บทความ-มุมมองธัญญา

เรือประดิษฐ์จากวัสดุธรรมชาติของหนู

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Tue, 12 Nov 2013 19:03:00 +0000

เด็กๆ KG.1 ทำเรือประดิษฐ์จากวัสดุธรรมชาติ ฝึกทักษะการเรียนรู้-ทักษะการทำงานร่วมกัน-ลงมือทำงานด้วยตนเองอย่างเป็นขั้นตอนจนสำเร็จ-เกิดความภาคภูมิใจ-ฝึกทักษะการคิดสร้างสรรค์

หมอประเวศชี้นวัตกรรมพัฒนาสังคมเข้มแข็ง

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Sat, 22 Jun 2013 04:12:00 +0000

ตาเฮรอซะ=ทำประโยชน์แก่ผู้อื่น เพื่อสังคมดี

ผมอ่านทรรศนะของ ท่านศาสตราจารย์ นพ.ประเวศ วะสี ราษฏรอาวุโสและนักวิชาการด้านสาธารณสุขและการศึกษา เรื่อง”นวัตกรรมทางสังคมกับการพัฒนาประเทศ” ซึ่งสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ(สสส.)จัดขึ้น แล้ว

ทำให้คิดถึงกิจกรรมการลงพื้นที่หมู่บ้าน ห้วยคลุม อ.สวนผึ้ง จ.ราชบุรี ของคณะฆราวาสแพร่ธรรมรุ่น 7 หรือที่บาทหลวงสมบูรณ์ แสงประสิทธิ์ ประธานดำเนินการของหน่วยประกาศพระวรสารฯแห่งมิสซังคาทอลิกราชบุรี มักเรียกว่า “ฆราวาสผู้บำเพ็ญประโยชน์” เพราะมีจุดมุ่งหมายสำคัญที่จะฝึกฝนตนเองให้สามารถทำประโยชน์เพื่อความสุขของผู้อื่นและความดีของสังคมโดยรวม ระหว่างวันที่ 18-19 พ.ค.2556 ที่ หนังสือพิมพ์สู่ชนบท โดยคุณนาวี กมลพันธ์ทิพย์ เจ้าของและบรรณาธิการ ได้มีส่วนร่วมหนุนเสริมในกิจการดีครั้งนี้ด้วย

ท่าน ศ.นพ.ประเวศ วะสี ตั้งคำถามที่ชวนให้น่าขบคิดว่า “ทำไมเราพัฒนาเศรษฐกิจกันมา 50ปี ผู้ใช้แรงงาน 38ล้านคนยังมีชีวิตที่ย่ำแย่ และ “ไทย”ยังคงเป็นประเทศที่มีความเหลื่อมล้ำมากที่สุดในเอเชีย?”

ในมุมมองของผมประเด็นเรื่อง “ความเหลื่อมล้ำในสังคม”และ “คุณภาพชีวิตที่ย่ำแย่”ของแรงงาน และผู้คนในชนบท โดยเฉพาะของคนชายขอบของกลุ่มชาติพันธุ์นั้น เปรียบเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงใจผมตลอดมานับตั้งแต่เริ่มสนใจในความเป็นไปของเศรษฐกิจและสังคมไทย

ประเทศของเรามีแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ มาตั้งแต่ปี2501 ถึงปัจจุบันเป็นฉบับที่ 11แล้ว เราใช้เวลามากว่า 55ปีในการพัฒนา แต่การลดช่องว่างระหว่างชุมชนเมืองและชนบท ก็ยังห่างกันอยู่ ไม่สามารถจะขจัดความเหลื่อมล้ำ และผดุงความเป็นธรรม ความเข้มแข็งให้เกิดขึ้นได้อย่างที่ควรจะเป็น

เพราะอะไรนั้นหรือ?

ท่านศ.นพ.ประเวศ วะสี มองว่าเป็นเพราะโครงสร้าง
ในสังคมไทย ที่เป็น “แท่งอำนาจในแนวดิ่ง” และ สภาพ“สังคมเดี่ยว”แบบตัวใครตัวมัน มีความเป็นปัจเจกชนนิยมมากเกินไป การใช้อำนาจและสร้างกฎเกณฑ์ เงื่อนไขที่ประชาชนเข้าร่วมได้ยาก มีการส่งเสริมการเรียนรู้น้อย ผู้มีอำนาจไม่ยอมเรียนรู้ ไม่ยอมรับความคิดเห็นต่างๆของประชาชน

สิ่งเหล่านี้เป็นเหตุปัจจัยให้สังคมอ่อนแอ ขาดการมีส่วนร่วม

ร่วมคิดร่วมทำร่วมแก้ปัญหา เป็นเหตุให้เกิดความสำเร็จน้อย ความ

รวยกระจุก ความจนกระจาย คุณธรรมด้อยคุณค่า ชีวิตขาดความสุข

จิตใจไม่พัฒนา และทรัพยากรธรรมชาติถูกทำลาย

แม้ว่าปัจจุบันจะมีโครงสร้างพื้นฐานที่ดีขึ้น น้ำไหล ไฟสว่าง หนทางดี การคมนาคมขนส่งสะดวกสบาย รายได้เพิ่มขึ้น แต่ความเหลื่อมล้ำและความย่ำแย่ของชีวิตของคนอีกส่วนหนึ่ง ก็ยังดำรงอยู่เป็นเงาตามตัว ไม่ห่างหายไปไหน

การลงพื้นที่ออกปฏิบัติการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อฝึกหัดคุณธรรมความดีของคณะฆราวาสผู้บำเพ็ญประโยชน์ รุ่น 7 โดยการใช้ชีวิตและทำกิจกรรมร่วมกันกับชาวบ้านกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่บ้านห้วยคลุม วัดแม่พระฟาติมา อ.สวนผึ้ง แบบคนในครอบครัวเดียวกัน จึงออกรสชาติมากกว่าครั้งที่ผ่านๆมามาก

เป็นการลิ้มชิมรสชาติของความยากลำบาก และความเสียสละตนของคณะฆราวาสฯผู้ไปเยือน

เป็นการสัมผัสกับวิถีชีวิตที่เป็นจริงตามธรรมชาติ เก็บกินผักสวน

ครัวรั้วกินได้ อาบน้ำฝนน้ำบ่อบาดาล

ซึ่งไม่สะดวกสบายเหมือนอยู่ในเมือง อยู่ในห้องแอร์ ห้องมุ้งลวด

หรือนอนที่นุ่มๆ

นับเป็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์และมุมมองในการเจริญชีวิต วิธีคิด เศรษฐกิจ การศึกษา ศาสนาความเชื่อและประเพณี ของทั้งผู้เป็นเจ้าบ้านและผู้ไปเยือน

คนเมืองก็ได้เรียนรู้ถึงข้อจำกัด ความด้อยโอกาส ความอัตคัด

ขัดเคืองของชาวบ้าน

ชาวบ้านชนบทกลุ่มชาติพันธ์ก็ได้เรียนรู้วิธีคิด ข้อมูลข่าวสาร และกระบวนการเรียนรู้จากคนเมือง

ก่อให้เกิดความเข้าใจและความประทับใจในอัธยาศัยไมตรีของกันและกัน

ก่อให้เกิดความร่วมมือร่วมใจกันทำกิจกรรมที่ดีที่ก่อให้เกิดประโยชน์สุขแก่ตนเองและครอบครัว ส่วนรวม

เกิดความตระหนักรู้ ถึงคุณค่าศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ คุณธรรมความดีงามต่างๆที่ทำร่วมกันได้ โดยมีความเชื่อ และหลักธรรมคำสอนเป็นแกนหลัก

เป็นแบบจำลองของ “สังคมดี”หรือสังคมเข้มแข็ง ในทรรศนะและมุมมองของท่าน ศ.นพ.ประเวศ วะสี ที่เริ่มต้นจากการรวมตัวกัน ร่วมคิดร่วมทำในเรื่องต่างๆ เพื่อส่วนรวม และนำไปสู่ความอบอุ่น ความสุข คือคิดถึงและรับผิดชอบต่อส่วนรวม

เป็นการรวมทุนหรือทรัพยากรเพื่อการพัฒนาเข้าด้วยกัน ทั้งทรัพยากรธรรมชาติ ทุนทางสังคม ทุนทางวัฒนธรรม ทุนทางปัญญา ทุนภาครัฐ-ภาคธุรกิจ และทุนทางศาสนธรรมไม่ว่าจะเป็นพุทธ คริสต์ อิสลาม หรืออื่นๆ

เป็นการรวมพลังทางสังคมเพื่อแก้ปัญหาความยากจน ขจัดความอยุติธรรม และความเหลื่อมล้ำให้หมดไปอย่างได้ผลยั่งยืน มีประสิทธิภาพ

ผู้ว่า...ปิด..เปิด..เกิด หรือ ตาย

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Sun, 20 Jan 2013 16:38:00 +0000

ความดีไม่มีวันตาย

แต่ประชาธิปไตยตายแล้ว

ปรากฎการณ์ละครเหนือเมฆ2ตอนมือปราบจอมขมังเวทย์ที่ถูกผู้มีอำนาจของช่อง3แบนโดยวิธีปลดกลางอากาศ ไม่มีตอนจบ และ ถูกสั่ง“ปิดตาย”ห้ามเผยแพร่ทุกสื่อนั้นน่าสนใจยิ่งสำหรับประชาชนคนไทยผู้นิยมประชาธิปไตยและยึดถือในสิทธิเสรีภาพเป็นหลักการสำคัญ

หนึ่ง คือ น่าสนใจถึงเหตุผล กระบวนการ และระบบการตรวจสอบภายใต้ระบอบประชาธิปไตยที่มีประสิทธิภาพและจิตวิญญาณของสื่อเสรี

เพราะหากสังคมประชาธิปไตยยึดถือหลักที่ว่า “เสรีภาพสื่อ คือ เสรีภาพประชาชน”

การปิดตายละครเหนือเมฆ2ของช่อง3โดยฉับพลันทันที ไม่มีเหตุผลและข้อเท็จจริงที่เพียงพอมาสนับสนุนว่าละครไปละเมิดสิทธิเสรีภาพของใคร อย่างไร

ก็เข้าทำนอง ปฎิบัติการ“ปิดหู ปิดตา ปิดทวารการรับรู้และเรียนรู้จิตวิญญาณแห่งความเป็นประชาธิปไตย”

เหตุเพราะโดยเนื้อหาสาระหลักของละครเหนือเมฆ 2มุ่งสู่ “จินตปัญญา”ที่สั่งสมคุณธรรมและวิธีคิดเพื่อความดีของส่วนรวม(Common Good)

ภายใต้คาถาที่ว่า “ความดีไม่มีวันตาย”ของ “ผบ.นภาและพวก”ที่จงใจส่งผ่านบทละครสู่การเรียนรู้ของสังคม บ่งบอกถึงความเชื่อของการ “ใช้ความดีเอาชนะความชั่ว”

และยืนหยัดยึดมั่นในความดีงามนั้นไว้อย่างมั่นคง ไม่หวั่นไหว ภายใต้การคุกคามของความโลภ โกรธ หลง ตลอดจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต

ถึงแม้จะต้องตายก็ให้ตายใน “คุณความดี” เพื่อ “คุณความดี” โดยกระทำแต่ “คุณความดี” เพื่อผู้อื่น เพื่อสังคม

อันเป็นปัจฉิมโอวาทสำคัญแห่งพุทธศาสดาที่ทรงตรัสสอนให้หมู่ภิกษุทั้งหลาย “ยังประโยชน์ตนเพื่อประโยชน์ส่วนรวม”

อันเป็นพระวจนาถต์ “ทำดีเพื่อผู้อื่น”ที่ดำรงอยู่ก่อนแล้วในโลก และปรากฏเป็นจริงผ่านชีวิตมนุษย์ขององค์พระเยซูคริสตเจ้า

เป็นพระราชบรมราโชวาทในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวที่ทรงตรัสสอนประชาชนของพระองค์ให้ใช้ “ธรรมะปราบอธรรม”

สะท้อนถึงอุดมการณ์-รากเหง้าและหลักของความเป็นประชาธิปไตยที่ต้องตั้งอยู่บนฐานของความถูกต้อง ความดี ความงามของจิตวิญญาณแบบ “ธรรมาธิปไตย”

สอง คือ สะท้อนแง่มุมของระบบ วิธีคิดและการตรวจสอบแบบประชาธิปไตยที่นักการเมืองนิยมกล่าวว่า “มีอะไรไปพูดกันในสภา”... “ให้สภาเป็นผู้ตัดสิน...เป็นผู้กำหนด”

เหตุเพราะการเมืองแบบประชาธิปไตยยึดถือหลักเหตุผล การรับฟังและการเคารพความคิดเห็นซึ่งกันและกัน อันเป็นหลักการแห่ง “สิทธิและเสรีภาพ”ในระบอบประชาธิปไตยแบบตัวแทน

ซึ่งหมายถึงการยอมรับบทบาทหน้าที่และความรับผิดชอบของ “สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรในฐานะผู้แทนของปวงชนชาวไทย”ที่ยึดมั่นและยึดโยงใน “ผลประโยชน์ของประชาชนและประเทศชาติ มากกว่าผลประโยชน์ส่วนตน”

อันเป็นสาระการเรียนรู้หลักที่ละครเหนือเมฆ2มุ่งให้การเรียนรู้แก่ประชาชนคนดู เพื่อหวังให้ “มโนสำนึกฝ่ายดีมีชัยเหนือการทุจริตคอรัปชั่น”

การทุจริตคอรัปชั่นโดยใช้อำนาจทางการเมืองอันเป็นอำนาจแท้ของปวงชนที่มอบให้นักการเมืองผ่านกระบวนการเลือกตั้ง เพื่อสนองกิจการและความร่ำรวยส่วนตน แต่กลับสร้างความหายนะให้แก่ชาติบ้านเมืองและบรรทัดฐานกติกาในการปกครองประเทศ

จึงเป็นความเลวร้ายที่บ่อนทำลายชาติและทำร้ายความเป็นประชาธิปไตยอย่างเด่นชัดผ่านบทบาทของ “รองจักร”ผู้รักษาการในตำแหน่งนายกรัฐมนตรี และ “พญามาร”ผู้ชำนาญในไสยเวทย์ ที่ผู้สร้างและเขียนบทละครบรรจงใส่ไว้ในจิตสำนึกของประชาชนคนดู

เพื่อฟื้นฟูจิตวิญญาณแห่ง “ธรรมะ”อันเป็นรากฐานสำคัญของประชาธิปไตยแบบ“ธรรมาธิปไตย”

ซึ่ง ณ บัดนี้ช่อง 3 ได้ใช้อำนาจสั่ง “ปิดตาย”กลายเป็นตำนาน “เผด็จการแห่งจอแก้ว” ไปแล้ว โดยไม่ใยดีต่อเสียงเรียกร้องของประชาชนคนดู ภายใต้รัฐบาลที่มุ่งมั่นความเป็นประชาธิปไตย ไม่เอารัฐธรรมนูญที่มาจากเผด็จการ

ความเชื่อที่ไม่ได้ปฏิบัติ ก็เป็นความเชื่อที่ตายแล้ว

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Mon, 15 Oct 2012 08:07:00 +0000

ละคอนสะท้อนการเมือง

พูดถึงละครทีวี คนไทยส่วนใหญ่ชอบดู

พูดถึงละครเวที หลายท่านคงพอมีประสบการณ์ได้ดูชมมาบ้าง และถ้าพูดถึง “ละคอนวารสารฯ” ที่สรรสร้างและทำการแสดงโดยนักศึกษาคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์แล้ว

ย่อมไม่ธรรมดาทั้งเนื้อหาสาระ อรรถรสบทบาทและข้อคิดมุมมองสะท้อนการเมือง ที่ชวนชม ชวนคิดชวนให้ติดตามทั้งก่อน-ระหว่างและหลังการแสดง อย่างสำนวนว่า “ดูหนังดูละครแล้วย้อนดูตัว”

“ละคอนวารสารฯ”เป็นละครเวทีที่มีมานานมาก จัดให้ดูกันเป็นประจำทุกปี ปีละครั้ง ราวๆเดือนกันยายนของทุกปี จนกลายเป็นประเพณี หรือวัฒนธรรมอย่างหนึ่งของชาววารสารฯไปแล้ว (อาจารย์เขายืนยันว่านานมากๆ...นานตั้งแต่ราชบัณฑิตยสถานยังไม่ออกมาฟันธงคำศัพท์ “ละคอน”ว่าให้สะกดว่า“ละคอน”หรือ “ละคร”นั่นแล)

ส่วนใหญ่จะจัดในวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์ รอบหนึ่งทุ่ม และเพิ่มรอบบ่ายสองโมงในวันเสาร์และวันอาทิตย์ รวมแล้วก็ตกประมาณ 10รอบ ที่หอประชุมศรีบูรพา(หอประชุมเล็ก) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

ผมเองก็ไปดู “ละคอนวารสารฯ” ทุกปี ดูแล้วก็ชื่นชมในวิธีคิดวิธีการทำงานของน้องๆนักศึกษา ทำได้ดีทุกปี ปีนี้จัดเป็นแนวพีเรียด ดราม่า เรื่อง “สุขศาลา” ทำการแสดงไปเมื่อ 14-16 ก.ย.และ 21-23 ก.ย.2555

แต่ปีนี้ดูเหมือน “ละคอนวารสารฯ” จะลืมบทสะท้อนการเมือง แบบแสบๆคันๆพอให้ได้เก็บมาคิดต่อหรือไม่ก็พอจะเดาออกว่า เด็กวารสารฯคนหนุ่มสาวในรั้วมหาวิทยาลัย มีมุมมองต่อการเมืองและสังคมไทยปัจจุบันอย่างไร

ที่ผมต้องทักท้วงในประเด็นนี้ หากมองเพียงผิวเผินก็ไม่น่าจะใช่สาระสำคัญอะไรของละคร แต่สำหรับ“ละคอนวารสารฯ” ผมคิดว่าบทมุมมองสะท้อนการเมืองนั้น เป็นทั้งอัตลักษณ์และสัญลักษณ์ที่ชาววารสารศาสตร์และสื่อมวลชนมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต้องสื่อสารกับสังคมผ่านทางการแสดง ผู้ชมผู้ดู

ซึ่งรุ่นพี่ๆในอดีตได้สื่อสารสิ่งนี้มาโดยตลอด และอาจเป็นคำตอบที่หลายคนพยายามจะค้นหาว่า เพราะเหตุใดนักศึกษาคณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จึงต้องลุกขึ้นมาทำละครเวที จนกลายเป็นประเพณี ทั้งที่คณะนี้ไม่ได้เรียนวิชา “ละคอนเวที”เลย

คำตอบที่น่าจะเป็นก็คือ “การเมืองในละคร ละครเพื่อการเมือง”

เพราะหากพินิจพิเคราะห์กันแล้ว ในอดีตเหตุการณ์สำคัญทางการเมืองการปกครอง แต่ละย่างก้าวประชาธิปไตยของไทยล้วนแล้วแต่มีต้นกำเนิดมาจาก “มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และการเมือง”แห่งนี้

ไม่ว่าจะเป็น 14 ตุลา16 หรือ 6ตุลา 19 จนกระทั่jง “ปรากฎการณ์สนธิ”ที่เริ่มก่อรูปจากรายการเมืองไทยรายสัปดาห์ นัดพิเศษที่หอประชุมศรีบูรพา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ จนกลายเป็น “พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย”และส่งผลสั่นสะเทือนอย่างยิ่งต่อการเมืองไทยในปัจจุบัน

เหตุผลอีกประการหนึ่งที่ผมเห็นก็คือ ความชาญฉลาดของคณาจารย์ และนักศึกษาวารสารฯในอดีตที่เลือกใช้ละคอนเวทีเป็นสื่อเจาะเกราะและทิ่มแทงเผด็จการทางการเมือง ผ่านบทบาทการแสดง บทพูดและเสียงเพลงของตัวละครที่สร้างอารมณ์ร่วมได้อย่างมีมนต์ขลัง และไม่สามารถจะเอาผิดทางกฎหมายได้อย่างง่ายดายเสียด้วย

ส่วนมุมมองทางสังคมจากละคอนเวทีเรื่อง “สุขศาลา”ที่จัดขึ้นในปีนี้ ผมเห็นว่าทำได้ดีทีเดียว

สิ่งที่ผมเห็นและคิดก็คือ สังคมไทยปัจจุบันเต็มไปด้วยเงื่อนปมของปัญหาที่ซับซ้อน แฝงไว้ด้วยลับลมคมใน ยากที่จะไว้ใจทางและวางใจคน

ในระดับการเมืองมีทั้งข่าวลวง ข่าวปล่อย ความจริงครึ่งเดียว โกหกสีขาว บงการหลังม่าน ทำดีเอาหน้า ฯลฯสารพัดรูปแบบ

ในระดับชาวบ้านร้านถิ่นก็โกหกตอแหล หลอกลวง ช่วงชิงแข่งขันกันเอาแต่ประโยชน์ส่วนตัวกันแบบหน้าซื่อตาใส หรือ หน้าด้าน นั่นแหละครับ

ต่างคนต่างพยายามเอ่ยอ้างเหตุและผลที่สร้างคุณค่าและผลประโยชน์ให้แก่ตนเอง มากกว่าจะคำนึงถึงคุณค่าและคุณประโยชน์ ที่เป็นผลประโยชน์และความดีของส่วนรวมอย่างแท้จริง

ใช้หลักเหตุผล(เข้าข้างตนเอง)มากกว่าหลักคุณธรรม จริยธรรม จนสังคมและจิตใจขาดสมดุล

เหมือนกับเรื่อง “สุขศาลา”ที่หมอใช้คนไข้ที่ตนเองมองว่าเป็นคนไร้ค่า แก่ชรา อ่อนแอ เป็นอันธพาล เป็นคนที่สมควรตายและเพื่อให้ตายอย่างมีคุณค่า(ตามความคิดของตนเอง) จึงใช้คนไข้เหล่านี้เป็น หนูทดลองวัคซีนโรคไข้ป่า(มาลาเรีย) โดยที่ไม่ได้คำนึงถึงหลักสิทธิมนุษยชนและจรรยาบรรณของแพทย์ โดยที่คนไข้ไม่ได้สมัครใจและไม่เคยได้รับรู้อะไรเลย

ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น ก็คือการที่หัวหน้าพยาบาลคนหนึ่งที่เป็นผู้เลือกตัวทดลองวัคซีน เอาเรื่องชิงรักหักสวาทส่วนตัว มาใช้เป็นเครื่องมือประหัตถ์ประหารคนไข้ที่เป็นภรรยาของผู้อำนวยการสุขศาลา นายแพทย์ผู้เป็นชู้รัก

ผลสุดท้ายเมื่อการทดลองล้มเหลว คนก็ต้องล้มตาย ความเสียหายก็เกิดขึ้นกับชีวิตกับส่วนรวมกับสังคมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทุกอย่างจบลงด้วยความโศกเศร้า รันทดใจ มีแต่เสียกับเสีย

มาถึงตรงนี้แล้ว หากมองความเป็นไปในสังคมและการเมืองไทยปัจจุบัน ผมอยากเห็นรัฐบาลและนักการเมืองคิดใหม่ทำใหม่ในอีกมุมหนึ่งจริงๆ จังๆ

ทำเพื่อประโยชน์โดยรวมของชาติและประชาชนจริงๆ ไม่โกง ไม่โกหกหลอกลวง เลิกเล่นชักเย่อทำร้ายทำลายชาติบ้านเมืองกันเสียที ได้ไหม?

ไม่มีความรักใดยิ่งใหญ่ เท่ากับการเสียสละเพื่อมิตรสหาย

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Wed, 12 Sep 2012 18:36:00 +0000

สิทธิผู้เสียหาย กรณีศึกษานางดวงจิตต์ “ครูผู้ถูกเผาทั้งเป็น”

ผมและคณะได้มีโอกาสไปเยือนสำนักงานอัยการสูงสุดและแลกเปลี่ยนทัศนะกับ
คุณอัจฉราวรรณ บุนนาค ผู้อำนวยการสำนักงานกิจการและโครงการในพระดำริ
พระเจ้าหลานเธอพระองค์เจ้าพัชรกิตติยาภาแล้วรู้สึก ประทับใจ

และเข้าใจว่ายังมีเรื่องที่ประชาชนอย่างเราๆควรจะได้รับรู้เรื่องกฎหมายและสิทธิ

ประโยชน์ของตนเองอีกมาก

โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิง เด็กและผู้ได้รับความเสียหายจากการกระทำผิดทางอาญาของผู้อื่น ดูเป็นประเด็นที่ท่านผู้อำนวยการ อัจฉราวรรณ เน้นให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

ประการแรกคือ พระเมตตาและความห่วงใยที่พระองค์เจ้าพัชรกิตติยาภา ทรงมีต่อผู้ด้อยโอกาส ผู้ตกทุกข์ได้ยากในสังคม ทั้งห่วงใยปัญหาผู้หญิงถูกรังแก ถูกใช้ความรุนแรงไม่ว่าจะทางกาย วาจา ใจ

อย่างกรณีของนางดวงจิตต์ บุญพระ ครูโรงเรียนบอสโกพิทักษ์ อ.เมือง จ.นครปฐม ที่ถูกสามีทำร้าย โดยใช้น้ำมันราดแล้วจุดไฟเผาต้องทนทุกข์แสนสาหัสอยู่ทุกวันนี้

ก็ทรงมีพระเมตตาให้ผู้แทนพระองค์อัญเชิญแจกันดอกไม้ ประทานให้เป็นขวัญกำลังใจ

ยังความปลาบปลื้มเป็นล้นพ้นแก่ครูดวงจิตต์ ผู้ป่วย ลูกๆของเธอและญาติพี่น้องทุกคน

ประการต่อมา คือ เรื่องสิทฺธิประโยชน์และสวัสดิการที่ผู้เสียหายที่ได้รับความเสียหายจากการกระทำผิดอาญาของผู้อื่นโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องขอรับค่าตอบแทนจากรัฐ ตามพระราชบัญญัติค่าตอบแทนผู้เสียหาย และค่าทดแทนและค่าใช้จ่ายแก่จำเลยในคดีอาญา พ.ศ. 2544

ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานการขอรับเงินค่าตอบแทน และค่าทดแทน และค่าใช้จ่าย สำนักงานช่วยเหลือทางการเงินแก่ผู้เสียหายและจำเลยในคดีอาญา กรมคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพ กระทรวงยุติธรรม

แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของสำนักงานกิจการและโครงการในพระดำริฯโดยตรง แต่ก็เป็นกฎหมายและสิทธิประโยชน์ที่เกี่ยวข้องกับประชาชนและผู้เสียหายทุกคน

ควรจะได้รับรู้รับทราบ และได้รับสิทธิ์ของตนเองตามกฎหมาย

ข้อนี้ถือเป็นการช่วยเหลือ ประชาชนผู้เสียหาย โดยเฉพาะผู้หญิง และผู้ด้อยโอกาสที่เป็นขอบข่ายหน้าที่ภารกิจของสำนักงานกิจการและโครงการในพระดำริฯ ที่ท่านผู้อำนวยการ คุณอัจฉราวรรณ บุนนาค เอาใจใส่ดูแลแนะนำ และประสานงานให้กับคณะญาติของครูดวงจิตต์อย่างครบถ้วน

รวมถึงข้อกฎหมายอื่นๆเกี่ยวกับทางคดีและการช่วยเหลือนางดวงจิตต์ บุญพระ ที่ญาติและเพื่อนครูรวมถึงผู้บริหารโรงเรียนบอสโกพิทักษ์ได้รับคำแนะนำเป็นอย่างดีจากนายชนภัทร วินยาวัฒน์ และนายพายัพ สุพรรณโท จากสำนักงานอัยการจังหวัดนครปฐม ที่ประสานเข้ามาช่วยดูแลอีกแรง

กรณีผู้เสียหายที่ได้รับความเสียหายจากการกระทำผิดอาญาของผู้อื่นโดยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องจะขอรับค่าตอบแทนจากรัฐ ได้ในกรณีดังนี้

lได้รับบาดเจ็บทางร่างกาย จิตใจ หรือถึงแก่ความตายเนื่องจากถูกทำร้าย ถูกฆ่าตาย ถูกลูกหลง ถูกทำให้แท้งลูก ถูกข่มขืน ถูกกระทำอนาจาร

l ได้รับบาดเจ็บสาหัส หรือตาย จากการกระทำโดยประมาทของผู้อื่น

l เด็ก คนชรา คนป่วยที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้และถูกทอดทิ้ง

สิทธิการได้รับเงินช่วยเหลือของผู้เสียหาย แบ่งเป็น 2 กรณี คือ

กรณีทั่วไป

l ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นในการรักษาพยาบาลเท่าที่จ่ายจ่ายจริง ไม่เกิน 30,000 บาท

l ค่าฟื้นฟูสมรรถภาพทางร่างกายและจิตใจเท่าที่จ่ายจริง ไม่เกิน 20,000 บาท

l ค่าขาดประโยชน์ทำมาหาได้ ในระหว่างที่ไม่สามารถประกอบการงานได้ตามปกติ อัตราวันละไม่เกิน 200 บาท ระยะเวลาไม่เกิน 1 ปี

l ค่าตอบแทนความเสียหายอื่น ตามที่คณะกรรมการเห็นสมควร ไม่เกิน 30,000 บาท

กรณีเสียชีวิต

lค่าตอบแทน กรณีผู้เสียหายถึงแก่ความตาย ตั้งแต่ 30,000บาท แต่ไม่เกิน 100,000 บาท

l ค่าจัดการศพ จำนวน 20,000 บาท

lค่าขาดอุปการะเลี้ยงดู ไม่เกิน 30,000 บาท

lค่าเสียหายอื่น ตามที่คณะกรรมการเห็นสมควร แต่ไม่เกิน 30,000บาท

สำหรับขั้นตอนการยื่นเรื่องขอรับเงินช่วยเหลือให้ปฏิบัติดังนี้

1.แจ้งความเพื่อดำเนินคดีต่อเจ้าพนักงานตำรวจ ณ ท้องที่ที่เกิดเหตุ

2.พบแพทย์ที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษา กรณีตายให้แจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อออกใบมรณะบัตร

3.รวบรวมเอกสารหลักฐานที่เกี่ยวข้อง

4.ยื่นคำขอรับเงินค่าตอบแทนภายใน 1 ปี นับแต่วันที่ได้รู้ถึงการกระทำผิด

เรื่องข้อกฎหมายอย่างนี้ไม่ค่อยได้พบเห็นการประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนทั่วไปได้ทราบและเข้าใจถึงสิทธิของตนเองมากนัก ทำให้ผู้เสียหายไม่ได้รับการช่วยเหลือเยียวยาตามกฎหมาย

แต่สำหรับกรณีนางดวงจิตต์ บุญพระ และลูกๆของเธอ นับว่าเป็นบุญที่ได้รับพระเมตตา และความเมตตาช่วยเหลือจากทุกฝ่ายในสังคม โดยเฉพาะสื่อมวลชนและผู้มีจิตอันเป็นกุศลที่ได้ให้การช่วยเหลือเธอในรูปแบบต่างๆ

สุดท้ายท่านผู้อำนวยการ อัจฉราวรรณ บุนนาค ฝากมาถึงพ่อแม่ผู้ปกครองก็คือ การอบรมดูแลลูกหลานให้มีภูมิคุ้มกัน มีทักษะชีวิต ทักษะทางสังคม และทักษะอาชีพที่เด็ก และเยาวชนสามารถเรียนรู้ได้จากครอบครัว นอกจากการเรียนรู้จากโรงเรียนและสังคม

ท่านบอกว่าอยากให้มีการจุดประกายให้เด็ก เยาวชนมีความหวังและมีเป้าหมายที่ชัดเจนในชีวิต เพื่อเป็นพลังให้เขามีความใฝ่ฝัน รู้จักบริหารเวลา รู้จักวางแผนและเพียรพยายามทำให้สำเร็จ

สังคมไทยจะได้มีคนดี มีทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณภาพ มีความรู้ความสามารถเพิ่มขึ้น เป็นกำลังสำคัญให้กับประเทศชาติในอนาคต

ที่สำคัญต้อง “เป็นผู้มีสติ ยั้งคิด ยั้งทำ และยุติการกระทำความรุนแรงต่อผู้หญิงหรือการกระทำความรุนแรงอื่นๆในทุกรูปแบบ”ครับ

จะมีประโยชน์อะไร ที่ได้โลกเป็นกำไร แต่วิญญาณต้องเสียไป

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Sat, 11 Aug 2012 02:41:00 +0000

ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ

คนจำนวนมากในโลกนี้รู้จัก ยอห์น. ดี. ร็อคกี้เฟลเลอร์ ในฐานะ “ผู้ให้”ผู้เปลี่ยนเงินเป็นบุญ เปลี่ยนทุนเป็นธรรม

ร็อคกี้เฟลเลอร์ บริจาคเงินหลายล้านเหรียญ เพื่อสร้างสันติสุขในโลกนี้

เขาเป็นผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการปราบพยาธิปากขอจนหมดไปจากภาคใต้ของสหรัฐ อเมริกา

เขาได้ตั้งมูลนิธิอันยิ่งใหญ่เพื่อเป็นประโยชน์แก่โลก นั่นคือ “รอคกี้เฟลเลอร์มูลนิธิ” ซึ่งมีวัตถุประสงค์ที่จะต่อสู้กับโรคภัยไข้เจ็บ และเพื่อความสุขสวัสดีของมนุษยชาติ

มูลนิธินี้ได้ให้ทุนเพื่อการศึกษาค้นคว้าสิ่งต่างๆ มากมาย ทั้งในวงการศึกษาและวงการแพทย์

เงินบริจาคหลายล้านเหรียญของเขา ก่อให้เกิดมหาวิทยาลัยแห่งชิคาโก เพื่อช่วยเหลือการศึกษาของชาวนิโกร

ยารักษาโรคหลายชนิด เช่น เพนนิซิลิน, ยา ในการรักษาเยื่อหุ้มสมองอักเสบ ก็เป็นผลงานของรอคกี้เฟลเลอร์มูลนิธิ

นอกจากนี้ รอคกี้เฟลเลอร์ยังร่วมบริจาคในการต่อสู้ทำลายโรคมาเลเรีย วัณโรค ไข้หวัดใหญ่ โรคคอตีบ และโรคอื่นๆ อีกมาก ซึ่งระบาดอยู่ทั่วโลก

คุณูปการเหล่านี้เป็นอานิสงส์ให้ ยอห์น. ดี. ร็อคกี้เฟลเลอร์ กลายเป็นขวัญใจ เป็นต้นแบบ เป็นแรงบันดาลใจ และเป็นที่รักของคนทั้งโลก

แต่จะมีใครสักกี่คนที่รู้จักอดีตที่สุดแสนขมขื่นและอหังการของเขาในบทบาท “มหาเศรษฐีขี้ตืดขี้โมโห”ที่เต็มไปด้วย โทสะ โมหะ โลภะ เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ มีกลเม็ดในการเอารัดเอาเปรียบผู้อื่น

จนถูกเกลียดชังจากผู้คนที่เกี่ยวข้องกับเขา โดยเฉพาะจากญาติพี่น้องและบุคคลรอบข้าง

ช่างน่าสงสาร รอคกี้เฟลเลอร์ วัย 43 ปีมหาเศรษฐีของโลกผู้ก่อตั้ง บริษัทน้ำมันสแตนดาร์ดออยล์ (Standard Oil) บริษัทผูกขาดในการค้าน้ำมันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก และมีรายได้ถึงสัปดาห์ละ 1ล้านเหรียญสหรัฐ

แต่กลับไร้ซึ่งความสุขและความรัก...น่าสงสัยไหมครับว่าทำไม?

ตามประวัติระบุว่า มีคนชอบเขามีเพียงไม่กี่คน คนส่วนมากเกลียดเขาไม่ต้องการติดต่อเกี่ยวข้องกับเขาไม่ว่าในทางธุรกิจหรือ ในทางใดๆ

แม้แต่น้องชายของเขาเองก็เกลียดเขา จนถึงกับพาลูกๆ ออกไปจากบ้านประจำตระกูลซึ่งรอคกี้เฟลเลอร์สร้างขึ้น

ถามว่าตอนนั้น รอคกี้เฟลเลอร์ อยากให้คนทั้งหลายรักเขาไหม?

คำตอบ คือ อยากสิครับ

แต่ดูเหมือนความรวย ความเห็นแก่ตัวเห็นแก่ได้ ชอบเอารัดเอาเปรียบ ความเกรี้ยวกราด ความเครียดแค้นชิงชัง ความขี้ระแวงสงสัย มุ่งคิดแต่จะทำลายคู่ต่อสู้ไม่ว่าในทางธุรกิจ หรือในวิถีชีวิตด้วยความอิจฉาริษยา หรือ ความวิตกกังวลไม่สิ้นสุดในแต่ละวัน

ได้เผาผลาญความอ่อนน้อม ความเมตตากรุณา ความน่ารัก น่าเคารพ มนต์เสน่ห์แห่งการคบหาในตัวของเขา ไปจนหมดสิ้น

กิเลสตัณหาเหล่านี้ส่งผลให้ รอคกี้เฟลเลอร์ เป็น “ผู้ที่มีคนเกลียดชังมากที่สุดในโลก”ถึงขนาดต้องมีองครักษ์คอยพิทักษ์ชีวิตของเขามาแล้ว

กระทั่ง รอคกี้เฟลเลอร์ ต้องเผชิญหน้ากับ ความเจ็บป่วยปางตายเมื่ออายุเขาได้ 53 ปี สุขภาพของเขาเสื่อมโทรมมาก เพราะอุปนิสัยไร้สุขขี้เหนียวขี้ตืดขี้โมโหของเขานั่นเอง

เขานอนไม่หลับ ป่วยเป็นโรคเครื่องย่อยอาหารพิการอย่างรุนแรง จิตใจของเขาสุมอยู่ด้วยความทุกข์ร้อนกระสับกระส่าย จนผมร่วง หัวล้าน ขนตาและที่อื่นๆ ก็ร่วง

แพทย์ ได้บอกความจริงกับเขาว่า ขอให้เขาเลือกเอาอย่างหนึ่ง คือ ธุรกิจการเงินหรือชีวิต และจะต้องตัดสินใจเลือกอย่างรวดเร็วด้วย ถ้าเขาเลือกเอาชีวิตไว้ ขอให้เลิกงานด้านธุรกิจอย่างเด็ดขาด มิฉะนั้นเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

รอคกี้เฟลเลอร์ เลือกเอาชีวิตตนเองไว้ หยุดงานธุรกิจ หันมาสนใจเรื่องของเพื่อนบ้าน เล่นกีฬาในร่มเล็กๆ น้อยๆ และมีเวลาเหลือเฟือที่จะคำนึงถึงสิ่งต่างๆ

เขาเริ่มคิดถึงผู้อื่น เลิกคิดถึงเรื่องการกอบโกยเงิน

เขากลับคิดใหม่ว่า เขาจะต้องใช้เงินจำนวนสักเท่าใด จึงจะสามารถสร้างความสุขให้ปวงมนุษย์ในโลกได้

ในที่สุดเขาได้เปลี่ยนชีวิตของเขาจากความหน้าเลือดเห็นแก่ได้เอารัดเอา เปรียบมาเป็นผู้เสียสละ บำเพ็ญประโยชน์เพื่อความสุขของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

ยอห์น. ดี. รอคกี้เฟลเลอร์ ผู้ซึ่งกำลังจะตายเมื่ออายุ 53 ปี กลับเป็นผู้มีอายุยืนยาวถึง 98 ปี ได้อย่างน่าอัศจรรย์

เขากลายเป็นผู้มีความสุขความสงบแห่งจิตใจ

เขาเปลี่ยนคนเกลียดชังให้รักใคร่เขาได้ทั้งโลก เพราะเขาเปลี่ยนแปลงแนวคิด การกระทำของเขาให้เป็นประโยชน์แก่คนทั้งหลาย ทำความดีและเพิ่มพูนความดีอยู่เรื่อยๆ

นักธุรกิจ นักการเมือง นักปกครอง ข้าราชการ และเพื่อนมนุษย์ที่รักทั้งหลาย มีตาก็จงดู มีหูก็จงฟัง โปรดไตร่ตรองเอาเองเถิดว่า...

ท่านจะจัดการกับวิถีชีวิตแห่งตนเพื่อประโยชน์สุขของเพื่อนมนุษย์อย่างไร
(ขอบคุณข้อมูลจาก กลุ่มคนจุดตะเกียง+PAD N.E.)

ผู้อยากเป็นใหญ่ ต้องเป็นผู้รับใช้ผู้อื่น

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Fri, 13 Jul 2012 08:43:00 +0000

“เต็กเฮงหยู” ชีวิตนี้เพื่อผู้อื่น

ที่มา:ศูนย์พัฒนาการเด็กพิการ บ้านสิทธิดา

คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่มีสิทธิ์เลือกที่จะเป็นนั่นเป็นโน่นเป็นนี่ เพื่อมีตำแหน่งหน้าที่ มีอำนาจบารมีมีรายได้ได้ ทว่าจะประสบความสำเร็จ สมหวังดังตั้งใจหรือไม่นั้น ไม่แน่เสมอไป

อย่างที่พระท่านว่า มีลาภเสื่อมลาภ มียศเสื่อมยศ ดีชั่วอยู่ที่ตัวกระทำ ตามหลักโลกธรรม 8 ฉันใดก็ฉันนั้น

คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะเป็นคนดีได้ เลือกที่จะมีชีวิตเพื่อผู้อื่นได้

ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร เป็นอดีตนายกรัฐมนตรี เป็นนายกรัฐมนตรี,รัฐมนตรี เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร (ส.ส.) เป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด ,ส่วนตำบล หรือ(กำลังจะ) เป็นสมาชิกองค์การบริหารส่วนจังหวัด(สอบจ.) เป็นพ่อเป็นแม่ เป็นครูอาจารย์ เป็นข้าราชการ ทหารตำรวจ เป็นพ่อค้านักธุรกิจ ฯลฯ

ทุกคนสามารถเป็นคนดี และ เลือกที่จะมีชีวิตเพื่อผู้อื่นได้อย่างแน่นอน

ถ้าคุณมุ่งมั่นตั้งใจ และทำจริง แบบ “เต็กเฮงหยู” (ชื่อแรกของบริษัทโอสถสภา จำกัด)

“เต็ก” หมายถึง คิดถึงบุญคุณ

“เฮง” หมายถึง ความดีงาม

“หยู” หมายถึง ยั่งยืนยาวนาน

ซึ่ง คุณรัตน์ โอสถานุเคราะห์ ประธานกรรมการบริหาร บริษัทโอสถสภา จำกัด ให้ความหมายไว้ว่า “เจริญโดยการช่วยเหลือผู้อื่น”

เหมือนคุณ ตัน ภาสกรนที เจ้าของสแกน “ตันไม่ตัน” เจ้าของกิจการอิชิตันมูลค่าหลายพันล้านบาท

เจ้าของมูลนิธิตันปัน “ผู้ที่ยิ่งให้ ยิ่งแบ่งปัน ก็ยิ่งได้”

คุณตัน ยากจนและล้มเหลวในการเริ่มต้นทำธุรกิจมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คุณตันไม่เคยละทิ้งคำว่า “ให้-แบ่งปันและกตัญญู”ต่อผู้มีอุปการคุณ ไม่ว่าในยามทุกข์ยากแสนเข็ญ หรือมั่งมีศรีสุข

เหมือนกับบริษัทโอสถสภา จำกัด ที่ไต่เต้ามาจากร้านขายยาเล็กๆชื่อ “เต็กเฮงหยู”ย่านสำเพ็ง กรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ.2434 เริ่มจากตึกคูหาเดียว มีพนักงาน 5 คน

ผ่านไป 120 ปี “เต็กเฮงหยู” กลายเป็น “บริษัทโอสถสภา จำกัด” มีพนักงานกว่า 3 พันคน มูลค่าสินทรัพย์และธุรกิจหลายพันล้านบาท

ที่เป็นไปเช่นนี้ได้ ก็เพราะ ผู้บริหารโอสถสภาทุกรุ่นทุกคน มีเป้าหมาย คือ ทำให้คนไทยมีชีวิตที่ดีกว่า (รัตน์ โอสถานุเคราะห์)

ทุกผู้คนที่เจริญเติบโต มีชื่อเสียงอยู่ได้ ส่วนใหญ่ได้มาจากการช่วยเหลือผู้อื่น(นฤตย์ เสกธีระ,มติชน)

มาถึงตรงนี้ ทำให้ผมนึกถึง องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ศาสดาเอกบรมครูของโลก บรรดานักบุญทั้งหลาย ว่านวงศ์พงศ์กษัตริย์ รัฐบุรุษ วีรบุรุษวีรสตรี ปูชนียบุคคล ท่านเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ “เจริญชีวิตเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น สังคมและชาติบ้านเมืองทั้งสิ้น”

ทำให้ผมระลึกถึง คำสอนของพระเยซูเจ้าที่ตรัสว่า “ให้รักเพื่อนมนุษย์เหมือนรักตนเอง”ให้รักแม้กระทั่งศัตรู และพระองค์ได้กระทำจริง เพื่อเป็นแบบอย่าง แม้กระทั่ง “การสละชีวิตของตน”

การเป็นผู้ที่ยอมแพ้ ยอมสละแม้ชีวิต และดำรงชีวิตอยู่ด้วยความรัก รับใช้ ให้อภัยและแบ่งปันอย่างสุดจิตใจสุดกำลัง ทำให้พระองค์กลับกลายเป็น “พระเจ้าของทุกคน” แม้ถือกำเนิดในรางหญ้า คอกปศุสัตว์ ในครอบครัวของช่างไม้ที่ยากจน

การมีชีวิตเพื่อความดีงาม การเจริญชีวิตเพื่อผู้อื่น นี่เกิดแก่ใครก็ล้วนงดงาม และควรแก่การสรรเสริญยิ่ง จริงๆครับ

สำหรับพระเจ้า ทุกสิ่งเป็นไปได้

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Sun, 17 Jun 2012 18:35:00 +0000

รูปแม่พระปฏิสนธินิรมล

อัศจรรย์แม่พระ....

ไม่เชื่อ ต้องพิสูจน์

ในโลกปัจจุบัน ทุกอย่างเป็นจริงได้เพราะวิทยาศาสตร์ ดาวศุกร์เพิ่งจะโคจรผ่านหน้าดวงอาทิตย์ไป เราก็สามารถคำนวณได้ ทั้งระยะเวลาและวงโคจรว่าจะกลับมาปรากฏให้เห็นอีกใน 100 ปีข้างหน้า แต่สิ่งที่อัลเบิร์ต ไอสไตน์ สุดยอดนักวิทยาศาสตร์โลก เคยกล่าวไว้ว่า “จินตนาการสำคัญกว่าความรู้” ก็เป็นสิ่งที่เราต้องพิสูจน์มาโดยตลอดและเป็นความจริงที่ว่า มีการค้นพบปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติอีกมากมายที่เกินกว่าสติปัญญาของมนุษย์จะหยั่งถึง

เรื่องราวความฝันที่เป็นจริงอย่างเหลือเชื่อของ นางสุวรรณ ห้วยหงษ์ทอง พนักงานทำความสะอาดโรงเรียนบอสโกพิทักษ์ ต.โพรงมะเดื่อ อ.เมือง จ.นครปฐม ปัจจุบัน อายุ 43 ปี นับถือศาสนาพุทธ พักอาศัยอยู่ บ้านเลขที่ 74/1 หมู่ 10 ต.หนองปากโลง อ.เมือง จ.นครปฐม อาจเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติอีกเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นในโลกนี้

ความฝันครั้งแรกของคุณสุวรรณเกิดขึ้น ช่วงปลายเดือนเมษายน ประมาณวันที่ 21 เม.ย. คุณสุวรรณเล่าว่า ในเวลาช่วงพักงานตอนกลางวันหลังรับประทานอาหารเธอพักนอนงีบอยู่ที่ศาลาเรือนไทย บริเวณหน้าอาคารริชาร์ด โรงเรียนบอสโกพิทักษ์ ขณะกำลังตกอยู่ในภวังค์ พลันได้ยินเสียงผู้หญิงที่ก้องกังวาน น้ำเสียงนุ่มนวล ไพเราะ บอกคุณสุวรรณว่า “เธอฉันอยู่นี่มานานแล้วนะ...อยู่นานแล้ว”
คุณสุวรรณจึงถามว่า “แล้วเธอเป็นใครอยู่ที่ไหนล่ะ...เธอบอกฉันทำไม”

เสียงผู้หญิงในฝันบอกว่า “ฉันอยากออกไป”

คุณสุวรรณถามว่า “ทำไมไม่ไปบอกพี่น้องเธอล่ะ...ให้เขามาพาออกไป”

ผู้หญิงในฝันยังไม่ทันตอบว่ากระไร คุณสุวรรณรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากความฝันเสียก่อน และก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็นรูปร่างหน้าตาของเจ้าของเสียงอีกด้วย

อีกสองสัปดาห์ต่อมา ประมาณต้นเดือนพฤษภาคม ราวๆวันที่ 5 พฤษภาคม คุณสุวรรณก็ฝันคล้ายกันในลักษณะเดิมอีก ในฝันได้ยินเสียงสุภาพตรีที่ก้องกังวาน น้ำเสียงนุ่มนวล ไพเราะ แต่ไม่ปรากฎให้เห็นหน้าตาเช่นเดิม กล่าวกับคุณสุวรรณว่า “ฉันอยู่ที่นี่จริงๆนะ...เธอพาฉันออกไปทีสิ”

คุณสุวรรณจึงตอบว่า “เธอบอกมาสิว่าเธออยู่ที่ไหน”

เสียงผู้หญิงในฝันตอบกลับมาว่า “เราเห็นเธอทุกวันเลยนะ”

“เธอเห็นฉันทุกวันแล้วทำไมเธอไม่เรียกฉันล่ะ” คุณสุวรรณถาม

เสียงในฝันตอบว่า “เธอไม่ได้ยินฉันเอง”

คุณสุวรรณจึงย้ำว่า “ถ้าเธอไม่บอกว่าเธออยู่ที่ไหน...ฉันก็ไม่รู้นะ...ทำไมเธอไม่บอกละว่าเธออยู่ที่ไหน”

ยังไม่ทันได้ยินเสียงตอบอะไร คุณสุวรรณก็รู้สึกว่า เหมือนใครเอามือมาดึงขา จึงสะดุ้งตื่นและคิดว่า คงมีเพื่อนคนงานด้วยกันมาแกล้ง แต่มองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใคร คุณสุวรรณเล่าด้วยท่าทีตื่นเต้นว่า ชักรู้สึกกลัวๆขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนกัน ที่ในฝันได้สนทนากับผู้หญิงคนนี้ถึงสองครั้งโดยไม่เห็นหน้าและไม่รู้ว่าเป็นใคร

ขณะที่คุณสุวรรณเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในวันเสาร์ที่ 19 พฤษภาคมในช่วงเวลาพักงานตอนกลางวัน คุณสุวรรณเลี่ยงไปนอนพักผ่อนที่หน้าห้องเรือนพยาบาล อาคารชีวกโกมารภัจจ์ ในความฝันครั้งนี้ คุณสุวรรณได้ยินเสียงผู้หญิงเหมือนกับความฝันสองครั้งที่ผ่านมาอีกครั้ง เสียงนั้นบอกคล้ายกับขอร้องว่า “จริงๆนะ เธอผ่านฉันทุกวันเลย เธอเปิดดูฉันสิ” คุณสุวรรณกำลังคิดจะถามตอบกลับไปก็เผอิญสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยเสียงรถจักรยานยนต์ที่คุณสำอาง ศรีสรรพางค์ เพื่อนคนงานขี่ผ่านมา

คุณสุวรรณนั่งทบทวนความฝันด้วยของตนเองด้วยความรู้สึกสับสนว่า ใครกันแน่นะ ที่มาปรากฏในความฝันของเธอถึงสามครั้ง ในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ส่วนอีกใจหนึ่งก็คิดไปว่าตนเองอาจจะดูหนังดูข่าวดูละครมากไปจึงเก็บเอามานอนฝัน

เมื่อถึงเวลาเข้างานช่วงบ่าย คุณสุวรรณขึ้นไปทำความสะอาดที่บริเวณหน้าห้องฟิสิกส์ ชั้น 5 อาคารริชาร์ดตามปกติ ขณะที่กวาดพื้นเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังจะเดินกลับ เพื่อไปทำความสะอาดในบริเวณอื่นต่อ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นไขควงอันหนึ่งตกอยู่ที่ใต้ชั้นวางรองเท้าของนักเรียนที่ตั้งวางไว้อยู่บริเวณหน้าห้องโดยบังเอิญ คุณสุวรรณก้มลงเก็บขึ้นมา แล้วเอาใส่ไว้ในกระเป๋าผ้าคาดกันเปื้อน พลางคิดในใจว่า ใครเอามาทิ้งไว้นะ ในช่วงเวลานั้น คุณสุวรรณกำลังเดินผ่านห้องเก็บบริเวณหน้ามุขของอาคาร ก็เกิดแรงดลใจให้ใช้ไขควงไขประตูโดยแทบไม่รู้สึกตัวว่าคิดอะไรอยู่....

ความรู้สึกตัวกลับมาอีกทีก็ตอนที่เปิดประตูห้องไปแล้วเห็นเป็นใบหน้าของสุภาพสตรีตะแคงหน้ามองมายังเธอ......ปัง!......คุณสุวรรณดึงประตูปิดทันที ภาพความฝันเสียงผู้หญิงซ้ำๆที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเธอผุดขึ้นมาในความคิดทันที

คุณสุวรรณ ห้วยหงษ์ทอง

ตลอดวันนั้นและอีกสองวันต่อมา คุณสุวรรณเล่าว่า เธอไม่มีความสุขในการทำงานเลย รู้สึกร้อนรุ่มกลุ้มใจอย่างไรก็บอกไม่ถูก จะเอ่ยปากบอกใครก็ไม่กล้าเพราะไม่ใช่หน้าที่อะไรที่จะต้องไปเปิดประตูห้องเก็บของดู และใครเล่าจะเชื่อในสิ่งที่เธอฝัน แต่ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจสอบถาม นายกิตติภรณ์ (แม็ก) โสทน หัวหน้าคนงานของโรงเรียนบอสโกพิทักษ์ว่า “น้าแม็กๆ วิญญาณ “แม่พระ”นี่มีจริงหรือไม่?” นายกิตติภรณ์จ้องมองหน้าเธอและตอบว่า “มีจริงสิ ถามทำไมหรอ?” เท่านั้นแหละ เรื่องราวและความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจอยู่หลายวันก็พรั่งพรูออกมาจนหมด ชนิดที่เล่าไปขนลุกไป

นายกิตติภรณ์นำเรื่องดังกล่าวของคุณสุวรรณไปเล่าให้ซิสเตอร์ ดร.อรชร กิจทวี ผู้อำนวยการโรงเรียนบอสโกพิทักษ์ฟังด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน จากนั้นจึงพากันไปที่ห้องเก็บของชั้น 5 ดังกล่าว แล้วให้เปิดประตูพิสูจน์ดู....ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทุกคนในเวลานั้นก็คือรูปปั้นไฟเบอร์กลาสที่ชาวคาทอลิกคุ้นเคยดีและเรียกว่า “รูปแม่พระปฏิสนธินิรมล”ถูกเศษวัสดุสิ่งของวางทับไว้เห็นแต่ใบหน้าที่ด้านหนึ่งพิงติดกับผนังห้องจนปรากฏเป็นรอยถลอกที่บริเวณหางคิ้วซ้าย ตะแคงหน้ามองมายังทุกคน

ซิสเตอร์อรชร กิจทวี จึงให้คนงานช่วยกันนำสิ่งของที่วางทับอยู่ออกและอัญเชิญรูปแม่พระปฏิสนธินิรมล มาตั้งไว้ที่ในห้องทำงานของท่าน แล้วการไล่เรียงประวัติความเป็นมาของรูปแม่พระองค์นี้ก็เริ่มต้นขึ้น

จากคำบอกเล่าของครู บุคลากรในโรงเรียนหลายท่านพูดตรงกันว่า รูปแม่พระองค์นี้เดิมเคยประดิษฐานไว้ในห้องประชุมครูชั้น 5 ของอาคารริชาร์ด ใกล้กับห้องเก็บของที่พบรูปนั่นเอง แต่กลับไม่มีใครแน่ใจว่ารูปแม่พระองค์นี้ถูกใครเก็บเข้าไปทิ้งไว้ในห้องเก็บของตั้งแต่เมื่อไร แต่ก็อาจประมาณเวลาได้คร่าวๆว่า น่าจะถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของมาเป็นเวลานานกว่า 5 ปีขึ้นไป เพราะหลังจากที่มีการสร้างห้องประชุม 60 ปี ที่ชั้นล่างของอาคารริชาร์ด เพื่อใช้ประชุมครูแล้ว ก็ไม่มีใครคิดถึงรูปแม่พระองค์นี้อีกเลย

จนกระทั่งแม่พระต้องออกมาเรียกคุณสุวรรณ ให้ไปช่วยนำท่านออกมาจากห้องที่อับทึบและถูกทับถมด้วยเศษสิ่งของต่างๆ

ปรากฏการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นจริงแล้วอย่างเหลือเชื่อ นายมงคล ทัฬหะกุลธร นายกสมาคมศิษย์เก่า ผู้ปกครอง และครูโรงเรียนบอสโกพิทักษ์ โทรศัพท์มาพูดคุยเรื่องนี้กับผม ในเช้าของวันที่ 4 มิถุนายน สิ่งที่คุณมงคลบอกกับผมก็คือว่า เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆที่จะเล่ากันสนุกๆหรือเสริมแต่งกันขึ้นมาตามใจตนเอง แต่เท่าที่คุณมงคลได้ลองตรวจสอบและพูดคุยกับคุณสุวรรณด้วยตนเอง พร้อมกับสัตบุรุษวัดพระตรีเอกภาพ หนองหิน อีกหลายท่านที่มาร่วมในงานฉลองวัดและสมโภชพระตรีเอกภาพ เมื่อวันที่ 3 มิถุนายนแล้วก็น่าเชื่อได้ว่า “แม่พระปฏิสนธินิรมล”ได้เลือกที่จะสื่อสารและเรียกให้คุณสุวรรณช่วยเหลือท่านเป็นพิเศษ ซึ่งก่อนหน้านี้ คุณครูสายหยุดและคุณครูวุฒิศักดิ์ ศิริวรศิลป์ ผู้อาวุโสของวัดก็พูดในทำนองเดียวกันนี้

ส่วนในมุมมองของผมสำหรับเรื่อง “อัศจรรย์ของแม่พระ”นั้น ผมไม่ได้แค่เชื่อเพียงอย่างเดียวแต่บ้านที่ผมอาศัยอยู่ในปัจจุบันนี้ที่ ม.2 ต.บ้านเลือก อ.โพธาราม จ.ราชบุรี ก็ใช้ชื่อว่า “บ้านแม่พระอุปถัมภ์”ด้วย ส่วนเรื่องราวที่มาของชื่อบ้านและปรากฏการณ์ที่ผมได้สัมผัสด้วยตนเองนั้นจะยังไม่ขอเล่าในตอนนี้

แต่อยากจะเชิญชวนให้ทุกท่านลองไต่ตรองดูทีว่า ถ้า “แม่” ซึ่งเป็นผู้ให้กำเนิดชีวิตและมีพระคุณต่อลูกประเสริฐยิ่งกว่าใครในโลกนี้ เมื่อยามแก่ชรา หรือเจ็บไข้ได้ป่วยแล้วถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างทุกข์ทรมานและเดียวดาย ด้วยความละเลยไม่เอาใจใส่ดูแลของลูกหลานและสังคมแล้ว...อะไรจะเกิดขึ้นกับสังคมไทยและสังคมโลกนับต่อจากนี้ไป

โกงปราบได้(จริง) ถ้านายกเป็นผู้นำ

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Wed, 13 Jun 2012 23:09:00 +0000

รองฯเฉลิมปราบยา...นายกปูปราบโกง...

เรื่อง“หมาเฝ้าบ้าน”...จึงมีคุณค่า

ต้องขอปรบมือให้กับท่าน พล.ต.อ.เพรียวพันธ์ ดามาพงษ์ ผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ (ผบ.ตร.) ที่ทำท่าปึ๋งปั๋งประกาศสาวไส้ขบวนการโกงสอบคัดเลือกเข้าเป็นนายสิบตำรวจให้ได้ยกแก๊ง

ตามมาด้วยการลงดาบ “ผู้ทุจริตการสอบ” และ “ผู้ที่สุจริตในการสอบ”ด้วย

โดยการประกาศให้การสอบครั้งนี้เป็นโมฆะ โดยอ้างว่าเพื่อความสง่างามแต่แรกของผู้ที่จะเข้ามาเป็นตำรวจ

ถึงแม้สังคมและสื่อมวลชน จะมองว่าการลงดาบครั้งนี้จะ “ไม่ค่อยเป็นธรรม”กับผู้สุจริตในการสอบกว่าสองแสนคนเท่าไรนัก

แต่ก็ไม่ถึงกับคัดค้านต่อต้าน หรือวิพากษ์วิจารณ์อะไรรุนแรง แสดงให้เห็นถึงท่าทีของการยอมรับ และความปรารถนาที่จะเห็นตำรวจเอาจริงเอาจังกับการโกง

และเติบโตไปเป็น “ตำรวจที่ไม่โกง” ไม่ซื้อขายตำแหน่ง ไม่รับสินบน ไม่ทำตัวเป็นโจรปล้นแบงก์ หรืออุ้มฆ่า ค้ายาบ้า ตั้งศาลเตี้ยรีดไถผู้กระทำผิดกฎจราจร เป็นต้น

เฉกเช่นเดียวกับ ฯพณฯรองนายกรัฐมนตรี ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง ที่นำขบวนตำรวจปราบยาเสพติด จนมีชื่อเสียง(ทางบวก)เป็นที่ยอมรับของสังคม ไม่แพ้ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ที่ประกาศทำสงครามกับยาเสพติด จนได้รับเสียงปรบมือจากชาวบ้านดังกระหึ่ม

ถึงแม้ว่าจะมีข้อตำหนิเกี่ยวกับการฆ่าตัดตอน ยิงผิดตัว จับมั่ว รัวตู้เย็น อยู่บ้าง

แต่เมื่อมองภาพโดยรวมก็ต้องยอมรับว่า สังคมไทยเห็นด้วยในการเอาจริงเอาจังกับการปราบปรามการทุจริต และยาเสพติด

เพราะ “การโกงและยาเสพติด”ทั้งสองเรื่องนี้เป็นเภทภัยต่อความมั่นคงของชาติอย่างร้ายแรง ถึงขั้นสิ้นชาติ เสียเอกราชกันทีเดียวเชียว

เห็นได้ชัดจากประวัติศาสตร์ชาติไทยในอดีต อาทิเช่น การขายตัวเป็นหนอนบ่อนไส้เปิดประตูให้ข้าศึกเข้าตีเมือง การขายสมบัติของชาติ การทุจริตเชิงนโยบายการโกงกินงบประมาณแผ่นดิน ฯลฯ มีการคอรัปชั่นโกงกินกันทุกรูปแบบในทุกวงการของประเทศไทย

ไม่เว้นแม้แต่วงการพระสงฆ์องค์เจ้าที่เป็นต้นแบบด้านศีลธรรมคุณธรรมจริยธรรม เป็นต้น เรื่องขบวนการทุจริตเครื่องราชอิสริยาภรณ์ หรือ แอบแฮ๊บเงินวัดไปบำรุงบำเรอกิเลสตัณหา กามา-สีกาก็มีเป็นข่าวให้เห็น

ที่สำคัญและน่าวิตกห่วงใย คือ บางพวกบางตอนของสังคมไทยกำลังจะยอมรับค่านิยม “โกงบ้างไม่เป็นไร แต่ขอให้มีผลงาน”

หรือพูดภาษาบ้านๆว่า เอ็งจะโกงก็โกงไป แต่ขอให้จัดสรรประโยชน์ให้ข้าบ้างก็แล้วกัน หรือ เอ็งเอาหมูไป เอาไก่มาให้ข้า ต่างคนต่างได้ บ้านเมืองฉิบหายช่างมัน

และที่สำคัญยิ่งกว่า คือ ค่านิยมการโกง การทุจริตเชิงนโยบาย แบบเมกกะโปรเจ็กต์ร้อยล้านพันล้าน ยิ่งทำโครงการพัฒนายิ่งใหญ่เท่าไร ยิ่งโกงง่ายโกงได้มาก แต่จับได้ยาก

เพราะมีความซับซ้อนทั้งในด้านขั้นตอนงบประมาณ ผู้เกี่ยวข้อง เทคนิคและระยะเวลา

ดังนั้น เมื่อนักการเมืองทั้งระดับชาติและระดับท้องถิ่น ยิ่งก่อสร้าง ยิ่งซื้อที่ดิน ยิ่งตัดถนน ยิ่งพัฒนาก็ยิ่งรวย แถมมีผลงานเป็นที่ประทับใจชาวบ้านอีกด้วย

ส่วนที่ฯพณฯท่าน นายก อบจ. นายกเทศมนตรี สมาชิกสภา ทั้งหลายโกงกินไปเท่าไร ชาวบ้านไม่รู้ ตามไม่ทัน คิดไม่ทัน หรือถึงรู้แต่ก็ช่างเถอะ เพราะ“โกงบ้างไม่เป็นไร แต่ขอให้มีผลงาน” นี่แหละ

แต่จะปล่อยบ้านเมืองเป็นไปอย่างนี้คงไม่ได้ เพราะเมื่อถึงวันหนึ่งประชาชนที่เป็น “สุจริตชน” เป็นพลเมืองดี เป็นประชากรของประเทศและเป็นองค์ประกอบของรัฐชาติ ก็คงถูกลงดาบลงโทษ ให้พินาศ ตกต่ำล่มสลายไปพร้อมกับชาติเป็นแน่แท้

หากจะปล่อยให้นักการเมืองและพวกทุจริต โกงบ้านโกงเมือง ทำอะไรกันได้ตามใจชอบ โกงกินกันง่ายๆสบายๆ

ผมขอเรียกร้อง ให้ ฯพณฯท่านนายกรัฐมนตรี นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ออกมายืนแถวหน้าเป็นผู้นำในการปราบปรามพวกทุจริตคอรัปชั่น โกงกินแผ่นดิน ในวงการเมืองทั้งระดับชาติและท้องถิ่น ในวงการราชการ

และ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคเอกชน ภาคประชาชนจอมปลอม ที่ถูกวางให้เป็นกลไกและเครื่องมือในการตรวจสอบทุจริต แต่กลับทำตัวเป็นเครื่องมือและกลไกในการทุจริตคอรัปชั่นให้นักการเมืองและข้าราชการเสียเอง

อย่าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ ปปช. หรือ ปปง.ไปงมเข็ม-งัดข้อ ช่วงปลายน้ำหลังมีการโกงเกิดขึ้นแล้วเลยครับ เพราะมันได้ผลน้อย และหยุดการคอรัปชั่นไม่ได้จริง

ถ้าจะทำให้เห็นผลจริง หยุดโกงได้จริง ได้ผลชะงัดนัก ท่านนายกรัฐมนตรี นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ต้องเอาแบบอย่าง ท่านผบ.ตร.พล.ต.อ.เพรียวพันธ์ ดามาพงศ์ ต้องเอาอย่าง ฯพณฯรองนายกรัฐมนตรี ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง หรืออดีตท่านนายกทักษิณ ชินวัตร ในด้านการเป็นผู้นำปราบปรามยาเสพติดก็ได้

อย่างนี้จึงจะเรียกว่าเอาจริง ทำจริงเพื่อประโยชน์ของชาติบ้านเมืองและประชาชนจริงๆ ทำให้ “หมาเฝ้าบ้าน”ทุกส่วนทุกแขนงมีคุณค่าขึ้นมาจริง ไม่ใช่ของปลอมหลอกกินไปวันๆ

แค่คิดไปเอง หรือเรื่องจริงอิงนิยาย

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Mon, 21 May 2012 17:12:00 +0000

เวที “ประชาเสวนา” เพื่อปรองดอง

หรือแค่ภาพลวงตา

คณะกรรมการอิสระตรวจสอบและค้นหาความจริงเพื่อการปรองดองแห่งชาติ(คอป.)มีมติเห็นชอบในหลักการให้กระทรวงมหาดไทย โดยกรมการพัฒนาชุมชนดำเนินการจัดทำเวที “ประชาเสวนา”แบ่งเป็นระดับตำบล/ชุมชน และระดับจังหวัด ในกรุงเทพมหานครและ 76 จังหวัดทั่วไทย เพื่อค้นหาข้อคิดเห็นในภาพรวมว่า

ความขัดแย้งของคนไทยเกิดจากสาเหตุใด และมีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับแนวทางหรือวิธีการการแก้ไขอย่างไร

จากนั้นก็รวบรวมข้อมูลความคิดเห็นส่งให้ สถาบันราชภัฎสวนดุสิต ประมวลเป็นภาพรวมของแต่ละจังหวัด

โดยในกรุงเทพมหานครกำหนดให้จัดเวทีให้แล้วเสร็จภายใน 21 พฤษภาคม 2555

ส่วนในภูมิภาคที่เหลืออีก 76 จังหวัด ให้ประธานศูนย์ประสานงานองค์การชุมชนจังหวัด ร่วมกับประธานชมรมหรือนายกสมาคม ผู้นำอาสาพัฒนาชุมชนทุกจังหวัด ร่วมกันจัดเวทีประชาเสวนาระดับจังหวัด ระหว่าง 5-19 มิถุนายน 2555 และนำส่งรายงานให้กรมการพัฒนาชุมชนภายใน 20 มิถุนายน

ในการจัดทำเวทีประชาเสวนาเน้นให้มีการประสานและสนับสนุนให้ “ประชาชน”ในทุกหมู่บ้านได้มีส่วนร่วม สร้างสรรค์ และค้นหาสาเหตุของความขัดแย้ง และแนวทางการแก้ไข เพื่อการสร้างความปรองดอง มิให้เกิดความรุนแรงขึ้นอีกในสังคมไทย

ฟังดูแล้วเหมือนดีไปหมด การจัดเวทีจะเกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ราบรื่น ประชาชนกลุ่มเป้าหมายมีความพร้อมที่จะมาประชุมให้ความคิดเห็น ให้การร่วมมือเป็นอย่างดี กระทรวงมหาดไทยจึงเร่งกำหนดการจัดเวทีให้แล้วเสร็จภายในระยะเวลา 14-15 วัน

แต่ในความเป็นจริง ในสถานการณ์จริงจะบรรลุวัตถุประสงค์ เป็นไปตามหลักการและความคาดหวังที่ คอป.และกระทรวงมหาดไทยวางไว้จริงหรือ ?

ประการหนึ่ง ที่พึงควรนำมาใคร่ครวญอย่างมากใน หลักการมีส่วนร่วม และการดำเนินการ คือ กระบวนการสร้างความตระหนักและการรับรู้ของประชาชน(ทั่วไป) และประชาชนกลุ่มเป้าหมาย ในการจัดทำเวทีประชาเสวนามีมากน้อยเพียงไร

ถ้าการดำเนินการมีอยู่น้อย หรือไม่มีกระบวนการดังกล่าวอยู่เลยแม้แต่น้อย คำถามก็คือ ข้อมูลความคิดเห็นที่ได้จากเวทีประชาเสวนา มีความน่าเชื่อถือในเชิงเหตุผล และวิธีการมากน้อยเพียงไร หรือ ไม่มีอยู่เลย

พูดให้ชัดก็หมายความว่า ข้อมูลจากเวทีประชาเสวนา ไม่มีความน่าเชื่อถือ และไม่น่าจะนำไปสู่แนวทางในการสร้างความปรองดองในสังคมไทยให้เป็นจริงได้

เหตุเพราะความขัดแย้ง และการแก้ไขความขัดแย้งในสังคมไทยปัจจุบัน ไม่ใช่เรื่องอารมณ์ความรู้สึกระดับบุคคล ในชุมชน /ตำบลเท่านั้น

หากแต่เป็นเรื่องปัจจัยแวดล้อม เรื่องของเจตนิยมและผลประโยชน์ทางการเมืองที่ซับซ้อน ซ่อนเงื่อนเหมือนเข็มซ่อนพราย ถูกกระตุ้น ปลุกเร้าให้ตื่นตัวหรือเปลี่ยนแปลงไปตามสถานการณ์ และวัตถุประสงค์ของกลุ่มการเมืองที่มีอิทธิพลอยู่เหนือความรู้สึกได้ตลอดเวลา

กรณีที่น่าศึกษา คือ ภาพความวุ่นวาย เสียดสีด่าทอ ไร้เหตุผลของผู้แทนปวงชนในการประชุมรัฐสภาและการใช้กฎหมู่ ข่มขู่ ข่มขวัญ “ตั๊ก-บงกช” หลังแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับอากง และการต่อต้านการเปิดหมู่บ้านคนเสื้อแดงที่จังหวัดภูเก็ตและสงขลา ซึ่งล้วนเป็นการใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหาที่เห็นได้ชัดเจน

การควาน หรือ คลำหาเหตุผล โดยขาดกระบวนการสร้างความตระหนักและรับรู้ข้อเท็จจริงที่ควรจะเป็น จากเวทีประชาเสวนา จึงไม่น่าจะเกิดผลที่นำไปใช้สร้างสรรค์สังคมแห่งการปรองดองได้จริง

อีกประการหนึ่ง ที่พึงพิจารณาในหลักการสร้างสรรค์ คือ การให้ความสำคัญกับการตกผลึกในสาเหตุและแนวทางการแก้ไขความขัดแย้ง หรือการสร้างความปรองดอง ในระดับหมู่บ้าน ชุมชน/ตำบล มากกว่าการสรุปภาพรวมระดับจังหวัด

ความหลากหลายและความแตกต่างทางความคิด เป็นความงดงามของความเป็นประชาธิปไตยก็จริงอยู่

แต่กระบวนการสร้างสรรค์ให้ ความหลากหลายและความแตกต่างทางความคิดและวัฒนธรรมในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งเพื่อสร้างความปรองดอง ให้เป็นไปในแนวทางเดียวกัน ในทำนอง “เป้าหมายเดียวกัน แต่หลากหลายวิธีคิด วิธีปฏิบัติ” สำคัญยิ่งกว่า

เหตุเพราะข้อเท็จจริงประการหนึ่งของความขัดแย้งลุกลามเข้าไปในครอบครัว ในหมู่บ้าน ชุมชน ที่มีความหลากหลายแตกต่างกันทั้งเชื้อชาติ ศาสนา อาชีพ วัฒนธรรม ประเพณี ความเชื่อและข้อมูลความรู้

ในครอบครัวเดียวกันยังคิดเห็นไม่เหมือนกัน ขัดแย้งกัน ทะเลาะเบาะแว้ง ใช้ความรุนแรงแก้ปัญหา แล้วเราจะเอานิยายอะไรกับข้อสรุปภาพรวมในระดับจังหวัด ถ้าหากเวทีประชาเสวนาก้าวข้ามความสำคัญและการให้ความสนใจกับความหลากหลายและการตกผลึกทางความคิดร่วมกันของประชาชนผู้เข้าร่วมเวทีเสวนา

กล่าวคือ อย่าหยิบเบี้ยใกล้มือ ไม่ใช่เลือกเอาเฉพาะกลุ่มที่รู้จัก หรือพวกใครพวกมันมาร่วมเวที

แต่ต้องให้หลากหลายครอบคลุมทุกกลุ่ม อาชีพ ศาสนา-ความเชื่อ วัฒนธรรม ประเพณี ในพื้นที่ของหมู่บ้าน และชุมชน

สามารถเป็นตัวแทนของปัญหา และมีเวลาในการรับฟัง พูดคุยถึงสาเหตุและแนวทางในการแก้ไขปัญหาความขัดแย้ง เพื่อสร้างความปรองดองมากพอสมควร

เรื่องไหนประเด็นใดที่เวทีมีความคิดเห็นที่แตกต่าง ยังไม่ได้ข้อสรุปที่เห็นพ้องกัน ควรจะมีเวลาในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และนำมาปรึกษาหารือซ้ำในเวทีจนได้ข้อยุติที่เห็นพ้องต้องกันจริงๆ

ไม่ใช่ทำกันลวกๆ ขอเพียงให้ผ่านๆไป จัดเอง คิดเอง เออเอง สรุปเอง

สุดท้ายความขัดแย้งยังคงอยู่ หรือไม่ก็ยิ่งบานปลาย แต่งบประมาณถูกละลายแม่น้ำหมดไปแล้ว ได้ประโยชน์ไม่คุ้มทุน

ดีชั่วอยู่ที่ตัวกับใจ

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Mon, 14 May 2012 11:03:00 +0000

เที่ยวนาปู “ชะโงกดูใจ” ที่แพรกหนามแดง

เป็นความบังเอิญผนวกกับความโชคดีของผมที่ครอบครัวของคุณวิเลิศ กิจเจริญ เจ้าของกิจการ “กิจเจริญฟาร์ม” ที่เพิ่งขยายธุรกิจไปลงทุนเลี้ยงปูทะเล ร่วมกับครอบครัวของคุณสมชวน คำวงษ์ เจ้าของนาปูและกุ้งกว่า 500 ไร่ในย่านติดกับเขต ตำบลยี่สาร และอบต.แพรกหนามแดง อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม ออกปากชวนให้ไปเที่ยวชมนาปูดูนากุ้ง ศึกษาวิถีชีวิตของชาวบ้านที่ทำประมงแบบธรรมชาติ และแบบพัฒนา ซึ่งที่นี่มีให้ดูทั้งสองอย่าง

คุณสมชวน เล่าว่าคุณแม่ของท่านเป็นคนพื้นนี้ แต่ตัวคุณสมชวนเองไปเกิดที่บ้านบางตาล อ.บ้านโป่ง จ.ราชบุรี เมื่อโตเข้าสู่วัยรุ่นจึงยึดอาชีพประมงเป็นหลักในการสร้างครอบครัวมาจนถึงปัจจุบัน นับเป็นเวลากว่า 40 ปี โดยมี คุณปรียา คำวงษ์ และลูกๆเป็นทั้งกำลังใจและกำลังสนับสนุนในการทำนาปูนากุ้ง

ผมรู้สึกชอบที่ครอบครัวคุณสมชวน และคุณวิเลิศ เลือกที่จะทำนาปูและกุ้งแบบธรรมชาติ อาศัยวิถีธรรมชาติ เรียนรู้ธรรมชาติ น้ำขึ้นน้ำลงน้ำเกิดน้ำตาย ที่ขึ้นอยู่กับอิทธิพลของดวงจันทร์ ปล่อยน้ำเข้าและออกจากนา เพื่อหล่อเลี้ยงและดักจับปูกุ้งที่เจริญเติบโตเต็มที่ส่งไปจำหน่ายให้พ่อค้าแม่ขายและผู้บริโภค เป็นวัฏจักรวนเวียนอยู่อย่างนี้

โดยไม่เคยทำให้ธรรมชาติและสภาพแวดล้อมเสียหายไปแม้แต่น้อย

ในทางกลับกันกลับทำให้เกิดความหลากหลายทางชีวภาพเพิ่มขึ้น เพราะพันธุ์ปูและกุ้งนั้น คุณสมชวนเล่าว่าจำเป็นต้องซื้อปูขนาด 15-30 ตัว(กิ)โล ที่มาจากจังหวัดชุมพร ระนอง เพื่อเพิ่มปริมาณให้พอขายแล้วสามารถยังชีพเลี้ยงครอบครัวอยู่ได้ มีเหลือมีเก็บบ้าง พอได้ทำบุญทำทาน และสร้างครอบครัวให้เป็นปึกแผ่นมั่นคงได้

อันนี้ฟังดูแล้วเข้าทำนองพออยู่พอกิน ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว นะครับ

ซึ่งผมฟังแล้ว ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร เพราะเท่าที่ได้รู้จักมักคุ้นกันมา 3-4 ปี ผมเห็นครอบครัวคุณสมชวน ให้ความสำคัญกับมิตรภาพ ความเป็นเพื่อน ความรักและความโอบอ้อมอารี เป็นกัลยาณมิตร ดูแลช่วยเหลือแก่ผู้เกี่ยวข้องทุกคน ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้าน หรือเพื่อนร่วมงาน โดยเฉพาะงานของพระศาสนจักร และการไปโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ รวมถึงการนำอาหารไปร่วมจัดเลี้ยงในงานฉลองวัดคาทอลิกในเขตจังหวัดต่างๆทั้งใกล้และไกลก็ทำอย่างสม่ำเสมอ

แต่ที่ผมเห็นแล้วรู้สึกดีมากๆก็คือ ความสัมพันธ์ที่ดีและการช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ระหว่างครอบครัวพี่น้องมุสลิม กับครอบครัวคุณสมชวน และพี่น้องชาวพุทธที่อาศัยทำมาหากินอยู่ในพื้นที่บริเวณใกล้เคียงกัน

การสละความเห็นแก่ตัวออกไป ทำให้ทุกคนทุกศาสนาสามารถแสดงความรัก ความเอื้ออาทรต่อกัน ให้อภัยไม่ถือโทษโกรธเคืองกัน ได้อย่างจริงใจ หากจะมีความผิดพลาดเกิดขึ้นบ้างในบางเวลา

ชุมชนและสังคมที่เอื้ออาทรกันอย่างนี้ไม่ใช่หรือครับที่สังคมโลก และสังคมไทยกำลังแสวงหา โดยเฉพาะสังคมการเมือง ที่มักเชือดเฉือนและมุ่งทำร้ายทำลายกันด้วยความเกลียดชัง

เป็นสังคมที่มุ่งสั่งสมความโลภ โกรธ หลง ความอยากมีอยากเป็นอยากเด่นอยากดัง อยากได้มากกว่าอยากให้ จนเป็นสังคมที่ไร้สุข แต่กลับอุดมด้วยทุกข์และปัญหาสารพัดติดตามมา

ไม่แตกต่างไปจากการทำนาปูนากุ้ง แบบที่มุ่งแต่กำไร แต่ทำลายทุกอย่างทั้งน้ำดิน พืช สัตว์ ระบบนิเวศ ธรรมชาติสิ่งแวดล้อม ซึ่งในที่สุดความเลวร้ายเหล่านั้นก็ย้อนกลับมาทำลายชีวิตและความสุขของมนุษย์เอง

ไม่แตกต่างไปจากระบอบประชาธิปไตย ที่ยึดตัวบุคคลมากกว่าหลักคุณธรรม ยึดความถูกใจมากกว่าความถูกต้อง ใช้เสียงข้างมากทำลายความชอบธรรมของเสียงข้างน้อย นิยมการใช้อำนาจข่มขู่ มากกว่าการให้ความรัก ความมุ่งปรารถนาดีต่อกัน

ในที่สุดก็แพ้ภัยตนเอง พากันล่มจมไปทั้งชาติ ถ้ายังจมอยู่ในความเห็นแก่ตัว

จะดีจะชั่วความจริงอยู่ที่ตัวเราใจเราทุกคนนี่แหละครับ

ไม่เชื่อลองสำรวจดูสิครับ

เพื่อพัฒนา หรือ แตกแยก

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Wed, 11 Apr 2012 20:50:00 +0000

เลือกตั้งเพื่อ “ขัดแย้งหรือปรองดอง”

ในเดือนเมษายน โดยเฉพาะวันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน 2555นี้ จะมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่น ในเขตอำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี ที่น่าจับตามองไม่แพ้การเลือกตั้งในสนามเลือกตั้งระดับจังหวัดและระดับประเทศ

ตำนานศึกสายเลือดในการเลือกตั้งนายกเทศมนตรี และสมาชิกสภาเทศบาลเมืองโพธาราม ยังคงเป็นประเด็นที่สังคมและสื่อมวลชนให้ความสนใจ ว่า ตระกูล“จังพานิช” และ ตระกูล“ไกรคุปต์”จะดำเนินกลยุทธ์ทางการเมืองในการเอาชนะใจประชาชนอย่างไร เพื่อส่งตัวแทนเครือข่ายขุมคะแนนของตนเข้าไปนั่งในสภาท้องถิ่นเมืองคนสวย

และคน “ตระกูลเก่งนำชัยตระกูล”คนเก่าที่เสนอตัวเป็นทางเลือกใหม่ จะมีโอกาสเป็นตาอยู่ คว้าเอาพุงปลาไปกินได้หรือไม่ท่าไหน และอย่างไร

พอๆกับสนามเลือกตั้งท้องถิ่น เทศบาลตำบลบ้านเลือก ที่ความขัดแย้งแตกแยกในหมู่คณะประชาชนเริ่มปรากฏเค้าลางให้เห็น การแบ่งพวกแบ่งฝ่าย อันเป็นผลจากการช่วงชิงโอกาสทางการเมืองของตระกูล “กวงเมี้ย”และ“ดาราพาณิชย์”โดยใช้ประชาชนเป็นฐาน

แต่ประเด็นที่ผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งไม่ว่าจะอยู่ในตระกูลใด และลงสมัครรับเลือกตั้งในท้องถิ่นใดก็ตาม ควรได้รับรู้ไว้และนำไปไตร่ตรอง พิจารณาแก้ไขตามสติปัญญา และคุณธรรมจริยธรรมแห่งตนก็คือ

เรามีการเลือกตั้งสมาชิกสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นเพื่ออะไร? และเพื่อใคร?

และ เราลงสมัครรับการเลือกตั้งเป็นผู้บริหาร หรือสมาชิกสภาท้องถิ่นกันเพื่ออะไร? เพื่อใครกันแน่?

เพื่อจรรโลงระบอบประชาธิปไตยที่ทุกคนได้มีบทบาท มีส่วนร่วมในการบริหารและการพัฒนาศักยภาพท้องถิ่นให้มีความเจริญมั่นคงก้าวหน้าอย่างสมดุล และยั่งยืน ประชาชนมีคุณภาพชีวิตที่ดี ตามหลักธรรมาภิบาล ตามบทบัญญัติที่กฎหมายกำหนด หรือ

เพื่อทำตามที่ใจตนเองปรารถนา ตามที่นักการเมืองระดับชาติต้องการให้เป็นไปเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง หรือความโลภทางการเมือง โดยไม่สนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับประชาชน ท้องถิ่นและประเทศชาติ

ประเด็นเหล่านี้ถือเป็นสาระสำคัญที่ผู้ลงสมัครรับเลือกตั้งต้องคิดต้องรู้ต้องไตร่ตรอง ต้องตอบตนเองและแสดงออกในการปฏิบัติ การดำเนินงานทางการเมือง ให้ประชาชนได้เห็นประจักษ์ชัด เพื่อรักษาความศรัทธา ความเชื่อมั่น และความหวังในระบอบประชาธิปไตยเอาไว้ให้มั่นคง

ท่านรู้หรือไม่ว่า ประชาชน ที่มีความรู้มีปัญญา และคุณธรรม เริ่มมีเสียงบ่นว่า อึดอัดเบื่อหน่ายกับความแตกแยกที่ผลิบานมากขึ้นทุกวันในหมู่บ้าน ในท้องถิ่นที่มีการเลือกตั้ง

ส่วนชาวบ้าน ที่สมัครใจร่วมเป็นหัวคะแนนจัดตั้ง และหวังเพียงผลประโยชน์จากเงินจำนวนหนึ่งที่ได้มากับการซื้อสิทธิ์ขายเสียง อาจจะไม่รู้ตัวว่า ท่านกำลังทำลายชาติทำลายประชาธิปไตยให้ล้มตายไปกับความโลภของท่านด้วย

จะดีกว่ามาก ถ้าทุกฝ่าย ทุกคนและทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง จะเล่น-เลือก และทำการเมืองบนฐานของคุณธรรมความเป็นประชาธิปไตย ด้วยจิตอันบริสุทธิ์เป็นกุศล เพื่อประชาชน และท้องถิ่นอย่างแท้จริง

๒๒ เมษายน ไปใช้สิทธิเลือกตั้งกันนะครับ

“ต้องให้แมวตัดสินเอง”

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Wed, 21 Mar 2012 03:35:00 +0000

จาก “เฉลิม”...สู่ “ขวัญชัย”...กรณีพา “ทักษิณ”กลับบ้าน

ละครการเมือง “กลบข่าวของแพง”

หรือแค่ “นิทานชะเลียนาย”

ภาพจาก oknation.net

แปลกแต่จริงที่จู่ๆชมรมคนรักภาคอีสาน 20 จังหวัดภายใต้การนำของนายขวัญชัย ไพรพนา กล้าหาญชาญชัยออกมาแถลงข่าวตอกหน้า นายก“ปู” นายกรัฐมนตรีหญิงคนแรกของไทย ที่กำลัง(ดู)ดีวันดีคืน หลังสลัดทิ้ง พ.ต.ท.ทักษิณ กลางอากาศด้วยวาทะ “ไม่กลับหรอกค่ะ” เพื่อสยบกระแสข่าวที่อดีตนายกรัฐมนตรี ให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนที่เกาหลีว่าอาจจะกลับไทยปลายปีนี้

นายขวัญชัย และชมรมคนรักภาคอีสานสวนมาแรงถึงขนาดบอกรอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ประกาศจะพาทักษิณ “กลับไทยให้เร็วที่สุด”ในช่วงสงกรานต์ปีนี้ (แรงกว่าเจ้าตัวที่บอกว่าจะกลับได้ปลายปีนี้อีกแน่ะ)

หรือเพื่อเป็นการรับขวัญเจ้านายที่พูดผ่านคนใกล้ชิดที่แวะเวียนไปเยี่ยมที่ฮ่องกงว่า “คนเสื้อแดงก็อยากให้กลับ พรรคเพื่อไทยก็อยากให้กลับ มีแต่รัฐบาลเท่านั้นที่ไม่อยากให้ผมกลับ”(มติชน 18 มี.ค.55 น.3)

หรือ เพื่อกลบข่าวร้อนเรื่องข้าวของแพง ค่าครองชีพสูง ซึ่งเป็นไฟที่จุดติดแล้ว และพลพรรคประชาธิปัตย์กำลังโหมให้ลุกกระพือลามไปทั้งในโลกออนไลน์ สื่อสารมวลชนและสังคมคนชนบท รวมถึงภาคอุตสาหกรรมและบริการที่ต้องแบกรับต้นทุนด้านพลังงานและราคาวัตถุดิบที่เพิ่มขึ้น มาเร็วกว่าเงินค่าแรงขั้นต่ำที่คาดว่าจะปรับขึ้นต้นเดือนเมษายนนี้

เป็นเรื่องน่าคิดทั้งสองมุมครับ

มุมหนึ่ง ดูเหมือนคนเสื้อแดงภาคอีสานต้องการปิดเกมให้เร็ว โดยนายขวัญชัย กล่าวในการแถลงข่าวว่า “ต้องการให้ พ.ต.ท.ทักษิณกลับเข้ามาในประเทศไทย แล้วเข้าสู่การพิจารณาของศาลที่ต้องเป็น 3 ศาล”(มติชน 20 มี.ค.55 น.15)

และเป็นการเปิดพื้นที่ข่าวที่อาจเทียบได้กับกลยุทธ์ “หมากับเงา” หากหลงกลับไปโหมเล่นเรื่องสกัดทักษิณกลับประเทศ ตามแรงกระพือของนายขวัญชัย ข่าวข้าวของแพง ค่าครองชีพสูง ก็เป็นอันตกน้ำหายวับไปกับตา

รัฐบาลและนายกรัฐมนตรี ก็ลอยตัวอยู่เหนือปัญหา ดูดีกว่าถูกข้อหาแก้ปัญหาข้าวของแพง ค่าครองชีพสูงไม่ได้ ซึ่งดูกระแสจะแรงขึ้นทุกวัน

อีกมุมหนึ่ง อาจเข้าตำรา “นิทานชะเลียนาย” ในท้องเรื่องที่ “ช่างปั้น” สองคนเกิดต้องการ “วัดฝีมือกัน”ให้รู้ดำรู้แดงว่าใคร(มัน)แน่กว่ากัน

ความกระหายใคร่ประลองของสองช่างฝีมือเอก ณ จินตประเทศ เดือดร้อนถึงพระราชาต้องออกมาตั้งกติกา และคณะกรรมการตัดสินที่ประกอบไปด้วยปราชญ์ทั้งหลายในเมือง

กติกาไม่ยากแต่ก็ไม่ง่าย โดยให้เวลานายช่างทั้งสอง 7 วัน กลับไปปั้นหนู ให้เหมือนจริงที่สุด แล้วนำมาประชันกัน

เมื่อถึงวันประลอง นายช่างคนแรกก็นำเอารูปปั้นหนู ที่ขึ้นรูปด้วยดินเหนียวซึ่งเหมือนหนูจริงสุดๆ ชนิดที่กรรมการเห็นแล้วถึงกับตะลึง

ส่วนนายช่างอีกคนหนึ่ง นำเอารูปปั้นซึ่งมองดูคล้ายๆกับหนูสัก 50 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นมาวางให้กรรมการพิจารณาดู

แน่นอนครับว่า คณะกรรมการต้องตัดสินให้นายช่างคนแรกเป็นผู้ชนะ เพราะกติกาบอกต้องปั้นให้เหมือนจริงที่สุด ซึ่งเรื่องก็น่าจะจบลงตรงนี้

แต่...ปรากฎว่า นายช่างคนที่สอง “ไม่ยอมรับการตัดสินครับ” โดยอ้างเหตุผลว่า “แมวย่อมรู้จักหนูดีกว่าคน” ดังนั้นต้องให้ “แมวเป็นผู้ตัดสิน” ไม่ใช่คนที่พระราชาแต่งตั้งมา

พระราชาก็ทรงเมตตาเหลือหลายให้คนไปจับแมวมาเป็นคณะ หลายตัวทีเดียว จากนั้นก็ปล่อยให้วิ่งเข้าหาหนูรูปปั้นทั้งสองตัว

ภาพจาก atcloud.com

ปรากฏว่า แมวทั้งคณะแย่งกันวิ่งเข้าตะปบหนูรูปปั้น ตัวที่มองดูคล้ายๆหนูสัก 50 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

เป็นอันว่า นายช่างคนที่สอง ก็ชนะการประลองในครั้งนี้ไป ท่ามกลางความงงงวยของคณะกรรมการผู้เป็นปราชญ์ทั้งหลาย

ความจริงมาแตกตรงที่นายช่างคนที่สองเฉลยให้ฟังว่า “ไม่ยากอะไร แค่เอาปลามาป่นบดให้เข้ากันแล้วเอามาปั้นเป็นหนู แมวมันไม่รู้หรอกว่าหนูมันรูปร่างเป็นอย่างไร แต่มันได้กลิ่นปลา มันจำกลิ่นได้ ไม่ใช่รูปร่างหน้าตา”

ถ้าสื่อมวลชนหลงประเด็น ถ้าฝ่ายค้าน และคนไทยหลงประเด็น ไปตามกลิ่นทักษิณกลับบ้าน ข้อหารัฐบาลแก้ไขปัญหาข้าของแพงได้หรือไม่ได้ก็เป็นอันตกไป...รัฐบาลก็รอด ลอยตัว ไม่ถูกโจมตี

ถ้ารัฐบาลรอด...ท่านทักษิณก็รอด กลับบ้านได้สะดวกโยธิน

ส่วนชาวบ้าน คนยากคนจนคนหาเช้ากินค่ำ ก็ตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดกันไปตามยะถากรรม (เหมือนเดิม)

ประเทศไทย...มีทรัพย์ในดินสินในน้ำ

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Sat, 17 Mar 2012 15:53:00 +0000

ทำไมต้องจ่ายแพงกว่า?

กรุงเทพฯธุรกิจออนไลน์ (17 มี.ค.55) รายงานข่าวว่าประธานาธิบดีบารัก โอบามาของสหรัฐ เรียกร้องให้ชาวอเมริกัน ยุติการพึ่งพาแหล่งพลังงานจากต่างชาติ และยุติการให้เงินอุดหนุนบริษัทน้ำมันหลายพันล้านดอลลาร์สหรัฐในแต่ละปี ในรายการวิทยุและอินเตอร์เน็ตประจำสัปดาห์

ขอบคุณภาพจากกรุงเทพฯธุรกิจออนไลน์

ผมอ่านข่าวนี้แล้ว รู้สึกประทับใจในคำพูดของท่านประธานาธิบดีเมืองลุงแซมขึ้นมาแบบฉับพลัน

ไม่ต้องสงสัยหรอกครับว่า ทำไมถึงประทับใจ พี่น้องที่เคารพลองเหลือบไปดูราคาน้ำมันบ้านเราสิครับ ราคาลิตรละเท่าไร ดีเซล 32 บาทอัพ เบนซิน 42 บาทอัพ แก๊สโซฮอลล์ 91ลิตรละ 38 บาทอัพ ในขณะที่ราคาน้ำมันในมาเลเซีย พม่า ราคาถูกกว่าเรากว่า 50 เปอร์เซ็นต์

ทำไมคนไทยต้องใช้น้ำมันแพงหูฉี่ขนาดนี้ เพราะอะไร

โปรดฟังท่าน ประธานาธิบดีบารัก โอบามา พูด....

ในรายการวิทยุและอินเตอร์เน็ตประจำสัปดาห์ ท่านโอบามา กล่าวไว้ให้คนไทยอย่างเราต้องคิดครับว่า “สิ่งที่ชาวอเมริกันไม่สามารถทำได้คือ ความต้องการพลังงานของชาวอเมริกัน ที่ต้องขึ้นอยู่กับประเทศอื่นๆ”

นั่นสิ! แล้วทำไมคนไทยอย่างเราๆท่านๆต้องแบกรับภาระราคาน้ำมันกันขนาดนี้

น้ำมันดิบในทะเลเราก็มี โรงกลั่นเราก็มี แต่ทำไมราคาน้ำมันมันถึงแพงบรรลัยโลกอย่างนี้ครับพี่น้อง

หรือว่า...เราปล่อยให้นักลงทุนรุมกันสูบเลือดสูบเนื้อสูบน้ำมัน และเอากำไรเราได้ตามใจชอบ โดยมีรัฐบาลคอยเก็บภาษีซ้ำเติมอีกสำทับ (แทนที่จะช่วยให้ประชาชนได้ใช้น้ำมันราคาถูกลง และหันไปเก็บภาษีที่ดิน ภาษีมรดกกับคนรวยและนักลงทุน)

ฝ่ายค้านหรือครับ ไม่มีท่าหรอกครับ พวกนักการเมืองเหมือนกัน เขาประกาศแล้วว่าจะไม่ออกกฎหมายเก็บภาษีที่ดิน ภาษีมรดกกับคนรวยและนักลงทุน

เพราะอะไรหรือครับ ก็เพราะว่านักการเมืองไทย เป็นกลุ่มที่ถือครองที่ดินมากที่สุดของประเทศ และนักลงทุน หรือนายทุนก็เป็นพวกเดียวกันกับนักการเมือง หรือเป็นนักการเมืองอยู่ในสภานั่นแหละครับ

เข้าตำราเสือย่อมไม่กินเนื้อเสือ (แต่รุมกินเลือดกินเนื้อคนจนหาเช้ากินค่ำแทน)

กรุงเทพฯธุรกิจออนไลน์ รายงานว่า คำกล่าวของนายโอบามามีขึ้นขณะที่เขาเผชิญกับคำวิพากษ์วิจารณ์จากพรรครีพับลีกัน ที่ตำหนินโยบายพลังงานของเขาที่ทำให้ราคาน้ำมันในประเทศสูงขึ้น และส่งผลกระทบกระต่อภาวะเศรษฐกิจสหรัฐที่ยังซวนเซหามุมไม่เจออยู่

ฟังดูคล้ายสถานการณ์ของบ้านเมืองเราเลยนะครับ

แต่ต่างกันตรงที่ท่านนายกยิ่งลักษณ์สั่งให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพาณิชย์เล่นบทพระยาน้อยตรวจตลาด หรือพระลอตามไก่ เพื่อสกัดราคาสินค้าและอาหารไม่ให้สูงขึ้นโดยไร้เหตุผล (แต่ถ้ามีเหตุผลก็ขึ้นราคาได้หรือเปล่า?) อะไรทำนองนั้น

ยังไม่ได้ออกมาประกาศกร้าวอย่างท่านบารัก โอบามา หรือจะประกาศอย่างท่านทักษิณว่า ยูเอ็นไม่ใช่พ่อ...เท่านั้น

การเมืองแบบ "ฉลาดมันโง่"?

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Thu, 15 Mar 2012 08:16:00 +0000

นักการเมืองไทย โง่หรือฉลาดดูที่ประชาธิปัตย์

ผมชักไม่แน่ใจว่า สารพัดเรื่องที่พลพรรคประชาธิปัตย์พูด...ถามและทำ...เป็นเรื่องที่ “ฉลาดมันโง่”ตามธรรมเทศนาของหลวงปู่ชา หรือ “โง่แล้วอวดฉลาด”อย่างที่ชาวบ้านชอบว่ากัน

พี่น้องทุกท่านโปรดลองคิดทบทวนกันดูที...

ปัญหาเรื่องใหญ่ที่กระทบกับสังคมไทยและปากท้องของคนไทยทุกวันนี้ ไม่ใช่เรื่องนายกทักษิณจะกลับประเทศด้วยเครื่องบินอะไร ใครจะไปรับ...ผู้ว่าราชการจังหวัดหรือผู้บัญชาการเรือนจำ...และอะไรต่อมิอะไรที่ทีมสายล่อฟ้า พลพรรคประชาธิปัตย์ เป็นต้น นายเทพไท เสนพงศ์ สรรหามาเล่นเอาล่อเอาเถิดกับกลยุทธ์ปั่นข่าวของขุนพลพรรคเพื่อไทย

ปัญหาใหญ่ของคนไทยวันนี้ คือ เรื่อง ปากท้องของแพง หากินยากลำบากขึ้นทุกวันๆ ครับ

พลพรรคประชาธิปัตย์ ในฐานะผู้แทนปวงชนชาวไทย สมาชิกรัฐสภาและฝ่ายค้านในสภาผุ้แทนราษฎรมัวอมพะนำอะไรอยู่ครับ ทำไมไม่ซัดให้จะแจ้งแดงแจ๋กันไปเลยว่าจะเอาอย่างไรกัน (มัวแต่ไปวนอยู่กับประเด็น ว.5 โฟร์ซีซั่นอยู่นั่นแหละแกเอ๋ย)

ใครจะแก้ปัญหาความยากจน ใครจะรับผิดชอบเรื่องคนตกงานที่กำลังเพิ่มจำนวนมากขึ้น และที่สุดจะกลายเป็นผลกระทบ เป็นปัญหาอื่นๆทางสังคมตามมา ทั้งอาชญากรรม แย่งชิงจี้ปล้น เป็นโรคจิตโรคประสาท เป็นบุคคลไร้ประสิทธิภาพ ติดยาบ้ากัญชา ฯลฯ เป็นกำลังคน(Man Power)ที่ไร้สมรรถนะ ไร้ขีดความสามรถในการแข่งขันไปโน่น

ใครจะแก้ปัญหาเรื่องของแพง ใครที่ค้ากำไรเกินควร ค่าไฟฟ้า ต้นทุนพลังงาน และราคาอ้างอิงที่ใช้กันอยู่มันเหมาะสมหรือไม่ หรือเอื้อประโยชน์ให้กับใครบ้าง ถ้าจะแก้ไขปรับปรุงต้องทำอย่างไร ใครต้องทำ ต้องออกกฎหมายอะไรมาใช้บังคับบ้าง

ทำไมพลพรรคประชาธิปัตย์ ไม่พูดให้ชัดๆเจาะให้ลึกๆฉีกหน้ากาก กระชากพวกเอาเปรียบสังคมเอาเปรียบประชาชนคนยากคนจนลงมาประจานในที่แจ้งล่ะครับ

มัวแต่เล่นเรื่องที่เป็นประโยชน์แต่ตัวเอง ทำให้ตัวเองดูดี เด่น ดังเป็นข่าว แต่ประชาชนได้ประโยชน์หรือเปล่า...ไม่รู้?

ถ้าพรรคประชาธิปัตย์เป็นนักการเมืองอาชีพจริงอย่างที่คุย(โม้)เอาไว้ ก็ต้องพิสูจน์ให้ประชาชนได้รู้สิครับว่า รัฐบาลจะแก้ปัญหาปากท้อง ของแพง ความยากจนและคนตกงานอย่างไร?

อย่ามัวแต่เล่นมายาเรื่องการเมืองกันอยู่เลยครับ ประเทศชาติและประชาชนจะเดือดร้อนลำเค็ญไปมากกว่านี้

ที่ประเทศราชบุรี เรื่องพื้นที่ในอำเภอสวนผึ้ง ก็เช่นเดียวกัน พื้นที่ใดเป็นพื้นที่ป่าไม้ พื้นที่ใดเป็นพื้นที่โครงการอุทยานธรรมชาติวิทยาต้องอนุรักษ์ไว้ พื้นที่ใดเป็นพื้นที่ราชพัสดุเปิดให้เช่าใช้ประโยชน์ทางเกษตร หรือทางธุรกิจเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ และพื้นที่ใดเป็นพื้นที่อยู่อาศัยทำกินของชาวบ้าน ที่บุกเบิกครอบครองอยู่ทำกินคู่ป่ามาก่อนที่จะมีพระราชกฤษฎีกา 2481 หรือพระราชบัญญัติป่าไม้ ฯลฯอะไรก็ตาม ออกมาใช้บังคับ

ผมว่าเอาแผนที่มากาง แล้วชี้อาณาเขตปักหลักลงแดนกันไปให้ชัดเจน อย่าปล่อยให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่อยู่ในพื้นที่ หรือมีหน้าที่ดูแลในพื้นที่ เอาไปเป็นเหตุแอบอ้างหาผลประโยชน์ใส่ตัว หลอกลวงหรือข่มขู่ชาวบ้านอย่างที่เป็นกันอยู่ในเวลานี้

สิทธิของชาวบ้าน สิทธิของชุมชน สิทธิและหน้าที่ของทหาร สิทธิและหน้าที่ของข้าราชการ นักการเมืองท้องถิ่น เอ็นจีโอ...อะไรก็ตาม เรียกมาพูดกันให้ชัดเจนเสียที

อย่ามัวอ้ำอึ้ง เล่นชักเย่อกันไปมา...

ป่าจะวอดวาย...ชาวบ้านเขาเดือดร้อน เพราะทำกินไม่ได้ และ

เป็นทุกข์ใจที่ต้องไร้สิทธิในที่อยู่อาศัยทำกิน เพราะถูกกฎหมายรัฐรังแก

ครับ

ปัญหาประชาชน ปัญหารัฐบาล

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Mon, 12 Mar 2012 15:18:00 +0000

ต้องเร่งแก้ปัญหาปากท้อง ของแพงก่อน

ปัญหาสินค้าราคาแพงขึ้น และค่าครองชีพที่กำลังพุ่งสูงขึ้น ทั้งในทางสถิติและชีวิตจริงกำลังทวีความทุกข์ร้อน และอดอยากยากแค้นให้เกิดแก่พี่น้องคนยากคนจน คนหาเช้ากินค่ำ ซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศในเวลานี้ เป็นประเด็นสำคัญอีกเรื่องหนึ่งที่คนไทยคาดหวังว่ารัฐบาลยิ่งลักษณ์ จะสามารถจัดการแก้ไขปัญหานี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ที่มา www.kapook.com

เป็นความจริงที่อาหารปรุงสำเร็จ อาหารจานด่วน-จานเดียว ประเภทก๋วยเตี๋ยว ข้าวราดแกง อาหารตามสั่งได้พากันพาเหรดขึ้นราคาจากชามหรือจานละ 20 บาท เป็น 25 บาท จากที่เคยขาย 30 บาท ก็ขยับเป็น 35 บาท เขยิบแพงขึ้นไปทุกที โดยอ้างว่ามีต้นทุนสูงขึ้นจากราคาสินค้าแพง และราคาเชื้อเพลิงที่ไต่ระดับสูงขึ้น

แม้ว่ารัฐบาลพยายามที่จะใช้มาตรการต่างๆทั้งการตรึงราคา กดดัน และเพิ่มทางเลือกให้ประชาชนอาทิเช่น การจัดให้มีการจำหน่ายสินค้าธงฟ้าราคาประหยัด การตรึงราคาค่ารถโดยสาร-รถไฟฟ้า ฯลฯ แต่ก็ยังออกอาการ “เอาไม่อยู่” ให้เห็น

และคาดว่ารัฐบาลจะไม่สามารถควบคุมราคาสินค้า และราคาอาหารได้อย่างที่คนจนคนรายได้น้อยต้องการอีกต่อไป

เพราะก่อนหน้านี้ได้มีรายงานข่าวว่า มีสัญญาณจากผู้ผลิตมายังผู้ขายแล้วว่า อีกไม่นานต้องปรับเพิ่มราคาขายส่ง โดยอ้างเป็นการปรับฐานราคาขายสินค้าที่เพิ่มขึ้น ตามอัตราเงินเดือนและค่าแรงงานที่กำลังจะปรับเพิ่มขึ้นในเดือนเมษายน รวมทั้งการลอยตัวราคาพลังงานตามนโยบายรัฐบาลยิ่งลักษณ์ และการปรับเพิ่มขึ้นของราคาค่าไฟฟ้าผันแปรอัตโนมัติ หรือค่าเอฟที ที่ กฟผ.ระบุว่าจะปรับเพิ่มขึ้นอีก 25.51สตางค์ต่อหน่วย งวดเดือนพฤษภาคมถึงสิงหาคมนี้

นอกจากนี้ยังมีผลกระทบจากนโยบายยกระดับความเป็นอยู่ของประชาชน เกษตรกร โดยการเพิ่มราคาสินค้าเกษตร และเพิ่มค่าจ้างแรงงาน การรับจำนำข้าวเปลือกในราคาสูงกว่าตลาด ที่มีผลทำให้ราคาข้าวถุงเพิ่มขึ้นอีก 5-10 เปอร์เซ็นต์ และนโยบายอื่นๆของรัฐบาลที่ส่งผลต่อการขึ้นราคาสิ้นค้าทั้งโดยทางตรงและทางอ้อม

ซึ่งนายกิตติรัตน์ ณ ระนอง(มติชน 6 มี.ค.55) รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ก็ออกมายอมรับแล้วว่า “ขณะนี้ประเทศไทยกำลังเข้าสู่สภาวะค่าครองชีพสูงขึ้น” โดยให้เหตุผลว่า “เพราะไทยอยู่ในโลกเศรษฐกิจแบบเปิด ดังนั้นจะบังคับให้ราคาสินค้าต่ำลงไม่ได้ เพราะสะท้อนตามกลไกของต้นทุน และในวันที่ 1 เมษายนนี้ ค่าแรงขั้นต่ำจะปรับเพิ่มเป็น 300 บาทต่อวัน ซึ่งค่าแรงดังกล่าวจะมารองรับกับค่าครองชีพที่สูงขึ้น”

ที่มา www.kapook.com

จากข้อมูลและแนวโน้มที่ปรากฏชัดนี้ แสดงให้เห็นถึงความชัดเจนของทิศทางราคาสินค้า อาหารและค่าครองชีพที่จะพุ่งสูงขึ้นอีกระลอก โดยอ้างอิงต้นทุน ราคาวัตถุดิบทางการผลิต การขนส่งและกลไกตลาด ซึ่งต่อไปราคาก๋วยเตี๋ยว ข้าวราดแกงข้างถนน อาหารประจำวันของคนหาเช้ากินค่ำ และคนรายได้น้อย อาจถีบตัวสูงขึ้นเป็นสองจานร้อย ผงซักฟอก ยาสีฟัน ข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นในชีวิตประจำวัน และค่ารถโดยสารจะต้องแพงขึ้นอีกเท่าตัว หรือมากกว่านั้น

ปัญหาก็คือว่า พี่น้องคนยากคนจน คนหาเช้ากินค่ำ ซึ่งเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศที่มีอยู่กว่า 80 เปอร์เซ็นต์จะอยู่กันอย่างไร จะกินอะไรเมื่อรายได้ไม่เพียงพอกับรายจ่าย

เพราะนอกจากเรื่องอาหารการกินแล้ว ราคาค่าไฟฟ้า ค่าน้ำประปา ค่ารถโดยสารในการเดินทาง ค่าใช้จ่ายในการศึกษาเล่าเรียน ค่ารักษาพยาบาลฯลฯ สารพัดอย่างก็คงเพิ่มสูงขึ้นเป็นภูเขาแห่งความทุกข์ระทม ความเดือดร้อนทับถมประชาชนให้มีความแร้นแค้นมากยิ่งขึ้นไปอีก

ถ้ารัฐบาลยิ่งลักษณ์ คณะรัฐมนตรี และส.ส.พรรครัฐบาลทำได้แค่การออกมายอมรับว่า สินค้าต้องขึ้นราคา เพราะไทยอยู่ในโลกเศรษฐกิจแบบเปิด ดังนั้นจะบังคับให้ราคาสินค้าต่ำลงไม่ได้ เพราะสะท้อนตามกลไกของต้นทุน

ผมว่าคณะรัฐมนตรีและสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรทุกคนทั้งรัฐบาลและฝ่ายค้าน สมควรต้องลาออกสถานเดียวครับ อย่าอยู่ให้เปลืองภาษีประชาชนอีกเลย

แก้ไขรัฐธรรมนูญ แก้ไขปัญหาผูกขาดประเทศ(2)

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Sat, 10 Mar 2012 11:57:00 +0000

แก้ไขรัฐธรรมนูญ : สิ่งที่เห็นไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

แก้ไขรัฐธรรมนูญ แก้เพื่อใคร แก้ทำไม แก้อะไร แก้แล้วประชาชนและประเทศชาติ จะได้อะไร การทุจริตคอรัปชั่นจะน้อยลงหรือไม่ ประเทศไทยจะได้นักการเมืองที่ดีมีคุณธรรมจริยธรรมมากขึ้นหรือไม่ เราจะไว้ใจคณะกรรมาธิการ และสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญได้หรือไม่

ที่มา:หนังสือพิมพ์มติชน 8 มี.ค.55,น.3และแก้ไขเพิ่มเติมโดยตูน'53

การแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งนี้เพื่อความเป็นประชาธิปไตยมากขึ้นของประเทศ

เพื่อประโยชน์ของประชาชนโดยรวม หรือ เพื่อนักการเมืองพวกใดพวกหนึ่ง

คนใดคนหนึ่งจะได้กลับมามีอำนาจทางการเมือง?

ประเด็นเหล่านี้ ยังคงเป็นคำถามที่ค้างคาอยู่ในจิตใจของพี่น้อง

ประชาชนจำนวนมาก ที่ต้องการทราบทั้งข้อเท็จจริง และความจริงใจ

ของนักการเมือง และผู้ที่มีบทบาทเกี่ยวกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ รวม

ทั้งเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในขั้นตอนต่างๆระหว่างการแก้ไขรัฐธรรมนูญ

สาเหตุที่ประชาชนยังคงมีความคลางแคลงสงสัยอยู่มาก ก็เพราะว่าปัญหาความแตกแยกทางการเมืองที่ยังคงอยู่ และความพยายามในการนำเอาพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี กลับเข้าประเทศไทย แบบมีเลศนัยตามคำพูดของ ร.ต.อ.เฉลิม อยู่บำรุง รองนายกรัฐมนตรี ที่ให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนไทยว่า “ท่านทักษิณไม่ได้ทำผิดกฎหมาย แต่ท่านทำสิ่งที่กฎหมายห้าม...” คำพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร มีนัยยะในทางการเมืองมากเพียงไร และเกี่ยวข้องกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญหรือไม่?

ขณะที่พันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ก็ได้ให้สัมภาษณ์นายไรซาอัด ซาลามัด ผู้สื่อข่าวบลูมเบิร์ก ทีวี ระหว่างการเข้าร่วมประชุมภาวะผู้นำแห่งเอเชีย ที่กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ โดยแสดงความเชื่อมั่นว่า ความปรองดองในชาติจะเกิดขึ้นได้ในที่สุด และอาจเร็วกว่าที่ใครคิด คือภายในสิ้นปีนี้ ส่งผลให้ตนเองสามารถเดินทางกลับประเทศภายในปีนี้อีกด้วย(มติชน 8 มี.ค.55,น.14)

โดยพันตำรวจโท ทักษิณ ระบุด้วยว่า การแก้ไขรัฐธรรมนูญที่รัฐบาลเสนอ เป็นการแก้ไขเพื่อให้เป็นประชาธิปไตยมากขึ้น ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากคนไทย 66 ล้านคน จนแทบจะเป็นฉันทามติ แต่ทว่าในสภาพจริงของสังคมไทยกลับยังคงมีกลุ่มต่างๆทางการเมืองออกมาต่อต้าน วิพากษ์วิจารณ์ไม่เห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยเฉพาะกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่เป็นฝ่ายต่อต้านพันตำรวจโท ทักษิณ โดยตรง ได้จัดการสัมมนาแสดงพลังและท่าทีต่อต้านไม่เห็นด้วยกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญ

และเมื่อผู้สื่อข่าวถามว่า ถ้าจำเป็นต้องติดคุก เพื่อให้เกิดความสมานฉันท์ขึ้นในประเทศ พ.ต.ท.ทักษิณ พร้อมหรือไม่ ซึ่งรายงานข่าวระบุว่า พ.ต.ท.ทักษิณตอบเลี่ยงว่า “ผมไม่ได้ทำอะไรผิด” ในขณะที่นายคริส เบเกอร์ นักวิเคราะห์การเมืองไทยให้ความเห็นว่า รัฐบาลยิ่งลักษณ์ที่ไม่มี พ.ต.ท.ทักษิณอยู่ด้วยถือว่าเหมาะสมกับสถานการณ์ในเวลานี้อย่างสมบูรณ์แบบ นายกยิ่งลักษณ์ทำหน้าที่รอมชอมได้วิเศษมาก...โดยมีอย่างเดียวเท่านั้นที่สามารถเปลี่ยนสิ่งเหล่านี้ได้ทั้งหมดก็คือ เมื่อ พ.ต.ท.ทักษิณ พยายามจะกลับมาประเทศมานั่นเอง(มติชน 8 มี.ค.55,น.14)

คำวิเคราะห์เช่นนี้หมายความว่าอะไร และมีนัยยะทางการเมืองในทางแตกแยก หรือปรองดองสงบเรียบร้อย และจะส่งผลสะท้านสะเทือนถึงการแก้ไขรัฐธรรมนูญ รวมถึงความปรกติสุขของพี่น้องประชาชนคนไทย และความมั่นคงมั่งคั่งของประเทศเพียงใด

รัฐบาล และคณะกรรมาธิการวิสามัญพิจารณาร่างรัฐธรรมนูญแก้ไขเพิ่มเติม รวมถึงพรรคฝ่ายค้านและสื่อสารมวลชน ควรจะช่วยกันทำให้คำพูดที่มีนัยยะทางการเมืองเหล่านี้ และสิ่งที่จะเป็นไปในขั้นตอนการแก้ไขรัฐธรรมนูญ มีความชัดเจน เป็นที่เข้าใจได้ง่ายและเข้าใจตรงกัน สำหรับประชาชนทั่วไป ไร้วาระและผลประโยชน์แอบแฝงของนักการเมืองกลุ่มพวกหรือคนใดๆ เพื่อป้องกันมิให้เกิดความขัดแย้งและกลียุคขึ้นในบ้านเมืองอีก

ถึงแม้ว่าจะต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์ ถูกใส่ร้ายป้ายสีบ้างก็ต้องยอม และต้องต่อสู้กันโดยวิถีทางประชาธิปไตยโดยแท้จริง ไม่ใช่ใช้ระบอบกฎหมู่ ใช้มวลชนหรือวาทะกรรมบิดเบือนซ่อนเร้น ความไม่ปรกติเอาไว้เป็นระเบิดเวลา ซึ่งไม่ได้เป็นประโยชน์อันใดต่อประเทศชาติ ประชาชนและความเป็นประชาธิปไตยที่นำมากล่าวอ้างเลย

แก้ไขรัฐธรรมนูญ แก้ไขปัญหาผูกขาดประเทศ

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Mon, 27 Feb 2012 15:42:00 +0000

รัฐธรรมนูญต้องช่วยกัน...ช่วยแก้(ตอนที่ 1)
อ่านโพสต์เรื่อง ขอฝากแก้ไขรัฐธรรมนูญด้วยสัก 2-3 มาตราซิวะ (โว้ย)...ที่ “บรรจง นะแส” เขียนใน Daily News ( 27 ก.พ.55) แล้วเกิดไอเดียอย่างหนึ่งว่า

ภาพจาก oknation.net

เราทุกคน(โดยเฉพาะสื่อและมวลชนในโลกไซเบอร์) น่าจะเป็นตัวกลางและตัวการในการนำเสนอข้อมูลความคิดเห็นของชาวบ้านและชุมชนท้องถิ่นไปสู่ประชาสังคม และใครก็ตามที่มีส่วนได้ส่วนเสียกับการแก้ไขรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยที่กระบวนการกำลังดำเนินอยู่ในขณะนี้

อย่าปล่อยให้เป็นเพียงหน้าที่ของใครพวกใดพวกหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็น สสร.หรือคณะกรรมาธิการที่จะจัดตั้งขึ้น หรือหน่วยงานที่รัฐบาลมอบหมาย หรือสื่อส่วนกลาง แล้วนั่งรอความหวังแบบลมๆแล้งอย่างที่เคยเป็นมา

เหตุผลที่คุณบรรจง หยิบยกขึ้นมาอ้างอิง ว่า “การแก้ไขรัฐธรรมนูญ จึงเป็นเพียงเครื่องมือ เป็นเพียงของเล่นของกลุ่มผลประโยชน์ที่แอบอ้างความชอบธรรมในการเข้าสู่อำนาจรัฐ ใช้อำนาจรัฐแสวงหาผลประโยชน์ให้กับตัวเองและพวกพ้อง โดยอาศัยวาทกรรมของระบอบประชาธิปไตยที่สวยหรูมากล่อมประชาชนให้หลงติดงอมแงมเหมือนติดยาบ้า ที่ทำให้ลืมสิทธิที่ควรจะได้ ให้ลืมและไม่ให้มองเห็นการเอารัดเอาเปรียบที่ซ่อนรูป ให้จำนนต่อการกดขี่ขูดรีด รัฐธรรมนูญจึงเปรียบเสมือนยากล่อมประสาท ยาแก้ปวด”
ผมว่าเหตุที่ควรแก่การระแวดระวังเหล่านี้ มีน้ำหนักเพียงพอที่จะร้องขอให้ทุกคนทุกฝ่ายลุกขึ้นมาร่วมด้วยช่วยกันเสนอ-แสดงความคิดเห็นและวิพากษ์วิจารณ์ประเด็นต่างๆในการแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งนี้อย่างเป็นรูปธรรมมากที่สุด

ไม่ปล่อยให้ สสร.แต่งตั้งกรรมาธิการรับฟังความคิดเห็นมาหลอกหลอนและหลอกล่อประชาชน เหมือนครั้งที่ผ่านมาในอดีตอีก

       โปรดดูตัวอย่าง ที่บรรจง นะแส นำเสนอความคิดเห็น …“ชาวบ้านที่ร้านน้ำชาแห่งท่าศาลา นครศรีธรรมราชคนหนึ่ง ที่ติดตามการเมืองมาตลอด และประกาศตัวเลิกเป็นหัวคะแนนทุกพรรคการเมืองมาหลายปีแล้ว ท่านฝากบอกผมมาว่า ช่วยฝากไปบอก “ให้เขาแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ด้วยสัก 2-3 มาตราได้ไหมวะ กูอยากได้รัฐธรรมนูญที่เหมือนมาม่า ยำยำน่ะ ฉีกซองใส่น้ำร้อนแล้วกินได้เลย แม้รสชาติอาจจะไม่เข้าท่าเท่าไหร่ แต่กูก็อยากได้รัฐธรรมนูญที่กินได้เลย ประชาชนอย่างเราถูกหลอกจนเบื่อแล้วว่ะ”
       ตามด้วยข้อเสนอที่ว่า...
       “ให้ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญไปเลยว่าประเทศนี้ ใครคอร์รัปชันทุจริตโกงกินจะไม่หมดอายุความ ห้ามประชาชนประเทศนี้กักตุนที่ดินไว้เกินคนละ 50 ไร่ ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญเลยว่าการให้สัมปทานแหล่งพลังงาน ป่าไม้ ที่ดิน จะต้องผ่านรัฐสภาออกเป็นกฎหมายถึงจะดำเนินการได้ ระบุไว้เลยว่าประเทศนี้จะมีระบบภาษีก้าวหน้า ภาษีมรดก ระบุไว้เลยว่าประเทศนี้จะต้องมีการกระจายอำนาจให้มีการปกครองแค่ 2 ระบบคือส่วนกลางและท้องถิ่น... ”
       และการวิพากษ์ที่ตรงไปตรงมา ...
       “แต่ถ้าพวกมันแก้รัฐธรรมนูญแบบไม่แตะปมปัญหาทางโครงสร้าง โดยเฉพาะโครงสร้างทางเศรษฐกิจและสังคมที่เกี่ยวข้องกับปัญหาและสาเหตุของความยากจน ปัญหาปากท้องของผู้คน หรือแก้ซ่อนปม สับขาหลอก อ้างความเป็นประชาธิปไตยปลอมๆ ให้ความหวังลมๆ แล้งๆ กับประชาชนเหมือนที่ผ่านๆ มา กูว่าไม่มีประโยชน์ที่จะแก้ และหากใครก็ได้ที่เข้ามายึดอำนาจรัฐและแก้ปัญหาต่างๆ ดังที่กล่าวมา กูก็จะสนับสนุน กูก็จะไปร่วมด้วยช่วยกัน กูเบื่อประชาธิปไตยจอมปลอม ประชาธิปไตยที่มีแต่เปลือกเต็มทีแล้วว่ะ”

ขอย้ำก่อนครับว่า ผมเห็นด้วยที่จะให้สื่อมวลชนและประชาชน-ชุมชนท้องถิ่นออกเสนอ-มาแสดงความคิดเห็นและวิพากษ์วิจารณ์ผ่านสื่อกันอย่างอิสระภายใต้กรอบของกฎหมาย เพื่อให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอย่างจริงจัง

แต่ต้องไม่ใช่วิธีรัฐประหารยึดอำนาจ

หากแต่ขอสนับสนุนให้ประชาชน-ชุมชนได้ร่วมกันปฏิวัติวิธีคิด วิธีเขียนสาระสำคัญ และบทบัญญัติแห่งรัฐธรรมนูญเสียใหม่ โดยไม่ติดกับดักระบบคิดแบบ สสร.ที่ไม่น่าจะใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพในสภาพแวดล้อมทางการเมืองและเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารที่เจริญก้าวหน้าในปัจจุบัน

และไม่ปล่อยให้คนบางกลุ่มเป็น สส., สว.,ผูกขาดทั้งตระกูล โกงชาติตั้งแต่รุ่นพ่อไปยันลูกหลานเหลนโหลน หรือเห็นประเทศเป็นบริษัท จะทำอะไรก็ได้

เพื่อกอบโกย แสวงอำนาจและเอื้อประโยชน์ให้แก่พวกพ้องของตน

ส่วนชาวบ้าน ลูกจ้าง แรงงาน ชาวนา เกษตรกร ตาสียายสาที่เป็นเจ้าของประเทศ ต้องคอยรอรับเศษตังค์เศษงบประมาณ และการพัฒนา(ที่บางเรื่องก็ห่วย แตก)ที่บรรดา สส., สว.และรัฐมนตรีผูกขาดทั้งหลาย จัดสรรมาให้

ส่วนตัวผมขอแจมด้วยสักสองเรื่องครับ หนึ่ง คือ ห้ามมิให้บุคคลลงสมัครรับเลือกตั้งเป็น สส.,สว.ต่อเนื่องกันมากกว่า 2 สมัย เป็นการจำกัดสิทธิบุคคลโดยรัฐธรรมนูญเหมือนที่ใช้รัฐธรรมนูญจำกัดสิทธิอื่นๆที่พึงมีพึงได้ของประชาชน

และ สอง คือ อย่าปล่อยให้(ไอ้)พวกเนรคุณเหยียบย่ำกดขี่สถาบันอันเป็นที่เคารพสักการะของคนไทย ด้วยกฎหมายใดๆได้โดยเด็ดขาด

Thanya2555@gmail.com

วาเลนไทน์ :หยุดคิดไม่หยุดรัก

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Thu, 09 Feb 2012 17:20:00 +0000

มองต่างมุม :หยุดละเมิดสถาบัน

ภาพจากวิกีพิเดีย

การที่พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา

ผู้บัญชาการทหารบกออกมาให้สัมภาษณ์ผ่านสื่อสารมวลชน เรียกร้องให้ทุกฝ่ายหยุดเคลื่อนไหวในเรื่องการรณรงค์ให้มีการแก้ไขประมวลกฎหมายอาญามาตรา 112 เพื่อป้องกันปัญหาความขัดแย้งรุนแรงที่อาจเกิดขึ้นและบานปลายได้

เนื่องจากมีทั้งฝ่ายที่เห็นด้วย และไม่เห็นด้วย แตกแยกออกเป็นหลายกลุ่ม

ซึ่งท่านผู้บัญชาการทหารบก ระบุว่า เมื่อไรที่มีการเคลื่อนไหวเรื่องนี้จะมีความขัดแย้งระหว่างคน 2กลุ่มเสมอ และตั้งคำถามเชิงข้อสงสัยว่า “ไม่ทราบว่าคณะนิติราษฎร์ หรือคณะนิติเรดต้องการอะไร” ทั้งที่รัฐบาลและหลายส่วนที่เกี่ยวข้องได้ออกมาพูดชัดเจนแล้วว่าจะไม่แตะต้องมาตรา 112

ท่าทีและการให้สัมภาษณ์ดังกล่าวของท่านผู้บัญชาการทหารบก นับว่าเป็นที่พึงพอใจของประชาชนรวมทั้งข้าราชการ-ทหาร ตำรวจที่มีความจงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์มาอย่างยาวนานและมั่นคง ด้วยความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของบูรพมหากษัตริย์ไทยทุกพระองค์ที่ทรงกอบกู้ชาติบ้านเมือง รักษาเอกราชคงความเป็นชาติไทย และทรงพัฒนาให้อาณาประชาราษฎร์มีความกินดีอยู่ดี ประเทศมีความเจริญรุ่งเรือง พัฒนาก้าวหน้ามาได้ตามลำดับ

และแน่นอนว่าจะต้องมีฝ่ายที่ไม่พอใจในท่าทีและการให้สัมภาษณ์ดังกล่าวของท่านผู้บัญชาการทหารบกด้วย และอาจจะเดินหน้าสร้างความขัดแย้งให้บานปลายออกไปอีก

โดยอ้างเหตุผลทางวิชาการ สิทธิและเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น และเหตุผลต่างๆนานา ซึ่งในที่สุดถ้าไม่มีใครยอมใคร ก็หมายความว่าต้องเผชิญหน้ากัน จากความขัดแย้งทางความคิดเห็นไปสู่ความขัดแย้งทางการเมือง ผู้คนแบ่งฝักแบ่งฝ่ายไม่ลงรอยกัน บ้านเมืองอึมครึมไม่เกิดผลดีต่อสถาบันและความมั่นคงของชาติบ้านเมือง

ย้อนกลับไปคล้ายเหตุการณ์ครั้งอดึตเมื่อคณะราษฎร์พยายามบีบบังคับพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 7 ให้เป็น กษัตริย์ “ใต้”พระธรรมนูญการปกครองแผ่นดินหรือรัฐธรรมนูญที่ร่างขึ้น

ซึ่งเป็นนัยยะทางการเมืองที่สำคัญมาก และทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องในเวลานี้ควรได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนรอบคอบก่อนที่จะเคลื่อนไหวใดใด ที่อาจส่งผลกระทบไปถึงสถาบันกษัตริย์และความมั่นคงก้าวหน้าของชาติบ้านเมืองได้

สงคราม-วิกฤตเด็ก เยาวชน

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Thu, 26 Jan 2012 20:42:00 +0000

สงครามและความหวัง

ทุกๆปีในเดือนมกราคม ผมจะตั้งปฏิทินชีวิตไว้จะต้องอ่านชีวประวัติของนักบุญผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองตุริน ที่ยอมพลีทั้งชีวิตเพื่ออบรม และเลี้ยงดูเด็กยากจน เด็กเร่ร่อน ซึ่งบางรายก็เข้าข่ายอันธพาลให้กลับตัวกลับใจเป็นคนดี เป็นพลเมืองที่ดีของชาติบ้านเมือง

ภาพจากนิตยสารดอนบอสโก ธ.ค.54

เพื่อเติมเชื้อไฟในหัวใจของผมให้มันลุกโชติช่วงและมีพลังอยู่เสมอในการดำเนินชีวิตนี้

และผมก็คิดเออออเอาเองว่า สังคมในยุคนี้ สถาบันครอบครัวในเวลานี้ต้องการพ่อแม่ และครูที่มีอุดมคติ(อุดมการณ์) หรือปณิธานแบบท่านนักบุญท่านนี้

ที่ผมต้องคิดอย่างนั้นก็เพราะมันมีเหตุปัจจัย ปัญหาและสถานการณ์เกี่ยวกับสภาพสังคม เศรษฐกิจ การเมือง และการศึกษาอบรม ที่ใช้เทียบเคียงกันได้จนแทบจะแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกันก็ว่าได้

ถ้าหากว่าวัฒนธรรมสังคมและความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารไม่ก้าวมาไกลสุดกู่เหมือนทุกวันนี้

ท่ามกลางเหตุการณ์ที่อาจเรียกว่า สงครามกลางเมือง หรือ สงครามยุคปฏิรูปในยุโรปในปี ค.ศ.1848 นั้น ท่านนึกภาพออกหรือไม่ว่าลำพังนักบวชคาทอลิกที่ยากจนคนหนึ่ง กับมารดาที่ชรามากแล้วของตน สามารถที่จะปกป้องเด็กเยาวชนในการดูแลของท่านให้รอดพ้นจากเภทภัยของสงคราม อิทธิพลของการเมืองและความเลวร้ายของสังคมที่เสื่อมทรามได้อย่างไร?

เพื่อให้เข้าใจได้ง่ายขึ้นผมขอเล่าโดยสรุปง่ายๆดังนี้

ในช่วงปี ค.ศ.1848 นั้นยุโรปแบ่งออกเป็น 3 พวก คือ พวกเสรีนิยมที่เรียกร้องประชาธิปไตย พวกชาตินิยมที่เรียกร้องอิสรภาพจากจักรวรรดิออสเตรเลีย และพวกกรรมกรที่ต้องการปฏิรูปการจ้างงาน ทั้ง 3 พวกนี้แหละที่ก่อหวอด เรียกร้อง ฆ่าฟันเพื่อล้มล้างระบอบกษัตริย์ ต่อสู้กันทุกรูปแบบจนเกิดโกลาหลสับสนวุ่นวายไปทั่วทั้งราชอาณาจักรและศาสนจักร

ตามท้องถนนมีแต่เสียงตะโกนเรียกร้อง “สงคราม สงคราม และสงคราม..”

นักบุญยอห์น บอสโก

ในประวัติของท่านนักบุญยอห์นบอสโกเล่าว่า บรรดาเยาวชนที่กระหายสงครามใช้ทั้งมีด ปืนผาหน้าไม้ ก้อนอิฐก้อนหิน เป็นอาวุธเข้าประหัตประหารกันไม่เว้นแต่ละวัน

บรรดานักบวช และวัดวาอารามที่พักถูกบุกเข้ายึดขับไล่ ชนิดไม่รู้บาปบุญคุณโทษกันล่ะ

เวลานั้นท่านนักบุญได้ใช้ศูนย์เยาวชน ที่วัลด็อกโกเป็นสถานที่ดูแลเด็กๆของท่าน และท่านก็มีเพื่อนคนหนึ่งเป็นนายทหารชื่อ นายยอแซฟ โบรซีอา

วันหนึ่งนายยอแซฟคนนี้ก็แต่งชุดทหารเต็มยศ เดินด้วยท่าทีองอาจมาที่ศูนย์เยาวชนของท่าน ทำให้ท่านนักบุญเกิดความคิดที่ “จะใช้วิกฤตให้เป็นโอกาส” และแปลง “ปัญหาให้เป็นปัญญา” เพื่อประโยชน์แก่เด็กๆและเยาวชนทั้งหลายที่กำลังตกอยู่ในภาวะแวดล้อมของสงคราม

ท่านนักบุญจึงเสนอให้นายยอแซฟเป็นครูฝึกการละเล่นแบบใหม่(ในเวลานั้น)สำหรับเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่กำลังถูกกระแสสงคราม และสังคมที่เสื่อมทรามรุกคืบเข้าครอบงำจิตใจอยู่

นายยอแซฟจึงเปิดรับสมัครเด็กหนุ่มเยาวชนทั้งหลาย เข้ามาสังกัดกองทัพน้อยๆในศูนย์เยาวชนวัลด็อกโก จากนั้นใช้ปืน(จริงเก่าๆของทางราชการ)ติดลำกล้องไม้(จึงยิงไม่ได้) ให้เป็นอาวุธประจำกายของเด็กหนุ่มผู้ห้าวหาญทั้งหลาย

จากนั้นก็เริ่มฝึกระเบียบแถว กำลังกาย การรุกการรับ ซ้อมรบกันเองอุตลุดวันแล้ววันเล่า(ตามยุทธวิธีทหารหรือเสือป่า ว่าอย่างงั้นก็น่าจะได้)จนเด็กหนุ่มเกิดความแคล่วคล่องว่องไว เป็นระเบียบ และมีวินัยในตัวเองกันถ้วนทั่ว

ภาพจากนิตยสารดอนบอสโก ธ.ค.54

ฝ่ายท่านนักบุญก็เติมพลังฝ่ายคุณธรรม จิตวิญญาณ ความรักดีให้กับกองกำลังน้อยๆตามวิธีการที่ท่านถนัดก็คือ ชวนให้สวดภาวนาขอบคุณพระเจ้า เล่าเรื่องสั้น(นิทาน)เตือนจิตใจ เอาใจใส่ดูแลอย่างใกล้ชิด ด้วยความรัก ความอ่อนโยน และความรู้ความเข้าใจเด็กแต่ละคนเป็นอย่างดี

เหมือนการเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ และระบบดูแลช่วยเหลือเด็กเป็นรายบุคคลของ กระทรวงศึกษาธิการนั่นแหละครับ จะแตกต่างกันก็ตรงที่ท่านนักบุญท่านทำจริงทำจังทำด้วยชีวิตและจิตมุ่งมั่นในความรักที่จะช่วยให้เด็กของท่านได้รอดปลอดภัยทั้งกายและวิญญาณ

และท่านเรียกวิธีการง่ายๆในการอบรมดูแลเด็กเยาวชนของท่านว่า “ระบบป้องกัน”(Preventive System)กล่าวคือ ท่านจะหาวิธีดูแลป้องกันก่อนที่เด็กจะสร้างปัญหา หรือมีปัญหา

ท่านไม่รอให้เด็กก่อปัญหา หรือทำผิดแล้วมาตามแก้อย่างที่พ่อแม่ในสังคมปัจจุบันมักทำกัน(คือถ้าไม่มีปัญหาก็ยังไม่คิดทำอะไร จนกว่าปัญหาจะเกิด เช่น ลูกติดยา ติดเกมส์ เกเรหนีเรียนฯลฯ แล้วจึงมาหาทางแก้ไขภายหลัง)

แต่ท่านนักบุญทำทั้ง “รุกและรับอย่างเข้าใจเด็กเยาวชนและสังคม” ท่านจึงชนะโดยไม่ต้องรบไงครับ

งานวิจัยของสถาบันรามจิตติ(2554) พบว่าเด็กและเยาวชนในปัจจุบันนี้ มี “จุดอันตราย” อยู่ในช่วงมัธยมต้น โดยช่วง ม.2-ม.3 เป็นช่วงที่วิกฤตสุดหากเด็กสามารถผ่านพ้นช่วงนี้ไปได้ ก็จะสามารถปรับตัวและมีทักษะชีวิตที่ดี ตัดสินใจทำสิ่งที่ถูกต้อง เป็นเหตุเป็นผลได้ดีขึ้น

และต้นเหตุสำคัญก็คือ “พ่อแม่ไม่มีเวลาให้ลูก” มีเด็ก 10-15% ตกเย็นเลิกเรียนกลับมาแล้วต้องอยู่บ้านคนเดียวอยู่กับทีวี เกมส์ อินเทอร์เน็ตฯลฯที่มีสารพัดทั้งประโยชน์ โทษภัย สิ่งยั่วยุ-ลามกและมอมเมา ซึ่งเด็กแยกแยะเองไม่ได้ หรือหลงผิดได้โดยไม่รู้ตัว

ที่สุดก็กลายเป็นโรค “สำลักเสรีภาพ” คิดว่าข้าฯทำอะไรก็ได้ ถ้าใจต้องการ โดยไม่คำนึงถึงหน้าที่ คุณธรรมและสิทธิของผู้อื่น แม้แต่พ่อแม่ยังเตือนยังสอนไม่ได้ไม่ฟัง

ผู้อ่านท่านใดที่อยากรู้เรื่องของท่านนักบุญยอห์นบอสโก และ“ระบบป้องกัน”(Preventive System) โดยละเอียดสามารถถามอาจารย์ google หรือเข้าไปดูได้ที่ www.youtobe มีทั้งเป็นคลิปภาพยนตร์ และหนังสือให้อ่านกันหลายเวอร์ชั่นครับ

Thanya2555@gmail.com

ตรุษจีน ปีมังกรน้ำอะไรก่อน

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Tue, 24 Jan 2012 21:36:00 +0000

กฎ-น้ำ-ยา อะไรก่อนหลัง หรือ “ไม่มีน้ำยา”

ตั้งแต่เริ่มปีพุทธศักราชใหม่มาได้เกือบเดือน ต้องถือว่า “ข่าวยาเสพติด”ได้ยึดพื้นที่ข่าวในทุกช่องทางการสื่อสารไว้ได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้ว

แสดงให้เห็นถึงการเอาจริงเอาจังของรัฐบาลและหน่วยงานที่มีหน้าที่ปราบปรามยาเสพติดอันเป็นพิษภัยต่อสังคมและการพัฒนาประเทศ

ภาพจาก นสพ.มติชนรายวัน (24 ม.ค.55น.3)

แม้ว่า “ข่าวการแก้ไขรัฐธรรมนูญ” กฎหมายสูงสุดของประเทศ จะร้อนแรงเพียงใด(ในทางการเมือง)ก็ยังถูกนำเสนอน้อยกว่า

เหมือนกับมีกลจงใจให้ข่าวยาเสพติดดังโหมเหนือข่าวการแก้ไขรัฐธรรมนูญ (สังเกตจากลากเอาข่าวดารานักแสดงและนักการเมืองพรรคคู่แข่งมาแถลงเพื่อเติมเชื้อประเด็นความสนใจของชาวบ้าน)

ขนาด “ข่าวน้องน้ำที่ว่ามาแรงมากๆ” เพราะชาวบ้านยังตื่นตระหนกกับมหาอุทกภัยไม่หาย รวมทั้งมีแรงบวกมาจากภาคเอกชนและนักลงทุนทางธุรกิจ โดยเฉพาะชาวต่างชาติที่ต้องการเห็นความชัดเจนถึงยุทธศาสตร์ แผนและมาตรการของรัฐบาลในการป้องกันน้ำท่วม

ยังแผ่วลงไปเมื่อเจอกับความร้อนแรงของ “ข่าวยาเสพติด”

อันที่จริงแล้วก็อาจจะไม่ได้แปลกอะไร เพราะสื่อมวลชนไทย(รวมถึงสื่อท้องถิ่นอย่างผมด้วย)ก็มักชอบเล่นข่าวตามกระแสอยู่แล้ว เพียงแต่ครั้งนี้รู้สึกเหมือนมีกระบวนการปลุกปั้นข่าวให้ดังกลบกระแสการเมือง และเศรษฐกิจที่กำลังตกอยู่ในวังวนของวิกฤติเศรษฐกิจโลก

ซึ่งอย่างไรเสียอาเซียนและประเทศไทย ก็คงหนีไม่พ้นอิทธิพลของผลกระทบที่เปรียบเสมือนโดมิโน่ที่ล้มไล่กันไปมาเป็นรอบๆไป ประมาณ 10-15 ปีครั้ง ส่วนจะเสียหายมากหรือน้อย ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของรัฐบาลที่บริหารประเทศอยู่ ณ ห้วงวิกฤตกาลนั้นปรากฎขึ้น

ไม่เช่นนั้น ดร.โก่ง นายวีรพงษ์ รามางกูร ประธานคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อการฟื้นฟูและสร้างอนาคตประเทศ(กยอ.)คงไม่ออกอาการลมออกหู เมื่อถูกขวางแนวคิดเรื่องการบริหารจัดการหนี้สาธารณะของประเทศ

ซึ่ง ดร.โก่ง ท่านต้องการใช้เทคนิคการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ โดยเปลี่ยนโครงสร้างผู้ถือหุ้นในส่วนของกระทรวงการคลังถืออยู่ 51% ให้เหลือเพียง 49% เพื่อให้ตัวเลขหนี้รัฐวิสาหกิจถูกดึงออกจากหนี้สาธารณะ ที่ปัจจุบันมีทั้งสิ้น 4.30 ล้านบาท (ณ เดือน พ.ย.54) ได้ถึง 9 แสนล้านบาท (เป็นภาระหนี้ของบริษัท ปตท.จำกัด (มหาชน) 7 แสนล้านบาท และ บริษัท การบินไทย จำกัด (มหาชน) อีก 2 แสนล้านบาท)

เหตุผลที่อ้างกันก็คือ เพื่อลดความเสี่ยงของประเทศซึ่งหากต้องแบกภาระหนี้สินจำนวนมากไว้เป็นเวลานาน จนอาจไม่สามารถใช้คืนได้ในอนาคต หากจะต้องเผชิญกับวิกฤติเศรษฐกิจ หรือภัยพิบัติซ้ำซาก (ส่วนหุ้นอีก 2%เปิดให้ภาคเอกชนเข้ามาช้อนซื้อกันในตลาด ซึ่งสุดท้ายก็ต้องตกไปอยู่ในมือของกลุ่มทุนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในไม่ช้าอย่างแน่นอน)

และเพื่อจะได้ผันเงินมาฟื้นฟูพัฒนาประเทศได้ถนัดมือมากขึ้น

กลับมาที่ “ข่าวน้องน้ำ”ซึ่งมีเสียงทั้งเตือนและฟันธงทั้งจากนักวิชาการ ผู้เชี่ยวชาญเรื่องน้ำและโหราจารย์ทั้งสายไทยและจีนว่า ปี 2555นี้ มังกรน้ำแผลงฤทธิ์มีสิทธิ์เกิดน้ำท่วมใหญ่อีกแน่ๆ

เป็นต้นผู้ที่สังคมให้ความเชื่อถืออย่างท่าน ดร.สุเมธ ตันติเวชกุล เลขาธิการมูลนิธิชัยพัฒนา และที่ปรึกษาคณะกรรมการยุทธศาสตร์เพื่อวางระบบการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำ และท่าน ดร.โอฬาร ไชยประวัติ ที่ปรึกษานายกรัฐมนตรี ซึ่งออกมาพูดในเวลาไร่เรี่ยกันในทำนองเดียวกันว่า

รัฐบาล องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (โดยเฉพาะกรุงเทพมหานคร)และส่วนงานที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันน้ำท่วมจะทำชักช้าอยู่ไม่ได้แล้ว ต้องเร่งขุดลอกคู คลอง หนอง บึงที่ตื้นเขิน ต้องวางแผนหาทางให้น้ำไป ระบายออกสู่ทะเลได้สะดวก หรือให้สามารถเป็นแกมลิงรองรับน้ำเพียงพอไม่ให้ท่วมเรือกสวนไร่นาบ้านเรือนประชาชนเหมือนเมื่อปีที่แล้วอีก

เหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าหน้าฝนแล้ว ถ้าขืนยังมัวตกอยู่ในความประมาท ปล่อยให้วันคืนผ่านล่วงเลยไป โดยไม่คิดทำการอันใดให้เป็นชิ้นเป็นอัน

ไม่มีใครหน่วยงานไหนรับเป็นเจ้าภาพ ไม่มีแผนป้องกันน้ำท่วมที่ชัดเจนออกมาทั้งในระดับตำบล อำเภอ จังหวัด และประเทศ หรือไปลุกรี้ลุกรนทำกันแบบฉุกละหุกไร้กระบวนท่า เมื่อภัยมาถึงตัว ก็ไม่ทันการณ์แล้ว(แถมการเยียวยาช่วยเหลือและแก้ไขปัญหาก็ล่าช้าอีกด้วย)

“น้องน้ำ”ที่คาดเดากันว่าจะมาแน่ในปีนี้ ก็คงทำให้ทรัพย์สินชาวบ้านฉิบหายและทำลายเศรษฐกิจของประเทศ(ไปพร้อมกับรัฐบาล/ผู้บริหารท้องถิ่น)ให้ย่อยยับอัปราชัยได้อีกครั้ง

มาถึงบรรทัดนี้สรุปว่า ไม่ว่าใครจะทำให้ข่าวไหนดังกว่าข่าวไหน เพื่อกลบข่าวไหน คงไม่ใช่ประเด็นใหญ่เสียแล้วครับ

ประเด็นใหญ่น่าจะอยู่ที่ “กึ๋น”ของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทุกระดับ นายอำเภอ ผู้ว่าราชการจังหวัด นายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีว่าจะทำอย่างไรให้ประเทศและประชาชนผ่านพ้นวิกฤตการเมือง-ยาเสพติด-น้ำท่วมและวิกฤตเศรษฐกิจที่กำลังจะคืบคลานเข้ามาได้อย่างไร

รวมทั้งจะต่อยอดพัฒนาศักยภาพและยกระดับความสามารถการแข่งขันของประเทสและประชาชนในเวทีระดับชาติ-อาเซียนและระดับโลกได้อย่างเข้มแข็งหรือไม่ มากกว่าใช่ไหมครับ?

Thanya2555@gmail.com

ครูพันธุ์ใหม่-วันครู

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Wed, 11 Jan 2012 18:01:00 +0000

ใครเห็นด้วยยกมือขึ้น

ดูเหมือนสังคมไทยและการศึกษาไทยในยุคนี้ กำลังโหยหา “ครูพันธุ์ใหม่” ที่ดีและเก่ง เพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม เศรษฐกิจ วัฒนธรรมการศึกษา และเทคโนโลยีที่มีความซับซ้อนมากขึ้น

โดยเฉพาะกระบวนการเรียนรู้ พฤติกรรมและลักษณะนิสัยของเด็ก หรือผู้เรียนนั้นมีความสำคัญและสัมพันธ์อย่างมากกับกระบวนการเรียนการสอน การอบรมของครู และการอบรมเลี้ยงดูของครอบครัว รวมทั้งสภาพแวดล้อมทางสังคม ที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

เหมือนดังนิทาน เรื่องลูกนกแขกเต้าสองตัวใน มงคลสูตร ของพระพุทธเจ้า ที่ถูกลมพัดไปตกยังที่ต่างกัน ตัวหนึ่งตกในชุมโจร มันจึงพูดจาหยาบคาย เลียนเสียงขุนโจรที่เจรจาโต้ตอบกัน ส่วนอีกตัวหนึ่งไปตกอยู่ที่กอดอกไม้ริมอาศรมของพวกฤษี มันพูดจาไพเราะ เป็นนกที่ดูดีมีสกุล เพราะพวกฤษี ทั้งสอนและถือศีลปฏิบัติธรรมให้เห็นอยู่เป็นนิจ

ดอนบอสโก บิดาและอาจารย์เยาวชน

ดังนั้นครู คือ “ผู้สอน” หรือ “ผู้อบรมรมสั่งสอน” หรือ “ผู้จัดประสบการณ์การเรียนรู้”ให้เด็กหรือผู้เรียน จึงต้องเป็นครูที่ดี และเก่ง และจำต้องเป็นได้ทั้งครู-พ่อแม่และสภาพแวดล้อมที่ดีของผู้เรียน

คำถามก็คือ ครูที่ดีและเก่งนั้น ควรมีคุณลักษณะอย่างไร?

“ครูที่ดีและเก่ง” ในมุมมองของผม ต้องเป็น ครูที่สอนดี มีทั้งภูมิรู้และภูมิธรรม มีศิลปะในการสอนและการอบรมผู้เรียน สามารถนำหลักสูตรไปสู่การเรียนการสอนในห้องเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

คือต้อง “ทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย”ได้ ช่วยให้ผู้เรียนเรียนรู้ได้เร็วและสนุกสนาน ประทับใจ จดจำได้นาน มีทักษะชีวิต และนำความรู้ไปใช้ได้จริงในชีวิตประจำวัน

ไม่ใช่สอนไปวันๆ หรือสอนเพื่อสอบแล้วทิ้ง

ครูที่ดีต้องเก่งสอบเก่งสอน“มีการสอบเพื่อสอนและพัฒนา” ไม่ใช่ “สอนเพื่อทำข้อสอบ เสร็จแล้วเด็กก็ลืม” ครูที่ดีและเก่งต้องนำผลหรือสารสนเทศจากการประเมินผลทั้งก่อน-ระหว่างและหลังการสอน มาใช้พัฒนาการเรียนการสอน และคุณภาพผู้เรียนให้ดีมีคุณภาพยิ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเป็นระบบ

ครูที่ดีและเก่ง ต้องจัดกิจกรรมการเรียนรู้ได้อย่างมีชีวิตชีวา โดยใช้ “สื่อ-แหล่งเรียนรู้-เทคนิคและเทคโนโลยีที่ทันสมัยในการนำเสนอ”และเน้นให้นักเรียนมีส่วนร่วมลงมือปฏิบัติ ฝึกหัดทำจริง “ชวนให้คิดสะกิดให้ถาม” โดยใช้ “ข้อมูล-ตัวอย่างที่เป็นรูปธรรม-สถานการณ์จริง” ท้าทายให้นักเรียน “คิดต่างแต่(คิด)ดี”

ครูที่ดีและเก่ง ต้องส่งเสริมกระบวนการร่วมคิดแบบ “แบ-กบาล” บูรณาการ ความรู้ ทักษะกระบวนการและคุณลักษณะอันพึงประสงค์ รอบด้านและเรียบง่าย

ทั้งสอนและอบรมให้ผู้เรียนเป็นคนดีและคนเก่ง เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ครบครันทั้งด้านสุขภาพกาย สุขภาพจิต มีสุนทรียในชีวิต มีความฉลาดทางอารมณ์ และมีทักษะทางสังคม ไม่เป็นคนแล้งน้ำใจ ไร้ระเบียบวินัยและความรับผิดชอบต่อสังคมส่วนรวม ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ของเด็กไทยในปัจจุบัน

ครูที่ดีและเก่ง ต้องเป็นทั้ง“ครูผู้สอนและนักอบรมบ่มนิสัย” ที่รู้เท่าทันการเปลี่ยนแปลง มีแนวคิดและทักษะเชิงบวก คิดเชิงบวก สอนเชิงบวก อบรมเชิงบวกและลงโทษเชิงบวก ไม่ชอบพูดมาก แต่ชอบทำ-ปฏิบัติเป็นแบบอย่างให้ดู รวมทั้งด้าน “รักการอ่าน รักการเรียนรู้ การอยู่อย่างพอเพียง และพร้อมจะเปลี่ยนแปลงไปสู่ระดับคุณภาพที่ดีกว่า” มีคุณธรรมจริยธรรมเหมาะสม ตามหลักจรรยาบรรณวิชาชีพ

อบรมสั่งสอนเด็กด้วยความรัก ความเมตตา ด้วยหลักคุณธรรมและหลักเหตุผล แม้ว่าเด็กจะหยาบคาย ร้ายกาจ ไร้วุฒิภาวะและทักษะการเรียนรู้ เหมือนเรื่องจริงในศตวรรษที่ 18 ของ นักบุญยอห์น บอสโก “บิดา อาจารย์และเพื่อนของเยาวชน” ผู้ปฏิบัติระบบป้องกัน(PREVENTIVE SYSTEM) ในการอบรมเลี้ยงดูเด็กกำพร้า เร่ร่อน ยากจน เกเรสารพัดรูปแบบ ให้กลับกลายเป็นคนดี เป็นพลเมืองดี เป็นนักบวชที่ดี ได้อย่างน่าทึ่ง

ที่มา : นิตยสารดอนบอสโก

วิธีการอบรมแบบป้องกัน การสร้างเครือข่ายองค์กรและวัฒนธรรมความเป็นครูที่อาจเรียกว่า “เป็นเทวดารักษาตัว”ของท่าน ยังคงทรงอิทธิพลอยู่ในรูปแบบของการสอนการอบรมในโรงเรียนคาทอลิกของคณะซาเลเซียน และคณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์มาจวบจนปัจจุบัน อาทิเช่น โรงเรียนสารสิทธิ์พิทยาลัย และโรงเรียนนารีวุฒิ ราชบุรี โรงเรียนเซนต์ดอมินิก กรุงเทพฯ โรงเรียนแสงทอง หาดใหญ่ สงขลา ฯลฯเป็นต้น

และคาดว่าจะยังคงเป็นจิตตารมณ์ หรืออุดมการณ์ หรือปณิธาน ในการอบรมเด็ก เยาวชนทั้งหลายต่อไปอีก

ดังเช่นการปฏิบัติหน้าที่และวิชาชีพครูด้วยความรัก ความอดทน ความขยันหมั่นเพียร ความเสียสละ และความมุ่งมั่น ที่จะทำทุกอย่างด้วยความรักความจริงใจ พร้อมที่จะแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และเป็นกัลยาณมิตร ที่หมั่นถักทอ “เครือข่ายความคิดพันธมิตรความรู้” เพื่อประโยชน์ของลูกศิษย์-การศึกษาและสังคมไทยให้ก้าวไปได้อย่างมั่นคงและมั่นใจ ท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลงของสังคมโลก

ในมุมมองของผม ไม่ว่าครูท่านนั้นจะยึดแนวทางใด “พุทธ หรือคริสต์ หรือศาสนาอื่นใด” ผมคิดว่าทุกท่านสามารถพัฒนาตนเองให้เป็น“ครูพันธุ์ใหม่”เป็นครูที่ยึดหลักคุณธรรม และความรักเมตตาอันเป็นแก่นแกนของ “จิตวิญญาณความเป็นครู” ได้

ใครเห็นด้วย ช่วยยกมือขึ้นด้วยครับ

ธัญญา ศิโรรัตน์ธัญโชค ASC.

THANYA2555@GMAIL.COM

สวนผึ้ง-ราชบุรี โอกาสและสีสันอาเซียน?

noreply@blogger.com (thanya ธัญญา) — Sat, 31 Dec 2011 12:10:00 +0000

ระยะเวลา 3-5 ปีมานี้ อ.สวนผึ้ง และ จ.ราชบุรีกลายเป็นสวรรค์ของนักท่องเที่ยวไปแล้ว

ที่มา : บ้านสวนยอห์น ม.8 ตะโกล่าง สวนผึ้ง

โดยเฉพาะในช่วงเทศกาลคริสตมาสและปีใหม่นั้นผู้คนหลั่งไหลกันมาสัมผัสลมหนาว ไอหมอก ในอ้อมกอดของขุนเขาพนาไพร กันแน่นขนัด ส่งผลต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจ ธุรกิจและการบริการต่อเนื่องอื่นๆด้วย

ประมาณกันว่า มีนักท่องเที่ยวเข้ามาในพื้นที่จังหวัดราชบุรีมากขึ้นทุกๆปี เพราะเป็นจังหวัดที่มีสถานที่และกิจกรรมท่องเที่ยวที่หลากหลายน่าสนใจมากมาย ทั้งด้านประวัติศาสตร์ ศิลปวัฒนธรรม และการท่องเที่ยวเชิงนิเวศที่ยังอุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรธรรมชาติที่งดงาม

มีโบราณสถาน โบราณวัตถุ วิถีชุมชน ตลาดน้ำ เกษตรธรรมชาติ งานหัตถกรรมต่างๆ เช่น เครื่องปั้น เครื่องหล่อ เครื่องทอถัก เครื่องจักสานศิลปะการร้องรำ พิธีกรรมฯลฯ ที่เป็นอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ในอาเซียน และเป็นเอกลักษณ์ของภูมิภาคนี้นับมาแต่โบราณกาล

โครงสร้างพื้นฐานด้านโลจิสติกส์ ก็มีความพร้อม สะดวก ปลอดภัยมีโรงไฟฟ้ามากถึง 6 แห่ง รวมถึงเป็นเมืองชายแดนติดกับประเทศพม่าและจังหวัดกาญจนบุรี ประตูสู่ทวายอภิมหาโปรเจ็กต์โครงการท่าเรือน้ำลึกและนิคมอุตสาหกรรมแห่งใหม่ของโลก

ที่มา www.oknation.net/blog/home/blog_data/326/2326/images/Ecomath/mathematic.jpg

จังหวัดราชบุรี จึงมีปัจจัยสนับสนุนเพียงพอที่จะปลุกปั้นให้เป็นเมืองทองทางเศรษฐกิจ เกษตรอุตสาหกรรมและเป็นเมืองท่องเที่ยวที่สำคัญเมืองหนึ่งของภูมิภาค ของประชาคมอาเซียน และประเทศห้าเหลี่ยมเศรษฐกิจ (BIMSTEC-ไทย พม่า บังคลาเทศ ศรีลังกา และอินเดีย)ได้ไม่ยาก

จึงมีเสียงเรียกร้อง และการดำเนินการของภาครัฐ เอกชนและหอการค้า ร่วมกันผลักดันให้มีการเปิดด่านและการค้าชายแดนที่อำเภอสวนผึ้งมาโดยตลอด บางยุคบางสมัยก็ดูเอาจริงเอาจัง

เป็นต้นยุคที่นายวงศ์ศักดิ์ สวัสดิพาณิชย์ เป็นผู้ว่าราชการจังหวัดราชบุรี ถึงขนาดเปิดโรงแรมโกลเด้นซิตี้ เชิญตัวแทนของนายทุน สื่อมวลชน ภาครัฐ-เอกชนและผู้เกี่ยวข้อง แถลงข่าวเปิดตัว
โปรเจ็กต์ 28,000 ล้านกันเลยทีเดียว

แต่ในที่สุดก็เงียบหายกลายเป็นเรื่องโจ๊กในวงเหล้าไปเฉยๆ ในขณะที่นายวงศ์ศักดิ์ สวัสดิ์พาณิชย์ ขยับขึ้นไปเป็นอธิบดีกรมการปกครอง

ล่าสุดมีความเคลื่อนไหวขององค์การบริหารส่วนจังหวัดราชบุรีที่พยายามจะขอใช้พื้นที่บริเวณเหมืองตะโกปิดทอง ซึ่งอยู่บนเขาติดชายแดน เปิดเป็นตลาดการค้าชายแดน ซึ่งข้ามฝากไปก็เป็นฐานทหารของพม่า ตลอดระยะทาง 5-7 กิโลเมตร จะมีฐานทหารพม่าและหมู่บ้านเล็กๆตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำที่ยังอุดมสมบูรณ์มาก แต่ก็ยังไม่บรรลุผลสำเร็จ

ในขณะที่นายโกมล ตันติวรนุกูล ประธานหอการค้าจังหวัดราชบุรีออกมาส่งสัญญาณว่า ทั้งพม่าและภาคเอกชน พร้อมที่จะเดินหน้าขับเคลื่อนการเปิดด่านชายแดนที่อำเภอสวนผึ้ง แต่ติดขัดอยู่ที่ระบบและกลไกของภาครัฐที่ทำให้ทุกอย่างล่าช้า ซึ่งอาจทำให้จังหวัดราชบุรีและประเทศไทยเสียโอกาสทางเศรษฐกิจ(สู่ชนบท พ.ย.2554 น.14)

ก่อนสิ้นปี 2554 นายชนม์ชื่น บุญญานุสาสน์ ผู้ว่าราชการจังหวัดราชบุรี ให้ความหวังว่า การเปิดด่านชายแดน ด้านอำเภอสวนผึ้งมีความสำคัญ และจะสานต่องานนี้ รวมทั้งสนับสนุนโครงการที่ทุกภาคส่วนดำเนินการอยู่ และข้อมูลต่างๆให้ทางกระทรวงมหาดไทยและหน่วยงานด้านความมั่นคงพิจารณา(มติชนรายวัน,26 ธ.ค.54,น.8)

ปีใหม่ 2555 นี้อาจจะเป็นปีแห่งความหวังของคนราชบุรี และประเทศไทยอีกครั้ง ถ้าผู้ว่าราชการจังหวัดราชบุรี และประธานหอการค้าจังหวัดราชบุรี จะเอาจริงเอาจังกับการผลักดันเรื่องนี้อย่างมียุทธศาสตร์และเป้าหมายที่ชัดเจน

รวมทั้งต้องสามารถระดมสรรพกำลังทั้งภาครัฐ เอกชน สื่อมวลชน ประชาชนและเอ็นจีโอทั้งหลาย ให้ยังประโยชน์ตนเพื่อส่วนรวมได้อย่าง “เข้าใจ เข้าถึงและพัฒนา”ได้อย่างสมดุลและยั่งยืน

ทั้งด้านการท่องเที่ยว เศรษฐกิจการค้าการบริการ การรักษาสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ โดยเฉพาะผืนป่า และวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ อันเป็นทั้งอัตลักษณ์และเอกลักษณ์ที่ทรงคุณค่าของมนุษยชาติในอนาคตครับ

ได้เวลาคิดจริง ทำจริง เพื่อชาติและประชาชนแล้วครับท่านทั้งหลาย

ธัญญา ศิโรรัตน์ธัญโชค
thanya2555@gmail.com