आर्यनचे विश्व!

दिन दिन दिवाळी

2010-11-04T17:06:00.003+05:30

परवा आईने सुट्टी घेतली होती खास दिवाळीचा फराळ बनवायला. मदतीला होती आजी आणि मी स्वतः. सगळ्यात आधी करंजी केली. मला लगेच चव बघायची होती, मग आईने सांगितले या दोन करंज्या देवासमोर ठेव, देवबप्पाला खाऊ. मग तू खा. नविन घरातले देव अजुन चौरंगावरच ठेवलेत देव्हारा बसवला नाहीये ना म्हणून. त्या चौरंगावर देवासमोर ताटली ठेवायला जागाच नव्हती मग मी सगळ्या देवांचे तोंड डाव्या बाजूला वळवले आणि त्याच्यासमोर करंज्या ठेवल्या.

नंतर जेव्हा आजीने आईला विचारले या देवांची तोंडे या बाजूला कशी झाली? आईला पण समजेना असं कसं झाल? जेव्हा त्यांना समोरच्या करंज्या दिसल्या तेव्हा सगळ्याचा उलगडा झाला आणि मला परत हे काम न सांगण्याचा पण निर्णय घेण्यात आला. असो.

मग आई चकल्या पाडून देत होती आणि आजी तळून घेत होती, मी टेस्टिंगचे काम करत होतो. मध्येच तळलेल्या कुठल्या आणि कच्च्या कुठल्या ते मला समजायचे नाही. त्यामुळे माझ्या हातुन चुकुन काही चकल्या मोडल्या गेल्या आणि माझी रवानगी दुसर्‍या खोलीत झाली. पण रडून रडून मी पुन्हा त्यांना सामिल झालो.

मी दुपारी झोपलो तेव्हा त्यांनी चिवडा करून घेतला.

संध्याकाळी आमच्या सगळ्या खिडक्यांमधले आकाशकंदिल लावले. नविन LED ची ट्युब लावली. मस्त चकमक चकमक करत होती ती.

उद्यापासून तिन दिवस आई पण घरी आणि बाबा पण घरी त्यामुळे मज्जाच मज्जा येणार आहे. मी भरपूर खाऊ खाणार, फुलबाज्या आणि केपं वाजवणार, नविन नविन कपडे घालून फिरायला जाणार. खूप धमाल करणार.

मी तर दिवाळी साजरी करायला सुरुवात केली सुध्दा,

तुम्ही सगळे पण अशीच मजा करा, दिवाळीचा खाऊ खा, फटाके वाजवा.
शुभ दिपावली!

घोलवड - सावे फार्म

2010-10-05T10:04:00.009+05:30

आत्या - काका, आई - बाबा आणि सायलीताई - मी असे सगळे मिळून एका छोट्याश्या ट्रिपला जायचं ठरलं. आत्याच्या नविन गाडीतुन.
बरीच शोधाशोध केल्यावर घोलवडला सावे फार्मला जायचं नक्की झालं.

जायच्या दिवशी सकाळी सगळ्यांबरोबर लवकर उठून बसलो, आईने पटापट मला तयार केलं. बाबांना ड्रायव्हिंगची प्रचंड आवड आहे. सकाळी लवकर निघालो की ट्राफिक पण कमी लागते म्हणून बाबांनी आम्हाला बरोबर सात वाजायच्या आत घराबाहेर काढले.आम्ही घोडबंदर रोड, मुंबई - अहमदाबाद रोड असे करत घोलवडला पोचलो.सावे फार्ममध्ये शिरल्याबरोबर मी इकडे तिकडे धावायला सुरुवात केली. आमच्या खोल्यांच्या आजुबाजुला मोठी मोठी झाडे होती आंबे, नारळ, जांब, स्टारफ्रुट,इ. आईने एका लांब काठीने जांब पाडले. मस्त होते चवीला. मोकळ्या पॅसेजमध्ये छान झोपाळा होता, सी सॉ होते, हॅमॉक पण होते.

आजुबाजुला ससे, कासव, माऊ, भू भू, माकडं असे प्राणी होते.

मस्त मजा येत होती. खोल्या पण छान होत्या. त्यांच्या भिंतींना बाहेरुन वारली पेंटिंग केले होते.

दुपारी झोपुन उठल्यावर आम्ही जवळच्या बोर्डीच्या समुद्रावर गेलो फिरायला. चक्क यावेळी मी समुद्राला अजिबात घाबरलो नाही. मी एकटक त्याच्याकडे पहात होतो. मऊ मऊ वाळूत खेळायला पण खूप मज्जा आली. मी बिस्कीट खात असताना एक भू भू माझ्यामागे लागला. शेवटी त्याला पण बिस्कीट दिले तेव्हा गेला तिथुन.

रात्री गरम गरम पोळ्या, कोशिंबीर, दोन दोन भाज्या, चिकूचे लोणचे, पापड, आमटी भात, गुलाबजामुन असे जेवून सगळी गप्पा मारत बसली बराच वेळ. मी आपला झोपुन गेलो कारण दुसर्‍या दिवशी सावेंचे मोठे फार्म (३५ एकर्स) बघायला जायचे होते ना!

दुसर्‍या दिवशी सकाळी दुदु पिवून मी तयार पण झालो सगळ्याच्या आधी. मग काका आणि मी अंगणात पकडा पकडी खेळलो.
तिथे एक वेगळीच गाडी दिसली जिच्या सिट्स बांबूच्या पट्ट्यांच्या होत्या आणि छोटेसे इंजिन होते गाडी चालवायला. त्या गाडीला ’तारपा’ असे नाव होते. तारप्यामधे बसून आम्ही फार्मच्या बरेच आंत फिरलो.

शेकडो चिकूची, लिचीची झाडे, आंब्याची कलमे, अ‍ॅव्होकॅडो, युरोप फिग, दालचिनी/ तमालपत्र, वेलची, कॉफी अशी झाडे, विविध औषधी वनस्पती, कॅकटस गार्डन, फुलझाडे तसेच एक छोटेसे कृषीप्रदर्शन अशा अनेक गोष्टी बघितल्या. फार्मच्या मधोमध एक प्रचंड तलाव बांधला आहे. त्यात पावसाचे पाणी साठवून ठेवले जाते, उन्हाळ्यात पाणी टंचाई नको म्हणून.

ऊन खूप लागत होते पण मला डोक्यावर टोपी रुमाल वगैरे अजिबात आवडत नाही म्हणून मी टोपी घालत नव्हतो पण आईने सांगितले की जर मी टोपी घातली नाही तर वाघ येईल आणि मला घेवून जाईल, त्यामुळे नाईलाजाने घालावी लागली.

तिथुन आम्हाला अ‍ॅडव्हेंचर कॅंपच्या ठिकाणी नेले. मी एकदम वेगळ्याच गोष्टी पाहील्या तिथे. रोप क्लायबिंग, टायरमधला झोपाळा, मचाण, दोरीची शिडी अशा विविध अ‍ॅक्टीव्हिटीज होत्या तिथे.

तिकडे फिरून येइ पर्यंत ११ वाजले आणि गरम पण खूप होत होते. त्यामुळे सगळी स्मिमिंग पूल कडे वळली.

मी पाण्याला प्रचंड घाबरायचो त्यामुळे मी स्वतः पण पाण्यात जात नव्हतो आणि आई बाबांना पण जाऊन देत नव्हतो. तर सरळ बाबा वरती आले आणि त्यांनी मला उचलुन घेवुन सरळ पाण्यात नेवून बुडवले. थोडा वेळ रडलो पण मग मज्जा आली मला.

दुपारचे एक वाजेपर्यंत पाण्यात मनसोक्त डुंबल्यावर सगळी जण बाहेर आली. टेस्टी गरम गरम जेवण जेवून, थोडीशी झोप काढली आम्ही. तिथून चहा घेवून जे निघालो ते डायरेक्ट ठाण्याला येवून थांबलो. येतानाच पुन्हा नोव्हेंबर डिसेंबर मध्ये परत जायचा प्लान केला आहे.

८ सप्टेंबर, मागच्या वर्षीचा

2010-09-07T17:37:00.010+05:30

मला अचानक ८ सप्टेंबरची का आठवण झाली?
पटकन उत्तर हवं असेल तर फोटो पहा आणि सावकाश कळलं तरी चालणार असेल तर पोस्टच वाचा.

तर मागच्या ८ सप्टेंबरची सुरुवात अशी झाली. आंघोळ झाल्यावर आजीने आणलेला नविन ड्रेस घातला मग आईच्या मांडीवर बसलो. आजीने मला औक्षण केले, माझ लक्ष मात्र खाली ठेवलेल्या ढोकळा आणि जिलबीकडे होतं :)

छान छान खाऊ खावुन दुपारी मस्त झोपलो. झोपुन उठल्यावर बघतो तर काय अजुन एक नविन ड्रेस. मावशीने मला जीन्सची पॅंट आणली होती. माझी पहिली जीन्स. मग मी जीन्स पॅंट आणि टी शर्ट घालुन तयार झालो.

मला कळेचना की आमची सगळी गॅंग नक्की कुठे चालली आहे. एका ठिकाणी सगळे गाडीतुन उतरलो. आमच्या बरोबर भरपुर सामान होते. मोठ्या पिशव्या, बॉक्स, इ. तिथे आत गेल्यावर बघतो तर काय मस्त सजावट केलेली, फुगे लावलेले, आणि गंम्मत म्हणजे भिंतीवर सगळीकडे माझेच फोटो लावले होते.

हळु हळु एक एक दादा, काका, मावशी, माझे मित्र मैत्रिणी सगळे जमले तिथे. प्रत्येक जण यायचा मला शेकहॅंड करायचा आणि काहीतरी रंगीबेरंगी बॉक्स माझ्या हातात द्यायचे. मग आई किंवा मावशी माझ्या हातातुन काढून घ्यायचे, मी जोरात ओरडायचो, मला हवा असायचा तो बॉक्स माझ्या हातात.

तिथे भरपुर जणं जमल्यावर मला बाबांनी उचलुन घेतले. आई, बाबा आणि मी स्टेजवर गेलो. तिथे दोन दोन केक होते. सगळ्यांनी एका सुरात गाणे म्हटले, 'HAPPY BIRTHDAY TO YOU, AARYAN'
आई बाबांनी माझा हात धरुन केक कापला. कुणी मला भरवला तर कुणी मला असा रंगवला.

माझ्या मित्र मैत्रिणी आणि ताई दादांनी माझ्यासाठी टाळ्या वाजवल्या.

मग छोट्या मानसीताईने जादूचे प्रयोग करुन दाखवले.

ते बघता बघता मला आणि माझ्या मित्राला झोपच आली. बरं झालं आईने माझं अंथरुण पांघरूण आणलं होतं बरोबर. मित्राला पण अचानक झोप आल्यामुळे एकाच अंथरूणावर कसे बसे झोपलो आम्ही दोघं. आई म्हणाली, पुढच्या वेळी लक्षात ठेवायला हवं, वाढदिवसासाठी बोलवलेल्या गेस्टसाठी पण अंथरुण पांघरूण आणायला हवं.

मला जेव्हा जाग आली तेव्हा मी काय पाहीलं माहीत्ये? आई बाबा मस्तपैकी श्रीखंड पुरी, कॉर्न टिक्की, छोले, पनीर मसाला, पुलाव, केक असे छान छान खाऊ खात होते. मी उठलो आणि डायरेक्ट आईच्या पुढ्यातच जावून बसलो. माय फेव्हरेट श्रीखंड पुरी खायला.

असा हा मागच्या वर्षीचा ८ सप्टेंबर उद्या परत येणार आहे.

काय करु आणि काय नको????

2010-08-26T15:03:00.003+05:30

मला माहित्ये खूssssssssssप दीवसांत मी ब्लॉगवर फिरकलोच नाहीये दुसर्‍यांच्या आणि स्वतःच्या पण.
आईबाबानी मोठे घर घेतले, मला खेळायला, अभ्यास करायला, वगैरे वगैरे. मग जुन्या घरातील सामानाचे नविन घरात शिफ़्टींग, नविन घरात आईच्या दृष्टीने हा पसारा, माझ्या मते खूप वेगवेगळी खेळणी.
रोज मला नविन खेळणे मिळते आहे कुकरपासून सोफ्याच्या कुशनपर्यंत.

आता आईने सगळे आवरायला घेवुन मला मदतीला घेतले आहे त्यामुळे मला अगदी काय करु आणि काय नको असे होते आहे.

आता एकदा सगळं सामान व्यवस्थित लावुन झालं की आलोच मी परत.

न लटकता लोकलने

2010-06-08T10:41:00.007+05:30

बाबा चारचारदा आईला सांगत होते नीट ने त्याला, पूर्ण थांबल्याशिवाय चढु नको, जास्त सामान नेवू नको, वगैरे वगैरे.या बोलण्यावरून मला एव्हढे कळले की आई आणि मी दोघेच कुठेतरी जात आहोत. चार वाजता रविनाताई, आई आणि मी आवरून तयार झालो. रिक्षेत बसल्यावर आईच्या बोलण्यातुन मला कळले की आम्ही डोंबिवलीला चाललो आहोत, लोकल ट्रेनने. मला किती आनंद झाला म्हणून सांगू!

का म्हणजे?

माझ्या आईने एक ठराव पास केला होता, मी एक वर्षाचा होईपर्यंत मला लोकलने कुठेही न्यायचे नाही. माझी आई काय ठरवेल सांगता येणार नाही. त्यामुळे मी आमची गाडी, रिक्षा, बस, घोडागाडी, विमान हे सगळ बघितलं होत पण लोकल काही पाहिली नव्हती.

आईला बरेचदा बाबांना सांगताना मी ऐकले होते की मी लोकलमधे हे कानातले घेतले, हा छोटा आरसा घेतला, आज कोणीतरी माझ्या पायावर पाय दिला, आज लोकलमधे असं झालं आणि आज लोकलमधे तसं झालं. त्यामुळे ही लोकल कोण आहे आणि ती एकटी हे सगळं कस करू शकते हे पहायची मला खूप उत्सुकता होती.

आम्ही एकदाचे स्टेशनवर पोचलो. कुपन्स पंच केली आणि प्लॅटफॉर्मवर जावून उभे राहिलो. मी सगळीकडे पहात होतो, नुसती माणसच माणसं होती सगळीकडे. आईने मला उचलुन घेतले होते. मधेच एक खूप मोठा आवाज आला, मी घाबरून आईला घट्ट धरून ठेवले. आमच्या पलिकडल्या प्लॅटफॉर्मवर एक गाडी थांबली ती एव्हढी लांब होती की तीची सुरुवात कुठुन झाल्ये आणि संपल्ये कुठे तेच दिसत नव्हते. मग आम्ही आधिपासूनच उभ्या असलेल्या एका तसल्याच लांब गाडीत जावुन बसलो. तेव्हा आई म्हणाली, शनु, या गाडीला लोकल ट्रेन म्हणतात. आता कळलं, लोकल एव्हढ्या सगळ्या गोष्टी एकटी कशी करते.

आम्ही बसलो ती लोकल एकदम रीकामी होती. मस्त खिडकीजवळच्या सीटवर बसलो होतो. बर्‍याच वेळानंतर आमची लोकल सुरू झाली. त्या लोकलमध्ये छोटी छोटी दुकानच होती. बागड्या, कानातले, पिनांचे दुकान. टिकल्यांचे दुकान. मग एक आजीबाई चिकू घेवुन आली टोपलीभर.

लोकल सुरू झाल्यावर छान वारा आला आणि आमची लोकल एकदम धाडधाड जात होती, मला जाम मज्जा वाटत होती. आजूबाजूच्या सगळ्या जणी माझ्याकडे बघून उगीचच हसत होत्या. गाडी मधे मधे थांबायची मग गाडीतल्या काही बायका खाली उतरायच्या काही गाडीत चढायच्या. मला एक प्रश्न पडला, की ड्रायव्हरला कसं बरोब्बर कळायचं की या सगळ्यांना कुठे उतरायचे आहे?

तसेच गाडीतली दुकानं पण सारखी बदलत होती, रुमालांचे दुकान पण होते तिथे. मग एक खाऊचे दुकान आले पॉपकॉर्न, वेफर्स, लिमलेटच्या गोळ्या, आवळासुपारी, जीरा गोळी, चॉकलेट्स, वगैरे. आईने श्रीखंडाच्या गोळ्या घेतल्या. मी कडकड चावून दोन-तिन गोळ्या खावून टाकल्या एकदम. मला आणखी खाऊ हवा होता पण आईने घेतला नाही.

आणखी एक स्टेशन गेले आणि खिडकीतल्या वार्‍याने मला मुळी झोपच यायला लागली. तसाच आईच्या मांडीत झोपुन गेलो. त्यामुळे मला डोंबिवली कधि आलं, रिक्षेत कधि बसलो आणि आत्याच्या घरी कधि पोचलो तेच कळलं नाही.

आई उगाच कंटाळते लोकलने जायला, मला तर लोकल ट्रेन खूप खूप आवडली, मज्जा येते लोकलमध्ये.

लग्न आणि गाडी

2010-05-27T17:36:00.009+05:30

मागचे दोन आठवडे खूप खूप बिझि गेले. ब्लॉगर्स स्नेहमेळावा संपल्यानंतर मी माझ्या मावशीच्या लग्नाच्या तयारीला लागलो.

आई सकाळी ऑफिसला गेली की आजी, रविनाताई आणि मी कामाला लागायचो. पापड केले, रंगित फेण्या केल्या, गव्हले बनवले. किती मजा आली मला. मी माझ्यापरीने त्यांना मदत करायचो जसे, पापडाची लाटी परत कुटणे, फेण्यांचा साबुदाणा चमच्याने ढवळणे, मी गव्हले चिमटीत पकडण्याचा प्रयत्न करायचो पण ते यायचे नाहीत चिमटीत. खूपच छोटे होते ते. आजी लाडू वळायला बसली की मी लगेच चव बघायला तिथे हजर व्हायचो.

मी दुपारी झोपलो की आजी आणि रविनाताई करंज्या, अनरसे वगैरे माझी मदत नको असलेले पदार्थ करून घ्यायचे.
लग्नाच्या आदल्या दिवशी आई आणि मी मिळून रुखवतावर मांडायच्या सर्व पदार्थांचे नीट पॅकिंग केले. बॉक्समध्ये भरून पण ठेवले.

घरी पाहुणे आलेले सगळे माझे लाड करायचे, उचलून भूर्र न्यायचे, खाऊ द्यायचे त्यामुळे खूप मजा येत होती.
दुसर्‍या दिवशी म्हणजे मावशीच्या लग्नाच्या दिवशी सकाळी सव्वा पाच वाजता मी उठलो. दुदु पिउन झाल्यावर बाबांनी मला आंघोळ घातली. आईने मला लग्नासाठी खास शेरवानी ड्रेस आणला होता, त्याला छान ओढणी पण होती.

लग्नाचा हॉल एसी असल्यामुळे अजिबात गरमा झाला नाही. मी खूप हॉलभर मस्त हुंसडलो, खूप धमाल केली. रोजच्यासारखी दुपारची झोप पण काढली तिथे सोफ्यावर.

मावशीच्या लग्नात मी एक गंमत पाहिली. माझे होणारे काकांना लग्नमंडपात घेवून येताना एक वेगळेच वाद्य वाजवले त्या मिशीवाल्या काकांनी. आईने सांगितले त्याला तुतारी म्हणतात. मस्त आवाज यायचा त्याचा. मग मावशीला आणताना पण त्या काकांनी तुतारी वाजवुन वाजत गाजत मंडपात आणले. बाबांना आणि मला फार फार आवडली तुतारी.

मावशीच्या लग्नाची गडबड संपते ना संपते तो दुसर्‍या दिवशी अक्षयतृतीया आली. मला आत्याच्या नविन गाडीची डिलीव्हरी घ्यायला जायचे होते. तिथे सगळ्या फॉर्म्यालिटीज पूर्ण व्ह्यायला बराच वेळ गेला पण शोरूममध्ये एक मस्त छोटीशी घसरगुंडी होती, बॉल होता, छोटे टेबल आणि खुर्च्या होत्या. मी खूप मस्ती केली, खेळलो तिथे.

मग एका मोठ्या फुग्याला सायलीताईने टाचणी लावून फोडले, त्यातुन मस्त चकमक आणि थर्माकॉलचे छोटे बॉल पडले आमच्या अंगावर पडले. मोठ्या स्पिकरवर ’Congradulations' असे गाणे लावले आणि कारच्या कीज आम्हाला दिल्या.

आत्याने गाडीची पुजा केली, मग काजुकतली दिली सगळ्यांना, मी दोन खल्ल्या.
मग नविन गाडीने आम्ही आत्याला, काकांना आणि सायलीताईला डोंबिवलीला सोडून आलो.
नविन गाडीने आम्ही मस्त फिरायला पण जावून आलो पण त्याबद्दल मी पुढच्यावेळी लिहीन.

९ मे २०१० @ दासावा

2010-05-10T15:45:00.003+05:30

दुपारी दोन ते चार ही माझी झोपेची वेळ आहे. त्यामुळे माझे कपडे कधी बदलले, रोहनदादाच्या गाडीत कसा बसलो आणि दासावा मधे केव्हा पोचलो ते कळलेच नाही. जाग आली तेव्हा दासावाच्या पायर्‍या चढत होतो बाबांच्या हातावर बसुन.

आम्ही साधारण सव्वाचारला पोचलो. तिथे दारातच महेंद्रकाका उभे होते, काही दादा आणि एक ताई पण होती कांचनताई. पण माझी त्याच्याशी ओळख नव्हती. त्यांनी मला बरोबर ओळखले. सचिनदादाने एक बॅच दिला आईला, नाव आणि नंबर लिहिलेला. मला पण बॅच हवा होता म्हणून आईने तो माझ्या शर्टला लावला.

आई, बाबा आणि मी पहिल्या रांगेत जाउन बसलो. मी लगेच एक बाटली दुदु पिउन घेतले, मला बरं वाटलं. आमच्याबरोबर रोहनदादाची बायको शमिका होती. तिच्या टच स्क्रिन फोनबरोबर मी खूप खेळलो. त्याच्यामुळे माझी आणि तिची चांगली मैत्री झाली.

हळुहळु सगळे यायला सुरुवात झाली. अमेरिकेची अपर्णाताई आली तिने मला खाऊ दिला आणि एक छोटीशी डबी दिली आहे पण त्यात काय आहे ते मला अजुन कळले नाहीये. मग श्रेयाताई आल्या त्यांनी एक गोळी देउन माझ्याशी दोस्ती केली.

थोड्या वेळाने मी आणि आई मागे गेलो जिथे पुण्याचा सागरदादा, हैद्राबादचा आनंददादा, भारतदादा, देवेंद्रदादा या सगळ्यांना भेटलो.

मधेच एक मुलगी आमच्या इथे आली आणि तिने माझा पापा घेतला. आईला वाटले कोणत्यातरी ब्लॉगरकाकांबरोबर आलेली त्यांची मुलगी असेल तर ती चक्क ’मैथिली थिंक्स’ हा ब्लॉग लिहीणारी माझी मैथिलीताई होती. मी माझ्या ब्लॉगचे विजेटकोड बनवुन देणार्‍या सलिलदादाला पण भेटलो. त्याला फोटोसाठी छान छान पोझ पण दिल्या.

कांचनताईने कार्यक्रमाला सुरुवात केली, स्वतःची ओळख करुन दिली. मग प्रत्येक जण आपापली माहिती सांगत होते. माझ्या मनातलं सगळं आईने सांगितलं. स्टेजवर असतानाच महेंद्राकाकांनी सगळ्यात ’लहान’ ब्लॉगर म्हणून मला एक ’मोठी’ कॅडबरी दिली. मला महेंद्रकाका खूप आवडतात.

थोड्या वेळाने बटाटेवडा कटलेट असा खाऊ आला. कटलेटचा तुकडा मी खाउन बघितला पण तिखट लागला मला म्हणून मी शमिकाच्या टच स्क्रिनबरोबर खेळायला गेलो. सगळे ताई, दादा, काका, आणि आजोबा स्वतःची ओळख करुन देत होते. आई ऐकत होती. मला जरा कंटाळा आला तेव्हा मी शमिका बरोबर मागे एक फेरी मारून आलो. महेंद्रकाकांच्या डिशमधला थोडासा बटाटावडा पण खल्ला. मला खुप मजा आली दासावामध्ये.

सगळ्यांना टाटा केला, फ्लाईंग किस दिला आणि आम्ही तिथुन थोडे लवकरच निघालो. येताना रोहनदादा बरोबर आल्यामुळे जाताना बसने घरी गेलो. विंडोसिट मिळाली होती मला मस्त झोप लागली. बसमधुन उतरुन आम्ही रिक्षेत बसल्यावर बाबांच्या लक्षात आले माझ्या एका पायात बुट नाहिये. आता कुठे शोधणार? बसमधे, रस्त्यात कुठे पडला कुणास ठाउक?

माझा आवडता बुट्टु हरवला :(

आई म्हणत होती सिंड्रेलाचा बुट्टु पण असाच हरवला होता आणि तो कोणीतरी शोधत शोधत तिला आणुन दिला, माझा पण बुट्टु असा कोणी परत आणुन दिला तर कित्ती बरं होईल.

काय वाट्टेल ते - भाग २

2010-04-26T17:36:00.002+05:30

आईला तिच्या हातावर माझा छोटुसा हात असा फोटो काढायचा होता पण काहि केल्या माझी बोट सरळ राहीनात म्हणून मग त्या (काय वाट्टेल ते - भाग १) मधल्या पावलाच्या फोटोचा जन्म झाला.

माझ्या गळ्यात ह्या माळा घालुन आता काय बरं कारणार असतिल ही सगळी?

आता असे कोणाचे आंघोळ करताना फोटो काढावेत काय? तरी बरं पाण्यात तरंग उमटले नाहीतर.........

कधि कधि मी अशा पोझ पण देतो.

बू झाला

2010-04-23T07:30:00.003+05:30

माझी ही पोस्ट आहे बिनाफोटोची. का? अहो फोटोग्राफर आणि फोटोविषय दोघही ढसाढसा रडत होते मग फोटो कोण काढणार?

थांबा थांबा असं मधुनच नको विस्ताराने सांगतो.

घरातली स्वयंपाकघर ही माझी सगळ्यात आवडती खोली आहे. आई जर काही बनवत असली तर मी जातीनं तिथे हजर असतो.

त्यादिवशी मी मस्त गिरकीचा खेळ खेळत होतो एका स्टिलच्या ५ किलोच्या डब्याशी. डब्याला एका बाजुला हाताने गोल फिरवायचं की तो मस्त गोल फिरतो. छान रमलो होतो मी. आई कढईत काहितरी ढवळत होती. बाबा खाली पार्किंगमध्ये गाडी पुसत होते. माझा खेळ चांगलाच रंगात आला होता, मी एक मस्त मोठी गिरकी दिली डब्याला आणि ’ढाम्म्म्म्म्म’ झालं. एक सेकंद मला कळलच नाही. माझा उजव्या पायाचा अंगठा. पाच किलोचा मोठा स्टिलचा डबा माझ्या उजव्या पायाच्या बोटाच्या अंगठ्यावर. आई जोरात ओरडली आणि मी जोरात भोकाड पसरले.

माज्या अंगठ्याच्या नखामागची स्किन थोडीशी निघाली आणि रक्त येत होते. मला खूप दुखत पण होते आणि आपल्याला काहितरी झाले याची मला भिती पण वाटत होती. हे काय झालं माझ्या पायाला? मी ओक्साबोक्शी रडत होतो. आई मला उचलुन हॉलमध्ये घेवुन गेली. आता मी आईच्या मांडीत झोपुन रडत होतो. आई माझ्या पायाला काहितरी लावण्याचा प्रयत्न करीत होती. मला सांगत होती ’शनु, रडु नको, मी औषध लावते’ पण मी तिला माझ्या पायाला हातही लावुन देत नव्हतो. अजुन जोरात रडणे सुरु केले ते पाहुन मग आईला पण रडु यायला लागले.

तेव्हढ्यात बाबा दार उघडून आत आले, स्वयंपाकघरातुन धुर येत होता, आई आणि मी रडत होतो हे सगळं पाहुन त्यांना समजेना नक्की काय झालयं. जिथुन धुर येत होता तिकडे म्हणजे किचनमध्ये जावुन त्यांनी गॅस बंद केला. मग आमच्याकडे वळुन म्हणाले , काय झालं? तुम्ही दोघं का रडताय?

आई म्हणाली, स्टिलचा डबा आर्यनच्या पायावर पडला. बाबांनी विचारले, मग तु का रडत्येस?
कारण त्याच्या पायाला लागलयं, रक्त येतयं म्हणून. मी त्याच्याकडे लक्ष द्यायला हवं होतं नीट.

छे! ही तर सुरुवात आहे, मोठा झाल्यावर बघ किती धडपडेल तो! हे तर काहीच नाही. सोफ्रामायसिन लाव आणि दुदु पण दे त्याला प्यायला. बाबांनी मला उचलुन घेतले आणि आईने दुदु आणुन दिले प्यायला. हळुच औषध पण लावले.

दुदु संपल्यावर मी भोकाड पसरणार तेव्हढ्यात बाबा म्हणाले, चला बाईकवरुन कोण भुर्र येतय फिरायला. माझी लगेच होकारार्थी मान हलायला लागली मग माझे रडणे आपोआप कमी झाले.

जाताना बाबा आईला म्हणाले आता काळ्याकुट्ट रव्याचा उपमा तर बनु शकत नाही तेव्हा मस्त गजाननचा वडापाव आणतो आपल्याला, आईल पण हसायला आले. मी आणि बाबा मस्त बाईकवरुन फिरुन आलो. मला लागलय हे मी विसरुन पण गेलो.

खाताना बाबा म्हणत होते मगाशी तुमचा दोघांचा फोटो काढायला हवा होता एकत्र रडताना आणि दोघही खूप हसले. नंतर कित्येक दिवस मी बू कुठे झाला म्हटलं की उजव्या पायाच्या अंगठ्याकडे बोट दाखवत असे.

आता कळलं, माझी ही पोस्ट बिनाफोटोची आहे कारण, मला "बू झाला"

मी पाहिलेले कोकण - २

2010-04-19T17:22:00.003+05:30

मागच्या वेळी कोकणरेल्वेचे नुसते रूळ पाहिले तर यावेळी अख्खी कोरे पाहिली. प्रवास करून पाहिली.
आमचा खाबु ग्रुप चालला होता चिपळूणला मावशीच्या ’केळवणासाठी’. बाबा आमच्या ग्रुपमधुन कटाप झाले होते स्वत:हुन.

विंडो सिट असल्यामुळे बाहेर बघायला पण खुप मज्जा येत होती. पनवेल यायच्या आधिच आजीने आणलेली साबुदाण्याची खिचडी आणि थंडगार कोकम सरबत फस्त करुन झाले आमचे. नंतर थोड्या वेळाने बघतो तर काय, एकसे एक छान छान पदार्थ विकायला यायला लागले रेल्वे पॅंट्रीमधुन. आम्हाला तिघांनाही (आई, मावशी आणि मी पण) खुप वाईट वाटले, उगाच पोटभर खिचडी खाऊन घेतली. सामोसा, वडापाव, कांदाभजी, कटलेट, मेदुवडा, असे बरेच खाऊ आम्ही मिस केले. आत्ता नौच वाजलेत अकरा वाजता आपल्याला भुक लागेल मग आपण या पदार्थांकडे पाहुन घेवू असे दोघींनी ठरवले.

थोड्या वेळाने मी झोपुन गेलो कारण पोटात मस्त खिचडी आणि गरम गरम दु दु गेलेले होते, वर खिडकीतुन छान वारा पण लागत होता. जाग आली तेव्हा ट्रेन थांबली होती आणि गडबड गडबड ऐकु येत होती. मावशीचा मेदुवडा खाउन झाला होता आणि आई टोमॅटो सुप पित होती. असे काय काय खाता पिता एकदाचे चिपळूण आले.

घरी पोचतो तर काय पन्ह तयारच होतं. जेवताना पण आंब्याची डाळं, वगैरे मस्त चंगळ होती. आदल्या दिवशीच चैत्रगौरीचे हळदी कुंकु झाले होते असे काकुआजी सांगत होती.

जेवून होते तर मामा आला. त्याने आल्या आल्या स्वत:चा शर्ट काढून टाकला आणि मला पण उघडा केला आणि आईला म्हणाला जरा त्याच्या अंगाला ऊन, हवा लागुदे, तिकडे मुंबईत सारखे कपड्यात गुंडाळलेलेच असता. नंतरचे तिनही दिवस मी नुसती चड्डी घालुनच असायचो कारण मला आईने शर्ट घातला रे घातला की मामा तो काढुन ठेवायचा मग मग आईने पण नाद सोडून दिला.

चिपळूणच्या घरी एक मस्त माउ होतं. मी सारखा त्याच्या मागुन फिरायचो. मला बघितलं की ते पळुन जायचं म्हणून ते झोपल की मी हळुच त्याच्या जवळ जावुन बसायचो. किती मऊ होते ते माउ.

संध्याकाळी आई आणि मी घराजवळच्या हम्मांच्या घरात गेलो खरी खुरी हम्मा बघायला. तिथे चार हम्मा होत्या दोन मोठ्या दोन छोट्या. मी पहिल्यांदा बघितल्या हम्मा. मला आपले माउ आणि भू भू च जास्त आवडतात.

दुसर्‍या दिवशी उठल्यावर पाहिलं मामी अंगण्यात कसली तरी चित्र काढत होती. मी पण जावुन तिला मदत केली.

आज मी एक सगळ्यात मोठं फळ पाहिलं ’फणस’ घराच्या दारातच झाड होतं, माझा हात पोचेल एवढ्या जवळ फणस लागले होते त्याला.

आज दुपारी मावशीचे केळवण झाले. खुपमस्त सजावट केलेली आणि खुप सारे पदार्थ पण होते. आता मी सांगत नाही तुम्हीच बघा,

संध्याकाळी आम्ही डोंगरात फिरायला जावुन आलो. तिथे किती झाडं बघितली आंबा, काजु, फणस, कोकम, जांभुळ, बकुळ. पहिल्यांदा झाडाला लागलेला अननस पाहिला.

नंतर आईच्या आत्याकडे, मावशीकडे, मैत्रिणींकडे, आईच्या शाळेतल्या शिक्षकांकडे असे अनेक जणांच्या घरी जावून खाउन पिउन मज्जा मज्जा करुन आम्ही घरी परत आलो. हे पहा झाडांतून डोकावणारे आमचे चिपळूणचे घर.

काय वाट्टेल ते - भाग १

2010-04-15T19:37:00.006+05:30

आता पावलाचा कोणी फोटो काढत का? पण माझ्या पावलाचा फोटो आहे. मी २० दिवसाचा असतानाचा.

मी झोपल्यावर हे असे माझे काहितरी "बो" वगैरे बांधून पण फोटो काढले जायचे म्हणजे जातात.

मला हे असे कपड्यांमधे अडकवून फोटो काढण्यात कसला आनंद मिळतो आहे यांना?

मला कोणीतरी आडवं करा रे! फोटो कसले काढताय?

मी रागावलोय कळलं ना! (फोटोग्राफरवर)

’केळकर गुरुजी’

2010-04-13T08:12:00.008+05:30

आई आणि रविनाताईचे आपापसात काहितरी बोलणे झाले. रविनाताई जिला मी ’ता’ म्हणतो, ती प्रचंड खुश झाली. मला कळेना असं आईने हिला काय सांगितलं.

दुसर्‍या दिवशीच मला कळलं, या दोघी माझ्यावरच काहितरी प्रयोग करणार आहेत. त्यांच एकमत होत नव्हत, काय बर करुया ह्याला? कृष्ण करुया, रामदास स्वामी, की दुसरं काहितरी. ता म्हणाली कृष्ण करुया, आईला ते फारसं पटलं नाही कारण मी टोपरं, टोपी, फुलांचा, पुठ्ठ्याचा मुकुट यापैकी काहीही २ सेकंद सुद्धा डोक्यावर टिकुन देत नाही. बिना मोरपिसाच्या कृष्णाची आईला कल्पना करवेना. तसेच हातातली बासरी कंटाळा आला तर मी मधेच कुठेही फेकून देण्याची शक्यताही नाकारता येत नव्हती. त्यामुळे मला कृष्ण बनवण्याची कल्पना कॅन्सल झाली. आता याला काय बनवावा बरे, असा विचार सुरु झाला.

तेव्हढ्यात मला नविन आणलेल्या धोतीची आईला आठवण झाली. एकदम खुश हॊऊन ती म्हणाली आपण आर्यनला ’भटजी’ करुया. धोतर आहे, एक जानवं घालुया की झाले ’केळकर गुरुजी’ तयार. ठरलं.

बाबांनी या कल्पनेला एकदम तुच्छ ठरवले, पण आईने त्याकडे लक्ष दिले नाही.
मग माझी आजीकडे रोज पाच - दहा मिनीटे प्रॅक्टीस सुरू झाली. धोतर नेसायचे आणि हॉलमध्ये फिरायचे. मजा यायची मला. मी चांगला चालत असे धोतर नेसून. शनू, चाल असे म्हटले की एकदम स्पीडमध्ये चालायला सुरुवात, थांब म्हटले की मी आहे तिथे थांबत असे.

कधिकधि दमून मी असा बसून राही मग मला छान खाऊ दिला जायचा.
मी मधेच भाषण देण्याच्या पावित्र्यात उभा राहून मूक संवाद पण म्हणून दाखवीत असे आणि सगळे टाळ्या पण वाजवायचे.

बाबांना पण प्रॅक्टीसच्या गमती सांगून आईने फोटो दाखवले. फोटो बघून बाबा म्हणाले वा! आर्यन पॉश भटजी आहे, एकदम बॉडीफिट टि-शर्ट वगैरे घातलाय.
आईने सांगितले, मला मिळालेल्या बक्षिसाचे आई, ता आणि मी आईसक्रीम खाणार.
बाबा म्हणाले, नाही! ते पैसे त्याच्या बॅक अकाउंट मधे जमा केले जातील.
आई - त्याच्यावर आम्ही मेहेनत घेत आहोत तेव्हा बक्षिसाचे काय करायचे ते आम्ही ठरवणार.
बाबा - मी आर्यनचा फायनान्स मॅनेजर आहे तेव्हा मी ठरवणार त्याच्या बक्षिसाचे काय करायचे ते.
अशाप्रकारे मला न मिळालेल्या बक्षिसावरून आईबाबांचे भांडण पण झाले.

त्यानंतर मधेच कहानीमे एकदम ट्विस्ट आला. कारण आजीने एक फतवा काढला, एवढा लहान माझा नातू त्याला काही स्पर्धेत भाग घ्यायला नकोय. अशाप्रकारे माझी प्रॅक्टीस पण बंद झाली. बरं झालं नाहितरी त्या धोतरात मला अडकल्यासारखच व्हायचं.

ता ला मात्र प्रचंड वाईट वाटलं. कारण तिने सोसायटीमधे सगळ्यांना सांगून टाकलं होतं, आमचा आर्यन पण भाग घेणार आहे, वगैरे वगैरे. त्यामुळे मी स्पर्धेत भाग घेणं हा तिच्या प्रेस्टीजचा प्रश्न झाला होता.

शेवटी तो दिवस आला. सगळी मुलं काय काय बनली होती कोणी कृष्ण, कोणी विठोबा, कोणी बटाटा, कोणी परी, कोणी न्युज पेपर, कोनी नवरी, कोणी नेता. मी कोणीच नाही बनणार म्हणून ता खूप दु:खी झाली होती. प्रेक्षकांत बसलेले असतानाच ती आईला म्हणाली चला ना आपण आर्यनला भटजी करूया. बहुतेक आईला पण वाटल, आपल्या मुलाने स्टेजवर बागडावं.

ता ने धावत जाउन माझे वेषभूषेचे सामान आणले. पाच मिनिटात मला धोतर नेसवण्यात आलं आणि जानवं गळ्यात घालून मी आईबरोबर स्टेजवर कधि पोचलो ते मला कळलं सुद्धा नाही.
माझा स्टेज पफॉरमन्स पहायचाय, हा बघा,

http://www.youtube.com/watch?v=oplXRYVt2uY

http://www.youtube.com/watch?v=dVLcBH8hrbA

मी पाहिलेले कोकण - १

2010-04-06T13:41:00.008+05:30

दोन मोठ्या बॅग्ज हॉलमध्ये ठेवलेल्या होत्या. म्हणजे नक्कीच आम्ही कुठेतरी जाणार आहोत. रात्री झोपताना बाबांनी आईकडून सकाळी लवकर उठण्याचे कबुल करून घेतले कारण जर निघायला उशिर केला तर खूप ट्राफिक लागेल आणि मग ड्रायव्हिंगचा आनंद घेता येणार नाही. नंतर लगेच आईने माझ्याकडून कबुल करून घेतले, शनू सकाळी लवकर उठायचे, रडायचे नाही. आपण कोकणात फिरायला जाणार आहोत.

बरेच प्रश्न मनात आले, कोकण म्हणजे काय? आम्ही तिकडे का जातोय? पण मग मला आठवले बाबा आईला नेहेमी हाक मारतात ’ओ कोकणी माणसांनो’, या सगळ्यात मला पटकन झोप लागली.

कबुल करून घेतल्याप्रमाणे आईने मला पहाटे पहाटे उठवले, आंघोळ न घालताच मला पावडर लावून टि-शर्ट आणि फुल चड्डी घातली, मी तयार झालो सुद्धा. बाबा मला सांगत होते, आर्यन ही तुझी दुसरी लॉंग ड्राईव्ह.

मस्त वाटत होते गार हवा, रस्त्यावर कमी गर्दी. आम्ही साधारण नऊ वाजताच वडखळला पोचलो. लवाट्यांकडे मस्तपैकी मिसळपाव आणि गरम गरम बटाटेवडे हादडले बाकिच्यांनी. मी ईडली चटणी. नंतर बाबांनी जी गाडी सुरू केली ती डायरेक्ट महाडला नेवून थांबवली. आई महाडला लहानपणीची काही वर्षे राहिले होती. तेव्हाचे ती रहात असलेले भाड्याचे घर, तिची शाळा, फेव्हरेट बेकरी असे काय काय बघत आम्ही विन्हेरला पावणेबाराला पोचलो. विन्हेरे हे एक खेडेगाव आहे महाड तालुक्यातले. तिथे आईची मावशी रहाते.

तिथे पोचल्या पोचल्या मला चांगला प्रसाद मिळाला. मी आणि बाबा घराच्या पायर्‍यांवर बसलो होतो. माझ्या पायात सॉक्स होते त्यामुळे पटकन माझा पाय घसरला आणि मी तिसर्‍या पायरीवरून डायरेक्ट जमिनीवर येवून पडलो. माझ्या ओठाला आणि हनुवटीला थोडेसे लागले. आई बाबांवर रागावली त्यांनी माझ्यावर नीट लक्ष न ठेवल्याने मी पडलो म्हणून आणि बाकीचे सगळे आईवर रागावले, बारिकश्या खरचटण्याचा एव्हढा बाऊ केल्यामुळे.

मावशी आजीचे घर खूप मोठे आहे. भरपूर खोल्या, मागे पुढे आंगण, घराच्या शेजारीच छोटीशी नदी, आजुबाजूला भरपूर आंबा, फणस, चिकू अशी झाडं. मी पहिल्यांदा झाडावर लागलेला चिकू पाहिला.

संध्याकाळी आम्ही जवळच फिरून आलो, कोकण रेल्वेचे रूळ बघितले. दिवसभर खूप खेळून, फिरून रात्री लवकर झोपून गेलो.

दुसर्‍या दिवशी सकाळी नाष्टा करून आम्ही बाहेर पडलो आणि आलो दापोलीला. जिथे आईचा मामा रहातो, माझे मामाआजोबा. त्यांचे घर पण मावशीआजी सारखेच होते थोडे फार. मोठे घर, आंगण, सुपारी, दालचीनी, जायफळ, अशी झाडे. मामाआजोबांकडे मनीमाऊ पण होती दोन दोन. एक छोटे पिल्लू आणि त्याची आई. ते पिल्लू माझ्या मांडीत पण येवून बसले होते. मला खूप आवडले ते. पण मी त्याला हातात धरल्यावर ते पटकन उडी मारून पळून गेले. मग मी खूप वेळ रडलो. दुपारी जेवून आराम करून संध्याकाळी आम्ही दाभोळला आलो. तिथे आम्ही आमच्या गाडीसकट फेरीमध्ये बसलो आणि पंधरा मिनिटात दाभोळमधून गुहागरला पोचलो. फेरीबोटीत खूप मज्जा आली.

गुहागरला पोचल्या पोचल्या आम्ही लगेच समुद्रावर गेलो. मी समुद्र कधिच पाहिला नव्हता, एव्हढे सगळे पाणी, खळखळ आवाज करत आमच्या दिशेने येणार्‍या लाटा बघून माझी जाम घाबरगुंडी उडाली. आईने माझ्यासाठी मारे बिचवेअर चड्डी आणली होती, हौशीने मला घातली सुद्धा. पण मला काही हा समुद्र नावाचा प्रकार बिलकुल पसंत पडला नव्हता. मी वाळूवर पाय सुद्धा टेकायला तयार नव्हतो तरी मला उभे केले आणि असा रडका फोटो पण काढला.

शेवटी नाईलाजाने मला घेवून सगळे बाहेर आले, मला नेहेमीचे कपडे सुद्धा घातले. तेव्हा कुठे माझ्या जीवात जीव आला. मग आम्ही दुर्गादेवी आणि व्याडेश्वराचे दर्शन घेवून चिपळूणच्या दिशेने प्रवास सुरू केला. आम्ही रात्री ९ वाजता चिपळूणला पोचलो. मी गाडीतच झोपुन गेल्याने मला हे दुसर्‍या दिवशी कळले. सकाळी छान थंडी होती बाहेर, झाडांवर वेगवेगळे पक्षी ओरडत होते.

चिपळूणच्या घराच्या मागेच डोंगर आहे. तिथेतर ढगच खाली आले होते. आईने सांगितले, ते धुकं आहे. पण मला वाटतं ते ढगच होते. मी आणि आई चुलीजवळ बसलो होतो, शेकायला. आई चुलितल्या ज्वाळांवर हात धरायची आणि चेहेरा, हात, पायांवर हात ठेवायची, मस्त गरम गरम वाटायचे.

सकाळी थोडे इकडे तिकडे करून आम्ही रत्नागिरी जवळच्या सोमेश्वर गावातले आमचे कुलदैवत ’देव सोमेश्वर’ आणि ढोकमळे गावातील आमची कुलदेवता ’बंदिजाई देवी’ यांचे दर्शन घेवून आलो.

आईबाबांना जास्त सुट्टी नसल्याने दुसर्‍या दिवशी आमची परतिच्या प्रवासाला सुरुवात झाली. आई आणि मी परत चिपळूणला जायचे ठरवले आहे, कारण तिथे आम्हाला जास्त वेळ मिळाला नाही म्हणून.

अंतर्मुख!

2010-04-01T17:06:00.001+05:30

मनात खूप गोष्टी आहेत, कुठली सांगु आणि कुठली नको असे झाले आहे मला. जरा विचार करतो आणि मग लिहितो बर का!

आम्ही चालवू हा पुढे (खादाडीचा) वारसाSSSSSS

2010-03-28T00:27:00.010+05:30

'खादाडी राज्याच्या राजा’ आणि ’अष्टप्रधान मंडळा’ तुमच्यासाठी खुष खबर बरं का! तुमच्या राज्याचा वारसदार तयार झालाय इकडे :)

आईबरोबर सगळे खादाडीचे ब्लॉग वाचताना एक गोष्ट जाणवली सगळे जण खाऊच्या पदार्थांचे फोटो टाकतात, कृति कशी करायची ते सांगतात, कुठल्या हॉटेलात मिळेल ते पण सांगतात. पण खायचा कसा ते सांगत नाहीत की फोटोत दाखवत पण नाहीत. म्हणून आज मी ते काम करणार आहे.

हा फोटो पहा, मी माझा आवडता ’टोमॅटो सॉस’ खात आहे. मला सॉस एव्हढा आवडतो की प्लेटमधे ’टोमॅटो सॉस’ सोडून दुसरा कोणताच पदार्थ नाहीये. तसेच बरोबर अख्खी सॉसची बाटली ठेवली आहे. म्हणजेच आवडत्या पदार्थाचा मनमुराद आस्वाद घ्यावा. खाताना तो पदार्थ आपल्या बोटांना, तळहाताला, ओठांच्या बाजुला, स्वत:च्या कपड्यांना, फरशीला, आजुबाजुच्या वस्तूंना, माणसांना लागला तरी हरकत नाही. घरातली माणसं स्वत:सकट सगळ्यांना स्वच्छ करतात.

कोणताही पदार्थ वाया घालवू नका. आई म्हणते, शनू, फरशीवर पडलेली वस्तू तोंडात घालू नको. धुळ आणि किटाणू लागतात त्याला, आजारी पडायला होतं. मी ते मानत नाही, तोंडातून पडलेली बडीशेपची गोळीसुद्धा मी परत चिमटीने उचलून तोंडात भरतो. कारण मी ती गोळी जर टाकून दिली तर मुंगी ती गोळी खाते. जर खाली पडलेली गोळी खाऊन मुंगीला काही आजार होत नाही तर मला कसा होईल? पण अजुन बोलता येत नसल्याने मी हे आईला विचारू शकत नाही.

मला डीशमधे खायला दिलेले चुरमुरे तर मी मुद्दामुन खाली ओततो. मग पंख्याच्या वार्‍याने ते सगळ्या घरभर उडतात, त्यांना शोधून शोधून पकडून खाताना खूप मज्जा येते आणि वेळ पण चांगला जातो.

मी सगळे खाऊ डाव्या व उजव्या दोन्ही हातांच्या बोटांनी खातो, असे केल्याने कमी वेळात जास्त खाऊ खायला मिळतो. चमचा मी फक्त पोट भरले असेल आणि खायचा कंटाळा आला असेल तर ताटलीतल्या खाऊत खेळायला वापरतो. कारण ताटलीतला पदार्थ चमच्यात उचलून तोंडापर्यंत नेइस्तोवर अर्ध्या रस्त्यात कुठेतरी पडून जातो आणि आई समोर असेल तर तो पडलेला खाऊ ताटलीत परत पण येत नाही. मुंग्यांना खायला मिळतो उगाचच.

आई जेव्हा खाऊ डीशमधे काढून देत असते तेव्हा त्या खाऊची जागा नीट बघून ठेवायची म्हणजे स्वत:ला जेव्हा हवा असेल तेव्हा त्या जागेकडे, डब्याकडे बोट दाखवून, मान हलवून हलवून तो खाऊ मिळवता येतो.

हॉटेलमध्ये गेल्यावर नेहेमी सगळ्या खाऊंची चव बघायची, कारण आई बाबा मागवतात ते सगळे खाऊ खूप छान असतात. मला तिखट लागेल म्हणून माझ्यासाठी नेहेमी साधा डोसा मागवला जातो पण मी थोडासा डोसा खाऊन, आई बाबांच्यातले पण खातो. त्यांनी दिले नाही तर जोरात रडतो. मग आपोआप मला पाहिजे ते मिळते. पण चुकुन शेजवान न्युडल्स असतिल तर मात्र जाम वाट लागते. खोकला लागतो, नाक डोळे लाल लाल होतात, नाकातुन पाणी येते. पण एक बरं, आईच्या पर्समधे नेहेमी एक साखरपाण्याची बाटली असते माझ्यासाठी.

रात्री जेवण झाल्यावर लगेच झोपायचे नाही. नाहीतर रव्याचा लाडू, नारळाची वडी, आंब्याचे साठ, चॉकोलेट केकची पेस्ट्री, आईसक्रीम अगदी काही नाही तरी सफरचंद, केळं ही फळे यांसारखे उत्तमोत्तम पदार्थ खायचे राहून जातात. हा परवाचा माझा फोटो पहा, चॉकोलेट लाव्हा खातानाचा,

तुम्हा सगळ्यांना पण असाच छान छान खाऊ खायला मिळो!

New look

2010-03-22T17:00:00.010+05:30

देवाने मला जन्मतःच असा हेअर कट देवून पाठवले असल्याने मी एक वर्षाचा होउन गेलो तरी माझ्या केसांना कोणी कात्री लावली नव्हती. पण आता मी सव्वा वर्षाचा झालो आणि आता माझ्या केसांची थोडी थोडी वाढ होउन चांगली जुल्फ दिसायला लागली.
आजीचे म्हणणे आता उन्हाळा सुरु होणार असल्याने माझे हे वाढलेले केस कापून बारीक करावे. माझे बाबा आणि आजोबा दोघेही सौंदर्याचे उपासक. त्यांचे म्हणणे, छे! कुठे वाढलेत केस. किती छान कुरळे कुरळे आणि तलम केस आहेत. काय सुंदर दिसतात. दोघांचाही केस कापण्याला तीव्र विरोध.

आजीचे म्हणणे, सौंदर्य महत्त्वाचे नाहीये. त्याला किती बरे वाटेल, हलकं होईल डोकं, गरमा कमी होईल, शांत झोप लागेल. मला सांभाळणार्‍या रविनाताई चे पण हेच मत होते.

आईचे मात्र तळ्यात मळ्यात चालले होते, ती कधि आजीच्या ग्रुप मध्ये असायची तर कधि बाबा आणि आबांच्या.

दोन शनिवार, रविवार गेले तरी माझे केस आपले आहेत तसेच. आई बाबांनी काहीच action घेतली नाही. त्यामुळे आता आजीने सूत्र आपल्या हातात घेतली. एका सकाळी ती स्वतः सलूनमध्ये जावून सांगून आली, आमच्या घरी माझ्या नातवाचे केस कापायला या, पहिल्यांदाच कापायचे आहेत म्हणून घरी बोलवत्ये. त्यादिवशी त्या न्हाव्याची वाट बघण्यात माझी आंघोळ संध्याकाळी चार वाजता झाली. पण तो काही आला नाही. दुसर्‍या ग्रुपमधली मंडळी जाम खुश झाली.

आता आजीने दुसरे शस्त्र बाहेर काढले, शुक्रवारी संध्याकाळी तिने जाहीर केले की, या शनिवार, रविवारी जर तुम्ही याचे केस कापले नाहीत तर मी स्वतः तो झोपल्यावर त्याचे वाढलेले केस कापीन. ही मात्रा बरोबर लागू पडली.
दुसर्‍या दिवशी सकाळीच बाबा मला सलून मध्ये घेवून निघाले. जायच्या आधि आईने माझ्या वाढलेल्या केसांचे, डोक्याचे खूप फोटो काढले. तिला वाटत होते न जाणो केस कापल्यावर मी कसा दिसेन. जाताना बाबा सांगून गेले, जर याने खूप आरडाओरडा, रडारड केली तर मी तसाच परत आणीन.
सलूनमधे मोठे मोठे आरसे, AC चा गार वारा, गाणी हे सगळ बघून मला जाम मजा वाटली. माझे पटकन केस कापून झाले. मी अजिबात रडलो नाही. फक्त ते मानेभोवती कापड गुंडाळून दिले नाही मी त्या माणसाला. केस कापून झाल्यावर बाबांना खूप आवडला माझा हेअरकट. सेम त्यांच्यासरखाच होता माझा कट. आई तर जाम खुश झाली आणि म्हणाली, अरे शनु तर अजुनच छान दिसायला लागला, एकदम गुंडु. फोटो काढायला विसरली नाही.

Happy Birthday To You!

2010-03-17T10:21:00.002+05:30

सकाळी उठल्या उठल्या मी तिला एक गोड गोड पा दिला 'गिफ्ट' म्हणून, आता दिवसभर एकच गाणं गाणार आहे,
Happy Birthday To You, Happy Birthday To You,Happy Birthday To Dear Mom, Happy Birthday To You.

शुभेच्छा!

2010-03-15T14:21:00.005+05:30

उद्या गुढी पाडवा आहे. मी आज रात्री तलावपाळीवर आतषबाजी बघायला जाणार. उद्या सकाळी स्वागतयात्रेला जाणार आणि दुपारी श्रीखंड पुरी खाउन मस्त झोपणार. म्हणून कदाचित मला वेळ होणार नाही तर मी आजच तुम्हा सर्वांना शुभेच्छा देतो.

" हे नविन वर्ष तुम्हाला आणि तुमच्या कुटुंबियांना सुखा समाधानाचे, आरोग्यदायी आणि आनंदाचे जावो."
तुम्हाला पण स्वागतयात्रा बघायची आहे, या माझ्यामागून,

हापूस आंब्याची गोष्ट सांगू?

2010-03-13T15:40:00.007+05:30

सकाळी सकाळी मला आमच्या घरात एक नविन वस्तू दिसली. चौकोनी आकाराची, लाकडाच्या पट्ट्या असलेली आणि पिवळे गवत भरलेली एक पेटी हॉलमध्ये ठेवलेली हॊती. चिपळूणचे आबा पण आले हॊते. बहुतेक त्यांनीच आणली होती ती पेटी. आबांच्या पिशवीत आणखीन काय काय खाऊ हॊता ऒले काजू, फणसाचे गरे, करवंद. आबांनीच दाखवले सगळे.

आबा गेल्यावर मी त्या पेटीला धरून उभा राहीलॊ पण मला आतलं काहीच दिसत नव्हतं. बाबांनी कधितरी ती पेटी स्वयंपाकघरात नेवून ठेवली. थोड्या वेळाने आईने ढकलत ढकलत ती ज़ोपायच्या खॊलीत नेली. मला कळत नव्हत हे काय चाललयं? मी वाट बघत हॊतॊ कधि एकदा ती पेटी उघडते.
संध्याकाळी बाबांनी त्यांच्या टूल कीटमधल्या पकडीने त्या पेटीच्या वरच्या लाकडी पट्ट्या काढल्या आणि गवत पण बाजूला केले. मी बघितले त्या पेटीत हिरव्या पिवळ्या रंगाचे काहीतरी हॊते. आईने त्यांना बाहेर काढले तेव्हा मला ती मोसंबीची फळ वाटली. पण मॊसंबी तर गॊल असते या फळांचा आकार थॊडा वेगळा होता. नकीच छॊटे छॊटे पपई असणार. तेवढ्यात आईने ती फळ परत आत ठेवून दिली आणि वर गवत लावून ठेवलं.

रोज रात्री आई त्या पेटीतली फळ बाहेर काढायची, त्यांचा वास घ्यायची आणि परत आत ठेवून द्यायची. मधेच बाबांना विचारायची, हे कधि पिकणार? बाबा फक्त हसायचे. मी पण जवळ जावून त्यांचे निरीक्षण करायचॊ. आई मला त्यांना हात नाही लावून द्यायची.
एका संध्याकाळी आत्या आणि काका आले होते. मी त्यांच्याबरॊबर खेळत हॊतॊ. तेव्हढ्यात तिने पिशवीतून एक पिवळे पिवळे धम्म फळ काढले आणि माझ्यासमॊर ठेवले. बाकीची पिशवी आईकडे दिली. हे पण त्या पेटीतल्या फळांसारखेच हॊते. फक्त थोडे मॊठे आणि जास्त पिवळे. आई म्हणाली, अरे वा! आले वाटतं देवगडहून तुमचे हापूस आंबे. आता मला कळलं या फळांना ’हापूस आंबे’ म्हणतात.
मी पटकन तॊ आंबा हातात उचलायला गेलॊ पण एवढा मोठा आणि जड हॊता तॊ की काकांनी त्याला खालून आधार दिला तेव्हा कुठे उचलला गेला. मी बराच वेळ खेळलॊ त्या आंब्याबरॊबर.

आई रॊज रस तरी काढायची नाहीतर बाबा आंबा कापून त्याच्या फॊडी करायचे. मला फक्त अर्धिच वाटी रस द्यायची. मला आणखी हवा असायचा तर म्हणायची, शनू, आंबा उष्ण असतॊ, जास्त खल्लास तर तुला त्रास हॊईल. तू मॊठा झाल्यावर खा हा भरपूर आंबा.

परवाच मी आजीबरॊबर बाजारात गेलॊ हॊतॊ तेव्हा मला ’हापूस आंबे’ दिसले. म्हणजे आमच्या घरी पण येतील मागच्या वर्षीसारखे. आता तर मी मॊठा पण झालॊय. मला वरचे चार, खालचे चार आणि दॊन दाढा असे दहा दात पण आलेत.

हं, मी आता भरपूर आंबे खाणार.

जिव्हाळ्याचा विषय

2010-03-09T15:18:00.002+05:30

आई म्हणते, माझा आणि बाबांचा जिव्हाळ्याचा विषय एकच आहे 'झोप'. ते खरं ही आहेच म्हणा. आम्हाला कधिही, कुठेही, कशीही झोप लागते.

बाबांनी गाडी सुरु केली आणि AC चा गार गार वारा लागला की माझे डोळे आपोआप जड व्हायला लागतात आणि मी झोपेच्या स्वाधीन होतो.रात्री सुद्धा कधि कधि अंगा घालेपर्यंत मी ढाराढूर झालेला असतो. मग आई मला झोपेतच उलटा पालटा करून झोपायचे कपडे घालते आणि असं इस्त्रित झोपवते.

मागे एकदा शॉपिंग करायला आई आणि मावशी मला मोठ्या हौसेने बिग बझार मध्ये घेवून गेल्या. गर्दी कमी असेल म्हणून आम्ही सकाळी साडे दहा वाजताच तिथे पोचलो. मी पण नुकतीच आंघोळ केली होती, गरम गरम दु दु प्यायले होते. तिथे आत छान गार हवा लागत होती. झालं, व्हायच तेच झालं, ब्रह्मानंदी लागली टाळी. आता मला असं झोपलेलं उचलून घेवून शॉपिंग कसं करणार? म्हणून माझे थोडे फोटो काढून दोघी बिचार्‍या अकरा वाजताच घरी वापस :)

कधि कधि मी रूसुन सोफ्यावर उलटा पडून रहातो आणि त्या मऊ मऊ सोफ्यावर रंगित फुलं बघताना मी विसरूनच जातो की मी रूसलोय आणि मला झोपच लागते तिथे,

मी आणि बाबा टीव्हीवर गाण्यांची व्ही सी डी बघत होतो, छान छान गाणी आहेत त्यात. चांदोबा चांदोबा भागलास का? शेपटीवाल्या प्राण्यांची भरली होती सभा, माऊची पिल्ले, बेडकीच्या पिल्लाने बैल पाहिला. इतकी मस्त गाणी होती पण नेहेमीप्रमाणेच झाल. आई जेव्हा हॉलमध्ये बघायला आली तेव्हा बाबा गाणी ऐकत होते आणि मी तर केव्हाच,

माझ्या आईला 'ओपन हाऊस'ची पावभाजी खूप आवडते म्हणून आम्ही एका शनिवारी तिथे गेलो होतो. माझ्यासाठी साधा डोसा मागवला होता कारण नाही तर मी आईला पावभाजी खाऊन दिली नसती. डोसा पटकन बनतो वाटतं, पहिला तोच आला टेबलवर. मी थोडा थोडा खात होतो. पोट भरत आलं तसे डोळे आपोआप मिटायला लागले. आजी नेहेमी म्हणते, जेवल्या जेवल्या झोप येते कारण अन्नाचा सुद्धा कैफ येतो. मला पण बहुतेक तसच झालं. नशिबाने शेजारचे टेबल रिकामे होते त्यामुळे मी त्याच्यावर अशी ताणून दिली आणि आईने पण पावभाजी नक्कीच एन्जॉय केली असणार.

आता सुद्धा मी झोपलेला आहे म्हणून आई हे लिहू शकली, कळलं ना!

पहिली मम्मम्

2010-03-05T16:02:00.002+05:30

आज आई सकाळपासून एव्हढी साफसफाई का बरं करत्ये? आजी पण सकाळीच आली, येताना भरपुर डबे आणि काय काय खाऊ घेवुन आली. आईने जयेशमामाला फोन केला आणि सांगितले, बरोब्बर दुपारी १२.३०वा. ये रे उशिर नको करु कारण तू आल्याशिवाय कार्यक्रम सुरु करता येणार नाही.

आता कळलं काहितरी कार्यक्रम आहे घरात. तरीच एव्हढी गडबड चालली आहे.

माझ्या दोन्ही मावशांचा अजुन पत्ता नव्हता आणि बाबा बाहेर गेले होते, त्यामुळे मला आईने किचनमध्येच एका दुपट्यावर ठेवले. आजुबाजुला बर्‍याच वस्तु असल्यामुळे मी लगेच उपडा वळलो, बाबांच्या भाषेत King Cobra Position मध्ये आलो. मी पाहिलं आई एका छान चकाकणार्‍या ताटात छान छान खाऊ वाढत होती. त्या ताटात तशाच चकाकणार्‍या दोन वाट्या आणि चमचा पण होता.मी हे सगळ बघत असतानाच आई म्हणाली, शनु, आज तुझी पहिली मम्मम् मोठ्या ताटात आमच्यासारखी. आजी म्हणाली, 'उष्टावण' म्हणायच त्याला. आज आजी कठीण भाषेत बोलत होती. मला खुप आनंद झाला पण मी जेवणार कसा?

तेव्हढ्यात जयेश मामा आला. त्याने मला एक कापडाचा बॉल दिला मी चावुन बघितला एकदम मऊ मऊ होता. थोड्या वेळाने रुपामावशी आणि शमुमावशी पण आल्या. बाबा आल्यावर सगळे हॉलमध्ये जमलो. माझं लक्ष माझ्या ताटाकडेच होतं.

आईने मला नेहेमीसारखं ओवाळलं मग आजीने मामाला सांगितले या सोन्याच्या अंगठीने आर्यनला खीर चाटवं. मी चाटुन पुसुन खल्ली अंगठीची खीर. छान होती.

मग बाबांनी लाडू दीला मला खायला, माझ्या तोंडात शिरलाच नाही, मी त्याला चाटुन बघितलं गोड गोड लागला मला.

आजीने पुरणपोळीचा छोटुसा घास भरवला तो मात्र मला मस्त खाता आला.

शमुमावशीने भरवलेलं श्रीखंड पण मला खूप आवडलं. आईने मला गोडाच्या शिर्‍याचा घास दीला. चमच्याने वाटीतली सगळी खीर पण भरवली. मी छोटासा वरणभात पण खल्ला. माझं पोट खूप भरलं. माझ्या ताटात कितीतरी पदार्थ होते श्रीखंड, पुरी, खीर, लाडू, शिरा, पुरणपोळी, वरणभात, लिंबू, दही, लोणचं, चटणी, कोशिंबीर, पापड, फेणी, पुलाव बापरे!

आता कळलं ही मोठी माणसं भरडी का खात नाहीत!

बाबांच ऑफिस

2010-03-02T15:37:00.005+05:30

बाबा सांगत होते आईला, मी अ‍ॅडमिन् मधुन स्पेशल परवानगी घेतली आहे ऑफिसच्या फॅमिली व्हिजिटसाठी.
गोरेगावच्या काकाआजोबांकडे जाताना रस्त्यातच बाबांचे ऑफिस आहे. सकाळी साडेनऊ वाजता आम्ही तिथे पोचलो. एका निळे कपडे आणि निळी टोपी घातलेल्या माणसाने गाडी चेक केली आणि एका कागदावर बाबांची सही घेतली. त्याने एक लाल गळ्यातले दीले ज्याला एक छोटा चौकोन होता. ते आईने गळ्यात घातले. मग आम्ही गाडी खाली पार्क करुन ऑफिसमध्ये आलो. मोठे कारंजे होते तिथे. छान काचेच्या भिंती, छान छान पुस्तकं, चित्रे आणि मऊ मऊ खुर्च्या पण होत्या. बाबांनी मला एका खुर्चीत बसवले होते. बाबा मला म्हणाले, हे रिसेप्शन आहे.

बराच वेळ मला कोणी उचलुन घ्यायचं ते ठरत नव्हतं, शेवटी बाबांनीच मला उचलुन घेतले.
तिथुन आम्ही डोम एरियात गेलो. मोठा काचेचा डोम होता आणि त्याच्या बाजुने पाणी सोडले होते. त्यात केवढे छान रंगित मासे पण होते. मी आणि बाबा त्याच्या कडेलाच बसलो होतो पण माझा हात पोचत नव्हता पाण्यापर्यंत.

तिकडे आजुबाजुला खेळायला केवढी जागा होती. मग आम्ही लॉनवर फिरलो, झाडसुद्धा बघितली. बाबांच्या ऑफिसच्या शेजारी मोठा मॉल पण आहे. आई म्हणाली, नंतर तिकडे जावुया कारण तिथे मॅकडॉनल्डस् आणि फूड बझार होते.

हे सगळ बघुन आम्ही बाबा जिथे बसतात तिथे जावुन आलो. बाबांची चाकांची खुर्ची मला खुप आवडली. आई म्हणाली, तिच्या ऑफिसमध्ये यापेक्षा छान Executive chairs आहेत त्यांना बसायला. आईचे ऑफिसपण बघायला जायला हवं.

एवढं छान आहे इथे बाग आहे, रंगित मासे आहेत, खेळायला भरपुर जागा आहे तरी पण बाबांना ऑफिसला जायचा कंटाळा कसा येतो काय माहीत?

Loooooooooooong Drive......

2010-02-25T13:10:00.000+05:30

कधि नव्हे ते आईने मला सहा वाजता उठवले. मला खुप हाका मारलेल्या आणि उभे केलेले आठवते. नंतर पाहिले तर मी बाथरुममध्ये आंघोळ करत होतो, म्हणजे आई घालत होती.
मला कपडे घालुन बाबांबरोबर खाली पाठवण्यात आले, आईचे अजुन आवरायचे होते. बाबा म्हणाले, आज तुझा पहिला लांबचा प्रवास तोही 'महडच्या गणपतिला'. यावरुन मला एवढ कळलं, आम्ही महडला जात आहोत. जाताना आम्ही राम मारुति रोडवर थांबलो होतो, मामाआजोबा आणि मामीआजीला गाडीत घेण्यासाठी. तेव्हढ्यात धाडकन आवाज झाला आणि आख्खी गाडी हलली.
बाबा एका मिनिटात गाडीच्या बाहेर, मी आणि आई पण आलो बाहेर मग. एका मुलग्याने बाईक आमच्या गाडीवर आपटली. नंबर प्लेटचे दोन तुकडे झाले, बाकी काही नुकसान झाले नाही. दणकट आहे आमची गाडी. त्यादिवशी मी पहील्यांदा बाबांना एव्हढे चिडलेले पाहीले.
अशी आमची प्रवासाला सुरुवात झाली. ठाणे सोडले, पनवेलहुन खोपोलीच्या रस्त्याला लागलो. पळणारी झाडे, रस्ते, माणसे पाहून माझे डोळे दमले आणि थोड्या वेळातच मला झोप लागली. मी उठलो तेव्हा बहुतेक महड आले होते. कारण सगळे बाहेर होते मी एकटाच मगच्या सिटवर होतो. मग मी जागा झाल्याची सगळ्यांना जाणिव करुन दिली.
आज बाबांच्या एका हातात फुलांचा हार, पेढे, नारळ आणि पाण्याच्या बाटल्यांची बॅग, पाठीवर सॅक असे माझ्यासकट सगळे सामान होते. कारण आईने बाबांना सांगितले, साडी नेसल्यामुळे तीला हँडीकॅप झाल्यासारखे झाले आहे.
देवळात गेलो थोडा वेळ रांगेत उभे राहिल्यावर आम्ही गाभार्‍यात प्रवेश केला. बाबांनी बाप्पाला मोठा हार घातला, आईने नारळ, पेढे ठेवले बाप्पासमोर. तिथे एका ताटलीत केवढा खाउ होता, माझे तिकडेच लक्ष होते. तेव्हढ्यात एका धोतर नेसलेल्या आजोबांनी मला उचलले आणि बाप्पाच्या पायावर माझे डोके टेकवले, माझ्या नाकात दुर्वा गेल्या मला किती शिंका आल्या माहित्ये.
बाहेर आल्यावर मी आईच्या मांडीवर होतो दुदु पित, आई अथर्वशिर्ष म्हणत होती. दुदु पिउन झाल्यावर मस्त रांगत फिरलो मी आजुबाजुला.
दर्शन पटकन झाले त्यामुळे बाबा खुश झाले. मला माहित आहे त्यांना तिथली मिसळ खायची होती म्हणून. सगळ्यांनी भजी, मिसळ, पोहे काय काय हादडले. मग गाडीपर्यंत आलो तर सगळ्यांना कोकम सरबत प्यायची लहर आली. मला आणि आईला गाडीजवळ सोडुन सगळे गेले सरबत प्यायला. आई हँडीकॅप झालेली असल्यामुळे तिने मला बाबांच्या सीटवर बसवले खेळायला. मी पण म्हटलं चला बाबा येइपर्यंत गाडी वळवुन ठेवुया तर समोर एक मोठा 'भु भु' बसलेला. किती हॉर्न वाजवला तरी काही उठला नाही, शेवटी मी स्वतः उभा राहुन त्याला अअ‍ॅSSSSSSS केले तरी पण हलला नाही. माझा जोश पाहुन आईने एक फोटो पण काढला माझा, हा बघा

तेव्हढ्यात बाबा आले आणि माझी रवानगी मागच्या सिटवर झाली आईजवळ. येताना पण खुप गमति बघितल्या रस्त्यात. मस्त झाला माझा पहिला लांबचा प्रवास.

शितळ शिमगा (रंगपंचमी)

2010-02-19T13:38:00.002+05:30

काल मी बाबांच्या आत्याकडे गेलो होतो म्हणजे माझी आत्याआजी. जाताना तिने मला १००रु. दीले आणि म्हणाली, शितळ शिमगा आहे ना, पांढरा कपडा घे हो त्याला. माझं काय बाजारात जाण होत नाही. आई आजीला हो म्हणाली. १५ तारखेला आर्यनचा शितळ शिमगा करायचा ठरवलं आहे. नक्की या तेव्हा. असे आमंत्रण पण दीले आईने तिला. तेवढे मी बरोबर ऐकले.

तिथुन आम्ही बाहेर पडलो शॉपिंगला. मला दोन सुती अंगे घेतले, मग खुप सार्‍या छोट्या छोट्या खायच्या रंगाच्या दब्या घेतल्या आईने. गुलाबी, हिरवा, पिवळा, केशरी. येताना कानेटकरांकडे पुरणपोळीची ऑर्डर पण दिली.
पण मला काही केल्या कळतं नव्हत शितळ शिमगा हे काय आहे. रात्री आई मला सांगत होती, शनु, हा तुझा पहीला उन्हाळा मग तुला त्याची ओळख करुन द्यायला आपण परवा शितळ शिमगा करायचा आहे. एवढेच सांगितले, म्हणजे काय करायचे आहे ते काही बोलली नाही.

आज १५ मार्च २००९. मला खुप उत्सुकता आहे शितळ शिमगा बघायची.
आइने चार बाउल घेतले त्यात त्या परवा घेतलेल्या रंगाच्या डब्यांमधले खाऊचे रंग टाकले आणि पाणी घालुन मस्त केशरी, हिरवे, गुलाबी, पिवळे पाणी तयार केले. मधे शेवंती, मधुमालतीची फुलं ठेवली. आत्याने गंमत आणली होती बत्ताशांचा हार आणि द्राक्षांची माळ.

मला आत्तुच्या मांडीत बसवले आणि गळ्यात द्राक्षांची आणि बत्ताशांची माळ घातली. आजीने ओवाळले आणि मग एकेकांनी फुलांनी माझ्यावर ते मगाचचे रंगच उडवायला सुरुवात केली. कोणी अंग्याला रंग लावला, कोणी गालाला, तर कोणी हाताला. मज्जा येत होती, गार गार वाटत होतं मला.

मी तर हळुच माळेतलं एक द्राक्ष पण खाल्लं होतं मग आईने तोंडात बोट घालुन काढलं आणि छोटे छोटे कण करुन भरवलं :)

तर असा होता माझा शितळ शिमगा म्हणजेच रंगपंचमी. आई पण ना! सोप्पी गोष्ट कठीण करुन सांगते. आधीच सांगायचं ना रंगपंचमी करायच्ये म्हणुन. शितळ शिमगा काय प्रकार आहे याचा विचार करण्यात किती वेळ गेला माझा दोन दीवस!

फोटो फोटो आणि फोटो

2010-02-05T17:30:00.000+05:30

Too young for modelling

This is my style

Dad & I, friends forever...........

Mom's mirror image...Aaryan