, bunun sonucu olarak da can ve mal kaybına uğramışlardır. Bir kısmı da yollarda çeşitli hastalıklara yakalanarak veya açlıktan hayatlarını kaybetmişlerdir. Göç eden Ermeni halkının bir bölümü Suriye ve Lübnan’da kalmış, diğerleri ise başta Fransa ve Amerika olmak üzere dünyanın dört bir yanına dağılmıştır.

Dünyaya dağılmış olan Ermeniler, Ermeni Diasporası aracılığı ile 1915 olaylarını, her zaman gündemde tutmaya çalışmakta, Türkleri soykırım yapmakla suçlamakta ve bunu Türk devletine kabul ettirmeye çalışmaktadırlar. Bu ülkede yaşayan hiç kimse yaşananları inkar etmemektedir. Ancak bizim itirazımız soykırım’adır. Soykırımda, kasıt unsuru esastır.1948 Birleşmiş Milletler Soykırım Sözleşmesinin öngördüğü ve son Bosna Mahkemesi kararında açıkça belirtildiği gibi, soykırım suçunun gerçekleşmesi, bir grubu kısmen ya da tümüyle yok etme kastına bağlıdır. Diğer bir ifadeyle, uluslararası hukuka ait bir kavram olan soykırım, 1915 olaylarına uygulanamaz.

Ermeni Diasporasının kışkırtması ile Yunanistan’a göç etmek zorunda kalan Pontus Rumları da ara ara soykırım iddialarını dile getirmektedir. Bu tümden yalandır. Evet, o bölgelerde de ölümler yaşanmıştır ama Pontus Rumlarının iddia ettiği gibi değildir. Bu haksız ithamlar karşısında, yıllardır aile içerisinde bilinen zaman zaman da kitap ve yerel gazetelere konu olan Dedem’in hikayesini anlatmak, zorunlu hale gelmiştir.

1.Dünya savası çıktığında Dedem Kocaimam’ın İsmail Efendi, eşi ve 4 çocuğu ile Bafra’da yaşamakta, 5.000 ‘e yakın küçük ve büyükbaş hayvan beslemektedir. Babası iri yarı bir adam ve zaman zaman da imamlık yapması nedeniyle aileye Kocaimam lakabı takılmıştır. Kendisi de babası gibi 1.90 boylarında iri cüsseli bir adamdır. Yazları, Nebiyan yaylasındaki otlaklarına çıkmakta, kışları ise Kızılırmak deltasındaki bugün Sarıköy olarak adlandırılan bölgede konuşlanmaktadırlar. Ayrıca Bafra Tabakhane mahallesinde de evleri bulunmaktadır. Hayvancılıkla uğraştığı için 25 civarında silahlı çalışan adamı vardır. Bu çalışanlar ve aileleri, Kocaimam ailesi ile birlikte yaşamaktadırlar. Bafra’nın o yıllardaki yapısı oldukça karışıktır. Sinop’tan Batum’a kadar Doğu Karadeniz’de 450.000 civarında Pontus Rum’u yaşamaktadır. Bafra nüfusunun 2/5’i Gayrı Müslim’dir. Gayrı Müslim nüfusun %90’ı Pontus Rumları, geri kalanı da Ermenilerdir. Bafra’nın merkezinde Rum ve Ermeni mahalleleri vardır. 1917 yılına kadar Bafra kaymakamı Ermeni Karabet’tir. Rumlar ve Ermeniler ticarette zengin olmuşlardır. Çok iyi evlerde oturmaktadırlar. Bafra’da ayrıca birçok Rum köyü vardır. Özellikle Nebiyan bölgesinde yerleşmiş 17 Rum köyünün resmi nüfus kayıtlarına göre nüfusu 8612’dir. Aralarında 5-6 civarında Müslüman köyü vardır. Bafra ve Alaçam bölgesinin %60‘ını teşkil eden Müslümanlar ise, Türkler, Arnavutlar, Lazlar, Gürcüler, Abaza ve Çerkezler ile 50-60 yıl önce bölgeye, Osmanlı tarafından Kars’tan getirilen Kürtlerden oluşmaktadır. Çok çeşitli din ve milletten oluşan Bafra halkı 1. Dünya Savaşına kadar barış içerisinde kardeşçe yaşamıştır.

1.Dünya Savaşı başladığında Osmanlı İmparatorluğu ilk başlarda tarafsızlığını ilan etmiştir. Ancak Almanların Karadeniz’e gönderdiği Yavuz ve Midilli zırhlılarının Sivastopol’u bombalamaları ile kendini savaşın içinde bulmuştur. Bu arada Osmanlı tebaası olan Rum ve Ermeni gençleri, seferberlik ilanıyla askere alınmış, amele taburlarında çalışmaya zorlanmışlardır. Askere alınma kararına bir kısım Rumlar karşı çıkarak, kaçak durumuna düşmüşlerdir. Savaşın ilk yıllarında bu taburlardan kaçarak memleketlerine dönen gayrı müslimler ve seferberlik emrine uymayan kaçaklar ile birlikte Samsun Metropoliti Germanos’un da yardımlarıyla silahlı birlikler halinde örgütlenmişlerdir. Önceleri Vasilis Anthopous (Halk arasında Vasil Usta olarak adlandırılan) bir Rum milliyetçisi Bafra ve Samsun bölgesinden topladığı 1500’e yakın kaçakla ve köylülerle silahlı güç oluşturmuş, Rusların desteğini almak için Sivas’a kadar giderek esir düşen bir Rus Generalini Sivas cezaevinden kurtarmış ve Samsun’a getirmiştir. Hükümete bağlı birlikler Vasil Usta’nin üzerine yürüyünce çarpışmalarda yenilgiye uğramış ve sağ kurtulan 9 adamı ile Trabzon’a sığınmıştır. Pontus Rumlarının ilk başkaldırı yeri Bafra’dır. Sonraları Sinop’tan Giresun’a kadar yayılmıştır. Çeteler halinde faaliyet gösteren bu gruplar, yer yer soygunlar yapmaya ve adam öldürmeye başlamışlardır. Bunlarla başa çıkmakta devletin güvenlik güçleri yetersiz kalmaktadır. Bir çok yerde Rum çetelere karşı mücadeleyi yürütmek üzere yöneticilerin de teşvikiyle sivil örgütler kurulmuştur. Bu arada Bafra’nın ileri gelenleri bir araya gelerek Bafra Cemiyeti Hayriye’yi İslamiye’yi kurmuşlardır. Amaçları Müslüman halkı bu çetelerden korumaktır.

Kurucuları;

-Cennetlik Zade İbrahim Efendi; SBF’de öğretim üyeliği yapan Em.Prof.Dr. Üren Arsan’ın Em.Yargıtay Hakimi Üren Arsan ve İş Bankası Müd.Hasan Arsan’ın dedeleri,

-Kocaimam Zade İsmail Efendi; Kocaimamoğlu ailesinin dedesi,

-Kolaylı Hacı Hafız Mustafa Önder Efendi; Bir dönem milletvekilliği, iki dönem de Samsun Büyükşehir Belediye Başkanlığı yapan Muzaffer Önder’in dedesi,Önder ailesinin dedesi,

-Tireli Zade Mehmet Bey, Tiralioğlu ailesinin dedesi,

-Hacı Kadı Zade İsmet Bey, Kadızadelerin dedesi,

Atatürk’ün 19 Mayıs 1919 da Samsun’’a çıkmasından sonra yayınladığı Amasya Tamimi ile Bafra Müdafai Hukuk Cemiyeti ismini alan bu cemiyetin Başkanlığı’na Cennetlik Zade İbrahim Efendi, 2. Başkanlığı’na Kolaylı Hacı Hafız Mustafa Önder Efendi, oluşturulan Milis Kuvetlerinin başına da Kocaimam Zade İsmail Efendi getirilmiştir. Kocaimam Zade İsmail Efendinin zaten 25’e yakın silahlı adamı vardır. Diğer çiftliklerden toplanan kişilerle müfrezenin mevcudu 250, hatta bazen de 400-500 kişiye çıkmaktadır. Bu arada Ruslar da Osmanlı Ordusu arkasında ikinci bir cephe açmak için Bafralı Rumları silahlandırmaktadır. Nebiyan Dağı mağaraları Rumların silah yığınağı yaptığı yerlerin başında gelmektedir. Bafra ve çevresinde otuza yakın Rum çetesi faaliyet göstermektedir.. Kısa süre içinde yol kesmeler, köy baskınları başlamış, bir çok insan bu çetelerin saldırısına uğrayarak hayatlarını kaybetmiştir. Bunların arasında Rum tüccarlarla Rum köylüler de vardır. Bölgede faaliyet gösteren Rum çetelerin en önde gelenleri; Bafra’nın Killik Köyünden İstavri(Çete reislerinin en acımasızı), Nebiyan’ın Alan Köyünden Anastas, Kapıkaya köyünden Taşçıoğlu Sava, Samsun’un Taflan Köyünden Lefter, Kurugökçe köyünden Andon, Eğribel köyünden Anastas ve dayısı Anastas, Benlik köyünden Sarı İstil, Kirazlı köyünden Taşçıoğlu Kara Sava, Yayla köyünden Kel Sava.

Rum çetelerin saldırıları karşısında Kocaimam’ın İsmail Efendi’ye bağlı kuvvetler, zaman zaman da birkaç kola ayrılarak, çetelerin peşine düşerler, yer yer şiddetli çarpışmalarda zayiatlar verdirirler. Kocaimam’ın İsmail Efendi, Milisleri ile birlikte uzakta Rum çetelerin takibinde olduğu bir sırada Kapıkaya köyünden Taşçıoğlu Sava çetesi, korunmasız olduğunu anladığı Nebiyan yaylasındaki Kocaimam’ların obasını basmaya karar verir. Obada ailenin 2 ila 11 yaşları arasında 4 çocuğu ile elliye yakın kadın ve çocuk bulunmaktadır. Bunları korumak için eli silah tutan beş yaşlı adamla, çok küçük yaşta yetim kaldığı için aileye teslim edilen ve kahyalığını yapan, atıcılığı ile ünlü 18 yaşındaki Çoban Mehmet vardır. Taşçıoğlu Sava, ani bir baskınla aileyi ortadan kaldırarak, Kocaimam’ın İsmail Efendi’den baskınlarda uğradıkları kayıpların intikamını almak istemektedir. Çoban Mehmet, baskını önceden haber alır ve bütün kadın ve çocuklarla hayvanları mağaralara saklar. Beş yaşlı adamla ve eli silah tutan bir-iki kadınla Sava’ya pusu kurarlar. 4-5 saatlik çarpışmalardan sonra Sava’nın beş adamı öldürülür. Türklerin yardıma gelmekte olduğu haberini de alan Sava bir kaç yaralı adamını da yanına alarak kaçmak zorunda kalır. Başta babam olmak üzere tüm aile, Çoban Mehmet’e, aileyi katliamdan kurtardığı için çok saygı gösterir ve manevi ağabeyleri kabul ederler. Çoban Mehmet vefatına kadar ailesi ile birlikte Bafra’nın Elalan Köyünde yaşamıştır.

Rum Pontus çetelerinin 1914 yılından sonra Müslüman halka yaptığı saldırı ve toplu öldürmelerin en korkuncu 5 Kasım 1916 tarihinde Çağşur Köyü’nde yaşanmıştır. Çağşur köyü, Nebiyan Dağı çevresinde bulunan Rum köylerinin arasına sıkışmış, 150 haneli bir Müslüman köyüdür. Daha önceleri Rumlar tarafından tehdit alan bu köy, gecenin birinde hiçbir şeyden habersiz abluka altına alınmış ve saldırıya uğramıştır. Saldırı sonucu köy tümüyle yakılmış, 367 insan yaşlı, çoluk çocuk, kadın demeden katledilmiş ve çok az insan köyden kaçarak hayatını kurtarabilmiştir. Çevrede bulunan 10’a yakın köy kısmen yakılmış, bazıları ise tümüyle tahrip edilmiştir. Yakın köylerden Ayazma ve Düzköy köylüleri, Kızılırmak’ın karşı yakasındaki Kolay Kasabası’na ve Bafra merkeze göç ederek hayatlarını kurtarabilmişlerdir.

Çağşur katliamını, katliamdan kurtulan Mehmet Çan; “Ali Ak’ın Kurtuluş Savaşı Yıllarında Bafra” kitabında şöyle anlatır; “Bir gece aniden kurşunlar patladı. Gece gündüz gibi aydınlandı. İnsanlar camiye doluştular. Annem beni kaptığı gibi tarlalara koştu. Otların arasında saklandık. Köyün ve caminin cayır cayır yanışını gördük. Gece karanlığında sürünerek kaçtık.” Yine aynı kitapta, Cemil Aydın adlı Sarpun köylüsü; “Bu Çağşur’un yakılması sırasında bize de saldırdılar. Bafra Mıntıkasının Koca İmam’dan, Vezirköprü’nün de Molla Hasan’dan sorulduğu zamanlarda…uzun çarpışmalardan sonra köyü boşaltarak geri çekildik. Çok zayiat verdik.” O günlerde çok fazla kan dökülmüştü.

Samsun-Bafra yolu uzun süre Rum çetelerin kontrolünde kalmıştır. Yol kesme ve soygun olayları nedeniyle ulaşım, posta muhafızlığı yapan jandarmaların ve milislerin nezaretinde konvoylar halinde sağlanabiliyordu.

Çağşur yangınından sonra çarpışmalar daha da hızlanmış, Kocaimam’ın İsmail Efendi’ye bağlı milisler, çarpışmalarda Rum çetecilere ağır kayıplar verdirmişlerdir. Kapıkaya ve Asar köyleri çarpışmalarında ise, milisler pusuya düşürülmüş, birçok milis hayatını kaybetmiştir. Arkadan gelen kuvvetlerle Asar köyü mağaralarına sıkıştırılan çeteler, imha edilememiş, geceden istifade ederek kaçmışlardır. Asar çatışmalarında 20 şehit, 15 yaralı vardır.

Kocaimam’ın İsmail Efendi’nin milisleri bazen yalnız, bazen de hükümet kuvvetleri ile birlikte çetelerin büyük çoğunluğunu ortadan kaldırmış, bir kısmı da dağılarak kaçmak zorunda kalmışlardır.

Yıllar önce bir gün teyzemle sohbet ederken bana dedemle ilgili bir konu anlatmıştı. “ İki gavur çetebaşının vurulduğu ve cesetlerinin hükümetin önüne atıldığı haberini aldık. Mahalleden 2-3 kız birlikte hükümet meydanına gittik. Hükümetin bahçesinde vurulmuş iki ceset gördük. Üzerinde boş fişekleri ve kanlı elbiseleri ile yerde yatıyorlardı. Halk toplanmış kendi aralarında konuşuyorlardı. “Kocaimam’ın adamları vurmuş, Allahın belası İstil ile Lefter’i” diyorlardı. Aynı mahallede oturmamıza rağmen dedeni pek göremezdik. Adamlarıyla hep dağlardaydı, arada bir atların üzerinde, 50-60 silahlı adamıyla nal şakırtıları arasında Bafra’ya inip evine giderken kendisini, hem çekinerek hem de hayranlıkla izlerdik.” demişti.

Amansız takip ve çatışmalar sonucu Rum çetelerin büyük çoğunluğu bertaraf edilmiştir. Son kalan Andon, Anastas ve Sava’ya bağlı çeteler, hükümet kuvvetleri ile Kocaimam’ın İsmail Efendi’nin milislerinin takibi ile Nebiyan mağaralarında sıkıştırılmışlardır. Seksene yakın çeteci üç yüze yakın kadın ve çocuklardan oluşan Rumlar 60 günlük kuşatmaya ve şiddetli çarpışmalara rağmen teslim olmamışlardır. 1 yıllık gıda depolamışlardır. Cephaneleri de oldukça boldur. Yayladan Çoban Mehmet getirilir. Çok iyi atıcı olduğundan mağralardan kafasını uzatanı vurur. Mağaralara yaklaşarak el bombaları atmaya başlar. Bu durum sonuç vermiş, çatışmalarda 17 Rum öldürülmüştür. Ölenler arasında çete reisleri Andon ve Anastas da vardır. Rumlar teslim olmuşlardır. Kadın ve çocuklar dahil Bafra’ya getirilmişler, kadın ve çocuklara dokunulmayarak 18 yaşından büyük erkekler istiklal mahkemelerinde yargılanmak üzere Samsun’a sevk edilmişlerdir. Büyük çoğunluğu devlete başkaldırmaktan idam edilmiştir.

Bafra merkezdeki Rumlar, 15 Mayıs 1919’Yunan ordusunun İzmir’e çıkmasından sonra çeşitli gösteriler yapmış olsalar da, Ermeniler ve Rumlar silahlı çatışmalara karışmamışlardır. Merkezde hiç can kaybı olmamıştır.

Birçok köyün kurtarılmasında ve Rum çetelerden temizlenmesinde büyük yararlılıklar gösteren Kocaimam’ın İsmail Efendi komutasındaki Bafra Müdafa-i Hukuk Cemiyeti Müfrezesi, daha sonra gençlerini Kurtuluş Savaşına göndermiştir.

Lozan antlaşmasından sonra Yunanistan’la mübadele anlaşması yapılması üzerine Samsun’a götürülmek üzere Rumlar toplanmış, Bafra Samsun yolunda Rum kafilenin her hangi bir saldırıya uğramaması için de hükümet kuvvetleri yanında, Müfreze son koruma görevini yapmıştır. Rumlar, sağ salim Samsun’dan gemilere bindirilerek Yunanistan’a gönderilmişlerdir. Samsun’dan giderken Rum ileri gelenlerinin “Bir gün inşallah döneceğiz. Biz gelinceye kadar bütün mallarımız sana emanet Kocaimam”,demeleri üzerine, Dedemin de onlara “ Ben ölümlüyüm. Kabul edemem. Sizin mallarınız devletin emanetindedir”, dediği söylenir. Rumları götüren gemiler Yunanistan’dan da Türkleri alarak Samsun’a getirmiş ve Türkler, Bafra’da Gazipaşa mahallesi olarak adlandırılan Rum evlerine yerleştirilmişlerdir. Her harp sonrası olduğu gibi fırsatçılar, bir iki yıl içinde Rum mallarının üzerine oturmuşlar ve savaş sonrası zengini olmuşlardır. Rumlar mübadelede göç ettiklerinde, Gazipaşa mahallesinde çift katlı taş evleri ile çok güzel bir kilise bizlere miras kalmıştı. Önce Yunanistan’dan gelen muhacirlere tahsis edilen bu evler, daha sonra Samsun ve İstanbul’a göç etmeleri nedeniyle satılmıştır. Yap satçı mütahitlerin eline geçen evler, rant elde etmek için çirkin birer beton yığınına dönüşmüştür. Geride kalan 5-6 eve şimdi koruma kanunu uygulanmaktadır. Kilise ise Cumhuriyet’in ilk yıllarında korunmuş, hatta ilkokul ve ortaokul öğrencileri ile Halkevleri’nin müsamere ve tiyatro gösterilerine sahne olmuştur. 50’li yıllara doğru Kilise, kendi haline bırakılarak önce harabeye dönüşmüş, sonra da yıkılmıştır. Yanılmıyorsam 2000’li yıllara doğru, hemşerimiz Sayın Metin Bostancıoğlu’nun Milli Eğitim Bakanlığı sırasında, yerine İlk Öğretim Okulu yapılmıştır. Benim hoyrat halkım sadece Rum kültürel mirasını korumadığı gibi, Osmanlı’dan kalan 300 yıllık tarihi çarşı hamamını da yıkarak Ziraat Bankasını inşa etmiştir.

1950 yılına kadar Bafra’da 500-600 Ermeni yaşamıştır. 1950 den sonra büyük çoğunluğu Samsun ve özellikle İstanbul’a göç etmişlerdir.

1970’lerde babamla birlikte Bafra’nın Elalan köyünde Çoban Mehmet amcamızı ziyaret ettiğimizde, gözleri yaşararak, birçok arkadaşını ve dostunu Çetelerle çatışmalarda kaybettiğini anlatıyordu. “Müslüman halktan 2000’den fazla kayıp oldu. Biz de çok çeteci öldürdük. Onlar gibi zalim değildik. Kadına kıza ve çocuklara dokunmadık.” Dedeme, Kocaimam baba diyordu. “Kocaimam baba çok inançlı bir adamdı. Adamlarına, eğer masum insanlara zarar verirseniz, hepinizi kendi ellerimle asarım” derdi. Giresun-Ordu-Samsun arasındaki çeteleri de Topal Osman’ın çok kanlı bir şekilde temizlediğini, duyduğunu söyledi.

Bir gün, televizyonda, mübadelede Türkiye’den Yunanistan’a göç etmek zorunda kalan ailelerle yapılan bir haber programa rastladım. Muhabir, 35 yaşlarında Yunanlı bir hanımla röportaj yapıyordu. Hanım, çok güzel bir Türkçe ile ailesinin mübadelede Bafra’dan Kavala’ya göç etmek zorunda kaldığını, ilk yıllarda büyük güçlüklerle karşılaştıklarını arı bir Türkçe ile anlatıyordu. Kendisinin ve annesinin Yunanistan’da doğmasına rağmen aile içinde hala Türkçe konuşulduğunu, anneannesi ile dedesinin ölünceye kadar hep Bafra hayaliyle yaşadıklarını, Bafra’yı ve Türkleri çok sevdiklerini, onlardan hep iyi insanlar olarak bahsettiklerini ve Bafra’ya hasret gittiklerini söylüyordu. “Biz burada doğduk. Anneanneme ve dedeme nereli olduğu sorulduğunda, Anadolu’lu ve Bafra’lı olduğunu söylerlerdi. Dedem, biz küçükken hep Bafra’daki evlerini, Türk ve Ermeni komşularını, Kızılırmak kıyısındaki bahçelerini, gözleri yaşararak anlatırdı.”

Bafra’dan Yunanistan’a göç eden Rumlar, Kavala ve Selanik bölgesine yerleştirilmişlerdir. Kavala yakınlarında Bafra kasabasını kurmuşlardır. Hayatta olmayan o günkü kuşakların torunları, bugün Bafra ile Kavala arasında dostluk köprüsü kurmuşlar, karşılıklı gidip gelmeye başlamışlardır. Keşke acı olaylar yaşanmasaydı da Rumlar, Ermeniler ve Müslüman halklar, birlikte horon ve sirtaki oynasaydı. Maalesef geçmişi geri getirmek mümkün değil. Dedem ise 1944 yılında vefatına kadar hayatının geri kalan kısmını Bafra Tabakhane mahallesindeki evinde geçirmiştir. Dedeme yetişemedim. Aileden ve çevreden duyduğum hikayeleri ile büyüdüm. Her zaman dedemi saygıyla anarım. Zaman zaman televizyon programlarına çıkan kendini bilmez bir takım insanlar, Cumhuriyetin kurucularına ve kurtuluş savaşçılarına dil uzatmaktadırlar. O günlerin hangi koşullarda yaşandığını bilen bir ailenin ferdi olarak, tarihe not düşmek amacıyla dedemin hikayesini anlattım.

1970 yılında ilk görev yerim olan Aydın Karacasu Kaymakamlığım sırasında Yunanlı ünlü yazar Dido Sotiriyu’nun Benden Selam Söyle Anadolu’ya romanı elime geçmişti. Konusu görev yaptığım bölgede geçiyordu. Yüzyıllardır aynı köyde kardeşçe birlikte yaşayan iki halkın, savaşlar sonucu nasıl düşman haline getirildiklerini anlatır. Bu romanı okurken Bafra’da dedemin yaşadıkları, bana anlatılanlar, bir sinema şeridi gibi gözlerimin önünden akıp geçti. Benzer hikayenin karşı taraftan anlatımıdır. Dido Sotiriyu, Yunanlı’ların Anadolu macerası sonucu, Anadolu’yu terk etmek zorunda kalan bir aileye mensuptur. Aydın’ın Selçuk ilçesine bağlı, bugün turizm ve şaraplarıyla ünlü Şirince, yunanca adı ile Kirlice köyünde doğan Manoli Aksiyotis adlı Rum köylüsünün kendi ağzından hayat öyküsü’nü romanlaştırmıştır. Manoli Aksiyotis, 1914-1918 yılları arasında Osmanlı amele taburunda bulunmuş, Anadolu’ya Rum istilası ile birlikte Elen üniformasını sırtlamış, esaret görmüş ve nihayet kendi ifadesiyle Yunanistan’da mülteciliğin zehirli ekmeğine ortak olmuştur.

Manoli, Yunan ordusu Dumlupınar meydan savaşında Türk ordusuna yenilip, İzmir’e doğru geri çekilirken esir düşen 40.000 Rum askerinin arasındadır. Esirler götürülürken bir arkadaşı ile birlikte kaçarlar, bin bir zahmetle ve yakalanıp öldürülme korkusuyla, dağları aşarak Kuşadası’na varırlar. Daha sonra bir gemiye binerek Anadolu’dan ayrılırken ve bir daha dönemeyeceği topraklara bakarak, güvertede yaşlı gözlerle söylediği sözler çok anlamlıdır.

“Dipsiz gecenin içinden tanıdık gölgeler kayıp geliyor. Kirlice’liler ve Şevket. İsmail Bey, Kerim Efendi, Şükrü Bey…ve Ali Dayıyla kızı…Boşuna! Hiç biri imdada koşmaz artık. Yıkılıp gitti her şey..

Şevket! tanımadın mı yoksa beni? Ben senin dostun. ben senin arkadaşın! Yıllarca birlikte gülüp, beraber ağladık. Ne yapıyor Şevket? Ah Şevket; Şevket! Vahşi birer hayvan kesildik! Karşılıklı hançerledik, paramparça ettik yüreğimizi! Durup dururken!...

Ve sen kör Mehmet’in damadı. Hele sen! Niye öyle tiksinerek bakıyorsun yüzüme? Öldürdüm evet seni, ne olmuş! İşte ağlıyorum. Sen de öldürdün! Kardeşler, dostlar, Hemşeriler. Koskoca bir kuşak, durup dururken katletti kendi kendini!.

Bütün bu çekilen acı, bir kötü rüya olsaydı ah! Ve yan yana… omuz omuza verip yürüseydik tarlalara doğru yeniden!.. Saka kuşlarının türküsüyle şenlenen ormanlara doğru yürüyebilseydik! Ve her birimizin sevdiceği kendi kolunda, çiçeklere bürünmüş kiraz bahçelerinden gülümseyerek çıkıp, yan yana eğlenmek üzere, şenlik meydanlarının yolunu tutabilseydik!

Anayurduma selam söyle benden Kör Mehmet’in damadı! Benden selam söyle Anadolu’ya. Toprağını kanla suladık diye bize garezlenmesin…Ve kardeşi kardeşe kırdıran cellatların, Allah bin belasını versin!”

Sudi Kocaimamoğlu

Kaynakça;

1.Ali Ak-Kurtuluş Savaşı Yılarında Bafra,

2.Doğan Avcıoğlu-Milli Kurtuluş Tarihi,

3.TC.Genelkurmay Harp Tarihi Başkanlığı-İstiklal harbinde Ayaklanmalar(1919-1922),

4.Ahmet Selahattin Ayan-İşgal Yıllarında Bafra,

5.Bafra Haber gazetesi-Bafra tarihi,

6.Sururi Kocaimamoğlu ve Mehmet Kocaimamoğlu’nun Anıları,

Mülkiyeden Bir Portre

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Thu, 31 Jan 2013 19:40:00 +0000

MÜLKİYENİN DAVID NIVEN'İ

ŞÜKRÜ ESİRCİ

Şükrü Esirci’yi 1968 yılında mezuniyetten sonra Mülkiyeliler Birliği’ne üye olduğum sırada tanımıştım. 40 lı yaşlarda 1.80 m boyunda ve boynunda fuları ile çok şık giyinen bir adamdı.Yakışıklılığıyla ve temiz giyimiyle, havalı ve kendine güvenli duruşuyla dikkat çekiyordu.

Oradaki arkadaşlara kim bu adam diye sorduğumda “David Niven Şükrü” dediler. O zaman dikkatlice bakınca gerçekten Amerika sinema artisti David Niven’a çok benzediğini fark ettim. O günden beri bu ilginç adamın yaşam öyküsü hep dikkatimi çekmiştir.
Son yılları çok düşkündü. Bir ay önce bir huzurevine yatırılmıştı. Ara sıra Mülkiyeliler birliğine uğradığımda çaycı Tuncay’a “Şükrü ağabeyden haber varmı? “diye sorardım. En son dün sorduğumda Tuncay”Şükrü ağabeyi 17 ocak’ta kaybettik.”dedi.”Tuncay niye haberimiz olmadı.”dedim. Ölüm haberi Mülkiyeliler Birliği sitesinde yayınlanmış. Ben görmemişim. Tuncay”18 ocak’ta cenazesi Ankara Karşıyaka camiinden kaldırıldı. Cenaze’de oğlu, yeğeni ve Mülkiyeliler Birliğinde çalışan 3-4 kişi vardı. Başkaca da kimse yoktu.”dedi.Yaşam biçimi,dünya görüşü de dahil hiçbir ortak yanımız yoktu.Ancak renkli tipler benim hep ilgimi çekmiştir. Şükrü Esirci, Mülkiyenin yetiştirdiği çok renkli tiplerden birisiydi. Evet bu dünyadan bir Şükrü Esirci geçti.
Şükrü Esirci 1930 yılında Adana’da doğdu. İlk ve lise tahsilinden sonra Ankara’ya geldi.1953 yılında SBF’den mezun oldu. Adana’nın hali vakti yerinde bir ailesinden geliyordu.Yine GS Lisesi mezunu Mülkiye Basketbol takımı ve Milli takımın basketcisi sınıf arkadaşı Yılmaz Gündüz’le kanka olmuşlardı.Bu ikilinin yaşam öyküleri Yılmaz’ın 1997 de vefatına kadar birlikte anılmıştır. Mülkiye’nin gelmiş geçmiş en süzme insanlarıydılar. Okulda talebe cemiyeti para sıkıntısı içerisindeyken,cemiyete bir öneri götürdüler. FB ve GS’ya Ankara’da bir özel maç yaptıracaklardı.Kazancın yarısını cemiyete vereceklerdi. O yıllarda İstanbul ve Ankara ligleri ayrı yapılıyordu. Şahısların böyle bir organizasyonu yapmaları mümkün değildi. Cemiyetten aldıkları bir yazıyla FB-GS özel maçını Ankara’da oynattılar.İyi de para kazanmışlardı. Kazancı az gösterip çok azını cemiyete verdiler. Şükrü Esirci ile Yılmaz Gündüz kazancın gerisini İstanbul’a giderek kadınlarla pavyonlarda yediler. Bu olaydan sonra arkadaşlarının bir kısmı Esirci’ye sahtekar, diğer bir kısmı ise uyanık Şükrü lakabını taktılar.Yine arkadaşlarının anlattığı hikayelerden birisi de; Bu ikili yataklı vagonla İstanbul’a giderken restoranda İstanbullu bir işadamıyla tanışırlar. O gece sohbet sırasında iş adamının bir aylığına eşiyle İsviçre’ye gideceğini orada bir ay kalacağını öğrenirler. Adamın gittiğini öğrenince adamdan aldıkları bilgileri kullanarak tekrar İstanbul’a geldiklerinde firma yetkililerince garda karşılanırlar.Yeğenleri olarak Caddebostan’daki villasına yerleşirler.İşadamı İsviçre’dedir ve haberi yoktur. Evdeki Fransız mürebbiye ve hizmetçilerle aşk yaşayıp İstanbul gecelerinde eğlenirler. Bütün masrafları firma yetkililerince karşılanır.İletişim bugünkü gibi değildir.İsviçre’deki işadamının döneceğine yakın ortadan kaybolup okula dönerler. Bu ikilinin buna benzer hikayeleri çoktur.
Şükrü Esirci kısa bir süre kamu hizmetinde çalıştıktan sonra istifa ederek serbest çalışmaya başladı.Yılmaz Gündüz ile birlikte çeşitli konser organizasyonları da dahil birçok etkinliğe imza atarlar. Özellikle Yılmaz Gündüz’ün ses sanatçısı Sevim Çağlayan ile evlenmesi üzerine konserlere hız verirler. Yılmaz aynı zamanda film çevirip senaryo yazıyordu. Bir ara at besleyerek at yarışlarına girdiler.Kendisi de at besleyen ve yarışlara meraklı olan bir ağabeyimiz Şükrü’nün atı yarışlarda ya birinci gelirdi ya sonuncu. Atlara doping yapar, ya da jokeyleri ayarlardı. İyi paralar kazandı. Ancak Jokey kulübünün baskısıyla yarışlardan uzaklaştırıldı. Şükrü Esirci para gelecek her işte vardı. Zaman zaman iş takipçiliği yapardı. Gündemi çok iyi takip ederdi. Yazarlığı da vardı.

İlk kitabı “Menderes diyor ki” yi 1967 de çıkarmıştı. Çünkü Adalet Partisi tek başına iktidara gelmişti. Menderes’in idamına karşı basında sık sık yazılar çıkmaya başlamıştı. İşte bu noktada yayınlanan kitap çok ilgi görmüş ve Adalet Partisi bakanlarınca satışına özellikle yardım edilmişti. Bakanlar, kurumları dolaşması için Esirci’ye makam arabalarını bile veriyorlardı.Kitap 7-8 baskı yapmıştı. Şükrü Esirci de kitaptan epey para kazanmıştı.Yazarımız Şükrü Esirci 60 ların sonunda Almanya’ya çok miktarda Türk işçisinin çalışmak üzere gitmesini de değerlendirerek 1972 yılında “Almanya’daki Türk işçileri için Almanca” kitabını yazar.Kitabı %25 komisyon karşılığında Ticaret ve gümrük bakanlığındaki memurlara sattırır. Kitap 8-10 baskı yapar.Yine büyük paralar kazanır.Bu arada kankası Yılmaz Gündüz “Dağlar Kızı Reyhan” filmi’nin senaryosunu yazmıştır.Film çekilince görülürki, Almanya ya giden gariban işçinin elinde Esircinin Almanca kitabı vardır. Bu kitaptan almanca öğrenmektedir.

Ekşi sözlükte Şükrü Esirci için “Türkler için Almanca” cep kitabı adlı nadide eserin yazarı,demekte ve devam etmektedir.Kitabın arka kapağında şöyle bir vaad var.”Bu kitapla her yerde almanca konuşacak ve size almanca söylenen her şeyi anlayacaksınız”Yönteme dair açıklamayı ise kitabın başında buluyoruz;
Bu kitapta almanca konuşabilmek için lütfen aşağıdaki kısmı dikkatle okuyunuz….
1.Bu kitabın her sayfasında, her kelimenin veya cümlenin evvela almanca yazılışı, sonra okunuşu, sonra da Türkçe tercümesi yani, o cümlenin Türkçede ne manaya geldiği yazılıdır.
2.Kitabın içerisinde Almanya da size lüzumlu olacak bütün konuşmalar vardır. Nerede Almanca konuşmak istiyorsanız, kitabın o sayfasını açarsınız ve orada almanca konuşursunuz”
Örneğin aşık mı oldunuz, hemen 315. Sayfayı açıyorsunuz;aşık olunca söylenecek sözler. liebling-libling-sevgilim.Ich liebe dich-ih libe dih-seni seviyorum. sie gefallen mir sehr-zi gefalin mir zer-sizi çok beğendim.schatzchen-sets-hin-cicim,hazinem.
İşte bu kadar ! Buraya gelmeden önce “genç kızlarla tanışmak” “ve randevu istemek” bölümlerini başarıyla geçmiş olmak tabii.buraya kadar gerekli Almancayı sökenler için sıradaki bölüm ise;evlenme teklif etmek.
Almanya ya giden işçilere böyle bir kitap satmaz mı? Bu arada okul arkadaşları “Türk İşçiler için Almanca” kitabının yazarı Şükrü Esirci için tek kelime almanca bilmediğini söylerler.

80 lerin sonunda ise hızlı şehirleşme kırdan kentlere akın sonucu kentliler şikayetlere başlamıştır.Memleket maganda doldu.Görgü ve nezaket kalmadı diye.Şükrü ağabey oturmuş,buna da bir kitap yazmış. Bilgi yayınevinden 1989 yılında çıkardığı “Görgü ve Nezaket Kuralları”
Bu kitapta oldukça satar ve Şükrü Esirci’ye iyi para kazandırır.
Kankası Yılmaz Gündüz de film çevirmeye hız vermiştir.Senaryosunu kendi yazdığı filmlerde oymaktadır,yapımcılığını da kendisi yapmaktadır.Bir müddet sonra Sevim Çağlayan’dan ayrılmıştır.Şükrü Esirci de 20 sene evli kaldığı eşinden 90 ların başında ayrılmıştır. Bir oğlu vardır,o da annesiyle oturmaktadır. Bu ayrılıktan sonra oğlu ile ilişkileri hep kötü olmuştur.Yılmaz’’la birlikte kazandıklarını gece hayatında yemektedirler.
Şükrü Esirci ayrılmadan önce eski eşinin annesine ait Kuşadası’ndaki boş araziyi bir planla iş merkezine dönüştürmüş,birinci kata çıkıp parası yetmeyince bir holdinge yüklü bir bedel karşılığı devretmiştir.oradan kazandığı para ile de Ankara Çankaya’da bir arsa almış,çok lüks 8 daireli bir apartman inşasına başlamıştır. Parası yetmeyince de tefecilerden borç almış daha sonra tefecilerle mahkemelik olmuştur. Borçları ödemek için de daireleri tek tek elden çıkarmış ve tek oturduğu daireye düşmüştür.Yılmaz Gündüz’ün ölümünden sonra yalnız kalmıştır.Son 15-20 yılı Ankara’da geçmiştir.
Şükrü ağabey eşinden ayrılınca Kuşadası’n da inşaatını yapan mütahhitin sevgilisinin kızıyla nişanlanmış, ancak annesiyle ilişkisi ortaya çıkınca nişan bozulmuştur. Şükrü Esircinin olayları anlatmakla bitmez. 90 lı yılların başında Mülkiyeliler Birliğinde oyun salonuna çıktım. Ben pek oyun bilmem ve oynamam ama bir arkadaşıma uğradım.Yan masada Şükrü Esirci arkadaşlarıyla oyun oynamaktadır.Yanında kendinden 20 yaş küçük sevgilisi olduğu söylenen frapan mini etekli bir hanım vardır.Esirci’nin şansı o gün iyi değildir. Oyunda yenilmektedir. Arkadaşları Şükrü ile dalga geçmektedirler. Esirci “şimdi siz görürsünüz”der. Şükrü’nün eline kağıt gelir. Kağıtlara hiç bakmadan sevgilisinin eteğini kaldırır. Ayy nidaları arasında bacak arasına iskambil kağıtlarını sürer. Salonda kahkaha patlar. Arka arkaya 4 el kazanır.Esirci böyle enteresan adamdır.
Ayhan Açıkalın’ın başkan olduğu bir dönem, şubat ayında mali kongre vardı. Mali kongre seçim olmadığı için 5-6 kişiyle toplanırdı. Şükrü Esirci’nin Yılmaz Gündüz ve arkadaşlarıyla birlikte kongreye gelerek yönetimi ibra etmeyip seçim maddesi koyarak birliği ele geçireceği konusunda Ayhan ağabey bir duyum almıştı. Telefon zinciri ve evlere gelen arkadaşlarla 20-25 kişi Ayhan ağabeye destek için kongreye geldik. Ama korkulan olmadı.Şükrü Esirci ve arkadaşları gelmediler.
Son 10 yıl hemen her gün Mülkiyeliler Birliğindeydi. Artık çalışma ofisi de yoktu. İşlerini okuma salonundan götürüyordu. Bu arada bir Vazo hikayesi çıkarmıştı.
Elinde Fransa Kralı 15.Louis’in Osmanlı Padişahı 2. Mahmut’a hediye ettiği 282 elmas taşlı vazo’yu, babasının 1954 yılında Sotheby’s Galerisinden satın aldığını söylemektedir.Bu vazoyu değerlendirmek istemektedir. Kimine göre vazo 5-10 milyon dolardır. Kimileri ise 30 milyon dolar edeceğini söylemektedirler. Bunun pazarlanması ve iyi değerlendirilmesi için para gereklidir .Esirci karşılığında bu vazodan komisyon verecektir. Bu vazonun peşine bir çok insan düşmüştür.Bunlardan biri de devre arkadaşımız cacık Yüksel(Yüksel Erdoğmuş) ile yine Emlak Bankalı Ertan Süslü’dür. Banka’dan 30.000 TL çekmişler,Yüksel’de kefil olmuştur.Vazo satılmayınca kefalet nedeniyle Yüksel’in evi satılmak durumunda kalmış,ancak Ertan’ın borçları üslenmesi ve Yüksel’in de hakkını devir alması sonucu Cacık kurtulmuştur.Vazo niye satılmadı.İstanbul’daki müzayede salonlarının 5 milyon dolar değerinden müzayedeye çıkarmak istemeleri Şükrü Esirci’yi kızdırmış ve satışa sokmamıştır.Bu arada vazo 2 defa mahkemelik olmuştur. Bir vatandaşın bu vazonun Siirt’ten çalındığını iddia etmesi ve mahkemenin el koyması sonucu vazo Siirt’e gitmiştir.Vazo Siirt’te bir yıl kalmış, ancak iddianın haksız olduğu ortaya çıkınca tekrar Şükrü Esirci’ye teslim edilmiştir. 2. olay ise Esirci’nin yanındaki adam tarafından çalındığını iddia ederek, 1 Eylül 2009 da Beyoğlu savcılığına başvurmuştur.O günlerdeki gazete haberleri şöyledir.

“Kral Louis’nin 282 elmaslı vazosu mahkemelik

Fransız Kralı 15. Louis’nin, Padişah 1. Mahmud’a hediye ettiği 22 ayar altın üzerine 282 elmas taş işlemeli vazo, defalarca el değiştirdikten sonra mahkemelik oldu.
Fransa Kralı 15. Louis tarafından 1740′ta yaptırılan ve 2 yıl sonra Osmanlı Padişahı 1. Mahmud’a hediye edilen 22 ayar altın üzerine 282 elmas taş işlemeli vazo, birçok el değiştirdikten sonra, “tehdit ve haksız kazanç” davasının ana konusunu oluşturdu. Olay, Yazar Şükrü Esirci’nin Beyoğlu Cumhuriyet Savcılığı’na 1 Eylül 2009 tarihinde yaptığı şikayet başvurusuyla ortaya çıktı.
‘EVİMDEN ÇALINDI’
Vazonun 1954 yılında babası tarafından Londra Sotheby’s Galerisi’nden satın alındığını belirten Esirci, antik vazonun yanında çalışan ve evinin anahtarının bulunduğu Burçin Hakan Baykut tarafından çalındığını ileri sürdü. Esirci’nin Şişli Adliyesi’ne yaptığı başvuru takipsizlikle sonuçlanınca, suçlanan Baykut, iftira davası açtı. Esirci hırsızlık suçlamasında ısrar ederken, Hakan Baykut ise suçlamaları reddetti ve “Kendisinin vazoyu E.T. adlı işadamına sattığını duydum” diye ifade verdi.
‘TEHDİTLE ALDI’
Bunun üzerine, Osmanlı tarihi araştırmacısı diye bilinen işadamı E.T. tanık olarak mahkemeye çağrıldı. Esirci, bu sefer vazonun Baykut tarafından evden alınıp işadamına verildiğini, işadamının da kendisini tehdit edip noterde çok düşük bir paraya satış yaparak vazoyu aldığını öne sürdü. Esirci, E.T. hakkında “tehdit” suçlamasında bulundu.
5 MİLYON DOLAR
İşadamı E.T. ise Esirci’nin borçlarını ödeme taahhüddünde bulunarak vazoyu noterde satın aldığını, 70 milyon dolar ettiği söylenen antik vazonun en fazla 5 milyon dolar edebileceğini öne sürdü. Şükrü Esirci ise vazonun 700 bin TL karşılığı elinden alındığını öne sürdü ve “Vazo en az 25 milyon dolar eder” iddiasında bulundu.
Vazonun kısa tarihi
Antik Altın Vazo İnceleme ve Araştırma Komisyonu’na göre paha biçilemeyen vazo, Fransa Kraliyet Arması ve Kral Louis’in imzasını taşıyor. 1742′de Osmanlı Sarayı’na gelen vazo, 1893′te tekrar Fransa’ya geri götürülmüş, 1954′te ise Londra’da satışa çıkartılmış. Komisyonun araştırmasına göre Fransız kraliyet geleneğinde önemli yer edinen “zambak” motifleriyle süslü vazonun değeriyle ilgili tespitte bulunulurken, Picasso’nun “Pipolu Çocuk” tablosunun 70 milyon dolara müzayedede satışa sunulduğuna dikkat çekiliyor ve daha eski olan vazonun paha biçilemez olduğu vurgulanıyor. Uzmanların Osmanlı döneminde Darphane’de bakımdan geçtiğini belirttiği vazonun “Thomas Germain’in ürünü olabileceğini” söyledikleri bildiriliyor.

10 yıllık bir hikaye
Habertürk’ün vazo ile ilgili görüşlerine başvurduğu Antik AŞ yetkilileri ise şu açıklamayı yaptı: “Son 10 senedir fotoğrafları internette dolaşan, her sene yüzlerce kişi tarafından keşfedilip tekrar tekrar fiyatı sorulan bir vazodur. Sürekli farklı farklı hikayeler ile dolaşan elmaslarla süslü ve altın olduğu söylenen bu fotoğrafın denildiği gibi yüksek rakamları yoktur. Kendisini görmedikçe ne olduğu konusunda bilgi verilmez.”
İşte o günlerin gazetelerinde Vazo böyle haber olmaktadır.
Vazo şu anda Mühendis Erdoğan Turan’ın elinde olduğu söylenmektedir.İstanbulda İlhan adlı zengin bir işadamı da finanse etmektedir.Şükrü Esirci’ye de ömür boyu bakacağını vaad etmiştir.Çünkü Esirci son oturduğu daireyi de satmış,sigortası olmadığı için emekli maaşı da alamamaktadır.Birkaç yıldır iaşesi ve barınma giderleri bu insanlarca karşılanmaktaydı.Gündüzleri Birliğin okuma salonunda geçirmekteydi.Zaman zaman uzun koltuğa uzanır ve uyurdu.Bir gün okuma salonuna geldiğimde yine Şükrü ağabey uyuyordu.Okuma salonunda 2-3 ü bayan 7-8 kişi vardı.Şükrü esirci uyurken bir yandan horlamaya bir yandan da istenmeyen sesler çıkarmaya başladı.Başta hanımlar olmak üzere herkes kıkırdamaya ve gülmeye başladılar.Orada gazete okuyan rahmetli Ahmet Dirioğlu ağabeyimiz bana dönerek”Yahu Sudi,Şükrü “Görgü ve Nezaket kuralları”nın yazarı değilmi?Bu ne hal yahu.Allah Allah “diyerek salonu terk etti.Yaz sıcaklarında gömleğini çıkarır,fanilayla dolaşırdı.Kimsenin ikazlarına da aldırış etmezdi.Duayen olduğu için fazla da bir şey söylenmezdi.Şikayetler üzerine Birlikçe okuma salonundaki Şükrü ağabeyin uyuduğu üçlü koltuk kaldırıldı.Tabii çok sinirlendi.Yönetime bağırdı,çağırdı.Sinirlendiğinde herkesi kırar geçirirdi.Üçlü koltuk kalkınca öğleden sonraları teras katın olduğu yemek salonuna çıkmaya ve sandalyeleri birleştirip orada uyumaya başladı.
Bir gün Yüksel Caddesinde yer tezgahında sergilenen kitaplar arasında Şükrü Esirci’nin “Türk İşçileri için Almanca” kitabını gördüm.Fiyatı 1 TL idi.Satın alarak Okuma salonunda oturmakta olan Şükrü ağabeye getirdim.Çok mutlu oldu.Aziz kardeşim bu kitap bende kalmadı.İçeri Tuncay’a seslendi.Tuncay benim kitaptan getir,dedi.Tuncay da yeşil kaplı çok güzel kuşe kağıda basılı bir kitap getirdi.”Kendi kendine NAMAZ NASIL KILINIR” yazarı Şükrü Esirci.”Bana dönerek senin soyadın neydi” diye sordu.Bende “Kocaimamoğlu”dedim.Kitabın 1.sayfasına” Aziz Kardeşim Sudi Kocaimamoğlu’na sevgilerimle “diye imzalayarak hayret bakışlarım arasında kitabı bana hediye etti.Bende kendisine “Şükrü ağabey namaz kılmasını biliyor musun” dedim.Çünkü hiç namaz kıldığını ve oruç tuttuğunu ne gördüm, ne de duydum.”Ninem küçükken öğretmişti.Anlıyorum ne demek istediğini.Bu ülkede Namaz kitabı yazmak için namaz kılmasını bilmek gerekmez” dedi.
Emektar çaycımız Tuncay’dan öğrendiğime göre Vazo’yu devretmesi karşılığı 100.000 TL almıştı.AKP iktidarı nedeniyle günceli yine yakalamış,”Kendi Kendine NAMAZ NASIL KILINIR” kitabını bastırmış,birkaç ilahiyatçıdan ve diyanetten tavsiye kararı almıştı.Kitap iyi satarken hızını alamamış,bir kitap daha yazmış. Kitabın ismi “İSLAM DİNİ” Yazarı Şükrü Esirci.Bakın Esirci kitabin ön sayfasında ne yazıyor;
Bu kitabı niçin Yazdım?
“Bu kitabı Allahın emrini yerine getirmek için yazdım.
Kuran-ıKerim’in 47. Suresi olan;”Muhammed Suresi”inin 7.ayetinde;
Ey iman edenler,
Eğer siz Allah’ın dinine yardım ederseniz, O da size yardım eder. Ayaklarınızı sabit kılıp kaydırmaz.”
Bu suretle Allah’ın dinine(İslam dinine)yardımcı olduğum ve Allahın emrini yerine getirdiğim inancındayım diyerek bu kitabı basan Şükrü Esirci, kitabın ön yüzünde islamın şartı 5 diye yazarken, arka yüzünde imanın şartı 6 yazmış ve Diyanetle ters düşmüş. Diyanette 2. Kitabı tavsiye etmediği gibi 1. Kitaba verdiği tavsiye kararını da çekmiş. Bunun üzerine Esirci, Diyanet İşleri Başkanına çıkarak “siz bu işi bilmiyorsunuz”diye kavga etmiş. Daha sonra da Diyanet’i mahkemeye vermiş. Tabii davayı kaybetmiş. Ondan sonra da kitaplar elde kalmış.
Son günlerinde sağlık yönünden de çok kötü idi. Onun en çok kahrını çeken çaycımız Tuncay idi. Bir ay önce finansörleri tarafından özel bir huzurevine yatırıldığını Tuncay’dan duydum. Ara sıra Birliğe uğradığımda Tuncay’dan sağlık durumu hakkında bilgi alıyordum. Dün ölüm haberini duyunca hiç ortak yanımız olmamasına rağmen üzülmedim desem yalan söylemiş olurum.
Mülkiye’den ve bu dünyadan bir David Niven Şükrü geçti. Filmlere konu olacak bir hayat öyküsü.Onun için yazdım. Huzur içerisinde yatsın.

Sudi Kocaimamoğlu

CİDE VE VİZONTELE

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 06 Jun 2012 22:45:00 +0000

CİDE VE VİZONTELE

Yıllar önce Mustafa Erdoğan’ın Vizontele filmini izlediğim zaman çok heyecanlanmıştım.Çünkü bunun gerçeğini ben Cide Kaymakamlığında yaşamıştım.

1973 Ekim ayında askerliğimin bitmesi nedeniyle Ankara’ya dönmüştüm..İki gün sonra İçişleri Bakanlığı’na uğradığımda tayinimin Kastamonu Cide Kaymakamlığı’na çıktığını öğrendim.Cide Kastamonu’nun deniz kıyısında 3500 nüfuslu şirin bir ilçesi idi.15 ekimde göreve başlamak üzere Karabük,Bartın,Amasra,ve Kurucaşile üzerinden otobüs ve minibüs aktarmasıyla Ankara’dan 6 saatte Cide’ye gelebildim.Yol oldukça bozuk ve virajlı idi.O yıllarda Kastamonu üzerinden Cide’ye gelmek daha da zordu.Cide’yi görür görmez çok sevdim.Arkasında Gebeoğlu tepesi(950 mt) ve ormanlar,önünde 11 km uzunluğunda sahiliyle Karadeniz vardı.Girintili çıkıntılı sahillerinde bir çok koy yer almaktaydı..Gideros koyu bunların en meşhuru idi.Vaktiyle Cenevizliler, Karadeniz de ticaret yaparlarken bu koyu liman olarak kullanırlarmış.Benim için Cide doğal güzellikleriyle Mavi ve yeşilin birleştiği yerdi.

Göreve başladıktan kısa bir süre sonra memur,öğretmen ve ve esnaflarla kaynaştım.Adliyeciler, başta savcı Mehmet Kılıç ve Hakim Mustafa Aydın olmak üzere uyumlu ve aydın insanlardı.Orman İşletme Müdürü İbrahim Tekinok,Doktor Yaşar Tan,Veteriner Ferhat Şenel gibi değerli arkadaşlarla çalışıyorduk.Belediye Başkanımız Memduh İmer Galatasaray Lisesi mezunu çok efendi bir büyüğümüzdü.Babadan oğula 40 yıldır belediye başkanlıkları devam ediyordu.Cide halkı da çok cana yakındı.Bütün bu olumlu yanlarına rağmen Cide ve köylerinde imkansızlıklar çok fazlaydı.Henüz İnebolu’ya bağlanacak sahil yolu açılmamıştı.Karayolları çalışmaları devam ediyordu.100 e yakın köyün büyük bir kısmının ilçeyle bağlantısı yoktu.Hastalar ve doğum yapacak hanımlar ilçeye sal tabir edilen sırtta taşınan araçlarla getiriliyordu.Köylerimiz yol,okul ve su yönünden çok fakirdi.

Çok şaşırmıştım.Çünkü askerliğimi yaptığım Siirt ve Diyarbakır’ın yolları ve alt yapısı çok daha iyi idi.Kastamonu ve Cide o yıllarda doğudan geri bir görünümdeydi.

Bu koşullarda göreve başladıktan sonra yaptığım ilk iş,Cide’nin köy yolu,okul,su envanterini çıkarmak oldu.Kısa sürede tanıştığım Karayolları Bölge Müdürü Murat Yenigün,Köy Hizmetleri Müdürü ve İl müdürleri ile uyumlu bir çalışma ortamı oluşturmuştuk.Hepimizi ilçenin alt yapısını nasıl tamamlarız heyecanı sarmıştı.Akşamları orman lokalinde yada TÖB-DER lokalinde sık sık toplanır, çalışmaları değerlendirirdik.Yanılmıyorsam 1974 yılının ekim ayıydı ,gazetede bir haber okumuştuk.Tek kanallı TRT Televizyonun siyah beyaz yayını Ankara,İstanbul,İzmir gibi büyük illerin dışında yoktu.Yayınlar da akşamları 18 den sonra başlardı.Cumartesi,pazarları öğleden sonra da verirlerdi.Haberde Manisa Belediye’sinin bir firmaya Manisa Sipil dağına yansıtıcı kurdurduğunu,TRT yayınlarını almaya başladıklarını,ancak TRT nin müdahele ederek söktürmek istediğini,halkın bu durum karşısında Manisa’da yürüyüş yaptığını anlatıyordu.Ancak daha sonra yargıya başvuran Manisa’lılar bu izni almıştı.

O günlerde Cide sahillerine de ara sıra TRT yayınları yansıyordu.Bu durumu da Cide’nin Almancı vatandaşlarının yanlarında getirdiği televizyonlardan öğreniyorduk.İlçede 3-5 televizyon vardı.Onlarda daha çok Bulgar ve Romen yayınlarını izliyorlardı.Lokalde bulunan memur arkadaşlar ,”Kaymakam bey bu işe sen bir el at.İmkanı varsa Cide’ye de yansıtıcı kuralım,bunu halledersen sen halledersin” dediler.Bende yansıtıcı işini görev edinerek Manisa Vali yardımcısı arkadaşları aradım.Onlardan yansıtıcı kuran arkadaşın adını,adresini ve telefonlarını aldım.Bursa Gemlik’te Necati adında bir elektronikçi yansıtıcıyı kurmuştu.Telefonla Gemlikteki dükkanında Necati beyi aradım.Telefona çıkan arkadaş Necati beyin Karacabey’de yansıtıcı kurma çalışmaları yaptığını gelir gelmez aratacağını söyledi.2 gün sonra da Necati bey Kaymakamlığı aradı.Telefonla yaptığımız görüşmede “Cide’nin öncelikle sinyal alıp almadığını tespit etmemiz gerekir”,dedi.”Zonguldak’ta TRT’nin yeni vericisinin kurulduğunu,Bartın’la da tesis kurmak için anlaşma yaptığını,3 gün sonra Bartın da olacağını,iş bitince size telefon ederim.Beni bir araçla aldırırsanız Cide’ye gelirim” dedi.Bende “ne zaman telefon ederseniz Kaymakamlık cipi ile sizi aldırırım” ,dedim.

Bu arada Cide de memur,esnaf,öğretmen tüm arkadaşları bir salonda toplayarak bu konuyu gündeme getirdik.Geniş katılımla her konuda halkın onayını almak esastı.Bazı arkadaşlar Cide’nin o kadar sorunu varken TV yansıtıcısı kurmak lükstür gibi bir görüş ileri sürdüler.Ancak yapılan toplantıda çoğunluk ikna edildi.Bütün bu çalışmalarda bürokratların destekleri yanında Turizm Derneği Başkanı Fuat Gürşener’in(Merhaba Amca),Cide esnaflarından Metin Gürsoy,Utkan Yalçınkaya,Vecihi Yücel,eczacı Cevdet Usta,Avukatlar Fuat Nazlı,Hamit Göktepe,Gazeteci ihsan Seyman,Sinemacı Mustafa Akyıldız ve Başta Muammer Karayel,Metin Sözen,Vildan Usta ,Nevzat Ece olmak üzere tüm TÖB-DER li öğretmenlerimizin destekleri yadsınamaz.Tabii bütün bu çalışmalarda en büyük destekçimiz de Rıfat Ilgaz idi. Toplantıda TV seyrederek dünyada olup bitenden haberleri olacağı ve bakış açılarının değişeceği görüşü kabul gördü.Bu amaçla “Cide TV Yansıtıcısı Kurma ve Yaşatma Derneği” kurulmasına karar verildi.Türkiye de bir ilk olacaktı.Her TV alandan toplanacak paralarla yansıcı finanse edilecekti.TV alanlardan, gönüllü olarak üye olduğu derneğe TV aldığında 100 TL ,her ayda 10 TL aidat ödenecekti.

Bir hafta sonra Necati Cide’de idi.Gelir gelmez elinde bir portatif televizyonla beraber sahile yakın tepelerde dolaşarak sinyal aradık.”Çok zayıf geliyor.Buralarda kuracağımız yansıtıcıdan verim alamayız”,dedi.Cide’nin hemen arkasında Gebeoğlu tepesi var.Onu gösterdi.”Buraya nasıl çıkarız”.dedi.Gebeoğlu tepesi sahile 4.5 mil mesafede 950 mt yüksekliğinde adı tepe olan gerçek bir dağ idi.Cide’de sorduğumuz arkadaşlardan Belediye Başkanı da dahil hiç kimse bugüne kadar zirvesine çıkmamıştı.Yakınında bir köy vardı.Onlar bilirler dediler.Ertesi günü Gebeoğlu tepesine çıkma kararı aldık.Bir cumartesi günü Ciple virajlı yollardan dolanarak 45 dakikada köye vardık.Köylülerden birkaçı zirveye çıkmıştı.Zirveye çıkan dağ yolu dik rampa olup yürüyerek 45-50 dakika sürer dediler.Yolu bilen bir köylünün mihmandarlığında Elektronikçi Necati,Ben ,Kaymakamlık şoförü Şevki Taşçı arkadaşımız ve birde Adil Özsoy adlı bir öğretmen arkadaşım, hep beraber zorlu bir yürüyüşten sonra Gebeoğlu’nun zirvesine vardık.Bir uçak’tan seyreder gibi Cide’yi ,sahillerini ve Karadeniz’i seyrediyorduk.Manzara müthişti.Necati,portatif televizyonunu açtı.TRT cumartesi öğleden sonra maçları verirdi.O gün Beşiktaş’ın bir takımla maçı vardı ve bende Beşiktaş’lıydım.Üstelik Beşiktaş 2-1 galipti.Siyah beyaz televizyonda maç o kadar netti ki,zevkle seyrettik.

Necati,”Kaymakam bey yansıtıcı için en uygun yer burası “dedi.”Buraya elektrik çekemeyiz ,nasıl yapacağız “dedim.Necati de ”Yansıtıcı’ya 90 amperlik 2 akü takarız.Günde 2 amper harcar.1.5-2 ay gider.2 Aküde yedekte tutarız.” dedi.Malzemeler araçla Cide’den köye gelecekti.Katır sırtında tepeye çıkarılacaktı.Tepe’de kurulacaktı.Çok eziyetli olmakla beraber karar vermiştik,yapacaktık.Cide’ye inince Orman lokalinde Belediye Başkanı Memduh İmer,Savcı ve hakim arkadaşlarla,Orman işletme Müdürü İbrahim Tekinok ve Adil hoca toplandık.Şimdi önemli konu, maliyeti ne olacaktı.Necati” Bartın’a yeni kurdum.60.000 TL ye yaptım.İşte anlaşması “dedi.”Necati bey Bartın zengin.Bizim o kadar paramız yok” dedim..Necati “size 50.000 TL ye yaparım” dedi.Ben bir yandan,Başkan diğer yandan,.diğer arkadaşların da bastırmasıyla sıkı bir pazarlıkla 30.000 TL ye kadar indirdik.Onun da 5.000 TL sini peşin verecek gerisini 6 ay içinde ödenmek üzere senetlere bağlayacaktık.Peşinatı Belediye Başkanı ben Belediye’den veririm dedi.5.000 TL yi de ben Köye Hizmet Götürme Birliği’nden sağlayacaktım.Gerisini de” Televizyon Derneği” aracılıyla halktan toplayacaktık.Anlaşmayı yapıp senetleri Belediye Başkanı ile ben kaymakam olarak imzalayarak verdik.Necati’yi kaldığı müddetçe Orman Misafirhanesinde misafir ettik.Bartın’a getirip götürme işini de Kaymakamlık aracıyla sağladık.Çünkü o yılarda Bartın’a günde 1 sefer minibüs çalışırdı.Başka da vasıta yoktu.

Necati bir hafta sonra dönmek üzere Cide’den ayrıldı.Bu arada biz de hazırlıklara başladık.Cide devlet kereste fabrikası 2.5 mt uzunluğundaki anten direğini,Orman İşletme müdürlüğü de akülerin korunacağı kulübe’yi yapacaktı.

Necati geldiğinde hazırlıklarımız bitmişti.Malzemeleri bir kamyonete yükleyerek Dağlı köyüne geldik.Bu sefer zirveye çıkmak üzere Başkan Memduh İmer ve 7-8 meraklı arkadaş’ta bizlere katılmıştı.Malzemeler köyde katırlara yüklendi.Yine 1 saatlik zorlu bir yolculuktan sonra Gebeoğlu’nun zirvesine vardık.Başkan bu yaşıma geldim hayatımda ilk defa buraya çıkıyorum demişti.Gelenlerde manzaradan çok etkilenmişlerdi.

Necati’nin 1 saatlik çalışması sonucu yansıtıcı kurulmuştu.Yansıtıcı bize çok basit gelmişti.Bütün malzeme 2 anten 50 mt tv kablosu,bir adaptör ve akülerden ibaretti.Ancak gündüz yayın olmadığından TRT sinyali görünüyordu.Tekrar Cide’ye indiğimizde saat 17 civarıydı.Utkan Yalçınkaya arkadaşımızın dükkanına TV yi kurdurmuş ve TV ekranını meydana döndürmüştük.Saat 18 de başlayacak yayın saatini heyecanla bekliyorduk.Açılış vakti önce istiklal marşı ve arkasından yayın başladı.Sonra ekranda çocuklar için bir çizgi film göründü.Belediye meydanı gittikçe kalabalıklaşmaya başladı.Bir anda 400-500 kişi toplandı.Herkes beni ve belediye başkanını kutluyorlardı.Yayına geçmiştik.Görüntü gayet netti.TRT’nin kuruduğu 8-10 il hariç,TRT ve devlet katkısı olmadan yansıtıcı ile yayınları alan 5.ci yerleşim yeri idik.Kastamonu’da dahil bir çok ilde yayın yoktu.Kastamonu Valisi arayarak bizleri kutladı.”Kastamonu’da yayın yok Cide’de var.Vallahi kıskanıyorum” dedi.

Necati’yi ertesi gün memleketine uğurladık.Bir kaç gün içerisinde ben ve Belediye Başkanının evi dahil 7-8 eve televizyon girmişti.Henüz Cide’de TV satıcısı olmadığı için TV ler Bartın’dan geliyordu.Belediye meydanındaki iki kahvehane de TV almış ve yayınları halk kahvelerde ilgiyle izlemeye başlamıştı.

Yayına başlandıktan bir hafta sonra 30.Ekim.1974 sabaha karşı saat 4.00 de Afrika da Zaire’de Muhammed Ali Clay ile George Foreman’ın unvan maçı vardı.O gün Cide’de olay olmuştu.Sabahın 4.00 ünde TV olan evler benim evimde dahil Belediye Meydanındaki 2 kahve tıklım tıklım dolmuştu. Tabii herkes Amerikan yönetimi tarafından mağdur edilen Muhammed Ali’yi tutuyordu.Muhammed Ali’nin 2. raund da Foreman’ı nakavt edişi ve yeniden dünya şampiyonu oluşu günlerce konuşulmuştu.

Karayollarınca Cide İnebolu yolu açılmıştı.Bu arada Bölge Müdürü Murat Yenigün’ün talimatıyla Karayoluna 8-10 km mesafedeki bütün köy yolları da açılıyordu.Cide Limanı programa alınmıştı.Orman İşletme Müdürü İbrahim Bey Orman yollarını revize ederek köylerden geçiriyordu.

Yansıtıcı faaliyete geçtikten 3 ay sonra bir yılbaşı gecesi Gebeoğlu tepesine yıldırım isabet etmesi sonucu yandı.Bu arada ilçedeki 300 e yakın eve de TV girmişti.Necati’ye olan borcumuzun 3 te 1 i henüz duruyordu.Ertesi günü tekrar Necati ile temasa geçtik. Necati mağduriyetimizi göz önüne alarak en son 20.000 TL ye tekrar kurabileceğini söyledi.Kara kara düşünürken öğretmen arkadaşımız Adil Özsoy “Kaymakam bey ben bunu kurarım.Tepede çok iyi inceledim.Necati’ye de para vermeye gerek yok” dedi.Adil hoca Köy Enstitülerinden mezundu.Elinden her iş geliyordu.ilçede bir de fotoğrafçı dükkanı vardı.Eşinin adına.Boş zamanlarında fotoğrafçılık ta yapardı.Adil hoca önce Gebeoğlu’na çıkarak yanan malzemeleri getirdi.İstanbul’daki Cidelilerle temasa geçerek malzemeleri markasına göre Karaköy de buldurdu.Bütün malzemeler 2.500 TL tutmuş.Onun parasını da İstanbul’daki Cideli bir zengin karşılamış.2 gün içerisinde malzemeler geldi.Adil hoca ile beraber yine Gebeoğlu çıktık.Adil hoca yansıtıcıyı yeniden kurdu.Yayın aynen devam etmeye başladı.Bu sefer her ihtimale karşı bir de paratöner kurduk. Adil hoca “Elektronikçi” olmuştu.Sonraları çevre köylere de yansıtıcı kurmaya başladı.

Cide de hizmet ettiğim 3 yıl sonunda Cide İnebolu yolu açılmış,Köy yolların uzunluğu 120 km den 340 km ye çıkmış,köylerin %95 ine ulaşım sağlanmıştı.okul ve derslik sayısı 2 katına çıkmıştı.Köy çocuklarının ilçede yatılı okuması için kurulan ve başkanlığını Muammer karayel hocanın yaptığı pansiyon inşaatına İstanbuldaki Cide’lilerin katkıları sağlanarak hız verilmişti.Buradaki başarı Karayolları,Köy Hizmetleri Müdürlüğü,Orman İşletme Müdürlüğü,Cide Köylere Hizmet Götürme Birliği ve tüm yöneticilerin uyumlu ve ekip çalışması sonucu ortaya çıkmıştı.Cide’nin içme suyu İller Bankası programına alınmış ve liman inşaatına da başlanmıştı.Sahil yolunun ve köy yollarının açılması ile Cide bir hareket başlamış.Banka sayısı 1 den 4 e,eczane sayısı 3e çıkmış,İstanbul-Cide arasında haftada 11 otobüs seferi yapılmaya başlanmıştı.İlçe ekonomisi canlanmıştı.

Ülkemizde yapılan güzel işler zaman zaman politika uğruna cezalandırıldığı gibi bizlerde cezalandırıldık.İlçedeki tüm partilerin desteğine rağmen böyle bir ortamda 2. MC hükümeti ve Kastamonu’daki uzantıları bundan rahatsızlık duydular ve hepimizi çil yavrusu gibi dağıttılar.Karayolları Bölge Müdürü ve Köy Hizmetleri Müdürünü Ankara’ya kızağa çektiler,beni Cide’den Çankırı Orta Kaymakamlığı’na,Orman İşletme Müdürü İbrahim Tekinok’u da Tunceli İşletme Müdürlüğü’ne sürdüler.

12 Eylül Darbesinden sonra baskıların iyice artması sonucu 1981sonunda devletle olan ilişkimi bitirdim.Ankara Atatürk Orman Çiftliğinde kurulu enerji nakil hatları imal eden MİTAŞ fabrikasında önce personel müdürü, sonrada genel müdür yardımcısı olarak görev yaptım.Yanılmıyorsam 1985 yılıydı.Cide Belediye Başkanı Ramazan Çalım telefon etti.11 yıl sonra TRT’nin Teknik adamları Cide’ye gelmiş.Araştırma sonucu Cide’nin içindeki bir tepeye verici koyabileceklerini söylemişler,ancak galvanizli 15 mt uzunluğundaki direk ile elektrik hattının belediyece çekilmesini şart koşmuşlar.Başkan ”TV işi için yine size görev düştü” dedi.Bende Genel Müdürün onayını alarak projelerine uygun maliyetine belediye için istedikleri direği fabrikada imal ettik.İstenilen yere naklettirerek montajını elemanlarımıza yaptırdık.Sonradan Cide’ye böyle ufak bir hizmetimiz de oldu.

Aradan 6 ay geçmişti.Bir gün Başkan Ramazan Çalım beni aradı.”Şu anda Belediye Meclisi toplantısındayız.Belediye Meclisinde bulunan tüm partilerin oybirliği ile Cide’ye hizmetleriniz için, sizinde açılmasında emeğinizin olduğu Kaymakam Lojmanının yanındaki sokağa “Kaymakam Sudi Kocaimamoğlu” adını verdik”dedi.Çok duygulanmıştım.O sokağı Başkan Memduh İmer ile beraber tek tek arazi sahiplerini ikna ederek açmıştık.Sokağın sonunda nehir yatağından kalan boşluğu da ,boş kaldıkları kış döneminde Köy Hizmetleri Araçlarına doldurtup Belediyeye arazi kazandırmıştık.Daha sonra o araziye İller Bankası kaynaklarıyla Belediye tarafından küçük bir otogar ve sanayi dükkanları yapılmıştı.Ayrıca Başkan sahildeki yola da Karayolları Bölge Müdürü Murat Yenigün’ün adının verildiğini söyledi.Buda ayrıca beni çok mutlu etti.Cide günleri gözümün önüne geldi.Sevgili dostum Rıfat Ilgaz’ın Cide’den hüzünlü ayrılırken veda yemeğinde söylediği “Kaymakam bey Cide’de çok güzel şeyler yaptın.Bugün olmazsa yarın halk seni sevgiyle anar” sözlerini hatırladım.

Sudi Kocaimamoğlu

PROF.KENAN ERİM VE AFRODİSİAS

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 06 Jun 2012 20:53:00 +0000

PROF.KENAN ERİM VE AFRODİSİAS

1970 yılının kasım başlarında 50.dönem kaymakamlık kursunu bitirerek çekilen kura sonucu Aydın Karacasu Kaymakamlığı’na atandım.Asil kaymakam olarak ilk görev yapacağım ilçe olan Karacasu hakkında bilgi toplamaya başladım.İlk aldığım bilgiler;Aydın ilinin güneyinde,Menderes ovasına açılan Dandalaz vadisinde Karıncalıdağ’ın eteklerinde 1867 yılında Belediyesi kurulan bir ilçemiz olduğu idi.Merkez nüfusu o yıllarda 5000 civarinda idi.6000 yıla dayanan bir tarihi vardı.En önemlisi de tarihi Afrodisias harabelerinin Karacasu’ya 12 km mesafede oluşu.Afrodisias harabelerini ilk kez duymuştum.O yıllarda ülkemizde Efes ve Bergama’nın dışında çok fazla bilinen antik kent yoktu.Kaymakamlık lojmanımız,karşımızda bulunan egenin en yüksek dağı Babadağ’a bakmaktaydı.Haziran ayına kadar tepesinden kar eksik olmazdı.Göreve başladığımın ertesi günü ilçedeki arkadaşlar beni Afrodisias’a götürdüler.Afrodisias vaktiyle 250.000 nüfuslu bir kentmiş.Anadolunun sanat ve kültür merkezi imiş.Depremlerle ve savaşlarla yıkılmış.Afrodisias’a yaklaşırken uzaktan gördüğüm manzara roma sütunları ve aralarında kalmış 5-6 tane köy evi.Yolda anlattılar.Harabelerin üzerinde Geyre köyü varmış.Deprem numarasıyla Köyü sit alanı dışında kurulan yeni Geyre köyüne taşımışlar.Harabelerin arasında kalan son 5-6 evde kısa zaman içinde yeni yerlerine taşınacaklarmış.Harabelere geldiğimizde köy evlerinin inşasında tarihi sütunlar ve mermer blokların kullanılmış olduğunu gördüm.Evlerde 2000 yıllık mermer ve toprak küplerin bulunduğunu söylediler.İlk olarak 30.000 kişilik stadyum’a gittim.Mermer sıralara oturduğumda tarihi filmlerde gördüğüm roma arabalarının çarpışmaları ve gladyatör döğüşleri gözümün önüne geldi.Tüylerimin diken diken olduğunu hissettim.

Afrodisias antik kentinin bir kısmı esasen açıktaydı.Yer yer zaman içerisinde ören yeri1-2mt kalınlığında toprakla örtülmüştü.Herkesçe biliniyordu.İlk kazıları 1911 yılında İtalyan arkeologlar yapmış.6 ay kadar sürmüş.İtalyanlarla Trablusgarp harbi patlayınca kazıları bırakıp gitmişler.Birkaç eser haricinde fazlaca bir eser götürememişler.İkinci kez kazılara 1961 yılında ABD New York Üniversitesi Profesörü Kenan Erim başkanlığında bir ekip tarafından başlanılmış ve benim göreve başlağım güne kadar da devam etmekteydi.Prof.Kenan Erim Afrodisias’a her yıl haziran başında gelir ekim ortalarında da Amerika’ya dönermiş.Kazılar, ABD den gelen kazı ekibiyle Amerikalı 20-30 öğrenci ve Kültür Bakanlığından kazı komiseri bir arkeolog ve Ankara Dil,tarih ve coğrafya Fakültesinden 15-20 öğrencinin katılımıyla Kenan Erim başkanlığında yürütülmekteymiş.Kazı şantiyesinde çevre köylerden 50 ye yakında işçi çalıştırılıyordu.Beni gezdiren arkadaşların Kenan Erim hakkında da fazla bilgileri yoktu.Sadece Türk asıllı Amerikan vatandaşı olduğunu ,tahsilini Amerika da yaptığını biliyorlardı.

Bu bilgileri aldıktan sonra Afrodisias ören yerlerini gezmeye başladım.Gezdikçe hayretim bir kat daha arttı.Üniversite bitirmiş Kaymakam olmuş bir insanın kendi ülkesinin zenginliğini bilmemesinden büyük üzüntü duydum.

Adını aşk ve güzellik tanrıçası Aphrodite’den alan bu kentin Aphrodisias ismi il kez MÖ 2.yüzyılda kullanılmaya başlamış.Daha önceleri kullanılan isimler Lelegonpolis,Megapolis,Ninoi,Kayra ve Geyre.Yerleşim geç neolotik çağa kadar uzanmaktaymış.1970 yılına kadar kazılarda 9000 kişilik anfi teatre,400 kişilik odeon müzik salonu,roma hamamı ve banyolar,Agora,Aphrodite tapınağı,dekoratif kapı Tetrapylon çıkarılmış.Bir kısmında restorasyon yeni başlamış.Bir çok taş heykel ve heykel başı çıkmış.Henüz müze olmadığı için bir depoda saklanıyordu.Depo kapalı olmasına rağmen kaymakam olduğum için açarak beni gezdirdiler.Kapalı sezonda Vali ve kaymakam izni olmadan depolar gezdirilmiyormuş.Müthiş heykeller vardı.

Afrodisias Roma ve Anadolu da heykelcilik okulu ve atölyeleriyle meşhurdu.Kullanılan mermerler yakınlarda bulunan mermer ocaklarından geliyordu.Roma imparatorluğunun çeşitli bölgelerinden insanlar buraya heykel ve taş oymacılık sanatını öğrenmek üzere gelirlerdi.Afrodisias ’dan birçok heykel ve sütun ve sütün başlığı da Roma imparatorluğunun çeşitli bölgelerine götürülmüştü.

Afrodisias’ı ilk ziyaretimden müthiş duygularla ilçeme döndüm.Daha sonra da kış sezonunda beni ve ve valiliği ziyarete gelen,Afrodisias’ı görmek isteyen misafirleri 8-10 kez gezdirdim.Afrodisias hakkında oldukça bilgi edinmiştim.O kış geçtikten sonra haziran ayı başlarında Prof.Kenan Erim ve ekibinin Afrodisias’a geldiğini ve şantiye alanına yerleştiğini haber verdiler.

Ertesi gün Kenan Erim ziyaretime geldi.İlk karşılaştığımda Orta boylu,gözlüklü,saçları dökük Erim,ciddi bir insan imajı veriyordu.Ancak konuştukça çok samimi ve alanında otorite bir kişilik karşıma çıktı.Babasının Cemiyeti Akvamda Türkiye delegesi olarak görev yaparken İsviçre’de doğduğunu ,daha sonra Cemiyeti Akvamın kapanması ve Birleşmiş Milletlerin kurulması üzerine New York’a gittiklerini ve babasının yine BM de Türkiye delegesi olarak görev aldığını söyledi.Tahsilini de New York’ta yapmış.New York Üniversitesini bitirdiğini, daha sonra yüksek lisans ve doktorasını Princeton Üniversitesinde yaptığını ve Ünlü arkeolog Prof.Karl Eric’in asistanı olarak İtalya’da Sicilya’da Margantina sitinde yapılan kazılara katıldığını anlattı.Amerikan vatandaşı olsam da ben Türkiye’ liyim.Ülkem tarih yönünden çok zengin.İlk kez 1959 yılında Afrodisias’ı ziyaret ettim.Yollar çok bozuktu.Zor şartlar altında Afrodisias’ı gezebildim.Daha sonra New York Üniversitesi ve finansör olacak vakıfların desteğiyle Türkiye’den gerekli izinleri alarak 1961 yılında kazıları yeniden başlattım,ömrüm yettiği müddetçe de Afrodisias’ı ortaya çıkararak ayağa kaldırmak üzere elimden geleni yapacağım dedi.Afrodisias’ı anlatırken gözleri parlıyordu.Beni ve ilçe bürokratlarını şantiyenin açılması nedeniyle yemeğe davet etti.Bende memnuniyetle kabul ettim.Daha önceden öğrenmiştim.Kenan Erim haziranda geldiğinde ilçe bürokratlarına hoş geldin partisi verirmiş,ekim ayında şantiye kapanırken ilçe bürokratları da Kenan Erim’e veda partisi verirlermiş.İlçeden arkadaşlarla beraber Kenan beyin hoş geldin partisine gittik.Yemek yenilen yer bir barakaydı.Yemekleri Kenan beyin Amerika dan getirdiği bir aşçı ile Türkiye den temin ettiği bir aşçı ve yardımcısı yapıyordu.Şantiyede her gün yemek çıkıyordu.Fakat yemekler müthişti.Bizim Türk yemekleri yanında hayatımda ilk defa Amerikalı aşçının hazırladığı jöleli,bademli ördeği bu yemekte yemiştim.Yemek sonunda da ortaya kaymakamlık lojmanından her gün seyrettiğim Babadağ’ın dondurmadan bir heykeli gelmişti.Karlı tepe kaymaklı dondurmadan ,toprak etekler ise çikolatalı dondurmadan yapılmıştı.Bire bir Babadağ’ın kopyasıydı.Uzun bir kılıçla kesilerek misafirlere servis edildi.O gece Afrodisias ve tarih üzerine çok güzel sohbetler yapmıştık.

Kenan Erim’le dostluğumuz o yaz boyunca devam etti.Çok disiplinli çalışıyordu.Ben de Kenan Erim’i az çok tanımıştım.Kazı çalışmaları sırasında rahatsız etmezdim.Gelen misafirlere ören yerlerini ben gezdirir ,şayet Kenan Erimle tanışmak isterlerse mesainin bitmesini beklemelerini söylerdim.Gelenlerin büyük kısmı Ankara’dan ve vilayetten gelen üst bürokratlar ve arkeolojiye meraklı öğretim üyeleriydi.İki de elçi ağırlamıştık.O yaz da bir çok eser çıkarıldı.Eserlere gözü gibi bakardı.En çok üzüldüğü şey de Anadolu’ dan yüzlerce eserin yurt dışına kaçırılmış olmasıydı.

1971 yılının ekim ortalarında şantiye kapandı.Bizde kendisine ilçede veda yemeği vererek gelecek sene görüşmek üzere Amerika’ya uğurladık.1972 Mart ayında askere gitmek zorunda kaldığım için Afrodisias’ta buluşamadık.Ancak daha sonra 1979 yılında Ankara’da Yerel Yönetim Bakanlığında çalışırken bir toplantı için Kültür Bakanlığı’na gittiğimde Kenan Erim’le Müsteşarın odasından çıkarken karşılaştım.Ayaküstü sohbet ettik.Bürokratik engelleri çözmek için gelmiş.Biraz dert yandı.Müze yapılmış henüz açılmamıştı.Müzeyi çok küçük yaptılar diyordu.Eserlerin bir kısmı,Aydın müzesinde,bir kısmı da İstanbul’daki müzelerde sergileniyordu.Afrodisias müzesinin düzenlenmesine rağmen hala büyük bir kısmı depolardaydı.

Daha sonra da basından Afrodisias’ı ve Prof.Kenan Erim’in çalışmalarını yakından takip ettim.Amerikanca’ya kaçan Türkçesi,eğitimi,davranışlarıyla Amerikalıydı.Ancak bir Türkiye sevdalısıydı.Gerçek bir yurtseverdi.Hiç evlenmemişti.Afrodisias onun en büyük aşkıydı.Vaktiyle Afrodisias’tan kaçırılmış eserlerin bir kısmını bularak ve cebinden de parasını ödeyerek ülkemize geri getirdi.Prof.Erim finans sağlamak için yurt dışında başta New York olmak üzere,Paris,Londra,Berlin,İzmir ve İstanbul’da Afrodisias’ı Sevenler Dernekleri kurdurarak ta kazılara büyük katkı sağlamıştır.

Afrodisias için Koç ailesinden Sevgi Gönül’ün kurduğu Geyre Vakfı’da Afrodisias Müzesine ek salon yaparak eserlerin sergilenmesine ve Sebasteion restorasyonuna büyük katkılar sağlamış ve takdire şayan çalışmalar yapmıştır.Halen bu katkılar günümüzde de devam etmektedir.

Prof.Kenan Erim 3 Kasım 1990'da vefat etmiş,vasiyeti üzerine Afrodisias’a gömülmüş.Mezarı Aphrodisias Antik kentinde ölmeden 3 hafta önce restorasyonu bitirilen Anıtsal Tören Kapısı'nın güney tarafındadır. Ömrünün yarısını bu kentin ortaya çıkarılmasına harcayan Kenan Erim bu onuru hak eden bir kişidir. Ve bu Türkiye'de bir ilktir. Aphrodisias Müzesi'nde bir büstü bulunmaktadır. Şimdi O kendi değimiyle "sevgilisinin koynunda" yatmaktadır. Şimdi aramızda olmayan Prof.Kenan Erim,Sevgi Gönül ve eserlerin gün yüzüne çıkarılmasında hizmetleri olan tüm insanlar, yerlerinizde ışıklar içinde uyuyun.

Bugün Afrodisias kazıları ise Kenan Erim'in heyecanı ve kapasitesi olmadan sürmektedir.

Afrodisias ve Prof.Kenan Erim bana arkeolojiyi ,müzeciliği sevdirmiştir.Müzeleri ve ören yerlerini gezmek benim için bir keyif olmaktadır.

Sudi Kocaimamoğlu

BİLİNMEZE YOLCULUKLAR - YENİ DİZİ ( 2 )

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Thu, 05 Apr 2012 21:06:00 +0000

"Ayrılığın şikayetinin yakıcı demlerinin adamlarıyız biz,

Sabah rüzgarı ateş kesilir,gülistanımızdan geçse"

Devlet yönetimini kızı Esmihan Sultan'a,

ve O'nun kocası ,Sokollu Mehmet Paşaya bırakan,

ve Hükümdarlığı süresince, hiç sefere çıkmayan,

Osmanlının 11.nci Padişahı, ve 90.cı Halifesi,

Süleyman ve Hürrem oğlu,Sultan 2.nci Selim Han.

Sevgili karısı,

Venedikli , Nur Banu Hanıma,

Şu yukarıdaki meşhur dizelerini yazmıştı.

Bazılarının Sarı Selim

Bazılarının sarhoş Selim diye aşağılamaya çalıştığı,

Bu adı gibi Halim Selim Padişah döneminde,

Aslında Bugün Osmanlıdan kalan ,

ve tarih kitaplarında yer alan,

Çok önemli olaylar ve eserler vardır.

Bugün Dünya arenasında sahiplendiğimiz,

ve tüm Batı aleminin gözü üzerinde olan,

Hatta,hatta Avrupa Birliğine girişteki yol engelimiz Kıbrıs,

2.nci Selim döneminde,

1571 de,

Fethedilmişti.

Osmanlı Donanması,

2.nci Selim döneminde,

İnebahtıda yenilgiye uğrayıp yakılmış,

Sadece 42 gemi ile Uluç Ali Paşa bu hezimetten kurtulabilmişti.

Buna rağmen 142 gemisi yok olan Osmanlının Vezir-i Azamı Sokollu,

Haçlılara verdiği mesajda,

" Biz kıbrısı almakla siziğn kolunuzu kestik,

siz bizim donanmamızı yakmakla sakalımızı traş ettiniz"

diyebilmişti.

Donanma yerine geldi,

yiten canlar ile beraber,Osmanlının itibarı da gitti ama,

Yine de 2.Selim öldüğünde,

Babasının kendisine bıraktığı Osmanlı topraklarına 270.000 km2 ekleyerek

Fani Dünya'dan göç etmişti.

Sultan 2.nci Selimin,

Osmanlı ve Dünyaya bıraktığı en büyük miras,

Edirnede Mimar Sinan'a yaptırtdığı " Selimiye Camidir "

Bugün,

Unesco'nun Dünya kültür Mirasları arasında oybirliği ile yerini alan bu eser,

70 metreyi aşkın 3 şerefeli 4 minaresi,

43 metreyi aşkın yüksekliği ve 31 metreyi aşkın çapı ile,

sekiz sütun uzerine oturtulmuş devasa kubbesi ile,

Herekeslerin hakir gördüğü,

2.nci Selimin adını,

Dünya literatürüne kazımıştır.

Süleymanın ve Hürremin güçlü gölgesinde yetişmiş,

Sanata ve Edebiyata düşkün bu oğul için,

Kimileri,

sarı saçı,renkli gözü yüzünden,

Süleymanın oğlu olmadığını da iddia etmişler.

Kimileride öldüğünde,

Hamam da cariye kovalarken ayağı kayıp düştü,öldü demişlerdir.

Aslında,

Öyle bile olsa,

Bunda yadırganacak bir durum yoktur.

Dünyada,

Avrupa Birliğinin temellerini,ilk ,Osmanlı atmıştır.

Padişah analarının, Ülkelerinin,

bir envanteri çıkartıldığında,görülecektir ki,

Rus'tan,Hırvat'a

Arnavut'tan Sırp'a,

İtalyan'dan,Boşnak'a,

Fransız'dan ,Bulgar'a kadar,

Her Avrupalı,

Osmanlı Hanedanında,

Kendisine bir " Enişte " bulabilir.

Fethedilen Ülkelerin kızlarını

Haremlerinde toplayan Padişah Analarının,

"Halvet" e sokacağı cariye seçme merakı,

Bugün bile,

Türk Geleneklerinde,

Anaların,oğullarına,

Hamamda kız beğenme ' sevdası ' olarak devam etmektedir.

Olaya bu açıdan bakıldığında,

Koca bir devrin,

Onca güç ve iktidarın,

Hürrem ile Süleymanın,çocuğu,

2.nci Selimin , Hamamda ayağı kayarak ölümü ile sona ermesi,

İktidarların sonunun,

Sabun köpüğüne bağlı olduğunu gösteren, bir işarettir.

Selam ve sevgilerimle

Saner Tuncer Gürdil

Aşkabat 30.02.2012.

BİLİNMEZE YOLCULUKLAR- YENİ DİZİ

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Thu, 29 Mar 2012 23:07:00 +0000

Valide Sultan,

Tek hakimi olduğunu zannettiği,Harem'e,

Bulunduğu mermer sütunlu balkondan,

Kibir ile baktı.

Aşağı salonda,

onlarca,alımlı Cariye,

Salınarak dolaşırken,

" O ",

O ,gece,

Aslanı'nın koynuna,

Kimin gireceğine karar verecekti.

Hürrem,

Hışımla ,ve kadife kaftanını savurarak odasına girdi..

Ötedenberi,

Mahidevran'ın arkasında,

İkinci olmayı hiç hazmedememişti.

Padişah'a verdiği dört Şehzadeye rağmen,

Mahidevranın oğlu,Mustafanın,

Tahtın bir numaralı varisi olmasını da kabullenemiyordu.

O esnada,

Mahidevran,

Sadrazam, İbrahim Paşa'ya,

Hürreme karşı kullanacakları, bir açık bulmaları gerektiğini anlatıyordu ama,

Sadrazamın aklı,

Akşamleyin,

Nigar Kalfa ile geçirecekleri gecede idi.

Yetişkin Mustafa,

Gözde cariyesinin koynunda,

Padşahlık rüyaları ile yatarken,

Hasodabaşı Malkaçoğlu Bali Bey,

Mustafa için hazırlanan gelin adayı,

"Aybüke" yi,

Nasıl bükeceğini düşlemekte idi..

Cihan Padişahı,

Muhteşem Süleyman,

Sarayında bu entrikalar dönerken,

Yere serdiği Ceylan derisi haritada,

Elinde sopası,

Sefer düzenleyeceği yeni ülkeleri işaretliyor

Hürreme olan tutkusundan,

Gözü,başkasını görmüyordu.

Ama,

Kader ağlarını örüyordu

Tarhin sayfalarında kalan bu görüntüler süre gelirken.

İlahi adalet,

İnsanoğlunun hırsı,iktidar savaşı ve aklının dışında,

Bambaşka bir yolda ilerliyordu.

Mustafa,

Babasının emri ile,

Ve Tam'da ,İran seferi dönüşü ,Babasını kutlamaya gittiği çadırda,

Cellatların boynuna geçirdiği yağlı ilmek ile boğulurken.

Boğuluşunu perde gerisinden seyreden babasından hala medet umarak,

" Baba " diye feryat ederek can verdi.

Aynı sahneye şahit olan,

Hürremin küçük oğlu hasta Cihangir,

Gördüğü bu acıya fazla dayanamayıp 20 gün sonra öldü..

Hürremin büyük oğlu,

Ve Süleymanın kıymetlisi,

ve tahtın en büyük varisi Mehmet'te,

Genç yaşında,

Bulunduğu sancakta

Hiç beklenmedik şekilde

Çiçek hastalığından ölünce,

Taht,

Hürremim iki oğlu

Beyazıt ve Selime kaldı.

Saraydaki kadınlar boş durmuyor,

Yeniçeri ocağı kaynıyor.

Tekke ve cemaatler ayaklanıyor,

ve bütün bunlar olurken,

Pargalı İbrahim,

Bir iftar yemeği sonrası,

Yağlı ilmek ile İktidara veda ediyordu.

Süleyman, kendisne yeni bir damat ve Sadrazam bulmakta gecikmedi

O sıralar 17 yaşına gelmiş kızını,

Diyarbakır Beylerbeyi Rüstem Paşa ile evlendirdi.

Ve Rüstem Paşa ,

Padişahın kızı Mihrimah Sultan ile beraber,

Sadrazamlık Mühürünü de aldı.

Bu sırada,

Beyazıt ile Selim,

Daha babaları sağ iken,

Taht kavgasına tutuştular.

Askerin sevdiği Beyazıt,

Askerin sevmediği ve O zamana kadar,

Huyundan suyundan,

ve etliye sütlüye pek karışmadığından,

Kimselerin Padişah olacağına inanmadığı,

Selim' e yenildi.

Belkide bu yenilgide Süleymanın da rolü vardı.

Çünki Beyazıt galip gelseydi,

kendisi için de tehlike olacaktı.

Sonuçta İrana kaçan beyazıt,

Dört oğlu ile boğduruldu..

Güç ve iktidar kavgası yapan,

Sarayın iki Şehzade anası,

Hürrem ile Mahidevran,

Oğullarının iktidarını göremedi,

Mustafanın öldürülmesinden sonra Bursaya sürgüne gönderilen Mahidevran dan sonra,

Hürrem,

Süleyman'dan önce ölünce,

ortalık duruldu.

Ancak Sarayda, Kadın Saltanatı bitmedi.

Hürremin kızı Mihrimah,

Tüm bu entrikalara karşı,

Sadrazam kocası ile Mutlu ve güçlü bir hayat yaşadı.

Annesi Hürremden 20 yıl,

Babası Süleymandan 12 yıl,

Kardeşi Padişah Selimden 4 yıl daha fazla yaşadı

Yeğeni Murat Padişah olduğunda,

Haremde Rus kadın hakimiyetide sona ermişti.

Çünki Murat ile beraber,

Sarayda İtalyan sultanlar devri başlamıştı.

Yinede Mihrimah,

İyi eğitimi,Dürüstlüğü,yardım severliği ile

Hürreme rağmen,

Osmanlı tarihinde düzgün bir isim bırakmıştı

Güneş ve Ay manasına gelen ismi için,

Mimar Sinan'a yaptırdığı iki cami

Bugün İstanbulda,

Üsküdar ve Edirnekapıdadır.

Rivayet odur ki,

Hersene 21 mart'ta,

Üsküdar Mihrimah sultan camisinin iki minaresi arasından ay doğarken,

Edirnekapı Mihrimah sultan camisinin iki minaersi arasından Güneş batmaktadır.

ve Sadece Mihrimah,

Bugün Süleymaniye camisi avlusunda,

Babası ile yanyana yatmaktadır.

Anasının yıllarca mücadele ettiği ,Mahidevran'a

Hürremin oğlu Sarı Selim sahip çıkıp,maaş bağlattı.

Ağabeyi Mustafaya Sarı Selim Türbe yaptırdı

ve Sarı Selim,

Osmanlı Sarayında yıllarca süren bu iktidar kavgasına rağmen

Sadece 8 yıl Hükümranlık sürebildi.

Evet,

Birileri çıkmış demiştirki;

"Tarih,İbret alınacak sayfalar ile doludur.

ve tekerrürden ibarettir"

Yinede birisi çıkmış demiştir ki,

" Tarihten ibret alınsaydı eğer,

tekerrür edermiydi hiç"

Selam ve sevgilerimle

Saner Tuncer Gürdil.

Aşkabat 30 Mart 2012

Yani bu olaylardan tam 500 sene sonra....

HAZARLAR (YAHUDİ TÜRK İMPARATORLUGU) - 2

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Sun, 04 Mar 2012 09:33:00 +0000

Sevgili Celal..

Pandoranın kutusu 1700 yıldan beri kapalı tutuluyor..

kimse açmaya cesaret edemiyor..

Sevgili Celal ..

son 250 yıldır

Bildiğin gibi tarihi yazanlar Avrupalılar..

avrupalılar..

eger

"Bizans İmparatoru İstanbulda.. Fatihin ordusuna karşı elinde kılıç

Aslanlar gibi savaşırken şehit olmuştur .."

derlerse..

bu tarihi kroniktir....

sen çıkıp belgelere ve bilgilere dayanarak..

hayır..

Bizans imparatoru..

hazinesini yanına alıp

arka kapdan sıvışırken..

tebası müttefiki Cenevizli çapulcular tarafından öldürülmüş yanında götürmek istediği

hazineside bunlar tarafından yagmalanmıştır ..

diye itiraz etsen

kabül görmez..

Avrupa Kroniklerinde (Genel Kabül görmüş Tarih kayıtlarında ..)

sadece

35 yıl Avrupanın hakimi olan

Atilla'dan bahsedilir..

(Onunda türk olduğunu söylemekten bucak bucak kaçınılır..

Atila'dan da sanki.. büyük bir devlet adamı değil de..

uzaydan gelmiş bu dünyaya ait olmayan kökü bulunmayan bir terminatör..

Sanki din düşmanı Golyat gibi bahsedilir..)

ama

350'den 900 yıllarına kadar hüküm sürmüş

avrupa siyasını yönlendirmiş..

dünya cografyasının çizilmesinde hem güçlü diplomasisi ile hemde

askeri gücü çok etkili olmuş

tarihin ilk yerleşik

Türk İmparatorluğu olan

Hazar İmparatorluğundan hiç bahsedilmez..

Bu konuda

Dünyada en bilgili (Dini hiç farketmez) olanları bile..

Bu Hazar konusu açıldığında

sanki hayallerden efsanelerden bahsediliyormuş havasında..

konuyu hemen geçiştirirler..

Bunun ..

gerek ortaçag avrupasında egemen papazların din'e dayalı

siyasi ekonomik çıkarları

gerekse

17 yy.dan sonraki Avrupa orjinli ..

tutucu ırkçı

kapitalist egemenlerinin kaynak ve emek sömürüsüne dayalı

siyasi ekonomik çıkarları

ekseninde ..

iki noktada ezberlerini bozduğu ..

halkları uyutmak için kullandıkları

gerekçeleri bir anda yerle yeksan ettiği..

yani işlerine lmediği için

kabül etmezler..

Birincisi..Eger Hazarlar Kroniklere

bir büyük imparatorluk olarak geçerse..

onların yahudi (dininden) olduğu ortaya çıkacak

bu kez yahudilerin..

(senin dediğin gibi..)

12 kabileden kan sıhriyeti yoluyla türediğine ilişkin..

iki kutsal kitabıda tartışmaya açılacak..

İkincisi (bana göre en önemlisi..ise..

Avupada

Hazarlar kabül edildiği anda

bunun..

bizzat kendi ölçüleri olan

ve sadece avrupada uygulanan ..

vatanlar milletler devletlerin ırklara göre belirlendiğine ilişkin

kriterleri çerçevesinde..

Avrupada kalıcı etkili bir türk varlığınında kabülü anlamına gelecek..

bu durumda..

yıllardır Avrupa kamuoyuna yutturmaya çalıştıkları

"Türk eşittir müslüman.."

dogması

dolayısıyla

Türklerin Avrupada

sadece Müslüman osmanlılar olmadığı..

Finlandiyadan Macar ovalarına..

Alfröd ovasından urallara kadar Romanya bulgaristan dahil

Tüm Bozkırın Karadenizin aslında tüm bozkırlarını

Aslında bu türk adı verilen ulusun türk adı verdikleri kültürün toprakları, vatanı

olduğu ortaya çıkacak..

son 400 yıldan beri

sürğün parçalama yıkma zorla din değiştirme topluca yoketme

ruslaştırma çinlileştirme hristiyanlaştırma

türk toprakları içinde içinde

kadavra kültürler ırklar arayarak

ilkel aidiyetler grupçuklar yaratarak buradaki insanlara sanki.. türkler tarafından yokedilmiş

müthiş bir ırkın çocuklarıymış gibi muamele çekip..

bölüp parçalama yoluyla

sürdükleri büyük işgal ..

büyük sömürüleri ortaya çıkacak..

özellikle..

1900 yılından sonra

Avrupada türeyen

ırk eksenli almanya ingiltere fransa cografyası merkezli

tarih anlayışının savunuculuğuna soyunmuş

ülesinin emperyal amaçlarına hizmette kusur etmeyen.

yeni yuripın tarihçilerinin tarihi saptırmak konusunda kendilerine göre

haklı bir hedefide var..

Allah mahfaza..

tüm avrupanın nerdeyse yarısı eden nüfusa sahip yarısına yakın toprsaklara sahip

olan Bu türkler..

birde aniden bir alman birliği gibi bir birlik kurmaya kalkarlarsa

Baltık sahillerinden kamçatkaya kadar topraklar turan dedikleri emelleri gerçekleşirse..

bir ulus bilinciyle toplaşırlarsa..

(enteresan olanı şu anda..

Macaristanın öncülüğünde.

Finlandiyada Ukraynada özellikle

devlet başkanlarının açtıgı Touran Şenlikleri düzenleniyor..

macar semalarında türklerin pagan döneminden kalma tüm sancakları dalgalandırılıyor.

açın interneti.. 2010 macaristan turan kurultayı girin bakın isterseniz)

yaşayan kültürleri gereği bagımsızlık gibi ezberlerini bozan

büyük bir siyasi sosyal yapının karşılarına dikilmesi ihtimalidir

diye düşünüyorum..

Pandoranın kutusu bu nedenle açılmaz..

Ama illaki neler olmuş birde senin agzından dinleyelim dersen..

Hazarların ..

neden yahudiliği seçtiklerinden

sonra

Hazarların..

Bu avrupalıların kendi kültürünün merkezi bildikleri dogu romayı

hrisiyanlığı

nasıl

kurtardıklarına ..

Avrupanın

şimdi atmaya veya yoksaymaya çalıştıkları..

avrupanın en kadim ulusu olan

türklere.. aslında çok şey borçlu olduklarına

değinmek gerekecektir..

şimdilik hoşcakal ..

SSS..Mekan

Sonraki Yazı »

HAZARLAR (YAHUDİ T

HAZARLAR (YAHUDİ TÜRK İMPARATORLUGU)

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Fri, 02 Mar 2012 18:24:00 +0000

MS.600'rin lerde başında,

İlk kez olarak
binlerce yıldır sessiz kalan Arab çöllerinde (Dini/islamiyet/ kaynaklı),
birikmiş bir güç boşalması.. bir "nova" meydana geldi.

Bu patlamanın güçlü dalgaları..
Kısa sürede..
Kuzeye dogru iki koldan
(1. Septe- Cebeli Tarık- bogazından..
2. Anadolu tariki ile kafkas lardan)
Yerleşik Uygarlıkların egemenlik hedefi olan

Akdeniz havzasını ,
Dolayısıyla Atalet safhasındaki
Yerleşiklerin
Diger büyük gücü'nü..
Yani
Dogu Roma İmparatorluğunu (Hiristiyanlıgı) sıkıştırmaya başladı..

Yerleşik dünyası,
Artık..
İstanbul ve Bagdat merkezli..
iki kutuplu dünyaya dönüşüyordu

Bu iki büyük gücün,
baglantısız pagan devlet ve topluluklara karşı olan
(Özellikle, steplerin hakimi türklere ,
rus, cermen, slav viking asıllı Kuzey Avrupa sakinlerine..)
politikaları aynı idi:

Ya kelimei şahadet getirip müslüman,
ya da vaftiz olup hiristiyan olunacak
ve
safların bu şekilde belirlenmesi için
baglantısız devlet ve topluluklar üzerinde her türlü baskı artırılarak yapılacaktı..
( Fetih,propoganda, marşal yardımı, tehdit, ikna vs.)

İskandinav Yarımadasını
boşaltıp Akdeniz karadeniz Hazar'a
akan
gemici kavimler (Vikingler)
ile
Çinden den Orta Asyadan
kopup gelen atlı okçu kavimlerin (türkler)
kuzey bozkırlarına sagnak gibi saçıldıkları
Dünyanın en hareketli olduğu bu dönemde..

Dünya halkları ,düz zemine dökülmüş civa gibi
bu iki ayrı kutup noktalarına dogru hareket ederken,

Ukraynadan Urallara kadar
Tüm kuzey steplerine
ve
Tüm kafkaslara hakim,
Asya ve Avrupa ticaret yollarını
Aynı zamanda
bu atlı ya da gemili hareket eden kavimlerin
( Kuzeyden gelen vikinglerin itil, dinyeper, dinyester ve don nehirleri üzerinden,
hazara ve karadenize çıkan su yollarını,/
dogudan batıya akan -peçenek, oguz,macar, bulgar ve kıpçak vb gibi-türk boylarının)
geçiş yollarını elinde tutan
ve
bu iki kutup gücü ile boy ölçüşebilecek bir güce sahip,
Göktürk'lerin yönetici klanı "Açina" lar tarafından yönetilen
"yerleşik" bir türk imparatorlugu daha vardı:

HAZAR İMPARATORLUGU...

Bu iki gücün ,
güçler dengesini kendi lehlerine çevirmenin anahtarı ise,
bu imparatorlugu kendi saflarına çekmekti..

Az çaba harcamadılar..
Araplar , işi kılıçla,
Dogu Roma ise, diplomasi ile Hazarların imana gelmesini saglamak istiyorlardı.

Diplomatik ilişkide İstanbul çok önde idi..

Hazarlar, 400 yıllık ömürleri boyunca, İstanbul ile hiç çatişmaya girmediler..
Başlangıçta yapılan "Pax Khazarica" anlaşmasına sadık kaldılar..

626 yılında..
İran ve baglaşığı ermeni ittifakına karşı ..
harekete geçen
Dogu Roma +Türk (Hazarlar ve Göktürkler)ittifakı
orduları kafkasyayı işgal ettiler..
bu savaşta..
Hazar Kaanı..
Dogu Roma İmparatoru Heraclius'un emrine..
Romalıların Ziebe(l) diye çagırdığı
Bir Hazar komutanının
komutasında..
40.000 süvarı gönderdi (440 larda Katalanyumda
700.000 kişilik ordusu olan Atillanın bile sadece
10.000 hun atlısına
sahip olduğu gözönüne alındığında;
kuşkusuz pürsilah disiplinli
40 bin Türk atlısı
O tarihe kadar..
Avrupanın
ve
Dogu Romanın gördüğü en büyük müttefik süvari gücü idi.)

bu savaşta Kuşatılan tflis şehrinin surları önünde ..
ilk kez Batı Göktürk
Kaanı T'ung Capgu (Tardu)oglu Böri-Şad (Kurt Beg),
Dogu Roma İmparatoru Heraclius
ve
Hazar Orduları komutanı Ziebe(l)
Kuşattıkları Tiflis Kentinin surları önünde
bir bayram havasında buluştular..

İmparator Heraclius.. Böri'yi kucaklayarak
başındaki tacı çıkarıp Börinin başına koyarken..
Eudocia dan dogan tek kızını da
Hazar Komutanı ile nikahlıyordu..

690larda
Ülkesinden kaçmak zorunda kalan iustinianos..
Hazarlara sıgındı.
Hazar Kaanının kızkardeşi ile evlendi.
705 te Hazar Kaanının nüfusu ile istanbula dönüp tahta geçti.
Eşi olan Hazar prensesi İstanbulda vaftiz olup, "Teodora" adını aldı.
Kocasının ölümünü müteakip,
yıllarca İmparatoriçe olarak Dogu Romayı yönetti,

Keza,
50 yıl sonra
V Kostantin Hazar Kaanının adı "Çiçek" olan kızıyla evlendi.
İstanbulda "eirene" adıyla vaftiz edilen, "Çiçek Khatun",
İstanbul'a gelin olarak gelirken,
çeyiz sandıgında getirdiği bir elbisesi,
Bizans sarayını hayranlıkla ayaga kaldırdı.
Elbise öyle hayranlık uyandırdıki,
erkeklerin törenlerde giydiği elbise olarak kabul edildi.
Adına "Çiçakyon" dediler..

Bu "Çiçek" hanımın ilk çocugu,
775 yılında "IV. Leon Khazaros" - yani Hazar Leon- adıyla tahta çıktı
halkını hazar selamı ile selamladı.
Her sabah kapısının önünde 2000 kişiden az olmayan hazar larda oluşan "hassa birliğini" denetleyip,
komutanları ile türkçe konuştu...

ama bu kadar manevi baskıya ragmen hazarlar slavlar gibi gidip vaftiz olmadılar..dinlerini değiştirmediler..
ta ki arap orduları kafkas geçitlerini zorlamaya başladı
740lara kadar..

görüldiğü gibi
Bu iki süper gücün baskısı karşısında,
İmparatorluk;
Ya müslümanlıgı seçerek Halifenın emrine,
Yahut hiristiyanlıgı seçerek dogu Roma imparatorunun emrine girecekti. Hazarlar..
Türk ırkının derinliklerinde yatan ve her zaman buldukları "üçüncü" bir yolu bulmakta gecikmediler..

Esas Amaçları olan
Kendi bagımsızlıklarını sürdürebilmenin
tek yolunun..
Ne hristiyanlık'ı nede Müslümanlık'ı Kabul etmemekten geçtiğini kavramışlardı..

Hazarlar, kendi gücüne dayanarak "üçüncü güç" olmaya kararlı idiler. Onlar tüm steplerin bagımsız ve tarafsız uluslarının önderi olmayı sürdürmek istiyorlardı.
(şimdiki cografyamızı ve bu cografyada bagımsız kalabilme mücadelemezi bununla kıyaslayabiliriz)

Ancak, ortada halli gerekli bir önemli sorun daha vardı..
Üçüncü kutup olmak için,
laik anlayışın sonucu toplum düzenlemesinde
siyasi bir etkisi olmayan türk -tengri inancının da bırakılması gerekiyordu..
Tengriciligi uyguladıkları sürece,
Gerek halifenin ve
gerekse Dogu Roma İmparatorunun sahip oldugu
"yasal" önderlikle bitişik olan
"ruhsal" önderlikten yoksun kalacaklardı.

Bu durumda,
kendilerine baskı yapan her iki dinden uzak,
ama her ikisininde temelini oluşturmuş,
her ikisince de kabul gören
ÜÇÜNCÜ bir tevhit dinini..
(YAHUDİLİĞİ) seçmekten daha mantıklı bir davranış düşünülebilirmi..?

Günümüz Müverrihleri;
Bu mantıgın,
olaylar olup bittikten sonra sonra geriye bakıp yapılan degerlendirmelerde çok kolay ve çok anlaşılabilir görünmesinin aldatıcı oldugunu söylerler..
ve
sonuçta derlerki;..
"Gerçekte, o çagda yahudi dinini kabul etmeyi düşünmek,
BİR DEHA ESERİ idi.."
.... .
Tevatür Odurki;
Hazar Kaganı,
günün türk modasına uyup,
artık geleneksel pagan (tengri) inanışı bırakıp
tek tanrılı dinlerden birine geçmek için
itil nehri üzerindeki
imparatorluk başkentindeki sarayına
dünyadaki üç tek tanrılı din uzmanlarını davet etmiş,
Huzurda yapılan karşılıklı tartışmaların sonucunda ,
son sözü alan yahudi hahamının
"Sn. Kaanım, şekilde de gördünüz gibi
birbirini tanımıyan müslüman ve hiristiyan temsilcilerinin
herikiside yahudiliği tanıyorlar..
musayı peygamber olarak kabul ediyorlar..
Biz ise her ikisini birden tanımayız
yani bu iki dinde bizden türemiştir
aslı varken kopyasına tibar etmeyiniz.."
sözünü akıllı bulan Hazar kaanı Yahudiliği seçmiştir..

Herzaman
bir "üçüncü yol"un olduğunun
unutulmaması temennisiyle..

Hoşcakalın dostlar..

Mekan

__._,_.___

haydarpaşadan son mektup

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 01 Feb 2012 22:37:00 +0000

Haydarpaşa Garı’na ilk kez ne zaman gittiğimi anımsamıyorum.

Anımsamam da mümkün değil. 1950 doğumluyum, ya o yıl, ya da

1951’de annemin kucağında gitmiş olmalıyım. Babam, I. İşletme

Hareket Dairesi’nde memurdu, bebekliğim TCDD hekimlerinin

gözetiminde geçmişti.

Son kez 16 Aralık 2008’de gittim. Lemi Özgen ile birlikte. Gar

Lokantası’nda rakımızı yudumladık. Tarihi çok net hatırlıyorum. Tüm

müşteriler televizyona bakıyordu. Ekranda futbol karşılaşması değil,

Kemal Kılıçdaroğlu ile İ. Melih Gökçek’in söz düellosu vardı. Salonun

hemen tamamı Kılıçdaroğlu’ndan yana idi.

Gar lokantasına çok gitmişliğimiz vardı Lemi ile. Mezeler her zaman bildik ortalama lezzette olurdu,

mahcup etmezdi. Bir gidişimizde kıdemli barmen ağabeyimizden fena halde azar işittiğimizi

anımsarım. İsmet Baba’daki uzun öğle rakısının ardından gün batımına doğru evlerimize yola

çıkmıştık. Kısa bir mola için girdik Gar Lokantası’na. Bara tünedik. Birer duble rakı söyledik. Barmen

Ağabeyimiz yüzümüze aşina idi. Küçümser gibi baktı:

- Size yakışıyor mu? Bir duble, bir duble daha… Adam gibi bir küçük açayım, sonra ikincisini açarız…

Öyle de oldu, son trenlerden birine giderken yalpalıyorduk ikimiz de…

Haydarpaşa Garı’ndaki anılarım üç döneme ayrılır: Çocukluk, gençlik ve Lemi ile olanlar.

İlk gençlik yıllardakilerden biri yaşamımda önemlidir. Mülkiye’ye

girme hakkını kazandığımı öğrenmiştim. Babam, çalışma arkadaşı

TCDD I. İşletme Başveznedarı Hüseyin Bey’in oğlunun da Mülkiye

öğrencisi olduğunu, kayda gitmeden onunla tanışıp görüşmemi

önerdi. İlhan (Yargan) Ağabeyimle o gün tanıştım, gar binasının

güney doğusundaki kubbenin zemin katındaki Başveznedar makam

odasında. Sonra 2. Peronu baştan sona birkaç kez voltaladık.

Kararımı vermiştim, yolculuk Ankara’ya idi.

Şimdi o gardan tren kalkmayacak. O lokantada Lemi ile kadeh kaldıramayacağız. Geçen yıl gitmeye

niyetlendiğimizde Ramazan ayı idi ve lokanta

“bakıma” alınmıştı.

Sevgili Lemi,

Elimizi çabuk tutalım, iki kadeh de olsa bir kez

daha içmeye gidelim, o güzelim yere. Son trene

yetişemezsek yürürüz Pendik’e kadar, belki de

Kurtköy’de tereyağı ararız halisinden.

Vecdi Seviğ

Kurtköy’e tereyağı almaya gideni hicvettiği

öyküsünü anımsadığımız Ozan’ın dizeleri dökülür

dudaklarımızdan:

Haydarpaşa garında

1941 baharında

saat on beş.

Merdivenlerin üstünde güneş

yorgunluk ve telâş

Bir adam

merdivenlerde duruyor

bir şeyler düşünerek.

Zayıf.

Korkak.

Burnu sivri ve uzun

yanaklarının üstü çopur.

Merdivenlerdeki adam

-Galip Usta-

tuhaf şeyler düşünmekle

meşhurdur:

"Kâat helvası yesem her gün" diye düşündü

5 yaşında.

"Mektebe gitsem" diye düşündü

10 yaşında.

"Babamın bıçakçı dükkânından

Akşam ezanından önce çıksam" diye düşündü

11 yaşında.

"Sarı iskarpinlerim olsa

kızlar bana baksalar" diye düşündü

15 yaşında.

"Babam neden kapattı dükkânını?"

Ve fabrika benzemiyor babamın dükkânına"

diye düşündü

16 yaşında.

"Gündeliğim artar mı?" diye düşündü

20 yaşında.

"Babam ellisinde öldü,

ben de böyle tez mi öleceğim?"

diye düşündü

21 yaşındayken.

"İşsiz kalırsam" diye düşündü

22 yaşında.

"İşsiz kalırsam" diye düşündü

23 yaşında.

"İşsiz kalırsam" diye düşündü

24 yaşında.

Ve zaman zaman işsiz kalarak

"İşsiz kalırsam" diye düşündü

50 yaşına kadar.

51 yaşında "İhtiyarladım" dedi,

"babamdan bir yıl fazla yaşadım."

Şimdi 52 yaşındadır.

İşsizdir.

Şimdi merdivenlerde durup

kaptırmış kafasını

düşüncelerin en tuhafına:

"Kaç yaşında öleceğim?

Ölürken üzerimde yorganım olacak mı?"

diye düşünüyor.

Burnu sivri ve uzun.

Yanaklarının üstü çopur.

Denizde balık kokusuyla

Döşemelerde tahtakurularıyla gelir

Haydarpaşa garında bahar

Sepetler ve heybeler

merdivenlerden inip

merdivenlerden çıkıp

merdivenlerde duruyorlar.

nazım hikmet

(*) 1 Şubat 2012

ANADOLUDA TÜRKMEN KIRIMI VE ERMENİ KÜRD ÇATIŞMASI VE SASON AYAKLANMASI VE HAMİDİYE ALAYLARI

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Thu, 26 Jan 2012 23:50:00 +0000

sevgili dostlar

babam bize nasihat verirken

laflarına

"Her şeyin bir sebebi vardır..

sebebi bilmek lazım.. "
diye başlardı..

Sevgili Uluç Gürkan Hoca'nın

Ermeni meselesi için yazdıklarını okudunuz, sonra da dinlediniz.

Buyrun bendenizden de, olayın anadoluya dağılışı hikasesini dinleyin..

Sevgili Dostlar,

Anadolu'da.. "fetret devri"nde başlamış olan türkmen kırımı ..

Yavuz döneminde.. doruga ulaşır..

özellikle.. 1502'de İranda kurulan.."Safevi" türkmen imparatorlugu..

Anadoluda geleneksel federatif türk devleti teşkilatlanması isteyen.. türkmenler için bir cazibe odagı oluşturması..

Yavuzu çok korkutur..

Önce.. Şeyhülislam olacak Kemal Paşazade'den...bir risale yazmasını emreder..

bu bröşürde..

Şiilerin (türkmenlerin-Alevilerin)Mallarının Helal

nikahlarının hükümsüz..

öldürülmelerinin caiz..

onlara karşı savaşmanın "cihad"

oldugu belirtilir..

Anadoluda yediden yetmişe kadar "kızılbaş" olanların deftere yazılıp ,kendisine bildirilmesini ister..

Çaldırandan sonra..40.000 kızılbaşın asıldıgını ya da hapse atıldıgını bizzat osmanlı kaynakları belirtir..

Yavuz Sadece Anadoludaki türkmen kırımı ile yetinmez..

Şah İsmail'e ve Kızılbaş türk ulusuna karşı bir denge kurabilmek için..

İrandaki ( kürd aşiretlerinin esas yeri olan) Urmiye Gölünün güney topraklarında.. hizmetine giren kürdşeyhi İdris' in elebaşılıgında..

Şah İsmaile karşı bir isyan başlatır..

Bilahare..Bu İdrisi Anadoluya türkmen kırımı için ödüller vererek davet eder ..

Yavuzun İrandan getirdigi Kürd aşiretlerinin silahlı destegiyle...ve Modern silahlı yeniçeri ordusuyla

( Bitlis Türkmen Beyi Karahan Bitliste .. Kürd ve yeniçeri baglaşık ordusuna karşı savaşırken...

tüfek mermisiyle vurulur.. Bitliste ne kadar türk varsa hepsi öldürülür..

Bunlar.. 12 parçalı kızıl başlıkları birlikte kanalizasyonlara atılır..

Kürd Nur şefi İdrisi.. "İdris Bitlisi" adıyla Bitlis beyi yapılır..

(1545 lerde ..tüfek.. ve top' ta Osmanlı silah teknolojisi..Hala dünyada bir numara..)

Dogu Anadoluda türkmen katliamı devam eder ..

Katlima ugrayan türkmenlerin bir kısmı iç anadoluya.. bir kısmı İrana kaçar..

Fatih ile başlayan, Yavuz ile zirveye ulaştırılan... Anadolu daki türkmen hakimiyetine son verme politikasına..

son noktayı Kanuni Sultan Süleyman koyar..

Kanuni... bu kürd aşiret şeflerine Bir ferman çıkararak..

Bütün türkmenlerin çocuklarıda dahil öldürülmelerini emreder..

Ayrıca ikinci bir ferman ile..Çıldırdan Diyarbakıra kadar olan akkoyunlu ve karakoyunlu türkmenlerine ait toprakları..

mülkiyet babadan ogula geçecek şekilde..

İrandan getirilen bu kürd aşiret reislerine "babalar gibi" sat.. pardon... bırakır....

Kanuni Sayesinde.. türkçeden başka dil konuşulmayan bu türk toprakları artık "Kürdistane" a dönüşmüştür

Yüzbinlerce Türkmenin canı pahasına..

Bunu Nadir'de Olsa..

Avrupalı hiç söylemez..

Buralardan kaçamayan bazı türkmenler ise...

ya sunnileşip kürdleşerek..

yada..

kendilerini "kürd" olarak tanımlayarak..,

hem osmanlı baskısından kurtulmak..

hemde kürtlere tanınan haklardan faydalanmak ister....(Şimdiki Alevi kürdler..)

(Bu gün burada yaşayan sunni olmayan kürdler..işte bu kürdleşen türkmenlerin torunlarıdır..)

Yada.." Karakeçili" obası gibi..

sunnileşen kürdlerin ataları bu karakoyun türkmenleridir..

Türkmen kırımından sonra..

Osmanlı.. Mülkiyetini devrettigi bu topraklar üstünde...

Ayrıca bu kürd aşiret reislerine yönetim hakkının bir kısmını da "Mukataa" (Devlet harcamalarında finansman aracı..)olarak devreder..

Mesela:

Osmanlı.. 1813 yılında da Yozgat (Bozok),Sivas, Kayseri, Maraş, Antep, Rakka (Urfa) Adana, Halep, Nigde Nevşehir Kırşehir, ve Ankara

Bölgesinde büyük nüfus sahibi Bozok Türkmen beyi Çapanoglu Süleyman Beye bu bölgeleri "mukataa" imtiyazıyla vermiştir..

Kürd aşiretlerine bırakılan Dogu Anadoludaki bu osmanlı topraklarında..

Ayrıca.. türklerin himayesinde palazlanan ..

küçük topluluklarıda halinde..

1870 lere kadar suya sabuna pek dokunmayan ermenilerde yaşamaktadır..

Ermeniler 1890 yıllarına kadar kadar bölgelerinde hakim olan kürd şeyhlerine her yıl verdikleri vergiyi...

yurt dışında yaşayan fransız ve Amerika ermenilerinin de kışkırtmasıyla vermemeye başlamışlar...

böylece "mültezim" kürd şeyhlerini çok kızdırmışlardır..

İngilizler ermeni ayaklanmalarının planlayıcısı oldukları halde.. Ermenileri İngiliz toprakarına sokmamışlar...

Ancak.. fransızlar, Amerikalılar kapılarını sonuna kadar ermenilere açmışlardır..

İngiliz topraklarına ermeni göçününün kabül edilmemesinin nedeni...

ingilizlerin ermenilerle mezhep uyuşmazlıgı gösterilmekte isede,

bu pek inandırıcı gerekçe olmamıştır....

Çünkü.. ingilizler sadece ermenileri degil..

ingiliz olmayan hiç kimseyi britanyaya sokmamışlardır..

soksalarda -son 30 yıla kadar - ingiliz vatandaşı olarak kabül etmemişlerdir...

1878 lerde başlayan başlayan bu kürd ermeni gerilimine..

ve bu gerilimin ilk kanın akıtılmasına neden oldugu hususuna..

bir önceki bölümde deginilmiş idi..

Kürd şehleri bir taraftan velinimetleri osmanlıya hizmet sunarken..

Bu kapsamda..Anadoludaki. "silahlı asi" ermenileri...! silahla "tedip" ediyor.

Osmanlının gönlünü alıyor..

bir taraftanda ceplerini dolduruyor.. otorite boşlugundan faydalanıp .. yeni hakimiyet alanları oluşturuyordu..

sırtlarını "Rus Oblast'ı" Ermenistana, fransaya ve ingiltereye dayayan...

"lüküs hayat"çı para babaları ermeniler ise,

Anadoludaki ermeni toplugu üzerinden politika yapıp güç ve para kazanıyorlar..

İngiltere ve fransa ise, ilk bakışta.. "yukarı tükürsem bıyıgım... aşagı tükürsem sakalım ."

gibi görünen bu piyonların kendi arasındaki kürd ve ermeni çatışmasını..

"türk ermeni çatışması" olarak takdim edip, türkleri yoketmek..

en azından avrupada etkisizleştirmek olan "şark politikası"nı tıkır tıkır yürütüyordu..

Herkes bu işten memnundu..

Türkler ve türk ermenileri hariç..

Bunlar bu santranç oyunundan bir şey kazanmadıkları gibi aksine kaybeden taraftılar..

ve kaybettikleri de.. tatlı canları idi..

Çünkü dökülen kan , türklerin ve türk vatandaşı ermenilerin kanı idi..

1894 sonbaharında.. ermenilerin Dogu Anadoluda en kalabalık oldukları Muş bölgesinde ..

Muş'un güney batısındaki Sason'da...

Hınçak ve taşnak militanlarının öncülügünde Ermeniler..

pür silah ayaklandılar..

Bu işi planlayanlar korkunç amaçlarına ulaştılar..

Ermeniler.. yöredeki türk köyleri ateşe verip, köylüleri topluca katlettiler.....

Bölgede türk askeri birlikleri yoktu bu bölgeler silahlı kürd aşiretlerinin kontrolünde idi..

Sason ayaklanması.. bu silahlı kürd aşiretlerince çok kanlı bir şekilde bastırıldı..

İlk kez bölgedeki isyancı ermeni köyleri basıldı.. ateşe verildi..

savaş ..artık bir intikam savaşına dönüşmüştü..

Askeri güç yetersizliginden..

Kürd şeyhlerinin komutasındaki aşiretler..

bu bölgede osmanlının nizami askerinin yerine ..

Merkezi Erzurumda olan 4 ncü osmanlı ordusuna baglı silahlı milis güçler olarak..

ordu komutanıın teklifi ve sultan Abdül Hamidin

kabülü ile örgütlendi..

Ve bu kürdlerden oluşan silahlı milis alaylarına.. kurucusunun adından dolayı..

"Hamidiye alayları " adı verildi

Başlangıçta..sadece kürtlerden ve 4-5 bölükten oluşan 600'er kişilik 30 alay..

kısa zamanda.. türk aşiretlerininde dahil edilmesiyle..

800 ve 1500 kişilik 33 alayında ilavesiyle toplam 63 alaya kadar yükseltildi..

Hamidiye alkaylarının.. kuruluş amacı ve kullanış biçimi..

Batılı güçler tarafından

Sultan Abdülün.. diger Osmanlı sultanlarının aksine ..

Batıdan uzaklaşıp,Batıdan ithal edilen kurumları müslümanlaştırmak..

ve "dogulu kalmakta ısrar etmek" olarak yorumlanmış..

"Militan müslümanlar"nitelendirilen..ve Tanzimat batılılaşmasına herzaman kuşku ile bakan

kürtlerin bu alayların kurulmasını...

Osmanlı sultanının bunların ulusal kimliklerini tanıması olarak kabül edilmesine yolaçmıştır..

Bu girişim...

"Batı"ya karşı toplu girişimin bir parçası idi..

Hamidiye alayları ile..

Ermeniler döktükleri kanların bedelinden kurtulmak için

bindikleri "intikam tramvayı 'yla.. rafahlarına, saadetlerine koşarken..

Sultan Abdül.. "Pan İslamizme" koşuyor..

Havaya giran Kürd aşiret reisleri ise..

"Kürd şeriat devleti" hayalleri ile

ölümlerine koşuyorlardı..

Sürçü lisan etmiş isek affola..

İlgi sözkonusu ise.. devam oluna..

Hoşcakalın Dostlar..

Sevgiler..Saygılar..Selamlar..

Mekan

Komünist Sporu

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Fri, 20 Jan 2012 22:01:00 +0000

Komünist Sporu – Nejad KUMBASAR

Gene Siyasal Bilgiler Fakültesi öğrenim yıllarına dönelim.
Yıl 1976, Siyaset İdare Bölümünde son sınıftayım. Aklıma parlak bir fikir geldi. Mezun olmadan bir “Masa Tenisi Turnuvası” düzenleme fikri; ama nasıl olsun. Önce Öğretim Üyeleri ve Öğrenciler arasında olsun dedim. Her iki kesimin birincileri sonunda karşılaşır diye düşledim. Ancak Öğretim Görevlilerinden fazla spor meraklısı olmadığından, elde sadece öğrenci kesimi kaldı.
Bu seferde turnuva nasıl olsun da birinci son sınıftan çıksın diye planlar ve projeler geliştirdim. En kalabalık 1. ve 2 sınıfların birincileri belli olsun. Bunlar birbiri ile karşılaşsın teke düşsün düşüncesiyle bir anda canavar gibi oynayan nedeyse 800 kişilik 1 ve 2 sınıftan 1 kişi çıkacaktı. Böylece 3 ve 4 sınıflar rahat bir nefes alacaktık. Bundan sonra da bölüm birincileri belli olsun diye 3 İşletme bölümü 4 İşletme bölüm, 3 Maliye bölümü 4 Maliye bölümü, 3 Uluslararası bölümü 4 Uluslararası bölümü ve 3 Siyaset ve İdare bölümü, 4 Siyaset ve İdare bölümleri birincileri belli olunca; her bölüm sınıf birincileri birbirleri ile karşılaşacaktı. Ancak Rahmetli Hakan Yurdakuler buna itiraz etti. “ Abi sen bu turnuvayı düzenlediğine göre beni rahatça yenersin” dedi. Ben de “Hakan kardeş ben bunu kura ile tespit ettim. Bu kural değişmez” diye itirazını geçiştirdim.O da mecburen kabul etti. Katılanlardan 10.-TL sı topluyordum. Pinpon topu, ağ, raketler ve 3 adet kupa alacaktım.Sonuçta iş planladığım gibi gayet güzel gidiyordu. Camlara yapıştırdığım Masa Tenisi ilanlarım devamlı yırtılıyor, kopartılıyordu. Sonunda İdare ile konuşup panoya asılınca bu sorundan kurtuldum. Gel gör ki bir gün SBF Öğrenci Derneğinden olduğunu söyleyen benim üç mislim iki metre boyuna yakın bir arkadaş dernekten görevlendirildiğini söyleyerek, “sen dernekten izin aldın mı? Böyle sosyete sporlarını bu okulda oynatmayız” diye bana güzel bir posta attı. Ben önce anlamamazlıktan gelerek, katılacaksan ismini soyadını söylemesini istedim. O da “arkadaş sen hala anlamadın mı? herhalikarda bu okulda bu sosyete sporunu oynatmayız” diye diklendi!!! Resmen dayak yiyeceğim. Sen kaçıncı sınıftasın deyince 1.sınıfta olduğunu söyledi. Ben de “senin abinim nasıl benimle böyle konuşursun” dedim. ” Ayrıca bu spor zannettiğin gibi beyaz şort özel kıyafetlerle, sahada oynanan tenis raketiyle değil. Gayet mütevazidir. Spor salonu koridordaki masada oynayacağız. Bunun sosyete sporu ile ilgisi yok. Ayrıca bizde güreş nasıl milli sporsa, bu Masa Tenisi Çin’de Komünist sporudur.” demeyi aklıma getirince ve söyleyince, hem nerdeyse yiyeceğim dayaktan kurtulup, hem de okulda bir komünist spor düzenlediğimden nerdeyse tebriğine mashar oluyordum. ” Tamam ben arkadaşlara anlatırım.Kazanan bizlerden biri olsun” dilekleriyle yanımdan geldiği gibi ayrıldı. Sonuçta pratik bir buluşla son anda dayaktan kurtuldum. Abilik, üst sınıfta olmam beni kurtarmayacaktı. Komünist spor olduğunu ileri sürdüğüm masa tenisi beni kurtarmıştı.
Sonuçta bölüm birincileri belli oldu. Birinci ve ikinci sınıflar birincileri karşılaştı. Birinci sınıf birincisi kazandı. Bölüm birincileri belli oldu.Ne yaptıysam olmadı.Birinciliği alamadım.Okul üçüncüsü oldum.Kupa kütüphanemde hala durur.Her gördüğümde dayaktan beni kurtaran Komünist sporu olan Masa Tenisine şükrederim…
Nejad KUMBASAR SBF 1976 Siyaset ve İdare Bölümü Mezunu

__._,_.___

Sarıkamış Felaketi

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 18 Jan 2012 23:06:00 +0000

Sevgili Dostlar..

Unuttuğumuz bir şey var..

Ben hatırlatayım dedim..

3 hafta önce..

yani 23 Aralık/2011 tarihinde..

Sarıkamış felaketinin..97 yılını geride bıraktık..

Sarıkamış...

Dünya savaş tarihinde...

Düşmanın bile vicdanına sıgdıramadığı..

eşi benzeri olmayan bir "savaş dramı" olarak bilinirsede
esasında ..

sivil yönü daha agır basan

artık genel kurmay arşivlerindeki rutin bir savaş olmaktan çıkıp

türk ulusunun her ferdini derinden yaralayan..

herkes bildiği halde..

100 yıla yakın zamandır

bahsetmekten kaçındığımız..

ulusal bir utanca dönüştürdüğümüz bir "insanlık dramı"dır..

Sarıkamış...

Askeri amaçlı bir harekat olmasına ragmen..

Askeri sonuçları..

Aslında çok önemli degildir..

biz yazılı 3000 yıllık tarihimizde..

Çook taktik savaşlar kaybettik

Bu savaşlarda..

Binlerce şehit verdik ..

Hiç kuşkunuz olmasın

Vatanımız Anadolu oldugu

Vatanımıza emperyalist saldırılar devam ettiği müddetçe

Daha çook.. savaşlara gireceğiz..

Daha çook şehitler vereceğiz..

ancak..

burada

Önemli Olan...

Türklerin tarihinde..

türk askerinin

hiç dögüşmeden

bir gecede..

kendi vatan(larında) sınırları içinde..

doğa koşullarına yenilerek 90 bin şehit vermesi..

daha önce hiç böyle bir felaketle karşılaşmadıkları gerçegidir..

böyle bir faciaya... türklerin tarihinde de rastlanmaz..

Tam aksine..

Türkler

Savaşlarda bu tür çetin doga şartlarında da harikalar yaratan bir millettir..

Tarihleri boyunca..

En zor doga koşulları..

Türklerin en vazgeçilmez stratejik müttefiki olmuştur..

Türkler..

Çetin doga koşullarını..

Özellikle.. sogugu, karı,

Sıcagı, yagmuru, çamuru,

Çölü, dagı, sarp kayalıkları...

kendilerine üstünlük veren avantajlar olarak kullanmışlardır..

Çetin doga koşullarında..(yani türklerin kendi istedikleri koşullarda)

Türklerle savaşmaya kalkışıpta ..

Başarılı olan hiçbir orduyu tarih henüz yazmamıştır..

Orhun Kitabelerinde..

Büyük Bilge..efsane bir komutan ..

Tonyukuk ..

bu durumu

( Türklerin savaş tekniklerini ve savaşlarda doga koşullarını nasıl kendi lehlerine bir faktör olarak kullandıklarını) detayları şöyle anlatır..

"Kögmenin yolu bir imiş ..(tek bir girişi varmış)

Kırgız Kaanı bu yolu su'layıp(Askerlerle) kapatmış diye işitip

bu yoldan yürürsek iyi olmayacak diye düşündüm.."

( O tarihlerde/ MS:715'lerde..

Sayan daglarının kuzeyinde ki Yenisey çıgırında il tutmuş

ve Göktürk Birligine katılmayı reddetmiş ..

Kırgız federasyonuna baskın yapılması düşünülüyor..

Ama

Tonyukuk..

ülkeye tek giriş yolunun düşman tarafından kapatıldıgını ögrenince..

baskını bu kez hiçkimsenin aklına gelmeyen

Sayan (Türkler buraya "Kögmen" diyor) daglarını aşarak yapmaya karar veriyor...

İşte Doga koşullarının cografyanın düşmana karşı müttefik yapmak diye

Yani şimdilerde bazı inek çobanlarının ya da..)

"Attan aşagı" dedim..

(Askerleri at'tan indirdim)

Atlarımızı yedeğe alarak..

yukarıya.. Ağaçlara tutunarak tırmandık..

Öndeki erlere nöbetleşe

Karı söktürdüm..

Ağaçlık zirveyi dolandık..

Gündüz kuytularda gizlenip dinleniyor..

Geceleri

Dörtnal..

At koparıp..hızla gidiyorduk...

KIRGIZI uykuda bastık..

Uykusunu mızrakla açtık. . ..

Bilge Kaan... ise..

Yine aynı teknikle nasıl savaştıgını anlatır..

"Altın ormanını aşarak..

İrtiş nehrini bir gecede geçerek..

Türkiş'e dogru yürüdüm..

Türkiş Budunu uykuda bastım.."

Baskın için..

Yine doga koşullarının en kötü zamanı ve yine gece beklenir..

Bütün engeller olaganüstü bir direnç ve kararlılıkla dolanılır..

Karlı daglar ve karanlık ormanlar aşılır...

geçit vermez nehirlerinden gece geçilir..

baskın yine gece yapılır..

Dünya savaş tarihi..

Dogayı kendi lehlerine çevirerek...

Zafer üstüne zafer kazanmış türk ordusunun inanılmaz başarıları ile doludur..

Onlar ..

yeryüzünün ilk komandolarıydılar..

Sarıkamıştan (fazla degil...)

7 yıl sonra

Aynı... Türk askeri..

26 Agustos gecesi..

Bir baskınla.. beton bariyerlerle 3 sıra berkitilmiş..

düşman mevzilerini bir gecede parçalayıp geçtiler..

Türk Süvarileri...

Geçit vermez Ahırdaglarının sarp zirvelerinden..

(tıpkı ataları göktürkler gibi)..

bir gecede

tek zayiat vermeden geçip....

26 Agustosun şafagı ulaşmadan bir sel gibi Sincanlıya aktılar..

Tarihin enson meydan muharebesi olan

Başkumandanlık Meydan Muharebesinde..

28'i..29 Agustosa baglayan gece..( Dikkat edin "gece" diyorum)..

tam üç gündür uyku uyumayan..

kuru peynir ve kuru ekmekden başka azığı olmayan..

düşmanlarının

"hayalet tümen" adını verdikleri

23 ncü Türk Tümeni..

Dumlu dagından geceleyin şimşek gibi bir ileri harekatla...

birbirleriyle buluşmak üzere olan

iki yunan ordusunun arasına.

süngüsünü sokup..

topragın altından yarı beline kadar fırlayıp çıkan

mitolojideki devasa insanüstü kahramanlar gibi..

Sabaha kadar aynı anda..

saglı sollu balyoz yumruklarla

İki yunan ordusunun birleşmesini önlemiş.....

28 ağustos gecesi..

sanki ihtiyattaki yunan ordusunun önünü kesiyormuş görüntüsünü vermek için

kuzeye kaymış olan

gecelerin Kartalları

türk süvarileri

29 Agustos gecesi

gözgözü görmez..

şiddetli yagmur altında..

aniden bir (u) dönüşüyle..güneye

dönüp ..

hava koşullarından dolayı ..

dumur olmuş

şaşıran düşman ordusunu

baskınla ..

Güneyde aslıhanlarda ve Murat Dagının karanlık zirvelerinde onları bekleyen

geceleyin avlanan avcıların (Birinci ordunun imhacı aslı kuvvetleri) önüne dogru sürmüş..

böylece

kıskaç kapatılmış

otarihteki hazır kuvvet olarak dünyanın en kalabalık ordusu olan

İngilizlerin (yunan) işgal ordusu

Bir "gece" savaşıyla kamilen imha edilmiştir..

şu sıralar..

moda olarak millete yutturulmaya çalışan..

ellerine

dandik bir keleş verilen

kafalarınada bir masa örtüsü sarılan

ispanyolca "gorilla" diye bir lakap takılarak ortalığa salınan..

savunmasız insanları katletmeyi

kahramanlık sanan

ABD beslemesi feodal yetimler ile..

kendilerine speyşıl forslar adını veren..

sanıyorum genetiklerinin icabı olan

katillikle

yüce bir toplumsal görev olan askerliği birbirine

karıştıran..

vatanını namusunu özgürlüğünü savunan insanları (askerleri)

çocukların atari oyunundaki

öldürülmesi gereken insanlık düşmanı canavarlar

(Sanal düşmanlar) olarak algılayan

sofistike silahlarla

savaştığı insanların kim olduklarını bilmeden hiç yüzyüze gelmeden..

arazide aynı şartlarda hiç karşılaşmadan

bilgisayar la savaşan

kendilerini dünyayı kurtaran süper palavra süpermen zanneden

ama bu kahramanlığını..

çıkarlarını korudukları

kapitalist patronlarından ücret almadan

asla yapmayan..

atari çocukları..

gibi..

evrenin ilk askerleri

Olan Türkler için..

savaş ve av kurallarını

bundan 2250 yıl önce

yazmış olan

Çinlilerin..

ilk çagların

Bir savaş tanrısı olarak bahsettikleri..

Kartal başlıklı miğferler....

savaş boyalı yüzler

düşmanın yüreğine korku salan savaş çıglıklarıyla

800 metreden isabetli atışlarla atılan ıslık çalan oklarıyla..

-40 +40 dereceki çetin doga koşullarını arkasına alarak..

gece avlanan..

Me-Te'nin

Hordasının .. ruhunu ve geleneğini taşıyan.

Mehmetçiklerin

daglarda.. çamurlarda..

karlarda eskittiği postalının sicimi dahi olamayacak

kapasitedeki tüm benzer insanların ....

Şavaşın ustalarını

sarsak beceriksiz korkak

tavuk veya yılbaşı hindisi gibi

gösterilmeye çalışılan

bu dönem de göz önüne alınarak..

Şimdi soruyorum Size..

Nasıl Olurda..

Sarıkamışta..

İlk kez düşmandan sayı olarak üstün olan türk askerinin... (Koca.. 3ncü Türk Ordusunun)

Bir gecede..

Düşman yüzü görmeden ...

Tek mermi sıkmadan...

90 bin şehit vererek.. yokolur gider... ???

Nasıl Olurda..

bin yıl lık anadolu tarihinde türklerin yaptıkları savaşlarda verdikleri toplam şehit sayısından..

sarıkamış bozgunundaki şehit sayı sı daha fazla Olur..?

Nasıl Olurda..

Ruslar.. Türklerin topraklarındaki 300 yıllık yayılmacılıgında...

Ellerini kollarını sallayarak..

Ulaştıkları en son nokta Sarıkamış.. Erzurum olur..?

Neden Sarıkamışta böyle oldu..?

Neden daha kötü şartlardaki İstiklal harbinde tüm kavga süresince..

daha kötü şartlardaki türk ordusunun başına böyle bir felaket gelmedide...

Sarıkamışta geldi..?

Acaba..

Palandöken ve Allahuekber daglarında o gece - 40lara varan sogukmu tek sebep.. ?

O zaman Aynı şartlarda

Galiçya da

Çanakkalede düşman perişanları yaşarken..

bu tür tek zayiat vermeden ayakta kalıp

harikalar yaratan mehmetçiklere ne diyeceğiz..

yoksa askerin çarıgımıdır..sebep.. ?

O zaman....

Ayagında çarık dahi olmayan türk askerinin..

Sakarya huruç harekatı sırasında...

31 agustos 1921 de.teyemmümle kıldıkları yatsıdan sonra..

yalın ayak..kedi sessizligiyle..

düşman eline geçmiş olan stratejik Çaldagı'na tırmanıp..

gecenin saat birinde.. aynı anda birkaç noktadan daldıkları

siperlerdeki

sofistike düşman birliklerini...

sadece süngü kürek ve çıplak elleriyle tepeledigini...

nasıl izah edecegiz..?

93 harbinde

Balkan harbinde oluşan ..

askerin savaş yılgınlıgı yada bitkinligimidir..?

o zaman...

aynı asker...

Basrada..

(Kut harbinde)

Çanakkale'de

nasıl olurda

savaş ve insanlık tarihinin en büyük destanını yazar..?

Asker aynı askerse... !

Düşman aynı düşmansa..

Çanakkale ile Sarıkamış ....

Yada..

916 daki Kut Taaruzu

922 deki Büyük Türk Taarruzu

ile

914 teki Sarıkamış Türk Taarruzu arasındaki

fark nedir..Dostlar..?

Fark Nedir....?

Oltu'dan girdikte Sarıkamış'a...

Akıl Almaz orda yatan üleşe...

Askeri kırdıran Enveri Paşa...

Kitlendi kapılar MEKAN Agladı...

(bir Sarıkamış.. (Asker) Türküsü..)

Şehitlerimizin ve Gazilerimizin

Onların içinden çıkıp..

Yüksek medeniyyet ufkundan yeni bir güneş gibi dogarak..

Onları

Zaferlere.. aydınlıklara ve özgürlüklere ulaştıran

Emperyalizmin adından bile korktuğu

En büyük Komutanlarının

Aziz ruhları karşısında saygıyla egiliyor..

Sarıkamışlar...

Birdaha ASLA...

diyor

Saygılar sunuyorum....

Mekan DEMİRKAYA..

NOT..Bu türküyü..

muhtemelen 25 Aralık gecesinde Allahüekber

daglarında eriyip giden..iki kolordumuzdan biri olan..

10'ncu Türk kolordosunun ..sag kalabilmeyi başarmış..

gazileri söylemiştir..

Çünki.. Türkü..

"Oltu'dan girdikte Sarıkamış'a" diye başlıyor..

Oltu 93 harbinden beri Rus işgalindeydi.

10 türk kolordosu..23 Aralıkta oltu'yu ele geçirip..

ertesi günü sarıkamışa dogru yürümüş..

diğer iki kolordu ise..(askerleri) Oltu'yu hiç görmemişlerdir....

TOROS " RAUF" U YOLCU EDERKEN

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Mon, 16 Jan 2012 09:17:00 +0000

Yıl 1974,

Tatvan'da Asteğmenim.

Sabaha karşı Subay lojmanlarında bir hareketlilik.

Ne oluyor ? dedik.

Kıbrıs'a çıkıyoruz.Çıkartma başladı dediler.

Yıllarca, Anadolu'ya bakan gözler.

Şimdi gemiler,paraşutler.

Ve gencecik Mehmetcikler,

ve Yiğit Mücahitler.

ve yıllar süren mücadeleler sonunda,

elde edilen Özgürlükler.

Dava adamı Denktaş'tı.

ve sonunda amacına ulaştı.

Arkasında bir Devlet,

ve gözü yaşlı bir Millet

Bırakıp sonsuzluğa giderken,

nedense,

Çıkartma anında,

O,yılların anısına,

Dudaklarıma ,

F.nafız Çamlıbel'in,

şu yalnızlık dizeleri geldi oturdu.

" Yağız atlar kişnedi,meşin kırbaç şakladı

Bir dakika araba,yerinde durakladı,

Neden sonra sarsıldı,altımda demir yaylar,

Gözlerimin önünden geçti Kervansaraylar.

......

Gök sarı,toprak sarı,çıplak ağaçlar sarı.

Arkada zincirlenen Yüksek TOROS dağları,

Önde,uzun bir kışın soldurduğu etekler,

Sonra dönen,dönerken inleyen tekerlekler.

Ellerim takılırken rüzgarların saçına,

Asıldı arabamız bir dağın yamacına,

Her tarafta yükseklik,her tarafta ıssızlık,

Yalnız arabacının dudağında bir ıslık.

Bu ıslıkla uzayan ,dönen kıvrılan yollar,

Uykuya varmış gibi görünen yılan yollar..

....

Şişesi is bağlamış bir lambanın ışığı

her yüzü çiziyordu bir hüzün kırışığı.

...

Ve bu güzel " HAN DUVARLARI " şiirinin,

şu son dizeleri ile,

" TOROS RAUF' 'u sonsuzluğa uğurlayalım.

" Artık bahtın açıktır,uzun etme arkadaş,

Ne hudut kaldı bugün,ne askerlik ne savaş,

Araya gitti diye içlenme Baharına,

Huduttan götürdüğün şan,yetişir yarına"

Evet,

Tek başına bırakılmış bir büyük dava Adamı,

Şan' ve Şerefi ile,

Yarınlardaki yerini aldı.

Mücadelesi,ve azmi önünde,

Saygı ile eğiliyorum.

Saner Tuncer Gürdil.

16.01.2012 / Aşkabat.

Dağcılık Mavraları-1

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Fri, 16 Sep 2011 19:09:00 +0000

İpsiz Dağcılar

Sevgili Akın'ın, ''20 metreden 16 metreye indirdiği'',

Sevgili Tuncer'in, ''bombalayıp hepten yere serdigi'',

3917 metrelik Erciyes Dagı'nın son 18 metresi

hangi dağcının başını agrıtmamıştır ki....

Efendim,

geçmiş zaman sene 1970,

aylardan Nisan birkaç günlük 23 Nisan tatili var,

eh durulur mu gayri, Atladık Ankara'dan doğru Erciyes'e

Tuncer Gürdil, Arif Efecan bir de ben,

İllaki 3917 metreye tırmanmadan dönmeyecegiz,

O zaman Tüm ülkede sadece bir iki adet bulunan 40 metrelik

dağ ipini de Federasyonun deposundan almışız ki

kim tutar bizi,

Bu Erciyesin 18 metrelik batı zirvesi öyle bir kule ki,

İp olmadan çıkılmaz, çıkılsada inilmez,

illaki bir ipin olacak.

Bir 23 nisan sabahı karanlıkta çıktık Tekir yaylasından yukarı doğru,

Şaytan Deresi'ni yarıladıgımızda güneş doğmuştu.

Sırtı aşıp, Erciyesin 3900 metrelik doğu zirvesinde takılmadan

dogru Kuzey buz duvarı sırtınından geçerek geldik 18 metrelilk kulenin dibine,

Hemen ipin bir ucunu belime bagladım,

Tuncer ve Arif öbür ucundan beni emniyete aldılar.

tırmanış ipin ve emniyetin verdiği güvenle çok çabuk ve kolay olmuştu.

Bu kez ben yukarıdan emniyete alınca,

kısa bir süre sonra hepimiz kulenin tepesinde buluştuk,

''Ey ip megerse sen nelere kadirsin'' diyerek,

3917 metrelk Erciyesin son 18 metresindeki kulenln

yani, Zirvenin Keyfini çıkarıyorduk ki,

Tuncer yine ''Ulan; şimdi şurda bir karnıyarık olsa, yanında da pilavla cacık amma yenir haa.'' diyerek

her zamanki sululuklarından birini yapıp, aç olan karnımızı iyice acıktırdı.

zirve keyfimiz böylece kaçınca,

Zirve defterini imzalayıp ,

ipli inişe geçtik,

ipi ortasından zikkeye geçirip, iki ucunu aşagıya salladık

sırayla indik, inince de ipi bir ucundan çekip aşagıya almaya başladık,

ip bir süre geldi sonra ne olduysa takıldı,

öbür ucu boşalıp bir türlü aşagı gelmiyor,

ipe tutunup yukarı tırmanacagım,

ya yarı yolda ip boşalırsa,

İpi tutmadan serbest tırmansam,

emniyetsiz kalacagım,

Akıllara ziyan bir durum,

Çalış çabala nafile,

ipsiz olmuyor

iple de olmuyor..

!8 metrelik Kule,

yapışmış ipe bırakmıyor

Hava bozmaya başladı,

birazdan ısı düşecek,

Şeytan Dere'sinin karları sertleşip buza dönecek,

Buz kramponumuz yok,

kalacagız bir tek buz kazmasına,

Sununda, kasıla kasıla iple geldiğimiz Erciyesin Zirvesinden,

arkamıza baka baka, kös kös ipsiz geri döndük, iyi mi?

İlk fısatta gelip ipi almak umuduyla,

Kayseri Dagcılık Klubündeki arkadaşlara durumu iletip Ankara'ya vardık.

Kısa bir sürede,

Tüm ülkede

bizim

Federasyonun hem de tek ipini

dagda bıraktığımız

bir efsane gibi yayıldı..

Yayıldı yayıldı

Ve adımız,

İPSİZ DAĞCILAR

olarak, nam salmaya başladı.

Bir hafta sonra Kayseri'li dağcı arkadaşlar

tırmanıp bizim ipi indirdiler ve bir güzel, üzerine yattılar,

Bende olsam bu ip yoklugunda ayni şeyi yapardım.

Sonunda mesele ''Devletin Resmi ipi'' şeklinde telaffuz edilince,

İp Ankara'ya geri geldi.

ama, Bizim ''İPSİZ DAĞCILAR'' namımız yıllarca sürdü,

Sağ olasın Erciyesin 18 metrelik Kule Zirvesi..

Saygılarımla,

Uçman Sungur

Teşkilat Kürşat

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Fri, 02 Sep 2011 18:52:00 +0000

Sevgili Dostlarım.. Merhaba..

Sanıyorum 69 un son ayları ya da 70 in ilk aylarının biriydı..

Ankara nın zehir solumaya başladıgı yıllar.. hava soguk.. karanlık bir akşam üstü..

Yurdun İç kantininde,

Aslan Eren Hocanın siyah beyaz fotografında sıralanmış olan gri bacaklı siyah yüzeyli masaların birinde oturup,

eciş bücüş, çift kulak, tenekeden mamül..

çatal batırılmış ekmegin her dokunuşunda.. adeta "dokunmayın bu yemege " der gibi hareketlenen, amorf bir sahanda omlet yemege çalışırken..

Sol arka tarafımda bir tanıdık ses ..

"Kim ulan.. bu herif.. ya.. akşam akşam.. çattık..?

çarnaçar muhteşem ziyafetime ara verip, ..

"Vay.. Osman nerden çıktın.. oglum sen.. hayırdır.. ne olduki.."

Uzun sarı saçları burnuna kadar düşmüş..

yeşil gözleri kızgınlıkla parlıyor sinirden sık sık soluklanıp ..

kesik kesik cümlelerle anlatıyor..

"Ulan... kapıda uzun boylu zayıf eski moda bir herif.

pardesüsünün yakalarını kaldırmış.. çenesini içeri çekmiş..

gecenin bu saatinde gözünde siyah gözlükler..

bana yaklaşıp.. enseden gelen bir sesle

"Kimliginiz..? kendini tanıt ve varsa 6x9 bir fotografınızı da.. rica ediyim.."

demezmi..

bende

"sen kimsin birader..?" diye sordum..

Adam bir saniyede pardesesünün sol iç tarafının sol avucuyla açtı ve kapadı ..

Aynı anda..

sadece "teşkilattan..!" dedi..

"ya .. polis bey... ben mekan diye bir arkadaşımı görmeye geldim.. liseden arkadaşımdır.."

deyince ne dedi .. biliyormusun..

"tamam.. zararsız bir çocuktur.. geçebilirsiniz.."

dedi.. iyimi..!

“ya.. mekan.. sen iyi yere dükkan açmışın.. Gözünü seveyim bizim yurdun..

kapısında kimlik soran bir "sivil" yok hiç olmassa ..

burasıda sözüm ona birde " siyasalın yurdu" olacak ..

hani ulan… burası kurtarılmıştı..?”

-.. ?????...

………………………………………………………………

308 no.lu Odanın üç kıdemlisinden.. biri olan

İdris Kurtkaya..

köpekköye bakan 308 nolu odanın girişte sag ensondaki yatagına uzanmış

(ya arkadaşlar bir yıl müddetçe. ben idris kurt kayayı yürürken görmedim..

hep yatakta ve hep odada idi..)

kucagında koca bir kitap.. kafasını mutadı veçhile. duvardaki..

saçlarındaki yagdan dolayı oluşşmuş siyah beyaz kocaman lekeye yaslamış ..

iki yatak solunda yine kitap okumakta olan

Emin Selçuk Botsalıya ..

Semih Sergen sesisine benzeyen sesiyle anlatıyor..

bizde karşı yatakta (karşı yataklar sırasıyla

izmirli beybi feys

Özkan Şengün,

Mersinli Boncuk Mehmet (Menemenci)

Elazığlı pike Mehmet (Agar)

dinliyoruz..

okula girdigimizin ilk yılı idi.. galiba..

“Bizim Teşkilat.. yine yeni gelenlerden

Burdurlu Necati diye saf yeni bir ögrenciyi teşkilata kaydedip...(!),

birisinin takibi ile vazifelendirmiş, akşam kantinde karşılaşmışlar..

o sırada da dışarıda yagmur yagıyormuş..

Necatiye "görev tamamlandımı..?" diye ciddi bir şekilde sormuş..

Necatide " o söyledigin Çocuk sabahtan beri burada.. bende buradayım.."

deyince

bizimki.. "olmaaz" demiş..

"takibi belli etmemek" bu işin esasıdır.. şimdi dışarıdan gelmiş ilgisiz bir adam gibi görünmen gerekiyor.. o çocuk inekhanenin önünde..

sen görünmeden aşagıdan hemen birinci katın duş kabinine elbisenle gir..

sonra sanki dışarıdan yeni gelmiş yagmurla ıslanmış gibi çocugun önünden geç..

seni ıslanmış halinle mutlaka görmesini sagla.. unutma gizlilik çok mühimdir.. "

demiş..

Necati de koşa koşa elbiseleriyle duşa girip çıkmış

o haliyle kantinde dolaşmış..iyi mi..?”

Teşkilat Kürşat ..

Okula

yeni gelenlere hep bu numaraları yapıyor ve içlerinde bu numaralarını

yutacak birini mutlaka buluyor.. ""

……………………

Uzun Boylu, beyaz yüzlü idi.

kısa kesilmiş saçları biçilmiş çimen gibi hep arkaya taralıydı..

ve hep gravatlıydı ..

Hep Jack Nicelson'un kara gözlügünü takardı..

zayıf bedenine bol gelen uzun bir padesü giyer..

ve yurda girerken mutlaka yakalarını kaldırarak girerdi..

ben onu hep bu haliyle görüp..bu haliyle tanımıştım..

tanıdıgım süre içinde yüksek sesle konuştuguna, bagırıp, çagırdıgına,

yüksek sesle güldügüne hiç rastlamadım..

aşırı bir tavrı olmadı..

"olagandışı.." denilecek kadar olagan davranışlı idi..

kısa ve çok net resmi cümlelerle.. resmi agızla konuşur gibi konuşur..

arkadaşlarına bir iki cümle ile takılmadan yanlarından geçmezdi...

hep yürürken hep arkadaşlarına laf atarken gördüm..

bir arkadaş grubu içinde uzun tatlı bir sohbetine de rastlamadım..

65-66 larda okulun duvarına emniyet genel müdürlügünce asılan

3 mülkiye ögrencisine burs verilecegine dair ilanı gördükten sonra

Fakir bir ailenin evladı oldugu için

Okuyabilmesi amacıyla

Bu burslardan birini kabül ettigini

Degerli üstadım..Ersen Yavuz’dan sonradan bir sohbet esnasında ögrendim..

kendisine sanki özellikle çok ciddi bir polis havası verip gezinirdi..

ama nedense bu ciddi polis havasıyla dolaşması..

kimseyi rahatsız etmedigi gibi aksine tüm yurtta herkesin hafif gülümsemesine neden olurdu.. kişiliginin bir parçası olmuştu sanki bu komik ciddiyeti..

Bana kalırsa..

O hep poliscilik oynayan saf temiz bir arkadaşımızdı..

Yurttakilerde , herzaman.. samimi, güvenilir, tasarımında kötülük olmayan, dümdüz, komik çocuk ruhlu, tertemiz bir insan intibaı uyandırmıştır..

beraber hiç yol yürümemiş olanlar da dahi "çok iyi bir arkadaşım" dedirtecek kadar yakın ve samimi duygular yaratan bir şeffaf kişiligi vardı..

…………………………

Yine bir akşam üstü idi..

evi Ankara'da olanlar kantini boşaltmışlar..

kantini şanzelizeye baglayan geniş rahat merdivenlerin bitiminde itibaren 5 metre sagda.. camın kenarında.. Mahir Çayan radyotöre hafif dayanmış, ayakta duruyorr.. yanında.. beyaz çocuk yüzlü bol sarkık bıyıklı, dagınık yerçekimine isyan eden dik düz saçlı, lacivert bogazlı kazak ve dar paça lacivert kadife pantalon giymiş, hoş memo postallı.. Yusuf Küpeli.. ve etrafında yere çömelmiş başları egik üç arkadaşı .. yusuf egilmiş konuşuyor.. onlar ise yusufa bakmadan ciddi ciddi yusufu dinliyorlar.. bende Berber turgutun hasetle benim sırma saçlarıma yapmak istedigi hain amaçlı saldırısını hafif bir vucüt hareketiyle atlatıp, mutad turlarımı atmak üzereyim.. tam bu esnada.. hızla kantine dogru giden Teşkilat.. bu çöküşmüş ciddi konuşma modundaki grubun yanında durdu.. ve muhtemelen yusufa dogru.. baba bir amir sesiyle..

".. Çocuklar Devrim mi yapıyorsunuz yoksa..?" dedi..

Yusuf Küpeli .. birden ciddi halinden sıyrılıp

neşeli bir gülümsemeyle Teşkilatın üstüne üstüne üstüne yürür gibi yaptı..

Teşkilat hızla uzaklaşmak üzere iken..

Mahir Çayan

"Sen nerdesin ya.... gel sana çay ısmarlayım.." diye seslenince..

Teşkilat bir an duraladı ve en ciddi bir ses tonuyla..

"..Vazife mahallinde ve vazife sırasında her türlü müskirat memnudur..."

gibi bir mevzuat kelamını daha bitirmeden.

yusufun kendisini yakalayacagını farkedip acele merdivenlere tırmanmaya başladı..

teşkilat uzaklaştıgında

hüseyin, mahir, yusuf ve diger kıvırcık saçlı tıknaz ve dahi yüzüne göre kocaman gözlükleri olan kumral, çocuk yüzlü.. devrimci ögrenci liderlerinin yüzlerindeki gülümseme hala kaybolmamıştı..

………………………..

12 Martın ayak seslerinin geldigi sıralardı..

yurt ve okulda da ögrenci eylemleri..

daha çok..

duvarlara

"Kahrolsun Amerika..”

“Kahrolsun Komprador burjuvazi ve onun yerli İşbirlikçileri

“Yaşasın Tam bagımsız Türkiye .."

sloganlarıyla biten,

teksir makinasında saman kagıtlara basılmış bildirilerin asılması suretiyle devam ediyordu..

bu bildiriler genellikle..

şanzelizenin pencerelerini birleştiren köşeli sutunlara ve asma katı tutan yuvarlak sutunlara yapıştırılırdı..

O sıralarda bu sutunlar hiç bildirisiz kalmazdı..

Böyle zamanların bir sabahında..

ben mutad yerim olan ikinci köşeli sutunun yanındaki kalorifer peteginin üstünde oturup cıgaramı içerken..(bir arkadaşım..herhalde sürekli aynı petektekte oturdugum için olacak.

petegin yapıştıgı duvarın üstüne..”Mekan’s place” diye yazmıştı..)

birden..

teşkilat’ın

yeni asılmıs bildirileri. sırasıyla okuydugunu

ve altına birşeyler yazdıgını farkettim ..

dev-genç bildirileini tahrif etmek anlamına gelebilecek olan bu eylem..

o dönemde son derece cesurca yapılan bir hareketti,

sıra benim sutunumdaki bildiriye geldi.. ..

çok ciddi olarak bildiriyi okudu inceledi..

sonra cebinden ucu kalın kesik, yeşil renkli tombul bir dolmakalem çıkardı..

bildirinin altına bir şeyler yazıp,

yine cebinden çıkardıgı bir dandik mühürü hohlayıp, bastı..

sonra vazifesini tam yapmış olan memur edasıyla bir son bakış fırlatıp..

yürüdü gitti.

Bildirilerin altına ne yazdıgını merak ettim ..

kalkıp baktım..

Bildirinin altında..

mavi mürekkepli kalemle çok temiz macüskül yazı ile şunlar yazılmıştı..

“ Emniyeti Umumiyece Tasdik Olunur..”

(mühür)

(imza) Teşkilat KÜRŞAT

Teşkilat Kürşat’ın

Soyismini.. hiçkimse bilmez..Hiç önemlide degildir..

O bizim İçin Sadece

i” Teşkilat Kürşat'tır”..

ve öyle kalacaktır..

Mülkiye yaşadıkça..

Hoşcakalın Dostlarım..

Sevgiler..Saygılar..Selamlar..

Mekan DEMİRKAYA..

İTİL /İDİL/ ETİL NEHRİ..( şimdilerde ona "VOLGA" deniliyor..)

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Thu, 04 Aug 2011 22:12:00 +0000

Volga'nın

Esas adı.. İtil (yada idil veya etil ) dir..

Kuzeyden gelen..viking ve slav kalabalıkları MS.8 yy.da..

bu nehire Volga adını verdiklerinde..

MÖ 7 yy.da bu nehrin adı türkçe itildi.. zaten ..

Hala İtildir..

İtilin

En önemli Kolunun adı türkçe "Kama'dır..

Adı hala rus haritalarındada "Kama"dır..(Türkce meali .. delici bıcak..

türklerin yakın dögüş silahına verdikleri ad..)

Hatta 8 yy.da müslüman olan Bulgar'lar( türkler)

bu nehrin kenarında kurdukları

başkentleri "bolgar" kentinde..

yaptıkları

(türklerin yaptıkları en eski) hala durur..

Birgün ..

Tataristana (Başkent Kazan'a) giderseniz

kazanın 45 Km güneyindeki..

Eski bulgar başkentine ugrayıp

türklerin yaptıgı ilk türk

camisini mutlaka görün..

Bu şarkının üstüne okundugu haritada adı geçen..

Rusların.. Korkunç İvan döneminde..

türklerin elinden aldıkları itilin batıya uzanan bu kolu üzerinde kurdukları..

korkunç "Ninji Novgorad" şehrinin adı..

rusca "Yenişehir" anlamına gelir..

Devrimden sonra

adı "Gorki" olarak degiştirilmişti..

şimdi tekrar eski adını aldı..

Ruslar..

türk okyanusu büyük bozkırı işgal hazırlıgı öncesinde..

kurdukları

bu derme çatma karakolları..

bilahare

arkadan gelen göçlerle şehir haline getirmişlerdir.

Bu tür şehir kurma teknik ve taktiklerini vikinglerden almışlardır..

Senin gönderdigin "Volga nehri"nin resimlerine dikkat edildiginde..

Burada gösterilen diger şehirlerin tümü türk şehirlerinidir..

(Kuzeyden Güneye..)

Kazan,

Bolgar,

Samarra,

Sarayova,

Saray,

İtil,

Astırhan

Tümü.. Hazarlardan,Bulgarlardan, Peçeneklerden, Kıpçaklardan,

Mogollardan, Altınordudan, Kırım hanlıgından, Astırhanlıgından,

Nogaylardan, Kazan hanlıgından, Kasım Hanlıgından, Osmanlılardan

çalıp kopardıkları,

türk şehirleridir..

işin acıklı yönü ise

yeryüzünde bizde dahil

herkesin arkasını dönüp görmemezlilige geldigi..

bu..

Türk toprakları üzerindeki..

400 yıldır kesintisiz süren rus İşgali halen devam etmektedir..

Haritada

volgadan sonra Asyanın

diger üç büyük akarsuyundan..

biri olan

"Obi"nin adı ise

türkçe "irtiş"tir..

Ural Nehrinin adı ise..

binlerce yıldan beri adı.. türkçe "yayık"tır..

Yenisey (Yeniçay) türkçe adını.. Ruslar ne hikmet ışıksa.. degiştirmediler..

Degerli Dost..

O cografya...

türkçe konuşan insanların vatanıdır..

o cografyada..

herşeyin orjinal bir türk adı vardır..Buna "Tuna Nehri"de dahildir..

Bu orjinal türkçe cografi isimler..

işgalciler tarafından..

tıpkı anadoluda oldugu gibi

uyduruk isimlerle .. uyduruk ırklar yaratılarak (kürdler tokarlar amuriler samuriler çeçenler sıçanlar gibi)

ya da kadavra kültürler.. (hurrilert gurriler urartular morartılar gibi) zombileştirilerek

Özellikle şu sıralarda unutturulmaya çalışılmaktadır

Miladi 155 lerde ..

Büyük Hun etnosu çatladı..

Kendi aralarında 4'e bölündüler..

Bu büyük parçadan kopan hemen hemen hepsi silahlı,

deneyimli..

ve hiç maglup edilmeyen

esaretide kabül etmeyen..

300.000 kişilik bir hun kolu..

Baykalın batısından

Batıya hareketlendiler..

Kimak ve Masaget gibi yürk federasyonu katılımları ile güçlenerek

bir sel batıya akmaya başladılar..

Hem arkalarında hem önlerinde sürekli savaşarak...

1000 gün içinde 2600 km. yol katettiler..

Bu müthiş bir süratti..

Herhalde.. ölülerini gömecek vakitleri bile olmamıştır..

bu maglup edilemeyenler..

MS. 158 yılında..

Donmuş İtil'i (volgayı) yıldırım gibi dört nala bir gecede geçtiler..

Aşagı Don nehrine kadar bütün ovalara saçıldılar..

Çok iyi teşkilatlanmışlardı..

Çagdaşı olan avrupalılardan daha barbar degillerdi.

Bu yeni etnosa önceleri "gun" dediler

(Cografyacı..Dionysios Periegetes hikayesinden alıntı..)

Bu bozkır bahadırları..

Artık Avrupalı idiler..

Volga onların sırtlarını dayadıkları..

güç topladıkları..

çocuk büyüttükleri atlarını besledikleri..

ve ilerde tarih yazacakları günlerin gelmesini bekledikleri vatanlarıydı..

şimdi..

bu büyük etnostan 1850 yıl sonra..

"Volga Volga.. sen bizim babamızın malısın .."

gibi

bu tuhaf rus şarkısı bana hep bunları hatırlatıyor.

Bana...

hep zülmü, kıyımı,

zayıfın ezilmesini, yokedilmesini sürülmesini hatırlatır.. Bu "volga river" lafı ..

Hile, entrika, kan, işkence ile koyun bogazlanır gibi bogazlanan insanları hatırlatır.. bu rusca .."volga volga" şarkısı..

Bana

aç gözlügüğü..

yayılmacıgın en çirkinini hatırlatır..

Bana

bu şarkı..

demiryaylı

top kekilli oguz beylerinin

kızılatlı fırtına binici peçeneklerin..

atları pusatları ellerinden alınıp üzerlerinde bir tırnak çakısı bile bırakılmayan

gururlu havalı özgür duruşlu

kırım tatarlarının..

Samur kürklü Hazarların..

uzun konç çizmeli bulgarların

yeşil gözlü kumral kıpçakların

çerkes

kumuk kalmuklar ahıska laz çeçen lak lezgi abaza gibi kafkas halkının

bogazlanmasını sürülmesini

hatırlatır..

bana..bu şarkı..

Deli Petroyu

korkunç ivanı

çariçe katerina

çariçeyi 16 gözdesi içinde

en iyi o memnun ettiği için..

haybeden general olan..

ellerini hergün tatar kanıyla yıkayan..

tatar katliamcısı

potemkini

hatırlatır..

Volga lafı... bana hep gözyaşını hatırlatır... Nedense...?

Sevgiler.. Saygılar ve Selamlar..

Mekan DEMİRKAYA

BİLİNMEZE YOLCULUKLAR 8

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Mon, 25 Jul 2011 10:18:00 +0000

Sultan,

VI. ncı Mehmet Vahdettin Han,

Oğlu,Mehmet Ertuğrul ile beraber,

Dolmabahçe sarayından çıktı.

Kasım soğuğunda,

Saray'ın iskeleye bakan ,

Geniş,mermer merdivenlerinde bir an duraksadı.

Atalarından kendine miras,

Osmanlı Topraklarından,ayrılmaya karar verdiğinde.

Belki de,birgün,

Geri döneceğini umuyordu.

Topraklarını işgal eden,

Şimdi de ,kendisini topraklarından çıkarmayı vaat eden ,

İngiliz'in,

Boğazda bekleyen "zırhlı" sına binmek için,

İskelede bulunan,

İngiliz motoruna doğru yürüdü..

Kamburumsu sırtını,

Ve çökük omuzlarını dikleştirdi.

Ve İngiliz subayı " Bennett " in elinden tutarak

Adımını kaldırdı..

Vahdettin'in,

İngiliz motoruna binmek için attığı adımın arkasındaki ayağı

Osmanlı Topraklarına basan,

Son,Osmanlı Hükümdarı'nın ayağı idi.

O ayak,

Yerden kesildiğinde,

Tarihler,17 Kasım 1922'yi gösteriyordu.

Ve daha önce,

1 Kasım 1922 de

TBMM kararı ile,

Resmen ortadan kaldırılan Saltanat,

Fiilen de sona eriyordu.

Bu öyle bir son idi ki,

Padişah olamayan Ertuğrul 'un,

Oğlu Osman ile başlayan, Osmanlı İmparatorluğu.

Tam 622 sene sonra,

Otuzaltı Padişahlı kuşaktan sonra,

Vahdettin'in oğlu,

Padişah olamayan Ertuğrul ile,

Son buluyordu.

Motor.

Puslu ," Boğaz" da bir müddet yol aldı.

Deniz'in ortasındaki siyah hayalet,

Son İmparatoru yuttuğunda,

Başlayan," Sürgün" ün,

Yıllar içinde, eriyip kaybolan, Yeniden Saltanat hayalleri ile,

İtalya'da,

San Remo'da,

" Villa Magneilo" da,

Biteceğini.

Kimseler bilemezdi..

Evet,

Sürgünler,bir kere başladımı,

Nerede,nasıl biteceğini ,

Kimseler bilemezdi.

36.ncı ve son Osmanlı Padişahı,

Sultan, VI.ncı Mehmet Vahdettin.

Sürgüne gönderildiği tarihten,

Dört yıl sonra,

İtalyada,

San Remoda,

Kalp yetmezliğinden öldü.

Acı olan,

Borçlarından dolayı,

Tabutuna ,Haciz konması idi..

O yılların şartlarında,

Türkiye Cumhuriyeti,

Cenazeyi sahiplenmedi.

Ölüsüne sahip çıkan,

Suriye Tarafından,

Şam'da defnedildi.

Tek oğlu,Veliahd Ertuğrul ise,

22 yıl sürgün hayatından sonra,

1944 te,

Kahirede öldü..

Kayıklar çalışıyordu,

Kağnılar,

Çamurla savaşıyordu,

Sarı Öküz,

Kendi boynundaki boyunduruğu hiçe sayıp,

Ülkenin boynundaki boyunduruğu kırmak için çarpışanlara,

var gücü ile,

Silah,cephane,erzak taşıyordu..

Ve ,bir Mehmet ölüp,

On Mehmet dirilirken,

Tüm bu direnişe rağmen,

Düşman,

Anadolu'nun böğrüne,

Bir "kangren" gibi yayılıyordu.

Yine de ,Kader, ağlarını,

Hiç kimsenin tahmin edemeyeceği şekilde örerken,

Büyük Zafer,

30 Ağustos,

Kurtuluş günü yaklaşıyordu..

Zafer, Mazlumun du.

30 Ağustos 1922 de kazanılan Zafer'den sonra,

5 Mart 1924 te,

Son Halife Abdülmecit Efendi de Yurt dışına çıkarıldığında,

Genç Türkiye Cumhuriyeti ve " O" nu kuranlar,

Büyük bir coşgu ve Vatan sevgisi ile,

Devrimlere başlayacaklardı...

600 yıllık bir Saltanat,

400 yıllık bir Hilafetten sonra,

Modern,Demokratik,Laik sosyal bir Hukuk devleti kurmak

öyle ,

Hiç te kolay bir şey değildi.

Şimdiki Gençlere,

Büyük Atatürk'ün en büyük vasiyeti.

" Gençler,Cumhuriyeti biz kurduk,

Sizler yaşatacaksınız "

sözlerinde saklıdır...

Ve, O Büyük insana verebileceğimiz tek bir cevap var,

" Vatan,sana Minnettardır "

Selam ve sevgilerimle,

Saner Tuncer Gürdil

25.07.2011 Aşkabat.

GELENEKLERİMİZ - 1

noreply@blogger.com (mehmet mustafa kırali) — Wed, 20 Jul 2011 13:21:00 +0000

BİR İZMİR GELENEĞİ
Cuma günleri genelde camilerin etrafında yada haftanın herhangi bir günü evinizin önünde veya sokağınızın köşesinde, güzellikle yadedilmesini istediğiniz vefat etmiş bir yakınınız için veya adak niyetiyle lokma döktürüp dağıtmak İzmirin bir geleneği.
Son seyahatimde misafir olduğum evin sokağında bu tabloyla karşılaştım. İzin alıp fotoğraf çektim.
Lokmacılar lokmayı kızartırken sokak sakinleri ''Allah kabul etsin'' dileklerini ileterek, ellerinde kapları bekliyorlar. Birazdan kızartma ve şıralama bitecek.. Kaplara doldurulan hafif ılıklaşmış lokmalar eve götürülüp hane halkı ile birlikte taze taze yenilecek. Bende bunu yaptım. Tabiiki lokma döktüreni hayırla yadedip, Allah niyetini kabul etsin diyerek.
Mehmet Mustafa Kırali