uzun mesafe

Koşu Hakkında Forum

2014-12-24T10:53:00.000+02:00

Koşu hakkında paylaşımlara yönelik bir forum açıldı.Bu forumu KOŞUGAZETESİ çerçevesi altında yürütüyoruz. Koşu Gazetesi adından da anlaşılacağı gibi gazete havasında bilgi ve haber paylaşımları yazdığımız bir kanal idi. Forum ise yazı ve paylaşım olarak herkese açık; sorularınızı, bilgi ve tecrübelerinizi, endişelerinizi, gereksinimlerinizi KOŞU FORUM adresinde paylaşabilir, daha önce yazılmış konulara göz atabilirsiniz.
Forum destekçimiz www.kosuyorum.net adresinden de hatırlayacağınız Raidlight Türkiye.
Koşmak kadar yazmak, paylaşmak ve okumak da güzel diyenlere...

NERENİZLE KOŞUYORSUNUZ?

2014-08-17T13:47:00.002+03:00

foto: Tiny ArtInHand

İlk cevaplar tahminen “bacaklar” değil mi? Ya da biraz daha derine inen, kas gruplarını tanıyan koşucu arkadaşlardan bacaktaki kasların Latince isimleri de gelmiş olabilir. Koşmayı biraz savsakladığım ve düzenli koşu günlerine geri dönmeye çalıştığım günlerde, koşarken bu konuyu çok düşündüm ve fark ettim ki ben bacaklarım, kalbim ve kafamla koşuyorum!

Bu üçünün her zaman eşit bir dengesi olmuyor. Bacaklar bizi taşırken bazen öyle noktalara geliyoruz ki, bir sonraki adım neredeyse dünyanın sonu oluyor. Ya da öyle karamsar, yorgun, üşengeç ve isteksiz günlerimiz oluyor ki, o karanlıkta, o yağmurda, o sabahın köründe sıcak yataktan çıkıp sokakta ilk adımı atmak için kalpten gelen ayrı bir tutku, kara sevda gerekiyor. Daha koşmaya başlamadan kendimi sanki saatlerdir koşuyormuş gibi hissettiğim zamanlar çok olmuştur. Arada kalkıp koşuya çıkmak yerine yatıp uyumaya devam ettiğim sabahlar olsa da, genelde kendimi bir şekilde sokağa attığımı söyleyebilirim. İşte kalp sanırım burada devreye giriyor. Yoksa pek aklı başında adamın yapacağı iş değil bu.

Yorgun biten Lozan Maratonu. İlk 20km bacaklarla koşulmuş, gerisi meçhul...

Çok kişisel yaklaşımlardan bahsettiğimin farkındayım, eminim ki çoğu koşucuda bu denge farklıdır. Bende de zaman zaman bu dengenin değiştiği, ağırlığın bir tarafa daha çok kaydığı oluyor.

Örneğin koşmaya ilk başladığımda bacaklar tüm olayı götürüyor. Hele bir de iyi antrenman yaptığım zamanlarsa bazen kendimi o kadar iyi hissediyorum, yol, hava, manzara o kadar güzel oluyor ki, sonsuza kadar bu şekilde koşabileceğimi düşünüyorum. Derken bacaklar yorulmaya, kaslardaki yakıt bitmeye veya şartlar zorlaşmaya başlayınca, o dünyanın çevresini dönerek koşacağını sanan enayi gidiyor, yerine koşmaktan hiç hoşlanmayan, kendine kızan, ilk fırsatta koşmayı bırakmak, yürümek ve hatta bazen şuracıkta kıvrılıp yatmak isteyen adam geliyor. İşte o zaman kafada başlıyor bir iç savaş. Ne düşünceler, geliyor gidiyor, ne motivasyon palavraları uçuşuyor aklımda. Galiba beyin koşu sırasında en çok şamata yapan organımız, resmen vücutta isyan çıkartıyor. Hoş sonra isyanı bastıran da gene kendisi oluyor ama koşu olayını esas köstekleyen beyin.

Connermara Ultra Maratonu sonrası bir daha koşmamaya yemin ederken...

İşte uzun mesafe koşucusu olmak için sanırım bunların hepsinin antrenmanını yapmak lazım. Sadece bacak güçlendirmekle olmuyor bu iş. Koşu sevdası kalbe o kadar işlemeli ki dur durak bilmeden bu işin peşinde koşabilmelisin. Kafan öyle çalışmalı ki, dünyanın sonu geldiğinde daha saatlerce koşabileceğini bilmelisin. Tabii öte yandan da tüm bunları gerçek anlamda taşıyacak bacakların olmalı, sırf “iman gücü” ile olacak iş de değil bu. Sanırım en iyisi bu oynak dengeyi bilip, kendini tanımak, nerede nerenle koşacağını bilmek. Uzun mesafe tecrübesi de budur belki, kim bilir?

Cloudrunner Ürün İncelemesi

2014-05-27T12:36:00.000+03:00

“On” markası İsviçre kökenli. Tüm ürünler İsviçre’de tasarlanıyor, mühendislik çalışmaları İsviçre’de yapılıyor. Ayakkabıyı gördüğünüz zaman mühendislik tarafının ne kadar ağır bastığını anlıyorsunuz, tabanda yer alan oluklu enteresan yapı, tüm esneme ve destek işlevlerini yerine getiriyor. Hatta taban tamamen bu sistemden oluşuyor diyebiliriz. Modeller arasında koşucuların farklı stillerine göre düşünülmüş detay farkları var ama genel yapı, patenti markaya ait olan kanallı taban sistemi üzerine kurulu. Bu taban yapısı koşarken değişik bir his veriyor. Esnek kanallar ayağın her yere vuruşunda kendi içinde esneyerek darbeyi azaltıyor. Zaten “On” markasının sloganı da “bulutlar üzerinde koşmak”. Bu tabanda yer alan yapıyı da “bulut” olarak adlandırmışlar.

On Running ayakkabıları ile tanışmam, ürünleri ithal eden firmanın internette bana ulaşması ile oldu. Daha sonra, firmanın ürünler ile ilgilenen ve aynı zamanda kendisi de aktif bir koşucu olan yetkilisi Erol Bey ile tanışma ve ürünleri yakından inceleme fırsatını buldum.

Evde bantla yere yapıştırmanıza gerek yok, rafta sakin sakin duruyorlar.
Bu sadece tanıtım posteri...

“On” ürün gamında 5 farklı model var; “Başlangıç” modeli olarak “Cloudster”, “Uzun dayanıklılık koşuları” için patikayı da kapsayan “Cloudrunner”, “Performans” için “Cloudsurfer”, “Hızlı yarışlar” için “Cloudracer” ve “Hafiflik ve yastıklama” için de “Cloud” modellerini görüyoruz. Her modelin güzel renk kombinasyonlarını yapmışlar. Renk konusunda hoşuma giden bir detay da her kutudan bir de yedek bağcık seti çıkması. Bu sayede ayakkabı üzerinde kontrast renk ile gelen bağcıklara alternatif olarak gövde rengi ile aynı tonda daha az göze batan bağcıklarınız da oluyor.

üst sıra soldan sağa: Cloudster, Cloudrunner, Cloudsurfer
alt sıra: Cloudracer, Cloud

Ben tarz olarak bana daha yakın olan “Cloudrunner” modelini denemek istedim. Arazi ve patika koşuları için tasarlanmış olması ve uzun dayanıklılık koşuları için vurgulanması bana enteresan geldi. Cloudrunner daha ilk giyişte ayağı gayet güzel sarıyor, koşarken de iyi bir kavrama hissi uyandırıyor.

denediğim Cloudrunner modeli

Tabanı da toprak ve engebeli zeminde koşarken enteresan bir his uyandırıyor. Koşarken çok düşündüm yazarken bu hissi nasıl tanımlarım diye, sonunda buldum: Sanki birisi siz koşmadan önce yolunuza iri üzümler döşemiş, siz de bu üzüm tanelerini ezerek koşuyorsunuz gibi… Ama kaymadan tabii ki!

Cloudrunner Taban Yapısı

“On” markasının genel tasarımı ile ilgili bir itirafta bulunmam lazım. Çoğu marka bazı dönemlerde pazarda farklılaşmak, özellikle tasarım kanalında adını duyurarak öne çıkmak için şöyle bir yol izler; adı bilinen ve tasarım dünyasında markalaşmış bir tasarımcı veya tasarım ofisi ile anlaşılır, ürün genelde üzerinde tasarımcının da adı/imzası yer alacak şekilde tasarlanır, daha sonra gene tasarım dünyasında önemli sayılan yarışmalara dahil olunarak ödül alması sağlanır. Bu ödül ve tasarımcı imzası sonraki dönemlerde “en iyi tasarım” “X Tasarım ödülü” “Yılın Tasarımı” “X tarafında tasarlanmış” gibi etiketlerle afişe edilir, reklamı yapılır. Genelde bu tasarımlar fonksiyondan uzak, görsel tarafı epey zorlanmış, uç formlar olur. Zaten bu sayede dikkat çeker ve gündem yaratır. Spor dünyasından da buna örnekler bulmak mümkün, bisikletler, dağcılık kaskları, futbol ayakkabıları gibi ürünlerde, form (biçim) konusunun fonksiyonun (işlev) önüne geçtiği tasarımlar hep gündeme gelmiştir. Bunu özellikle bu şekilde yazmak istedim çünkü “form follows function” (biçim işlevi izler) tasarım dünyasında çok bahsi geçen ve bir o kadar da tartışılan bir cümle kalıbıdır.

Şık Detaylar...

Bunları anlatma sebebim “On” Markasını ilk gördüğümde bende böyle bir izlenim uyandırması idi. “On” ayakkabıları son dönemlerde koşu ayakkabısı dünyasında egemen olan canlı renk kombinasyonlarından uzak, gayet sade, inceliği detaylarda saklı tasarımlara sahip. Buna bir de tabanının değişik görüntüsü eklenince ister istemez insanda bir “Zihni Sinir Procesi” şüphesi uyandırmıyor değil. Ama bu sorular, ayakkabının arkasında yatan araştırmaları inceleyince, hele ayağınıza giyip koşunca cevabını buluyor. Aşağıdaki video taban konusunda güzel fikir veriyor.

Cloudrunner modelini kısa ve uzun mesafelerde patikalarda koşarken beğendim. Yeni ve bu denli deneysel bir ayakkabıya ister istemez biraz temkinli yaklaşarak önce koşu bandında denedim. Ayakla uyumu, rahatlığı konusunda emin olunca bu sefer asfalt ve patikalarda deneme koşuları yaptım. Hepsinde de gayet memnun kaldım.

Basış evrelerinde tabanın tepkisi

Hep bahsedilen konu, “dünyada en uygun” ve “tek bir doğru” koşu ayakkabısı olmadığıdır, bir ayakkabı bir koşucuya çok yakın gelirken, başka bir koşucuya son derece rahatsızlık verici ve hatta itici gelebilir. Bu sebeple kalkıp buraya “mükemmel ayakkabı” yazmak zaten mantıklı olmaz. Az çok koşan, ayakkabı inceleme yazıların takip eden her koşucu bunun bilincindedir. Benim Cloudrunner ayakkabısını beğenme sebeplerim, ayağa güzel oturması, koşarken konfor sağlayan yaylanma hissi ve taban yapısı idi. Ama ben yavaş koşan, zemini hissetmek yerine ayağımın konforunu düşünen ve ayakkabıları bu yönde değerlendiren bir düşüncedeyim. Bu ayakkabı zemini ayağının altında hissetmek isteyen, hafif ve daha minimal ayakkabılar peşinde olan koşucular için çok doğru adres olmayacaktır.

Yeri gelmişken kendisini ve koşularını çok sevdiğim, görüşlerine hep saygı duyduğum arkadaşım Mert Derman’ın da farklı bir model için yazdığı inceleme yazısını okumanızı öneririm. Yaklaşım farkı ile ne kastettiğimi gayet güzel anlayacaksınız. Hatta ayakkabıyı ilk deneyen ve sanırım içimizde bu ayakkabı ile en uzun mesafe koşmuş olan Alper Dalkılıç’ın yorumlarına da göz atın derim.

Ayakkabıya ulaşmak isterseniz mevcut modeller şu anda internette satışa sunulmuş durumda, yakında perakende satış noktalarında da karşımıza çıkacak. Ayrıca çoğu yarış öncesi fuar ve satış alanlarında da On Running standlarına rastlayabilirsiniz.

METU Trail Run Yarış Raporu

2014-04-08T21:30:00.000+03:00

METU Trail Run, ya da halk arasındaki adı ile ODTÜ Patika Koşusu, adından da anlaşılacağı üzere Ankara’da, ODTÜ arazisi içinde yapılan bir patika koşusu. ODTÜ Oryentiring Kulübü tarafından bu sene, 6 Nisan 2014 tarihinde ilki düzenlendi. Ben de hem yarışı gözlemlemek, hem Ankara’daki koşucu dostları görmek, hem de 2 hafta sona koşulacak İznik Ultra yarışı için son uzun arazi koşu antrenmanımı yapmak üzere 36km lik uzun parkura kaydoldum. Çok heves etsem de 36km ‘yi koştum diyemiyorum, detayları yazının devamında göreceksiniz.

starta az kala

Koşu rotası güzel ama eğer orman içinde ağaçlar arasında koşmaya alıştıysanız, patika başlığı altında bu rota sizi tatmin etmeyecektir. gerek yumuşak zemin yapısı, gerekse uzun ve sinsi yokuşları ile parkur görece zor bir yapıda. Sinsi yokuş ile kastim şu; yürümek için düz, koşmak için de dik ve uzun yokuşlar. Yani koşsanız koşulur ama yorucu olur, yürüseniz yürünür ama bitmek bilmez! Ben enerji tasarrufu peşinde koştuğum ve antrenman yaklaşımında olduğum için tüm yokuşları yürümeyi, düzlükleri ve inişleri de koşmayı tercih ettim.

7K parkuru ve eğim grafiği

Zemin çoğu yerde yumuşak toprak. Biz epey kuru bir havada, gittikçe artan sıcaklıkta ve mevsime göre sert bir güneş altında koştuk. Bu rotanın yağmur suyu çekince epey zorlaşacağını tahmin ediyorum. Zemin toprağı çoğu yerde balçık tadına gelebilecek yapıda ve hafiften killi gibi. Zamanlama bu anlamda başarılı idi, o yokuşları çamurda düşünmek bile yorucu.

Zemine güzel bir örnek. Ceren ilk yokuşlarda

Minimal sayılabilecek sadelikte bir web sitesi üzerinden kaydımızı yaptık. Yarış sabahı bir ODTÜ klasiği olarak “güvenlik geçişimizi yaptık hocam!” ve göğüs numaramız ile yarış kitimizi almak üzere erkenden start alanına gittik. Kayıt çadırları rotalara göre ayrılmış, ortam gayet düzenli idi. Bir çadırdan kararında ve eğlenceli müzikler yükseliyordu. Yarış torbamız kumaştan, T-shirt ler de penye malzemeden idi. Teknik kumaş T-shirt lerin malzeme ve imalat maliyetlerini bildiğim için bu konuda negatif yorum yapmıyorum, yarışın genel bir “öğrenci partisi” havası olduğunu göz önünde bulundurarak bunları hep iyimser yaklaşımlar olarak görüyorum. Sonuçta bir torba alıyorsunuz, içinden göğüs numaranız, çeşitli tanıtıcı broşürler ve T-Shirt ‘ünü çıkıyor, üzerinde de tarih ve yarış bilgileri yazıyor, işte sana yeterli seviyede hatıra eşyaları.

Yarış Çantası ve T-Shirt

Yarışta 3 farklı uzunluk kategorisi var. 7km, 18km ve 36km. 7km lik parkur diğerlerinden farklı. 36km parkuru da zaten 18km parkurunun 2 tur dönülmesinden oluşuyor. Parkur hakkında teknik bilgi web sitesinde verilmişti. Eğim grafiği ve Google Earth dosyası internete yüklenmişti. Yarışa 2-3 gün kala kayıt olanlara yollanan mesajda da hava durumu, su istasyonları ile ilgili güncel bilgiler paylaşılmış, parkurun işaretli olduğu söylenmiş, koşu saati ile koşmak isteyenler için de gerekli formatta rota dosyaları paylaşılmıştı. Ben de açıkçası rota işaretli diye Garmin rotasını yüklemedim, zaten pil ömrü 2 saate düşmüş ve artık bu mesafeleri çıkartamayan emektar Garmin 305’imi de bu vesile ile evde bıraktım.

iyi niyetli yarış yöneticisi tek tek tüm sapakları anlatırken

Start öncesi çizgiye dizilmiş beklerken, yarışı düzenleyen arkadaşlardan birisi en öne gelip yüksek sesle rotayı tarif etmeye başladı. Şaka maka her bir sapağı ve rotanın geçtiği yerleri tek tek tarif etti. Tabii ki bunlar hiçbir şekilde akılda kalmıyor. Ardından tabanca patladı ve koşmaya başladık. Parkurun ilk kilometreleri tırmanış, bu sayede araziye ufaktan ısınmaya başladık.

18 ve 36K parkuru, eğim grafiği

İlk tepeye varınca iki hakem sol tarafı işaret etti ve yolumuza devam ettik. Arkalarda koşuyorduk, önümüzde de yaklaşık 30 kişilik bir grup, araları açılmış şekilde ama görüş mesafemiz içinde devam ediyordu. Bir süre sonra geçtiğimiz sapaklarda hiç işaret olmadığını fark ettik. Önde koşanlar o kadar kendinden emin gidiyordu ki biz de tereddüt etmeden takip ettik.

Yolda şöyle traji-komik bir durum oldu, bizim başlamamızdan yaklaşık 1 saat sonra 18km kategorisinde yarışan Mert, güzel bir tempo ile yanımızdan geçti, önünde sadece bir rakip vardı, yani Mert ikinci sıralamada koşuyordu. Bu şekilde gözden kayboldular. Derken bundan yaklaşık 30 dakika sonra Mert tekrar bize yetişip ikinci kez yanımızdan geçti. Kaybolmuş ve sıralamada gerilere düşmüştü, gene de temposunu bozmadan devam etti.

Uzun iniş çıkışlar yarıdan sonra bitti, daha dar ama az eğimli yerlerden geçmeye başladık. Sonunda ilk turu tamamladım. Garmin taşımadığım için ilk turu 2km fazla koşarak tamamlamış olduğumuzu o anda fark etmedim. Bitiş çizgisinden geçerken hakem masasındaki büyük dijital sayaca baktım ama ekran karanlıktı, zaman göstergesi çalışmıyordu. Masaya seslenerek zamanı sorunca bana kollarına bakıp saati söylediler. Yarışın kaçıncı dakikasında olduğumuzu sorunca aralarında konuşup hesap yapmaya başladılar, sinirlenmemeye çalışıp işi şakaya vurdum, devam ettim.

Koşunun ödül sponsoru da olan Raidlight markalı XP-6 çantam. (Hayır yarışta kazanmadım!)

İkinci tura gayet zinde ve hevesli başlamış olsam da rota konusunda epey endişeli idim, bu sefer aralar açıldığı ve geride kaldığım için takip edecek kimse de kalmamıştı önümde. Gene de koşmaya devam ettim, hatırladığım yerlerden geçtim. Ancak yaklaşık 3-4 km sonra resmen yazı tura atmam gereken sapaklara geldim. Hatta öyle dört yollar geldi ki, solu seçsen 2km bir tepe, sağı seçsen bu sefer tam ters tarafa 2km bir tepe çıkman lazım. Genel olarak koşulacak yönü bilmediğim için de bu kumarı göze almak istemedim. Zaten toplam zaman sınırını da düşününce o andan itibaren koşmaya çalışmak mantıksız olacaktı. Ben de orada bir antrenman niyetine bulunduğumu düşünerek sinirlenmemeye ve moral bozmamaya çalıştım. Geldiğim yollardan geri döndüm.

starttan hemen sonra

Tahminime göre toplamda 25km gibi bir mesafe koşmuş olarak bitiş çizgisine geldim. Bitişe yaklaşırken yürümeye başladım, zamanlama kapısından geçmek istemedim, yandan yaklaşıp hakem masasına kaybolduğumu, tüm mesafeyi koşmadığımı ve diskalifiye olacağımı söyledim, kapıdan geçmeyeyim de hesaplar karışmasın dedim. Önemli olmadığını, zaten elektronik sistemin 15m kala çipimi okuduğunu söylediler, ben de kapıdan geçerek sahte bir bitiş yaptım.

sinirli ben ve heyecanlı Ceren

Sonradan açıklanan rotayı bizim kayıtlar ile karşılaştırınca hatayı buldum. İlk turu beraber koştuğumuz Ceren’in GPS datası olayı gayet net açıklıyordu; ilk tepenin inişinden sonra çok dar bir açı ile sağa sapan dar patikayı kaçırarak düz devam etmiştik. İşin komiği önde gidenler muhtemelen bu yolu kaçırınca esas yönü bildikleri için dışardan bir rotayı takip ederek kendilerinden gayet emin koşmaya devam ettiler. Biz de koyun sürüsü gibi onları takip ettik. Ben de ikinci turda doğru zannettiğim yanlış rotayı izlemeyi çalışınca, bir yerden sonra işaret olmadığı için kısa süre sonra ipin ucunu kaçırdım.

İŞARETLEMEDEKİ YANLIŞLAR VE ÇÖZÜM ÖNERİLERİ

Patika koşularında kaybolma bu işin doğasında olan bir risk. Aykut’un bu konudaki güzel bir yazısı var, yeri gelmişken buraya tıklayarak okumanızı öneririm. Ama bu koşuda suçun büyük oranda komitede olduğunu düşünüyorum. Bugüne kadar hem yurt içinde hem yurt dışında çeşitli uzunluklarda benzer yarışlara katıldım ve değişik işaretlemeler gördüm. Bu işin tek bir doğrusu yok, pek çok farklı yöntemlerle rota işaretlenebiliyor. Ama tüm bu yöntemlerin ortak bir noktası var, o da patika koşusunu bilen kişilerce belli bir mantık çerçevesinde yapılması. Çünkü koşu işini bilen birisi, yarışı koşacak sporcuların gözünden bakarak işaretleme yapabiliyor. Arazi şartlarını, rotanın o anki zorluğunu, koşucunun yorgunluğunu düşünerek hareket ediyor. Zaten rota ne şekilde işaretlenmiş olursa olsun, eğer bu iş doğru yapıldıysa koşarken kısa bir süre insanın gözü ve mantığı işaretlere alışıyor, yan gözle işaretleri görmeye ve bu detayı hiç düşünmeden koşmaya başlıyorsunuz. Ama bu yarışta olduğu gibi zayıf bir işaretleme zihni ve gözü meşgul ediyor, hatta bir süre sonra yorgunluk da çökünce depresif bir hale yol açabiliyor.

bir sürü doğuştan ultracı da vardı parkurda...

Yapılması gereken işin temeli basit; eşit aralıklarla işaret konulmalı, bu aralık bir işareti kaybettiğin anda geri dönüp bir önceki noktanı yorulmadan bulmaya müsait şekilde olmalı. Yol ayrımları net bir şekilde işaretlenmeli, hatta bir ayrıma gelirken doğru yola bakınca ilerde bir sonraki işaret gözükmeli ki durmadan ve sağa sola bakmaya gerek kalmadan koşarak devam edebilesin.

oturduklarına bakmayın, 5 saattir güneş altında bizi bekliyor bu çocuklar. Teşekkürler.

Bazı zor doğa şartlarında bu iş hakikaten kolay değil, biliyorum. Veya İznik Ultra’da olduğu gibi 130km lik bir parkuru baştan sona bu şekilde işaretlemek ciddi bir ekip işi ve zaman gerektiriyor. Ama METU Trail Run parkuruna bu gözle bakınca bir dağ bisikleti ile ana noktalara ve ayrımlara ulaşmak hiç zor değil. Belki yarım günlük bir mesaiden bahsediyoruz. Bu kadar açık arazide ille tek tek her çalıya işaret şeridi asmaya da gerek yok. Zemin zaten toprak, sağda solda irili ufaklı taşlar dolu. En bazit ve hızlı yöntem, fosforlu renkte bir sprey ile bu taşlara ufak birer nokta koymak. Veya doğrudan toprak zemine oklar çizmek. Bunun doğaya herhangi bir zararı yok. Sonra dolaşıp toplamayı gerektirecek bir malzeme de bırakmış olmuyorsunuz.

Zamanlama konusuna gelince, ilgili firmanın da son derece yetersiz kaldığını düşünüyorum. Benimle beraber 36km koşmaya karar veren ve kaydını değiştirdiğini zanneden bir arkadaşım, haliyle 30 dakika erken start aldığı halde ilk kayıtlı olduğu 18km parkurunda gözükerek bu sıralamaya dahil edildi. Ben yarışı tamamlamadığım ve bunu kendi ağzımla bitişteki hakem masasına bildirmiş olduğum halde yarışı tamamlamış, üstüne üstlük 36km listesinde 14. sıralamada gözüküyorum. Bunun altında ara kontrollerin olmaması ve sonuçların incelenerek yorum yapılmaması yatıyor. Yani bu kadar karışık ve kendini iki kere kesen bir parkurda ara zamanlar tutulmaz ise bu tip kaçamaklar olabilir. Ben kendi adıma o şekilde sıralamada gözükmekten rahatsızım.

SON SÖZ

Yarışın ilk kez düzenlendiğini göz önünde bulundurursak, çoğu detay iyi niyetle düşünülmüş ve gerçekten özveri ile çalışılmış. Ama zamanlama sistemi ve işaretleme kalitesi bir yarışın değerini belirleyen unsurlar. Bu yarış önümüzdeki yıllarda da koşulmaya devam edecek ise, rota konusunda tecrübeli koşuculardan yardım istenmeli. Zamanlama sistemi konusunda bu tip amatörce hatalar yapılmamalı, ara kontroller arttırılmalı, sonuçlar yayınlanmadan her koşucunun ara zaman dereceleri sorgulanarak değerlendirilmeli, gerekiyorsa daha tecrübeli zamanlama firmaları ile çalışılmalı. Çünkü bir yarışı yarış yapan bu detaylar. Yoksa katılım gitgide düşer, sponsor bulunamaz, organizasyon angarya haline dönüşür ve güzel bir yarış erir gider.

Ülkemizde patika koşusu yarışı çok az, öte yandan bu konuya ilgi her geçen gün artıyor, her yarışta daha çok koşucu görüyoruz. Bu sebeple METU Trail Run etkinliği desteklenmeli, amatörce ve profesyonelce yardım edilmeli. Komite ve çalışanların iyi niyetini, hevesini ve özverisini tekrar hatırlatmak istiyorum, inşallah bunlar bir sonraki yarış için herkese not olur.

Yarışı bir de Mert Derman'ın gözünden okumak isterseniz detaylı yazısına göz atın derim

Not: Fotoğraflar için Berçem Kalender'e teşekkürler...

KOŞMADAN ULTRA MARATON ANTRENMANI

2014-02-26T14:18:00.000+02:00

Başlığı okuyunca bir an heyecanlanmış olabilirsiniz ama ne yazık ki bu pek mümkün değil… Bu yazıda değinmek istediğim konu aslında bir ultramaraton yarışına hazırlanırken koşmak dışında dikkat edilmesi gereken konular, yapılması gereken hazırlıklar. Koşu kısmı işin teknik ve matematiksel tarafı, bunun için internette bir çok program, kitap, blog ve hatta kişisel antrenör bulabilirsiniz. Ama benim tecrübeme göre ultra maratona hazırlanırken en kolay kısım koşma. Esas zorluk gerisinde!

Bir ultra maraton yarışına niyetlenen koşucunun daha önce en azından birkaç maraton koştuğunu, dolayısıyla da maraton antrenman programları izlediğini kabul ederek yola çıkalım. Ultramaratona kalkışmadan önce (eğer ilk maratonunuza hazırlanmıyorsanız) muhtemelen bir önceki maraton sürenizi iyileştirmeye yönelik çalışmalar yapmışsınızdır. Maraton süresini iyileştirmek için yapılan çalışmaların başında arttırma (interval) ve yokuş-eğim koşma gelir. Ünlü bir koşu deyişi “Hızlı koşmadan hızlı koşamazsın” der, yani bitiş derecesi hedefli maraton hazırlıklarında çoğu zamanı bu gibi zorlayıcı antrenmanlarla geçirirsiniz. Ya da uzun tempo koşuları size hızlı maraton provaları yaptırır. Sonuç ne kadar gurur verici olursa olsun, bu antrenman kısmını çoğumuz iç çekerek hatırlarız.

Oysa uzun mesafe yarışlarına hazırlanırken genelde bitiriş süresi bu kadar ön planda olmaz. Daha doğrusu düz bir yol koşusu gibi dakikası dakikasına hedef koyamayız. Antrenmanlarda da bu hedefe göre bir tempo ile çalışamayız. Ultraların çoğu inişli çıkışlı parkurlarda ve değişik zemin türlerinde yapıldığı için ortalama bir hız hedefinden bahsetmek mantıklı değildir. Bu da bitiş süresini ancak tahmini hesaplayabilmemize, iyi ihtimalle bir süre aralığı verebilmemize yol açar.

Ultra maraton antrenman programlarının çoğu genel mesafe veya toplam koşu süresi hedefine dayanır. Yani program size “yarın 16km koş” veya “hafta sonu peş peşe günlerde 3 ve 4 saatlik koşular yap” der. Başta da bahsettiğimiz gibi belli bir seviyeye gelmiş ultra adayımız için bu koşular bir maraton antrenmanındaki gibi zorlayıcı değildir. Koşu programında yazan mesafeler zaten hepimizin bir şekilde koştuğu uzunluktadır, uzun olanları da yavaş tempo ve yürüme molaları ile kolay hale getirebiliriz. Yani bu işe niyetlenen koşucu, günün menüsünde yer alan mesafe için ilk adımı attığında gerisi bir şekilde gelir, o koşu biter.

Peki, bu ultra hazırlığının zor kısmı neresinde gizli? Koşu olmayan her yerinde! Evet, bence bir ultra hazırlığının en zor kısmı dinlenme ve toparlanma sürecidir. Yoksa ultra programını karşınıza alıp incelediğinizde belki bir maraton antrenmanından bile basit gelebilir. Bu noktada bir iki detaya dikkatinizi çekmek ve uyarmak isterim

Programa sadık kalmak

Bahsettiğimiz sebeplerden ötürü programı hafife almak ve kendini daha iyi hissedip bir adım fazlasını yapmaya çalışmak, en kolay düşülebilecek yanılgıdır. Hiç inkâr etmeyeyim, benim de zamanında çok yaptığım ama acısını da çektiğim bir hatadır bu. Örnek verelim; haftaya başladık, ilk gün 10km ikinci gün de 12km koşumuz var. Çarşamba da boş bırakılmış. Pazar zaten dinlenmişiz, bir süredir de antrenmanlar devam ediyor, zımba gibiyiz. Pazartesi kalktık koştuk, ne ağrı ne sızı, her şey mükemmel. Zaten 10km nedir ki bizim için, sıradan bir mesafe… Peki güzel, Salı geldi, bu sefer de 12km koştuk, durum gene aynı. Belki ilk adımlarda dünden kalma bir yorgunluk var ama o da 5-10 dakika sonra ısınınca geçti gitti. Eh baktık 12km ‘nin sonuna yaklaşıyoruz, yarın da boş, neden 15km ye tamamlamayalım ki bunu? Zaten yakında 100km lik yarış koşacağız, biraz daha koşsak kar sayılmaz mı?

Hah işte en tehlikeli cümle… Programı ve kendi fiziksel durumumuzu incelerken o ana veya geriye değil, haftanın hatta ayın tümüne bakmak lazım. Yani 2 gün canavar gibi koşmak marifet değil, tüm o haftayı programda verildiği şekilde tamamlayabilmek marifet. Yoksa hiçbir program veya antrenör 10km mesafeyi bizi sınırımıza kadar zorlamayı düşünerek vermiş değil, ama baktığınızda belki o hafta toplamda 70-80km yol koşmamız gerekiyor. Ve inanın o aşamada 80km ile 83km arasında getirdiği yıkım gücü ve yıpranma açısından çok fark var.

Ya da örneğimizi şöyle zenginleştirelim, Pazartesi Salı verilen mesafeleri koştuk, Çarşamba da boş ama gayet iyi durumdayız, neden bir 10 km daha koşmayalım? Yukarda bahsettiğimiz genel toplam sebebi ile koşmayalım işte. Geriye değil ileriye bakalım, bir anlamda haddimizi bilelim. Aralara serpiştirilmiş dinlenme günleri en az koşu günleri kadar faydalı bizim için.

Dinlenme ve Toparlanma (Recovery)

Bazı antrenman programları dinlenme günlerine “aktif dinlenme” veya “çapraz antrenman” (Cross Trainig) diyebilir. Ama ben her zaman tembelliğe meyilli bir koşucu olarak bu günlerde “tam dinlenme” taraftarıyım. Evet belki koşulmayan günlerde yüzme, pilates, yoga gibi bacağı doğrudan zorlamayacak işler yapılabilir ama işin bir de zihinsel boyutu var. Bacaklarla beraber zihin de koşuyor. Kafamızın da biraz dinlenmeye ihtiyacı var, bırakın hafta 1-2 gün de spor harici şeylere çalışsın. Koşu gününe hep beraber zinde ve dinlenmiş başlayalım, vücudumuz, bacaklarımız ve kafamız…

Düzenli antrenman yapanlar bilir ki en iyi verim çalışma sırasında değil, çalışma sonrası dinlenme sürecinde elde edilir. Haftanın 7 günü spor yapmak, haftada 4-5 gün spor yapmaktan daha verimli değildir.

Bence toparlanma evresi ultra antrenmanlarının en zor kısmı, çünkü dinlenmeye vakit ayırmak zor. Düzenli bir işiniz, aileniz ve sosyal çevreniz varsa “ayaklarını uzatıp oturmak” zor iş. Zaten koşu antrenmanları bu diğer faktörlerden zaman çalıyorsa kalkıp bir de “dinlenmem gerek” demek zordur. Hem kendinize hem çevreniz bunu söyleyemezsiniz. Dinlenmenin en kolay yolu nedir o zaman? Düzenli ve sağlıklı uyku…

Uyku Düzeni

Yukarda bahsettiğimiz toparlanmada en büyük rolü yastığımız ve yorganımız oynar. Bence verimli ve başarılı bir koşu gününün ardında iyi uyunmuş bir gece yatar. Uykusuz, dinlenmemiş bir vücut ve zihinle koşmak dünyanın en zor şeylerinden sayılabilir.

Hatta bu aşamada şunu savunabilirim ki; eğer hakkı ile dinlenmiş bir şekilde program koşusuna başlamıyorsanız, fiziksel durumunuza göre o koşuyu uyarlayın, yani gerekiyorsa kısaltın ve hatta yeterince uyuyamadığınızı düşünüyorsanız erteleyin. Yorgun bir vücutla yapılacak antrenman yarar yerine zarar getirebilir, sakatlanmalara veya zihinsel yıkımlara yol açabilir. Yüksek tempolu antrenman günlerinde bu şekilde kaybedilmiş bir motivasyonu kazanmak da zor olabilir.

Beslenme

En sevdiğim (!) ve koşu hayatım ile bir türlü örtüştüremediğim konu… Sağlıklı değil de gayet sağlıksız ve düzensiz beslenmeden bahsediyorum burada kendi adıma. Bu sayede tecrübelerim ile çok net söyleyebilirim ki, bırakın uzun vadede sağlıksız beslenmeyi, günlük abur cubur tüketimi ve gerekli besinlerin eksikliği bile ertesi günkü koşunuzu etkileyebilir.

“Bana bir kadehten bir şey olmaz” deseniz, hakikaten o anda bir şey olmasa da aldığınız alkolün etkisini ertesi gün koşunuzda çok daha net görebilirsiniz. Spor odaklı bir yazıda “alkolün zararları” gibi bir detaya girecek değilim ama “keyif için, arada bir” bile içiyor olsanız da, düzenli bir koşu programı izlerken her yudumun negatif etkisini görürsünüz.

Bu yazıyı okuduğunuzda belki de ilk ultra maratonunuza hazırlanıyor olacaksınız, belki ilk defa bu mantıkta bir antrenman programınız olacak. Belki de haftalık çizelgeyi karşınıza alıp baktığınızda daha önceki maraton programlarınıza göre çok daha basit gelecek. İşte o noktada bir daha durun düşünün ve kendinizi tüm programı tamamlarken hayal edin derim. Yoksa göreceksiniz ki yukarıdaki şeyleri yerine getirince çıkıp koşması hakikaten zor değil. Yeter ki motoru zorlamayın, arada soğumasına izin verin…

Salomon XR CROSSMAX 2 inceleme

2014-02-13T11:00:00.000+02:00

Eminim herkesin koşu hayatında çok sevdiği hatta tutkuyla bağlandığı bir ayakkabısı, giysisi veya çantası vardır. Bu bazen bizim için ilk maratonumuz gibi önemli bir koşuda kader arkadaşı olmuş bir ayakkabı bazen de kendimizi içinde çok rahat ve iyi hissettiğimiz bir koşu ceketi olabilir. İşte XR Crossmax de benim hep çok iyi hatırlayacağım “sevgili patika koşu ayakkabım”.

Bir önceki inceleme yazımda XR Mission’dan bahsederken Salomon’un “Door To Trail” (Kapıdan Patikaya) kavramını anlatmıştım, XR Crossmax de bu ailenin bir ferdi. Şu anda 2. Serisi üretilmiş durumda, heyecanla Türkiye pazarına girmesini bekliyoruz.

İlk seri üründen, birazdan bahsedeceğim teknik bir iki sıkıntıya rağmen o kadar memnun kaldım ki ayağıma denemeye gerek bile duymadan 2. serisini yurt dışı kaynaklı bir İnternet sitesinden ısmarladım. Çok da memnun kaldım, zira 1. seride sıkıntı yaşadığım noktaların 2. seride düzeltildiğini gördüm. Bu önemli bir konu, üreticilerin sadece makyaj değişikliği yapıp bir iki renk ekleyerek yeni seri başlığı altında aslında aynı ürünü piyasaya sürmediklerinin, yorum ve şikayetleri ciddiye aldıklarının göstergesi.

2. seride ilk göze çarpan yenilik, üst burun kumaşındaki değişiklik

XR Crossmax samimi konuşmak gerekirse önceden araştırıp bilgi edinerek satın aldığım bir ayakkabı değildi. Ülkemizde özellikle patika koşu ayakkabısı konusunda çok marka ve seçenek olmamasından ötürü biraz “umduğumu değil de bulduğumu yediğim” bir ürün oldu. Bu bahsettiğim 2011 senesine denk geliyor, şimdi durum daha farklı, patika koşu yarışları ve bu konuya ilgi arttıkça çoğu markanın birçok modeline de ulaşmamız çok daha kolay hale gelmeye başladı.

2011 senesinde katılacağım 80km lik bir yarış öncesi bu ayakkabıyı Intersport Kanyon Mağazası’ndan satın aldım. Özellikle isim veriyorum çünkü birazdan bahsedeceğim destekleri konusunda hem kendilerine hem de o yıllardaki Salomon temsilci firmasına ne kadar teşekkür etsem azdır. Yarış öncesi ayakkabı ile yaklaşık 70-80km yol koştum, bunların hepsi Belgrad Ormanı patikalarında idi, yani yer yer sert, yer yer yumuşak ve kaygan toprak zeminde iniş ve çıkışlar içeren rotalardan bahsedebiliriz. Bu ayakkabı ile en uzum antrenmanım da 35-40 km civarında yaklaşık 5 saatlik bir koşu oldu. Mevsim itibariyle çok derin olmasa da su birikintilerinde koşmam gerekti, ayakkabı suya girdi çıktı.

İspanya 2011, 80km parkurunda CROSSMAX 1'lerim ve ben...
(Foto: Caner Odabaşoğlu)

Bu koşularda XR Crossmax’ten gayet memnun kaldım. Taban tutuşu (aşırı çamur hariç) ve ayağı sarışı çok başarılı. Özellikle çoğu Salomon ayakkabıda gördüğümüz hızlı bağlama sistemi ayakkabının üst ayağı çok iyi kavramasını sağlıyor. Ayağımız patikada koşarken düz yoldakine göre çok daha dengesiz ve farklı açılarda yere basabiliyor, mesela vadilerde eğime dik yönde koşarken asfaltta hiç karşılaşmayacağınız şekilde yana eğimli basmak zorunda kalıyoruz. Burada ayakkabının ayağı iyi sarması çok önemli, XR Crossmax ile kendinizi bu gibi durumlarda çok güvende hissediyorsunuz. Dolayısıyla eğer koşularınız bu tip standart dışı eğimleri içeriyor ise XR Crossmax çok doğru seçim.

Ayakkabının su yalıtımı gibi bir özelliği yok, suya bastığınız anda ayak ıslanıyor ama hafif ve havadar kumaş sayesinde kuruması da kolay oluyor. İçinde su tutmayan, aldığı suyu kolay dışarı atan ve hızlı kuruyan bir ayakkabı XR Crossmax.

Bahsettiğim 80km lik yarışta da yaklaşık 10 saat ayağımda kaldı, 1 kez çorap değiştirerek tüm yarışı tamamladım. Çok sert olmasa da iniş çıkışlar barındıran, bazen toprak bazen de asfalt zeminde geçen bu yarışta hem yağmurda hem de kuru havada koştuk, en ufak bir sıkıntı yaşamadım. Hatta birçok farklı ülkeden kadın ve erkek koşucunun ayağında XR Crossmax modeli görünce sevindim.

Gelelim 1. Seride yaşadığım sıkıntılara. İlk çift XR Crosmax ile yaklaşık 250km yol yaptığımda üst ayak kısmındaki kumaşta henüz olmaması gereken yıpranmalar ve yırtıklar gördüm. Koştuğum patikalar çalı çırpı içeren yapıda değildi, yani çalılara takılıp da yırtılmış olmasına olanak veremedim. Dikkatli bakınca yırtıkların takılma sonucu değil de sanki kumaşın kendiliğinden yıpranması sonucu oluşmaya başladığını gördüm. Zaten aşağıdaki fotoğraftan da göreceğiniz üzere yırtılmalar tam da kumaşın katlandığı pot yerlerine denk geliyordu. Benzer sıkıntıların benimle aynı zamanlarda bu ayakkabıyı satın almış ve benzer rotalarda benim kadar koşmuş iki arkadaşımda da olduğunu öğrendim. Aynı şekilde hızlı bağlama sisteminde gerdirme sonrası boşta kalan bağcık uçlarının saklandığı dil üstü cep kumaşında da erken eskimeler dikkatimi çekti.

serinin ilk ürünü olan CROSSMAX 1 ve çektiğim çileler...

Bu sıkıntıları fotoğraflar ve bahsettiğim bilgilerle Intersport yetkilileri ile paylaştım. Kısa süre sonra aynı ayakkabıdan 2. Çifti bana ulaştırdılar. Bu sefer daha dikkatli takip etmemden olsa gerek, 150 km civarında benzer sıkıntıların oluşmaya başladığını fark edince tekrar geri götürdüm. Tekrar değişim veya tam iade olanaklarını sunduklarında da bu modele 3. Kez şans vermek istemedim. Bahsettiğim gibi hem Intersport başlığı altında sevgili Murat Özkan'a, hem de Salomon temsilcisi firmaya bu yaklaşımlarından dolayı tekrar teşekkür etmek gerekir.

Bir süre sonra serinin 2.sinin çıktığını okudum. Internetten incelediğim görsellerde sıkıntı yaşanan bölgelerin malzemesinin değiştirildiğini fark edince heyecanla sipariş verdim.

Şu anda 2. Serisi ile koştuğum ayakkabıya o kadar bağlıyım ki, antrenmanlarda eskitmemeye çalışıp uzun koşulara ve yarışlara saklıyorum. Dileğim kısa sürede bu modelin Türkiye pazarına girmesi.

hızlı bağlama sistemi ile gerdirme ve dil üstü saklama cebi

Özetle XR Crossmax ayağı çok iyi saran, uzun süre ve mesafeli koşularda en ufak bir sıkıntı yaşatmayan, dayanıklı bir uzun mesafe patika koşu ayakkabısı. “Kapıdan Patikaya” felsefesi ile tasarlanmış ve üretilmiş olması hem asfalt hem de patika içeren koşularda rahatça her iki zeminde de koşabilmenizi sağlıyor. Benim gibi 1. seriden problemler nedeniyle yılmış koşucular için de 2. seri güzel günler vadediyor.

Salomon XR MISSION inceleme

2014-02-11T12:03:00.003+02:00

XR Mission 1, Salomon’un “Door To Trail” serisinden bir patika koşu ayakkabısı. Door To Trail terimini “Kapıdan Patikaya” olarak çevirebiliriz. Aslında burada verilmek istenen mesaj, bu ürün ailesinin ne sadece asfalt ne de sadece patika için olmadığı, farklı zemin geçişlerinde de rahatça kullanılabileceği. Çoğu ayakkabı firması asfalt veya patika olmak üzere ana gruplar oluşturmuş durumda. Bunların da kendi alt başlıkları var, ama genellikle bir tür ayakkabıyı diğer tür zeminde giymek pek rahat olmuyor. Asfalt için tasarlanan ayakkabılar patika şartlarında yetersiz kalabiliyor, patika ayakkabıları da asfaltta koşarken çeşitli sıkıntılara yol açabiliyor.

Salomon kendi sayfasında “Kapıdan Patikaya” hikayesini şöyle anlatıyor;

“Kapıdan Patikaya koşmak çoğu patika koşucusunun gündelik hayatının parçası. Evden çıkarsın, sokaklardan koşarak patikaya varırsın. Bu günlük senin antrenman ve kaçamağındır. Patikaya giderken yol ayakkabısının yastıklaması ve zemin hissetmesini istersin, patikaya varınca da zemin tutuş ve ayak koruma.”

Son zamanlarda hem asfalt hem de patikayı kapsayan koşularda bu açığı fark eden Salomon, bir alt ürün grubu oluşturarak akıllıca bir hareket yapmış. Konuyu merak edenler ve iyice gaza gelmek isteyenler için bir video:

Şu anda bu ürün gamında 4 kardeş karşımıza çıkıyor, XR Mission, XR Crossmax, XR Shift ve Sense Mantra. (Sense Mantra ile ilgili Mert Derman'ın yazısına da göz atın)

Bu ayakkabılar sayesinde rotayı yarış öncesi iyi inceleyerek patika veya asfalt için bir ayakkabı türü seçimi kumarı oynamak zorunda kalmıyorsunuz. Bu ayakkabılar size her iki zeminde de istenen konforu sağlıyor.

Hem asfalt hem de patikada konfor sağlayan taban

XR Mission bence kısa ve görece orta mesafeler için tasarlanmış bir ürün. Orta mesafe ile kastım, 2-3 saat aralığını geçmeyecek koşular. Ayakkabı kısa süreli koşularda gayet konforlu iken, süre uzadıkça tabanda rahatsızlık hissi yaratabiliyor. Tabii bunlar kişiye göre değişkenlik gösteren durumlar ama kendimde bu sıkıntıları yaşadıktan sonra ayağında XR Mission gördüğüm başka koşuculardan da benzer yorumlar aldığım için paylaşmakta sakınca görmüyorum. Bunu olumsuz bir eleştiri olarak almamak lazım, yapılması gereken doğru şey, ayakkabıyı belli çerçeveler içerisinde yargılamak olmalı.

XR Mission ile önce Yıldız Parkı patikalarında 1 saat civarı kısa koşular yaptım. Bu koşularda zemin sert toprak, yumuşak toprak, hafif çıkıntılı taş gibi farklılıklar gösteriyordu. Eğim olarak da sert iniş çıkışlar vardı. XR Mission bu testten güzel geçti, eğimlerde ayak kavraması, farklı yapıda zemin tutuşu ve genel konfor olarak tatmin edici idi.

Dana sonra asfalt performansını görmek için bir yarı maraton koştum, 2 saati biraz geçen bu koşuda orta tabanlarımda sıkıntılar yaşadım. Koşu sonlarına doğru artan rahatsızlık ertesi günlerde su toplamalarına yol açtı. Bunun dışında ayakkabının asfaltta yastıklaması iyiydi.

Ardından Burgazada orman ve yangın yollarında 25km lik bir patika koşusu yaptım. Bahsettiğim patika sert olmasa da uzun iniş çıkışları olan neredeyse tamamı sert toprak ve taşlık zeminden oluşuyor. Bu sefer asfaltta yaşadığım sıkıntıları hatırlayarak tabanlarımı önceden bantlasam da 3 saate doğru benzer rahatsızlıklar boy gösterdi.

ilk koşularımı yaptığım gri-siyah-kırmızı ayakkabım

Bu tecrübelerime dayanarak XR Mission ‘ı kısa ve orta mesafe ayakkabısı kategorisinde değerlendirmeye karar verdim. Bu şekilde bir yaklaşım ile giyildiği sürece görevini iyi yapan, hafif, zemin tutuşu ve basış hissi rahat bir ayakkabı.

Salomon’un çoğu modelinde bulunan bağlamasız germe sistemi ayakkabının ayağı iyi sarmasına olanak tanıyor. Gergi sisteminin açıkta kalan kordonu için ayakkabı dili üzerinde bulunan cep de saklama görevi görüyor ki bu akıllıca düşünülmüş bir detay. Çalı gibi bağcıkların takılabileceği dış engellere karşı sizi koruyor.

hızlı bağlama sistemi, dil üstü cep dışarda kalan bağcık ucunu saklamak için

Özetle XR Mission bütçesine göre iyi bir kısa mesafe yol+patika ayakkabısı. Hem toprak zemin hem de asfaltta koşacaksanız ve koşunuzu 2-3 saat civarında bitirecekseniz rahatlıkla bu ürünü tercih edebilirsiniz.

Kene

2013-06-13T14:54:00.001+03:00

Bu kadar zamandır ormanda koşmama rağmen kene ile tanışmam anca geçen hafta sonuna kısmet oldu. Belgrad Ormanları’nda koşarken geyik, yaban domuzu, köpek, manda ve tilki görmüşsem de keneye hiç denk gelmemiştim. Oysa bir dönem kene magazin gündemini feci meşgul etmiş, halkımızda ciddi bir paranoyaya yol açmıştı. Bu sebeple ben de bacağımdaki arkadaşı ilk fark ettiğim anda önce bir ürperdim.

Hayatımdaki bir önceki kene ise, köpekli bir evde misafir olduğu bir Almanya gezisi sonrası annemin sırtında vatan topraklarına giren “Das Kene” idi. O zaman anneannem sigara külü ile ovalanınca çıkacağını iddia etmiş, ailecek günlerce her türlü malzeme ile hayvanı ovalamış ama çıkartamamıştık. Sonra sağlık ocağından edindiğimiz bilgi ile “saat yönünün tersine çevirmek sureti ile” keneyi annemin sırtından çıkartmıştık. Halbuki güncel bilgiler bunu da yapmamayı öneriyor.

Kenenin Tehlikesi

Öncelikle bu kene olayında bana her hemşire ve doktorun söylediği ilk cümleyi paylaşmakta fayda var; “Merak etmeyin bizim coğrafyadaki kenelerde bir risk olmuyor…” Tabii bu bir güvence değil, insan gene de önlemini almak istiyor. Ben de bacağımdaki keneyi ilk fark ettiğimde hemen internete baktım ne yapmak lazım diye. Çeşitli özel aparatlardan özel yöntemlere kadar öneriler var ama çoğu güvenilir kaynak, kenenin bir sağlık görevlisi tarafından çıkartılmasında hemfikir.

Aslında kenenin tehlikesini biraz açmak lazım. Kene yılan gibi soktuğu veya ısırdığı anda zarar veren bir hayvan değil. Kenenin bütün derdi karnını doyurmak. Bunu da kanını emdiği canlılar sayesinde yapıyor. Yani kenenin bir zehri yok. En azından bahsedildiği gibi bizim coğrafyalardakilerde yok. Tehlike şu; kene kan emdikçe midesi de kanla doluyor. Olası bir rahatsız edilme durumunda kene refleks olarak karnındaki emmiş olduğu kanı damarlara geri püskürtüyor. Bu da daha önceden midesinde bakteri veya kirli kan varsa bunun bizim kan dolaşım sistemimize karışmasına yol açıyor. Yani keneyi gördüğümüz anda panik yapmaya gerek yok. Bilakis sakin olup keneyi de heyecanlandırmamak lazım diyebiliriz.

Keneyi Çıkartma Yöntemi

Internette bir çok yöntem anlatılıyor ama ben tıbbi müdaheleyi doğru bulduğum için diğer yöntemlere referans olmak istemiyorum. (itiraf edeyim yeri gelmişken; ben de hastane ile uğraşmadan önce bu yöntemler içinde en mantıklısı gözüktüğü için keneyi sıvı sabuna boğarak kaçırmayı denedim, ama arkadaş sadece arka ayaklarını oynatmakla yetindi) Keneyi çekmek, doğrudan elle çıkartmaya çalışmak da yanlış, çünkü kene kafası ve ön bacakları ile deriye gömülüp kendini epey bir sağlama alıyor. Özel aparatlar da bu kenetlenmeyi çözecek şekilde tasarlanmış maşa ve kıskaçlar aslında. Sağlık görevlisinin izlediği yöntem ise bir cımbızla hafifçe tutup, ön ayaklarının sabitlendiği noktada deriye minik bir çizik atmak. Bu sayede o alan açılıyor ve kene boşa çıkıyor.

bir kene ailesi

Kene çıkartma işinde hastanelerin acil servileri yardımcı oluyor. Ben önce mahallede bulunan özel hastaneye gittim. Hafta sonu olduğu için nöbette bulunan doktor müdahale etmek istemedi, sorumlu cerrahla telefonda görüşünce beni devlet hastanelerine yönlendirdiler. Sebebi az da olsa enfeksiyon olma riski ve bu konuların devlet hastanelerinde daha iyi takip edilmesi.

Ben de Şişli Etfal Acil Servis’e gittim. Bürokratik işlemler tamamandıktan sonra 10 saniye gibi bir sürede kene çıkartıldı. Ardından şahsi bilgilerim alındı, isim, adres, yaş, irtibat bilgilerim bir deftere işlendi. Aynen kuduz vakası takibi gibi kene için de bir “kene takip formu” var, sizi oraya kaydediyorlar. Maksat sonrasında takip. Ardından kan testleri yapıldı, kana karışmış harici madde var mı diye incelendi. Aynı testler 10 gün sonra tekrar yaptırıp değerleri karşılaştırtmam istendi. Bunu herhangi bir sağlık ocağında da yaptırmak mümkün.

Ormanda 27km koşmuş bir kene (foto: Oğuz Dölarslan)

Keneden Korunmak

Aslında keneden garantili tek korunma yöntemi var o da kene olabilecek yerlere girmemek. Yoksa bu risk orman gibi yerlerde hep var. Ama hakikaten ormanda geçirdiğim toplam saate ve başıma gelen olay sayısına bakarak risk katsayısının çok çok az olduğunu söyleyebilirim. Şansınıza koştuğunuz patika üzerinde aç bir kene varsa yapacak bir şey yok. Wikipeida’da aynen şu cümle var: “Bazı keneler konaklarına geçmek üzere beklemek için bitkilere tırmanırlar. Arka ayakları ile otlara tutunurlar ve öndeki bir çift ayakları ile konağa tutunmak üzere beklerler. Bu olay, bitki üzerinde bekleyerek bir çeşit pusuya düşürme şeklidir.” Burada “konak” biz oluyoruz…

Peki bu durumda ne yapılabilir? Koşudan sonra vücudumuzu detaylı inceleyebiliriz. Koşarken kolları bacakları çok açıkta bırakmayacak giysiler seçebiliriz. Mesela ben o gün kısa çorap yerine uzun çorap giyseydim belki de bu yazıyı okumuyor olacaktınız, çünkü kene tam da çorap koncunun örteceği alana yapışmıştı.

Mozart 100

2013-06-12T21:22:00.003+03:00

Yeşillikler İçinde Bir Koşu Festivali

Mozart100, Avusturya’da ünlü besteci Wolfgang Amadeus Mozart’ın vatanı Salzburg’ta düzenlenen bir koşu festivali. Bu sene 22 Haziran 2013 Cumartesi günü koşulacak. Program dahilinde 5 değişik parkur var; bunlardan üçü bireysel; 100km, 55km, Mozart 100 light (25 km), takımlar için de iki parkur var; 100km ve 55km.

En uzun parkur olan 100km aslında aynı rota üzerinde birbirine çok yakın 2 turdan oluşuyor. İlk turda 46km lir bir daire çizip başlangıç noktasına geliyorsunuz, ikinci turun ortasında ise Fuschlsee (Fuschl Gölü) çevresinden dolanarak bu sefer birinci turu 9km daha uzatıp 55km koşuyorsunuz.

Daha kısa bir ultra maraton planlayanlar için sadece 2.tur mesafesinden oluşan 55km lik bir parkur da var.

Eğer takım olarak koşmak isterseniz 4 atlete sırasıyla şu mesafeler düşüyor; 29km, 16km, 30km ve 25km. Aynı şekilde takım olarak daha kısa mesafe koşmak isteyenler ise 55km lik takım yarışında sırasıyla 16km, 14km, 9km ve 16km koşuyorlar. Start zamanları da bu mesafelere göre ayarlanmış, tüm yarışmacıların yakın zamanlarda bitirmesi düşünülerek farklı saatlerde başlamaları öngörülmüş.

Kırmızı eklenti 2. turda koşulacak 9km lik fazlalık

Ben bu sene 100km lik parkura katılıyorum. www.kosturmaca.com adresindeki kişisel blog’um, www.kosugazetesi.com adresinde 4 koşucu arkadaşım ile yazdığımız ortak bloğumuz ve Mert Derman ile www.kosturmaca.com adresinde yayınladığımız podcast sayesinde bu sene organizasyon komitesinin misafiri olarak koşacağım. Her şey yolunda giderse bu yarışı tanımamda esas rolü oynayan tecrübeli koşucu abimiz, ustamız Nejdet Yergök ile beraber koşma şansım da olacak.

Rota

Yukarıda da bahsettiğim gibi rota Salzburg’ta merkezde yer alan Mozartplatz’ta (Mozart Meydanı) başlıyor ve bitiyor. Uzun ve kısa parkurlar arasında 1 ve 2 tur gibi bir fark var. Daha önce Salzburg’ta bulunma şansım olmadı ama yakın bölgelerde Avusturya topraklarında bulunmuşluğum olduğu için bizi bekleyen manzaraları ve güzellikleri az çok tahmin edebiliyorum. Avusturya’nın bu bölgesi, özellikle bu mevsimlerde yemyeşil olan ormanlar ve ferah çayırlardan oluşuyor. Tertemiz nefis bir havası var. Şansımız yaver giderse güneşli bir havada koşuyor olacağız.

Rota köy yolları, orman yolları, toprak patikalar ve asfalt yollardan oluşuyor. Çok teknik ve sert bir parkur olmayacak gibi, raporlar ve rota sunum bilgilerinden edindiğim izlenim bu, bu konuda daha net bilgiyi koştuktan sonra vermem daha sağlıklı olacaktır.

Eğim grafiği de çok zorlayıcı değil, birinci turda 1.025m dikey kazanım, ikinci turda da 1.150m dikey kazanım olmak üzere toplam 2.175m tırmanacağız. Bu konuda çok milimetrik ölçüm yapılamadığı için sitede bulunan rota grafiği ile veriler arasında ufak sapmalar var.

Rota köyler ve yerleşim merkezlerinden geçiyor, baştan sona vahşi doğa içinde değilsiniz. Bu sayede aralarda sık ikmal istasyonları var, yerel halktan gönüllüler de çok sayıda.

Bu yarışı cazip kılan noktalardan birisi de ikmal masalarının neredeyse 7-8km de bir olması. Bu sayede yanımızda fazla yük taşımak gerekmeyecek, sırt çantası ve su taşıma çözümlerine gerek kalmayacak gibi gözüküyor.

2012 senesinden Bernd Michitsch isimli bir yarışmacının yaptığı yukarıdaki klip parkur ve doğa hakkında gayet güzel fikir veriyor.

Ulaşım

Türkiye’den Salzburg’a THY nin direk uçuşu var. Hem de şansımıza bu dönemde indirimli kampanya kapsamında. Tabii sonraki senelerde bu durum değişebilir ama şu anda yaklaşık 230 TL civarında bilet bulmak mümkün.

Yarışın olduğu şehre doğrudan uçabilmek güzel bir lüks, öteki türlü havaalanı ile yarış noktası arasında tren veya otobüs ile seyahat etmeniz gerekiyor ki bu hem zaman hem de para kaybı demek. Kampayanın tek zayıf tarafı sefer tarihleri. Cumartesi günü koşulacak bir yarış için kayıt günü olarak Cuma’yı da ayırmanız gerekiyor, bir terslik olmazsa da ertesi gün Pazar da dönebilirsiniz. Ama sefer tarihleri en yakın plan olarak Perşembe gidiş Pazartesi dönüş veriyor.

Salzburg uçuşu denk gelmemesi durumunda Münih üzerinden de trenle ulaşım mümkün. Almanya ve Avusturya tren konforunu göz önünde bulundurursak aslında bu da yorucu olmayan bir seçenek ama işin ek masraf ve zaman boyutu da yok değil.

Konaklama

Salzburg, tarihi ve doğası sebebi ile 4 mevsim turist çeken bir şehir. Çok sayıda ve tipte otel ve pansiyon var. Internet rezervasyon siteleri üzerinden her bütçe ve keyfe uygun oda bulunabiliyor, 5 yıldızlı lüks oteller, tarihi binalarda yapılanmış yerel konaklama evleri, yatakhane şeklinde ekonomik pansiyonlar var. Ancak popüler bir şehir olduğu için konaklama işini çok sonlara bırakmamak lazım.

Yarışın başlangıç ve bitiş noktası Mozart Meydanı
Copyright Mozart 100 – Salzburg Running Festival

Yeme İçme

gel de 100km koşma...

İtiraf etmeliyim ki bu yarışı düşünürken olumlu yönde karar vermemdeki etkenlerden birisi de yeme içme keyfi idi. Avusturya mutfağı, eski Macar gelenekleri ile de pekişerek nefis seçenekler sunan bir mutfak. Benzer gözle bakarsak Alman kırsalının yemek tarzına göre daha rafine ve lezzetli yemekler bizi bekliyor olacak! Yöresel tatları da araştırıp rapora eklemek lazım diye düşünüyorum, eh 100km koşacaksak sonunda bir ödül de olmalı. Sadece bir T-Shirt için o kadar yol gitmeye değmez…

Özetle bu yarış maratondan daha uzun mesafe koşmayı planlayanlar ve zaten uzun mesafe koşan ama yarış mesafesini arttırmak isteyenler için güzel olanaklar sunuyor.

Bu yarışı seçmemdeki etkenler:

1.      Ulaşımın kolay ve görece olarak ucuz olması
2.      100km gibi uzun ama teknik açıdan zor olmayan bir parkur olması
3.      Tur şeklinde koşma fikri oldum olası feci bunaltıcı gelir ama bunu da kırmam gerektiğine inanıyorum, 2 tur da olsa güzel bir fırsat (bir şekilde başlamak lazım) Not: Sevgili Nejdet Yergök geçen hafta katıldığı bir 12 saat yarışında 1km lik parkurda tam 99 tur atarak toplamda 99km koşmuş…
4.      Alman ve Avusturya kültürünü sevmem ve özellikle bu milletlerin organizasyon ve disiplin anlayışına hayran olmam (toplam mesafe 100km deniyorsa inanın ki o parkur 1cm bile uzun değildir…) Bu gibi uzun yarışlarda organizasyon kalitesi büyük rol oynuyor.
5.      Parkurun manzarasının güzelliği
6.      Parkurda kısa aralıklarla ikmal masaları bulunması ve bu sayede yiyecek-içecek taşıma ve daha da önemlisi bunu planlama gereksinimi olmaması

İznik Ultra 2013 - 80km Orhangazi Parkuru

2013-04-29T02:31:00.000+03:00

bitmeye yakın kendi çektiğim fotoğrafım

Bu sene İznikUltra’nın ikincisini koştum. Alnımın akıyla 80km‘yi bitirdim. Geçen sene ilki düzenlenen yarışta 126km lik parkura kaydolmuş ama 60km noktasında yarışı tek etmiştim. Şaka maka terk ettiğim tek yarış bu oldu şimdiye kadar.

Yarıştan aylar önce başlayan diz sakatlığım düzenli antrenman yapmamı engellemiş, bu da yarışa kadar yeterince form tutamamama yol açmıştı. İznik parkurunu koşan bilir, ilk yarıda ciddi iki tepe var. Her birine 8-9km tırmanıyorsun, sonra o mesafeleri tekrar iniyorsun. Geçen sene gayet amatörce bu yokuşları son sürat koşarak inmeye kalkışınca zaten zayıf kalmış dizlerim ilk yokuşta epey sızlandı, ikin yokuşta da bizden buraya kadar dediler. Ben de son 3-4km sini yürüyerek vardığım 60km kontrol noktasında yarışı terk ettim. Görevli arkadaşın çantama takılı çipi kesmeden önce duraklayıp “Emin misin bak kesip çıkartıyorum?” diye sorduğu ve göz göze kaldığımız anı hala gayet net hatırlıyorum. Muhtemelen 1-2 saniye almıştır “Evet kes hadi” demem ama o an koşu hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti desem yalan olmaz. Gayet uzun bir "1-2 saniye" yaşadım.

Sonrası da çok dertli geçti, uzun süre verdiğim kararın doğru olup olmadığını düşündüm. İşin komiği hala da bilmiyorum kararın ne derece doğru olduğunu. Çevremde koşan koşmayan herkes beni kararımda destekledi, devam etsen çok daha kötü olurdu, belki 60km'de değil ama 90km'de hatta 110km'de bırakmak zorunda kalacaktın dediler. Sağlık daha önemli dediler. Bu bile büyük başarı dediler. Ben ama hep “Kral çıplak” diyecek birisini bekledim. Demedi kimse...

Koşturmaca in-da Hooouse (foto: Başak Gürbüz Derman)

Derken bu sene geldi çattı. Gene düzensizlik, gene antrenmansız vücut, geçen seneden daha gelişkin bir göbek. Bir de yarışa 4 hafta kala ormanda koşarken düşüp ayak ve dizimi incitmem saçmalığın tuzu biberi oldu. Hatta doktor o dizle bu kadar yakın zamanda koşmamamı, tekrar ederse bu sefer sakatlığın aylar boyu sürebileceğini söyledi. Berbat bir durum. Diyor ki “Olacak diye bir şey yok, belki de dizin hiç arıza çıkarmaz, ama bir çıkarırsa da en az yaz sonuna kadar bir halt edemezsin”. Şu açıdan berbat, bu yaza üç tane yarışa daha kaydoldum, hepsinin uçak, kayıt ve otel masrafları yapıldı bile. Her şey bir yana maddi açıdan sıkıntı. Hadi paraları geri alsan da moral açsından dibe vurur insan böyle bir durumda. Tabii mantık bu durumda ne der? Saçmalama, otur oturduğun yerde, bir çuval inciri berbat etme der.

başlamaya dakikalar kalmış Suna ile Kerem'i öne çağırıyorum (foto: Suna Altan)

Bunu gayet iyi bildiğim için ben de mantığıma danışmak yerine ultra koşan arkadaşlarıma danıştım. Farklı mantıkta adamlara danışarak kendi içinde mantıklı bir iş yaptım yani. Onlar ne dedi? Kendini iyi hissediyorsan koş… Sanırım biraz da bunu duymak için o soruyu sormuştum. Doğru yerde doğru adama doğru soruyu sormak önemli. Mesela doktorla konuşurken söz konusu yarışın mesafesi hiç gündeme gelmedi. Ben de 80km koşacağım demedim. “Bir hafta değnek kullansanız iyi olur” diyen adama “Peki haftaya 80km koşsam bişiy olur mu doktor?” demek pek doğru gelmedi.

Bütün bu yukardakileri niye anlattım? Bu yarışın benim gözümdeki ve kalbimdeki yerini ve Cumartesi sabahı start çizgisinde beklerken kafamda neler dolandığını olabildiğince iyi aktarabilmek için. Bunlar işin iç yüzü. Bundan sonrası yarış raporu tarafı.

Kerem'le ilk metreler. Sağ köşede Cenk... (foto: Hande Güler)

Daha iki yaşında emekleyen bir bebek olması gereken İznik Ultra bu sene gayet de yürümeyi öğrenmiş, kendi ayakları üzerinde duran canavar bir yarış halini almış bile. İki sene içinde bu kadar yol alınmış olunması hayret verecek derecede güzel. Koşucusundan yöre halkına kadar bu olayın benimsenmiş olduğunu görmek çok hoş. Katılımda ciddi artış var. Bence bunda uzun mesafe koşuları hakkında yazan, çizen, konuşan bizlerin de payı büyük. Geçen seneden beri uzun mesafeleri koşabilecek insanların sayısı mı arttı ki? Hayır. Bu sene koşanların hepsi istese geçen sene de sular seller gibi koşardı da haberleri yoktu. Hatta bunları okurken “acaba mı?” diyenler varsa aranızda, sizin de haberiniz yok ama seneye koşacaksınız siz de canavar gibi. İşte bu görme ve kabullenme sayesinde bu sene katılımda ciddi artış oldu.

solda Cenk sağda Kerem (foto. Selim Tuluk)

Tabii bir yarış ne kadar kalabalık olursa o kadar neşeli ve renkli oluyor. Koşunun içi de dışı da cıvıl cıvıl. Dışı dediğim İznik’in nabzı o iki gün daha bir farklı attı. Sokaklarında renkli simalar dolaştı, köylerinden rengarenk adamlar geçti. Çevre köyler de öyle bir bağrına bastı ki bizleri, herkesin aklı kaldı yerel seyircide. Futbol dünyasında “seyircisiz oynama” cezası vardır ya, biz Türk koşucularda bu ceza ömür boyu var. Özellikle maraton koşanlar bilir, ne Avrasya’da ne de Runtalya’da bir “seyirci” yoktur. Seyredenler ya ne olup bittiğini anlamaya çalışır, ya da anlamaz ve bizim yaptığımızı da gayet anlamsızca bulup laf atar, kendince laf sokar, dalgasını geçer. Bu belki böyle okuyunca çok büyük bir şey gibi gelmeyebilir ama saatlerden beri koşan, artık enerji depolarının sonuna gelmiş ve kafası çok farklı çalışan ve hatta belki de artık kafası çalışmayan birisi için yolun kenarından gelen tek bir alkış veya can-ı gönülden söylenen bir “bravo” nelere bedeldir… Hiçbir doping malzemesi, hiçbir vitamin takviyesi ve hatta hiçbir para ödülü o anda o kadar işe yaramaz. Hep bunu arar koşucunun gözü kulağı, özellikle son kilometrelerde ama bulduğu anca “uzun mesafe koşucusunun yalnızlığı” ile kalır. İznik bu konuda çok farklı işte. Her köyde sanki o köyün askerden dönen delikanlısı gibi karşılanıyorsunuz. Kimse sorgulamıyor yaptığınız işi, o an o köye gelmiş bir misafirsiniz ve tüm köy sizi ayakta alkışlıyor.

80km kadınlar ikincisi Alessia, Falım reklamında... (Foto: Başak Gürbüz Derman)

Yarışa destek veren bütün ekiplerde de bu sevinç vardı, aralarda kontrol masalarında bekleyen görevliler çok yardımcı idi. Ki bu zavallılar yarış bitene kadar orda bekliyor. Hatta son koşucu o noktadan geçinde pılını pırtını toplayıp daha ilerideki başka bir istasyona gidiyor destek vermek için. Bir de bu adamların çoğu gönüllü. Desteğin böylesi. Sağlık ekipleri gözümüzün içine bakıyordu her şey yolunda mı diye. Ciddi bir kontrol altındaydık başımıza tatsız bir şey gelmesin diye. Jandarma bir o kadar güler yüzlü idi. Yüzbaşısından astsubayına kadar gördük yol boyu. Hep güleryüzlü hep yardım sever. Emirle güleryüz ve yardım olmaz. Zamanında denedim ben de 15 ay kadar, olmuyor.

Yarış günü şansımıza hava nefisti. Belki de geçen sene 126m koşanlardan özür diliyordu. Şaka değil, geçen sene ciddi yağmur altında bitirdi uzun parkuru koşanlar. Yağmur koşarken çok dert değil, ama zemin büyük dert. O üzüm bağları oluyor mu sana vıcık vıcık? Bırak koşmayı düz yürümek bile dert çamurda balçıkta. Kaldı ki 14-15 saattir koştuğun bacaklarla daldığını düşün o çamura. Fiziksel olduğu kadar psikolojik savaş. Bu sene daha şanslıydılar, bu şans bitiş sürelerine de yansıdı haliyle. Biz 80km koşucuları da bu şanstan faydalandık, şeker gibi bir havada koştuk parkuru. Hele akşam gün batımına doğru göl kenarında güneş açınca şiir gibi oldu manzara.

Cenk'le yolda. Hava nefis (foto: Suna Altan)

Parkur hep dediğimiz gibi sert. Her anlamda sert. O iki tepe çıkışı ve inişi canına okuyor adamın. Yokuş inmek çıkmaktan daha dertli. Çıkarken yavaşlarsın, yürürsün, olmadı durup dinlenirsin. İniş öyle değil ki? Sen koşmasan yer çekimi koşturuyor seni. İnişte koşmak değil koşmamak zor. Koşsan dizler iflas ediyor, koşmayıp fren yapmaya çalışsan üst bacaklar. Arasını bulmak lazım. Hadi buldun diyelim bu sefer de 8-9km o arada kalabilmen lazım. Zor iş yokuş inmek. Ben iyi tarafından yaklaşıp bu tepeleri avantaj haline getirmeye çalıştım. Dedim ki kendi kendime; “Zaten topu topu iki tepe var. Çıkarken yürürüm, inerken de dinlenirim. Eh aralardaki düzlüklerde de koşarım artık bir zahmet. İşte sana yarış bitti bile” Tabii bu kadar kolay olmadı ama gene de işe yaradı. Bir de hiç toplama bakmadım. Ne ne kadar kaldığına baktım ne de ne kadar koşmuş olduğuma. O an orda olduğumu düşündüm, bir sonraki istasyona ne kaldığına baktım. Böyle yaparsan önünde hiç 80km olmuyor koşacak. Hep 6km 7km veya en fazla 19km oluyor. Bir de bunlar istasyon olduğu için her mesafe bitişinde bir ödülcük bekliyor beni. Yani kendimi 80km lik bir yarış değil de 5-6km lik bir sürü yarış koşmaya hazırladım, işe de yaradı. Ama arada berbat yarışlar da koştuğum hatta süründüğüm oldu.

İznik’e giderken Suna ve Kerem’le beraber koşarız parkuru dedik. Suna yokuşlarda Kerem de düzlüklerde benden kat kat hızlı ve güçlü, bunu bildiğim için başta Cenk’e takılıp biraz önden gittim. Çünkü biliyorum ki ilk yokuşta su kaynatacağım, geri düşeceğim. Bu endişe ile başlarda olabildiğince önden gitmeye çalıştım. Ama tahmin ettiğim gibi ilk çıkışta grubun gerisine düştüm bile. Birileriyle beraber koşmak hem güzel hem de berbat bir şey. Berbatlığı şuradan geliyor, olur da yorulursan ve dinlenmek istersen öndekiler de durup seni bekliyor. Hatta bazen geri koşup seni almaya geliyorlar. Geride kalma şansın yok. Siz gidin yetişirim ben desen de yemiyor, sen koşana kadar bekliyorlar. Feci bir baskı yaratıyor bu da. Kaytaramıyorsun. Yoruluyorsun ama bırakamıyorsun kendini. İşte Kerem ve Suna’nın bu inat desteği çok işime yaradı.

Valla çalışılmış bir kare değil. Sonradan haberim oldu (foto: Suna Altan, kulaklar: Kerem Yaman)

Yoksa ya sürem çok daha uzun olurdu ya da bitmezdi gene bu yarış.

Uzun mesafe koşularında kendimi gayet iyi tanıyorum artık. Dört tane ben var bende, benden içeri... İlk ben ilk çeyrekte neşeli, dünyanın sonuna kadar koşmaya hazır, dinamik, hevesli. Derken ikinci çeyrekte yorulan ve zorlanmaya başlayan ben geliyor. Ama bir üçüncü çeyrekteki Ilgaz var ki, düşman başına... Yorgun, aksi, konuşmayan, aptal aptal şeylere sinirlenen, sorulara cevap vermeyen, kaytarmaya meyilli. Olur da bu üçüncü çeyrek sağ salim atlatabilirsek hala bilimsel açıdan varlığını açıklayamadığım bir dördüncü çeyrek Ilgaz’ı geliyor ki onu da tutabilene aşk olsun. Yerlerde sürünen, vızlaya, bazen sözlük anlamında bile ağlayan o adamın içinden nasıl böyle bir enerji çıkar bilinmez. Belki de bitişe yaklaşma psikolojisidir ama her şey rayına oturuyor, neşem yerine geliyor, bacaklar otomatik pilotta koşmaya başlıyor.

Her koşuda böyle bu. O dördüncü çeyrek hiç bitmesin istiyorum. Ama hep bitiyor. Oraya gelmek için de hep o saçma üçüncü çeyrekten geçmek lazım. Neyse karışık durum. İznik’te de aynısı oldu, üçüncü çeyrek aşağı yukarı ikinci tepeye denk geldi, cuk oturdu. Ama son bölüm nefisti. Göl kenarı, batan güneş ve ufukta beliren Orhangazi beldesi. Güle oynaya bitirdik o son bölümü.

Göl kenarına inerken son çeyrek (foto: Suna Altan)

Bu sene bir de şampiyonumuz vardı İznik’te. Geçen sene tesadüfen tanıştığımız, bir kere Belgrad Ormanı’nda beraber koştuğumuz ve İstanbul’dan döndükten hemen sonra 100km kadınlar dünya şampiyonu olan Amy bizimle idi bu sene. Bizimle dediysem yarış haricinde bizimleydi. Yarış sırasında pek bizlerle vakit geçirmedi, önden gitti, yolu açtı. Parkur rekorunu kırdı. 80km de birinci oldu. Gıkı da çıkmadı. Başka dünya şampiyonu tanımıyorum aslında ama hepsi böyle sessiz, efendi, alçakgönüllü ve bir o kadar da cana yakınsa ne güzel. Yanımızda kedi gibi dolaştı. Amerika’da iki kedisi varmış; Sam ve Ella, belki o yüzdendir... Ben Amy’yi çok sevdim, kaldığı sürece her şeyi sordu, yemekleri denedi, Türkçe kelimeler öğrenmeye çalıştı. Ne gördüyse yedi. Her türlü pis boğazlığımıza eşlik etti. Seneye de gel Amy. Daha Sütlü Nuriye var deneyecek.

işte sağımda gözüken Amy (foto: muhtemelen çaycı)

İznik Ultra için pek teknik hazırlık yapma şansım olamadı. Normalde bir antrenman programı izleyerek, belli mesafe ve zaman şemasına göre koşmam gerekirdi. Ama olmadı. Daha doğrusu olamadı. Ben de matematiği bir kenara bırakıp daha “lirik” bir şekilde koşmaya karar verdim. Bu şartlarla koşmak matematiksel açıdan saçma çünkü, biliyorum. İçimden geldiği gibi, antrenman yaparak kazandıklarımla değil de “elimdekilerle” koştum. Bu sebeple çok da teknik bir yarış raporu olmadı bu seferki, farkındayım. Ama zaten katılım, parkur, süreler, eğim gibi şeyleri merak eden sitesinden de öğrenebilir. Ben bu sene bunlara takılmadım pek, uzun bir gezinti mantığında geçti koşu. Eh artık böyle lay lay koşunun raporu da anca bu kadar…

veee mutlu son... Suna kamerayı fark etmiş (foto: Alessia De Matteis)

meandmuesli - Müsli ve Ben!

2013-03-21T11:27:00.000+02:00

Kiloların arttığı ve göbeğimin alıp başını gittiği dönemlerde diyet yapmaya başladım. Yulaf ezmesi ile tanışmam bu yıllara denk gelir. O gün bu gündür yulafla yakın temas halindeyiz, sabahları hava aydınlanmadan koşmak için kalktığımda ilk gördüğüm şey yulaf kavanozu ve süt şişesi olur. Zamanla tadını sevsem ve zevkle yemeye başlasam da bir süre sonra her gün aynı lezzet de sıkıcı olmaya başlıyor. Bu gibi durumlarda yulaf ezmemin içine badem, bal, ceviz, yaban mersini gibi lezzet arttırıcı ve kendimce faydalı öte-beri koymaya başlarım.

Derken bir gün meandmuesli ile tanıştım. (Marka her yerde aynen böyle bitişik yazılıyor, ben de bu konularda hassas davranmaya çalıştığımdan kelimeleri bölmeden renk farkı ile ayrıştırarak yazıyorum, yoksa bildiğiniz Müsli ve Ben…) Bu marka sadece internet üzerinden satış yapıyor, adrese ürün gönderiyor. Sitesi çok güzel ve net hazırlanmış, kendilerini ve yaptıkları işi güzel anlatmışlar. Girer girmez insanın canı çekiyor. Olay basit, ana malzeme ve yardımcı malzemeler ile kendi karışımınızı yaratmak.

gayet net bir site girişi

Müsli ilk defa bu isim altında İsviçreli bir doktor olan Maximilian Bircher-Benner tarafından hazırlanmış. 1900'lerin başında hastanesindeki hastalar için karışımlar hazırlayan doktor acaba olayın bu noktalara geleceğini biliyor muydu? (meandmuesli sitesinden ustalara saygı bağlamında orijinal Bircher Muesli karışımından da alabiliyorsunuz)

Bircher Usta sermayeden tüketirken

Kendi Müsli'nizi oluşturmak için önce temel malzemeyi seçmeniz gerekiyor, beş değişik seçenek sunuluyor size. Sonra bunun üzerine kuru meyve en son da kuru yemiş ekliyorsunuz. Bu adımları birden fazla tıklarsanız daha çok çeşit eklemiş oluyorsunuz. Hazırladığınız Müsli'nin besin değerlerini de görebiliyorsunuz. En son adımda sizden karışımınıza bir isim vermeniz isteniyor, daha sonra bu isimle aynı karışımdan sipariş edebiliyorsunuz. Bu isim etikete de basılıyor. Yani isim verirken dikkatli olun, kutu bitene kadar gözünüzün önünde kalacak bu isim.

Hazır karışımlar da gayet akıllıca düşünülmüş, farklı beklentilere cevap veren seçenekler göreceksiniz. Yağ oranı düşük karışım, yüksek karbonhidrat karışımı ve sıkı durun: "Koşucu Karışımı" bile mevcut.

"denemeee" isimli denememin kutusu ve etiketi...

Hazırladığınız Müsli ertesi gün adresinize gönderiliyor. Kutuda standart olarak 575gr ürün var. Kullanılan kutu da çok hoş, tepesindeki emniyet katmanını ilk siz açıyorsunuz, esnek kapağı da hava almasını engelliyor. Boşalan kutular bizim evde makarna deposu haline geldi bile.

Özetle koşu çncesi/sonrası için ufak denemeler ve oyunlar ile lezzetli ve sağlıklı şeyler hazırlamak isterseniz doğru adres burası;

www.meandmuesli.com

yazıyı sonuna kadar okuyan uzunmesafe.com 'cular için meandmuesli ailesinden bir de jest geliyor 20 Haziran 2013'e kadar geçerli bir %10 indirim kuponu...
siparişlerinizde aşağıdaki kodu girerseniz 575gr Müsli'nizi 57,5gr 'ı bizden :)

kupon: umesafe10p

Çekmeköy Ultra Yarışlarım

2013-03-19T09:27:00.001+02:00

Eve Taşınan Çekmeköy Toprağı

Çekmeköy’de 3. Yarışımı tamamlamış oldum. İlki bir antrenman yarışı kapsamında 15km gidip aynı rotada geri dönecek şekilde 30km idi. Bunu antrenman programı için iki arkadaşımla, Suna ve Kerem’le koşmuştum, hedef 4 saat koşmuş olmaktı. O gördüğüm 15km lik kısımla Çekmeköy’ü hiç sevmemiştim. Derken geçen ay bir 30km parkuruna katıldım bu sefer baştan sonra yarış rotasını koştum, Suna bana eşlik etti. Baştaki 15km bir önceki seferle muhtemelen aynı idi, gene hoşuma gitmedi, tam söylenmeye başlarken güzel yerlerde koşmaya başladık, yavaş yavaş Çekmeköy’ü sevdim.

İlk 15km git-gel çok anlatacak bir koşu olmadı. İkinci koşu hakkında yazılabilecek şeyler var ama koşu sonrası kağıda dökecek fırsat olmadı, üzerinden zaman geçti. Şimdi bu iki yarışı tek başlık altında toplamak istedim. İşte size son iki yarış ve Çekmeköy anılarım, tecrübelerim.

ÇEKMEKÖY YOLLARI VE ZEMİNİ

Çekmeköy yarışları genelde yangın yollarında yapılıyor. Yangın yolları ağaçlık tepeleri yaran geniş yollar. Bu yolların açılmasında iki temel amaç var; ilki yangın çıkarsa alevlerin yayılmasını engellemek için tepeleri bölmek ve boşluklar yaratmak, ikincisi de yangına müdahale edebilmek için araçların her yere kolay ulaşmasını sağlamak. Sanırım bu iki amaç yolların genişliği hakkında yeterince fikir edinmenizi sağlayacaktır. Diğer bir deyişle koşulan yollar tek izli patikalar keçi yolları değil. Geniş ferah yollar, gök yüzü gözüküyor ve ışık alıyor, ama bir o kadar da rüzgara açık, kışın soğuk, yazın da güneş sebebi ile sıcak. Açık alan olduğu için zemin yağıştan çok etkileniyor, kar ve yağmur doğrudan toprağa ulaşıyor. Hele bir de ağır vasıta geçerse yollar epey çamur hatta balçık oluyor. Benim koşularım hep yağışa veya yağış sonrasına denk geldi. Çamurlu zemin yumuşaklık açısından tabanlar ve dizler için bir avantaj sağlasa da basış emniyeti ve adım kontrolü olarak çok dertli. Hem yarattığı enerji kaybı ile yorulmanızı çabuklaştırıyor, hem de kontrolsüz basış bacağın çok farklı kas gruplarını çalıştırıp, normal koşularda güçlenme fırsatı bulamamış bu kaslarda sakatlık riskini arttırıyor.

Bu açıdan Çekmeköy koşu parkuru olarak zor. Başka bir gözle bakarsak da koşucular için gelişime açık bir parkur denebilir. Zaten yarışlardan çoğunda bu parkura alışık ve bu coğrafyada antrenman yapan koşucular kendilerini çok net belli ediyorlar. Bakiye Duran buna en güzel örneklerden. Parkurun eğim yapısı da kendine has. Düzlük alan çok az. Genelde uzun iniş ve çıkışlar var. Arada sert tepeler olsa da genelde eğimler uzun mesafelere yayılıyor, kendini çok belli etmiyor. Ultra maratonlarda sinsi eğim en kötü şey. Dik bir çıkış veya inişe denk gelince formül basit, vites küçültüp yürürsünüz, hem dinlenir hem de güç tasarrufu yaparsınız. Yemek yeme, hatta bazen üst değiştirme gibi “yan işleri” yokuş çıkarken yapıp zaman kazanırsınız. Ama eğim mesafeye yayılmışsa fark etmeden düzlük temposu ile devam eder ve enerji konusunda cepten yemeye başlarsınız. Bunu fark edip kontrollü gitmek lazım. Çekmeköy’de bu tip eğimler çok, koşsan dik gelen ama yürümeye başlayınca da koşulabilecek gibi gözüken yer bol. Bence parkurun en büyük zorluklarından birisi bu. İkinci zorluk ise toprak yapısı ve çamur.

Çiğdem Özcan tepeler ve çamurla kahramanca mücadele ederken (foto:Bakiye Duran)

O kadar değişik tipte çamuru bir arada görmedim başka yerde. Kaygan sert çamuru da var, bileğe kadar gömüldüğün ve neredeyse ayakkabını tuttuğu gibi çekip ayağından çıkartan çamuru da. Yer geliyor balçık ayağa öyle bir yapışıyor ki ayaklarını onar kilo olmuş gibi hissediyorsun, tabanlarında çamurdan toplarla koşmaya çalışıyorsun. Bazı vadi geçişlerinde dereye dönen alanlarda ıslanmadan geçecek hat ararken kendini bileklerine kadar su içinde bulabiliyorsun. Bazı tepeler o kadar dik ve çamurlu olabiliyor ki attığın adım kadar geri kayıyorsun, aynı hattan ilerlemeye inat edersen bir de bakıyorsun koşu bandı gibi, olduğun yerde sayıyorsun.

30K MUD CHALLENGE – TÜRK’ÜN ÇAMURLA İMTİHANI (10.02.201)

İşte yarış sayılabilecek birinci, Çekmeköy topraklarında ikinci koşum adından da anlaşılacağı gibi tam da çamur mevsiminin zirvesinde yapıldı. Bakiye Duran bu bölgede çeşitli mesafe ve zorluklarda yarışlar düzenliyor. 10 Şubat Pazar günü gerçekleşen bu organizasyonda da 30-40-50km lik parkurlar vardı.

Kayıt tamam, bir 30km koşması kaldı (foto: Ebru İşseven)

Ben bir süredir düzenli koşamadığım için haddimi bilerek 30km lik parkura kaydoldum. Bana kalsa o hımbıllıkla 30km ye bile girmezdim ama dostlarım sayesinde kendimi koşar halde buluverdim.

Yarış Öncesi Kayıt Masası (foto: Bakiye Duran)

Sağolsun bu gibi durumlarda kulağımı nazikçe çeken Caner Odabaşoğlu hafif nüktelerle gerekli gazı verdi, beni bir an bile yalnız bırakmayan ve yoldaşlık eden Suna Altan da yarışta tempo vericim gibi yanımda koştu. Bunlar önemli şeyler. Uzun mesafede ayak ve bacaklardan çok beyin ve kalp (yürek anlamında) devreye giriyor. Başka bir deyişle yürek devreye girmezse gerisi nafile, bir adım bile atası gelmiyor insanın. Ya güçlü iradeyle geniş bir yüreğin olacak ya da bunlardan yeteri kadar olup oralarda sana da yer açacak dostların. Allaha şükür bende ilkinden biraz çevremde de ikincisinde bol miktarda varmış ki oflaya puflaya koştum bitirdim iki yarışı da! Motivasyon önemli, bazen içten gelecek bazen de dışardan.

Starta Beş Kala... Heyecan Dorukta!

Tam yarışa başlayacakken hava kapadı, yağmur indirdi. Start alanı geniş bir düzlüğün kıyısında, tepelerden epey rüzgar alıyor. Kırıcı bir soğuk etkisinde başladık koşmaya. Ama koştukça ısındık, hava da ısındı, hatta bir süre sonra şapka eldiven fazla bile geldi. Başta can sıkan yağmur yol boyu hafifleyerek bize eşlik etti, ferahlatıcı bir seviyede üşütmeden usul usul yağdı. Koşarken kararında yağmur nefis bir şey. Hem manzara güzel oluyor, ışık kırılıyor, renkler canlanıyor insanın içi açılıyor, hem de güzel bir ferahlık veriyor. Üzerinizde ıslanan giysiler başta üşütür gibi olsa da bir süre sonra vücut ısısı ile ısınan bu katman güzel bir izolasyon sağlıyor, ılık ama ıslak bir katmanla koşar oluyorsunuz. Tek risk durmak, durup da vücut soğumaya başlarsa işler fena, o zaman berbat bir üşüme geliyor. İşin sırrı durmadan hareket. Babam eski dalgıçları ve sünger avcılarını anlatırdı, kalın yün kazak giyerlermiş teknik kumaş elbiselerin icadından önce içlerine, ıslanan yün vücut ısısı ile zırh gibi korurmuş suyun altında. Bizimkisi de benzer hesap sanırım.

Uzun süredir düzenli antrenman yapamadığım için temkinli başladım, Suna ile sabit bir tempo tutturduk, yokuşlarda yürüyerek düzlüklerde de çok yorulmadan koşmaya başladık. Ön grup arayı açtı, biz de herhalde son üçte birin önünde kalacak şekilde ilerlemeye başladık Genelde bu ortalamaya benzer tipte koşucular kalır, gene öyle oldu; süre iddiası olmayanlar ve nispeten daha az tecrübeliler. İlerledikçe aralar iyice açıldı, son 15km yi Suna ile ikimiz koştuk. Başlarda da bahsettiğim gibi parkura anca 15km sonra ısınabildim. Güzel vadilerden geçmeye başladık, yollar daraldı, ağaçlar güzelleşti. Oldum olası koşuların başlarını sevemem, ilk 1 saat işkence gibi gelir. En illet olduğum koşular bir saat veya 10km civarı olanlardır. Tam olaya ısınmaya başlamışken koşu biter. Çekmeköy ’de de bu ısınma kısmı geçtiğinde rota güzelleşti, koşu keyif vermeye başladı.

otomatik pilota bağlamış koşarken. Arka planda Suna (foto: Bakiye Duran)

Aralarda su istasyonları vardı, her 10km ye denk gelecek şekilde ayarlanmıştı. Bakiye Abla çoğunda bizleri bekler durumdaydı, bazı kavşaklara da gelip hem yönlendirme yaptı hem de moral takviyesi. O psikolojide dağ başında karşında Bakiye Duran’ı görmek ve güzel sözler duymak çok moral verici. En sevdiğim tarafı Bakiye Abla hep “aman sakin, aceleye gerek yok” der, nefis bir motivasyon bu. Hakikaten de kontrollü gidersen aslında daha hızlı ilerliyorsun. Daha dinç bitiriyorsun yarışı. Biz de kontrollü bir hızla ama hiç durmadan bitirdik yarışımızı. Kimseyle yarışmadan, keyif alarak, yorularak ama mutlu bir biçimde. Bitişte nefis bir masa kurulmuştu, sıcak içecekler, son derce lezzetli yiyecekler. Güler yüzlü ve içten insanlar bizi beklediler, madalyamızı verdiler, tebrik ettiler. Bu yarışların güzelliği arkadaş toplantısı gibi olması. Hep aynı yüzler, hep beraber koştuğumuz sevdiğimiz dostlar. Senden saatlerce önce bitirseler bile gelenleri bekliyorlar, alkışlıyorlar, sana sıcak bir şeyler ikram ediyorlar hemen. Sıkı bir dostluk bu. Bir nevi asker arkadaşlığı.

Bu yarıştan edindiğim tecrübeler

Uzun süre koşmamışsan da bir yerlerden başlamak lazım. Uzun koşacaksan pat diye yollara atma kendini, git bir patika yarışı bul, 30km toprak yol 21km asfalttan az döver seni.
Koşamam, yorgunum, hazırlıksızım deme, arkadaşlarını dinle. Sen kendi sesin diye omuzundaki şeytanı duyuyorsun, onlar da öteki omuzdaki melekler aslında.
Yol arkadaşı deyip geçme. Mesafe yarıya düşer, hava soğukluğu gider, buraya kadarmış dediğin yerde bir de bakarsın yola koyulmuşsun bile haberin yok. Yol arkadaşı önemli. Ne ya et edin bir iki tane…
O kadar hamlıktan sonra bu kadar koşup da hiçbir ağrı sızı çekmiyorsan, hiç sakatlık yoksa bu vücutta iş var demek ki. Hımbılım şişkoyum diye kendini boşlama. Allahın verdiği kiloyu Allah alır. Yeter ki sen çık koş. Cepteki kilometreler yatırım hesabı ise demek bu günler için biriktirmişsin. Güle güle harca.
Çamurda koşmak ayrı bir dünya. Sevmesen de alış. Bu işin doğasında var bu. F1 pilotu olmak yerine rallici olmayı sen seçtin.
Herkes yokuşlarda niye senden hızlı? Göbekten olabilir mi acaba? Artık birşeyler yapma zamanı gelmiş olmasın?

45K GECE KOŞUSU – NIGHT BIRDS AND BATS (GECE KUŞLARI VE YARASALAR) 16-17.03.2013

Bu seneki Çekmeköy Ultra serisinin üçüncü ayağı da 16 Mart Cumartesi’ni Pazar’a bağlayan gece koşuldu. Saat 22:00 de başlayan yarış Pazar sabahı bitti. 38 kişi start aldı, bu sefer herkes aynı parkuru koştu, farklı mesafeler yoktu, herkes 45km sınavını verdi.

Yarış resmi sitesinden arak parkur haritası

Caner arkadaşımız o sabah Paris Eco Trail yarışında 80km koştuğu için epey uzaklarda idi, biz de bir eksikle makarna partimizi yapıp yarışa katılmış olduk. Cuma akşamı küçük bir ev organizasyonu ile makarnamızı yedik, Aykut’un 2:58’lik Runtalya Çıkarmasını kutladık, maşallahlı 2:58 mumlu pastasını üfledik. Derken Cumartesi gecesi geldi çattı. Yanlış OGS geçişi ile ilk heycanımızı yaşayarak Çekmeköy’e vardık. Bir hafta öncesinden hava durumu Cumartesi gecesi için soğuk ve yağış veriyordu. Ne yazık ki tuttu da. Cumartesi sabah kalkıp camdan bakınca başta gözlerime inanamadım, damlar karla kaplı idi! Gerçi gün içinde yağan yağmur karları eritse de hava ısınmak bilmedi.

Kayıt masası ve çadırlar

Çekmeköy’de kayıt masasına vardığımızda ortalıkta kimseler yoktu, herkes arabalarda oturup bekliyordu. Geldiğimizi görenler korna çalıp oturdukları yerden el salladılar. Kayıt işini halledip arabamıza döndük biz de koşarak. Arabada ne giysek tartışmaları sonucunda yanımızda ne varsa giyme kararı aldık. Derken yarış saati gelince alanda yerimizi aldık. Gene tanıdık yüzler, eş dost çevresi. Zaten bu işle uğraşan, o havada oraya gelip o mesafeyi koşmak isteyecek adam sayısı belli, çoğu da oradaydı. Tam start öncesi kar başladı. Koşmaya başlayınca da etrafın ince de olsa bir kar tabakası ile kaplı olduğunu gördük. Kar aslında yağmur kadar kırıcı değil, hava nispeten daha yumuşak oluyor. Bir de karlı havada gökyüzü enteresan bir pembelikle kaplanıyor, ara ara kafa fenerini kapatıp gecenin alaca karanlığında bile koştuğumuz oldu.

o havada o ışıkta en iyi yakalanmış kare. Start öncesi anı fotoğrafı (foto: Bakiye Duran)

Bu sefer mesafe geçen yarışa göre 1,5 kat daha uzundu, hava soğuktu ve en önemlisi gece şartları vardı. Gene Suna ile beraber koşacaktık. Karanlık açısından şanslı idik, çünkü son 1-2 senedir Belgrad Ormanlarında yaptığımız koşuların çoğu sabahın erken saatlerinde olduğundan neredeyse ilk yarıları hep zifiri karanlıkta geçmişti. Yani karanlıkta kafa feneri ile ormanda koşmak bizim için yeni bir şey değildi. Bu bakımdan kafamız rahattı, beni esas düşündüren mesafe ve zemin idi. Kayıt masasında gene 10km de bir su istasyonu olduğu ama 20. Km noktasında araç giremediği için istasyon kurulamadığı bilgisi geldi. Bunu iyi tarafından almaya çalışıp mesafeyi dilimleme ve zorluğu küçük loklamalar haline getirme için kullandım. Evet belki dört tane 10km olsa daha kolay tüketilebilirdi ama şartla böyleydi, buna uygun çözüm üretmek gerekiyordu. Ben de kendi kendime şöyle dedim; 10km güzel, rahat geçer, ferah ferah suya ulaşırız. Sonrasında 20km daha var ama bu arayı atlattık mı kaldı 10km daha, eh o 10km de 20km nin üzerine çok daha rahat gelir, zaten 40km ye gelmiş olacağız bu şekilde. Son 5km nin de lafı olmaz aramızda. Bu zihinsel üç kağıtlar için Metroda Ultra başlıklı yazıma da göz atabilirsiniz. Böyle diyerek yola koyuldum. Start sonrası çok hızlı gitmesek de ortalara yakın bir yerlerde tempoya oturduk, yavaş ama akıcı bir şekilde koşmaya başladık. İlk tepeler gelince gene aralar açıldı, hızlı arkadaşlar bastı gitti, biz de en arkadakilere arayı açmaya başladık yavaş yavaş. 10km ye kadar üçlü bir grupla yakın koştuk. Bende Garmin yoktu ama 10km den fazla koşmuşuz gibi geldi. Diğerleri de 13km ölçmüşleri koşu saatleri ile. Su noktasında Bakiye Abla bizi bekliyordu, burası 10km bisikletle ölçtük biz dedi. O sırada süre olarak 1 saat 35 dakikadır koştuğumuz görünce ben de yaklaık 11-12km oluğunu tahmin ettim. Bu tür mesafe çelişkileri için Mert’in GPS Nedir ve Koşu Saatlerindeki Hatalar başlıklı nefis yazısına göz atabilirsiniz.

Bakiye Abla sonra “aman yavaş çocuklar aceleye gerek yok” dedi. Küçükken annelerimizin dediği gibi “gruplar oluşturun, beraber koşun” diye ekledi, meşhur “beraberce oynayın bakiim kavga etmeden arkadaş arkadaş” cümlesi gibi... Teşekkür edip devam ettik. 8km den sonra yanımıza bir köpek takılmıştı, Bakiye Abla köpeği tanıdı, "o şimdi sonuna kadar koşar sizle, alışıktır buralara, benim köpeğim o" dedi. Hakikaten de köpek hep yanımızda geldi, geride kalanı bekledi, gıkını çıkarmadan en dik tepeleri tırmandı, en vıcık çamurlarda bir ceylan gibi sekerek bize eşlik etti. Yalnız oraları iyi biliyor olacak ki son kilometrelerde bir ara kayboldu yanımızdan, geldiğimizde bitiş çizgisinde bizi bekliyordu, büyük ihtimalle kestirme yaptı hınzır.

bu yarışlarda iki tip çılgın oluyor, ilki koşan çılgınlar, ikincisi de o birinci tip koşacak diye sabahlara kadar bekleyen yardım eden gönüllü çılgınlar. Size teşekkür az kalır...

10km ve sonrasında her şey nefisti, yavaştan çamur başlasa da zeminin bir önceki sefere göre daha iyi olduğunu konuştuk. Meğer sadece oralar öyleymiş, ilerde bizi neler bekliyormuş. Benim kafamda 10 ile 30km arasındaki 20km lik kısım dönüm noktası idi, yarışın en zor tarafı orasıydı. "O 20km yi iyi geçirebilirsem gerisi kolay" dedim kendi kendime. Ama şansa bak ki parkurun en dertli çamur kısmı da tam o araya denk geldi. Yer yer öyle çamur geçişleri vardı ki yürümek değil, kayıp düşmemek marifet sayılır oldu. Velhasıl iki kere kıç üstü oturmuşluğum da var bu sayede. Küçük bir tuvalet arası verince Bakiye Abla’nın “kardeş kardeş oynayın” dediği grupla aramız açıldı. Suna ile sakin sakin koşmaya başladık. Bir de köpek dostumuz. Derken bata çıka 20-25km civarına geldiğimizde önümüzde birisinin yürüdüğünü fark ettik. Önce koşucu olduğunu anlamadık, üzerinde uzun bir pardesü yağmurluk, sırtında da okul çantası gibi bir sırt çantası vardı. Yanından geçerken selam verdik. 30km ye çok var mı diye sordu. 30km de su istasyonu olduğunu daha mesafe gitmek gerektiğini söyledik. Çamurlu alanda olduğumuz için çok hızlanamadan ilerlerken bu arkadaş da yanımızda koşmaya başladı.

BAYBURT’LU KOŞUCU SEZER

ilk ultrası öncesi Sezer

Yanımızda koşmaya başlayınca yarıştan olduğunu anladık. Başta fazla konuşmasak da uzun mesafe ve patika koşuları konusunda yeni olduğunu düşündüm. Elinde epey büyük bir fener, kafası ve elleri açık ve o hava şartlarına göre korumasız, üzerinde de uzun ve yağmurdan korusa da muhtemelen epey terleten ve rahat koşmasını engelleyen bir yağmurluk. Bunları kesinlikle malzemelerini küçümsemek veya bu iş öyle değil böyle malzeme ile yapılır ahkamları kesmek için yazmıyorum, sadece uzun mesafe ve arazi koşusu konularında tecrübesiz olduğunu anlama sebebim olarak cümlelere döküyorum. Hakikaten de konuştukça bunlar doğru çıktı. Sezer 30 yaşında, Bayburt’lu ve hızlı bir kısa mesafe koşucusu. Atletizm Şampiyonalarında koşmuş. Hep 400m ve 800m. Hayatında en uzun koşusu 8km, o da bir kereye mahsus. Onun dışında hep hızlı, hep kısa mesafe. Bu katıldığı 118.yarışıymış! İnternette dolanırken bu yarışı görmüş, denemeye karar vermiş. Olabilecek en sert şartlardaki yarışı seçmiş de haberi yok. Çevresinde bu işleri bilen eden olmadığı için de kendince çözümlerle gelmiş, koşmaya başlamış. Bu mesafe için ağır giysileri, feneri ve çantası ona fazladan yük oluyordu. Elleri ve kafası açıkta olduğu için farkına varmadan ısı kaybediyordu, vücudu gereksiz enerji tüketiyordu. Koşarken beslenme konusu aklına gelmediği için saatlerdir bir şey yememişti ve sadece 4 şişe su içmişti, muhtemelen tuz dengesi de alt üst olmuştu, karanlıkta çamurla boğuşarak tek başına ilerlemeye çalışıyordu. İşte biz ona yetiştiğimizde bu halde idi. Biz de çok hızlı koşmadığımızdan bir süre yakın mesafede ilerledik, ufak ufak sohbet ettik, derken biz biraz öne geçtiğimizde arkadan korkunç bir bağırış geldi. Bir an Suna ile bacağını kırdığını sanıp panik içinde geri döndük. Çamura saplanmış ve acı çekiyordu, baldır adalesi top gibi kasılmıştı. Beslenme eksiği ve yorgunluk soğukla da birleşince bacaklarına kramplar girmeye başladı. Su ve yiyecek desteği ile biraz toparlandı, yanımızda devam etmeye başladı. O halde biz de bırakıp ilerlemek istemedik, 30km istasyonuna kadar beraber gidelim dedik. Zaten o ara mesafe hakikaten de koşulacak gibi değildi, çamura bata çıka bazen birbirimizi çeke çeke ilerledik. Sezer’in kafası epey karışmıştı, 45km nin hiç beklemediği gibi olduğunu anlattı. Sonra yarış bittiğinde “nasıl sevdin mi uzun mesafe işini?” diye sorduğumda bunu anca yaşayan anlar, kimseye anlatılamaz bu dedi. 30km istasyonuna varmak günlerimizi aldı gibi geldi bana da. Yürümekten ve çamurdan bacaklarım kütük gibi olmuştu, kendime moral olsun diye “daha ne kötü olabilir ki, az kaldı devam” derken duvar gibi bir tepeye geldik. Düşe kalka tırmanınca tepede Bakiye Abla ve su istasyonunu gördük. Nefis bir andı. Sezer’e dedik ki “Bak sen sporcusun, yazık zarar verme kendine, buralara gelmen bile büyük iş, tadında bırak, arabaya bin, sakatlık çıkarma kendine” Sezer de dedi ki “Yok buraya kadar geldim, ben bu işi bitireceğim” Sezer işi o anda bitirdi zaten o cümle ile de haberi yoktu henüz. Dedim devam edeceksen aç bakim ağzını, bir tane enerji tableti tıkıştırdım ağzına, bir de Snickers verdim yanına, bunu ufak ufak dişle yol boyu, hem tatlı hem tuzlu sana güç verir dedim. Sonra Suna jel verdiyse de o konuda ikna edemedik. Derken Sezer bir nebze tazelenmiş olarak başladı yanımızda koşmaya. Biz koşunca koştu, yürüyünce yürüdü. Gıkı çıkmadı. Sadece arada “Allah sizden razı olsun” dedi durdu, biz de “biz bir şey yapmadık, Allah Tadımca Bar'dan ve senin bacaklarından razı olsun” dedik. Anlattığına göre Bayburt’ta 15 senedir halk koşusunu Sezer kazanırmış. Geçen sene yarıştan önce Kaymakam Hanım yanına çağırıp “Sezer hep sen alıyorsun madalyaları, bırak da başkaları alsın biraz, ne yapacaksın o kadar madalyayı?” demiş. Sezer de “Babam o madalyaları bizim ineklerin boynuna asıyor, sonra satacakken madalyalı inek olarak satıyor, olmaz” demiş. Bana “Abi Avrasya’ya girsem 3,5 saatte koşar mıyım 42km’yi?” diye sorunca bilemedim ne diyeceğimi.

HER ÇIKIŞIN BİR İNİŞİ, HER YARIŞIN BİR BİTİŞİ…

30km sonrası daha kolay geçti. Karanlıktan fazla manzara göremedik ama yakın çevreden o kısımların geçen sefer hayran kaldığımız vadi olduğunu anladık Suna ile. Tanıdık yerlere gelmek de moral oluyor insana. Esas moral şu oldu bana, 30km de Bakiye Abla’ya “herhalde en arkada biz varız değil mi?” diye sorunca “Ne en arkası, 38 kişi başladı siz daha 18.inci geldiniz cevabını aldık. Derken düşe kalka 40km noktasına vardık. Sezer’le tam birbirimizi kutluyor övgüler yağdırıyorduk ki Suna bizi payladı “Beyler daha bitmedi, 5km var hadi bakalım” Kendimize gelip yola koyulduk. Yorgunluktan kambur pozisyonda koştuğumu fark edip kendimi toparlamaya çalışsam da biraz sonra kendimi gene iki büklüm koşar vaziyette buluyordum. Sırt ve karın bölgelerimin ne kadar zayıf kaldığını düşündüm gene.

Çekmeköy'ün gediklilerinden Ufuk Abi madalyasına kavuşurken

Derken tanıdık tepelere vardık, ufukta bitişten önceki son tepe ve evler belirdi. Hava da aydınlanmaya başladı. Suna’ya saat kaç diye sordum, 7,5 saattir koştuğumuzu öğrendim. Oh bir rahatlama geldi ki sormayın, niye biliyor musunuz? Çünkü her ne kadar yarışmıyor olsanız da eğer bitişe yakın tam saate yakın bir sürede iseniz, kafa karışır, anlamsız bir gaz gelir. Mesela o an 7,5 saat değil de 6:50 veya 7:50 olsa idi diyecektik ki “Aman hadi dişimizi sıkalım da 7 saat veya 8 saat olmadan tamamlayalım” Allah'a şükür böyle bir son dakika gerginliği de olmadı, yumuşak yumuşak indik tepeden, çadıra vardık koşarak. Yorgun ama başlar dik.

yarış sonrası Çekmeköy Ultra Ocakbaşı

Arkadaşlarımız karşıladı bizi bağıra çağıra. Hemen sıcak çay, mangala yakın tabureler. Ve çadır içinde ben diyeyim 10 çeşit siz deyin 20 çeşit “serpme kahvaltı”… Ama yol boyu enerji içeceği içmekten benim mide dükkanı kapamıştı, bir iki haşlanmış patates tırtıklayıp ateş başına döndüm.

canavar bitiş masası

Aykut, Kerem ve Alessia delileri bizden 2 saat önce bitirip bizi beklemişler. Üst baş değiştik, diğer arkadaşlarla helalleştik ve yola koyulduk.

En güzeli de benim o Cumartesi akşamı yarış olduğunu unutup ertesi sabaha eve kahvaltıya misafir çağırmış olmamdı. Eve 07:00 de girip 2 saat uyudum, sonra kahvaltıda ev sahipliği yaptım. Ev sahipliği dediğim de, oturduğum yerden her şeye “Karıcıım çok güzel olmuş valla eline sağlık” diyerek 10 fincan kahve içmek… Ha bir de sabah o arada gidip marketten taze kaymak aldım. O da nefisti.

Bu yarıştan edindiğim tecrübeler

Gece koşacaksan sağlam kafa feneri bul, mutlaka yedek pil hatta fener taşı. Öve öve bitiremediğim kafa fenerim soğukta 6 saat sonra kendini aydınlatamaz oldu, hem de sıfır pille başladığım halde.
Uzun koşacaksan o göbeği bırak artık. Zaten arkada çanta taşıyorsun, bir de önde taşıma.
Ne kadar antrenmansız olsan da yayma, kalk koş. Böyle şeyleri böyle durumlarda bitirmek feci motive edici.
Yol arkadaşı önemli. Suna seni son 15km de çekmese 10 saatte zor bitirirdin valla.
Yarış tarihlerini adam gibi not et, program yapmadan önce o hafta sonu ne var ne yok iyi bak.
45km bazen 30km den kolay olabilir, akıllı olup akıllı koşarsan. Akıllı değilsen de akıllı arkadaş bul kendine, o da kabul.
Yarışlara fotoğraf makinesi götür. Yol boyu taşımasan da bitişte bir iki kare çekersin, bir araba yazı yazıyorsun, kuru kuru hiç çekilmiyor… Tüm fotoğraflar sağdan soldan arak.

Adalarda Koşmak

2012-06-21T10:17:00.002+03:00

Her ne kadar mevsimlerden yazı sevmesem, deniz mahsullerini ağzıma sürmesem ve bırakın yüzmeyi ayağımı bile denize sokmaktan kaçınsam da bakıldığında doğma büyüme “ada çocuğuyum” dur. Bir şekilde doğduğum seneden beri her yaz Burgazada’da ev kiralandı ve ben bazen yazın tümünü bazen de sadece birkaç gününü adada geçirdim. Çocukken her şeyiyle çekici gelen ada, yaş arttıkça eski değerini kaybetti, artık benden çok iki kızımın hayallerini süsler, o yaşlarda beni mutlu ettiği gibi şimdi de onları mutlu eder oldu. Sonuçta bir şekilde adadan kopamaz ve her fırsatta gelir gider olduk. Ben de çocukluğumdan beri başka işler peşinde koştuğum sokaklar ve ormanlarda son yıllarımın sevdası peşinde koşmaya başladım.

“Prens Adaları” ismi ile bilinen ama halk arasında sadece “Adalar” olarak anılan bu dört ada aslında burnumuzun dibinde. Hele son yıllarda artan alternatif ulaşım ile seyahat iyice kolaylaştı. Eskiden sadece Sirkeci ve Bostancı’dan vapurla ulaşılabilinen adalara artık Kabataş’tan ve Bostancı’dan sık vapur, deniz otobüsü ve motor seferleri ile ulaşmak çok kolay. İstanbul tarafından sırayla dört adanın adı geçer hep; Kınalı, Burgaz, Heybeli ve Büyükada.

Bunlar yaz kış en çok oturulan adalardır ama ayrıca özel mülk olan ve Burgaz’ın tam karşısında yer alan Kaşık Adası, Büyükada’nın arkasında kalan ve fazla el değiştirmeyen mülkleri ile yıllardır kendi halkına sahip ve hafta sonu piknikçilerine sağla(ma)dığı sosyal imkanlarla tercih edilmeyen, bu sebeple de “halka açık” olmayan ve hatta çoğu kişi tarafınca varlığı bile bilinmeyen Sedef Adası, Büyükada’nn arkasında kalan ve anca büyük tur yapanların fark edebileceği ufak Tavşan Adası, bir de hep uzaktan gözüken ve bizim üst kuşağın politik anılardan adını hatırlayacağı Yassıada ve yanında bomboş yatan amcaoğlu Sivriada da aslında bu takımadalar ailesinin fertleridir. Çok eskilere uzanan ada halkı günümüzde en eski sahiplerinden Rumlar, Museviler, Ermeniler, Hıristiyanlar ve Müslümanlardan oluşur. Her adanın da kendine göre bir “azınlık çoğunluğu” vardır, yani bu bahsi geçen “azınlıklar” her adada farklı olacak şekilde “çoğunluğu” oluşturur. Haliyle ufak gruplaşmalar olsa da iç içe ve sakin bir beraberlik her ada için geçerlidir.

Başka bir gözle Burgaz çarşısında "sakin beraberlik"

Geçen senelerde koşu sebebi ile tanıştığım, yazıştıkça samimi olduğum ve içindeki Türkiye aşkı ile hiç üşenmeden kalkıp Atina’dan Avrasya Maratonu’nu koşmaya gelen 3 Yunan ihtiyar delikanlıdan biri olan Pavlos’un anneannesinin Burgazlı (kendi dilinde Antigoni) olduğunu öğrendiğimde hiç şaşırmamıştım.

Burgaz'ın tepesinden Kaşık Adası ve sağdan ucu gözüken Heybeli

Bu kadar senenizi adalarda geçirince bir şekilde diğer adalar ile de bağlantılarınız oluyor ve kendi adanız dışında da zaman geçiriyorsunuz. Burgaz kadar yakından tanımasam da diğer adalar hakkında da koşu parkuru olarak yorum yapabileceğimi düşünüyorum. Birbirlerine çok yakın olsalar da aslında adalar arasında yapı olarak farklar var. Kabaca tüm adaları asfalt parkular ve tepeye ulaşabileceğiniz patikalar olarak düşünebilirsiniz Adaların tümü günübirlik koşu odaklı geziler için ideal olabilir. Yolları bilmenize veya harita okumanıza da çok gerek yok. Sonuçta fazla uzaklaşma şansınız yok, eninde sonunda dönüp dolaşıp aynı noktaya varacaksınızdır. Gene de genel yapı ve rotalar hakkında Google Earth üzerinden yapacağınız kaba bir inceleme fikir vermesi açısından yeterli olacaktır.

Google Earth 'ten Kınalı

Kınalı diğer kardeşlerine göre çok daha dik yokuşlara sahip. Ada çevresini asfalt yoldan tur olarak dönmek mümkün değil, ama sokaklarında koşmak İstanbul’dan kaçıp gelince gayet dinlendirici olabilir. Vapurla ilk varılan, dolayısıyla en yakın ada. Kınalı’nın bizi ilgilendirebilecek diğer bir özelliği de koşu sonrası kendinizi denize atmak isterseniz hemen vapur iskelesinden iner inmez göreceğiniz halk plajı.

Google Earth'ten Burgaz

Burgaz asfalttan ayrılmadığınız sürece eğim olarak daha sevimlidir, ne yazık ki tur olarak tamamlanabilecek bir rotası bulunmaz. Asfalttan ulaşabileceğiniz en uç nokta Kalpazankaya, sonrasında ya geri döneceksiniz ya da ormana dalıp yön bulma duygularını ile turu tamamlayacaksınız. 2003 senesinde Burgaz ormanlarının tamamına yakını yandı. Ağaçlandırma çalışmaları yapılmış olsa da bunca yıl sonra hala tek tük çalıdan başka bir bitki yok tepelerde. Bu da adayı hem “küçük” gösteriyor, hem de kurak ve sıcak bir iklime mecbur bırakıyor. Burgaz’ın en tepesine, Hristos’a koşarak çıkabilir ve yangın yolarından oluşan 2.200m lik bir turu tekrarlayarak koşabilirsiniz. Bu tur adanın çevresini döner ve açıdan adayı görme şansınız olur.

Google Earth'ten Heybeli

Heybeli asfalttan koşarak turlayabileceğiniz ve sakin bir ada. Çarşıdan başlayan rotanın başı yokuşlu olsa da adanın arka taraflarında güzel çam ağaçları altında sakin sakin koşma şansınız var. Bu sene” İstanbul 5 Days” oryantiring etkinliğinin bir ayağı Heybeli’de koşulmuştu, Caner’in yazısı olayı ve adayı çok daha detaylı anlatmaya yardımcı olacaktır.

Google Earth'ten Büyükada

Bir iki yazdır bir aile dostumuz sayesinde Büyükada’da kalma şansımız oldu, ben de günlerimi Büyükada’nın meşhur “Büyük Tur”unu koşarak geçirdim. Asfalt koşusu açısından belki de en verimli ada Büyükada. Yaklaşık 12km lir bir turu fazla eğim tırmanmaya gerek kalmadan tamamlayabiliyorsunuz. Gene de Lunapark mevkii sonrası bir iki hatırı sayılır yokuş var. Başlarda yol boyu marketler bakkallar da var, yiyecek içecek taşımama adına güzel fırsat. Büyükada meraklısına orta halli güzel bir parkur sunuyor. Yeme içme ve çarşı açısından da en zengin ada Büyükada. O kadar “şehirleşmiş” ki dikkat etmezseniz karşıdan karşıya geçerken ezilme riski bile var. Yeri gelmişken adalarda iç ulaşımdan da bahsedelim, yılardır tüm ulaşım at arabaları, faytonlar ile sağlanıyor. Zamanla bir şekilde punduna uydurulup resmi hizmete mahsusu motorlu araçlar doldurulmuş olsa da adaların en büyük keyfi hala Fayton Sevdası denebilir. Büyükada’nın tepe noktası Aya Yorgi, buranın dini açıdan önemi ayrı, her sene özel bir günde genciden yaşlısına bir çok Hristiyan, tepede yer alan kiliseye çıkan yolun sonundaki dik ve gayet taşlı parkuru gelenek olarak çıplak ayakla tamamlıyor. Çıplak ayakla koşu meraklılarına da buradan bir selam göndermiş olalım.

Büyükada'dan Burgaz'a kültür göçü: "Gül Dondurmacı"

Özetle adalar meraklısına hem asfalt hem de patika koşusu için güzel olanaklar sunuyor. Yapmanız gereken ayakkabılarınızı giyip vapur tarifesine bir göz atmak. Meraklısına detaylı bilgiler burada

Taşıma Su İle Değirmen

2012-01-24T11:00:00.000+02:00

Uzun Koşularda Su Taşıma

Artwork: Water Carrier (Nira Spitz)

Uzun koşularda yanınızda bulundurmanız gereken en önemli destek malzemelerinden birisi de şüphesiz su. Yeterli miktarda su tüketmeden yapılan uzun performanslar tıbbi açıdan çok ciddi sonuçlar doğurabiliyor. Koştuğunuz rota üzerinde doğal veya insan yapısı su kaynakları bulunmuyorsa, yeterli miktar suyu taşımak başlı başına çözülmesi gereken bir konu olarak karşımıza çıkıyor. Eğer koşu bir yarış ise su sağlanan ara istasyonlar baştan bildirilmiş oluyor, su içme taktiğinizi buna göre belirleyebiliyorsunuz. Patikalar ve dağlarda yapılan çoğu yarışta organizasyon tarafından düzenli aralıklarla su verilse de, koşucuların istasyonlar arası belli kapasitede su taşıyabilecek şekilde donanmış olmaları şart koşuluyor. Su taşımak için tüm dünyanın benimsediği belli başlı yöntemler ve donanımlar var. Hepsinin de kendine göre iyi ve kötü yanlarını sıralayabiliriz, bu konuda tek bir doğrudan bahsetmek pek gerçekçi olmaz. Bu sebeple de her yarışta her koşucunun farklı yöntemler tercih ettiğini görüyoruz. En klasik yöntemleri ve donanımları inceleyelim.

EL TİPİ MATARALAR

Elde Taşınabilen Mataralar

Bu mataralar, kapasiteleri 200ml ile 750ml arasında değişen plastik şişeler. Pazarda genellikle 600ml civarında mataraların öne çıktığını görüyoruz. Daha düşük kapasitede mataralar uzun koşular için yeterli olmayabiliyor. 100ml ve daha küçük mataralar satışta olsa da bunlar genelde sudan çok enerji jeli ve sıvı besin taşımak için tasarlanmış ürünler. Yurt dışında jeller ekonomik olması açısından 500ml veya 1lt lik şişelerde satılabiliyor, yarış öncesi ihtiyacınız kadar jeli bu tip ufak mataralara doldurarak çantanızın askı kayışında veya bel kemerinizde taşıyabiliyorsunuz.

Jel Taşımak İçin Küçük Şişe

Su mataraları bahsettiğim gibi daha çok 600ml civarında tercih ediliyor. Sanırım bu hacim, ağırlık olarak uzun saatler elde taşındığında kolları yormayacak ve su ihtiyacını karşılayabilecek optimum değer. Ergonomik açıdan bu tip mataraların ele oturması ve rahat taşınması da gerekiyor.

El mataralarının ağız kısımları da koşu şartlarına göre tasarlanmış oluyor. Suyun çıktığı parça elle veya dişle rahatça açılıp kapanacak gibi çözülmüş bir mekanizmadan oluşuyor. Şişenin malzemesi de genelde elle sıkılabilecek şekilde yumuşak plastik. Bunun sebebi, kapalı bir hacimden ağzınıza su aktarmaya çalışırken bir de hava akışı ile boğuşmaya gerek kalmadan basitçe şişeyi sıkarak suyu fışkırtabilme şansınız. Bu sayede engebeli bir zeminde veya yüksek tempoda koşarken matarayı ağzınıza dayamadan, sadece dudaklarınıza yaklaştırıp sıkarak su içebiliyorsunuz, aksi taktirde bu gibi sarsıntılı bir anda matarayı ağzınıza dayamaya çalışmak, dudak ve dişlerinize çarpmasına ve canınızın acımasına yol açabilir. Hafif olmasına rağmen alüminyum mataralar bu sebeple koşu için doğru tercih olmayacaktır.

El tipi mataralarda bulunan bir özellik de el kayışı. Bu kayış mataranın tüm yükünü parmaklarla yaptığınız kavrama hareketine taşıttırmıyor, eli sararak yükü tüm elinize aktarıyor. Dolayısıyla yorgun zamanlarda şişeyi bir de düşmemesi için sıkıca tutmakla uğraşmıyorsunuz. Çoğu marka el matarası bu el kayışına ufak bir cep de ekleyerek ulaşması kolay bir depo alancığı da yaratıyor, buralara jel ve enerji barları gibi kolayca ulaşmanız gereken şeyleri doldurabiliyorsunuz.

Taşıdığınız suyun sözlük anlamında da "göz önünde" olmasının avantajı büyük. Bu sayede hem kalan su miktarını ve buna bağlı olarak tükettiğiniz miktarı kontrol altında tutabiliyorsunuz, hem de görsel temas olduğu için "su içme" ritüeli aklınıza yer ediyor.

Öte yandan denge sorunu yaşayabileceğiniz tipte engebeli bir arazide koşarken ellerinizin dolu olması, alışana kadar rahatsızlık hissi yaratabiliyor.

Herhangi bir su kaynağında kolay ve hızlı şekilde su doldurabiliyorsunuz. Aşırı soğuk veya sıcak hava şartlarında taşıdığınız suyun ısı kontrolü bu tip mataralarda ne yazık ki kolay değil. İzole edilmiş ürünler olsa da dış hava ile doğrudan temas halinde olduğu için içindeki suyu kolay ısıtan veya soğutan sistemlerden bahsediyoruz.

Artı yönleri:

- Ucuz satış fiyatı

- Görsel temas ile su miktarı kontrolü

- Kolay ve hızlı dolum

Eksi yönleri:

- Denge sorunuI
- Isı yalıtımı

- Su sesi gürültüsü

BEL ÇANTASI MATARALARI

Belde Matara Taşıma Çözümü

Bunlar da aslında elde taşınan mataraların bele takılabilecek şekilde çantalar içine yerleştirilmiş halleri denebilir. Kullanılan şişeler kapasite, yapı ve malzeme olarak hemen hemen elde taşınanlar ile aynı. Tek fark, bu mataraların kemerli bel çantalarına özel gözler içine yerleştirilmeleri. Çanta üzerinde çeşitli boy ve hacimlerde cepler de bulunabiliyor. Taşınan suyun yükü el ve kollara değil doğrudan koşucunun vücuduna biniyor. Bu sayede bel çantalarında daha çok malzemeyi rahatlıkla taşıyabiliyorsunuz. Hatta bazı çantaların dış yüzeyinde bulunan "perlon" denan elastik kayışlara harita, yağmurluk, ceket gibi malzemeleri de sıkıştırabiliyorsunuz.

El mataralarına göre özel ısı yalıtımları daha başarılı olabiliyor, şişelerin girdiği ceplerdebu amaçla izolasyon katmanları kullanılabiliyor.

Artı yönleri:

- Ağırlığı el ve kollara taşıtmaması

- Ek cepler ve perlonlarla gelen hacim artışı

Eksi Yönleri:

- Yüksek fiyatları

- Koşarken sallantı yapması

SIRTTA TAŞINAN SU ÇANTALARI

Su Çantasına En Basit Örnek

Bunlar aslında sifon denen özel su torbalarının taşındığı küçük ve hafif sırt çantaları. Sifon denen parça, yumuşak plastikten imal edilen, ucunda boru ile özel su içme musluğu bulunan bir torba. 2,5lt ye kadar kapasitelerde üretiliyor, en çok tercih edilenleri 1,5 ve 2lt lik olanları. Artık çoğu performans sırt çantasında da bu tip sifonlar için yer bulunuyor. Bu noktada bir uyarı yapmak lazım, bazı markaların bazı modellerinde satış fiyatı içinde sifon bulunmayabiliyor, çantayı aldıktan sonra su torbasını ayrıca satın almanız gerekebiliyor, sifonlar da çok ucuz parçalar değil, aman hesap yaparken bu ayrıntıyı atlamayalım.

Vidalı Kapaklı Sifon

Sifonların su doldurma ağızları da çeşitli şekillerde kilitleniyor, vidalı kapaklar olduğu gibi ağzı komple açılan ve katlanıp sıkıştırılarak kapatılan sifonlar da bulmak mümkün. Kullanım şartlarınıza göre ağzının nasıl kapatıldığına bakmak da önemli. Hızlı bir yarışta su torbasının kapanma detayı ile boğuşmak gereksiz zaman kayıplarına yol açabilir. Veya su torbası çantanın ana hacmi içinde ise ve torbaya ulaşmak için çantanın ana fermuarını açıp dışarı çıkartmanız gerekiyorsa, bu işlem yarış esnasında hele dolu bir çantada epey sıkıntı olacaktır.

Çantaların içinde yer alan sifonların boruları özel bir yarıktan dışarı çıkıyor, askı kayışı üzerine yerleştirilerek ucu gene askı kayışına bağlanıyor. Su içmek için hortumun ucunu ağzınıza sokup, özel musluğun ucundaki tıpayı dişlerinizle çekmeniz lazım. Su içikten sonra da tıpayı tekrar geri itiyorsunuz. Alışınca kolay bir yöntem.

Katlanarak Kapatılan Sifon

Su torbalarını doldurduktan sonra üst kısımda ister istemez bir hava boşluğu kalıyor. Bu havayı boşaltmazsanız attığınız her adımda çalkalanan suyun sesini duyuyorsunuz. Yorgun bir anda ve son derece sessiz bir doğada bu su sesi tahmin edemeyeceğiniz derecede sinir bozucu olabiliyor. Ya da bu durum sizi pek rahatsız etmese de yanınızdaki arkadaşınız için çıldırtıcı boyutta olabilir. Bunu engellemenin en basit yolu, suyu doldurduktan sonra torbanın ağzını kapatıp, tepetaklak edip kalan havanın tümü dışarı atılana kadar suyu emmek. Bundan sonra musluğu kapatıp torbayı normal konumunda çantaya yerleştirirseniz son damlasına kadar boşalsa da ses çıkarmayan bir sifon ile koşabiliyorsunuz. Aynen bel çantalarında olduğu gibi su çantalarının da cepleri hacim açısından kolaylıklar sağlıyor. Dikkat edilmesi gereken bir konu da çantaların sırta iyi oturması.

Çantada ne kadar su kaldığını ancak tahmin veya ağırlık hissi ile ölçebiliyorsunuz. Bu da kısıtlı su erişimi olan yarışlarda sıvı tüketimi kontrolü açısından dert yaratabilir. Bu işin önde giden markalarından Camelbak bu sorun için minik bir su sayacı geliştirmiş, içtiği suyun miktarını hassas ölçmek isteyenler için çözüm olabilir...

Artı yönleri:

- Su taşıma kapasiteri

- Ek hacimler

- Ellerin boşta kalması

- Yükün vücuda dengeli dağılımı

Eksi Yönleri:

- Pahallı fiyat

- Doldurma süresi

- Kalan su miktarı kontrolü zorluğu

- Sırtı terletmesi

Bu klasik yöntemlerden türetilen karma çözümler de mevcut. Mesela el tipi veya bel çantası tipi mataraları sırt çantalarının askı kayışlarına sabitlemek mümkün. Hatta özel pipet sistemleri ile şişeleri bu ceplerden çıkartmadan da su içebiliyorsunuz.

Askı Kayışında Pipetli Mataralar

Veya su torbasını bel çantası içine yayan ve yükü bel hizasında taşıtan modeller de var. Yelek gibi giyilen su torbaları da tasarlanmış. Veya bel kayışlarında matara gözü olan sırt çantaları da var.

Neredeyse Yelek Sayılabilecek Bir Çanta

Sanırım en doğru yol, yapılacak koşunun karakterine göre seçim yapmak, hatta fırsat varsa tüm yöntemleri denemek ve kendimize en yakın olanı benimsemek. Aynı yarışta bile farklı yöntemleri tercih eden koşucular görüyoruz.

Bütün bunların ortak noktası, su olmadan "hiç bir bir yere varılamayacağı"

Kitap: A Step Beyond

2012-01-23T23:27:00.000+02:00

A Definitive Guide to Ultrarunning

Don Alison

Kitabımızın adı "Bir Adım Ötesi: Ultra Koşmak İçin Kapsamlı Bir Rehber". Bu kitaba internette ultra maraton hazırlığı için kaynak bakınırken ulaşmıştım. Daha doğrusu Amerika kökenli UltraRunning dergisine abone olurken aynı sayfada bu kitabın da satıldığını fark ettim. Teknik anlamda bir kaynak olabileceği umudu ile sipariş ettim. Hem dergiye hem de kitaba www.ultrarunning.com sitesindeki yönlendirmelerden ulaşabilirsiniz.

Klasik Maraton hazırlıkları için internette bir çok kitap bulmak mümkün. Bu kitaplarda neredeyse her türlü bilgi ve program bulunuyor. 12-16 hafta arası sürelere yayılan bu programlar hangi günlerde ne hızda ne mesafeler koşmanız gerektiğinden nasıl besleneceğinize kadar "armut piş - ağzıma düş" bilgileri içeriyor. Kısacası niyeti bozup bir maraton koşma kararı aldığınız zaman, yabancı diliniz de varsa işiniz zor değil. Daha doğrusu bilgiye ulaşması zor değil. Kendi seviyenize göre adapte edebileceğiniz programlarla hazırlanıp belli bir hedef çerçevesinde maraton koşmanız için yazılmış birçok kitap var. Ama bir kaç maratondan sonra 42km lik mesafe size "yetmemeye" başlarsa bu sefer kendinizi internette ultra maraton hazırlık programları ararken bulabiliyorsunuz. İşte ben de bu kitaba tam da bu aşamada ulaştım. Başlarda ultra maraton hazırlığının da klasik maraton hazırlığı gibi matematiksel ve formüllere dayanan bir sistem üzerine kurulduğunu düşünerek, hep maraton döneminden kalma alışkanlıkla yukarda bahsettiğim tip "armut piş" programlar peşinde koştum. Bu beklentiler içindeyken kitabı elime alınca da biraz hayal kırıklığına uğradım.

Kitap ultra maraton üzerine yazılmış makalelerin toplaması aslında. Bir çok konuda yazılmış değişik makaleler. İlk heyecanla sayfaları karıştırıp aradığım "haftalık antrenman programı" da yok... Zaten konu hakkında biraz internette okuyup araştırmaya başlayınca ultra işinde bu tip formül içeren programlar da olmadığını gördüm. Evet bazı programlar var ama bunlar daha çok kendinize adapte edebileceğiniz antrenman yaklaşımları.

Kitapta 7 ana bölüm var; Antrenman ve Yarış Tavsiyeleri, Fizyoloji, Tarihçe, Yarışlar ve Mekanlar, Ultra Karakterler (kişiler), Felsefe, Mizah. Her bölüm de çeşitli yazlılardan oluşuyor. Tüm bölümler farklı disiplinden kişilerce yazıldığı için aralarında yaklaşım ve dil olarak da farklılıklar var. Gayet kişisel yaklaşımları yansıtan, deneyim paylaşımı sayılabilecek yazılar kadar bilimsel verilere de dayanan makaleler görebiliyoruz. Çizimi ve fotoğrafı bol bir kitap değil, yaklaşık 550 sayfalık ve üç parmak kalınlığındaki kitabı ilk elinize alıp sayfaları karıştırdığınızda bu anlamda oldukça siyah beyaz ve yazılardan oluşan bir eserle karşılaşıyorsunuz ki aslında bu bilgi yoğunluğunun somut bir göstergesi sayılabilir.

Son söz: Kitabı tavsiye edebilirim. Internet üzerinde sipariş ettikten kısa süre sonra sorunsuz olarak elime ulaştı. Konu ile ilgili yazılmış kitap çok fazla yok, en azından benim ulaşabildiğim ve internet satışı olan kaynak çok yok. Hem alternatif eksikliği, hem de içerik zenginliği açısından doğru bir seçim olacaktır. Ben de elimden geldiğince yaptığım çeviriler ile blog bünyesinde bu kitaptan makalelere yer vermeye çalışıyorum.

Geyik Koşuları 2012

2012-01-23T10:25:00.000+02:00

Macera Akademisi-MCR Race Setter tarafından düzenlenen Geyik Koşuları (www.geyikkosulari.com) 2012 senesinde 15 Ocak Pazar günü Belgrad Ormanları Geyik Çiftliği bölgesinde yapıldı. Bu sene yarış günü yağmur yağmaması geçen seneye kıyasla bir avantaj sayılabilse de parkur yağışlı bir haftanın ardınan oldukça çamurlu ve kaygandı. Karlar altındaki orman son derece dinlendirici gözüküyordu. Pek dinlenemesek de katılımcılar olarak bacaklarımız yorgun, sırtımız pek, kalbimiz sevinç dolu ayrıldık ormandan. Organizasyon son derece başarılı idi, sırf koşu parkuru değil, yarış alanı ve çevresi de gayet akıllıca ve güzel kullanılmıştı.
Yarış fotoğraflarına bakmak için tıklayın
Yarış sonuçlarına ulaşmak için tıklayın

Mutfaktakiler

sabah körü hazırlıklar

Biraz perde arkasındaki ekipten bahsetmek lazım, Macera Akademisi profesyonel olarak eğitim/yarış/organizasyon alanlarında hizmet veren ticari bir kuruluş aslında. Firmada sözü geçen kişiler de macera yarışçısı, oryentiringçi, maratoncu, ultra maratoncu, kayakçı, bisikletçi, dağcı olunca bu iş artık "iş" olmaktan çıkıp, arkadaşlar için düzenlenen bir "parti" havasına dönüşüyor. Zevkle yola çıkılınca baştan sona tüm etkinlik de mutluluk içinde akıp gidiyor, her şey güzel gelişiyor, oluşan pozitif enerji işlere de yansıyor. O kadar insan o soğukta o çamurda o kadar mesafeyi koşuyorsa, hele bunun sonucunda eline geçen altı üstü seramik bir bardak ise ama gene de tüm yüzler gülüyorsa bu işin içinde bir iş vardır. Mutluluğu çok uzaklarda ve derinlerde aramamak lazım, sebebi gayet basit, işin doğallığı, içten gelerek yapılması, kurulan empati ve iş dünyasının getirdiği profesyonel altyapı.

Yarışın yapıldığı bölge, yürüme veya koşma amaçlı ormana gidenlerin çoğunun gayet iyi bildiği Neşet Suyu parkurunun doğu kanadı aslında. Neşet Suyu kapısından sağa devam eden yol sizi yaklaşık 1km sonra Yeni Derya Tesisleri'ne getirir, buradan ya sola saparak Ayvat Bendi'ne varır ya da düz gidip Kömürcü Bendi'ne çıkarsınız. İşte o sapağın olduğu nokta Geyik Üretme Çiftliği. Tellerle çevrili bir alan görürsünüz, etrafında da nefis patikalar. Yarış iki senedir bu bölgede yapılıyor. Bu sefer de geçen sene koşulan rotanın aynısı kullanılmak istendi ama fırtınalar sebebi ile devrilen ağaçların parkuru kapatması yarışa iki gün kala son 2km de ufak değişikliklere yol açtı. Geçen haftalarda rota işaretlemek için antrenman koşuları yaparken bu ağaçları görmüş ama yarışı çok da etkilemeyeceiğini düşünmüştüm. Ama yarış günü o kaygan zeminde koşmaya çalışırken bir de koca koca kütüklerin üzerinden atlamaya çalışmanın son derece tehlikeli olabileceğini fark ettim.

Parkur

Bu sene 4km ve 14km lik mesafelere ek olarak bir de 28km lik parkur yarışa dahil edildi. 28km lik yarış aslında 2 tur koşulan 14km parkurundan oluşuyor. 4km de toplam 100m, 14km de toplam 350m, 28km de ise toplam 700m tırmanış var. Yani o mesafeyi koşarken inip çıktığınız tepelerin start noktasına göre yükseklik farklarının toplamı "toplam tırmanış". Bu tırmanışlar uzun tek bir yokuştan oluşmasa da tepeleri inip çıkmak orman koşusunun en zor taraflarından biri.

tırmanış bölümlerineden bir örnek

Yolda veya Neşet Suyu gibi "evcilleştirilmiş" orman parkurlarında koşmaya alışık olanlar için bu parkur epey kırıcı olabiliyor. Hele bir de böyle soğuk hava ve kaygan zemin eklenince durum iyice zorlaşıyor. Soğuk havada yüksek nabızla koşunca mecburen sık nefes alıyorsunuz, içinize çektiğiniz soğuk hava da nefes borunuzu tahriş etmeye, canınızı yakmaya ve kısa süre sonra sizi öksürtmeye başlıyor. Zeminin kaygan çamur olması da hem tırmanışlarda güç ve zaman kaybetmenize yol açıyor, hem de dik inişlerde ayağınızı yere çok kontrollü basamıyorsunuz. Tırmanışlarda güç kaybı, inişlerde de frenleme çabası ve kayıp düşme endişesi insanı yıldırıyor.

her çıkışın bir inişi...

Ormanda koşmanın zor tarafı diye adlandırsak da aslında tepe iniş çıkışları bu işin iyi yanlarından da sayılabilir. Düz yolda yapılan koşularda ayak her adımda yere aynı şekilde basar ve vücutta hep aynı kas grupları çalışır, yorulur. Halbuki orman patikaları gibi inişli çıkışlı ve bozuk zeminli rotalarda ayak her adımı farklı atar, teorik olarak hiç bir adım diğer adımla aynı değildir. Bu da değişik kas gruplarının çalışması ve nabzın inip çıkmasını sağlar. Orman koşusu bu yüzden yol koşusuna göre çok daha "kişisel gelişime"e açık bir branş sayılabilir. Geyik Koşusu parkurları da bu gelişim adına her türlü olanağı yaratacak karakterde idi.

Rota işaretlemelerini geçen senelere göre daha özenli ve başarılı buldum. Mesafe bilgilerinden yönlendirme bayraklarına kadar gayet başarılı bir çalışma gördük. Geçen sene önde koşan heyecanlı bir grup o psikoloji ile bir sapakta yanlış yönlenmiş ve biraz fazla koşmuştu. Bu endişe ve tecrübe ile bu sene parkur daha hassas işaretlendi ama duyduğuma göre gene de yanlış yöne sapanlar olmuş. Bunu da olumlu karşılamak gerekir, yorgunlukla ve yarış psikolojisi ile insanın kafası çok farlı çalışabiliyor, göz her zamankinden farklı görebiliyor, hatta bazen hiç bir şey göremeyebiliyor. Zevk için antremnan koşusu yaparken etrafınızda olup biten her şeyi takip edip, hayran hayran doğayı seyrederken, yarışta size yandan çılgınlar gibi el sallayan ailenizi fark edemiyebiliyorsunuz. Bu sebeple karlar altındaki patikayı takip edip bayrakları izlemek de her an kolay olmamış olabilir. Gene de parkur işaretlemesinin güzel ve mantıklı olduğunu düşünüyorum.
Parkur ve yarış hakkında biraz daha detay isterseniz ve hatta parkurun haritasına ulaşmak isterseniz Caner'in yazısına bir göz atın derim

İstasyonlar ve Zaman Kontrolü
Bu sene zamanlama için farklı bir yöntem kullanıldı. Daha çok oryantiring ve macera yarışlarında kullanılan çipler dağıtıldı. Koşularda üzerinizde taşıyacağınız bir çip verilir, siz de belirli noktalara kurulan okuyucuların yer aldığı halı veya kapılardan koşarak geçersiniz, sistem bu çipi okur. Bu sayede koşunuza devam eder, kontrol için ayrıca bir efor ve zaman sarf etmezsiniz. Bu sene kullanılan sistemde ise çipinizi kontrol noktalarında akbil basar gibi okutmanız gerekiyordu. Hatta çipin ucunu kontrol cihazındaki bir yuvaya sokmanız gerekiyordu.

çip okutma töreni

Başta düşününce bu bana biraz ters geldi. Sonuçta koşarken durup akbil basar gibi bir aleti başka bir alete hizalamaya çalışma fikri yarış dinamiklerine aykırı gibi gözüktü. Ama kontrol noktalarının mecburen hız kesilen tırmanış veya dönüşlere denk gelmesi ve tüm kontrol cihazlarını görevlilerin ellerinde tutması endişelerimi boşa çıkardı. Bu sistemin bir avantajı da yarış bittiği anda kontrol masasından tüm ara zaman ve genel zamanlamanızı gösteren, kasa fişi benzeri bir belge almanız. Genel sonuçların da yarış biter bitmez liste olarak asılabilmesi.

Caner sonuçları asarken

Su istasyonlarında şişe veya bardak servis edilmedi. Bu konu yarıştan önce özellikle duyuruldu. Bir yarışın çevreye verebileceği en büyük zarar herhalde etrafa atılan bardak ve içecek çöpleridir. Hele ki bu pislik orman gibi temizlenmesi güç bir parkurda olursa. Bardak veya şişelerin sağa sola atılması durumunda iki seçenek kalıyor, ya kirli bırakılmış bir orman, ya da yarış sonrası çöp toplamaktan canı çıkmış bir ekip. Bu sebeple koşucuların kendi matara veya bardaklarını getirmeleri istendi. Ben 14km için su taşımayı gerekli bulmadım, su doldurma işine de girmedim ama özellikle 28km koşanlar için biraz zor anlar olabileceğini tahmin ediyorum

Ganimetler

Bazen maratonlarda sizi tesadüfen izleyenler seslenip sorarlar, böyle deli gibi saatler boyunca koşunca ne veriyorlar diye. "Hiç..." dersin, "bi tişört bi de madalya". Kimse anlam veremez o an bu işe, siz de onlar da. Bazen eve gelip tişört ve madalyamı diğerlerinin yanına koyarken ben de aynı şeyi düşünürüm, ilerde bakınca ne göreceğim, aynısının bir fazlası. Neyse Geyik koşuları bu anlamda da tatmin edici, güzel ikramları oluyor, bitirenlere logo baskılı kupalar, duruma göre saç bantları, madalyalar, kurabiyeler, sıcak içecekler, sandviçler veriliyor. Eliniz kolunuz ve mideniz dolu ayrılıyorsunuz alandan. Bunlar motive edici ve fark yaratıcı detaylar.

Çocukları unutmayalım

Bu sene kilometreler ile ölçülen üç parkurun yanı sıra bir de 200m lik Bambi Koşusu eklendi menüye. Heyecanlı ufaklar için nefis bir fırsat. Geçen sene ilk yarışta en kısa mesafe 4km idi. Ben de 5 yaşındaki kızım Nar ile bu parkura katılmıştım. Garmin'im 340m gösterdiğinde Nar "Baba çok yoruldum!" dedi, günlerdir "yarışı kaçıncı bitirdiğin önemli değil, esas mesele pes etmemek, her türlü zorlukta koşuyu tamamlamak" diye atıp tutan ben de tabi ki kızımı omuzuma oturtup devam ettim. Baba-kız 4km yi 1 saatte parkur sonuncusu olarak tamamladık. Ama ödülümüzü aldık, fotoğrafımız çekildi, kızım o günden sonra "koşucu" olduğuna inandı, aramızdaki bağ gözle görülür şekilde güçlendi. Ama benim de canım çıkmadı değil hani.

küçük canavarların start anı...

Derken ikinci yarışta Bambi Koşusu fikri hayata geçti, ama bu sefer de Nar o gün gelmek istemedi. Kısmet bu seneyeymiş, sonunda tek başına bir yarışa katıldı. Çoluk çocuk toparlanıp, soğukta erkenden ormana gelmek ailevi açıdan zor olduğu için önce ben yarışa tek başıma gelme kararı almıştım. Ama yarış sabahı Nar ben evden çıkarken uyanıp beni görünce, dayanamadım, geçen senenin mutluluğunu hatırlayarak "hadi" dedim. Hoplaya zıplaya giyindi, ev halkını derin uykusunda bırakarak yola koyulduk. Nar'ı emanet edecek birileri olmayacaktı, ama önemli olan O'nun koşması, gerekirse ben koşmam beklerim dedim kendi kendime. Ama sağolsun Ayşin ve Burcu ablaları göz kulak oldular Nar'a da, ben de koşuya katıldım.

Nar, sıcak çilolata ve madalyası ile...

Arkadan annemiz ve küçük kardeşimiz de geldi alana, iki kişi geldiğimiz yarıştan dört kişi olarak ayrıldık. Gene kaçıncı gelmenin önemli olmadığı hakkında önceden konuşmuş olsak da sona yakın bitirmek Nar'ın içini burktu. Geyik şeklindeki kurabiyesini mideye indirip sıcak çikolataya koşsa de geçen seneki kadar mutlu olamadı. Ne yapalım bunu da öğrenmek gerek.

birsürü birinci, ikinci ve üçüncü

Benim Yarışım

Bu senenin önemli bir olayı da dostum Emre 'nin yarışa girmesi oldu. Emre aslında yılların sporcusudur, evinde bir kere (o da taşınırken tesadüfen) gördüğüm madalya dolu bir kolisi vardır, eski yüzücülerdendir. Benim gibi sonradan olma sporcu değildir, çekirdekten delidir. Yıllar sonra spora başladı, koşu işinin ilk adımlarında. Daha uzun koşuları olmasa da benim gazımla 14km ye girdi, bunu gibi zor şartları olan bir yarışı tamamladı. Benim için iki kere mutluluk, ilki dostumun başarısı, ikincisi bir şekilde benim de ön ayak olmuş olmam. Ha bir de sabah sabah kapıdan alıp ormana götürdü bizi, o da ayrı güzellik.

Bana gelince; ayak ve diz kökenli ufak sakatlıklar büyümeye başlayınca bir süreden beri koşu antrenmanlarıma ara vermiştim. Kısa mesafelere devam etmeye gayret göstersem de hem ormana gitmez oldum hem de uzun hafta sonu koşularımdan uzak kaldım. Ormanda ve uzun koşmanın avantajı, çok teknik içerikli antrenman yapmasanız da formunuzu koruyor ve kondüsyonunuzu yükseltiyorsunuz. Ama bunlara uzak kalmış bir vücut 14km bile koşarken epey şikayetçi oldu. Hatta başta o kadar bitkinlik çöktü ki bir an 4km sapağını görünce "acaba mı???" diye düşünmekten kendimi alamadım. 4km den geri dönen bir ultra maratoncu adayı düşüncesi şimşek gibi çaktı da sağdan devam ettim. Yarış alanı, neredeyse bir senedir haftada ortalama iki defa koştuğum patikalar. Hem çevreyi hem de eğimleri biliyorum artık. Nerelerde neler olacağını bilerek koşmak büyük avantaj. Bu sayede az kalmış olan gücümü ekonomik kullanabildim, yokuşlada hızlı tempo yürüdüm, düzlüklerde hızlandım ve inişlerde kontrollü kalmaya gayret gösterdim. Bu yokuşları aylar önce yavaş tempo da olsa koşarak çıkardım ama hem antrenmansızlık hem de kaygan zemin beni çok yavaşlattı hatta yürümeye mecbur bıraktı. Ama derecemi görünce aslında "akıllıca" verilmiş yürüme molalarının etkisini gördüm (benim durumumda "akıllıca" yerine "mecburi" demek daha samimi ve doğru olabilir tabi...) Antrenmanlarda 1 saat 40 dakika civarında koştuğum parkuru 1 saat 29 dakikada koşmuşum. Ama yoruldum, ciğerlerim yandı soğuktan ve hamlamış bacaklar biraz söylendi. Dizim de dinlenmenin ödülü olarak ağrımadı.

28K Start Karesi

Niyetim hep 28km koşmaktı. Yarış gününe kadar da bu hevesim devam etti. Ama işi bilen arkadaşlarım beni bu sevdadan vaz geçirdiler. Planım şuydu; 28km için start alıp ilk turun sonunda ağrı sızı yoksa 2. tura devam etmek. Belki 14km tamamlandığında ağrı olmadığı için 2. tura geçecektim ama muhtemelen devam edersem ağrı başlayacak ve yorgunluk da öte yandan vuracaktı. Böylece gayet keyifsiz hatırlanacak ve belki de yarım bırakılmış bir yarış olacaktı. Şimdi teşekkür ediyorum bana akıl verenlere.

2013 Geyik Koşularına Katılmak İsteyenler
Macera Akademisi yarış kayıtları için güzel bir sistem oluşturdu. Düzenledikleri her yarışa ayrı ayrı kayıt işlemi yaptırmak yerine, bir kere oluşturacağınız kullanıcı hesabını sonraki tüm etkinlikler için kullanabiliyorsunuz. Geyik Koşuları için www.geyikkosulari.com/kayit.php adresine tıklayarak ulaşacağınız sayfadan kendinize açacağınız hesap ile kaydınızı yaptırabilir, daha sonra başka yarışlar için de aynı hesabı kullanabilirsiniz. Eğer arazide koşmayı sever ve 2013 için önünze biraz daha büyük lokmalar koymak isterseniz de www.iznikultra.com adresine de bir bakın derim. Eh ne de olsa kullanıcı hesabınız hazır...

Koşarken Dinlenmek

2012-01-18T00:43:00.001+02:00

fotoğraf: Eagle.eye Photography

Ultra maratonların en güzel taraflarından birisi de yorgunluk hissi çöktüğünde dinlenebilmek. Duraladığınız an sizi yüzlerce kişinin geçmesi gibi bir endişe çok sözkonusu değil. Uzun mesafeleri katederken bu işi yorulmadan yapabilmek, gerektiği gibi dinlenmek işin püf noktası. Peki ama bu işi koltukta bacaklarımızı uzatmadan yapmak mümkün mü? Bir koşu yarışında dinlenmek nasıl olur? Durup dinlenirsek o yarışı kaybetmez miyiz? Neler kazanıp neler kaybedeceğimize tekrar bir bakalım dinlendiğimiz zaman

Nathan Whiting'in "A Step Beyond:A Definitive Guide to Ultrarunning" adlı kitapta yer alan yazısından çevrilmiştir.

Bazen öyle anlar gelir ki ağrı ve yorgunluk hat safhadadır, pes etmek gerekir, aklınızdan tek bir olumlu şey bile geçmez, olabileceğinizden kat be kat fazla yorulmuşsunuzdur. Dinlenmenin zamanı gelmiştir. Hala acele etmeyi düşünseniz de aslında dinlenmek gayet basittir.
Yarışmayı aklınızdan çıkarın. Genellikle başlarda dinlenenler, sonradan kendinde kazanma gücünü bulanlar olur. Saati unutun gitsin, ızdırap çekerek hızınızı arttıramazsınız. Bir iki dakikalık oturma çok büyük bir kayıp sayılmaz. İşte size uzun bir yarışta dinlenmek için bir kaç yöntem:

Yürümek

Herkes nasıl yürüneceğini bilir. Uzun adımlar kısa adımlara göre daha iyidir. Kasları esnetmek, koşmaktan kasılmasını beklemekten iyidir. Derin nefes alıp vermek çok önemlidir. Koşucular yorulunca nefes nefese kalır. Ciğerlerinizi açın, iyice hava dolmasını sağlayın. Nefes alarak kendinize gelin. Yokuşlarda ve dik yerlerde yürüyün. Hava soğuksa rüzgara karşı koşmayın, çok çabuk üşür ve soğursunuz. Sıcak günlerde hava rüzgarsızsa yürümeyin, pişersiniz. Yürümeyi vücut ısısını dengelemek için kullanın. Koşarken ve yürürken vücudunuzun neler hisettiğini öğrenmeye çalışın. Arada ne fark var? Koşma ve yürüme evreleri birbirlerine ne kadar ve nasıl etki ediyor?

Durmak
Düz bir yer bulup hareketsizce durun. Gözlerinizi kapatın. Vücudunuzda devam eden devinimleri düşünün. Her bir hareketin sakinleşmesini bekleyin. Bırakın kaslarınız kendini salsın. Çenenizi, omuzlarınızı, kollarınızı, kaburgalarınızı, belinizi, sırtınızı, bacak kaslarınızı gevşetin ve rahatlayın.. Derin bir nefes aldıktan sonra ciğerlerinizi tamamen boşaltın. Ayak parmaklarınızı gevşetin. Yavaşça gözlerinizi açın, bırakın dünyanın güzellikleri içinize dolsun, siz onların peşinde koşmayın. Gülümseyin. Ve koşun.

Oturmak

Bir sandalye veya benze birşey bulun. Bol bol sıvı tüketin. Birşeyler yiyin. Ayaklarınıza masaj yapın. Temiz elbiseler giyin. Bir kaç saniyeliğine gözlerinizi kapatın, bırakın aşınız dönsün. Güçlü yanlarınızı düşünün, yarış planınızı yediben gözden geçirin. Gülümseyin. Ayağa kalkın.

Çömelmek
Tutunacak birşeyler bulun. İsterseniz bu esnada biraz bacaklarınızı esnetebilirsiniz. Yavaşça çömelin. Aşağı inerken sakin bir şekilde nefes alın. Çökene kadar tabanlarınız yere bassın, çöktüğümüzde tabanlarınızı yerden kaldırın. Parmak uçlarınız üzerinde dinlenirken gözlerinizi kapatın. Ellerinizi yere koyun. Başınızı öne sarkıtın. Kasılmış, sertleşmiş ve yorulmuş yerlerinize konsantre olup nefes alın. Kendinizi gözlemleyin, kalbinize, karnınıza, ciğerlerinize kulak kabartın. Gücünüzün farkına varın. Sırtınızı doğrultun, gözlerinizi açın. Topuklarınızı üzerinde kalkın. Gülümseyin. Ve koşun.

Uzanmak
koştuğunuz rotadan daha sıcak olmayan bir yer bulun (yoksa bir daha hayatta kalkmazsınız) Birilerinden bir süre sonra sizi uyandırmalarını rica edin. Ayakkabılarınızı çıkartıp ayaklarınızı ovun. Birşeyler atıştırın . Biraz kestirin, 10 dakikadan 2 saate kadar, size kalmış. Yarış 48 saatten uzun değilse kestirme işini daha fazla uzatmayın. Uyuyamıyorsanız da yattığınızyerde birkaç kez yavaşça önden arkaya dönün. Esnetme yaparsanız çok iyi gelir. Kramp giriyorsa su için. Olabildiğince yavaş ve derin nefes alın. Bir süre sessizce yatın. O an başka bir yerde olduğunuzu hayal edin. Yavaşça kalkın. Tekrar koşmaya başlamadan önce bir süre yürüyün.

DVD: Running On The Sun - Badwater 135

2012-01-04T00:30:00.000+02:00

Güneşin Alnında Koşmak

Badwater Ultra, Amerika'nın Kaliforniya eyaletindeki Ölüm Vadisi'nde (Death Valley) koşulan 135 mil uzunluğunda (yaklaşık 216km) bir ultra maraton. Uzunluğunun yanı sıra çıkılması gereken toplam eğim ve aşırı sıcak hava şartları sebebiyle de dünyadaki en zorlayıcı yarışlardan biri olarak kabul ediliyor.
İşte bu belgesel de 1999 senesinde koşulan yarış ve 40 katılımcının hikayesi.
Bu yarışta destek işi organizasyondan çok katılımcıların kendi kurdukları takımlara düşüyor. Çoğu koşucunun bir kaç kişiden oluşan ve kendilerini yol boyu araçla takip eden destek ekibi var. Film boyu koşucular kadar destek ekibi üyelerinin de ağzından hikayeler görüyoruz.

Bu "çılgınca" işle uğraşan koşucuların gündelik yaşamda neler yaptığını görmek güzel. Her yaştan, ülkeden ve seviyeden koşucu var. İtfaiyeciler, askerler, çoluk çocuk sahibi anne babalar, kamyon şoförleri gibi belki de her gün yanımızdan geçen ama farkına bile varmadığımız kahramanların bu yönü ile tanışıyoruz. En güçlü gözkenlerin nasıl pes ettiğine öte yandan daha çelimsiz duranların nasıl bir cesaret ve dayanıklılık gösterdiğine şahit oluyoruz.
Badwater Ultra Maratonu, çoğu ultra maraton gibi güzel coğrafyalarda geçen ve hoş anılarla süslenmiş koşulardan sayılmayabilir, daha çok bir "uç nokta" yarışı. Gerçek anlamda bir dayanıklılık sınavı, hem fiziksel hem de zihinsel açıdan. Belgesel bu sınavın sebep olduğu ruh halini gayet güzel yansıtıyor, hazırlık evresinden yarış saatlerine kadar her aşamada koşucuların neler "çektiğini" iyi aktarıyor. Bence motive edici olmasının yanı sıra "caydırıcı" da olabilecek bir çalışma. Tabi aslında caydırıcı olan belgesel değil, yarışın kendisi. Öte yandan ultra maratonların "insanın kendisiyle yarışması" olduğunu anlatması açısından da güçlü bir örnek. DVD'yi yurt dışı internet satış sitelerinden sipariş etmek mümkün.

Rota: Karadeniz Sahilleri

2011-12-13T09:55:00.001+02:00

Sevgili Emre Tok en son katıldığı Dorset Sahil Ultra Maratonu'nu anlatınca aklıma geçen sene Alptekin'le koştuğumuz rota geldi. Sizler de benim gibi Emre'nin koştuğu manzaralara ve yerlere hayran kaldıysanız, buyrun size yerli malı sahil koşu rotası. Biz mesafeyi kısa kesmiştik, nefesinize ve yüreğinize göre sahilden gidebildiğiniz kadar gidebilirsiniz. Google Earth üzerinden rotayı inceleme ve yolları takip etme şansı var, genelde açık arazi olduğu için orman yolları gibi uydu haritalarında belirsiz gözükmüyor, yola çıkmadan Alptekin'in yaptığı gibi rotayı işaretleme şansınız olacaktır. Koşmaya niyetlenenlere ipucu: bence bu kayalıklara ve Karadeniz manzarasına kapalı havalar çok yakışıyor...

rotamızın Google Earth görüntüsü

Arabamızı Sarıyer'i geçtikten sonra Kavaklar'a giden yol üzerinde orman girişine park ettik. Sahile ulaşmak için önce orman yangın yollarından koştuk. Bu yollar ormanlık alanlarda yangın çıkması durumunda alevlerin ilerlemesini engellemek ve itfaiye araçlarına kolay ulaşım sağlamak için açılmış geniş bulvarlar. Gerçekten de bazı yerlerde 3-4 şeritlik yollar kadar genişlediği oluyor.

dik yolları tırmanırken

Zemin toprak, hava şartlarına göre balçık derecesine varan çamur sizi bekliyor olabilir. Bu tip bir zeminde koşmanın en büyük derdi ayakkabınızın tabanına yapışan ve sizi yavaşlatan çamur öbekleri. Kış mevsimlerinde buralarda koşacaksanız bu çamur derdinden kaçış yok, tabanı çivili yapıda ayakkabılar çamur atmaya elverişli olsa da rotanın ilerisinde karşılaşacağınız kayalık zeminlerde başınızı ağrıtabilir.

Koşunun başında Alptekin

Sahile vardığımız ilk nokta Golden Beach Club'ın bulunduğu koy. Burada kısa bir mesafeyi plaj kenarından koşarak ilk burnu dönüyorsunuz ve Karadeniz müthiş manzarası ile karşınıza çıkıyor. Bu rotanın güzelliği kayalık sahil şeridinde bazen deniz seviyesine inip bazen de yükselerek ilerlemesi, hem eğim antrenmanı hem de manzara olarak bulunmaz fırsat!

Biraz daha devam ettikten sonra iki ufak koyu geçip Uzunya Koyu'na varıyorsunuz. Burada da kısa bir mesafeyi taşla karışık kumsal sahil şeridinden koşmak gerekiyor. Yaz mevsimi olsa güneşlenenlerden geçilmeyecek bu plajları kış ortasında görmek değişik bir duygu.

Plajdan sonra tekrar kayalık burunlara tırmanarak bu sefer Dalia Beach'in bulunduğu koya iniyorsunuz. Benzer kumsal şeridini aşıp Kumköy'e kadar tepelerden koşarak ilerliyorsunuz.

Biz buradan geri dönüp arabaya yöneldik ama rotayı devam ettirip çok ilerilere gitmek mümkün. Kumköy'den içeri sapınca rota Demirci 'ye kadar uzun süre asfallte devam ediyor. Ormana girmek için buradaki bir sitenin bahçesinden geçip, bu sefer sahile varmak için kullandığımız yangın yollarının batısında kalan vadiye indi. Başlangıç yolumuza pararlel bir rotadan koşarak arabamıza varıp koşumuzu sonlandırdık.

DVD: Running the Sahara

2011-12-09T09:38:00.001+02:00

Sahra Çölü'nü Koşmak

2007 tarihli bu belgesel, 3 ultra maratoncunun Afrika kıtasını batıdan doğuya koşarak geçme serüvenini anlatıyor. Ray Zahab (Kanada), Charlie Engle (Amerika) ve Kevin Lin (Tayvan), Senegal'den başlayıp 111 gün boyunca koşarak 6 ülke geçip, toplam 6.920 kilometre koşarak, 20 Şubat günü Mısır'da Kızıl Deniz'in sularına vararak maceralarını noktalıyorlar. Afrika ülkelerinin su sıkıntısına dikkat çekmeyi hedefleyen bu projenin yapımcılığını ve belgesel seslendirmesini Matt Damon üstlenmiş.

Projenin çıkış hikayesi biraz hüzünlü. Kanadalı ultra maratoncu Ray Zahab, katıldığı Marathon Des Sables Ultra Maratonu sırasında yaşadığı bir olaydan çok etkileniyor. Yanına gelen ve dilini bilmediği bir köylü kız, işaret diliyle Zahab'tan matarasının dibinde kalan suyu istiyeyince o topraklarda "su bulabilmenin" ne kadar önemli ve bir o kadar da zor bir iş olduğuunu fark ediyor. Çöllerde koşma tutkusu bu duyarlılık ile birleşince ortaya bu proje fikri çıkıyor. Üç ülkeden üç ultra maratoncu proje hayalleri kurmaya başlıyorlar. Ray Zahab bir konuşmasında bu fikri onayladığı sırada Afrikayı koşarak geçmek derken henüz nasıl bir mesafeden bahsedildiğini bilmediğini itiraf ediyor.

rota: 6.920km, 111 gün, 6 ülke

Rota prensipte tüm kıtayı geçmeye dayansa da çok detaylı bir programla yola çıkmıyorlar. Yanlarında yapım ve sağlık ekibi ile koşarken, biraz da güncel şartlara göre rotaya yön veriyorlar. Başka bir deyişle hangi yollardan geçerek kaç günde tamamlayacaklarını bilmiyorlar. Bunun gibi fiziksel ve zihinsel açıdan çökertici bir etkinlik için böyle bir bilinmezlik en zor şey olsa gerek. Ama Afrika'yı tanıdıkça, bir plan yapılmış olsa bile uyulmasının ne kadar zor olacağını görüyoruz. Hava şartları, politik ve bürokratik engeller, izinler, tepkiler bir yandan, psikolojik ve fiziksel sıkıtılar öte yandan, bu iş tam anlamıyla çılgın bir macera haline geliyor.

Soldan sağa: Charli, Kevin ve Ray

Yapım açısından samimi bir çalışma. Koşucuları kusursuz kahramanlar olarak değil, zorlanan, sıkılan, üzülen, pes etmek isteyebilen insanlar olarak göstermesi, zayıflıkları saklamaya çalışmaması hoş olmuş. Bu gibi çekimlerde beni en çok düşündüren konu, karakterlerin kamera önündeki samimiyetidir. Gündelik yaşam bir kamera önünde ne derece oluruna bırakılır bilemem. Ama bir süre sonra 111 günlük bu maceranın ruhunu samimi bir şekilde hissetmeye başlıyorsunuz, o şartlarda ve sürelerde kameramanlar bile ellerindeki aletleri unutmuş olabilir bir süre sonra.

Çalışmayı internet üzerinden DVD şeklinde sipariş edebilir veya bilgisayarınıza indirecek formatta satın alabilirsiniz. Detayları anlatan İngilizce resmi siteye de buradan ulaşabilirsiniz.

Kilian Jornet ile Yarış Beslenmesi Üzerine

2011-12-08T11:00:00.000+02:00

Meghan Hicks, 31 Ekim 2011

Amerikalı elit ultra-maratoncular yarışlardaki destek noktalarını aynen F1 pilotlarının pit stopları kullandığı gibi kullanıyor: gir, çık, olabildiğince hızlı piste dönmüş ol. Bir koşucu istasyonda su içse ve bir şeyler atıştırsa bile, yiyecek içeceklerin büyük kısmını yolda tüketiyor.
Uzun ve teknik ultra maratonlarda elit atletlerin bir iki istasyonda fazladan vakit harcadıkları olabiliyor. Diğer molalara göre daha fazla yiyorlar, kıyafet ve ayakkabı değiştiriyorlar. Dört beş dakika süren, hatta on dakikalık molalarda bile zaman hep ön planda oluyor.

Avrupalı elit ultra maratoncuların destek istasyonlarına yaklaşımı daha faklı. Uzun yarışların ilk molalarında en kısa sürede en fazla miktarda yiyip içiyorlar. Çoğu Avrupalı elit ultra maratoncu molalarda tükettiklerinin yanı sıra, koşarken de yiyecek içecek taşıyor. Yine de bu koşucular kalorinin önemli bir kısmını ihtiyaç molalaında almış oluyor.
Çılgın Katalan dayanıklılık sporcusu Kilian Jornet'i 160km'lik yarışlarının üçünde izleme fırsatım oldu. 2010 yılındaki Western States 100 (WS100) yarışında Avrupa tarzı yiyip içerek istasyonların çoğundan sadece bir matara ile ayrılmıştı. Çok sıcak bir gündü ve dehidre olması sebebiyle hız kaybetmiş, sıralamada üçüncülüğe düşmüştü.

2011 yılındaki WS100'de sadece iki elinde her biri yarım litrelik özel yapım su mataraları ile koştu. Amerikan tarzı bir yarış sergileyerek yiyecek içeceklerini yolda tüketti. Sıvı tüketimi en üst seviyede idi ve yarışı kazandı.

2011 'de Ultra-Trail du Mont-Blanc (UTMB)'de Kilian molalarda destek istasyonlarında beslendi. Yola koyulma vakti geldiğinde yanında sadece zorunlu yarış malzemeleri ve biraz yiyecekle su taşıdığı ufak bir çanta vardı.Bazen sadece sıvı için ufak bir matara taşıdığına tanık oldum. Bu sayede zafere ulaştı.

Yaz sonuna doğru birkaç koşucu ile Kilian'ın bu ardarda yarışlara uyum sağlayabilmesi hakkında konuştum. Dediklerine göre yüzlerce kaloriyi tek seferde tüketmekle aynı kaloriyi yarış süresine yayarak yemek arasında sindirim açısından dağlar kadar fark var. Ve 160 km yi su taşımadan koşabilmesi Kilian'ın diğer pek çok koşucuya göre daha az su içtiğini gösteriyor. Hepimizin aklına ilk gelen soru, bunun nasıl olduğu...

Bu konu kafama o kadar takılmıştı ki,Kilian'la beslenme stratejileri hakkında konuştum. Eminim ki 2008 de UTMB'yi ilk kazandığı yarışta yiyip içtiklerini duyunca siz de benim kadar şaşıracaksınız. Elit bir koşucunun nasıl zafere ulaştığını öğrenmek şaşırtıcı ve değerli bir bilgi. Çoğumuzun Kilian'dan daha fazla yiyip içtiğini bildiğim halde bu genel prensiplerin bazılarının bizlere de uyabileceğini düşünüyorum.

iRunFar (IRF): Bir ultra maratonda yaklaşık kaç kalori tüketiyorsun? Özellikle bel bağladığın besinler var mı?

Kilian Jornet (KJ): Hiç bir fikrim yok. Hiç kalori hesabı tutmadım. Başlarda şimdikine göre çok daha fazla yerdim. İlk UTMB'de sanırım 3 litre su içmiş ve 2 sandviç yemiştim.

Yemek olarak Overstim’s Aliment Liquide 640 kullanıyorum, her 4 saatte bir bardak. Nutella ve reçelli sandviçler yiyorum. Yarışın son 4-5 saatinde de jel tüketiyorum.

IRF: İlk UTMB olduğunu düşünüce bu epey çılgınca! Sindirimi zor veya tadı hoşuna gitmeyen yiyecekler yüzünden hiç mide sorunu yaşadığın oldu mu?

KJ: Normal besinler yiyorsam sorun olmuyor. Fazla jel mideme dokunuyor. Çok soğuk su içersem de midemde sıkıntı oluyor. Bunun sonucunda da sindirim sorunu yaşıyorum

IRF: Dağ ultralarında ne kadar sıvı tüketiyorsun? Sadece su mu içiyorsun? Sporcu içecekleri de içiyor musun

KJ: İçecek konusu yarışın şartlarına göre değişiyor. Bu yıl WS100'de 13, UTMB'de ise 5 litre su içtim.

Uzun mesafelerde sadece su içiyorum. Miktarı hava şartlarına göre değişiyor. Normalin altında soğuk Avrupa yarışlarında 2-3 saatte bir litre su içiyorum. Aşırı sıcaklarda içeceğim su, saatte en fazla 700ml ile 1 litre arasındadır.

Yarış geceyse son saatlerde Coca-Cola veya Red Bull içiyorum.

IRF: Red Bull'la beslenen bir Kilian Jornet matrak geliyor insana. Bazı yarışlarda destek istasyonları arasında yanına fazla yiyecek içecek almıyorsun. İstasyona gelince de epey fazla yiyip içiyorsun, nedir bu işin sırrı?

KJ: Antremanlarımda yanıma hiç yiyecek içecek almam. Dağlar bana gerekli her şeyi sunar; akarsular ve meyveler. Normalde 5-6 saate kadar hiç yiyip içmeden antrenman yaparım. Bu alışık olduğum birşey.

Yarışlarda destek istasyonlarında bir hayli yiyip içerim! Aralarında 1-2 saatlik mesafe olur, bu da yemeden devam etmek için fazla sayılmaz.

IRF: Bu seneki WS100'de istasyonlar arasında yiyecek ve içecek de taşıdın. Nasıl, işe yaradı mı bu?

KJ: Evet bu Avrupa'dakilerden çok farklı bir yarış. Feci sıcak oluyor. Sıcak yüzünden istasyonlar arasında yanıma 1 litre su alıyordum. Başlarda sattte bir, sonlara doğru da her yarım saatte bir tuz hapı kullandım.

Peki niye? Geçen seneki tecrübemin her anını gayet iyi hatırladığım için!

IRF: Amerikan ve Avrupalı yarışmacıların farklı yeme içme stratejileri olduğunu düşünüyor musun? Farklı yerlerde yarışmaya ayak uydurmak zor olmuyor mu?

KJ: Her yarıştan önce hava sıcaklığını, akarsuları ve destek istasyonlarını iyi öğrenmek şart. Yarış için iyi bir strateji oluşturmak ve başına gelebileceklere ayak uydurabilmek lazım.

Avrupadaki yarışlar daha soğuk oluyor, çok su gerektirmiyor ve sırt çantası zorunlu. Amerika'da ise malzeme zorunluluğu yok ama çok su taşıman gerekiyor.

KOŞARKEN BESLENME

2011-12-06T16:00:00.000+02:00

Scott Jurek

Ne kadarı aşırıya kaçar? Veya az kalır?

Scott Jurek

Bu makale ilk olarak Competitor dergisinin Mayıs sayısında yayınlanmıştır

Gözü doymak bilmeyen koşucular olarak çoğumuz 90 dakikadan uzun koşulardan sonra veya 15km den ultra-maratonlara varan uzun yarışlarda karbonhidratları mideye indirmeyi gayet iyi biliriz. İyi de bu işin aşırısı ne kadardır? Veya ne kadarı az kalır?

Karbonhidratların vücuda etkisi çok tartışılsa da, benim aralarında ayrı tuttuğum yaklaşım "merkezi düzenleyici teorisi" dir (ing: central governor theory), bu teori karbonhidrat yediğimiz zaman merkezi sinir sisteminde neler olduğu ile ilgilidir. Yarış temposuyla 2 saatten uzun koştuğumuz zamanlarda vücudumuz yağ ve karbonhidrat depolarını veya glikojeni yakıt olarak kullanır. Ne yazık ki glikojen depolarımız anca 60 ile 90 dakika kadar yeter, bu noktadan sonra vücut yağ depolarına yönelir. Sinir sistemi yorgunlukla başedebilmek için adeleleri tetikleyecek ve ateşleyecek glikoza gereksinim duyar, yoksa iş gücü düşer, en son noktada da "duvara toslar" yıldızları saymaya başlarız. Vücudumuz yüksek hızlarda koşarken yağ yakmaya alışabilir, ama öte yandan da sinir sistemini dürtmek için de karbonhidratlara ihtiyaç duyarız.

Karbonhidrat tüketmenin koşu sırasındaki önemini anladıktan sonra esas meseleye geri dönüyoruz: Peki miktar ne olmalı? Dayanıklılık sporcusunun koşarken ne kadar karbonhidrat tüketmesi gerektiği konusunda bir numaralı etken vücut kütlesidir, evet cevabı tartıya çıkınca görürsünüz... Daha basit şekilde; koşucu ne kadar ağırsa adelelerini beslemek için de o kadar glikoza gereksinimi vardır, ya da ikisinin de tam tersi. Sizden daha iri veya daha ufak tefek koşu arkadaşınız ile aynı miktarlarda yemeye kalkışmayın

Yıllar boyu deneme ve yanılmalarımın yanı sıra karbonhidrat tüketimi ile ilgili pek çok araştırmaya da bakarak aşağıdaki formülün neredeyse tüm dayanıklılık sporcuları için geçerli olduğunu gördüm:

her bir saat için

kilogram cinsinden vücut ağırlığı X 0,7 = gram kadar karbonhidrat

her bir saat için
kilogram cinsinden vücut ağırlığı X 1,0 = gram kadar karbonhidrat

Bu iki formül ile antrenman veya yarış sırasında saat başına düşmesi gereken yeterli karbonhidrat miktarının alt ve üst sınırlarını hesaplayabilirsiniz.

Bu aralık, kişisel farklılıklar ve harcanan güç seviyesine göre ayarlanabilir. 10-15km'lik yarışlarda veya 90 dakikadan 3 saate kadar süren ve yapılan işin çoğunun laktat eşiğinde olduğu durumlarda (azami gücün %85-90'ı gibi) bu aralığın alt sınırında kalmayı öneririm. Çoğu koşucu güç seviyesi arttıkça sindirim sistemini destekleyen kan akışı azaldığı için bu aralığın üst sınırında karbonhidrat tüketimi konusunda sıkıntı yaşar. İşin püf noktası, bu aralıkla denemeler yaparak hangi miktarların vücudunuz, koşu süreniz ve güç seviyeniz için uygun olduğunu bulmaktır.

Yukarıdaki sonuçlardan yola çıkarsak: En sevdiğiniz yarış besinlerinizin ne kadar karbonhidrat içerdiğine bakın, jeller ve enerji içeceği gibi spor besinleri veya klasik gıdalar, fark etmez. Antrenman koşularınızda 20-30 dakikalık aralıklarla beslenerek önerilen karbonhidrat miktarını tamamlamaya alışın, bu şekilde sinir sistemine koşu boyunca düzenli glikojen desteği sağlanacaktır. İlk karbonhidratlar koşudan hemen önce veya ilk 20-30 dakika içinde alınabilir. En önemli konu karbonhidrat tüketiminin düzenli ve sürekli olmasıdır. Karbonhidrat almak için karnınızın acıkmasını veya gözlerinizin kararmasını beklerseniz çok geç olur. Eski bir deyiş der ki: "Erken ye, sık ye".

Kitap: Running Through the Wall - Personal Encounters with the Ultramarathon

2011-12-05T13:50:00.001+02:00

Kitabın adının tam karşılığı "Duvarın İçinden Koşmak" olması gerekirken, anlamını düşününce Duvarı Delip Geçmek veya Duvarı Koşarak Aşmak diye çevirmek daha doğru geliyor. Alt başlık ise: Ultra Maratonla Kişisel Yüzleşmeler. Maratondan uzun mesafeler koşmayı gerektiren ultra-maratonlar üzerine "derlenmiş" güzel çalışmalardan. İçerik olarak antrenman veya hazırlık planı adına çok bir şey ummamamak lazım, daha ziyade çeşitli uzunluklarda yarışlar koşmuş ultra-maratoncuların paylaştıkları anılar, hikayeler...

Kitap ismini maraton koşularında en çok karşılaşılan sorun olan "duvara çarpmak" teriminden alıyor. Uzun koşularda vücudun yakıt depoları sona erince koşucu haikaten "duvara toslamış" gibi olabilir, bırakın koşuyu tamamlamayı, ayakta zar zor duracak şekilde kontrolünü kaybedebilir. 42km lik klasik maraton mesafesinde 32.km fiziksel olarak çoğu koşucunun yakıt depolarının sona ermeye başladığı yer olarak kabul edilir, tüm antrenman, yarış sırasındaki beslenme, sıvı alma, ve performans stratejisi buna göre hazırlanır. Çoğu koşucunun kendisiyle esas mücadelesi bu noktada başlar. "Maratonun ikinci yarısı 32. kilometreden sonra başlar" sözü bu durumu çok güzel özetler.

Ultra maratonlarda koşulacak mesafe klasik maratonlardan kat kat uzun olduğu için, bu "duvar" engelini mümkün olduğunca ötelemek hatta ortadan kaldırmak gerekir. Başka bir deyişle yolun sonuna kadar gidebilmeniz için bu duvarı delip geçmek gerekebilir.

Kitap ultra koşan 35 gerçek karakterin kendi ağzından anıları içeriyor. Sadece kahramanlık hikayeleri de değil bunlar. Bilakis bu sporu seven, yapan insanların aslında "süper kahraman" olmaktan ne kadar uzak olduklarını anlamak için de güzel bir kaynak. İnsan bu işi neden yapar, nasıl o kadar koşar, buna nasıl hazırlanır, koşarken neler yaşar, ne gibi zorluklarla karşılaşır sorularına bu kitapta farklı cevaplar bulmak mümkün.

Dışardan bakınca çoğu kişiye zor gelen bu işe başlamada en büyük motivasyonun, ultra koşan birisini görmek, tanımak ve hatta izlemek olacağını düşünüyorum. Bu anlamda kitapta tanışılması gereken pek çok farklı karakter var. Ve her birinin kendine has maceraları, hikayeleri...

Kitap gündelik dilde yazılmış, ağır bir anlatımı yok. Samimice paylaşılmış heyecanlar, mutluluklar, acılar, sevinçler ve bunlardan alınmış dersler. Türkçe çevirisi bulunmasa da amazon.com gibi sitelerden edinmek mümkün. Ultra koşma hevesiniz olmasa bile işin iç yüzünü görmek ve belki de aklınıza takılan çoğu soruyu "sorabilmek" için güzel bir fırsat.

Kitabın tanıtım yazısının çevirisi aşağıda:

İnsanın dayanıklılık sınırlarına koşmak
42km koşmakla yetinemeyenler, buyrun size Ultra Maraton. Büyük ultra maraton yarışlarının çoğu 80 veya 160km uzunlukta, insanlar bütün gün koşup, gece de koşmaya devam edip, ertesi günün sabahına bile sarkabiliyorlar. Onları güçlü kılan nedir? 150.km'de akıllarından ne geçiyor? Çekilen acılar bir maratonla karşılaştırılınca nasıl geliyor? Bu boyutta bir işe kalkışmak için nasıl hazırlanmak gerekir? Tüm bu cevaplar 35 ultra koşucusuyla yapılan konuşmalarda bulacaksınız. Ultra-maraton, kişisel sınırlarını görmek ve keşfetmek arzusu ile yanıp tutuşanlar için mantıklı bir adım. Kitapta her türlü ultra koşucu var ve bu kitap uzun uzun koşma hayali kuranlar için vazgeçilmez bir başlangıç olacak.

5 Saat Orman Koşusu

2011-12-03T14:10:00.001+02:00

hava aydınlanırken

Tüm koşu ve antrenmanlarımı olmasa da ormanda yaptığım uzun koşularımı burada paylaşmayı düşünüyorum. Motivasyon adına yaralı olacağını umuyorum, hem de uzun koşular ve orman koşuları hakkında merak edilen bazı konulara da yaşanmış örneklerden cevaplar çıkmış olur belki. Mesafeler, izlediğim rota, kullandığım malzemeler, yiyip içtiklerim ve hissettiklerimi anlatacak şekilde koşuları anlatmak istiyorum. Ayrıca her koşunun GPX dosyasını da link olarak yükleyeceğim, böylece isteyenler harita üzerinde koşuyu inceleyip, rotayı beğendikleri şekilde kendilerine uyarlayıp GPS cihazlarına yükleyerek koşabilir. Bu sayede ormanda koşu rotaları çıkartılması ve planlanması konusunda da ufak bir katkım olmuş olur ormana.

Bu hafta Belgrad'ta yalnız başıma koştum. Planım 5 saat civarı koşmaktı, 40km ye yakın yol katedeceğimi düşünüyordum. İki hafta önce sağ dizimde beliren ağrının da ne durumda olduğunu görmek istiyordum. Bu başlıklara bakınca hedefleri tutturmuş oldum, 5 saat 10 dakika koşup 35km yol gitmişim, ama baştan sona keyifli ve başarılı bir koşu olduğunu söyleyemem.

Hava durumu siteleri bugün için sıcaklığı sabah 6:00'da 6C gün içinde de 11C olarak veriyor. Orman içinde bu değerler 1-2 derece daha düşük oluyor. Saat 6:00 gibi başladığımda hava soğuk ve karanlıktı. Daha sonra denildiği şekilde hava biraz ısındı, özellikle güneş yükselip orman yollarına düşmeye başlayınca ara ara içimin ısındığı bölgelerden de geçtim. Rüzgar yok denecek adar azdı, üşümeye yol açacak bir esinti yoktu. Bunları ön görerek şunları giydim: içimde Asics uzun kollu termal içlik, üzerinde The North Face 'in Flight serisinden uzun kollu bir T-Shirt, ellerimde The North Face'in polar eldivenleri, kafamda New Balance 'ı kulakları örten koşu beresi, boynumda bir Buff, altımda Nike'ın 3/4 koşu taytı, CEP marka baldır kompresyon çorapları, Injinji parmaklı çorap, Salomon Crossmax ayakkabılar. Başta karanlık olacağı için LedLenser H7 kafa lambası kullandım. Sırt çantası almadım, eşyalarımı 2 tane 600ml matara taşıyabilen Salomon Twin Belt bel çantasına doldurdum. Mataraları da yarısına kadar doldurarak yol üzerindeki çeşmelere kadar yük hafifletmiş oldum. Rüzgar ve hafif yağış ihtimaline karşı da Montane marka Featherlight Marathon Jacket isimli hafif ceketimi çantanın üzerindeki elastiki kordonlara sıkıştırdım. Rota kaydı için Garmin 305'imi de yanıma aldım ama koluma takmadım. Uzun koşularda sürekli mesafe ve süre bilgisi görünce psikolojik olarak daha çabuk yorulduğum için Garmin'i bel çantasının arkasına bağladım. Çantanın içinde cep telefonu, ıslak mendil, biber gazı spreyi, mp3 çalar, çakı ve yedek besin olarak 1 paket tuzlu büsküvi ve jel vardı. Yumrutaları ayne sepete koymamak adına para ve kimliğimi kıyafetimin göğüs cebine, araba anahtarını da taytın belindeki fermuarlı cebe koydum. Yolda yemeyi planladığım 1 Maximus, 1 Tadımca Bar ve 1 tuzlu büsküviti de çantanın kayışına takılan ek cebe yerleştirdim. Dikkatsizliğim yüzünden 20km civarında bu ek cebin fermuarını açık unuttuğumu ve tüm yiyecekleri düşürdüğümü fark edip kendime kızdım. Yedek besinleri ayrı yerde taşımamın faydası oldu. Böyle yazınca çok gibi gözükse de aslında basit bir bel çantası ile hepsini taşıyabildim.

yol boyu kesilmiş ağaçlar

Planım daha erken olsa da ancak saat 6:00 gibi koşuya başladım. Bahçeköy girişi tarafındaki alt patikadan girerek kum zeminli tepeler üzerinden Valide Bendi yanından giden engebeli yolu geçerek kuzeydeki dış orman yoluna ulaştım. Dizim özellikle bozuk zeminde ve eğimde sıkıntı yarattığı için, eğer koşuyu olumsuz etkileyecek ise bunu baştan görmek için bu teknik patikayı özellikle seçtim. Dış yol üzerindeki üçgen kavşaktan Bulvar De Madam Suna Yoluna saparak bu geniş yolun ortasına kadar koştum. Ormanda koşarken arkadaşlarımın adını bazı yerlere veya patikalara vermeye başlamıştım bir süre önce. Hem rota planlarken isimleri ile yerleri düşünmek kolay oluyor, hem de bir şekilde bu insanların bu rotalarla ilgili bağlantıları olması bana eğlenceli geliyor. Bu isim koyma konusunu anlatırken Suna o sırada geçtiğimiz yolun sonbahar manzarasına hayran kalıp oraya da kendi adının konmasını istemişti. Hakikaten de ormanın Şanzelize 'sini kaptı sevgili Suna. Üçgen kavşaktan Orman gişelerinin asfaltına inen ferah, manzaralı yolun adı bundan böyle Madam Suna Bulvarı'dır. İşte o yolun ortasına yakın yan vadiye bağlanan güzel bir patika var, bu şekilde ana yoldan ayrılıp bu sefer bir yan vadiden çıkan yokuşa indim. Bu da Neşet Suyu girişi karşısındaki dik çatılı evin yanından kuzeye çıkan ferah yokuş aslında. Buradan T kavşağa kadar kuzeye koşup üçgen kavşağa bu sefer güneyden bağlandım. Hava artık aydınlanmıştı, ilk defa denediğim T7 kafa lambam buraya kadar nefis iş çıkardı, yolun kalanında da kafamdaki varlığını unutturarak hiç rahatsızlık vermedi. Üçgen kavşaktan kuzey batıya yönelip gene dış yoldan bu sefer biraz ilerideki Caner Baba Yokuşu'na girdim.

Kömürcü Bendinin karşı tepesi

Bu da batıya doğru bir pararlel vadiden bu sefer Kömürcü Bendi tarafına inen nefis manzaralı ferah yokuş. İOG nin Zive-O antrenmanında keşfettiğim ve dik teknik bir iniş olan patika da biraz ileriden gayet eğlenceli bir şekilde aynı noktaya bağlanıyor ama Caner Odabaşoğlu arkadaşım bu yokuştan inmeyi o kadar seviyor ki sırf bu rotaya isim kazandırmakla kalmadı, beni de bağımlısı yaptı. Bu şekilde Taş Köprü'ye inip karşı mesire alanı içine girerek bu sefer ilerideki büyük tepeye doğru tırmanan ana yolu koşmaya başladım. Bu yola ne zaman girsek rastladığımız geniş bir öküz ailesi var (Manda da olabilir, apartman çocuğunun hayat bilgisi bu kadar...) aşağı yukarı aynı yerlerde karşılaşıyoruz, önümüz sıra ana yoldan koşup pat diye bir ara patikaya sapıyorlar. Sonra fark ettim ki saptıkları aralık hep aynı. O civardaki kokuların da müjdelediği gibi muhtemelen barınakları o arada.


bu arkadaşlarla 5 dakika böyle bakıştık karşılıklı

Neyse işte arkadaşım olmasalar da Öküz Bayırı adını verdiğim bu yoldan gene kuzeye doğru koşarak Ayvat Bendi rotasına doğru yöneldim. İşte tam o sırada gayet amatörce bir hata yaptım, yolu ve sapakları çok iyi bilmediğim halde haritaya göz atmadan 2-3 sapak geçtim. Şansıma da birbirine benzeyen sapaklar var peşpeşe. Biraz devam ettikten sonra birşeylerin yolunda gitmediğini fark edip haritaya başvurdum ancak klasik yön bulma hatası olan başka bir yerde olduğunu zannetme durumu baş gösterdi. Garmin'e başvurunca kısa bir çember çizip aynı yere çıktığımı gördüm. Neyse rota çok alakasız bir yere sapmamış, bir de keyifli ara patika keşfetmiş oldum bu sayede. Koşunun tek köpek tartışması bu arada yaşandı, aslında hayvan haklı, meğer patikanın yanında sakin sakin uyuyormuş, ben paldır küldür koşunca korkarak uyanıp havlamaya başladı. Bir an karşılıklı korktuk, sonra bir süre karşılıklı bağırışıp kendi yollarımıza devam ettik

Ayvat Bendi'ne inen parkurdan inecekken bir yan vadide dönen çember rotayı da bugünün menüüne katayım dedim. Böylece kısa bir ara geçiş ile yan vadiye koştum ve bir anda kendimi ağaç kesen ormancılar arasında buldum. Sanırsın yol inşaatı, kamyonlar, kütük taşıyan kepçeler, dozerler ve 15 civarı eli motorlu testereli işçi. Bir gürültüdür gidiyor. 2-3km lik yola yayılmışlar, zaten rota kıvrımlı, döne döne işçilerin etrafında ilerliyorsun. Sabah sabah kafam şişti gürültüden, bir de beni görünce eksik olmasınlar hönk hönk korna öttürüyorlar, sessiz sakin orman gitti, yerini koca bir şantiyeye bıraktı. İşte o arada elimi çantama attığımda fermuarın açık kaldığını ve tüm yiyeceklerin dökülmüş olduğunu fark edip kendime sinirlendim. Hemen rotayı gözden geçirip, bel çantasındaki yedek bisküvi ve jel ile ne kadar yol gidebileceğimi hesapladım kafamdan. Plandaki gibi Geyik Çiftliği'nin kuzeyine inip Neşet Suyu'na bağlanma sevdasından vaz geçersem çok da zor olmayacağını fark ettim. Bisküviler için Ayvat dönüşündeki dip dibe üç çeşmede vereceğim molayı uygun bulup devam ettim. Güzel bir vadiden güneye inip, karşı yamaçtaki pararlel yoldan tekrar kuzeye koşup Ayvat Bendi'ne geldim. Çeşmelere varınca favorim olan ilkinde oturup bol bol su içtim, biraz su boşalttım, bisküvimin yarısını yedim. Artık sağ diz kendini belli etmeye başlamıştı, ben de 1km ilerdeki bir ara patikadan Geyik Çiftliği'nin batısına saplanmaya karar verdim, böylece dizimin sesini dinleyip arabaya en kısa ve mantıklı yolu seçmiş oldum. Güzel bir ara bağlantısı daha keşfetmiş olarak Geyik Çiftliği'ni çeviren tellere vardım. Ama ara tepeyi de koşarak çıkmaya çalışınca dizim lafa daha fazla karışmaya başladı. Tel boyunca koşarken dik yamaca gelince de benden artık bu kadar dedi. Yürümeye başladım. Kömürcü Bendi'nin dibine inip biraz asfalttan devam ettim ama keyfim kaçtı. Dizden ötürü yokuş aşağı koşamıyorum, güç yönetimi için yokuş yukarıları da koşmuyorum, eh ne kaldı yapacak? Düz devam etsem Yeni Derya Tesisleri'nin oradan Neşet Suyu kapısına bağlanacağım ama hem oralar ana baba günüdür bugünkü koşunun büyüsü kaçar hem de yol asfalt ve sonu tatsız yokuş diyerek karşı yamaçtan Domuzlar Mahallesi'ne tırmandım. Herhalde ismin nereden geldiğini açıklamaya çok gerek yok. Bugün yoktu ama mahalle sakinleri.

ormanda en sevdiğim bölge

İşte o anda garip bir şey oldu. En sevdiğim ve belki de şimdiye kadar her koşuda geçtiğim, ezbere bildiğim, yol kenarındaki çöplerine kadar ezebere bildiğim yola çıktım ama kafam gitti. Yorgunluk, açlık ve yakıtsızlık, can sıkıntısı üstüste eklenince bir an nerde olduğumu şaşırdım, avucumun içi gibi bildiğim yerlerde kendimi turist gibi hissettim. Hatta yönüm de şaştı, doğuyu batıyı karıştırdım, çıkarıp haritaya bile baktım. Şimdi yazarken komik ve saçma geliyor ama kısa bir süre epey kafam karıştı, karamsarlaştım, sanki çok yolum varmış ama hiç enerjim kalmamış gibi geldi. Hemen antidepresan niyetine tek jelimi emdim. Bir de şansıma mevsimden ötürü yerler yapraklarla kaplı, yollar ve sapaklar silinmiş durumda. Tanıdık yerler bile farklı geliyor insana ilk bakışta. İşte bu şekilde kısa süre de olsa en iyi bildiğim yolda kaybolarak devam ettim, rotayı bulup tekrar üçgen kavşağa yöneldim.

kısa çöküş sonrası gözlerimdeki umutsuzluk

Tekrar Madam Suna Bulvarı'na bağlanıp bu sefer sonuna yakın koştum. Ama hızım iyice düştü, diz de sızlamaya başladı. Koşma yürüme karışık teknikler gölet hizasına varıp aradan su kenarına indim. Bent hizasına kadar ağaç köklerinde bilek burkmamak için seke seke ilerleyip gişelerin alt hizasındaki patikaya bağlandım ve arabaya vardım.

Diz ağrısı ve buna bağlı plan dışı yürümeler olmasa biraz daha uzun mesafe gitmiş ve süreyi daha iyi kullanımış olacaktım. Ama her koşu aynı kalitede olacak diye bir kural yok. Bu koşuda da ufak tefek tecrübeler kazanmış oldum, güzel ara bağlantı patikaları keşfettim ve manzara açısından nefis bir zamanda koşmuş oldum .

bugünkü koşunun Garmin kaydı için tıklayın

Toz toprak içinde minimalizm - New Balance MT 101

2011-12-01T20:47:00.001+02:00

New Balance MT 101

New Balance mağazalarındaki satıcılar bu ürünü "Trekking Ayakkabısı" zannetseler ve açıklamaya çalışınca inatla kabul etmeseler de bu ayakkabı aslında bir "Minimal Patika Koşu Ayakkabısı". New Balance 'ın kendi sayfasında bile "Low-profile, ultra-lightweight trail racer" olarak tanıtılıyor. Düşük bir taban yapısına sahip bu ayakkabıda ayağı destekleyen hiç bir sistem yok, gündelik dilde dendiği gibi "ayağı çorap gibi sarıyor". Arazide koşarken zemindeki tüm detayları tabanlarınızda hissedebiliyorunuz. Ancak minimal ayakkabılara alışık değilseniz bu doğallığa kendinizi fazla kaptırmamakta fayda var, bu konuda Mert güzel bir yazı yayınlamıştı, devam etmeden önce buraya tıklayarak o yazıyı okumanızı öneririm.

Parmak ucu koşusu konusuna kafayı taktığım bir dönemde parmak ucu basmayı minimal bir ayakkabı ile denemeye karar verdim. Ancak parmak ucu basış ve minimal ayakkabıyla koşmak gayet hassas konular, yanlış uygulandığında tehkikeli bile olabiliyor. İlk denemelerimi korkudan asfalt yerine orman patikaları gibi yumuşak zeminlerde yapmaya karar verdim. 10km civarındaki kısa koşularımın çoğunda bu ayakkabıyı kullandım, teknik konusunda hala başlangıç seviyesinde olduğumu düşündüğümden ve gerekli kas gruplarımın yeterince güçlü olmadığını hissettiğimden ötürü daha uzun koşularda giymeye cesaret edemedim.

Her ne kadar kontrolsüz denemelerin sakatlığa varabilecek sıkıntılara yol açacağını bilsem de 1-2 ay sonra tabanımda oluşan ağrılar sebebi ile doktor gittiğimde plantar fasciitis denen koşucu sakatlığının eşiğinde olduğum anlaşıldı. Doktora koşularım hakkında bilgi verince de karşıma sebep olarak bozuk zeminde ayakları gereksiz zorlama işi çıktı. Yanlış olan şey ayakkabı değil, daha ziyade ayakkabıyı kullanma miktarım. Çoğu koşu sakatlığı gibi bu da yavaş yavaş belirdiği için fark edip doktora gitmem gene de bir zaman aldı.

Yukarıda anlattıklarım benle ilgili başarızılıklar. Biraz da ayakkabının başarılarından söz edelim...

Bu ayakkabı gerçekten de ayağınıda varlığını unutturacak kadar hafif. Yumuşak yapısı ile bağcıkları sıktığınız anda ayağınızı sarmalıyor. Ancak bahsettiğim gibi herhangi bir desteğe sahip olmadığı için özellikle bozuk zeminde dikkatli koşmak, alışana kadar bilekleri kollamak, olası burkulmalara karşı biraz yavaş ilerlemek gerekiyor. Bu ayakkabı ile hiç bileğimi burkmasam da burkmanın eşiğinden döndüğüm yer çok oldu. Özellikle sağa veya sola eğik zeminde koşarken ayak burkma riski yüksek (Ormanın gölet kenarı yolları dikkat etmezseniz bu iş için birebir...)

Türkiye'de satılan ayakkabının taban detayı biraz farklı

Tabanda çiviye benzer çıkıntılar var, bu sayede ayakkabı çamurlu ve kaygan zeminde güzel bir tutuş sağlıyor. İnce kumaşı ile ıslanmaya karşı bir koruması olmasa da bu taban yapısı ile çamurlu ve ıslak zeminde konfor sağlayabiliyor.

Ayakkabının beğenmediğim tek yanı renk kombinasyonu. Ağırlıklı olarak kullanılan metalik yeşil, bana nedense böcekleri hatırlatıyor. Bilmiyorum bu tasarım aşamasında bilinçli yapılmış bir seçim mi ama yeşilin tonu özellikle ışık yansıması ile tam da çocukken bahçede oynarken tosladığımız bilimum siyah-yeşil böcekleri çağrıştırdı bana. Doğayla bağdaşması açısından güzel bir fikir sayılabilir belki ama zaten bu üründe başka renk seçeneği yok. Internette siyah modeli olsa da Türkiye mağazalarında sadece yeşilini bulabildim.

Bulmak demişken enteresan bir detaydan bahsetmem lazım, okuduğum yorumlardan sonra İstanbul'daki New Balance mağazalarında bu ayakkabıyı aramaya başladım. Çoğu mağazada 44 numara ve yakın numaralarını bulamadım. Bu kadar spesifik bir ayakkabının nasıl bu kadar çok tercih edildiğini sorduğumda aldığım cevap beni çok şaşırttı; bir hayır kuruluşu yardım olarak bu ayakkabılardan yüksek adette satın almış ve dağıtmış... Yani memleket genelinde ormanlar ve dağlarda cidi minimal koşular yapılıyor ama farkında değiliz (işin kötüsü koşanlar da farkında olmayabilir)

Son söz olarak giyimi rahat, arazide koşması zevkli bir ayakkabı. Ancak kendimi tekrar tekrar hatırlatmak zorunda hissediyorum: minimal ayakkabı işi hassas iş, önce biraz bilgilenin, sonra da yavaş ve kısa koşular ile başlayın.