White Devils in The Land of Rum / Białe Diabły w Krainie Rumu

Na starych śmieciach?

2012-06-26T11:24:00.002+02:00

Wiemy jak bardzo to dziwne i niezwykle zaskakujące, ale jakimś cudem obie pojawiłyśmy się z powrotem w Polsce. Nie oznacza to, że nasze przygody na tym się kończą! Wręcz przeciwnie.

Agatka na 7mio milowej plaży, Negril, Jamaica

Początkowy plan był inny - Agata jedzie do Polski na Euro, a ja zostaję na Jamajce i moszczę nam gniazdko.
Po całym piłkoszale Agata wraca na Karaiby i z tego punktu kontynuujemy dalszą eksplorację pozostałych wysp. Nic z tego! Splot okoliczności, trudności finansowe i tęsknota za rodziną tak nami pokierowały, że oto już 3 tydzień siedzimy w Warszawie. Źle nie jest, ale to nie tropiki. Jedna plastikowa palma Karaibów nie czyni.

Mimo, iż jesteśmy wzruszone wspaniałymi powitaniami wszystkich naszych znajomych, jak również udaną imprezą urodzinową Agaty (na szybko tylko wspomnę lecznicze właściwości Jamaijito) jeszcze nie możemy do końca się zaaklimatyzować.

Na początku był jet lag - rozróżnienie dnia i nocy graniczyło z cudem. Później przyszedł czas na różnice, nazwijmy je kulturowe - od kiedy to nie można używać pewnych słów-kluczy w rozmowach telefonicznych!? A teraz jest zimno i ja osobiście nie mogę się przyzwyczaić do zakrytych butów.

Czy warto było wracać? Na pewno tak, po to, żeby zobaczyć te wszystkie zakazane mordy i poczuć trochę rodzinnej miłości. A co dalej? Zobaczymy. Na razie zewsząd migają do nas światełka na końcach tuneli, dając nam cień szansy na ciekawy pomysł na dalsze życie. Trzymajcie kciuki!

7 mile beach, Negril, Jamaica

Tymczasem czekamy na naprawę laptopa, żeby wrzucić więcej zdjęć i dokończyć opowieści o Curacao i napisać co nieco o miesiącu na Jamajce.
Do tej pory musicie się cieszyć z tego co mamy!

Dzień Mamy!

2012-05-27T02:26:00.000+02:00

Dedykujemy ten krótki wpis naszym kochanym Mamom, które siedzą w Warszawie i się o nas zamartwiają.
Życzymy mnóstwa zdrowia i gór pieniędzy i kolorowych przygód!
I dużo dużo miłości!
A przede wszystkim stalowych nerwów i cierpliwości do naszych kolejnych wyskoków!
Mamo Buło i Mamo Halinko - Kochamy Was bardzo mocno!!!

- zachód słońca na 7mio milowej plaży w Negril

Córy Wagabundy

Ciekawostki z Curacao czesc 1

2012-05-22T01:47:00.002+02:00

Maly poslizg zdazyc moze sie kazdemu. Szczegolnie, ze internet w Negril (Jamajka) jest towarem o cenie zbyt wygorowanej jak na nasze szczuplutkie (w przeciwienstwie do wlascicieli) portfele.
Na tzw. chybcika wrzucamy pare zabawnych i mniej zabawnych faktow o Curacao, ktore to opuscilysmy nie dalej jak 11 dni temu.

1. na Curacao w zgodzie zyja ludzie z ponad 60 roznych narodowosci i 20 roznych religii. Wszyscy sa mili i przyjazni turystom,

2. Curacao bylo znane z propagowania niewolnictwa. Jest tu duzo plantacji umieszczonych na pagorkach w takich odleglosciach, zeby mozliwe bylo nawiazac kontakt wzrokowy z co namniej dwoma innymi plantacjami. Bylo tak ze wzgledu na bezpieczenstwo i mozliwosc komunikacji/pomocy w razie butow lub innych niebezpieczenstw.

3. w czasie deszczu nie wolno stac pod tzw manzanilla tree, poniewaz jest trujace i woda skapujac moze parzyc skore,

4. woda z kranu jest dobra i zdatna do picia, pod Willemstadem znajduje sie destylarnia wody morskiej, ktora dystrybuuje wode pitna na cala wyspe

5. na Curacao wszedzie mozna placic w dolarach amerykanskich (1$= 1,8guilder)

6. flaga Curacao reprezentuje niebieskie niebo i morze, rozdzielone posrodku zoltym sloncem. dwie gwiazdy to dwie wyspy Curacao, duze i, niezamieszkale, male Curacao.

7. roznica srednich temperatur miedzy latem a zima na Curaco wynosi 2 stopnie.

8. w Curacao obowiazuja 3 jezyki urzedowe (holenderski, angielski, papiamento)* co oznacza, ze kazdy na ulicy mowi w 3 jezykach, czesto tez "dodatkowo" po hiszpansku

*Maly slownik papiamento:
bon bini- witamy
bon dia/tardi/nochi- dzien dobry/dobry wieczor/dobranoc
danki- dziekuje
dushi- slonko/kochanie/cukiereczku
ayo- pa pa!
kon ta bai?- jak sie masz?
por fabor- prosze
kuantu?- ile kosztuje?
nie ma za co- di nada

Na dzis tyle. Nie chcemy Was przeciez przeciazyc wiedza.
Miejmy nadzieje, ze internet dopisze!

Moja milosc - Ròm Bèrdè

2012-05-15T04:08:00.000+02:00

W Curacao poznalam kolejna ma milosc! Ròm Bèrdè, czyli biały rum, zielony likier curacao i troche syrpou anyżowego. To wszystko zaserwowane na lodzie z mlekiem kokosowym. Specjal baru Netto, do ktorego trafilysmy przez przypadek pierwszej nocy w Willemstad. Zielony Rum mozna pic tez ze Spritem i Coco Loco, czyli lekko gazowanym napojem kokosowym.
Bar Netto jest hisorycznym miejscem w Willemstad. Zostal otwarty w grudniu 1954. Wlasciciel twierdzi, ze Ròm Bèrdè znany na calej wyspie jest robiony wedlug jego przepisu. Na stronie baru (www.nettobar.com - niestety tylko w papimientu) mozna zlalezc wiecej przepisow na napoje zawierajace zielony rum, ktorego buteleczke nie omieszkalysmy sobie zakupic (, a Agata gdzies go przede mna schowala!).

Jutro przeprawiamy sie przez cala Jamajke ze wschodu na zachod, ale mamy nadzieje, ze bedziemy mialy chwile czasu, zeby dodac pare nowych faktow o Karaibach.

Kolorowe budynki Curaçao (Willemstad).

2012-05-13T22:56:00.002+02:00

Na Curacao wszedzie widzimy XIX wieczne budynki mieszkalne, w szczegolnosci w Willemstad (stolicy).
Cale miasto przypomina Amsterdam na wyspie, czyli, w teorii, miejsce marzen (europejska kultura i zasady w klimacie karaibow).

Czemu budynki sa tak kolorowe?
Legenda glosi, ze okolo 1817r. gubernator generalny przez wiele nocy cierpial na bol glowy. Po wielu probach doszedl do wniosku, ze bole powodowane sa przez smutne kolory (biale i szare) owczesnej stolicy. Zapisal wiec prawo, ze od tego czasu wszystkie budynki musze byc malowane na odcienie pasteli. Voila.

Punda, i promenada Handelskad.

Jak to jadlysmy gada.

2012-05-13T04:53:00.003+02:00

Mimo, iz obecnie znajdujemy sie na Jamaice wpis ten dedykujemy potrawie z Curaçao.
Pojechalysmy do miejscowosci Westpunt by w okropnie turystycznej knajpie Jaanchie's (Johnny's) zjesc gulasz z iguany. Normalnie lepszym miejscem do skosztowania tej potrawy jest Old Market znajdujacy sie w Pundzie (Willemstad), ale z braku czasu musialysmy skorzystac z jedynego wyjscia.

Iguana smakuje, zgodnie z ewolucja, jak cos pomiedzy kurczakiem a ryba.

Kolejny wpis juz jutro!

Kolejna kraina rumu!

2012-05-06T17:19:00.001+02:00

Serdecznie witamy po jak zwykle za dlugiej przerwie!
W ramach update'u informuje z nieskrywanym smutkiem, ale tez z wielka radoscia, iz po 5 miesiacach pobytu w DR w koncu ruszylysmy nasze zbyt ciezkie zadki.
I oto jestesmy na Curacao!

1szy dzieñ wiosny!

2012-03-22T00:57:00.032+01:00

1szy dzieñ wiosny, dzien w ktorym pogoda sie zmienia i dni staja sie cieplejsze (dowcipne!) celebrujemy jak na rownoleznik 19' przystalo, butelka rumu Malibu w wersji 'zimowa kolekcja', z platkami kokosa zamiast sniegu! karaiby!

Wczesniej, zaskoczone iloscia znajomych chcacych wybrac sie z nami na (uzywajac swawolnego slowa) wycieczke, wybralysmy sie na polnocny-zachod Dominikany. Miasta takie jak Punta Rusia (200mieszkancow) czy Monte Cristi (>100 tys) zwiedzamy z Eme, Shakiem, Maria i Papo.

Wszyscy sa stad, poza Maria, ktora jak na mloda corke czlonka rosyjskiej mafii przystalo, mieszka ze sluzba w willi pod miastem i zajmuje sie wylacznie kite surfingiem oraz produkcja wlasnej czekolady.

Jedziemy w tamtym kierunku w celu zobaczenia tzw. Paradise Island (Cayo Arena), sprobowania kozy (chivo) oraz zobaczenia Uli Rodziny czyli manatów.

Spelniamy tylko 2pierwsze cele, za to po drodze Eme zatrzymuje sie aby zjesc dominiskanski przysmak z ulicy, tj chicharrones (cos ala nasze skwarki, tylko wieksze i bardziej tluste).

Oraz zatrzymujemy sie przy straganie na wode i miazsz z zimnego kokosa, kupujemy tez slodkie cytryny oraz karaibskie czeresnie.

Cayo Arena to atol, 15metrow jasnego piasku wystajacego z rafy, na ktorym stoja 3male palmowe budki. Mamy maski, rurki, wiec uprawiamy pyszny snorkling obserwujac mini-rekina, szalone krwiozercze papugoryby oraz niezliczona ilosc innych lawic wielkich kolorowych ryb.

Wylawiam wielkiego jezowca zeby pokazac Uli, ale jako i inne muszelki/ szkielety wrzucamy z powrotem do morza jak na geografa przystalo.

Mokne do suchej nitki na pseudo motorowce, wiatr wieje w oczy ale i tak mamy lepiej niz mijani na lagunie zagubieni panowie rybacy, ktorych lodke wywialo gdzies w, przepraszam za moj francuski, w cholere.

Piersza noc spedzamy w przepieknej scenerii apartamentow z tarasem (nie balkonem) wychodzacym na ocean:

Rano jedziemy w towarzystwie lokalnego mezczyzny zobaczyc ukryte od turystow jaskinie.

Wszedzie trzeba sie przedzierac, poza malym wyjsciem na wspanialy klif:

w kazdej jaskini pelno jest nietoperzy, a w jednej Ula popuszcza w majtki widzac po raz pierwszy w zyciu wielkiego weza (2m) w swoim naturanym srodowisku. Na szczescie nasz 'przewodnik' go wystrasza.

Potem jedziemy do Monte Cristi, gdzie jemy koze w sosie (chivo guisado)

oraz lekko smazona (chivo frito)

w restauracji Coco del Mar z widokiem na ocean. Wszystko dlatego, ze region Monte Cristi znany jest z wypasania koz na polach oregano, co daje ich miesu inny, glebszy posmak. Tyle w teorii, w praktyce ja zjadlam 5kesow miesa, a kosci/zyly/sciegna/tluszcze i inne smakowite kawalki staly sie obiadem dla reszty moich, w kategorii 'kulinarne francuskie pieski' osadzonych zatrwazajaco nisko, znajomych.

Okolica przy polnocnej granicy z Haiti nie przypomina kwitnacej Dominikany jaka znamy z poprzednich wycieczek. Tutaj jest sucho, a kolor roslinnosci zblizony jest bardziej do oliwkowego niz zdrowej swiezej zieleni. Obszar wokol Monte Cristi to glownie poletka sluzace do pozyskiwania morskiej soli i sprzedawania do USA.

Zza okna samochodu widac tez plantacje aloesu:

Im blizej do polnocnego- centrum, tym wiecej wegetacji. Mnostwo pol ryzowych:

Robimy postoj wjezdzajac w uliczke po drodze, okazuje sie ona porwadzic do plantacji

bananowcow (gdzie banany rosna wlozone do neibieskich plastikowych toreb):

Gdzieniegdzie wzbogacona drzewami mango:

Zatrzymujemy sie jeszcze dwa razy. Raz, w dobrze znanym nam Puerto Plata, jako, ze jest to ostatni dzien karnawalu w tym miescie. Jak zwykle (co powinno wynikac z naszego ostatniego wpisu z karnawalu w La Vedze, ktorego nie ma) na glownym deptaku widac grupy ludzi poprzebieranych za kolorowe diably i inne (nie kojarzcie tego slowa z Ula!) maszkarony, dzierzace rozne przedziwne akcesoria.

Drugi raz w lokalnym sklepie spozywczym gdzie kupujemy flan z batatow:

pare ciastek ze slodkiej smietanki z orzechami (dulce de leche con mani):

oraz duzo malych porcyjek bialego serka typu mozarella z krowiego mleka:

Ot, wyprawa!

A, dodam jeszcze, ze pewnego pieknego dnia jakos okolo tygodnia temu, wybralysmy sie z Ula na wyprawe, przekroczylysmy niejedna kepe wysokiej groznej trawy i wyszlysmy, wszystko niechcacy, na mur tzw. reszortu, gdzie (po trosze nielegalnie) spedzilysmy caly dzien, jedzac obiad (lasagne i salatke z krewetek i awocado) w pieknej restauracji El Porto. Kuszac sie na delikatny rasism- zaiste byl to powiew europejskiego, bialego powietrza!

Tzw.infinity pool:

Obiad za milion dolarow (aka za 90pln/2os)

PS. Ukrytym PS'em tez dodam, ze znalazlam skrawek ziemi, ktory zamierzam w bogatej przyszlosci (oczywiscie niedalekiej) zakupic i nazywac swoja karaibska dacza.

Oto on:

(nie widac tego na zdjeciu bo niebo z oceanem zlalo sie w jedno, ale jest to pieknie zalesiony pagorek (gdzie palmy i kwiaty tworza naturalny mur) z widokiem i wyjsciem na plaze.)

2012-03-09T15:58:00.001+01:00

zebys tu byla i ogladala!

Z okazji Imienin Wszystkiego najlepszego zycze (wraz z Ula) Mamie Bule! Fajnie by bylo

Miesiąc jak jeden dzień. Może dwa miesiące jak weekend.

2012-03-03T04:18:00.003+01:00

Długo nam to zajęło, żeby się zebrać do kupy, ale w końcu oto tu i teraz dokonujemy nowego wpisu!
Przede wszystkim zmieniłyśmy mieszkanie i nie mamy już tak wspaniałego dostępu do internetu. Po drugie wciągnęło nas Cabaretowe życie i parę przygód i wypraw, które miałysmy po drodze.
Opowiem pokrótce i bardziej graficznie niż słownie, co tez porabiamy na tej pięknej wyspie.

Na co dzień zajmujemy się tym (pollo guisado con arroz, habicuelas y aguacate):

I tym (jeżdżeniem na longbordzie w okolicach plaży Encuentro):

Czasem też tym (znajdowaniem egzotycznych m&m'sów; proszę zwrócic na małą palemkę na zielonym m&m'sie i białe kozaczki pani m&msowej):

Bywa, że miewamy nietypowych gości (Fede, Alberto y yougi!)

Niekiedy udaje nam się znaleźć parę ciekawych ciuchów w MUN2:

Co jakichś czas udajemy się do innych miast w poszukiwaniu słodyczy w większości zrobionych z kokosa, przeogromnych ilości cukru i mleka:

Bywa, że chodzimy na siłkę.

Nabrałam Was. Nie chodzimy na siłkę. Ale za to robimy foty ciekawych ulic Puerto Plata.

No i Ulcia często gęsto chodzi po śniadanko:

Albo po owocki do pana naprzeciwko:

No i okazjonalnie zdarza się jakaś leniwa noc z dominikańska kablówką i przekąską:

Ale głównie jestem ninją:

___________________________________
Post ten o niewielkiej wartości intelektualnej, jednak o całkiem pokaźnej zawartości graficznej dokonała Urszula Janeczko w imieniu 0-1kowego umysłu Jankoskiej.
Uroczyście obiecuję też poprawę i zwiększenie poziomu rozrywkowości i świetnej zabawy!
Do następnego!

Halo halo! Jeszcze żyjemy!

2012-02-01T23:31:00.000+01:00

W związku z duuuuużym opóźnieniem w zamieszczaniu kolejnego wpisu spowodowanym
a) lenistwem
b) brakiem możliwości wywołania zdjęć
c) nowymi odcinkami HIMYM, Californication i Zombie zombie zombie
d) wszystkie odpowiedzi powyżej są prawidłowe
uprzejmie wszystkich przepraszamy i zapraszamy do dalszego odwiedzania naszego bloga, bo warto!

Obiecanki cacanki, ale coś w kościach czuję, że już niedługo dostaniecie nowy, tłusty update o naszym
wspaniałym wyspiarskim życiu.

A tym czasem zamieszczam fotę ku pokrzepieniu!
Nasze połowy w...tam dam dam! Karaibskim ciucholandzie.
Czyli Agata w garsonce na promenadę a ja robię Jane Fondę.

Mówiąc o Jane Fondzie przypomina mi się historia, którą może kiedyś opowiem, związana z tym oto utworem muzycznym:

O jaaaacie! Jaka jaskinia! (w tłumaczeniu dla nerdów: A takie tam spotkania z Cthulhu)

2011-12-26T09:22:00.001+01:00

Święta tuż tuż a u nas ni w ząb świątecznego nastroju! Trochę szkoda, bo nie ma to jak trochę snieżku, Kevina samego w domu, rodziny przy stole i tirów pełnych coli przypominających od listopada, że są coraz blizej. (no i gdzie moja paciarapka - taki janeczkowy in-joke)

Ale za to ostał nam się nastrój przygodowy! Wybieramy się na prawiecotygodniową wyprawę. Jest to wyprawa przez małe "wu", gdyż oddalamy się od naszego umiłowanego Cabarete zaledwie ok. 80 km na wschód.
Podróżujemy, jak już to mamy w zwyczaju, używając publicznych busików (guagua), które nie mają limitów pasażerskich. Tym razem udaje nam sie dostać do naszego pierwszego celu, Jaskiń Dudu (Cuevas Del Dudu), tylko z 3 przesiadkami (Cabarete/Rio San Juan/Cabrera/Dudu) i kosztuje to nas mniej więcej 300 peso, czyli ok 26 plnów. Pan kierowca wysadza nas na środku drogi (jakieś 10 kilometrów na północ od Cabrery) i pokazuje placem gdzie mają iść Białe Diabły. Nie da się nie zauważyć, że cała gua gua ma niezły z nas ubaw.
Po 5 minutach spacerku wskazaną drogą trafiamy na zamkniętą bramę, która wita nas takim oto znakiem:

Dobrze, że dziś zostawiłam moją maczetę w domu! (ach ten lotny dowcip)
Cuevas Del Dudu to system jaskiń wydrążonych w wapieniu, wypełnionych słodką wodą. Niektóre źródła podają, że ich głębokość dochodzi do 25 metrów, inne, że dno nie zostało jeszcze zbadane. Jest to ponoć wielka atrakcja dla nurków, którzy mają do eksploracji 4 różne jaskinie połączone ze sobą podwodnymi korytarzami. A podczas lata to duża frajda dla okolicznych dzieciaków. Dwie jaskinie są dostępne bez akwalungu. I są traktowane jako nasz polski basen odkryty (wstęp 100 peso). Jedna z jaskiń przypomina studnię, której najwyższa ściana ma na oko 5-6 metrów.

Nie muszę mówić, że nie jestem najlepszym pływakiem i nie czuję się super komfortowo, gdy nie mam pod stopami dna, więc na początku przyzwyczajam się do przyjemnie chłodnych jaskiniowych wód kurczowo trzymając się brzegu.

A Agata jak ryba w wodzie. Czy tam inna mątwa.

Mamy szczęście, że mało kto wpada na pomysł, żeby odwiedzać jaskinie w poniedziałek, więc całe jeziorko jest tylko dla nas. Pożyczamy maski i rurki od panów, którzy jak mniemam powinni być odpowiedzialni za bezpieczeństwo na terenie jaskiń, ale wolą siedzieć w barze con mucho cerveza.
Ewidentnie wielokrotnie używany sprzęt snorklingowy dodaje mi trochę odwagi i uroczo taplam się na głębszych wodach.

Widoczność jest całkiem niezła - widać wapienne dno, zwalone konary, małe rybki podjadające glony i wielkie czarne rybska, które nic sobie nie robią z obecności niedoświadczonych pływaków, a nawet łypią złowrogo. Eksplorując podwodny świat spojrzałam w stronę 25m głębiny. Ciemno tam i mogłabym przysiąc, że widziałam oślizgłą mackę Wielkich Przedwieczncyh. Uciekam na płytsze wody. Oddajemy się uciechom skakania do wody z liny.
Jako, że jesteśmy same pozwalam sobie wskoczyć z gracją jak przystało na prawdziwą damę.

Agata, jak zwykle przeczy grawitacji.

Przechodzimy do kolejnej jaskini. Szkoda, że Agatowy aparat nie może oddać całego piękna kolorów, gry słońca w krystalicznie czystej wodzie, lazurowych głębin, ciemnobłękitnych zakamarków i innych tam niesamowitych widoków, których słowami opisać się nie da.
A tu proszę sesja pt "Agata w nie-z tej-planety Jaskini", która to przyczyniła się rozładowania baterii w aparacie.

Agata skacze, lata, pływa jak to przystało na wieloryba (muszę przestać z tymi wspaniałymi dowcipami)

I jedna Ulcia tez się potaplała.

Po paru godzinach spędzonych w słodkiej wodzie opuszczamy Dudu wyruszamy w poszukiwaniu Playa Diamante. Po drodze napotykamy stragan sklecony z paru desek, gdzie pan wyglądający jak bezzębny Gil-Scott Heron sprzedaje biały ser produkowany dosłownie na miejscu - obok budki, na niewielkim palenisku stoi kociołek, w którym waży się kolejna porcja sera. Poziom sanitarny: "zero", wszystko robione jest rękami, wszędzie muchy. Ale to nas nie odstrasza! Zakupujemy 1 lb białego za całe 70 peso. Pysznie mleczny, słony, kremowy, przypominający "stylem" mozarellę. Do tego kupujemy 3 bułeczki w pescaderii i mamy gotową ucztę! Tak wyposażone docieramy do celu:

Playa Diamante, jak sama nazwa wskazuje, jest to plaża w kształcie diamentu schowana głęboko w zatoce, jakieś 10 minut transportem zmotoryzowanym od Cabrery.. To jedno z takich miejsc, gdzie zza rogu powinien wyłonić się Johnny Depp, albo inny korsarz. A przynajmniej galeon, hiszpańska Armada. Coś w ten deseń. Skały zamykające lagunę nie pozwalają wielkim oceanicznym falom zmącić spokoju tej magicznej plaży, dlatego woda jest bardzo spokojna i płytka, krystalicznie czysta. Raj na ziemi, święty anielski spokój, przecudne okoliczności przyrody. Można wejść wgłąb oceanu na jakieś 100m a woda dalej będzie do ud. Plaża otoczona jest z obu stron niewysokim lasem, z którego do morza wpada kilka strumyków. Dzięki temu zachodzi tu bardzo ciekawe zjawisko fizyczne - chłodna słodka woda ze strumieni utrzymuje się na powierzchni cieplejszej wody morskiej. I tak brodząc sobie rozkosznie przeżywa się ciekawe doświadczenia temperaturowe. Naturalne spa.
Rozkładając się na białym, drobnym jak talk piasku sięgamy po nasz prowiant i taka nachodzi nas myśl - czego chcieć więcej? - idealna pogoda, niesamowita plaża, proste, pyszne jedzenie. Mamy wszystkie kończyny i jako takie zdrowie. Życie jest piękne! I to jest filozofia, którą zauważamy u większości Dominikańczyków - ważne jest tylko to co tu i teraz, że masz co dzisiaj zjeść, masz dach nad głową. Jutro się nie liczy, bo jutro może Cię już nie być. Nasz znajomy Rafael nie może się nadziwić jak głupi są gringos - harują ciężko przez cały rok w pracy, której nienawidzą po to, żeby spędzić na Karaibach dwa tygodnie i bezmyślnie szastać dolarami. I jak mu wytłumaczyć, że to szczyt marzeń w rozwiniętym społeczeństwie - mieć dobrą pracę i jeździć na wakacje w egzotyczne miejsca.

Na diamentowej plaży, oprócz nas i plażowych psów, odpoczywała jeszcze lokalna rodzina, która przywiozła własne wyposażenie - plastikowe krzesełka, składany stolik. Grają w domino. Gdy zaczynają się zbierać wpadamy na genialny pomysł, żeby zabrać się z nimi do najbliższego miasta, więc wsadzają nas na pakę.

Dalsza podróż to klasyczne już przepychanie Białych Diabłów do różnych środków transportu. Tym razem udaje nam się skorzystać z carros publicos, czyli skrzyżowania autobusu i taksówki. Jest to samochód osobowy, który możesz zatrzymać jak taksówkę, wysiadasz tam gdzie chcesz i co chwila ktoś się dosiada. Oczywiście limitów nie ma - naliczyłyśmy 10 osób w biednej, starej Toyocie przy nieodzownych dźwiękach bachaty i ogólnej wesołości.
Do domu wracamy po zmroku i solidnie zmęczone po dniu na świeżym powietrzu wpadamy w kapryśne objęcia Morfeusza! :)

O kolejnej wyprawie już wkrótce! Dowiecie sie m.in. jak mineły nam Święta, jak poznałyśmy Polusa i gdzie się teraz przeprowadzamy!

RumszUla, longboard i 'chopaki!'

2011-12-14T22:18:00.015+01:00

W tym odcinku główne skrzypce grają: jedzenie (główny bohater nr 1, czyli nigdy niczym nie zagrożona rola pierwszoplanowa), sport (główny bohater negatywny, jako przeciwwaga(!)dla bohatera nr 1) oraz (tym razem po raz pierwszy 'na pudle') tzw. Chopaki!

Praca wre. W tym kraju 'wre' oznacza coś pomiędzy 'postoję' a 'poleżę'.

Także my, pracując na tzw. wysokich obrotach osiągamy 6/tydz. dni w pracy. A że chodzimy tam raz Ula raz ja? Dla współpracowników 'biały diabeł to biały diabeł' i jedyną zasadą jest, że zawsze któraś ma być. Zyskujemy za to 7 tys.peso i napiwki z każdego dnia do kieszeni (średni napiwkowy dzień to od 450 do 1000peso). Żeby w praktyce przybliżyć: Plato del dia kosztuje 100peso (jemy jedno we dwie, prawie zgodnie z zasadą Taty Krisa, że 'laska je owoc'). Także dziś kolej Uli nazywanej Rumulą aka Rumulusem aka Rumszulą (wczoraj wchłoneła x (gdzie x na pewno >6) cuba libre, którym za wczorajszą noc oddała dzisiejszy dzień). Troche biedna.

A propos jedzenia. Dziś nie, ale fakt, ostatnio kucharzę!

W naszym cabaretowskim menu ostatnio znalazła się pani papugoryba (oferta za 80peso):

Która, mimo tego, że żaden porządny, szanujący przyrodę geograf nie powinien jej jeść (papugoryby m.in. zjadają wodorosty zarastające rafy), smakuje wyśmienicie!

Ażeby zminimalizować stratę dla środowiska, postanawiamy, wzorem azjatyckim np. z Singapuru, wykorzystać również papugorybią głowę i przyrządzamy krem brokułowy na wywarze rybnym:

Oraz Uli brejo-risotto, z resztek mięsa wydobytymi z głowy (już słyszę, jak p.Monczka komentuje 'coś okropnego!'):

Wszystko byłoby git, gdyby nie, jednak drażniący większość zmysłów, ten charakterystyczny rybi smak i zapach..

To już jeden człon tytułowy wyjaśniony. Drugi, longboardowy, to nasza wycieczka 4km na północ (skąd radośnie w drodze powrotnej bierzemy stopa i lądujemy na pace: )

, gdzie znajduje się 5szkół surfingowych (w jednej pracują nasi znajomi, także i surfing nas chyba nie ominie) a obok, między górkami, surfhostelami i fancy-domkami wylano nowy asfalt i wspaniale nam się dziś i dwa dni temu jeździło ('nam' oznacza mnie zapoconą na max. w 30stopniowym upale oraz Ulę, rzecz jasna nie mniej zapoconą, stawiającą swoje pierwsze longboardowe kroki).

Stary surfer Marcus, właściciel jednej ze szkół, powiedział, że ma paru znajomych (młodych), którzy czasem się zbierają tu jeździć. I mnie/nas przedstawi. Dobrze, zobaczymy! Póki co ląduję na kolana i kask w otoczeniu Uli, krów i osła (kolejność nieprzypadkowa, Ula stoi na czele szeregu):

Co do 3 członu. Tytułowe 'chłopaki!' wywodzą się od quasi-okrzyku Uli (tak lubianego przez Mamę Bułę), pochodzącego jeszcze z Barcelony z czasów samotności, i często łączącego się z retorycznym pytaniem 'a gdzie są..?' (słowo to wymawia się przez przeciągnięcie samogłoski 'a', co w zapisie wygłąda mniej wiecej tak : CHOpaaaki). Oznacza pewien lokalny fenomen, grono męskie typowe dla otoczenia, które powinno się pojawiać i bawić wzrok każdej młodej damy. Także z przymrużeniem oka.

No więc tutaj 'chopaki' są na plaży. Mają od 19 do 29lat (przy czym tzw. wartość modalna w statystyce wynosiłaby bardziej około 19: ), i wyglądają jak z żurnala Billabonga- długie kręcone blond włosy, deska surfingowa pod pachą i uśmiech od ucha do ucha oznaczający całkowitą akceptację rzeczywistości (jako konsekwencje nie-myślenia-wcale).

Tu dodam, że pojawiająca się często wesja karaibska to: opalona skóra= naturalny odcień typu latino, a blond włosy= farba do włosów Joanna 150 (hmm..żeby! częściej woda utleniona).

A propos płci męskiej, naszymi głównymi znajomymi obecnie są właśnie 'chłopaki'. Sztuk nie więcej niż 4, tj. surfer Arturo (pół-Włoch), Molina (zwany niewiedziećczemu przez Ulę małą moliną), który przyszedł wczoraj przypichcić nam kolejne typowe dominikańskie jedzenie- mangu (ugotowane i rozgniecione zielone banany, jajecznica oraz smażony, specjalny biały ser- jadane często na śniadanie ale i na obiad):

młodszy, lecz gabarytowo nieustępujący bratu, młodszy Molina, oraz Hector, człowiek wiedzący wszystko o naturze Dominikany, pracujący w Parku Narodowym Jarabacoa, a odwiedzający nas i innych znajomych w weekendy. Poza tym jest Rose, angielka z którą pracowałam w Cabaha barze w tę sobotę, nasza sąsiadka z Francji (pulchna blondynka, która wchodzi do basenu tylko wtedy, gdy mężczyźni się odwrócą- sprytna!), sąsiad-debil Sean (który uczy na kiteboardingu oraz twierdzi, że najtańszy prezent jaki dostał to wodoodporna okładka na Ipoda za 100$), nasi dominikańscy współpracownicy Nati, Miguelina, Rafa, Mery, Linda i parę jeszcze osób. Nigdy nie mieszkałam w małym mieście i powiem szczerze, bawi mnie, że wystarczy 10dni (tyle tu jesteśmy) aby znać, chociażby na 'hola, como tu ta?' tyle osób!

Poza tym wczoraj w czasie przechadzki nad oceanem postanawiam usiąść na piasku i wreszcie przeczytać pożegnalne wpisy z Polski w Moleskinie. Dzieje się tam dużo, i może kiedyś skomentuję więcej, ale wspólnie z Ulą, łapiąc się za brzuchy ze śmiechu, stwierdzamy, że wygrywa lakoniczny wpis oddający wszystko a przy tym jakże pełny w swej prostocie:

(Pomysłowego autora prosimy o przyznanie się do popełnienia dzieła, poniżej w komentarzach lub via prywatna wiadomość. Nagrodę, najtańszy badziewny brelok wpros z Republiki Dominikańskiej, prześlemy jak najszybciej. Znając lokalną pocztę, powinien tak na Wielkanoc już być!)

Wieczorem rozmawiam z Igą i jakoś tak przyznaję się jej, że codziennie przechadzając się po plaży, czy pływając w basenie, dziękuję, że mogę tu być, że jest tak ładnie, człowieka przepełnia wolność i (szarpnę się na ukłon w stronę humanistów/poetów) może wziąć taki głęboki, radosny oddech. Kimkolwiek jesteś tam w górze czy wokół nas, piątka/dzięki za to!

PS w grze pt. 'Białe diabły w krainie rumu' przechodzimy z opcji 'beginner' na 'medium' i w kategorii 'Akceptacja młodzieży lokalnej' nie nazywane już jesteśmy 'gringo', a jedynie 'blancas' ('białe'). Level up!

Och! Ach! Nowości!

2011-12-08T03:09:00.000+01:00

Wzniosłam się na szczyty umiejętności html-owych i pod postami umieściłam darmowe bramki sms.
Teraz możecie się z nami kontaktować 24/7 bez względu na to, czy mamy internet, czy też nie.
Piszcie, bo zawsze miło dowiedzieć się co u Was!
Po lewej kontakt do Agaty. Po prawej do mnie.
Buzi sruzi!
Wielki Kodotwórca

Podróże, pyszności i palmy.

2011-12-07T01:09:00.003+01:00

No i stało się! Mamy dom! A raczej mieszkanko. Ale nie będę wybiegać "zbyt daleko w przód" z naszą opowieścią.

Wróćmy do momentu, gdy budzimy się w Las Terrenas i pożywiamy się owocowym śniadankiem. Postanawiamy udać na rozpoznanie, bo na razie widziałyśmy tylko 2 ulice. Ruszamy wzdłuż plaży na zachód w kierunku Playa Colibri (mogłam też to zmyślić gdyż, jak wiadomo lepszym ode mnie geografem jest Agata). Ocean po całonocnym sztormie jest wzburzony, w kolorze błocka. Na niebie wielkie chmury i podwójna tęcza (double rainbow Dharni!)

Plaża nie wygląda jak karaibski raj na ziemi. Fale wyrzucają na brzeg śmieci. Fajno, nie? ( wygląda coś jak kuchnia po agatowej próbie gotowania)

Na spacerku krajoznawczym, oprócz tego, że zauważyłyśmy, że Las Terrenas jest opanowane przez bogatych starych Niemców/Francuzów (jeden pies), zaskoczył nas deszczyk i trochę zmokłyśmy.

Ale moja ukochana Casa Robinson wita nas pięknie i tam na parę ładnych godzin chowamy się przed deszczem. Panta rhei.

Po takim deszczowym dniu zasługujemy na pyszną kolacyjkę składającą się z sardinas frescas con coco y tomate (sardyna z kością, kokos i pomidor !?) i odrobinki Brugala na rozgrzewkę. Przepyszności! Chociaż trochę nas zasmucił fakt, iż sardynki są Made in Thailand. Pierwszy raz próbujemy też lokalnych oliwek w bardzo słonej kaparowej zalewie (3 sztuki w małej folijce za 5 peso).

Kolejny dzień był dla nas bardziej łaskawy, mimo iż Las Terrenas w dalszym ciągu do nas nie przemawia. Budzi nas piękne słonko i tym razem planujemy wyprawę na wschód (lub też "w prawo" w mojej nomenklaturze).

Bardzo się cieszę z tego, że w końcu słonko na karaibskiej plaży! Moja radość, jak zwykle, wprost proporcjonalna do obwodu bioder. Oto dowód:

Ja i Agatka znajdujemy przeuroczy romantyczny zakątek <3<3<3 i strzelamy słitaśne focie, żeby mieć coś na fejsa!!!! ^_^ @--"---,--- B-] :o)))))))

Wkleję kilka. Niestety jest ich dużo więcej!

Ciesze się bardzo z palm, plaży i słońca, że aż hycam!

Agatka też hyca, ale jakoś ciężko jej oderwać się od ziemi. Ciekawe dlaczego? :] Przy okazji jej cień tworzy spontanicznego Jezusa (nie czytaj Suleju!). A mnie aż świerzbi, żeby w paincie dorysować jej miotłę.

A takie tam. Z Karaib.

Chowam się za palmą i tam mi dobrze!

Agatka się nie chowa, a może powinna.

Po spacerze wywiadowczym i sesji z palmą ruszamy do centrum Las Terrenas w poszukiwaniu jedzenia! Po drodze mijamy znajome logo. Toć to Mundo Grill z trzema smutnymi kurakami.

Trafiamy (z premedytacją) do Big Dan's Polar Bar i poznajemy właściciela - stary Amerykanin, który rzucił wszystko i założył knajpę na Dominikanie. Trzeba brać z niego przykład! Przy okazji sprawdzamy Plato del Dia (tylko100 peso), które okazuje się być klasycznym Chilli con Carne, które doskonale łączy się z El Presidente :)

Tego samego dnia decydujemy, że Las Terrenas to nie jest to. Kolejne na naszej liście jest Cabarete, położone ok. 100 km na zachód od Las Terrenas. Miasteczko opisywane przez wszelkie przewodniki jako raj dla surfingowców i innych tam sportowców wodnych. Jak nie patrzeć miejsce dla nas!
Następnego ranka budzimy się przed świtem o szalonej 5.30, żeby zdążyć na guagua, który ma być o 6.30, ale odjeżdża o 6.00 i to z zupełnie innego przystanku. Nikt nic nie wie. Ale co to dla nas! Łapiemy transport do Nagua. W Nagua przepychają nas do guagua jadącego w kierunku Rio San Juan. Przeprawiamy się przez góry, żeby w końcu w Rio znaleźć kolejny busik do Cabarete. Cała przejażdżka trwała ok 4 godzin i kosztuje nas rączkę od mojej walizy, ok 1600 peso. Za to poznałyśmy niezwykle towarzyskiego Romeo, którego zadaniem na ten dzień jest przewiezienie sera z Nagua do Sosua. Miałyśmy z tej podróży parę zdjęć, ale ktoś je przypadkowo skasował.
Lądujemy w hostelu Kaoba, który nie jest super tani (26 US za noc, za bungalow), ale jest. I do tego w centrum Cabarete. Agata od razu przechodzi do konkretów.

Tam zatrzymujemy się na dni parę i w między czasie szukamy pracy, domu i trochę leniuchujemy.
I tu w telegraficznym skrócie, gdyż prądu i internetu nie starcza:

Ula uczy się tańczyć bachatę, ale jeszcze musi się nauczyć jak pić rum.
Stwierdzamy, że Cabarete to miejsce dla nas.
Znajdujemy pracę na pół etatu w irlandzkim barze (długa opowieść na kiedy indziej!)

i najważniejsze:

znajdujemy dom!

Nie za tani i może troszeczkę ponad stan, ale za to jaki cudny! Bardzo blisko centrum i super marketu :)

Pierwszego wieczoru Agata gotuje (!?) obiadek -linguini con camarones, ajillo, vino blanco y aguacate. Pyszne!

Na dziś tyle!

Desde Santo Domingo a Las Terrenas czyli wpis pełen jedzenia!

2011-11-29T19:54:00.016+01:00

Stało się. Po wspaniałym, lecz drogim (kurczak pollo 300pesos/ wołowina res 400pesos; po kreolsku, z dość cieżkimi, słonymi, lecz nieostrymi sosami) obiedzie w polecanym przez Jorge barze Meson de Luis (Calle Hostos 201)

i po niejednej szklance Brugal Añejo wypitej na Plaza Duerte w weekendową noc z Hectorem, Nelsonem +wieloma nowymi znajomymi, czas opuścić wspaniałe Santo Domingo.

Naszym celem jest półwysep Samana, a konkretnie miejscowość Las Terrenas. LT znane jest z tego, że 'w sposób cudownie zbalansowany łączy turystytów z lokalnymi'. Tyle z przewodnika. W praktyce wyjdzie na to, że zbalansowany to jest tu jedynie Pastis z Francuzami. (Pastis- typowy, paskudnie anyżowy likier z płd. Francji, na który ja prycham, a tak lubiany przez Ulę).

Pełne podniecenie w Ulowym brzuchu wywołuje wiadomość, że zostałyśmy zaproszone na lunch do domu Mamy Nelsona, na 1pm. Jemy więc śniadanie (darmowe banany od pracownika hostelu i świeżo parzona lokalna kawa):

i zbieramy manatki (zmniejszyły się sporo od kiedy nie ma już w nich jedzenia z PL: ), bierzemy taxi (250peso) na zachodni kraniec Santo Domingo. Nelson próbuje nam wytłumaczyć jak dojechać: 'and take that street (the one with a mango tree in the middle of the asfalt)..' haha, jak tu nie kochać Dominikany! ('skręćcie w tę ulicę (ta z drzewem mango wyrastającym na środku asfaltu)').

Dom okazuje się niewielki, lecz pełno w nim mebli i bibelotów. W koło harmider, co nie dziwi, skoro w domu jesteśmy my (+nasze wielkie walizki), Nelson, jego Mama, młodszy brat i gosposia z Haiti (starszy brat jest w pracy, jeszcze inny nie mieszka już z Rodziną). Nasze przybycie dodatkowo wzbudza ożywienie.

My witamy Mamę i Nelsona, Nelson pokrzykuje na brata żeby przyszedł się przywitać, Mama pokrzykuje na Nelsona żeby przyprowadził brata, brat odkrzykuje, że chce coli, Mama dokrzykuje, że cola tylko do posiłku pokrzykując w tym samym czasie na gosposie że my jesteśmy głodne i żeby się sprężała: ) Tylko gosposia siedzi cicho bo ledwo rozumie po hiszpańsku (na Haiti używa się mixu ang/hiszp/fr/jez.afrykańskie= haitańskiego kreolskiego):)

Zaczyna się lunch aka przedstawienie czas zacząć!

Specjalnie dla nas przygotowano tradycyjną potrawe dominikańską o nazwie la bandera. Ryż, sos fasolowy habichuelas (coś jak nasza fasolka po bretońsku plus nieznane przyprawy. Ula powiedziałaby 'kolendra!' ale Ula ma coś nie tak pod sufitem (wiadome!) i od 2dni na moje pytanie o nieznany smak zamyśla się, po czym rzuca nieśmiertelne- 'kolendra!'), duszone mięso (wg tradycji koza, na codzień kurczak), avocado (aguacate) plus warzywa na parze (wersja dla bogatych: ) Przepajszne!!

Mama mówi, że aguacate jest dobre na trawienie i kobieta która jada codziennie avocado pozostaje szczupła. Ula zjada podwójną porcję. Śmiem wątpić w powodzenie tej diety: )

W czasie jedzenia Ula nie wiadomo kiedy zostaje 'sprzedana' Miguelowi, dalekiemu krewnemu Mamy, mieszkającemu gdzieś w Samana. Krztuszę się ze śmiechu, gdy Mama zachwala przymioty Miguela: 'El tiene la tierra y es lindo, alto, flaquito. Y no se ven como si tengo mas de 50 anos. Maximum 42!' ( 'Miguel ma ziemie i jest ładny, wysoki, szczupły. I nie wyglada na 50lat. Maksymalnie na 42!') Dodaje przy tym, gdy Ula wskazuje na swój brzuch: 'Miguel le gusta gordas' ; )

Po posiłku Mama jak na Mame przystało idzie do lodówki i przynosi nam homemade dulce de leche. Jest to, niezachęcający wyglądem jak Ula o poranku, typowy dominikański przysmak, występujący w różnych postaciach o których napiszemy jak je bliżej (brzusznie!) poznamy: ) Summa summarum jest to roztopione w garnku tłuste mleko i cukier (proporcje: tyle samo szklanek mleka co brązowego cukru), u nas -z dodatkiem rodzynek, mieszane aż do mleczno-skarmelizowania.

Mama rozdziela równo, po kolei, każdemu po łyżce (używa tej samej, rzecz jasna!: ), po czym probuje sama. Esencja słodkości!

Wstaję od stołu na kawę (gwoli ścisłości- toczę się od stołu na kawę) i za chwile jest już (jak to się mówi na wsi) 'krótko z czasem', więc wyruszamy taxi (200pesos) do la parada de guagua a Las Terrenas!

Spóźniamy się na guagua, które, niewiedziećczemu, tym razem odjechało o czasie. Niewiele myśląc ('a jeszcze mniej robiąc') zostajemy wpakowane do następnego, jadącego tylko do Sanchez (oddalone od Las Terrenas o 14km). Używam strony biernej specjalnie. Proces wsiadania, wkładania, umieszczania, dopychania, po-dopychania w guagua odbywa się samoczynnie z lekką pomocą kierowcy oraz el cobrador (dominikańskiego kontrolera biletów).

W guagua przestrzeń się zagina (horyzont zdarzeń Bartku!: ) a istnieje tylko jedna zasada (jak w tuk tuku w Azji tylko, że na większą, śpiewająco- gwarną, skalę): 'nunca hay suficiente gente para un guagua' (nigdy nie ma za dużo ludzi w guagua)!

Obliczyłyśmy: w teorii 28miejsc siedzących, w podróży 45(+3dzieci)pasażerów: )

Podróż rekompensują wspaniałe widoki, zachód słońca i wszelka natura za oknem:

Myślę, że nic złego już nas nie czeka, poza tłokiem, otwartymi drzwiami przy pędzącym busie i głośnymi rozmowami współpasażerów. Nic bardziej mylnego. Przesiadka w Sanchez wygląda jak przerzut Kubańskich imigrantów do USA. W ciemności, wśród krzyków poganiaczy, w minutę jesteśmy jakimś cudem w nowym guagua wiozącym nas przez strome Cordillera Samana. Trzeba się mocno przymać kiedy rzęrzący 4x4 przecina kolejne nieoświetlone serpentyny.

Nicto! Po 30min. (80peso/os.) jesteśmy w Las Terrenas i dostajemy się do porządnego hostelu (1100peso/dzień/2os.) Casa Robinson, zaledwie 2min. od plaży. Uli radość jest wprostproporcjonalna do rozmiaru:

Wieczorem zwiedzamy miasteczko, z każdej mini-knajpki pachnie owocami morza i czosnkiem. Zastanawia nas ilość (starych!) Francuzów. W nadchodzących dniach trzeba będzie się temu lepiej przypatrzeć (sytuacji, nie samym Francuzom).

Rano jakoś tak wstajemy o szalonej 8rano, jemy (przepyszne i tanie!) śniadanie składające się z pachnącej kakao czarnej kawy i jogurtu ze świeżymi owocami i przygotowujemy się na nadchodzący sztorm..

_____________________________________

Agaten, jak to na Agaten przystało, zapomniała dodać kilku niezwykle istotnych faktów i ciekawostek! To ja dodam.
Po pierwsze - Santo Domingo opuszczamy z bólem (a przynajmniej ja). Przez te 2 dni nie zobaczyłyśmy nawet ułameczka tej eklektycznej metropolii. Tzn zwiedziłyśmy Zona Colonial i wszystkie "pięciustet letnie" i "pierwsze w Nowym Świeice", ale ja jednak chciałam zobaczyć jak wygląda życie codzienne. Jednak wyższy cel, który nam przyświeca nie pozwala nam na pozostanie w stolicy ani sekundy dłużej.
Po drugie - gdy santo domingijczycy przyzwyczają się do widoku Twojej białej, "gringijskiej" ( "gringowskiej?") twarzy, lub też po przekroczeniu odpowiedniej ilości Brugal we krwi, stają się niesamowicie sympatyczni - będą z Tobą rozmawiać bez względu na to jaki poziom dominikańskiego reprezentujesz. Ważne, że znaleźli kogoś, kto udaje, że słucha. A ja podobno dobrze udaje..tam dam daaam!
Po trzecie - Nelsonowi i jego przecudownej Mamie należą się ogromne dzięki za ugoszczenie nas w swojej casie. Mama jest esencją wszystkich mam (może trochę leniwszą, gdyż prawie nie rusza się ze swojego krzesła): karmi, dokłada, wie co jest najlepsze, swata (Miguel! Miej się na baczności!) a to wszystko z melodyjnym akcentem i przesadzonymi gestami.
Agata zapomniała tez wspomnieć (co z tą Agatą! na pewno je za mało..orzechów!) o jeszcze jednym dominikańskim specjale, którego próbujemy, czyli concon. Jest to najprościej opisując przypalony ryż z dna garnka, który jest ciemnozłoty, lekko chrupiący i można go rzuć przez parę ładnych minut. Według mamy Nelsona przyrządzenie idealnego concon to sztuka!
Po kolejne- wiem, że o tym Agata już wspominała, ale guagua nie przestanie mnie zadziwiać. To roztańczony i rozśpiewany środek transportu! Jak cała Dominikana (a przynajmniej tyle, ile widziałyśmy). Każdy, tupie, nuci, podryguje w rytm czegokolwiek, czym raczy nas kierowca. I dalej dziwi mnie to, że wszyscy znają słowa każdej piosenki!
A sztorm, o którym wspomniała Agata to prawdziwy sztorm przez duże "SZ". Trochę nam krzyżuje plany, ale o tym już niedługo. Stay tuned!
Ula

Bardzo turystyczny karaibski dzień

2011-11-27T20:35:00.026+01:00

(Jam Ci to!- przyp. Agata)

Dziś pisze Ula. Dzisiaj historię spaceru po Santo Domingo opowiadać będą fotkifoteczki.

Wstały, zjadły polski kabanos (gdyż aguacate jeszcze nie dojrzało) i ruszyły w miasto. Uliczki Santo Domingo za dnia nie są aż takie straszne. Przez przepiękną pogodę zapominamy, że niedługo święta! (wybitnej urody choinka-przyp. Agata)

Drepczemy wzdłuż nadmorskiej promenady. Morze Karaibskie przy Zona Colonial w SD pozostawia wiele do życzenia (patrz niżej), jednak sama aleja palmowa zachwyca .

Idziemy w stronę Morza Karaibskiego. Szukamy miejskiej plaży, żeby pomoczyć nogi w lazurowej wodzie. (a tu psikus!- przyp. Agata)

Rozczarowuje brud, okropne zaniedbanie! Przeważają, niewiadomo czemu, czarne plastikowe klapki.(?)

Nadmorskich brudów ciąg dalszy. Schody tuż przy wybrzeżu. Grupa lokalnych rybaków szyści swoje pescados bezpośrednio na schodach. Na placyku na górze będzie się od 11stej odbywał 'targ' czyli przenośna waga doczepiona do barierki i 2 styropianowe turystyczne lodóweczki.

Wypełniamy plan zwiedzania Zony Colonial (Dzielnica Kolonialna), czyli przez setkę kwartałów otoczonych pierścieniem miejskich murów. Dzielnica wpisana w 1990r. na liste światowego dziedzictwa UNESCO jako najstarsza ocalała europejska osada w Nowym Świecie. Ponad 300 budynków o wielkiej wartości historycznej, gdzie nie trudno o wrażenie przeniesienia wstecz o pińcet lat.

Katedra Primada de America (1510r.). Pierwsza w Nowym Świecie. Podobno tu leżały szczątki Krzysztofa Kolumba nim przeniesiono je do, specjalnie dla tego celu wybudowanej Faro a Colon. (jakby nie mówić, każdy kraj w którym Colon choćby pierdnął rości sobie prawo do posiadanie jego szczątków. Oto skrót podróży pośmiernej: Valladolid--> Sevilla--> Santo Domingo (tak chciał)-->Kuba-->Sevilla. Logicznie wysuwa się hipoteza, że po drodze musiano pogubić pare cząstek, także zapewne każdy ma 'część' racji. -przyp. Agata)

Ruiny Hospital San Nicolas de Bari, najstarszego (btw wszystko na Dominianie jest pierwsze, najwieksze, najstarsze, naj naj naj) w 1503r wybudowany na polecenie 1szego gubernatora SD- Nicolasa de Ovando. (swoją drogą parszywa łajza- na jego rozkaz przywieziono pierwszych Czarnych niewolników oraz zamordowano więcej 'Indian' niż, jak to się mówi, wypada! A serio to z 400tys na poczatku jego 'kariery' pod koniec ostało się ok. 60tys. Psisyn.- przyp. Agata)

Inglesia y Convento de Los Dominicos, odbudowany w 1649r. Front kościoła. W środku, w kaplicy, znajdują się m.in. ciekawy mix znaków zodiaku, świetych postaci oraz pogańskich bożków: )

Pani turystka Agata z panem strażnikiem przed Inglesia y Convento de Regina Angelorum.

(XVIw.- kościół i klasztor, kaprys jednej kobiety, całkowicie przez nią zasponsorowany- przyp. Agata)

Senor Jorge. ( Pamiętacie jak szykowałyśmy się na trip z przewodnikiem Lonely Planet? Nie otwieramy go, łapiemy wersję live, człowieka urodzonego w SD, który uczy nas tzw. turystyki szczelinowej- nie płacisz za bilet wejściowy a idziesz wzdłuż ścian budynku zaglądając przez otwarte okna i szczeliny w drzwiach: ) Drugą moją ulubioną informacją była przestroga noworoczna- 'uważajcie na ulicach, dominikańczycy w Nowy Rok mogą się zbytnio podniecać,a wtedy strzelają w górę i można oberwać kulkę': )- przyp. Agata)

Pierwsze podrygi.

2011-11-26T16:24:00.006+01:00

Jak oni śpiewają. I gdzie? Na ulicy, w domach, w guagua (tani bus- środek transportu zbirowego) pan kierowca i pasażerowie. Swobodnie i ładnie, bo są muzykalni (wiem, że piszę to z prerspektywy 'słoń mi w dzieciństwie nadepnął na ucho' ale i Ula potwierdza!)

Jak oni tańczą. I gdzie? Wszędzie gdzie brzmi muzyka, od lotniska po ulice, od rana do wieczora. Z radia lecą tylko lokalne kawałki, które wszyscy znają. I nikt się nie wstydzi śpiewać!

Początek. Z 'przylotów' lotniska w Punta Cana przemykamy się na mniej zalany taxówkarzami i nagabywaczami Terminal A ('odloty'), gdzie pytamy się o najtańszy sposób na dotarcie do Santo Domingo: trzeba z przystanku z ulicy poza lotniskiem wziąć guagua za 200peso/2os. [1000peso= 83,50pln] do pobliskiej Higuey, a stamtąd juz jest 'muchos coches a capital' za 500peso/2os.

W Higuey okazuje się, że jest bus 'expreso' : ) tylko i że kosztuje 750peso/2os. W moim portfelu wspólnym zostało 650peso. Po pertraktacjach łamanym hiszpańskim Ula namawia starego Amado na połaszenie się na 650peso plus.. 10pln: ) (dokonuje tego, mówiąc: 'es nosotros presidente aqui, desde Polonia..ee? hmm.. desde Europa! es 3 dolares americanas!') Co w tłumaczeniu oznacza, że Amado przekonał niewymienialny na Dominikanie, wart teoretycznie 3dolary US, banknot z Mieszkiem Pierwszym, obecnym Prezydentem Polski i Europy..

I tak, wybieramy się spiewającym autobusem, jako jedyne Białe Diabły, 4h do stalicy Republiki Bananowej.

Po drodze mijamy sprzedających z ulicy lokalnych handlarzy. Maja pełne skrzynie papai, róznych gatunków bananów, kokosy, kości. Przy jednym stole widzę pana z żółwiem trzymającego drut. Drut ciagnie sie długo, a jego drugi koniec przepleciony jest przez otwór wywiercony w tylniej skorupie żółwia..(?). Przy innym, dalej, stoisko z suszonym mięsem. Uwagę moją zwraca przekrojone na pół, około połmetrowe, ciałko JAKIEGOŚ zwierzęcia. Muszę pamiętać, aby przy okazji zapytać co to jest oraz dowiedzieć się 'co to NA PRAWDĘ jest.'

Pierwszego wieczoru kupujemy rum (Brugal, z Puerto Plata, rzecz jasna)

i jemy w lokalnej knajpie zestaw burrito & nachos z guacamole i salsa picante, sok z limonki i cole (25pln; 300peso/2os.).

Rano jemy śniadanie prepaid in PL i wybieramy się na przechadzkę po Santo Domingo', którą proponuje nam autor przewodnika Lonely Planet 'Dominicana &Haiti' 2011.

UPDATE: Ula w pokoju hostelowym, gdzie jesteśmy, przebierając sie 3raz ze spodni i szukając jakiejkolwiek koszulki na ramiączkach, prosi oznajmić: 'Ulę pakował kretyn'.

W planie późniejszym powrót do 'domu', kąpiel i spotkanie ok 5pm z tzw. 'kolo' jak to go Ula zapisała w naszym przedpotopowym tel. Huwei (jedna z 2sieci na Dominikanie, poza Orange. najtańszy, 25$USD). 'Kolo' to O.Molina, kolega Jah Funka pozananego w Barcelonie, a pochodzącego stąd), który a)ma nam pomóc znaleźć mieszkanie w Cabarete, gdzie sam żyje b)przyjeżdza specjalnie by się z nami spotkać.

Jak nas nie wpakuje do Vana i nie sprzeda wzorem z filmu 'Taken' (polecam przed wyprawami, mi przed Azją wręczył Tata Kris mowiąc: 'pamiętaj, że ja Cię nie znajdę') to Ula jutro, swoim mocno romantycznym stylem, zamelduje jeszcze co i jak u nas.. na Karaibach: )

No to zaczynamy!

2011-10-19T16:54:00.003+02:00

Ale numer!