සානුව

දේශීය මන්තරය දේශීයත්වය උදෙසාමද ? (සෝමාවතී වනෝද්‍යානයේ අක්කර 11,600 ක් ඇමරිකානු ඩෝල් සමාගමට)

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Tue, 06 Dec 2011 13:25:00 +0000

මෙවර පාරිසරික දේශපාලන සටහනට තරමක් දුරට හෝ පරිසරවේදී අදහස් කීපයක් රැගෙන එන්නට සිතුවෙමි. ඒ අවශ්‍යතා කීපයක් නිසා ය. ප‍්‍රධාන හේතුව වන්නේ සොබාදහමේ කෘෂිකර්මය, පරිසර සංරක්ෂණය, ප‍්‍රතිචක‍්‍රීකරණය ආදී පරිසරවාදී ප‍්‍රවේශයන් බොහෝ අවස්ථාවන් වලදී පාරිසරික ගැටළු වලට පිළිතුරු ලෙස අතීතය කරා නැවත යාමක් හා කළමණාකරණවාදී පිළිතුරු ගොණු කිරීමක් සිදු කරන බැවින් එවායින් පාරිසරික දේශපාලනික ප‍්‍රවේශයන් වෙන් කොට හඳුනා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවයයි.

පස, පාංශූ ජීවින්, මතුපිට ජීවීන්, ගහ කොළ ආදියෙන් සමන්විත පරිසරය විනාශ මුඛයෙන් ගලවාගෙන මනුෂ්‍ය පැවැත්මට හිතකර පාරිසරික හා සමාජීය තත්ත්වයන් නිර්මාණය කිරීම වෙනුවෙන් කැපවී වැඩකරන කි‍්‍රයාකාරීත්වයන්, අපි මූලික ප‍්‍රවර්ග දෙකකට බෙදා වෙන්කර ගනිමු. හඳුනා ගැනීමේ පහසුව සඳහා ඉන් එක කොටසක් ස්වාභාවධර්ම වාදය ලෙසත්, අනෙක් කොටස පරිසරවාදය ලෙසත් හඳුන්වමු. මෙම ප‍්‍රවේශයන් දෙකේ පවත්නා මූලධාර්මික වෙනස්කම් හඳුනාගැනීමට, මේවා කෙටියෙන් නිර්වචනය කිරීම ප‍්‍රමාණවත් වේ යැයි සිතමි. ඇන්ඩෲ ඩොබ්සන් ගේ ‘හරිත දේශපාලන චින්තනය’ නම් කෘතියේ පෙන්වා දෙන පරිදි එම නිර්වචන මෙපරිදි ය.

ස්වාභාවධර්මවාදය -

වර්තමාන පරිභෝජනයේ හා නිෂ්පාදනයේ රටාවන් සහ වටිනාකම් වල මූලධාර්මික වෙනසක් සිදු නොවී පාරිසරික ගැටළු විසඳිය හැකිය යන විශ්වාසය උඩ ඒවා සඳහා කළමණාකරණමය ප‍්‍රවේශයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම සහ තර්ක කිරීමයි.

පරිසරවාදය -

පරිසරවාදය දරන ස්ථාවරය වන්නේ වඩාත් තිරසාර හා සංතෘප්තකර පැවැත්මක් සඳහා, මානුෂීය - නොවන ස්වාභාවික ලෝකයට අප දක්වන සම්බන්ධය හා අපගේ සමාජීය හා දේශපාලන ජීවිතයේ මාදිලීන් වල රැඩිකල් විපර්යාසයක් ඉල්ලා සිටින බවයි.

‘ගෝලීය උණුසුම’ ලෝකයේ විසඳිය යුතු ප‍්‍රමුඛ ගැටළු අතර හත්වන හෝ අටවන ස්ථානයේ පවතින ගැටළුවයි. ඒ සඳහා, එම ගැටළුව ඇති කිරීමට උපරිම අයුරින් වගකිව යුතු රාජ්‍යයන් යෝජනා කරන පිළිතුරු කීපයකි. එකක් ප‍්‍රතිචකී‍්‍රකරණය යි. අනෙක තෝරාගත් පහසු ප‍්‍රදේශවල වන වගාවයි. කර්මාන්ත ශාලා වලින් පිටවන තාපය අවම කිරීමේ තාක්ෂණික උපක‍්‍රම දියුණු කිරීම තවත් එක පිළිතුරකි. මේ පිළිතුරු වල ඇති ගැටළුව කුමක් ද? එනම් මේවා පවතින නිෂ්පාදන මාදිලියත්, පරිභෝජන රටාවත් අවසාන අර්ථයේ දී ඒවා මගින් සකස් කර ඇති මනුෂ්‍ය ජීවිතයත් එලෙසම තබා ගනිමින්, යම් සංතුලනයකට පැමිණීමට උත්සාහ කිරීමයි. ලාභ ඉපයීමේ ක‍්‍රමවේදයත්, පාරිභෝගික භාණ්ඩ නිපදවීමේ මාදිලියත්, එලෙසම පවත්වා ගැනීමෙන් ගෝලීය උණුසුම පිළිබඳ ගැටළුවට පිළිතුරක් ලැබෙන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට සිදුවන්නේ තව තවත් හොඳින් පරිසරය සුරකිනවාය යන මායාවේ පවා ගිලෙමින් පාරිභෝජන අවස්ථාවන් වර්ධනය කරගැනීම පමණි. එය ගෝලීය උණුසුමේ මිනිස් හේතුව වු කාර්මික නිෂ්පාදන ක‍්‍රමය තවදුරටත් පුළුල් කර ගැනීමකි.

මේ පිළිබඳව පරිසර දේශපාලන චින්තකයෙකු වන ‘පොරිට්’ (Porritt,J) බොහෝ කරුණු සාකච්ඡා කර ඇත. ඔහු තමන්ගේ Capitalism as if the World Matters (2005) කෘතියේදී මෙලෙස සඳහන් කරයි.

‘‘පරිභෝජනවාදයේ වර්තමාන මට්ටම් සමග ‘සීමාවිරහිත ප‍්‍රතිචකී‍්‍රකරණය’ (Climitless recycling) එකිනෙක ඒකාබද්ධ කිරීම යන ප‍්‍රබන්ධය, වඩාත් සමීප වන්නේ පරිසර විද්‍යාත්මක දැක්මකට වඩා තාක්ෂණවේදී දැක්මකට ය. ප‍්‍රතිචකී‍්‍රකරණය, එය ඒ සඳහාම ස්වාභාවික සම්පත් හා මූලාශ‍්‍ර භාවිතා කරයි, තාප දූෂණය ඇති කරයි, බලශක්ති භාවිතය ව්‍යාප්ත කරයි. එහි ගැඹුරු අර්ථයෙන්ම ගත්තොත් එය අනෙක් සියළු ඒවා මෙන්ම කර්මාන්තමය කි‍්‍රයාවකි. ප‍්‍රතිචකී‍්‍රකරණය ප‍්‍රයෝජනවත් මෙන්ම අත්‍යාවශ්‍යයි; නමුත් එය කුමන හෝ අති මූලික ගැටළුවකට පිළිතුරු සපයාවි යැයි සිතීම මුලාවකි.’’

පොරිට් සඳහන් කරන අන්දමට ප‍්‍රතිචක‍්‍රීකරණය කළමනාකරණවාදී ප‍්‍රවේශයකි. අපි මුලින්ම සඳහන් කළ අතීතය කරා නැවත යාම මෙම කළමනාකරණවාදී ප‍්‍රවේශය මගින්ම වුව පැහැදිලි කරගත හැක. අපි ඒ සඳහා පවතින දේශපාලන දෘෂ්ටිවාදය පිළිබඳව කෙටි සාකච්ජාවකට අවතීර්ණ වෙමු.

පවතින ආණ්ඩුව කොළ ද, නිල් ද, රතු ද යන්න මෙතැන දී අපට අදාල වන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔවුන්ගේ ප‍්‍රධානතම මෙහෙයුම් දෘෂ්ටිවාදය පිළිබඳව පමණක් අවධානය යොමු කරයි. එනම් එය දේශීයත්වය අගයන, විදෙස් බටහිර චින්තනයට එරෙහි දේශීය ජාතිකවාදයකි. මේ අනුව මාතෘ භූමිය නොරටුන්ට විකුණන අනුකරණවාදී බටහිර ගැති කි‍්‍රයාකළාපයන්ට කිසිදු ඉඩක් නැත. බළධාරීන් මෙන්ම නිලධාරීන් දේශීය ඥාණය මත පදනම් වූ සංවර්ධනයක් ගැන නිතර මතුරන්නේ එබැවිනි. ජනතාව ද මෙම දෘෂ්ටිවාදී මෙහෙයුමට පූර්ණ අනුග‍්‍රහය දී ඇති බව පෙනෙන්නේ, පැවැත් වූ සෑම මැතිවරණයකින්ම ඔවුන් ලැබූ ජයග‍්‍රහණ දෙස බැලීමෙනි. මේ තුළ දේශීය ඥාණය, පාරම්පරික දැනුම අපේ ඉතිහාසය හෝද හෝදා මඬේ දමන මාතෘකා බවට පත් කරගෙන නැවතත් අපි අපට උරුම ව තිබූ අතීත ශි‍්‍ර විභූතිය කරා යා යුතු බව අවධාරණය කරයි. පාලකයන්ගේ අපරිමිත උත්සාහය ඒ වෙනුවෙන්ම ය. එය පරිසර ආරක්ෂණවාදී සොබාදහම සමග බැඳුනු අල්පේච්ච ජීවන ක‍්‍රමයක් බව පෙන්වා දෙයි. මේ සඳහා බුදු දහම මෙන්ම අනෙකුත් සියළු ආගම් හැකි උපරිම ව යොදාගනු ලබන්නේ ය.

ආණ්ඩුව කරන ඕනෑම කටයුත්තක් මාතෘභූමියේ චිරස්ථායි පැවැත්ම සඳහා වන නිසා, මහජනතාව ඒ ඕනෑම එකක් සෙනෙහසින් යුතුව වැළැඳ ගත යුතුය. මතු දැක්වෙන්නේ එලෙස වැළඳගත යුතු ආණ්ඩුවේ කි‍්‍රයාවකි. සති අන්ත ප‍්‍රධාන පුවත්පතක මෙම ප‍්‍රවෘත්තිය පළ විය. ඒ සෝමාවතී ජාතික වනෝද්‍යානයට අයත් භූමියෙන් කොටසක් කෙසෙල් වගාව සඳහා විදෙස් සමාගමකට ලබා දුන් බවයි. එම වාර්තාව අනුව ඩෝල් නැමති ඇමරිකානු සමාගමට අක්කර 11,600 ක් ලබා දී ඇත්තේ ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයත්, ශි‍්‍ර ලංකා යුද්ධ හමුදාවත් ඒකාබද්ධවය. මේ පිළිබඳව අදහස් දක්වා තිබුණු පරිසර සංවිධාන වලට අනුව මේ වන විටත් වනෝද්‍යානයේ ඝන කැළෑ අක්කර 5,000 ක් පමණ හෙළි පෙහෙළි කර ඇති අතර, ඒ සිදුකර ඇත්තේ සත්ත්ව හා ශාක සංරක්ෂණ නීතිවලට පටහැනිව ය. එමෙන්ම ඩෝල් සමාගමට ලබාදී ඇති බිම් කොටස පාරම්පරික අලි සංක‍්‍රමණ පථයක් වීම තවත් ගැටළු රැසක් මතු කරයි. එකක් අළුත් ඊනියා අලි-මිනිස් ගැටුමක් වර්ධනය වීමයි. අනෙක දැනට ඉතිරී වී තිබෙන අලි සම්පත තව දුරටත් හීන වී යාමයි.

මාතෘ භූමි ආරක්ෂණයේ සුවිශේෂී භූමිකාවක් රඟන ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශය විසින් ම මේ ආකාරයේ දේශය ශක්තිමත් කරන ව්‍යාපෘති වලට අත තැබීම නිසා, ඒවාට ජනතාව කිසිසේත්ම එරෙහි නොවිය යුතුය. ජාතිකවාදී මන්තරය මතුරාගෙන ආවේශ වී හෝ පරළ වී සැනසීම අත්පත් කරගත හැකිය. මෙවැනි කි‍්‍රයාදාමයන්ගෙන් අප වටහාගත යුත්තේ කුමක්ද ? එනම් අතීතය කරා නැවත යාමේ දෘෂ්ටිවාදය විසින්, වත්මන් ලිබරල් - ධනේෂ්වර ආර්ථික උපාය-උපායක‍්‍රම සඟවා තබා ගන්නා බවයි. එනම් එම දෘෂ්ටිවාදය ජනතාවගේ අදහස් කළමනාකරණය කිරීමේ යෙදී සිටින බවයි.

මේ නිසාම අද දවසේ සොබාදහමේ කෘෂිකර්මය වැනි මාතෘකාවන් පිළිබඳව සාකච්ඡා කරන විට, ‘‘පාරම්පරික දේශීය ඥාණය’’ උත්කර්ෂයට නැංවීමට ඉහළම ඉඩ කඩක් විවර වී ඇත. අප එම උගුලේ හසු නොවිය යුතුය. ඒවාට ඉඩ ලබාදී ඇත්තේ ඒවා පොදු ජනයා අතර ව්‍යාප්ත කිරීමට නොව, ධනේෂ්වර මාදිලියේ කි‍්‍රයාකාරකම් වලට ආවරණයක් ලබා ගැනීමට ය. අප පාරම්පරික ඥාණය වැඩි දියුණු කොට භාවිතයට නොගත යුතුය වැනි යමක් මින් අදහස් නොවේ. ඊට වඩා මෙම දෘෂ්ටිවාදි මෙහෙයුම අවබෝධ කරගත යුතුය යන්න මෙතනදී අවධාරණය කරමු.

අනෙක් අතට ගෝලීයව මේ මොහොතේ පවතින ප‍්‍රමුඛතම මිනිස් අර්බුදයක් වන ආහාර හිඟය සඳහා ලෝක ධනේෂ්වරයටම විසඳුමක් නොමැති තැන, ලංකාවේදී වගාවට උවමනා කොන්දේසි ස්වාභාවිකවම සැපිරී තිබෙන තත්ත්වයක් යටතේදී ඒ සඳහා ජනතාව යොමු වී තම ආහාර අවශ්‍යතා සපුරාගන්නේ නම්, එය ධනේෂ්වර පාලකයන්ගේ පැවැත්මටත් ඔවුන්ගේ ධනේෂ්වර කි‍්‍රයාකාරකම්වලටත් විශාල උපකාරයක් වන්නේ ය. එමගින් ධනේෂ්වර සැලසුම් විරෝධයකින් තොරව ක‍්‍රියාත්මක කළ හැකිය.මෙරට පොදු ජනයාට අබමල් රේණුවක යහපතක් සිදු නොවන නොරටුන්ගේ ලාභාපේක්ෂාවන් ඉටු කරන අධිවේගී මාර්ග ඉදි කිරීම වැනි ඒවා මේ අනුව දිගටම පවත්වාගෙන යා හැකි වනු ඇත. මේ නිසා සොබාදහමේ කෘෂිකර්මය දේශපාලනික අර්ථයෙන් වටහා නොගන්නේ නම් ඉන් අත්වන ප‍්‍රතිඵලයක් නැත.

අපි නැවතත් කෙසෙල් වගාව බාරගත් ඇමරිකානු ඩෝල් සමාගම වෙත හැරෙමු. මෙම සමාගම පිළිබඳව ස්වීඩන් ජාතික චිත‍්‍රපට නිෂ්පාදකවරයෙකු වන ‘ෆෙඞ්රික් ගෙයටන්’ විසින් 2009 වසරේ දී BANANAS නමින් වාර්තා චිත‍්‍රපටියක් නිෂ්පාදනය කළේ ය. චිත‍්‍රපටයට පාදක වූයේ සමාගම විසින් නිකරගුවාවේ කරගෙන ගිය කෙසෙල් වගාවක සේවකයින් පිරිසක් එහිදී භාවිතා කළ DBCP නම් පළිබෝධනාශකය නිසා තමන්ට වූ හානිය පිළිබඳව සමාගමට එරෙහිව පැවරූ නඩුවකි. චිත‍්‍රපටය පිළිබඳ සමාගම අතිශයින් කළබලයට පත් විය. සමාගම විසින් චිත‍්‍රපට නිෂ්පාදකවරයාට එරෙහිව නඩුවක් ගොනු කරනු ලැබිණි. සමාගමේ ප‍්‍රධාන අරමුණ වූයේ ඇමරිකාව තුළ මෙම චිත‍්‍රපටය තහනම් කරවා ගැනීමයි. නමුත් ඩෝල් සමාගම මෙම නඩුවෙන් පරාජයට පත් විය. චිත‍්‍රපට නිෂ්පාදකවරයාට නඩු ගාස්තු සහ නීතිඥ ගාස්තු ලෙස ඩොලර් දෙලක්ෂයක් ගෙවන ලෙස ලොස් ඇන්ජලීස් උසාවිය සමාගමට නියම කළේ ය. (මෙම විස්තරය ඇමරිකාවේ ප‍්‍රසිද්ධ සඟරාවක් වන, The National Law Review හි 2010 නොවැම්බර් කලාපයක පළ විය)

අප, මිල කළ නොහැකි රක්ෂිතයක අක්කර 11,600 ක් පූජා කර ඇත්තේ මෙවැනි අපකීර්තිමත් ඉතිහාසයක් ඇති සමාගමකට ය. මේ මගින් දේශීය ඥාණය හෝ පාරම්පරික ඥාණයට අත්වන සෙතක් නැත. ඒ වෙනුවට ගෙදර දොරේ තවමත් අතරින් පතර හෝ වැවෙන කෙසෙල් පැළය පවා අතුරුදන් වීමේ අනතුරකට නිරාවරණය වී ඇත. පාරිසරික කෘෂිකර්මයට අළුත් දේශපාලන දැක්මක අවශ්‍යතාවය මෙමගින් අවධාරණය වන්නේ ය. අනෙක් අතට ආසනික් ගැන පැන නැගුණු හාහෝව පිළිබඳව අප පසුගිය නියරේ තැබූ සටහන නැවත නැවත කියවන මෙන් ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිමු. ඒ සමගම නලින් ද සිල්වා විසින් දිවයින ඉරිදා සංග‍්‍රහයට ලියන ‘දැක්ම’ කොළමත් නිතර කියවමින් ඒ පිළිබඳ විවේචනාත්මක දෘෂ්ටියක් ඇතිකරගන්නා ලෙස අපි ඔබෙන් ඉල්ලා සිටිමු. එවිට නලින් ද සිල්වාගේ මැදිහත් වීම සේවය කරන්නේ කාට ද යනු ඔබට වටහාගත හැකි වනු ඇත. එමෙන්ම දේශීය මන්තරය විසින් විදේශීය ධනේෂ්වර මැදිහත්වීම් ආවරණය කරන අයුරුද අනාවරණය වනු ඇත.

ප්‍රදීප් ජයරත්න
'නියර' පුවත්පතේ 2011 ජූලි - අගෝස්තු කලාපයේ පළවූ ලිපියකි

ආසනික් තිබුණත් නැතත්.....

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Thu, 17 Nov 2011 10:43:00 +0000

සුපර් ස්ටාර් ආසනික් සහ නාථ දෙවියෝ .....

ආසනික්, සුපර් සටාර්, මෙගා ස්ටාර් තරමට ජනප‍්‍රිය මාතෘකාවක් වී ඇත. ජනමාධ්‍යයේත් ඉන් අනතුරුව ජන සමාජයේත් ඇවිළී යන්නට මූල බීජය වූ ගිණි පුළිඟුව මුලින්ම මාධ්‍යයට මුදාහැරියේ මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා විසිනි. නලින් ද සිල්වා මේ වන විට කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ විද්‍යා පීඨ පීඨාධිපතිවරයා ය. ඔහු මෙරට ජතික චින්තනය පිළිබඳ කතිකාව ඇති කිරීමේදී පුරෝගාමී කාර්යභාරයක් කළ කිහිප දෙනා අතරින් කෙනෙකි. "සිංහල බෞද්ධයින්"රටේ ප‍්‍රමුඛතම ජනවර්ගය බව ප‍්‍රකාශ කරන ඔහු ඉතිරි ජනයා සිංහල-බෞද්ධ සංරචකයේ උප කුලක ලෙස සලකයි. ඔහු "බටහිර විද්‍යාව ප‍්‍රමුඛ බටහිර චින්තනයට" මුළුමනින්ම පාහේ විරුද්ධ ය. සිංහල-බෞද්ධ ජන විඥාණයෙන් මතු වන ජාතික චින්තනය ඇසුරින් ඒ තුළින්ම නව දැනුම, ප‍්‍රවාද බිහිකර ගැනීම ඔහුගේ අභිප‍්‍රාය වන්නේ ය. ඒ අනුව බෞද්ධ ජන මනස අරක්ගත් දෙවිවරු පිළිබඳ විශ්වාසයත්, අධ්‍යාත්මික දියුණුව මගින් දැනුම වර්ධනය කරගැනීමත් ඔහුගේ මූලික පිළිගැනීමකි. එම අදහස් පද්ධතියට අනුව සිංහල බෞද්ධ සමයේ එන දෙවිවරු සම්‍යක් දෘෂ්ඨික දෙවිවරුන් වෙති. අනෙක් දෙවිවරු මිත්‍යා දෘෂ්ඨික දෙවිවරුන් වන්නේ ය.

රජරට ප‍්‍රදේශයේ පැතිර ඇති වකුගඩු රෝගයේ හේතුව ආසනික් ශරීරගත වීම බව මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා ඇතුළු පර්යේෂණ කණ්ඩායම ට මුලින්ම දැනුම් දී ඇත්තේ එම පර්යේෂණ කණ්ඩායමට අයත් නොවන බාහිර පුද්ගලයෙකු විසිනි. හරියටම කිව්වොත් බාහිර තැනැත්තියක විසිනි. ඇය රසායන විද්‍යාව පිළිබඳ ආචාර්ය උපාධිලාභිනියකි. නමුත් මේ වන විට ඇයගේ ජීවන වෘත්තිය වී තිබෙන්නේ නාඩි බලා ලෙඩ, රෝග නිර්ණය කිරීමත්, ඒ අනුවම ප‍්‍රතිකාර කිරීමත් ය . ඇයට එම හැකියාව ලබා දී ඇත්තේ නාථ දෙවියන් විසිනි. ඒ අනුව ඇය නාථ දෙවියන් සමග සන්නිවේදනයේ යෙදෙන්නී ය. ඇය විසින් මුල් වරට, රජරට ජලයේත්, පොළොවේත්, භෝග වගාවන්හිත්, අනෙකුත් ගහ කොළ වලත්, මිනිස් ශරීරයේත් ආසනික් ඇති බව මෙම පර්යේෂණ කණ්ඩායමට අනාවරණය කර ඇත. එමෙන්ම වකුගඩු රෝගයේ හේතුව වන්නේ ද, එයම බව ඇය පවසා ඇත. මෙම දැනුම ඇයට ලබා දී ඇත්තේ, ඇය පවසන පරිදි නාථ දෙවියන් විසිනි.

‘සිංහල-බෞද්ධ’ ජන විඥාණය පෙරටු කරගත් ජාතික චින්තන දැනුම් පද්ධතියට අනුව, නාථ දෙවියන්ගේ මෙම අනාවරණය කිරීම කිසිදු අයුරකින් සැක කල නොහැක. ඒ සත්‍යක්ම ය. පර්යේෂණ කණ්ඩායම එය එලෙසම විශ්වාස කරන්නේ වුවත්, තවමත් බටහිර විද්‍යාවේ සහ බටහිර චින්තනයේ ආධිපත්‍යයට නතුවී ඊට ගැතිවී සිටින ලාංකිකයාට, මෙම ආසනික් පිළිබ`ද අදහස බටහිර විද්‍යාවේ පර්යේෂණ විධ ක‍්‍රමයන්ට අනුව පර්යේෂණයේ යෙදී සනාථ කල යුතුය. ඔවුන් පවසන්නේ, ඔවුන් එම පර්යේෂණයන්හි නිරත වූ බවයි. ප‍්‍රථිඵලය වී ඇත්තේ දෙවියන්ගේ නිගමනය නැවත සනාථ වීම පමණි. ඒ අනුව ඔවුන් එය ජනමාධ්‍ය තුළ කථා බහට රැගෙන ආවේය.

ඉහතදී සඳහන් කිරීමට නොහැකී වූ වැදගත් කාරණයක් ඇත. එනම් නාථ දෙවියන් මෙම දැනුම ලබා දෙන්නේ එක් කොන්දේසියක් ඉටු කිරීමට බැඳී සිටින්නේ නම් පමණි. එනම් තමන්ගේ ජීවිතය බුදු දහමේ චිරස්ථිතිය ආරක්‍ෂා කිරීමට කැප කරන්නේ නම් ය. පර්යේෂණ කණ්ඩායම ඒ සඳහා පේවී, කැපවී සිටන බව පවසති.

නාථ දෙවියන්ට අභියෝගයක් ......

කෙසේ වෙතත් ජනමාධ්‍ය ට ආසනික් ආශික් එකක් බවට පත් විය. සමහර මාධ්‍ය එම අදහස බදා වැළඳ ගැනීමටත්, සමහර ඒවා ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමටත්, පෙළ ගැසුණි. රේගුවෙන් කෘමිනාශක තොගයක් මුදා හැරීම ප‍්‍රතික්ෂේප කර රඳවා තබා ගැණුනි. පසුව මේවා කාර්මික තාක්‍ෂණ ආයතනය විසින් පරීක්‍ෂණයක් කලේය. එම පර්යේෂණයේ ප‍්‍රතිඵලය වූයේ කෘමිනාශක වර්ග දෙකක පමණක් ඉතා සුළු වශයෙන් ආසනික් පැවතුනත් ඉතිරි සියල්ලේ ආසනික් නොපැවතුණු බවය. මේ සමග නලින් ද සිල්වා ප‍්‍රමුඛ පර්යේෂණ කණ්ඩායමේ අදහස අභියෝගයට ලක් විය. ඒ සමගම වී පර්යේෂණ හා සංවර්ධන ආයතනය දිවයිනේ විවිධ ප‍්‍රදේශ වලින් සහල් සාම්පල් ලබාගෙන කළ පර්යේෂණයෙන් අනාවරණය වූයේ එම සහල් වල ආසනික් අඩංගු නොවන බවය. එමෙන්ම කැළණිය විශ්ව විද්‍යාලයේම රසායන විද්‍යා අංශයේ මහාචාර්ය ජනිතා ලියනගේ විසින් කලක් තිස්සේ කළ පර්යේෂණ වලින් නලින් ද සිල්වා ප‍්‍රමුඛ කණ්ඩායමේ නිගමනය සාවද්‍ය බව අණාවරණය විය. මේ සෑම පර්යේෂණයක් සම්බන්ධ තොරතුරු අඩු වැඩි වශයෙන් පුවත්පත් හෝ රූපවාහිනී නාලිකා ආදී ඒ ඒ ජනමාධ්‍ය ඒකක තුළ ප‍්‍රකාශයට පත්වෙමින් පවතී. එමෙන්ම ඒවා රටේ ප‍්‍රතිපත්ති තීරණය කිරීමේදී වැදගත් වන ආයතනයන් තුළ ද විශේෂ කථාබහකට ලක් වූවේය. එපමනක් ද නොව ජාතික හෙළ උරුමය හා ජාතික නිදහස් පෙරමුණ ආදී දේශපාලන පක්‍ෂ, ආසනික් තම ප‍්‍රමුඛ සටන් පාඨයක් කර ගැනීමේ මෙහෙයුමක නිරතව සිටී. ජනිපෙ නායක විමල් වීරවංශ මහතා මීට ටික කලකට ඉහතදී ප‍්‍රකාශ කලේ පාන් පිටි ත‍්‍රස්තවාදයක් ගැන ය. පාන් පිටි ත‍්‍රස්තවාදයට එරෙහිව හාල් (පිටි) ඉදිරියට රැගෙන ආ යුතු බව ඔහු ප‍්‍රකාශ කළේය. දැන් හාල් වල ආසනික් පවතී නම්, එහුගේ එම උත්සාහය ව්‍යවර්ථ වීම අනිවාර්යයකි. ඒ නිසාමදෝ එම පක්‍ෂය පොලූ, මුගුරු රැගෙන සටනට අවතීර්ණ වී සිටිති.

කෙසේ වෙතත් මේ ආකාරයට ආසනික් තිබීමට එරෙහි පර්යේෂණ මගින් කරළිය අත්පත් කරගැනීමත් සමග නලින් ද සිල්වා ප‍්‍රකාශ කළේ, තම කණ්ඩායමේ පර්යේෂණ විධි ක‍්‍රමය බටහිර විද්‍යාත්මක ක‍්‍රමවේදයන්ට අනුකූලව පර්යේෂණ පත‍්‍රිකාවක් ලෙස ඉදිරියේදී එළිදක්වන බවයි. ඒ අනුව ආසනික් විවාදය තව තවත් ඉදිරියට ඇදී යනු ඇත.

නියරේ කතිකාව

ඒ මේ සියළු සාකච්ජා අතරතුර ‘නියරේ’ අදහස කුමක්දැයි අප ප‍්‍රකාශ කළ යුතුව ඇත. එය මේ පරිදිය.

පත්තර කීපයක් හා රූපවාහිනී නාලිකා කීපයක් ආසනික් පටලවා ගෙන ඇත්තේ අලෙවි ප‍්‍රශ්නයක් ලෙස ය. ඔවුන් ට ආසනික් තිබීමේ හෝ නොතිබීමේ අදාලත්වයක් නැත. ”හෙට මැරුණත් හිතට සැපයි අද ජොලි කරලා” යන සටන් පාඨය ඔවුන්ගේ පරම ආදර්ශ පාඨයයි. අලෙවිය වැඩි වන්නේ නම් ඕනෑම දෙයක් කරන එම මාධ්‍ය ආයතන සහ බහු ජාතික කෘෂි රසායන සමාගම් අතර වෙළඳපොල තර්කණයේ අර්ථයෙන් කිසිදු වෙනසක් නැත.

යුගයේ විලාසිතාව

විෂ ශරීරගත කර ගැනීම මේ යුගයේ මිනිස් ශරීරය පිනවීමේ ප‍්‍රධාන ආකෘතිය වී ඇත. ඒ සමඟම සත්‍යය සෙවීම වෙනුවට, යථාර්ථය වියවුලක් බවට පත් කර ගැනීම මානසික තෘප්තිය ලැබීමේ මාර්ගය බවට පත් වී තිබේ. ජනමාධ්‍ය මේ දෙකටම නොමඳව සහාය දක්වමින් සිටී.

නලින් ද සිල්වා විසින් නාථ දෙවියන් සිංහල-බෞද්ධ ජන විඥාණය එකිනෙක සම්බන්ධ කිරීම මගින් සිංහල බෞද්ධයාට තමන්ගේ විඥාණයේ හා ‘‘තරම’’ බලා ගැනීමට කැඩපතක් නිර්මාණය කර ඇත. නමුත් කිසිවෙක් තමන්ට නොපෙනෙනා දේ කැඩපතින් බලා ගැනීමට උත්සුක වන බවක් පෙනෙන්නට නැත.

ආසනික් ප‍්‍රශ්නාර්ථිකය

අනෙක් අතට නාථ දෙවියන්ගේ නිගමනය බොරු කරමින් සහල් වල හා කෘෂි රසායන වල ආසනික් බිඳුවක් වත් අඩංගු නොවන බව තහවුරු වුවහොත් අපි කෘමි නාශක හා වල් නාශක සමග සහෝදරත්වයෙන් අත්වැල් බැඳගනිමුද? අප හමුවේ ඇති බරපතල ප‍්‍රශ්නය මෙය යැයි සිතමු. නලින් ද සිල්වා පත්තු කළ වදුලේ ආසනික් නොමැති බව නිච්චියටම තහවුරු වුව හොත් කෘෂි රසායන භාවිතය කැප ද? ආසනික් ගැටළුවේ ප‍්‍රශ්නාර්ථිකය මෙතන ඇත.

නලින් ද සිල්වා මතුකරන සිංහල-බෞද්ධ ජන වර්ගය හෝ වෙනත් ඕනෑම ජන වර්ගයක් හෝ එකිනෙක සංසන්දනය කරමින් එකක් අනෙකට වඩා ඉහළ හෝ පහළ හෙළීමට අප ක‍්‍රියා කරන්නේ නැත. නලින් ද සිල්වා පවසන පරිදි නාථ දෙවියන් යනු දුටුගැමුණු රජතුමා වන්නේය. එය ඒ ආකාරයට අර්ථ කථනය කිරීමේ අවසාන උවමනාව හා ගොඩනැගීමට උත්සාහ කරන කතාන්දරය පැහැදිලිය. එනම් බුදු දහමේ චිරස්ථිතිය ආරක්‍ෂා කිරීමේත්, ලංකාව ආරක්‍ෂා කිරීමේත් දිව්‍යමය ආත්මය දුටුගැමුණුට සම්බන්ධ කර ඊනියා සිංහ-බෞද්ධ ඉතිහාස කථාන්තරය වර්තමානය තුල සමාජ දේශපාලන බලයක් ලෙස නැවත නැවතත් තහවුරු කිරීම ය.

(අප එම විනාශකාරී දේශපාලන එළඹුමට මෙතනදී ගැඹුරින් ප‍්‍රතිචාර දක්වන්නේ නැත. එය වෙනත් තැනක සාකච්ජා කළ යුතු එකකැයි සිතමු. නමුත් ‘ආසනික්‘ කෙතරම් ‘විෂ’ ද , එතරම්ම මෙම දේශපාලන මෙහෙයුමත් මනුෂ්‍ය සමාජයට ‘විෂ’ බව පමණක් සටහන් කර තබමු.)

බහුජාතික ආසනික්

එමෙන් ම, කෘෂි රසායන වල ආසනික් නැති බව පර්යේෂණ ඇසුරින් තහවුරු කිරීම නිසා ගොවියා සූරාකන බහු ජාතික සමාගම් වල ඉතිහාස කථාව සුජාතකරණය වන්නේ ය. ඔවුන්ගේ එම පර්යේෂණ, කෘෂි රසායන වලින් පොළොවට සිදුවුන හානියත්, ජෛව විවිධත්වයට සිදුවන හානියත්, පොළොව, ගහ කොළ, කුඩා ජීවීන් හා මහා ජීවීන් ඇතුළු මිනිසා ව්‍යාධියට පත් වී විනාශ වන ආකාරයත් අනාවරණය කරන්නේ නැත. මෙහි ඇති අරුමය එයයි. මේ නිසා එම පර්යේෂණයන් ද මිනිස් සමාජයට ආසනික් තරමටම විෂ වන්නේ ය.

ප‍්‍රාග්ධනයේ බැම්මෙන් බැඳ ගොවියා සහ පාරිභෝගිකයා සූරාකන බහුජාතික සමාගම් වල ක‍්‍රියාකාරීත්වයත්, ජාතිවාදී කතිකාව තව තවත් ශක්තිමත් කරමින් ජන සමාජයේ ඒකමිතිය වඩ වඩාත් බිඳ වට්ටමින් විනාශ කිරීමත් යන දෙකම අප හමුවේ ඇති අභියෝග වන්නේ ය. අප මේ දෙකටම එරෙහිව සිහිය එළවාගෙන මුහුණ දිය යුතුය. එමෙන්ම අප නවීන පර්යේෂණයන්ට හෝ විද්‍යාවට තෙරුමක් නැතිව විරුද්ධ වන්නේ නැත. අපට ඇති ගැටළුව ඒවා මිනිසා පීඩාවට පත් කිරීමට එරෙහිව හා මනුෂ්‍ය සමාජයේ යහපත වෙනුවෙන් යොදා නොගැනීම ගැනය. සොබා දහම සවපත් කිරීමට නව පර්යේෂණ අවශ්‍ය බව අප විශ්වාස කරමු.

නිගමනය

මේ නිසා අපට අවසාන වශයෙන් පැවැසීමට ඇත්තේ කුමක්ද? එනම් ආසනික් තිබුණත් නැතත්, මෙම විනාශකාරී කෘෂි රසායනයන් ට, ඒවා සම්බන්ධ බහු ජාතික වෙළඳ ජාලයට අපගේ පැවැති විරෝධයේ කිසිදු වෙනසක් වන්නේ නැති බවයි.

ප්‍රදීප් ජයරත්න

මෙම ලිපිය ''නියර'' පුවත්පතේ මැයි-ජූනි කලාපයේ පලවූ ලිපියකි

තරහ පිරුණු මිතුරන්ට

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Wed, 09 Nov 2011 16:47:00 +0000

එකතැන කරකැවෙන සිතුවිලි....

දියසුළි.

එතැනම ගැඹුරට රැගෙන යන දියරැළි....

නොමනිමි

තම තමන් තුළම වූ පටලැලි....

කෙහෙරැළි

සරකරනවා ඇතුලේම අඳුරැති....

පතුල නැති

ගැලවෙන්නට දඟලති

තව තවත් පැටලෙති

සුළි කරකැවෙති

උඩ යති යට යති

නොපෙනීම යති

යළි යළිත් මතුවෙති....

කරකැවෙන සුළිය

ඕජස් ගලන සිතුවිලි සූපය

දවන හද මඬල....

නිවුනු සිත් තුළ

දල්වයි

පහන් සංවේගය....

ගැලවීමට දැඟලීමමය ඇලවීම

අත්හල හැකිද "ගැලවීමට දැඟලීම"

එකෙණෙහිම ස‍න්සුන්

නිසසලයි හද මල්

ගැඹුරු දිය මතුපිටින්

හමා යයි සීතල පවන්.

නිවන්.......

ප්‍රදීප් ජයරත්න

ස්ලැවෝයි ජිජැක් Wall Street ජනතාව අමතයි!

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Tue, 01 Nov 2011 13:51:00 +0000

පරිවර්තනය - ලක්ප‍්‍රිය නානායක්කාර.

අපි හැමෝම පරාජිතයෝය. නමුත් හැබෑ පරාජිතයෝ ඉන්නෙ ‘වෝල් ස්ටී‍්‍රට්’වල. අපේ සල්ලි බිලියන ගණනක් ඇප දුන්නම එගොල්ලන්ගේ පණ බේරුනා සමාජවාදීන් කියලා අපව නම් කරනව. නමුත් මෙහේ හැමවිටම තියෙන්නෙ පොහොසතුන්ගේ සමාජවාදයමයි. ඒ අය කියනවා අපි පෞද්ගලික දේපල වලට ගරු කරන්නේ නැතිලූ ඒත් මෙතන ඉන්න අපි හැමෝම එකතුවෙලා ?දවල් නැතිව සති ගණන් උත්සාහ කළත් විනාශ කරගන්න බැරි තරම් වන දුක් මන්සියෙන් ඉපැයුව පෞද්ගලික දේපල මහ කන්දරාවක් 2008 වර්ෂයේ මූල්‍ය වෙළෙඳපොල කඩාවැටීමේ දී විනාශ කරනු ලැබුව. ඒ අය ඔබලාට කියනවා අපි හීනකාරයෝලූ. හැබැයි ඇත්තටම පේනකාරයෝ වෙන්නෙ ඒ අයමයි. මේ පවතින දේවල් සදාකාලිකම මේ විදිහට ඉදිරියට යාවි කියලා හිතන් ඉන්න අයයි. අපි නිදිවැදිලා හීන දකින්නො නොවෙයි. මහ නපුරු හීනයක් බවට පෙරලෙන මේ හීන ලෝකෙන් අවදිවෙන ‘පිබිදීම’ තමයි අපි.

අපි මොනවත් විනාශ කරන්නේ නෑ. මේ ක‍්‍රමය විසින් තමන්වම විනාශ කරගන්න ආකාරය ගැන සාක්කිකාරයො තමයි අපි. ඔබලට මතක නම් කාටුන් චිත‍්‍රපටවල එන කාටත් පුරුදු දර්ශන පෙල. හැල්මෙ දුවගෙන එන පූසා මහ පාතාලයක කඩ ඉමටත් ඇවිල්ල, ඊටත් එහා වා තලයේ ගමන් කරනවා. තම දෙපා යටින් හිස් අවකාශය මිස වෙන කිසිත් නොමැති බව නොදැක්කා වගේ. ඒත් එක්කම ඌ පහත බලනවා. තමන් ඉන්න තැන අවබෝධ වෙනවා. එතකොටම ඌ පහළට වැටෙනවාඅන්න ඒ දෙයම තමයි අපි මෙතනදී කරන්නේ. අපි කියනවා අපේ Wall Street ඇත්තන්ට, ‘‘යාළුවා, පහත බලන්න !’’.

2011 අපේ‍්‍රල් මැද, චීන රජය කාල තීරණය ^Time travel& නැත්නම් විකල්ප යථාර්ථය ^Alternate reality& අලළා ගෙතුනු කතා පුවත් රැගත් චිත‍්‍රපට,නවකතා, රූපවාහිනි වැඩසටහන් සියල්ල තහනම් කළා. මේක චීනය පිළිබඳ සුබ ලකුණක්. මේ ජනතාව විකල්පයන් පිළිබඳව තවමත් සිහින දකිනවා. ඒ නිසාම මේ සිහින දැකීම තහනම් කරන්න සිදුවී තිබෙනවා. මෙහේදී, අපට තහනමක් අවශ්‍ය වෙන්නේ නැහැ. ඇයි ද කිව්වොත් මේ පාලන ක‍්‍රමය විසින් සිහින දැකීමට අප සතු හැකියාව පවා දැන් යටපත් කරල. මේ කාලයේ අප නිතර බලන චිත‍්‍රපට ගැන හිතන්න. ලෝක අවසානය ගැන පවා සිතින් මවාගැනීම ඉතා පහසුවෙලා තියෙනවා. ඔය උල්කාපාතයක් ඇවිත් ලෝකයේ සියලූ ජීවය විනාශ කර දමනව වගේ. ඒත් ධනවාදයේ අවසානයක් ගැන උපකල්පනය කරගන්න බැහැ.

එහෙනම්, මොකද්ද අපි මෙතන ඉඳගෙන කරන්නේ? ඒ ගැන කියන්න හොඳ හාස්‍යජනක කතාවක් තියෙනවා. මං කියන්නම් පැරණි කොමියුනිස්ට් කාලේ විහිළු කතාවක්. ඔන්න, නැගෙනහිර ජර්මනියෙ ක‍්‍රියාධරයෙක්ව යවනව යම් කාර්යයක් සඳහා සයිබීරීයාවට ඔහු දන්නවා දැන් ඔහුගේ හැම ලියුමක්ම කඩල කියවල බලනව කියලා. ඔහු කියනව ඔහුගේ මිත‍්‍රයන්ට ‘‘අපි රහස් සටහන් ක‍්‍රමයක් තියාගනිමු. මගෙන් ඔබට ලැබෙන ලියුමක් නිල්පාට තීන්තෙන් ලියලා තියෙනවා නම්,ඒ කියන්නේ මං ලියලා තියෙන දේ සියල්ල ඇත්තයි. ලියුම ලියලා තියෙන්නේ රතුපාට තීන්තෙන් නම්, ඒ තොරතුරු අසත්‍යයි.’’ ඔන්න මාසයකට පස්සේ, මිත‍්‍රයන්ට ඔහුගේ පළමු ලිපිය ලැබෙනවා. නිල්පාටින් ලියලා තියෙන්නෙ. ඒකේ කියනවා, ‘‘මම මෙහේ හොඳ අපූරුවට ඉන්නවා. හැමතැනමත් එහෙමයි. කඩවල්වල ඇති පදමට හොඳ කෑම තියෙනව. සිනමාහල්වල හොඳ බටහිර චිත‍්‍රපට බලන්න පුළුවන්. තට්ටු නිවාස හොඳ සැප පහසුකම් සහිත විශාල ඒවා. මෙහෙ මිලදී ගැනීමට බැරි එකම දේ තමයි රතු තීන්ත.’’ ඔන්න ඔහොම තමයි අපි ජීවත්වෙන්නෙත්. අපට අවශ්‍ය හැම නිදහසක්ම අපට තියෙනව. අපට අහේනියකට තියෙන්නේ රතු තීන්ත විතරයි. අපේ නිදහසක් නොමැතිකම,කියාගන්න භාෂාවක් නොමැතිකම. නිදහස පිළිබඳ කතාකරන්න අපට උගන්වලා තියෙන ආකාරය - ත‍්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය වගේ, නිදහස අනර්ථයක් බවට පත්කරනව. අන්න ඒ ගැන තමයි අපේ ක‍්‍රියාකාරීත්වය. ඔබ අපිට රතු තීන්ත සපයනව.

මෙතන අනතුරක් තියෙනවා. ඔබ, ඔබත් එක්ක ආදරෙන් වෙලෙන්න හදන්න එපා. අපි මෙතන විනෝදයෙන් ඉන්නවා. නමුත් අමතක කරන්න එපා,සැණකෙළි කියන්නේ ලාභ විනෝදාස්වාදය. වඩා වැදගත් වෙන්නෙ අපේ සාමාන්‍ය ජීවිතයට ආපහු ගියාම, හෙට දවසෙ සිදුවන දේ. එතැන මොනයම් හෝ වෙනසක් තියේවිද? ‘‘අපේ තරුණ අවධියේ දී.... ඒ දවස් මොනතරම් සුන්දර ද කියන්නා වාගේ, ඔබ මේ දවස අනුස්මරණය කිරීම නොවෙයි මගේ උවමනාව. මතක තියාගන්න අපේ මූලික පණිවුඩය, ‘‘විකල්ප ගැන හිතන්න අපට අවසර තියනවා’’. යම් හෙයකින් මේ නීතිය බිඳෙනවා නම්, එසේ අප වෙසෙන ලෝකය වඩාත්ම හොඳ ලෝකය නම් නොවේ. කොහොමටත්, අප ඉදිරියේ දිගු ගමන් මගක් තියෙනවා. එහිදි සත්‍යවශයෙන්ම දුෂ්කර ප‍්‍රශ්න අපට අභිමුඛ වෙනවා. අපි දන්නවා අපට ඕනෑ නැති දේ. නමුත්, අපට ඕනෙ මොනවාද? ධනවාදයේ තැන පිරවිය හැකි සමාජ සංවිධානය කුමක්ද? මොන වගේ නව නායකයින්ද අපට ඕනෑ?.

යළි සිහියට ගන්න, ගැටලූව දූෂණ, වංචා හෝ කෑදරකම හෝ නොවෙයි. ගැටලූව තමයි ක‍්‍රමය. දුෂිත වෙන්න එය ඔබට බලකරනවා. සතුරන් ගැන විතරක් නොවෙයි. අපේ මේ ක‍්‍රියා පිළිවෙත දිය කරල දාන්න දැනටමත් කටයුතු කරමින් ඉන්න මිතුරන් ගැනත් පරෙස්සම්වෙන්න. කැෆේන් ^caffeine&නොමැති කෝපි වගේ, මධ්‍යසාරය නැතිව බියර් දෙනවා වගේ, මේදය නැති අයිස්ක‍්‍රීම් හදල දෙනවා වගේ, ඔවුන් මේකත් කිසි හානියක් නොවන සදාචාරමය විරෝධයක් පමණක් බවට පත්කරන්න උත්සාහ දරයි. විශුද්ධිකරණය කරන ලද ක‍්‍රියාදාමයක්. නමුත් අපි අද මෙතන ඉන්නේ කොකාකෝලා බින් කෑන් ප‍්‍රතිචක‍්‍රීකරණය කරමින්, පින් අතේ වැඩ වලට ඩොලර් කිහිපයක් දන් දෙමින්, නැතිනම් ස්ටාර් බක්ස් කැපචීනෝ ^Starbucks Cappuccino& කෝප්පයක් මිලදී ගත්තම ඉන් 1% ක මුදලක් තුන්වන ලෝකයේ සාගින්නට පත්වූ දරුවන් වෙනුවෙන් පරිත්‍යාග වන නිසා එයින් හිත සනසා ගනිමින් ඉන්න පුළුවන් වන ලෝකයක් දැන් අපට හොඳටම ඇති වෙලා තියෙන නිසා. අපේ රැකියා ඒත් සමගම වධහිංසා පිටට දුන්නට පස්සේ,දැන් අපේ මංගල සේවා ඒජන්සි දැන් අපේ ආදර ජීවිතයත් පිටට දීලා තියෙනවා. දැන් අපිට පේනවා, දිගු කාලෙක ඉඳලා, අපි අපේ දේශපාලනික සහභාගිකමත් පිටට දෙන්න ඉඩහැරලා තියෙනවා. දැන් අපිට ඒක ආපහු ඕනෑ.

සමාජවාදය කියන්නේ1990 දී බිඳවැටුණ ක‍්‍රමය නම් අපි සමාජවාදියො නොවෙයි. අමතක කරන්න එපා ඒ සමාජවාදියො තමයි අද දවසේ වඩාත්ම කාර්යශුර, වඩාත්ම දරුණු ධනවාදියො වෙලා ඉන්නේ. අද චීනය තුල, ඔබේ ඔය ඇමරිකානු ධනවාදයට වඩා සුගම ධනවාදයක් අපට අත්දකින්න ලැබෙනවා. ඔය කියන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයක් අවශ්‍ය නැති. එහි තේරුම, ඔබ ධනවාදය විවේචනය කරද්දි, එමගින් ඔබ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයට විරුද්ධය යන නියමයට අහුවෙන්න ඉඩ තියන්න එපා. ධනවාදයයි, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදයයි අතර විවාහය දැන් අහෝසියි. වෙනස්වීම දැන් කළ හැකියි.

අද අපි කළ හැකියි කියල දකින්නේ මොකද්ද? අපි සරලව ජනමාධ්‍ය ඇසුරු කරල බලමු. එක අතකින් බලපුවහම, දැන් තාක්ෂණයේ හා ලිංගිකත්වයේ තත්ත්වය බැලූවොත් ඕනෑම දෙයක් සිද්ද කරන්න පුළුවන් වගෙයි. දැන් හඳට යන්න ඔබට පුළුවන්කම තියෙනවා. ජාන තාක්ෂණයේ පිහිටෙන් අමරණීය වෙන්න ඔබට පුළුවන්. සතුන් සමග ලිංගිකව හැසිරෙන්නත් පුළුවන්. අමතරව තව බොහෝ දේ. නමුත් බලන්න සමාජයීය හා ආර්ථික කේෂ්ත‍්‍ර දිහා. එහිදී,බොහෝවිට කිසිවක් කළ නොහැකි බවයි කියැවෙන්නේ. ඔබට අවශ්‍යයයි ධනවතුන් සඳහා වන බදු පරිමාව ඉතා සුළු අගයකින් ඉහළ දමන්න ඒත් ඔවුන් කියනවා. එය කිසිසේත්ම කළ නොහැකියි. එහෙම වුනොත් අපේ තරඟකාරිත්වය බිඳෙනවා. ඔබට අවශ්‍යයයි සෞඛ්‍යය අංශය සඳහා වඩා වැඩි මුදල් ප‍්‍රමාණයක් යොදවන්න. එතකොට ඔවුන් කියනවා, කොහොමටත් බැහැ. ඒ කියන්නේ මේක රාජ්‍ය ඒකාධිකාරයක් බවට පත්කිරීම. ලෝකයේ මොකද්දෝ වැරුද්දක් තියෙනවා. නොමැරී ඉන්න පුළුවන් වුනත් සෞඛ්‍ය සේවා සඳහා පොඩි මුදලක් වැඩිකරන්න හැකියාව නැහැ. සමහරවිට අපි අපේ ප‍්‍රමුඛතා හරිහැටි පෙළගස්වගෙන නැහැ වගෙයි. අපට අවශ්‍ය නෑ වඩා උසස් ජීවන තත්ත්වයක්. අප ඕනෑ වඩා හොඳ ජීවන තත්ත්වයක්. අප සමාජවාදියෝ නම්, ඒ අපි ලෝකයේ පොදු සම්පත් රැකගැනීමට උනන්දු වන නිසා. සොබාදහමේ කාටත් පොදු අයිතිය සඳහා බුද්ධිමය දේපළ අයිතිය මගින් පෞද්ගලීකරණය කරන ලද පොදු සම්පත්. ජාන තාක්‍ෂණයට නතු කරගනු ලබන පොදු දේපොළ. මේ වෙනුවෙන්, මේ සඳහාම පමණක්, අප අරගල කළ යුතුයි.

සමාජවාදය නිත්‍ය ලෙසම අසාර්ථක වුනා. පොදු සම්පත පිළිබඳ ගැටලූව මෙන්න දැන් මතුවෙලා. ඔවුන් කියනවා ඔබට, අපි ඇමරිකානුවො නොවෙයි,මෙතන ඉන්නකොට. නමුත් තමන් ඇමරිකානුවන් බව කියා පාන ඔය ආරක්‍ෂකවාදීන්ට, මූලධර්මවාදීන්ට මතක් කරල දෙන්න යමක් තියෙනවා. ක‍්‍රිස්තියානිය කියන්නේ මොකද්ද? ඒ තමයි ශුද්ධාත්මයාණෝ. ශුද්ධාත්මයාණෝ කියන්නේ එකිනෙකා වෙත ඇති පේ‍්‍රමයේ බැඳීමෙන් සමානාත්මතාවයෙන් යුතුව හැසිරෙන හා එසේ කිරීම සඳහාම තම නිදහස හා වගකීම ඇත්තාවු විශ්වාසකයින්ගේ සංඝයක්. මේ අර්ථයෙන්,ශුද්ධාත්මයාණන් මේ දැන් අප අතර. එහෙම නම්, අතන ‘වෝල් ස්ටී‍්‍රට්’ එකේ ඉන්නේ බොරු දෙවිවරුන්ට වන්දනාමාන කරන මිත්‍යා දෘෂ්ඨිකයින් පිරිසක්. ඒ නිසා, දැන් අපට අවශ්‍යව ඇත්තේ ඉවසීමයි. මට බියගෙන දෙන එකම කාරණය, අපි කිසියම් දවසක මේ වැඬේ දාලා ගෙදර යයි; ගිහින් ආපහු වසරකට සැරයක් මුණගැහිලා, බියර් බොමින්, අතීතාවර්ජනය කරමින් ‘‘ඒ දවස්වල අපි මෙතැන කොච්චර හොඳ කාලයක් ගත කළාද?’’ කියමින් මේ අවස්ථාව ස්මරණය කරන්න යෙදෙයිද කියන එක. ඒ කාරණාව එසේ සිද්ධ නොවන බවට ඔබට පොරොන්දු කරගන්න. අපි දන්නවා ජනතාව බොහෝවිට ආශාකරන දේ ලබාගන්න ඇත්තටම උවමනාව නෑ. ඔබ ප‍්‍රාර්ථනා කරන දේ හැබෑවටම උවමනා කරන්න බිය වෙන්න එපා. ඔබට බොහොම ස්තූතියි.

2011/10/09 වන දින Occupy Wall Street උද්ඝෝෂණයේදී ස්ලෝවේනියානු දාර්ශනික ස්ලැවෝයි ජිජැක් උද්ඝෝෂකයින් අතරට පැමිණ කළ කතාවේ සිංහල පරිවර්තනය.

http://youtu.be/HdyMV1AKHGg

http://youtu.be/cylsD-MMEbM

උපුටාගැනීම 'රාවය' පුවත්පත 2011/10/30

ආරාධනාවයි....

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Mon, 10 Oct 2011 05:39:00 +0000

කලබල, කරදර අතර හිරිහැර

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Wed, 05 Oct 2011 03:30:00 +0000

(නිමිත්ත, මල්ලීගේ බිරිඳ වස බී ඇත.)

කුඩු හැලෙන්නට කීරි ගැහෙනවා
හදවත
පුපුරන්නට විදුලි කොටනවා
හිස මත
දෙවියන් ට නෑසුනත් මෙ’පුවත
දෙවියන් ව නැගෙනවා සිහියට

චප්ප කොට දැමියැකි
කේන්තිය
කා එක්කදැයි නොදන්නා
තරමට...
හැම තැනම විහිදිලා
ප‍්‍රමාදය
කිසිත් සිදුනොවන
තරමට...

තියුණු උල් ඇති වැහි බිඳු
මඳනල රැගෙන එන ගිණි දළු
බළල් නිය මෙන් නැගෙන සිතුවිලි
අපූරුයි; එකිනෙක පටලැවී
ගත පහුරුගානයුරු

වෑහෙනවා රුධිරය
පීනනවා හිමීට
කොහේදැයි නොදැන.

ප්‍රදීප් ජයරත්න.

2011/10/02

ස්ත‍්‍රියට ඇති අභියෝගය, සිතීමේ පිරිමි පරිකල්පනයෙන් ගැලවීමයි.

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Mon, 03 Oct 2011 03:43:00 +0000

ප‍්‍රබල ස්ත‍්‍රීවාදී ක‍්‍රියාකාරිණියක් වුනු පද්මිනී පල්ලියගුරු වරක් ප‍්‍රකාශ කළා, ''කාන්තාව" කියන වචනය භාවිතා නොකළ යුතුයි කියලා. "කාන්තාව'' කියන වචනයේ තියෙනවා පංතිමය ඇඟවීමක්. ඒක ඉහල මධ්‍යම පාංතික වචනයක්. මේක අපිට එදිනෙදා ජීවිතයේ අවස්ථාවක් විදිහට දුම්රියක් තුළ නිරීක්ෂණය කරන්න පුළුවන්. පළමුවන පංතියේ දුම්රිය මැදිරිවල තිබෙන වැසිකිළි දොරටුවෙ ලියලා තියෙන්නෙ "කාන්තාවන්ට පමණයි" කියලා. නමුත් තුන්වන පංතියෙ මැදිරිවල වැසිකිළි දොරටුවෙ ලියලා තියෙන්නෙ "ස්ත‍්‍රීන්ට පමණයි" කියලා. ඒක එහෙම වෙන්නෙ මේ වචනයේ තියෙන පංතිමය ඇඟවීම නිසා. අපි මේ මට්ටමේ ඉඳලම මේ ගැන සාකච්ජා කරන්න ඕන.

"ස්වාමි පුරුෂයා" කියන වචනයේ තේරුම ස්ත‍්‍රිය හිමි පුරුෂයා කියන එක. මේකෙ මුල් ස්වරූපය වෙන්නෙ, වහලා/වහල් හිමියා නැත්නම් වහලා/ ස්වාමියා අතර සම්බන්ධ ය. මෙතැනදීත් ස්ත‍්‍රිය "වහලා" ගේ තැන තමයි ස්ථාන ගත වෙන්නෙ. නමුත් අපි භාෂාව ඇතුළෙ ගැලවෙන්න බැරි විදිහට හිරවෙලයි ඉන්නෙ. ඉතිං අපිට මේක ස්වාභාවිකයි. ප‍්‍රශ්න නොකර බාර ගන්නවා. කිසි ලෙසකින් සමාජමය ගොඩනැංවීමක් විදිහට තේරුම් ගන්නෙ නෑ. මේ නිසා ස්ත‍්‍රීන්ට එරෙහි ප‍්‍රචන්ඩත්වයේ ගැඹුරු ව්‍යුහයන් (deep structures) තේරුම් ගැනීම වැදගත්.

සහකරුවා/සහකාරිය; මේ වචන අපිට නුහුරුයි. අපි හිතනවා අපිට දුරස්ථයි කියලා. නමුත් ස්ත‍්‍රිය ඇතුළු වෙලා ඉන්න පීඩක ව්‍යුහවලින් සැබෑ ලෙසම මිදීමට අවශ්‍ය නම් පවතින සම්ප‍්‍රදායට එරෙහි විය යුතුයි. එවිට ඇයට ස්ථාන ගත විය හැකි තැන් ගොඩක් නෑ. වරක් චේ ගවේරා කිව්වා " විප්ලවවාදියෙකුට ඉන්න පුළුවන් තැන් දෙකයි තියෙන්නෙ. එකක් අරගල භූමිය, අනෙක පොළව යට" කියලා. ස්ත‍්‍රීවාදී ක‍්‍රියාකාරිණියක් කියන්නෙත් මේ අර්ථයම ඇති විප්ලවවාදී ක‍්‍රියාකාරිණියක්.

විමුක්තිය තියෙන්නෙ අරගලය තුළමයි. ඒක ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමෙන්, නව නීති සම්පාදනය කිරීමෙන් හෝ මානව අයිතිවාසිකම් පිහිටුවීමෙන් ලැබෙන්නෙ නැහැ. මේක මොනතරම් බරපතලද කිව්වොත්, අපිට සමාජවාදය පිහිටුවන්න පුළුවන් වුවත්, එමඟින්ම ස්ත‍්‍රියට විමුක්තිය උදාවන්නේ නැහැ. මාක්ස්වාදයට අනුව, ශ‍්‍රමයට, ශ‍්‍රමිකයාට නැත්නම් කම්කරුවාට අරගලය තුළ විමුක්තිය උදාවන විට, ඒ සමඟම ධනපතියාටත් විමුක්තිය ලැබෙනවා. මොකද පීඩිතයා හා පීඩකයා කියන දෙදෙනාම මේ ක‍්‍රමය තුළ සිරකරුවන් නිසා. ඒ වගේම ස්ත‍්‍රී විමුක්තිය උදාවීම කියන එකේ තේරුම පිරිමියාටත් විමුක්තිය ලැබෙනවයි කියන එක. නමුත් විමුක්තිය උදාවනවාට සියළු දෙනාම නෛසර්ගිකවම වගේ විරුද්ධයි. බයයි. මේ සඳහා ෆාවුලෝ ෆෙයරි ගේ "පීඩිතයාගේ ශික්ෂණය" පොතත්, කාල් යුංගේ ගේ "නිදහසට ඇති බිය" පොතත් කියවීම වැදගත්.

අපි තේරුම් ගත යුතුයි, වෙනස් කිරීමට අපහසුම දේ ‘‘මනුෂ්‍ය සබඳතා’’ කියන එක. ඒක ඉතාම සංකීර්ණයි. බොහෝ ස්ත‍්‍රී ව්‍යාපාර, පුරුෂ ව්‍යාපාර වල කෑලි. එක සීමාවකින් එහාට යන්නෙ නෑ. අභියෝගය වෙන්නෙ, ‘‘පිරිමි ලෝකයේ පරිකල්පනයෙන් බැහැරව’’ ස්ත‍්‍රිය ස්වායත්තව හිතන්නෙ’’ කොහොමද කියන එකයි.

පිරිමි ලෝකයේ සිතීමේ රාමුව, ස්ත‍්‍රී ශරීරය හා සම්බන්ධ ආකල්ප වලින් වටහාගන්න පුළුවන්. ඉස්ලාමීය සංස්කෘතියේ සිට බටහිර ලිබරල් සංස්කෘතිය දක්වා, ස්ත‍්‍රියගේ ශරීරය ආවරණය වීමේ හා නිරාවරණය විමේ ප‍්‍රමාණය, අදාල එක් එක් සමාජයන් තුළ ස්ත‍්‍රිය ගැන පිරිමි සිතීමේ රාමුවට සාපේක්ෂයි. බටහිර රටක ස්තී‍්‍ර ශරීරය වඩ වඩාත් නිරාවරණය වීම ඉවසනවා. ඒකට හේතුව, බටහිර පිරිමියා තම අනන්‍යතාවය පිහිටුවාගන්නෙ ස්ත‍්‍රිය මත බලයක් යෙදවීමෙන් නොවෙයි. ඒ වෙනුවට සිනමාව, පරිසරය ආදී විවිධ ක්‍ෂේත‍්‍ර තිබෙනවා. නමුත් තවමත් ආසියාතික පිරිමියා තම පැවැත්ම තහවුරු කරන්නෙ ස්ත‍්‍රිය මතින්. මෙතනදී ලංකාව තලේබාන්වරුන්ට වඩාත් සමීපයි. ලාංකීය පිරිමියා ස්ත‍්‍රී ශරීරයට ඉතාම තදින් බයයි. එය ඔහුව ඉතාම තදින් ත‍්‍රස්තයට පත් කරන දෙයයි. එම නිසා අනේක විධ සීමාවන් ස්ත‍්‍රී ශරීරය මත පටවනවා. ප‍්‍රධානතම දේ ශරීරය හැකිතාක් ආවරණය කරවීම. මේ නිසා තරමක් ශරීරය නිරාවරාණය කරගත් ස්ත‍්‍රියව තදින් ගැරහීමට ලක් කරනවා. ඒ වගේම තමයි, පිරිමියෙක් ස්ත‍්‍රී ශරීරයක් ගණනට නොගෙන නොසලකා හැරියොත් ඒ ගැහැණියත් මහා වියවුලකට ලක් වෙනවා. ඒ ගැහැණියට සිතා ගත නොහැකි වෙනවා කාරණය මොකක්ද කියලා. මේ තත්ත්වය ගැන අපි ගැඹුරු අවබෝධයක් ලබා ගන්න ඕන. පිරිමි පරිකල්පනයෙන් පිටතට යාමට පිරිමියාගේ පමණක් නොව ගැහැණියගේත් තියෙන්නෙ විශාල විරෝධයක්.

අපි ප‍්‍රායෝගික උදාහරණයකට යමු. උදේ වැඩට ගිය සහකරුවා, වැඩ ඇරිලා සවස් කාලයේ ගෙදරට ආවම, තම සහකාරිය අතින් තේ එකක් හදාගෙන බිව්වම සියළු දෝෂ, ඉවරයි කියනවා. සමහරවිට සහකාරියත් රක්ෂාවට යන කෙනෙක්. එහෙම නැති වුනත් උදේ ඉඳන් ? වෙනකම්ම් දහසකුත් එකක් වැඩ කරන කෙනෙක්. නමුත් ඒ වැඩ කිරීම පිරිමි වැඩ කිරීම හමුවේ දෙවෙනියි, ග‍්‍රාම්‍යයි. එම නිසයි සහකරුවාට තේ එකකුත් හදලා දෙන්න වෙලා තියෙන්නෙ. අපි තේරුම් ගන්න ඕන මෙතන තියෙන උවමනාව තේ එකක් බීමම නොවෙයි කියලා. එනම් සහකාරිය තමන්ට අවනතද නැද්ද කියන එක පරික්ෂා කිරීම හා එය තහවුරු කර ගැනීමයි. එමඟින් ඔහු තම රැකියා ස්ථානයේ හෝ අන් තැනක ඉහළ අධිකාරියෙන් විඳින පීඩාවන්, ස්ත‍්‍රිය හමුවේ පීඩක ආස්ථානයක් ගැනීමෙන් මුදා හරිනවා. ස්තී‍්‍ර පීඩනය උපදින මේ ආකෘතීන් හඳුනාගෙන, ඒවාට ප‍්‍රායෝගිකව අභියෝග කිරීම අවශ්‍යයි. ඕනෑම දෘෂ්ටිවාදයක් මෙවැනි ප‍්‍රායෝගික ක‍්‍රියාකාරකම් තුළ සැඟවිලා තියෙනවා.

මේ නිසා අපි ස්ත‍්‍රී විමුක්ති කතිකාවතක් ගොඩනැගිය යුතුයි. ඒක නිශ්චිතවම සිංහල-බෞද්ධ ජාතික චින්තනයට එරෙහි එකක්. විශේෂයෙන්ම, අද තියෙන පන්සල්, ජනප‍්‍රිය බණ කියන හාමුදුරුවරු ස්ත‍්‍රියගේ විමුක්තිය පැත්තට දාලා ඇයව තව තවත් සිරකරමින් ඉන්නවා. නිර්මාණාත්මකව, තමන්ට ස්වාධීනව වැඩක් කරගන්න තියෙන කාලෙ, පන්සල් ඇතුළෙ, භාවනා මධ්‍යස්ථානවල රස්තියාදු වෙවී නාස්ති කරගන්නවා. අනෙක් අතට විධිමත් රැකියා ස්ථානවල ස්ත‍්‍රීන් විවේකයක් නැතිව අසීමිතව වැඩ කරනවා. එහෙම නොවන තැන්වල ස්ත‍්‍රීන් නිකම්ම නිකං කැරකෙමින් තමන්ගෙ කාලය විනාශ කර ගෙන කාලකන්නි වෙනවා. මේ සියල්ල සාකච්ඡාවට බඳුන් කරන, ස්ත‍්‍රියට පිරිමි පරිකල්පන ලෝකයෙන් මිදීමට හැකියාව සලසන ස්ත‍්‍රී විමුක්ති කතිකාවක අවශ්‍යතාව මේ යුගයේ තියෙන අනිවාර්ය මනුෂ්‍ය අවශ්‍යතාවයක්.

නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

නිදහස උදෙසා කාන්තා ව්‍යාපාරය විසින් සංවිධානය කරන ලද

කාන්තා හිංසනය පිළිගනිමු ද?

පිටු දකිමු ද?

යනුවෙන් 2011/08/08 වන දින කොළඹ මහජන පුස්තකාල ශුවණාගාරයේදී පැවැති සම්මන්ත්‍රණයේදී නිර්මාල් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද අදහස් වලින් සකස් කරන ලදී.

කිවුවද නහී - නොකිවුවද නහී

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Sun, 02 Oct 2011 06:12:00 +0000

කිවුවද නහී - නොකිවුවද නහී යනු 'චිත‍්‍රපටයක' නමකි. එය චිත‍්‍රපටයක් ලෙස හඳුන්වන්නේ; චලන රූප ගොඩක්, සෙලෝලයිට් පටිවල සටහන් කරගෙන ඇති නිසාත්, අඳුරු සිනමා ශාලාවක තිරයක් මත තිරගත කළ හැකි නිසාත් ය. එම නමේ ඇති "නහී" යන්නට අර්ථ දෙකක් ඇත. එකක් හින්දි භාෂාව ඇසුරින් එන 'නැත' යන්නයි. ඒ අනුව මෙතැන කිව්වත් නොකිව්වත් යමක් නැත. නැත්තේ චිත‍්‍රපටයකි. එසේනම් ඇත්තේ කුමක්ද?

යමක් 'වන්නේ කුමක්ද?' යන්න හැදෑරීම සඳහා, එය " නොවන්නේ මොනවාද?" යන ප‍්‍රශ්නයෙන් ආරම්භ කළ හැකි දාර්ශනික විධි ක‍්‍රමයක් ඇත. මෙම ක‍්‍රමය යොදාගනු ලබන්නේ, සලකා බැලීමට නියමිත කරුණ වඩාත් සංකීර්ණ හෝ ව්‍යාකූල හෝ වන විටය. අප මෙතැනදී සලකා බලනු ලබන්නේ 'චිත‍්‍රපටයක්' යනු කුමක්ද? යන්නයි. මෙය මේ වන විට සංකීර්ණ මෙන්ම ව්‍යාකූලද වන මාතෘකාවක් බැවින් ඉහත ක‍්‍රමය වඩා සුදුසු යැයි සිතමි.

අපි නැවතත් ප‍්‍රශ්නය අසමු. 'කිවුවද නහී - නොකිවුවද නහී' යනු කුමක්ද? අප තෝරාගත් ක‍්‍රමවේදයට අනුව පිළිතුර මෙපරිදි ය. එනම් 'කිවුවද නහී - නොකිවුවද නහී' ක‍්‍රියාවලියේ කිසිවක් චිත‍්‍රපටයක් නොවන්නේ ය.
නමුත් ඔබ මෙතැනදී කලබල වනු ඇත. මුහුරත් උළෙල, රූගත කිරීම, රඟපෑම, තිරගත කිරීම මේ සියල්ල නිසා ඔබ කලබල වනු ඇත. එහෙත් කලබල නොවන්න. ඒ කිසිවක් "චිත‍්‍රපටයක්" නොවේ. එතැන චිත‍්‍රපටයක් නැත. වෙන වැඩ ගොඩක් පමණක් ඇත. විවේකීව "බඹරු ඇවිත්"නරඹන්න.

'නහී' යන්නට තවත් අර්ථයක් ඇත. එනම් නහිනවා, විනාශ වෙනවා, හෝ කෙළවගන්නවා යනුයි. ඒ අනුව ඉහත නමින්, 'කිව්වත් නොකිව්වත් කෙළවගන්නවා' යන්න අදහස් වෙයි. ඒ සඳහා අමතර පැහැදිළි කිරීම් උවමනා යැයි නොසිතමි. ලාංකීය සිනමාව 'ගාමණී' හරහා කූඨප‍්‍රාප්ත වී ඇත්තේ එතැනට ය.

ගාමණී, "චිත‍්‍රපටයට" රංගනයෙන් දායක නොවන දේශීය නළුවෙක් හෝ නිළියක් නොමැති තරම් ය. ඒ තරමටම නළු නිළි රොත්තක් සිටී. ඔවුනතරින් බොහෝ අය සිංහල සිනමාවේ විශිෂ්ඨ රංගන කුසලතාවයෙන් හෙබි අය වන්නෝ ය. විචාරක පැසසුමට නොමඳව ලක් වූවෝ ය. රංගනයට පමණක් නොව සංගීතය, සංස්කරණය ආදී අනෙකුත් සියළු කාර්යයන්ට සම්බන්ධ වී ඇත්තේද එවැන්නන් ය. ආගන්තුක හා කිත් පැසසුමට මෙතෙක් ලක් නොවූ එකම තැනැත්තා "චිත‍්‍රපටයේ" අධ්‍යක්ෂවරයා පමණි. (නමුත් ඔහු රණවිරුවෙකු ලෙස දේශීය සම්භාවනාවට පාත‍්‍ර වූවෙකු බව අමතක කළ නොහැක.) නමුත් චිත‍්‍රපටයේ ශිල්පීන් කිසිවෙක් චිත‍්‍රපටය තුළ තම ළකුණ සටහන් කරන්නට හෝ සාමූහිකව ගොඩනැගූ සළකුණක් සිත්තම් කරන්නට හෝ සමත් වී නැත. ඒ එම ශිල්පීන් මීට පෙර නිරායුධ මිනිසුන් විනාශ කරනා යුද්ධයට විරුද්ධ වී, ඊට එරෙහිව හඬ නගා, මෙම "චිත‍්‍රපටිය" තුළ ඉතාම තද ජාතිවාදී තේමාවකට පණ පෙවූ නිසා නොවේ, දිල්හානි අශෝකමාලා, සුජානි මේනකා වැනි සැලූන් හතරක් තුළින් එකවර රිංගා එළියට ආ වර්ගයේ ගැහැණුන්, මායිම් ගම්මානයක දී සැබෑවට හමු නොවන නිසා නොවේ, ඩබ්. ජයසිරි, මහේන්ද්‍ර පෙරේරා වැන්නන් රඟපෑම අත්හැර, මුදල් සෙවීම තම එකම කාර්යය කරගෙන ඇති නිසාද නොවේ, බිමල් ජයකොඩි ‘‘බකමූණා වීදි බසී’’ නාට්‍යයට ටිකට් පරික්ෂා කිරීමෙන් හෝ එක්වී ඊට සහාය දැක්වූ අයෙක් වීම නිසා ද නොවේ. එවැනි ආකාරයේ කිසිවක් හෝ නිසා නොවේ, සරලවම ඒ සියළු දෙනා චිත‍්‍රපටියේදී පමණක් නොව වෙන ඕනෑම තැනකදී පවා 'රඟපාන' බව පෙනෙන බැවිනි. මෙම චිත‍්‍රපටයට සදාතනිකව සැමරිය හැකි මනුෂ්‍ය අත්දැකීමක් රැගෙන විත් නැත. ජාතිවාදී මනසකින් මඬනාලද සිංහල බෞද්ධයෙකු වුව චිත‍්‍රපටියෙන් මොහොතින් මොහොත ඈත් කරවන්නේ ය. එම අත්දැකීම ගුණදාස අමරසේකර අතින් ප‍්‍රකාශ විය. ඔහු කිව්වේ, "කොටින් ඔය තරමටම නරුමයන් නොකර ඔවුනතරටත් සංවේදී කීපදෙනෙක් හෝ එකතු කළා නම් හොඳයි" කියාය.

අප මෙතැනදී ප‍්‍රකාශ කරන්නේ එලෙස, අමරසේකර කිවූ ආකාරයට බැලන්ස් කිරීම නිසා 'ගාමණී' හොඳ චිත‍්‍රපටයක් බවට පත් වන බව නොවේ. එවැනි බැලන්ස් කිරීමකින් අනතුරුවත් එය චිත‍්‍රපටියක් වන්නේ නැත. ඒ එහි නරඹන්නා අළුතින් උපද්දවන, අළුතින් විෂයගත කරවන "කලාව" නොමැති බැවිනි. චිත‍්‍රපටිය මඟින් එදිනෙදා පාරතොටේ හමුවන ප්‍රේක්ෂකයා ප‍්‍රතිනිෂ්පාදනය වනවා මිස අවම ලෙස නිෂ්පාදනය වන්නේ නැත. ඒ අනුව 'ගාමණී' චිත‍්‍රපටියක් නොවන්නේ කුමක්ද යන්නට තවත් උදාහරණයකි.

මේ අයුරින් චිත‍්‍රපට "නොවන ඒවා" ඉවත් කරගෙන යන විට " ඉතිරිවන ඒවා" අතලොස්සකි. ඒ අතලොස්සෙන් එකක් "වැලිකතර" වන්නී ය. වැලි කතරකට ජීවන හුස්ම පිඹින්නට සමත් අයෙක් වෙත්නම් ඒ අරුම චරිතයකි. ඔහු දියදෝතක් මෙන් විය යුතු ය. මවගේ ගර්භාෂය, දරුවාට පවතින්නට ඉඩ සලසන්නේ එය ජල පැසක් වන බැවිනි. නිසැකවම ජීවයේ පදනම ජලය යි. කුඩා දරුවන් ජෝ එක්ක සෙල්ලම් කිරීමට කැමැතිවාක් මෙන්ම ජෝ සිනමාව සමඟ සෙල්ලම් කිරීමට කැමති ය. සිනමාවට ජීවන හුස්ම රැගෙන විත් එය සිනමාවට බාර දී ඔහු ඉන් සමුගෙන ගොසිනි.

ජෝ චිත‍්‍රපටියකට නොව සිනමාවට උදාහරණයකි.

ප‍්‍රදීප් ජයරත්න

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Mon, 12 Sep 2011 16:53:00 +0000

අභිසරුලියක් ’නොවේ ඇය,

හිරුට මුහුණලා
වීදියට පිටුපා
හිසනමා ගොඩ වදින
පියැස්ස.
ගවුරවේ හිරිකඩට
හසුව ඈ මුව කමළ
තෙත බරිතවෙයි
සියල්ල.

දිය ගලා ගත පුරා
උතුරා හැලෙයි හිරිකඩ
ගල් මුල් පෙරලමින්
චන්ඩ රළ නංවමින්
දිය ගලයි සංසුන්ව
වීදී මත.

පිටාරට හසුව
ගසාගෙන යන
කඩතොළු රහිත වත
ගැටුමක් නැතිවම
හදිසියේ තනිවම
බිඳුමක් මතුව ඇත.

එකමෙක කඳුලක්
ලිස්සයි
ඇතුලත යන්තම්
ගැස්සෙයි
ජබොහ් !
පළමු කෙටි විරාමය...;

ගසාගෙන ගියේ ඇය
ඇගේ පිටාරේමය
අනෙකුන්ට දෝස නැත
ඒ.....
වැරැද්දත්,
ඇයටමය!

ප‍්‍රදීප් ජයරත්න

බත් පතට වින කටින, ආසනික් ! (නාථ දෙවියන්ගේම පිහිටයි)

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Mon, 04 Jul 2011 04:58:00 +0000

ජන සමාජයට ආසනික් භීතිකාව කාන්දු කරවීමට අවශ්‍ය මුල්ම ගිණි පුළිඟුව මුදා හැරියේ කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යාපීඨ පීඨාධිපති මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා විසිනි. ඔහු ප‍්‍රකාශ කරන අන්දමට මෙම ආසනික් උවදුර පිළිබඳව ඔවුන්ට පවසා ඇත්තේ නාථ දෙවියන්ය. නාථ දෙවියන් යනු මතු බුදුවන මෛත‍්‍රී බෝධිසත්වයන් බවද ඔහු විසින් ප‍්‍රකාශ කළේය. මෙම දැනුම දෙවියන් විසින් ඔවුන්ට ලබා දෙන්නේ එක් කොන්දේසියක් පිටය. එනම් බුදු දහමේ චිරස්ථිතිය වෙනුවෙන් කැපවීමයි. නලින් ද සිල්වා පවසන අන්දමට දෙවියන් සමඟ සන්නිවේදනයේ යෙදීමට අප වැනි පෘතග්ජනයන් පන්සිල් රකින, භාවනා කරන ධාර්මික සත් පුරුෂයන් විය යුතුය. මේ ආකාරයට දෙවියන් වර්ගවාදී වීම කිසිසේත් අනුමත කළ නොහැකි වුවත්, දෙවියන්ගේත් ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රික අයිතිය අප පිළිගත යුතුය.

නලින් ද සිල්වා යනු බටහිර විද්‍යාත්මක දැනුම තු-ට්ටුවකට මායිම් නොකරන, එය හුදෙක් ආඛ්‍යානයක්, කතන්දරයක් පමණක් බව කියන, ‘‘ බටහිර ක‍්‍රිස්තියානි යුදෙව් චින්තනයට’’ එරෙහි වූවෙකි. බටහිර විද්‍යාවට එරෙහි ඔහුගේ දැනුම වර්ධනය වීමට උපකාරී වුයේද, ඔහුම කියන පරිදි තෝමස් කූන්, ෆෙයරබන්ඩ් ආදී බටහිර චින්තකයින්ම ය. විද්‍යාවේ දී නව දැනුම බිහිකරන පර්යේෂණාත්මක හෝ චින්තනමය මොහොත ආඛ්‍යානයකට ගත නොහැකි අතීරණාත්මක මොහොතක් බව නලින්ට වැටහෙන්නේ නැත. එලෙස නව දෙය බිහිවූවාට පසු නලින් පවසන පරිදිම විද්‍යාව නොව, කලාව, දේශපාලනය, ආදරය ආදී අනෙකුත් මනුෂ්‍ය විෂයන්ද ආඛ්‍යානයක්, කතාන්දරයක් බවට පත්වන්නේය. එමෙන්ම පෙරදිග, සිංහල-බෞද්ධ ජන විඥාණය මත පදනම් වූ දැනුමද ආඛ්‍යානයක් වන නිසා, එකක් අනෙකට වඩා ඉහළ හෝ පහළ වන්නේ කෙලෙසකදැයි නලින්ට පිළිතුරක් නැත. ඒ මොහොතේදී ඔහු සිංහල-බෞද්ධ ජාතිවාදයේ පිහිට පතයි. මෙය ආසනික් තරමටම මාරාන්තික දේශපාලන සෙල්ලමක් වන්නේ එබැවිනි.

රජරට වකුගඩු රෝගයේ හේතුව ලෙස ආසනික් භෞතීස්ම කිරීමේ මෙහෙයුමට නාථ දෙවියන් ඈඳා ගැනීමට, නලින්ට හේතුවක් ඇත. එනම් බටහිර දැනුමට අනුව ඉන්ද්‍රීය ගෝචර ප‍්‍රත්‍යක්ෂය පමණක් විද්‍යාත්මක බව පිළිගැනීමට ලක් වීමයි. නමුත් බෞද්ධ දර්ශනයේදී ඉන්ද්‍රීය ගෝචර ප‍්‍රත්‍යක්ෂයට අමතරව අතීන්ද්‍රීය ප‍්‍රත්‍යක්ෂයද ඥාණ මාර්ගයක් ලෙස පිළිගනී. ඒ අනුව සිත දියුණු කළ මනුසතා සහ දෙවියන් අතර සන්නිවේදනය අතීන්ද්‍රීය ඥාණ මාර්ගයකි. මේ නිසා බටහිර දැනුමට නැති ස්වර්ණමය අවස්ථාවක් දේශීය දැනුමට ඇත.

ඒ මේ කොයි ආකාර ඥාණ මාර්ගවලින් හෝ දැනුම ලැබෙන්නේ නම් අප විරුද්ධ විය යුතු නැත. එමෙන්ම, මනුෂ්‍ය තාර්කික සිතීමට පිළිගත හැකි ආකාරයට පර්යේෂණ ඇසුරින් දියුණු කළ විද්‍යාත්මක දැනුම, බටහිර හෝ පෙරදිග වූ පමණින් බදා වැළඳ ගැනීමවත්, මුළුමනින් ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමවත් සුදුසු නැත. එය මුග්ධ කමකි. එය තමන්ව ආරක්ෂා කරගැනීමට ඇඳුම් උනා දැමීම වැනි වැඩකි. මේ සාකච්ජාව නිසා විශාලතම හානිය සිදුවන්නේ කැළණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ විද්‍යාපීඨ සිසු සිසුවියන්ට ය. අප විශ්වවිද්‍යාල සිසුන්ට දේශපාලනය කිරීමට ඇති අයිතිය ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නැත. නමුත් මේ අය විශ්වවිද්‍යාලයට එන්නේ සිංහල-බෞද්ධ ජාතිය වර්ගවාදී ලෙස ගොඩනැගීමට බව නොදැන ය. නලින් ද සිල්වාගේ විද්‍යාපීඨ මෙහෙයුම ඒ සඳහා ය. මෙය එම සිසුන්ගේ අධ්‍යාපන අයිතිය පැහැර ගැනීමකි. විශ්වවිද්‍යාල කාර්යභාරය විකෘති කිරීමකි. මේ නිසා ඔවුන්ට නාථ දෙවියන්ගේම පිහිට ලැබිය යුතු තත්වයක් උදාවී ඇත. එම සරසවියේ රසායන විද්‍යා අංශාධිපතිනියත්, උද්භිද විද්‍යා අංශාධිපතිනියත්, මේ මෙහෙයුමේ සම කොටස් කරුවන් වන්නේය.

අනෙක් අතට ගොවියා මුළු මනින් සූරා කන, මහ පොළොවේ ස්වාභාවික සාරවත් භාවය විනාශ කරන කෘෂි රසායන වල ඒජන්තයින් වන්නේ, වෙළඳ පොළ ඒකාධිකාරී මාෆියාවකට උරුමකම් කියන බහු ජාතික සමාගම් පෙළකි. ඔවුන්ට, කුමන ආකාරයෙන් හෝ අපගේ පක්ෂපාතීත්වයක් නැත. එම වෙළඳ ඒකාධිකාරියෙන් ගැලවීම, ගොවියාත්, මහපොළොවත් සුවපත් කිරීමේ අත්‍යාවශ්‍ය කොන්දේසියක් වන්නේය.

නමුත් නාථ දෙවියන් විසින් කෘෂි රසායන වල ආසනික් ඇති බව පවසා, අනතුරුව විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ මඟින් ආසනික් නැති බව ඔප්පු කළහොත්, කෘෂි රසායන මාෆියාවට සුජාත බවක් ලැබෙන්නේ ය. එය බරපතල තත්වයකි. ආසනික් තිබීම හෝ නොතිබීම කෘෂි රසායන වලට එරෙහි වීමටත්, භාවිතයට නොගෙන ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමටත් විශේෂ හේතුවක් වන්නේ නැත. කෘෂි රසායන කොහොමටත් මිනිසා ලෙඩ කරන ව්‍යාධි මූල කාරකයක් බව අප හොඳින්ම දන්නා දෙයකි. කෘෂි රසායන වලින් තොර විකල්ප ගොවිතැන් ක‍්‍රම ප‍්‍රචලිත කිරීමට කටයුතු කිරීම මේ සඳහා ඇති හොඳම විසඳුම වන්නේය.

ලාංකේය සමාජය, වර්ගවාදී සිතීම මඟින් මේ වන විට ඇද දමා ඇති ව්‍යාකූල තත්වය තවත් ව්‍යාකූල කරමින් සමාජ සිතීම රෝගී කරවීමට නලින්ද සිල්වා ගේ මෙවැනි මෙහෙයුම් වඩාත් හේතු වෙයි. මේ නිසා සමාජයට සිහිය කැඳවන සිතීමක උවමනාව වෙනුවෙන්, කටයුතු කිරීම අවබෝධය සහිත විද්වතුන්ගේ කාර්යභාරය වන්නේ ය. අවාසානාවක මහත. ඔවුන්ටද සොච්චම් පඩියක් දී වැඩකට නැති පිරිසක් බවට පත් කර ඇති තතු යටතේ, සමාජයටද නාථ දෙවියන්ගේම පිහිට පතනවා හැරෙන්නට අන් යමක් ඉතිරි වී නැති සෙයකි.
ගගන මිත‍්‍ර

අජිත් අමාරුවේ දැමීමේ එකම මඟ 'ශාස්තෲ' කියවිම මිස මග හැරීම නොවේ

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Fri, 03 Dec 2010 12:13:00 +0000

කියවන්නේ වෙනසයි. වෙනස නොමැති තැන කියවීම නැත. කියවීමට අකුරු, ඇස හා මොළයේ සම්බන්ධයක් තිබිය හැකිය. එසේම අකුරු ගලක් මත කොටා තිබීම හෝ පත් ඉරුවක් මත ලියා තිබීම හේතු කොට ගෙන ඒවායේද කියවීමට සම්බන්ධයක් ඇත. එපමණක් නොව, ඒ ඕනෑම පෘෂ්ඨයක් මතට ආලෝකය පතනය වී, ඉන් අනතුරුව පරාවර්තනයෙන් ඇස වෙත පැමිණෙන ආලෝක කිරණ නිසා දෘෂ්ඨිය සාධනය වන බැවින් කියවීමට ආලෝකයද සම්බන්ධ වන්නේය. ඒ කවරක් සම්බන්ධ වුවද කියවන්නේ වෙනසයි.

'අ' යන්න සහ 'ර' යන්න අතර වෙනස මිස 'අ' යන්නෙහි එහිම වූ සාරයක් කියවන්නේ නැත. 'ර' යන්නටද අනෙක් අකුරු නොමැත්තේ නම් එහිම වූ අනන්‍යතාවයක් නැත. එහෙත් කියවන විෂය (Subject) ඒ ඒ අකුරට වෙනස මඟ හැර සාරයක් ප්‍රක්ෂේපනය කිරීමට යත්න දරන්නේය. එවිට 'අ' යන්නට 'ර' යන්න හෝ 'යා' යන්න නොමැතිව ස්වාධීන පැවැත්මක් ඇතැයි සිතයි. නොඑසේ නම් එලෙස සිතීමට ඇවැසි පදනම සකසා ගනී. පාරභෞතිකය යනු මෙයයි. එනම් වෙනස මඟහැර පෙනෙන දෙය සාරයක් බවට පත්කර ගැනීමයි. මින් අනතුරුව වෙනස පෙන් වූ සැණින් සාරය/අනන්‍යතාවය තර්ජනයට ලක්වීමට නියමිතය. ඉන් ගැලවීමේ මග තහංචියයි. තහංචි පැනවීමයි.

විෂය අනෙකා මතට ප්‍රක්ෂේපණය කල සාරය කැඩපතක් කරගෙන අනන්‍යතාවය ගොඩනගා ගනී. අනෙකා සෙලවෙන විට වෙනස මතුවීම නිසා තර්ජනයට ලක්වන්නේ අනන්‍යතාවයයි. තහංචියේ මූලය මෙය වන අතර, මේ ශිෂ්ඨාචාරයේ ආරම්භය ලෙසද සැලකිය හැකිය. වෙනස ඉඩක් මිස දෙයක් නොවේ. එතන ඇත්තේ හිස්කමයි. විෂය (Subject) යනුද හිස්කම මිස දෙයක් නොවේ. 'කියවීම' නිසා සාරයේ පාරභෞතිකය මතු පිටට මිරිකෙන්නේය. හරියට මඩ වලක් පෑගූ විට පා ඇඟිලි අතරින් මඩ මිරිකී එන්නා සේය.

ශිෂ්ඨචාරය යනු විෂය මත අනන්‍යතාවය සළකුණු කල නිමේෂයයි. එහෙත් කියවීම යනු වෙනස පෙන්විමයි. (හිස්කම පෙන්වීමයි). මේ නිසා ශිෂ්ඨාචාරය ආරම්භයේ සිටම කියවීමට එරෙහි විය. එනම් ශිෂ්ඨාචාර තහංචිය පැනවූයේ කියවීමට එරෙහිවය. මුලින් ආවේ ශිෂ්ඨාචාරයද, කියවීමද යනු නොඇසිය යුතු ප්‍රශ්නයකි. මෙතැනදී දයලෙක්තික කියවීමක උවමනාව පමණක් අවධාරණය කරමු.

(මෙය චිත්‍රපටයක දෙබසක් නොවේ)
වලව්වෙ හාමිනේ - මොකද කරෝලිස් උ‍ඹේ කෙලීට වෙලා තියෙන්නේ.... මොකක්ද ඔය ඉවරයක් නැති ඉස්කොලෙ ගමන..... ලියන්න කියන්න ඉගෙන ගන්නේ මහ ඒජන්ත උන්නාන්සේ වෙන්නද?.... මෙන්න මෙහෙ එන්න කියපං විකාර නැතුව.... වලව්වෙ වැඩ තියෙනවා.....

කරෝලිස් - අනේ මන්දා හාමිනේ..... මාත් දෙතුන් දොහේ කිව්වා....

ලිවීමට හා කියවීමට එරෙහි වූ ඉහත සමාජ සන්දර්භය වැඩවසම් එකකි. ඒ ධනවාදය නොවේ. ධනවාදය ලිවිමට කියවීමට ඉඩදීමට තරම් smart ය. එලෙස ඉඩ දී එතැනම නතර කරයි. ධනවාදය තුළ කියවීමට එරෙහි තහංචි වෙනත් ආකාරයක් ගනී. Irreading හෙවත් මග හැරීම එවැනි එක් ආකාරයකි. වැඩවසම් ක්‍රමය හා ධනපති ක්‍රමය අතර වෙනස කියවන්න. කියවීමට එරෙහි වී වැඩවසම් ක්‍රමය, දේපළ හා වරප්‍රසාද සමාජයේ කොටසකට සීමා වීමේ පදනම, එනම් කුළ ක්‍රමය ආරක්ෂා කලේය. කියවීමට එරෙහි වී ධනපති ක්‍රමය ආරක්ෂා කරන්නේ කුමක්ද? පංතියද? එලෙස සිතන්නේ නම් ඒ ද වැඩවසම් ඔලුවකි.

ශිෂ්ඨාචාරයේ කොන්දේසිය තහංචිය නම්, එහි ඊළඟ පියවර කියවීමයි. අපි තහංචිය රැකගෙන කුණුවෙන එකට එරෙහිව කියවමින් වෙනස/ආදරය/ජීවිතය සළකුණු කරමු.

"අන්න විකුණනවා... අන්න හම්බ කරනවා..." ඉතින් මොකෝ? මේ මොන බයිලද? ගැටළුව ඇත්තේ ඊට ආලෝක වර්ෂ ගණනාවක් එපිටිනි.

1995 සිටි නිර්මාල්ම 2010 දීත් බලාපොරොත්තු වීම යනු වෙනස වෙනුවට සාරය උත්කර්ෂයට නැංවීමකි. 95 නිර්මාල්ම 2010 දීත් නොසිටීම ගැන උරණ වන්නේ වෙනස කියවීම නිසාය. කියවන්නාගේ සාරය තර්ජනයට ලක්වී ඇත. නමුත් නිර්මාල් යනු වෙනස මිස සාරය නොවේ.

මේ නිසා කියවීම වෙනුවට වට වංගු ගණනාවකින් අනතුරුව මග හැරීම ආදේශ වන්නේ විෂයයට අනන්‍යතාවය අහිමි වේදෝ යන බිය නිසාය. නමුත් අනන්‍යතාවය යනු අල කොලය මත වතුර බිංදුව තරමේ පාරභෞතිකයක් බව අවබෝධ වුවහොත් භෞතිකය මුණ ගැසෙනු නියතය. නමුත් කියවීම ලෙස අකුරු කියවීම ආදේශ වන්නේ නම් එය සියල් සපිරි සාරාත්මක චාරිකාවකි. සූර්ය ආශ්‍රම වන්දනාවකි. එනම් එය නො-කියවීමයි. ඒ වෙනුවට කියවීම යනු අනෙකාගේත්, මගේත් අනන්‍යතාවය බිඳ දමන මෙහෙයුමකි. කියවීම දේශපාලන ව්‍යායාමයක් වන්නේ එවිටය.

අජිත් ශාස්තෲ ලිවීම දේශපාලන ව්‍යායාමයක් බව පවසයි. අජිත්ට එම වාක්‍යයේ භෞතිකය මුණ ගැස්විය යුතු නම් ශාස්තෲ තුළ වෙනසත්, අජිත් සහ ශාස්තෲ අතර වෙනසත් කියවිය යුතුමය. ඒ මේ ඕනෑම ඕනෑම කියවීමක් වෙළඳ ප්‍රචාරණය සඳහා යොදා ගත්තාට කිසිවෙකු කළබල විය යුතු නොවේ. ඒ විකුණන/විකිණෙන තැන ජීවිතය/ආදරය ලිස්සන බැවිනි.

ඉතින් ශාස්තෲ කියවමු. අලුත් සාකච්ඡාවක් ගොඩනැගීමට වෙර දරමු.

ගයාන් ඩග්ලස් ප්‍රනාන්දු
ප්‍රදීප් ජයරත්න

ලංකා අක්ෂයේ ඉල් වැස්සට - පාට පාට පිච්ච මලක්.....

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Wed, 24 Nov 2010 15:17:00 +0000

මේ ගමන කොළඹට හොඳට මතක හිටින්න, කණ පැලෙන්නම ඉල් වැස්සක් ඇද හැළුනට පස්සෙ අපිට හිතුනා කොළඹ පිරිලා තිබුණු කුණු ගොඩවල් ඔක්කොම හෝදගෙන වතුර පාරට ගසාගෙන යාවි කියලා. ඒත් සිද්ධ උනේ ඒක නෙවෙයි. මිනිස්සු ඒ වන විටත් තීරණය කරලා තිබුනා එකම එක කුණු ගොඩක්වත් ගසාගෙන යන්න ඉඩ නොදෙන්න. ඒ වෙනුවට කුණු ගොඩවල් වතුර වලක් ඇතුලෙ තවත් පල් කරන්නයි එයාලගෙ කැමැත්ත තිබුනේ. ඉතිං අහසින් වැටෙන වතුර බිංදු ගහගෙන ගිහින් මුහුදට වැටෙන්නෙ නැති වෙන්න, එයාලා එයාලගේ නගරය සැලසුම් කරගෙන තිබුනා. (සමහරවිට එයාලා පරාක්‍රමබාහු රජතුමාව ‘නිවැරදිව’ කියවලද මන්දා.)

නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය කියන්නෙ, නාගරිකයන්ගේ මෙම විශිෂ්ඨ සැලැස්මට බාධාකාරී වෙලා තියෙන නගරයේ නොගැලපෙන ස්ථාන හැකි ඉක්මනට මෙම ‘පෞර රාජ්‍ය’ සැලැස්ම යටතට ගන්නවයි කියලා. එතකොට වැස්සෙන් හේදිලා නොගිය ‘මිනිස් කසළ’ අධිකාරියේ බලයෙන් හේදිලා යන්නට නියමිතයි. මේ ‘මිනිස් කසළ’ වලට සිද්ධ වෙන්න යන දේ ගැන හැඟීම් තාමත් හරියටම මෝදු වෙලා නැතත්, එයාල තුල බලාපොරොත්තුවක් ඉතිරිවෙලා තියෙනවා ආයෙත් ඉල් වැස්ස නොවහීවි කියලා. එයාලව භයෙන් බිරාන්ත කරන්න ඉල් වැස්ස හේතු උනත්, එයාලව වටකරගෙන, එයාලගේ තුරුල්ලෙම ඉල් වැස්සකට ආරාධනා කරන පිරිසකුත් ඉන්නවයි කියලා එයාලා තාම දන්නෙ නෑ. ඒ ආරාධනාව අධිකාරියේ ගෝරනාඩු බලයට එරෙහිව, වැස්ස වලාහක දෙවියන්ව කැඳවීමටයි කියලා එයාලා දන්නවනම් එයාලත් නිසැකවම ‘ඉල් වැස්සේ’ තෙමෙන්න එළියට බහිනවා ස්ථිරයි.

මම හිතන්නේ ලංකා අක්ෂයේ ඉල් වැස්ස සහ කුප්පියාවත්තේ පරණවාඩියේ ඉල් වැස්ස අතර පරතරය ගැන අපි ටිකක් හිතන්න ඕනෙයි කියලා. කොහොම උනත් ලංකා අක්ෂයේ ඉල් වැස්ස, එළිමහනේ ගැබ්බර වන විට, ලංකා අක්ෂයට තිබුනු බලාපොරොත්තුව තමයි කුප්පියා වත්තට ඉල් වැස්ස ඇද නොවැටේවායි කියන එක. එතකොට නම් දෙගොල්ලන්ගෙම බලාපොරොත්තු සමාන වුනා. ඒ එක්කම ඉල් වැස්සේ තෙමෙන්න ගිය අපිත් දොඩමළු වෙන්න ගත්තා. රාවයේ ලසන්තගේ තිබුනේ පුංචි චෝදනාවක්. “අපි ආදරය කරන සින්දු, මෙයාලා කියන විදිහට මෙයාලත් ආදරය කරන සින්දු, ඇයි මේ කොල බලාගෙනම කියන්නේ? ඒ වචන ටිකත් මතක නැත්නම් වැඩක් තියෙනවද? මුංට මළාට ට්‍රිප් එකක් යන්න වෙන්නෙ නෑනෙ...”

ස්ටාලින් නම් කිව්වෙ “ලොකු ගායකයොත් එහෙම තමයි. ඉතිං මුනුත් එහෙම කියපුවාවෙ” කියලා. ඊට පස්සෙ ස්ටාලින් මට සුරේකව පෙන්නලා කිව්වා, “මෙයා තමයි අක්ෂයේ අම්මා” කියලා. මම ඉතිං අම්මා දිහා ආදරෙන් බැළුවා. එයා එවෙලේ අහක බලාගෙන ගියා. මට හිතුනා මට එතැනට යන්නට ආරාධනාවක් තිබුනේ නැති හින්දද කියලා. මොකද මට තිබුනේ වංගු ආරාධනයක්. (කල්‍යාගෙ වචනයක්) නිර්මාල්ගෙ ආරාධනාව කෑලි වලට කඩලා බෙදනකොට ලැබුන කෑල්ලක් තමයි මට තිබුනේ. ඒත් පස්සෙ “අම්මා” ඇවිත් ෆුල් ජොලියෙන් අපිත් එක්ක කතාකරන කොට මගේ අදහස කෑලි කෑලි වලට කැඩිලා විසිරුණා.

අපි කැමතිම සිංදු ටිකක් එළිමහනේ උණුසුම් සුප් එකක් බොන ගමන් අහන්න සැලැස්වීම, ඇත්තටම නියම වැඩක්. ගොඩාක් මහන්සි වෙලා හුඟාක් හොඳට වැඩේ සංවිධානය කරලා තිබුණා. අලුතෙන් කරපු නිර්මාණයක් නොතිබිච්ච එක ගැන කවුරුහරි ඇහුවත්, මට හිතුනේ එහෙම නොවුනු එක හොඳයි කියලා. මොනතරම් නම් නිර්මාණ තියෙනවද වැඩක් ගන්නෙ නැතුව නිකම්ම දියවෙලා ගිය. ඉතිං දැනටමත් තියෙන ඒවට වෙනස් අර්ථ එකතු කරන්න උත්සාහ කරන එකම විශාල වැඩක්. ඉල් වැස්සත් එක්ක ගෙට ගොඩවෙන ඉල් මහේ අඳුරු මතකයන්ට ආදරය (දේශපාලනය) එන්නත් කරලා, ආයෙ ජීවය කවන්න පුළුවන් උනොත්......! ඒක සෙල්ලමක් නෙවෙයි. සමහරවිට විදර්ශන බෙදාගෙන ගිය පුංචි කොළ කෑල්ල එවැනි සැත්කමකට යොදාගන්න එන්නතක් වෙන්නත් බැරි නෑ. ඉතිං ඉල් වැස්සෙ තෙමෙන්න ආපු හැමෝම, නොවැම්බර් 28 වෙනිදා N.M. Centre එකටත් ඇවිත්, සංගීතයට තවත් අර්ථ එකතු කරන්නට එකතු වෙනවනම් නියමයි කියලා හිතනවා.

අවසානයට කියන්නෙ මෙච්චරයි. පිච්ච මල් සුදුම සුදුපාට උනත්, මේ පිච්ච මලට පාට ගොඩක් තියෙනවා. ඉතිං මේ පාට පාට පිච්ච මල, කල්‍යගේ, ප්‍රියාන්ගෙ, සම්පත්ගෙ, ප්‍රසාද්ගෙ ඇඟිලිතුඩු වලින් ප්‍රවේශමෙන් අල්ලලා, එයාලා දෙන්නෙ ලංකා අක්ෂයට.

- ප්‍රදීප්

මී පුප් ලදිමි - දරු ද ලදිමි.....

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Fri, 12 Nov 2010 05:02:00 +0000

නොඇසූ කන් වල ට.

අපිළිවෙලට කියවීම - 03 කොටස

(මෙය ‘මී පුප් ලදිමි’ කවිය සමග මගේ අතීතය එකට එකතු කිරීමකි.)

මට, මගේ ආච්චි අම්මා කොබෙයි පවුලේ කථාන්දරය කියා දෙන විට මගේ වයස අවුරුදු හතක් හෝ අටක් වන්න ට ඇත. නමුත් කථාව පැවසුවේ සවස හතට පමණ ගොම්මන් අඳුර පැතිරෙමින් තිබුණු මොහොතක බව මට නිච්චියටම මතකය. ඒ මොහොතේ කොබෙයියෙකුගේ විලාපයක් ඇසුණ වග මා මතකයේ නැතත් බොහෝ නිශාචර සතුන්ගේ කෑ මොර දීම් ආරම්භව තිබුණාට කිසිම සැකයක් නැත. ඇයට ඒ නිශාචර සතුන් අතරින් එකියක හෝ මඟ හැරී නොතිබෙන්නට ඇතැයි මට අද දවසේත් ගොම්මන එළෙඹත්ම සිතෙන්නේය. ඒ මට බොහෝ සතුන් උන්ගේ හඬින් හඳුනා ගැනීමේ හැකියාවක් අදද පවතින බැවිණි.

කෙසේ වෙතත් ඇය මා හට කොබෙයි විලාපයේ අතීතය මතක් කර දී එය බොහෝ වේලාවක් මා සමග ගායනා කළාය. ඒ වචන මෙපරිදිය.

මී පුප් ලදිම්

දරු නොලදිම්

රන්කැටි පුතා

කෝ කෝ .

ඇය ඇයගේ කථාන්දර වලින් මා තුළ විවිධ වූ හැඟීම් ඇති කරවන්නට සමත් වන්නීය. මා තුළ සතුට හෝ දුක පමණක් නොව, සතුටු විය යුතුද? දුක් විය යුතුද? යන්න ගැන ප්‍රශ්නාර්ථයක් ඉතිරි කරන්නට පවා පෙළෙඹන්නීය. එහෙත් ඇතිවූ කවර හැඟීමක් අවසානයේ වුවත් ඇයගේ සෙනෙහස තුළ මා දියකර හරින්නට සමත්වන්නී, මා සුරක්ෂිත බව මා තුළ තහවුරු කරවූවාය.

එහෙත් කුමාරි, ‘මී පුප් ලදිම්’ කොබෙයි විලාපය ණයට ගනිමින්, අනාරක්ෂිත බවම ආත්මය කොටගත් මව තම දරුවා අහිමිවීමේ වේදනාව කෑ ගසා ලොවට කියන්නට දරනා වෙහස අකුරු කරන්නට තතනනා විට, ඇතිවන හැඟීම මින් පෙර කිසි දිනෙක ඇති නොවූවකි. ඇය එය සුළු වෙනසකට ලක් කර ඇත.

"මී පුප් ලදිමි

දරු ද ලදිමි

රං කැටි පුතා

කෝ කෝ"

(නොඇසූ කන් වලට - පි.32)

කොබෙයි මවගේ හැඬුම, මී මල් ලැබෙද්දී, දරුවා නොලැබීම පිළිබඳවය. මිනිස් මවගේ හැඬුම, මී මල් මෙන්ම දරුවාද ලැබෙද්දීය. ඇයට ඒ සියල්ල ලැබෙද්දීත් ඇය රංකැටි පුතා කෝ යනුවෙන් අසන්නීය. මේ නම් අරුමයකි. සිදුවිය හැක්කක් දෝයි සිතාගත නොහැකි සෙයකි. එහෙත් හිමිවෙමින් අහිමි වීම යුද්ධයේ යථාර්ථයම නොවන්නේ ද?. ජයග්‍රහණ හිමිවෙමින් ජීවිත අහිමි වෙයි. බිම් අඟලක් හිමිවන විටම අඩි හයක් අහිමි වෙයි. උතුරේත් දකුණේත් මවට මිනීමරු ගිණි අවියක් අත දරන සෙබෙලක් හිමිවෙමින් තම දරුවා අහිමි වෙයි.

ඉතිං ඇය ඔහු සොයයි.

පීර පීරා ඔහු සොයයි

සාප කරමින් සුසුම් හෙළමින්

වා තළය උණුසුම් කරයි.

දැවෙන හදවත අළු කරන්නට වෙර දරයි.

...........................................................

සීතලේ ගුලි ගැහි ගැහී

ඒ,

උණු අළු යටට වී

අප

උණුසුම සොයයි.

සිදුවන්නේ කුමක්දැයි ඇය හරියටම දන්නීය. එහි සැකයක් ඉතිරි වී නැත. තවත් විමසන්නට දෙයක් නැත. තීන්දු කර හමාරය. එහෙත් සැනෙසන්නේ කෙලසකද?

"මගෙ තුරුළේ හිටපු එකා

කිරි සුවඳින් නොගිය මකා

අහෝ! කෙලස සැනෙසමි මා

රැගෙන ගියේ මිනිස් යකා."

(නො ඇසූ කන් වලට පි - 32)

මා මුළින් සඳහන් කල පරිදි කොබෙයි නද ඇසීමෙන් කොබෙයියන් පමනක් නොව බොහෝ සතුන්, උන්ගේ හඬින් හැඳිනීමේ හැකියාව ද මා සතුය. එහෙත් තිරිසන් ආත්මයක් අත්පත් කරගත් මිනිස් ශරීරයක හඬ, මා කිසි විටෙක මිනිස් හඬක් ලෙස හඳුනා නොගනු ඇත. එය මා හට නොමිනිස් හඬක් මය. ඒ මගේ ශිෂ්ඨත්වය නිසා යැයි මා උදම් අනන්නේ උවද, එය ශිෂ්ඨත්වයට බොහෝ දුර බව පසක් කිරීමට ඇය සමත් වී ඇත. ඇඟ කීරි ගස්වන භයංකාරත්වයක් මා සිත තුළ ඇති කිරීමට සමත් වූ 'මී පුප් ලදිමි' කවියේ ‘දොළ පාරක සිළි සිළිය ඇසෙන මානයේ, විදුලි පන්දම් එළියෙන් දිදුළන බළල් ඇස්,’ පේලි කීපය මේ සටහනේ අවසානයට සලකුණු කරමින් සටහන් කරනු කැමැත්තෙමි.

"මගේ පුතුට මිනිස් හිසකි

පා සතරක් නොවේ දෙකකි

දෙයියෝ! ඌ හැඬූ හැම කල

දිව්රමි මම මිනිස් හඬකි"

(නොඇසූ කන් වලට පි - 33)

- ප්‍රදීප් ජයරත්න.

Popසිකල් වෙනුවට රියල් Pop

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 08 Nov 2010 19:10:00 +0000

”මට කරන්න පුළුවන් මම මිනිස්සු අතර විඳපු දේවල්, මම ජීවත් වුණු සහ අත්දැකපු දේවල්විතරයි. ඇත්ත පොප් කියන්නෙ ඒකට. පොප් කියන්නෙ ජනතාව අතරට යන එක. ඒක හරිම පුද්ගලිකයි. ඒ වගේම ඇත්ත. අවංකයි. හෘදයාංගමයි.”
-ජෝන් සෙකාඩා

දෙරණ මියුසික් වීඩියෝ සම්මාන උළෙලට යන කොට මට තිබුණේ තවත් එක සෝබන වැඩකට යන හැ`ගීම විතරයි. එක එක ආකාරයේ විසිතුරු පෑ තරු අතරින් රතු පලස් උඩින් සම්මාන උළෙලට ඇතුල් කර ගනිද්ම මම පැය කීපයක් බොරුවක් ඇතුලේ ආතල් එකක් ගැනීමට වැඩි දෙයක් බලපොරොත්තු වුණේ නැහැ. ලොකු ලොකු ආර්ටිස්ට්ලා ලක්ෂ ගණං වියදම් කරලා හදපු පිටරට කොපි ගොඩකට සම්මාන දෙන හැටි බලන්න මිසක් වෙන අදහසක් මගේ ඔලූව ඇතුලෙ තිබුණේම නැහැ.

ඒත් සම්මාන උළෙලේ තිබුණු උත්සවශ‍්‍රීය මට ත‍්‍රිලක් ගෙනාවා. කිසි දෙයක් වෙන්නෙ නැති ගඳ ගහන හිස් තැනක ලංකාව කුණු වෙද්දි, ජාතික ඇඳුම්, මල් වට්ටි, පොල් තෙල් පහන්, ආප්ප සහ ලූණු මිරිස් නැතුව අන්තර් ජාතික මට්ටමක සම්මාන උළෙල තියන්න දෙරණ අරගෙන තිබ්බ වෑයම මාව පුදුම කළා. කොහොමද මේ කාලෙ මේ වගේ දෙයක් වෙන්නෙ?

අනර්කලී එක්ක සාරංග පෝඩියම් එක ළ`ගට ආවා. අනර්කලීගේ උච්චාරණය හරියට දත් හිරි වට්ටනවා. ඒත් දැන් අපිට ඉන්නෙ එයා විතරනෙ. මොනවා කරන්නද? සාරංග හු`ගක් හොඳට ඒ වගේම වෙන කිසිම සාම්ප‍්‍රදායික නිවේදකයෙකුගෙ දැකපු නැති තරම් නිර්මාණශීලිව අනර්කලී එක්ක වැඬේ ඇදගෙන ගියා. (ජැක්සන් ඇන්තනි හරි සමන් ආතාවුද හරි වගේ පිළුණු රහට නැතිව*

වැඩසටහන ආරම්භයම හොඳ කික් එකක් අරන් දුන්නා. තමන්ගෙ කට්ටියට සම්මාන දුන්නෙ නෑ කියල විනිශ්චය මණ්ඩලේ කට්ටිය පැහැර ගැනීමක් ගැන කලබලයක් මතුවීමත් එක්ක පටන් ගැන්ම උනුසුම් වුණා. මෙගා ස්ටාර් වගේ ගැලරියෙ වැඩ ‘ලොකු‘ වෙන වටපිටාවක ඒ ආරම්භය හරි දේශපාලනිකයි .

සාමාන්‍යයෙන් සම්මාන උළෙලක් කියන්නෙ ලංකාවෙ බෝරිං වැඩක්. ඒත් මේ වැඬේ මුල ඉඳන් අන්තිම වෙනකල්ම හොඳ ගැම්මක් තිබුණ. බොරු ජාතිකවා ෂෝ වලට වැඩිය ෆන් එකක් ගැන අදහසක් දෙරණට තිබුණ.(ප‍්‍රයිවෙට් චැනල් ඔක්කොමත් ආණ්ඩුවෙ ඒවට වඩා සාම්ප‍්‍රදායික සහ ගොඬේ වැඩ කරන වෙලාවක් මේක*

තේමා ගීතය දකින කොට මට ඒ රූප රාමු එක්ක පොඩි කාංසාවක් ඇති කළා. ඒ රූප රාමු අතරෙ බූඩි ලංකාවට අඳුන්නලා දුන්න දේවල් ගොඩක් මුහු වුණා. ඇයි බූඩි මෙතන නැත්තෙ? මාව ටිකක් ඉරි තැලූණ. නැටුම් වල ටිකක් ගොඬේ පාර්ට් වගේම ඉදිරපත් කිරීමේ තරමක් දැනෙන ඇණ ගැනීම් තිබුණත් සමස්තයක් විදිහට වැඬේ නැගලා ගියා. මට චූ කරන්න යන්න වුණත් නැගිටින්න හිතුණෙ ඉන්න බැරිම තැනදි. ලංකාවෙ ලොකු ලෙකු පොරවල් ඔක්කොම වගේ පෝඩියම් එක ළ`ගට ආවා සම්මාන දෙන්න. ඒත් පරණ සම්මාන උළෙලවල් වල වගේ නිකං ප`ඩි කතා තිබුණෙ නෑ. පොර ටෝක් නැතුව ජෝක් වලින් නැත්තං තමන් ජෝක් වෙලා හරි බලන් ඉන්න අය විනෝද කරන්න ඒ කට්ටියට සිද්ද වුණා. ඒ වැඬේ මේ තරං තැනකට ගන්න දෙරණට පුළුවන් වුණු එක අති විශිෂ්ටයි.

විශේෂයෙන් නාමල් උඩුගම සම්මානයක් දෙන්න වේදිකාවට අරන් ආපු එක ‘වැඩක්‘. නාමල් කියන්නෙ එක්තරා යුගයක ඇත්ත පොලොවෙ ජනප‍්‍රිය වුණු චරිතයක්. මීඩියා වලින් පුම්බපු සුපර් ස්ටාර් චරිත වලට වැඩි ඇත්තක් නාමල්ගෙ තිබුණ (එහෙම දැනෙන්නෙ අද*. අලූත් පොප් වැඩක් කෙරෙද්දි ඒ චරිත වේදිකාවට ගේන්න තරම් දෙරණ දැනුවත් වීම ගැන මට තියෙන්නෙ ගෞරවයක්. ඒත් නාමල් හරි දැනුවත් කිරීමක් නැතුව එතන අවුල් වුණාද මන්දා.

මේ සම්මාන උළෙල ගැන මට තියෙන ‘මාර‘ හැ`ගීම එන්නෙ මේ කිසි දෙයක් නිසා නෙමෙයි. ඒ සම්මාන උළෙලේ ජනප‍්‍රිය කියන, ලංකාවෙ මෝඩකම තීරණය කරන දේවල් වලට වඩා ඇත්ත සංකල්පීය නිර්මාණශීලිත්වයක් දරන දේවල් මතු කිරීම වෙනුවෙන් තිබුණු උත්සාහය නිසයි. ලක්ෂ ගණං සල්ලි වියදම් කරමින් හින්දි- ඉංග‍්‍රීසි කොපි සිංදු හදන මියුසික් වීඩියෝ කර්මාන්තයට අභියෝග කිරීම දෙරණ බාර අරගෙන තිබුණා. බොරු නිෂ්පාදන වටිනාකම් වලින් ඇස් රැුවටීම පැත්තකින් තියලා මියුසික් වීඩියෝ කියන්නෙ ආර්ට් එකක් කියන තැනට දෙරණ සම්මාන උළෙල අරගෙන ආවා.

අපේ චිත‍්‍රපටිය ඇසුරෙන් ‘උදයා‘ ගත්ත සම්මානය නිසා නෙමෙයි, ‘අපේ පරම්පරාවක්‘ ඉදිරියට ගැනීම වෙනුවෙන් ලොකු ගෞරවයක් මට ඒ චැනල් එක ගැන ඇති වෙනවා. ‘ජෝන් සීනා‘ වගේ සිංදුවක ඇතුළත කියවීම හඳුනා ගැනීම, ‘ෆියුනරල් ඉන් හෙවන්‘ වෙනුවෙන් අමිල කරපු වීඩියෝ එක වගේම ‘ගෙම්බා‘ වගේ සිංදු වල තියෙන වෑයම දැනෙන තරම් සංවේ වීම මේ සම්මාන උළෙලේ විශිෂ්ටත්වයයි. ඒ වගේ දේවල් මෙච්චර කල් ලංකාවෙ සිද්ද වුණේ නෑ. වෙනදට ප්‍රොඩක්ෂන් කොම්පැණි ඇවිත් ගෝනි වල දාගෙන යන සම්මාන මේ පාර තනි තනි තරුණයෝ ඇවිත් හු`ගක් ආදරෙන් එකතු කරගෙන ගියා. අනිවාර්යෙන් ඒ අය තවත් වැඩ කරාවි. බය නැතිව තවත් අලූත් දේවල් හිතාවි. ඒ අදහස් අගය කරන එක වේදිකාවක් හෝ තියෙන වගට ඔවුන්ට විශ්වාසයක් තියෙන නිසා.

විමුක්ති, සුභාෂ්, සුමේධ, ප‍්‍රවීන් විනිශ්චය මණ්ඩලයේ සිටීම අනිවාර්යෙන්ම මේ විකල්ප පන්නරය අරන් එන්නට හේතු වෙන්න ඇති. සල්ලි මත තීරණය වෙන කර්මාන්තයක් ඇතුළත අලූත් දෙයක් වෙනුවෙන් ඉඩක් හදන්නට තරම් ඔවුන් නිර්භීත වීම ගැන ඔවුන් බදා වැළඳ සිප ගත යුතුයි. මියුසික් වීඩියෝ කියන එක කලාවක් නැත්තං ආර්ට් එකක් කියන අවධාරණය ඇති කිරීම ඒ අය මේ කාලෙ කරපු ලොකු වැඩක්. ඒක කොහෙත්ම සුළුවෙන් තකන්න බැහැ.

මේ වැඬේ වෙද්දි මගේ හිතට ආපු මතකය වුණේ 2005 අවුරුද්දෙ චිත‍්‍රපටි සංස්ථාව පවත්වපු කෙටි චිත‍්‍රපට තර`ගය. අහම්බෙන් ඒ විනිශ්චය මණ්ඩලයෙ අශෝක හඳගම හිටපු නිසා තේරුණු චිත‍්‍රපට වෙනම ම හැඩයක් ගත්තා. චිත‍්‍රපටි හදන්න අලූත් උනන්දුවක් ඇති වුණා. ඒ සම්මාන උළෙල සැණකෙලියක් වුණා. ඒක සිද්ධියක් නෙමෙයි. ප‍්‍රවණතාවයක් විදිහට සමාජයට බලපෑවා. දෙරණ සම්මාන උළෙලත් එහෙම වුණු අහම්බයක්ද කියන්න මම දන්නෙ නෑ. කොහොම වුණත් විකල්ප කලාවක් වෙනුවෙන් මේ හිටගැනීම දෙරණට ලේසි වෙන එකක් නැහැ. අනිවාර්යෙන්ම බොහොමයක් අභියෝග වලට මුහුණ දෙන්නට ඔවුන්ට සිද්ද වේවි. ඒ වුණත් මේ වෙනස ‘දෙරණ‘ සමාජ වෙනසක් වෙනුවෙන් දුන්න ලොකු තල්ලූවක්. විශේෂයෙන්ම ජනප‍්‍රිය තරු පිරිවැරූ ගලධාරියේ රතු කාපට් රාත‍්‍රියක මේ විකල්ප නිර්මාණකරුවන් අභිෂේක කිරීම අතිශය දේශපාලනික වෑයමක්.

කොහොම වුණත් මාව අමන්දානන්දයට පත් කරමින් බූඩි සම්මානයක් දෙන්න පෝඩියම් එක ළ`ගට ආවා. ඒ එක්කම ඒ සම්මානය ගන්න වේදිකාවට යන්න තිබුණෙත් උදයටයි මටයි ඉන්ද්‍රචාපාටයි. මම අපේ ලොකු අයියාව (බූඩි* බදා ගත්තෙ සමස්ත පරපුරක් වෙනුවෙන්ම ඔහු කරපු විෂුවල් මෙහෙවර ගැන පට්ට ආදරේකින්. කැමරාව හොල්ලන්න, පාරෙ හිටවන්න, අරන් දුවන්න බය නැති කරපු ඒ අලූත් පරපුරක පුරෝගාමියා අතින් අපි සම්මානයක් ගත්තා.

දෙරණ මියුසික් වීඩියෝ සම්මාන උළෙල ජාතික තලයේ රූපවාහිනී නාලිකාවකින් බලාපොරොත්තු වෙන්න බැරි තරමෙ ප‍්‍රචණ්ඩ වැඩක්. ඒ වගේම ඒක උපරිම වින්දනයක් සහිත නිර්මාණශීලී මෙහෙවරක්. මේ වෙලාවෙ ලංකාවෙ පොලොවෙ සිරාම දේශපාලනික මැදිහත් වීමක්. කවදාවත් දෙරණෙ වැඩසටහන් බලද්දි මම බලාපොරොත්තු වුණේ නැහැ අලූත් සිහිනයක් වෙනුවෙන් මේ විදිහෙ කැපකිරීමක් කරන්න දෙරණට පුළුවන් වෙයි කියල. ඒත් එදා ? දෙරණ මාව වෙනස් කළා. ඒ වෙනස වෙනුවෙන් කොන්දක් තිබුණු එහි සබාපති ලක්සිරි වික‍්‍රමගේටත් මගේ හෘදයාංගම ප‍්‍රණාමය.

ලංකාවෙ හැමදාම සිද්ද වුණා වගේම හෙට වෙනකොට මේ හැම දේකම අර්ථයන් අහෝසි වෙන්න පුළුවන්. දෙරණ ආයිමත් සාම්ප‍්‍රදායික ගොහොරුවට තල්ලූ වෙන්න පුළුවන්. ඒක ලංකාවෙ මේ මොහොතෙ ඇත්ත. ඒත් එක රැුයක්, එකම වතාවක් හරි ලංකාවේ එකම මියුසික් වීඩියෝ සම්මාන වේදිකාව විකල්ප නිර්මාණකරුවන් වෙනුවෙන් ඇරුණා. ඒක මට සුබ බලාපොරොත්තුවක් ඇති කරනවා.

එඩිසන්ගේ පළවෙනි විදුලි බුබුළත් දැල්වුණේ තත්පර කීපයක් විතරයි.

-චින්තන ධර්මදාස

ක්‍රමය ඔබ එනතෙක් බලා සිටී....

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Fri, 05 Nov 2010 13:45:00 +0000

18 ට පක්ෂ වීම හෝ විපක්ෂ වීමට ඔබ්බෙන් ක්‍රමය ඔබ එනතෙක් බලා සිටී.

18 වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හා මගතොටේ හමුවන මනුෂ්‍යයා අතර සම්බන්ධයක් නැත. ඇය ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ කුමක් තිබෙනවාදැයි දන්නේද නැත. එහි කුමක් තිබුණත් නැතත් ඇයට ඉන් පලක් ඇත්තේද නැත. ඒ ඇයට වෙන වැඩ ඇති නිසාය. ‘වෙන වැඩ’ කිරීමට ඇයව බලහත්කාරයෙන් යොමු කරවා නැත. ඒවා ඇයගේ වූ අත්‍යන්තමය තෝරා ගැනීම්ය. මේ නිසා 18 ට විරුද්ධ වන ලෙස ඇයව පොළඹවන්නේ නම් එය බලහත්කාරයකි. ඇගේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් උල්ලංඝනය කිරීමකි. මනුෂ්‍ය ශිෂ්ඨාචාරයේ විශිෂ්ඨතම නිර්මාණය, එනම් ස්වඡන්දය (Freewill)ඇගෙන් උදුරා දැමීමකි. කරුණාකර ඇයට කරදර නොකරන්න. ඉඩදෙන්න.

බටහිර දර්ශණ ඉතිහාසයේ ඉතාම වැදගත් දාර්ශණික මැදිහත්වීමක් කල එම්මානුවෙල් කාන්ට්, එතෙක් සිටි සෑම දාර්ශණිකයෙකුගේම ව්‍යායාමය එක් හෝ අනෙක් පරභෞතික වාදයක් ගොඩනැගීමට වෙහෙසීමක් ලෙස සලකා ඒ සියළු ව්‍යායාමයන් වැලිමත තනන ලද මාලිගාවන් බව ප්‍රකාශ කරයි. ඊට ප්‍රතිපක්ෂව ඔහු වෙනත් ප්‍රවේශයක් ගනු ලබයි. එනම් එවැනි පාරභෞතිකවාදයන් ( metaphysics) ගොඩනැගීමට පෙර ඒවා ගොඩනගා ගැනිමට අවශ්‍ය වන උපකරණය හෙවත් බුද්ධියේ, විචාර ශක්තියේ හැකියාව සොයා බැලිය යුතු බව පවසයි. කාන්ට් ගේ මෙම මැදිහත්වීමට පසුව දර්ශණයේ ඇති ප්‍රධාන කටයුත්ත ඥානවිභාගය බවට පත්විය. (Theory of knowledge / pistemology) මෙතැන් සිට පිළිතුරක් ගොනු කර ගැනීම සඳහා කාන්ට් විසින් නගන ප්‍රධාන පැනය, “මා දැනගන්නේ කුමක්ද” (What do I know) යනුයි. මේ සඳහා කාන්ට් ගොනු කරන පිළිතුර වටහා ගැනීම තරමක් දුෂ්කර යයි සිතමි. කෙසේ වෙතත් ඔහුගේ පිළිතුර මෙවැන්නකි. ඔහුට පෙර දාර්ශණික වාදයන්හි පිළිගැනුනේ, මනස බාහිර වස්තූන්ට අනුකූලව හැඩගැසෙන බවකි. ඔහු ඊට මුළුමණීන්ම ප්‍රතිවිරුද්ධව යමින්, බාහිර වස්තූන් අපගේ මනසේ ප්‍ර‍ාග් අනුභූතීමය ආකෘතීන්ට අනුකූලව පවතින බව අවධාරණය කලේය. (මෙය බැලූ බැල්මට තදබල විඥානවාදී ස්ථාවරයක් ලෙස පෙනුනත් කලබල නොවීම වඩා යහපත්ය. නිගමනයකට පැමිණීමට පෙර අධ්‍යයනය කිරීම අරඹන්න).

මෙහිදී කාන්ට් උත්සාහ කරන්නේ බාහිර වස්තුවක් ලෙස බැලීමට නොව, මනසේ ඥානය හා සම්බන්ධ අංශය දෙස බැලීමටය. කාන්ට් ගේ පිළීතුර සරළ කරමු. බාහිර වස්තුව හෝ සිදුවීම මනසේ මේ වන විටත් අභ්‍යන්තරීකරණය වී ඇති මානසික ආකෘතියකට අනුව පෙළ ගැසීම එහි සරළතම අර්ථයයි. (මෙය එතරම් හොඳ සරළ කිරීමක් නොවන බව සලකන්න) කාන්ට් ට පසුව පැමිණි විල්හෙල්ම් ජෝර්ජ් හේගල් මානසික ආකෘතීන් අභ්‍යන්තරීකරණය වන්නේ කෙසේද? යන පැනය අළුතින් අසන ලදී. ඊට පිළීතුරු ගොනු කිරීමේ ව්‍යායාමයේදී ඔහු විසින් අපෝහක රීතිය හෙවත් ද්විඝටනාත්මක රීතිය හඳුන්වා දෙනු ලැබිණි. එහිදී ඔහු කාන්ට් ඉදිරිපත් කල ඥානවිභාගාත්මක ක්ෂේත්‍රයෙන් ඉවත් වූයේ නැත.

01 සටහන

02 සටහන

පුද්ගල ආත්මයේ ආත්මීය-සාරය (Spirit) ගොඩනැගෙන අයුර හේගල් අදියර තුනකින් විස්තර කරයි.( 1 හා 2 සටහන) සෛද්ධාන්තික හා ප්‍රයෝගික ආත්මීය සාරයෙන් දෙකේ ඒකත්වය ස්වඡන්දතාවය (freewill) ලෙස හේගල් පෙන්වා දෙයි. එය පහත පරිදිය.

03 සටහන

මෙහිදී අවසානයට පැවසිය හැක්කේ සෛද්ධාන්තික හා ප්‍රායෝගික ආත්මීය සාරයන්ගේ විකසිත වීම හේතුවෙන් ස්වඡන්දතාවයකින් යුතු පරම ආත්මීය සාරයක් විකසිත වන බවයි. (නූතන බටහිර දර්ශණය- ඒ.ඩී.පී කලංසූරිය)

අද දවසේ ලොතරැයි කූඩුවකින් ලොතරැයියක් මිලදී ගන්නියකගේ ස්වඡන්දය නිර්මාණය වී ඇත්තේ ඉහත ආකාරයටම වුවත් එය වටහා ගැනීම අතිශය දුෂ්කර අභ්‍යාසයකි. හේගල් ගේ පරම නිශ්ඨාව ලිබරල් චින්තනයේ මූලාරම්භක අවධියේ හඳුනා ගැනීමකි. නමුත් අප අද දවසේ ලිබරල් චින්තනය ඔක්කාරයට පැමිණෙන මට්ටම දක්වා ඒ සමඟ චාරිකාවේ නිරත වී ඇත. එයින් අද දවසේ ස්වඡන්දය සැකසෙන අයුරු ඉතාම පහසුවෙන් වටහා ගැනීම සඳහා සාහිත්‍ය කෘතියකින් කොටසක් උපුටා දැක්වීමට අදහස් කරමි. මේ උපුටනය පියල් කාරියවසම් ගේ “වීදුරු කුඩු කැවුනු කලෙක” නවකතාවෙනි. (?)

“අල්මාරියෙන් ගත් ඩෙනිම් කලිසමට ගැලපෙන්නාවූ කපු කමිසයෙන් සැරසී සුපිරි වෙළඳසැල වෙත යන්නට රථය පණ ගන්වා ගතිමි. ගතවූ කුටුම්භ ජීවිතයේදී අවශ්‍ය සිල්ලර උවමනා එපාකම් මිලදී ගන්නට කිසිවිටෙක නිවසින් බැහැර නොගියද උපත් පාලන කොපුවේ සිට දියවැඩියා එන්නත දක්වාත්, බුලත් විටේ සිට බලු බළල් හුරතලුන්ගේ කෑම ටික දක්වාත් එක්තරා පිළිවෙලකට අසුරා ඇති මෙහි ගැවසීම, ලෝකය අමතක කරන්නා වූ සුළු වෙයි. කිසිදිනෙක පියෙවි මනුශ්‍යයෙකු හට අවශ්‍ය නොවන්නා වූ සමහර ඇසුරුම් මෙහිදී අත්‍යාවශ්‍ය දේ ලෙස සිත්වේ. මිලදී ගන්නට සිදුවෙයි.

නොපෙනෙන ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයකින් සමබර කල සියුම් නාද මාලා ඇති ඉංග්‍රීසි හා සිංහල ගීත විකාශය වෙයි. දුහුවිලි බිඳක් නොමැති කෘත්‍රීම කිරිගරුඬ පොළොවේ නීරෝගී රෝස පැහැති දරුවෙක් දණ ගාද්දී දෙමාපියෝ සිහිනයෙන් සක්මන් කරන්නාක් සේ රාක්කයෙන් රාක්කයට යති. ද්විභාෂික වෙළඳ සේවිකාවෝ - කළමණාකාරවරු - සහෝදර සහෝදරියන් මෙන් සුහද වෙති. තාවර වන්නට හේතු නැත. ඇත්තේ මිලදී ගැනීම පමණි.”

අරගලය ඇත්තේ 18 ට පක්ෂ වීම හෝ විපක්ෂ වීම තුල නොවේ. එමෙන්ම පුද්ගල පරිකල්පනයට අනුව ගොඩනගාගත් කඳවුරු දෙකක් අතර නොවේ. පුද්ගල ස්වඡන්දය නිර්මාණය කිරීමේ යාන්ත්‍රණය තුලයි. එනම් ධනවාදී වෙළඳ පොල යාන්ත්‍රණය තුලයි. නොඑසේ නම් ධනවාදය තුළයි. ක්‍රමය සවිඥානක කරවීමේ මූලික අභ්‍යාස තවමත් දේශපාලනික වන්නේ එබැවිනි.

- වාමදේව.

නොඇසූ කන් වලට - අපිළිවෙලට කියැවීම - 02 කොටස

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Sun, 31 Oct 2010 03:23:00 +0000

කොට බිත්තියෙන් එපිටට

රැගෙන යමු රධී................

(මේ කියැවීම "උරෙයිප්පු සාප්පාඩ" කෘතියේ 'හිඳිනා රධී' සටහන පිළිබඳවයි)

"හිදිනා රධී......." අවසන ඇති සටහනට අනුව එය ලියා ඇත්තේ 2009 මැයි 22 වනදාය. ඒ ලේඩි රිජ්වේ ළමා රෝහලේ දරුවන් සමඟ සිටි හුදෙකලා මව්වරුන් වෙනුවෙනි‍. සමහරවිට මෙතැනදී දරුවන් සමඟ සිටීම යනුවෙන් සන් කරනු ලබන්නේ සැමියන් හෝ අන් කිසිවෙක් නොමැති වීම විය හැකිය. නොඑසේ නම් උතුරින් හෝ නැගෙනහිරින් පැමිණි මව්වරුන්ට බටහිරදී කිසිවෙක් නොමැතිවීම විය හැකිය. කෙසේ වෙතත් අප මෙතැනදී අවධානය යොමුකල යුත්තේ දරුවන් ඇතිව හුදෙකලා වීම හා දරුවන් නැතිව හුදෙකලා වීම අතර ඇති වෙනසට හෝ හිඩැසට යයි සිතමි.

එතැනින් අපට දරුවන් ඇතිවත්, දරුවන් නැතිවත් හුදෙකලා වීමේ ගැඹුරු ආගාධය තුළින් මතුවෙන අමනුස්ස වෙස් ගත් මනුස්ස විලාපයේ දෝංකාරය භුක්ති විඳිය හැකිය. කණ වැකෙන හඬ රැව් පිළිරැව් දෙමින් කණ් අඩිය මත නටත් නම් සුරාමතින්, කෙඳිරිල්ලක බිඳක් තබා ක්ලේමෝ එකක හෙණ හඬ පවා නිච්චියටම නොඇසෙනු ඇත. ඔබ නොදන්නවාට එම විලාපයේ දෝංකාරය අසමින් තලු මරමින් රස විඳින්නට පුරුදු වූ වෘක රැළකි. ඔවුන් තම දිවියේ සිතූ පැතූ සම්පත් පහළ කරගත හැකි ඇලඩින්ගේ පහන ආගාධයේ පහළ කෙළවරින් එතුළට වැටී ඇති අඩිපාර ඔස්සේ ගමන් කොට තම සුරතට ගෙන පිස, දූලි පිසදා බොහෝ දේ මතුකොටගෙන හමාරය. තවත් පිස දැමීමට ධූලි ඉතිරි වී නැත. සියල්ල සුන්නද්දූලි කොට ඇත. තවත් මතුකර ගැනීමට කිසිත් ඉතිරි වී නැත. රන් බිජු දමන කිකිළිය බිත්තර පිටින්ම මරා දමා ඇත.

රන් බිජු දමන කිකිළිය..........!

“මේ විසල් නගරයේ

තනිවී

හුදෙකලා වී

හිඳිනා රධී.......

තුරුළු කොට ගෙන දරු තිදෙන

කොට බිත්තියෙන් එපිට ට

බැලුම් හෙලන්නේ

කවුරුන් එනතුරු ද?”

(හිඳිනා රධී - පි. 19)

මේ හිඳිනා රධී...... උතුරෙ ගැහැණියද, දකුණේ ගැහැණියද, නැත්නම් බටහිර ගැහැණියද? මේ එක තැනකට හෝ කොටුකල හැකි ගැහැණීයකැයි නොසිතමි. හැම තැනකදීම කොටුකර ඇති ගැහැණිය යැයි සිතමි. නගරය විසල් වන්නට වන්නට හුදෙකලාව තීව්ර වී ඇත. මේ යුද්ධයේ ප්‍රතිඵලම පමණක්ද? හඬන්නට උරහිසක් උවමනා උන් එකෙක් දෙන්නෙක් හොයන්නට මොනතරම් අමාරුද? ගැහෙනවා එක දිගට දිගු පෝලිමක්, ඉමක් කොනක් නොපෙනෙනා තරමට.

ඉඳින් රධී.........,

දොඩන්නට බසක් නැති

අසන්නට ඉස්පාසුවක් නැති

"මිනිසුන්" සිටිනවා මෙහි.......

නිමක් නැති.

දොඩන්නට බසක් ඇති 'කුමාරිට' 'නොඇසූ කන් වලට' 'උරෙයිප්පු සාප්පාඩ' වලින් පටන් ගෙන ක්ෂණයකින් ඒ නම පවා අමතකව, ස්වයං රැකියාවක් විදිහට දේශයේ උරුමය රකින කිරල කිරි නිෂ්පාදනය කිරීමේ ආදීනව ගැන "දොඩන" ඇත්තියක හමුවී නොමැතිද? එසේත් නැත්නම් දුව ශිෂ්‍යත්වයෙන් පාස් කර ගැනීමට සියළු වෙර යොදා මාර යුද්ධයක නියැලෙන මවගේ විලාපයෙන් පටන් ගෙන ඒ ක්ෂණයෙන්ම ටෙලි පෙම්වතෙකු ගැන දොඩන ඇත්තියක හමුවී නැත්ද? මේ දෙඩීමයි, රධීගේ නොදෙඩීමයි අතර වෙනස කුමක්ද? නැවතත් මේ වෙනස තුල පිපෙන, පරවෙන, මැලවෙන, පරවෙන මනුස්ස සිතිවිලි වියලි මල් පෙත්තක් මෙන් පාවී යනවා විය හැකිය.

ඒත්.......

කුමාරි

ඇයි මේ ඇත්තියන්ගෙන්

නොඇසූවේ;

"ඇත්තටම

උඹ

ගලක්වත්ද?...."

අපි කියමුද

රධීට,

පනින්නට කියා

මිදුලට.........

හමුවනු ඇත

ගෝණි ගණන්

රධී පැටව්

ලස්ස ගණන්.

ඔවුන්ටත් දොඩන්නට කිසිවක් නැත. අසන්නට ඉස්පාසුවක්ද නැත. මිනිසුන් ය යන්නට ඉතිරිව ඇති එකම සාක්ෂිය නිහඬ විලාපයම පමණී. විලාපය නිහඬව හඬ නගන විට එය අමනුස්ස විලාසයක් ගනී. ඉතින් එය තවත් නම් දරා සිටිය නොහැක. හඬගා හඬන්නට ඉස්පාසුවක්ද නැත. ඒ තරමටම වැඩ. මේ අමනුස්ස විලාපය නගන සොහොන් භූමියෙන් තරමකට හෝ මිදෙන්නට, අප වෙනුවෙන් වෙනත් පිරිසක් කඳුළු හෙලන්නේ නම් එය කෙතරම් සහනයක් වනු ඇද්ද? එවිට අප ඔවුන් ගැන යයි සිතා, සෝ සුසුම් මැද කඳළු වැල් හෙලන්නට හැකිවනු ඇත. නිසැකවම අපටත් සහනයක් ලැබෙනු ඇත.

කුමාරි අන්තිමට මෙහෙ‍ම කිව්වත්........

“අඩුගානෙ

හෙලාපන්

එකම එක කඳුලක්.........

එතකොට

හැකිවේවි අපටත්

හෙලන්නට සුසුමක්

උඹේ කඳුල වෙනුවෙනුත්."

(හිඳිනා රධී - පි.21)

දහස් ගණනක් ගන්ධබ්බයන් සැරිසරන, ඇඟිලි ගහන්නට ඉඩක් නැතිව කිටි කිටියේ තෙරපෙන පාළු සොහොන් බිමක සිටිනා අපිට, අපගේ ආත්මයේ අන්තිම හුස්ම පොද රැකගැනීම වෙනුවෙන් රධී ගෙන් කඳුලක් බලාපොරොත්තුව, වෙඩිඋණ්ඩ වරුසාවකින් නහවා නුඹලාව දිය කරන්නට නොගත් උත්සාහයක් නැත.

එහෙම කරලත් මුන් කඳුලක් හෙලන්නේ නැති හැටි. මුංගේ කටේ පිට්ටුද? ඇස්වල මැලියම්ද? දැන්වත් අපි ගැන හිතපල්ලකෝ බං. හෙලපං කඳුලක්. මෙච්චරකල් දැඟලුවේ ඒකට. එතකොට අපිටත් පුළුවන් හෙලන්නට කඳුලක්.

දැන්වත් අපිට නිදහස දියව්....!!!

(හිඳනා රධී චිත්‍රය අකුරු සෙලවීමකට ලක්කර ඇත. ගලක්, කඩතොළු වූ ගලක්, වෙඩිවැදුන ගලක්, වෙඩි වරුසාවකට මැදිවුනු ගලක්, කටු කම්බි වලින් මායිම් කල ගලක්, රධීගේ තෙරක් නොපෙනෙනා හුදෙකලාවටත්, නොසෙල්වෙන දෙතොල් වලටත්, බොඳ නොවෙනා ඇස්ගෙඩි වලටත් නිශ්චිත අර්ථ සම්පාදනය කර ඇත. අකුරු පුළුල් කිරීමට වඩා, වඩ වඩාත් පටු කිරීමට එය හේතු වුවත්, වඩාත් නිශ්චිත අදහසක් සන්නිවේදනය කිරීමේ ලා එය ඉවහල් වී ඇති බවෙකි.)

-ප්‍රදීප් ජයරත්න

(මගේ උපන් දිනේ මැයි 22 දා මය. හරී සන්තෝෂයි.)

'නොඇසූ කන් වලට' කෘතිය පිළිබඳව ලියැවුන වෙනත් ලිපි.

කුමාරිගේ වරද “පිරිමි විශ්වාස කිරීමයි.” - (මරුවා)
'නොඇසූ කන් වලට' අපිළිවෙලට කියවීම......01 කොටස - (ප්‍රදීප්)
දෙමළ මළගෙදර අඬන සිංහල කුමාරී - (මරුවා)
නො ඇසූ කන් වලට - (ඩෝසන්)

මේ කරකැවෙන්නේ බඹර වළල්ලයි

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Thu, 21 Oct 2010 16:27:00 +0000

(මෙම සටහන බඹර වළල්ල චිත්‍රපටය නැඹීමෙන් පසුව කියවන්නේ නම් මැනවි.)

සිනමාව සහ යථාර්තය අතර සම්බන්ධයක් පවතීද, නොපවතීද යන්න, මේ වන විට යල් පැන ගිය ගැටළුවකි. ඒ එය විසඳාගත් නිසාම නොවේ. වෙනත් ගැටළු කරළියේ ප්‍රමුඛත්වය ලබාගත් නිසාම පමණි. කෙසේ වුවත් යථාර්ථය පුතිනිර්මාණය කිරීම යන්නත්, සිනමාව යනු ප්‍රබන්ධයක් යන්නත් එතරම් වෙනසක් නැත. මේ නිසා ප්‍රබන්ධයේ රස විමසා බැලීම විචාරක වෘතයක් ලෙස ගැනීමේ වරදක්ද නැත. ඒ අනුව සිනමා කෘතියේ තිර පිටපත, රංගනය, දෙබස් හැසිරවීම, කැමරාකරණය, සංගීතය, අංග රචනය ආදී අනේක අංශ පිරික්සා බැලිය හැක. එහෙත් සිනමා කෘතිය සමස්තයක් ලෙස සිනමාත්මකභාවය සිත් ගන්නා සුළු අයුරින් ආරක්ෂා කරගෙන ඇත්නම් එකී අංග විමසීමෙන් තොරවම වෙනත් සාකච්ඡාවකට අවතීර්ණ වීමට අවසර ලැබෙනු නියතය.

20 වෙනි සියවස මුල් අවධිය තුලදී, අවිඥාණය; ලෝකය හමුවේ පෙනී සිටින්නට විය. ඒ සඳහා වින්නඹු කාර්ය සිගමන්ඩ් ෆ්‍රොයිඩ් ගේ අතින් සිදුවිය. ඒ සමගම මනෝ විද්‍යාවට වෙනස්ව මනෝවිශ්ලේෂණය නමින් විෂය ක්ෂේත්‍රයක් වර්ධනය වූ අතර අලුත උපන් දරුවාගේ අනන්‍යතාවය සලකුණු කරනු වස් ඇයව ෆ්‍රොයිඩියානු අවිඥ‍ානය ලෙස නම් කරන්නට යෙදුනි. මනුෂ්‍ය ජීවිතයේ පමණක් නොව සමාජ සත්තාවේද පදනම, අවිඥාණය වන බව පෙන්වීමට ෆ්‍රොයිඩ් අනවරත අරගලයක යෙදෙන්නට විය. සමහරවිට; ඒ වන විටත් මනුෂ්‍ය ජීවිතයේත්, සමාජයේත් පදනම ආර්ථිකය වන බව පෙන්වා දී තිබුණු කාර්ල් මාක්ස්ට එදිරිව වන්නට විය හැක. මේ දැන් මේ මොහොතේ මිනිසාගේ සත්‍යය ආර්ථිකයද, අවිඥානයද යනු තවමත් නොවිසඳී පොරබදන ගැටළුවයි.

අප මේ ජීවත් වන සමාජ ක්‍රමය ධනවාදයයි. එය ධනවාදයේ තෙවන කාර්තුව ලෙස හෝ නව ලිබරල්වාදී වෙළඳපොල ක්‍රමය ලෙස හෝ වෙන ඕනෑම ආකාරයකට හැඳින්විය හැකි වුවත් පවතින්නේ ධනවාදය ය යන්න මග හැර යා නොහැකි ලක්ෂ්‍යයයි. ඇති නැති පරතරය යථාර්ථයක් වනතාක් ආර්ථිකමය පදනමත්, ‘ගැහැණිය’ කේන්ද්‍රය කරගත් ලිංගිකමය විඳවීම පවතින තාක් අවිඥාණික පදනමත් බැහැර කල නොහැකි මනුෂ්‍ය මූලධර්මයන්ය.

ඊනියා සාධාරණ ලෙස ලාබ ලැබීමේ පදනම එක්කෝ සූරාකෑමයි. නැතහොත් ගසා කෑමයි. ගුණගරුක යුවතියක හා එක්ව දරුවන් ලැබීම නම් සවිඥානික කැමැත්තේ පදනම පරිපූර්ණ ලිංගිකමය එකතුවීමක් පිළීබඳ අවිඥාණික ආශාවයි. අවිඥාණික ආශාව විසින් නිර්මාණය කරන ඉල්ලීම, සැබෑව හා සම්බන්ධ කරන සිත සනසවන ලූපය ෆැන්ටසියයි. එනම් අවිඥාණික ආශාව රඳවා තබා ගැනිමේ ආධාරකය යථාර්ථය නමැති ෆැන්ටසියම වන්නේය. ෆැන්ටසිය හා යථාර්තය අතර තවදුරටත් වෙනසක් නැත. යථාර්තය තිරය හෝ කැන්වසය මත ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම යථාර්තවාදී රීතිය ලෙස හඳුනාගත් නමුත් මේ මොහොතේ තිරය මත ගොඩනගන ෆැන්ටසි රූප පෙළ ඔබේ ජීවිතයේ යථාර්තය වී හමාරය. මෙගා නාට්‍යය අතරතුර වෙළඳ දැන්වීම් මෙන්ම වෙළඳ දැන්වීම් අතරතුර මෙගා නාට්‍යයත් අද දවසේ ඔබේ ආලින්දයේ පමණක් නොව, මහපාරේත් ප්‍රාර්ථනයයි. මේ චක්‍රය බිඳ නොදමන බවට පොරෙන්දු වන සැමට ඔබේ ආදරය පිරිනැමෙණු නිසැකය. මේ නිසා යුගයේ සටන් පාඨය ලෙස, ‘කරදර නොකරන්න. කරකැවෙන්න ඉඩදෙන්න’ යන්න ගල්ගැසී හමාරය. සමහර විට මේ කරකැවෙන්නේ බඹර වළල්ල විය හැකිය. ඒ ඔබත් මමත් දෙදෙනාම රැගෙන කරකැවෙන බඹර වළල්ල වන බව නොකියා සිටිය හැකි වන්නේ ද?

තමන් තවත් කෙනෙකුට ආදරය කරන්නෙ තමන්ගේම ඇ‍ඟේම කොටසක් ලෙස සලකා නම් එය අතිශය ගැඹුරු මනුෂ්‍ය ආදරයක් විය යුතුය. එවැනි ආදරයක් පවතින වි‍ටෙක, ඔබව ආරක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් ඇය, ඇයගේ දිවි පූජා කිරීම අනිවාර්යයකි. ඉතින් ඔබට ඔබව ආරක්ෂා කර ගැනීම අත්‍යාවශ්‍ය වූ මොහොතක , කොහොමටත් ඔබ වෙනුවෙන් දිවි පිදීමට සිටින ඇයව ඇයගේ අවසරයකින් තොරවම වුවත් බිල්ලට දීමේ ඇති වරද කුමක්ද? තදින් ආදරය කරන්න. අවශ්‍ය වූ වහාම අවසරයකින් තොරවම බිල්ලට දෙන්න.

මේ කරකැවෙන්නේ බඹර වළල්ලයි.

ඔබ, ඔබවම පාවා දුන්නේ ප්‍රතිලාභ රැසක් බලාපොරොත්තුවෙනි. ඔබේ බලාපොරොත්තු වලින් කොටසක් ඉටුවී ඇත. ඉටු නොවුණු කොටසක් තවම ඇත. එහෙත් ඔබේ පාවාදීමේ එකම රහස ප්‍රතිලාභ බලාපොරාත්තුවයි. ඔබ වරදක් කර ඇත. ඔබ ඔබවම පාවාදී ඇත. දඬුවම් විඳිය යුතුය. දඬුවම කොතරම් සරළද? ඔබට මෙතැන් සිට කන් ඇසෙන්නේ නැත. ඔබ බිහිරෙකි. ඔබට මෙතැන් සිට කතා කල නොහැකිය. ඉතින් ඔබ ගොළුවෙකි. අසම්පූර්ණව හෝ ඔබේ බලාපොරොත්තු ඉටුකර ගැනීමට මේ දඬුවම් විඳිය යුතුමය. එහෙත් ඔබ දඬුවම් මග හරින්නේ නම්, එනම් ඔබ කතා කරන්නේ නම්, ඔබට අන් අයව ඇසෙන්නේ නම්, ඔබේ ප්‍රතිලාභ ඔබට හිමි නැත. ඉතින් ඔබ නැවතත් ඔබවම පාවාදිය යුතුය.

මේ කරකැවෙන්නේ බඹර වළල්ලයි.

ඔබ අන් කෙනෙක් මරණයෙන් බේරා ගැනීමට ඉදිරිපත් වී ඔහුට හෝ ඇයට අභය දුන්නේ ඇයි?

‘මම කලේ ශ්‍රේෂ්ඨ ක්‍රියාවක්...’.

ඔබ සිතනු නිසැකය. එහෙත් ඔබ කෙනෙකුට අභය දීමට ඉදිරිපත් වන විටම තමන් බිළිවීමට සූදානමින් සිටිය යුතු බව නොදැන සිටියේ මන්ද? එය ඔබ නොදැන සිටි නිසාම ඔබේ අවස්ථාව එළැඹි විට ඔබ බේරා ගැනීමට කිසිවෙක් ඉදිරිපත් නොවන බව ඔබට ඉතාම ගැඹුරින් අවබෝධ වනු ඇත. ඔබ අවබෝධයට පැමිණෙන විට ඔබ නැත. වෙන කෙනෙක් එතන ඇත.

මේ කරකැවෙන්නේ බඹර වළල්ලයි.

ඉතාම නිශ්චිත මොහොතකට පසුව එළඹෙන සෑම මොහොතකදීම ඔබට කිසිවක් නොවැටහෙයි.නිශ්චිත මොහොත එළැඹි විට ඔබට සියල්ල වැටහෙන බව නොවැටහේ. මේ නිසාම තම පියාට උදළු පහර ගසන මොහොත දක්වා පොඩි එකාට කිසිවක් නොවැටහෙයි.

නමුත් ඒ මොහොතේ සියල්ල වැටහේ. පොලීසිය දුටු සැණින් පොඩි එකාගේ කලිසම අතරින් මුත්‍රා ගලා එයි. එතැන් සිට තරුණියගේ කෙස් වැටිය කපා දමන තෙක් පොඩිඑකාට නැවතත් කිසිවක් නොවැටහේ. නමුත් ඒ මොහොතේ සියල්ල වැටහේ.

‘මම අද ඉඳන් මඩවන්නේත් නෑ... මැඩවෙන්නේත් නෑ..’

යනුවෙන් පවසමින් පොඩිඑකා පිටව යන්නේ සියල්ල තමාට වැටහෙන බව නොවැටහීගෙනමය.

මේ කරකැවෙන්නේ අවසානයේ තමන්ගෙන් පෙට්ටියක් මිලදී ගැනීමට පැමිණෙන්නාගෙන්

‘පෙට්ටියක් තෝරගත්තද..?’

ලෙස අසනතැන දක්වා ගමන් කරන වැටහීමේ හා නො-වැටහීමේ චක්‍රයයි. වැඩිම පරිමාණයකින් නොවැටහීම හිණිම‍ගේ ඉහලටම ගමන් කිරීමේදී ආශීර්වාදයකි. එමෙන්ම නියම මොහොතේදී සියල්ල වැටහෙන බව නොවැටහීමද එතරම්ම ආශීර්වාදයකි. එහෙත් එම ආශීර්වාදය, ආශීර්වාදයේ තරමත්, එම ආශීර්වාදයේ උරුමකරු තීරණය කරන්නේ කවුරුන්ද යන්න නොදැනීමත්, යන දෙකම නොවැටහීම වෙනුවෙන් ලැබෙන වන්දියයි.

මේ කරකැවෙන්නේ බඹර වළල්ලයි.

- ප්‍රදීප් ජයරත්න

වාසු මැරූ පර්සි...

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Tue, 19 Oct 2010 10:18:00 +0000

මහින්ද, වාසුගේ මිත්‍රත්වය මෙලෙස මරා දැම්මේ මන්ද ?

වාසු මහින්දට හැමදාමත් සලකන ලද්දේ දේශපාලනයේදී මෙන්ම පුද්ගලික ජීවිතයේදීත් මිතුරෙකු ලෙසය. වාසු සමඟ එකඟ නොවන සන්ධාන ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති හා ක්‍රියාමාර්ග කොතෙකුත් තිබුනද ඒවා සියල්ලෙහිම අතාර්කික පිළිතුරු, “මිත්‍රයා” ලෙස වාසුට මහින්දව මගහැර නොයාමට බැරිකම නිසා ඇතිවන්නක් බව වාසු සමඟ කරන කතා බහේදී හඳනා ගැනීමට පුළුවන. යූ.ඇන්.පී. යේදී ද මෙවැනි මිතුරෙකු වාසුට හමුවූයේ නම් වාසුගේ ස්ථාවරය කුමක් වනු ඇතිද?

කෙසේ වෙතත් අතීතයේදී ශ්‍රී.ල.නි.ප.යේ වඩාත් කැපී පෙනෙන තරුණ මන්ත්‍රීවරයෙකු වූ මහින්ද රාජපක්ෂ ශ්‍රී.ල.නි.ප විපක්ෂයේ සිටියදී වඩාත් කැපී පෙනෙන අරගලකාරී මන්ත්‍රීවරයෙකුද විය. වාමාංශිකයෙකු, යූ.ඇන්.පී. විරෝධියෙකු හා අධිරාජ්‍ය විරෝධියෙකුද වන නිසා ‍මෙම කරුණු තුනම ශ්‍රී.ල.නි.ප.යට ලංවීමද වූ හේතු කාරණා මත මහින්දගේ අදහස් වාසුගේ අදහස් සමඟ සමපාතව පැවතුණි. විපක්ෂය විසින් මෙහෙයවූ පාද යාත්‍රා විරෝධයන් වල හා 88-89 භීෂණ වකවානුව තුල මානව හිමිකම් ආරක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් වාසු සමඟ මහින්ද එ.ජා.සංවිධානයේ ලොබිවල සිට ලංකාව සම්බන්ධයෙන් ජාත්‍යන්තරය දැනුවත් කලේය. ජිනීවා ගිය මාරක ගමන් වල මහින්දගේ හා වාසුගේ මිත්‍රත්වය එකම ගමන් මගේ සගයන් ලෙසද සලකුණු විය.

1994 චන්ද්‍රිකා ආණ්ඩුව විසින් කම්කරු ඇමති ධූරයට මහින්දව තෝරාගන්නා විට මුල්ම උණුසුම් පිළිගැනීම වාසුගේ විය. ලිබරල් ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නැගීමට අවශ්‍ය වූ චන්ද්‍රකා ආණ්ඩුව මහින්දට ඉඩ දුන්නේ නැත. වාසු, මහින්ද ජනපති වනතුරු කම්කරු ප්‍රඥ්‍යප්තිය අවංකව ක්‍රියාවට නගාවි යැයි විශ්වාස කලා විය හැකිය. ශ්‍රී.ල.නි. පක්ෂය ප්‍රතිගාමීන්ට හා ජාතිවාදීන්ට දිනා ගැනීමට නොදෙමින් වාසු කල අරගලය හීන් කෙඳිරියක් වෙද්දී චම්පික හා ජ.වි.පෙ. සමඟ වාසු කවදත් අනුමත නොකල යුද්ධය, මහින්ද දිනාගෙන කටයුතු කරමින් සිටියදී ද වාසුට වැදගත් වූයේ මහින්දගේ මිත්‍රකමයි. මන්ද එතෙක් යුද්ධය පවත්වාගෙන ගිය සියළු දෙනාටම එරෙහිවූ වාසු මහින්දව වෙනුවට විවේචනයේ දිශාව තෝරාගත්තේ චම්පික, විමල් හා ජ.වි.පෙ. දෙසට හැරෙමින්ය. අවසානයේ වාසු ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කිරීමේ ඉතිරිව තිබූ එකම සටන් පාඨය සහිතව මහින්ද සමඟ සිටියේය.

18 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා මහින්ද එහිදීද වාසුගේ මිත්‍රත්වයට අභිමුඛ විය. 1978 සිට වසර 32 ක් ජනාධිපති ක්‍රමයට එරෙහි වූ වාසු (අවු 17ක් යූ.ඇන්.පී යටද 16ක් චන්ද්‍රිකා ශ්‍රී.ල.නි.ප.යට ද ) නිහඬ වූයේ ජනාධිපති ක්‍රම‍ය සංශෝධන මගින් තම මිත්‍රයාගේ වාරයේදීම දීර්ඝ කර ගැනීමෙන් පසුවය. තව දුරටත් වාසුට යූ.ඇන්.පි. යට දැක්වූ විරෝධය සමඟ තාර්කික පදනමක් ගොඩ නැගිය නොහැක. යූ.ඇන්.පී. යට නොහැකි වූ ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති හා ලිබරල් ධනවාදයට අවශ්‍ය සියළු කොන්දේසි තම මිත්‍රයා වූ මහින්ද සපුරා ඇත. පාරිසරික හා සාමාජීය හේතු මත නොරොච්චෝලේ හා කොත්මලේ විදුලි බලාගාර වලට දැක්වූ විරෝධයන් නිසා පසුපසට ගිය රනිල් වෙනුවට ඉදිරියට ආ මහින්ද කෙනෙක් ඇත.

කොළඹ වාසුලාට දේශපාලන සටන් පාඨ ගැනීමට ඉතිරිව තිබූ පැල්පත් නිවාසද අහෝසි කරමින් ධනවාදයේ මතුපිට ලක්ෂණ වෙනුවෙන් යූ.ඇන්. පිය ද පසුබට වූ ක්‍රියාමාර්ග ඉදිරියට ගෙන ඇත. ජනතා නියෝජිත නගර සභා අහෝසි වෙමින් යයි. එහෙත් වාසුට මේ සියල්ල නැතිවූ පසුද ඉතිරිවන යමක් ඇත. ඒ මහින්ද හා තමන්ගේ මිත්‍රත්වයයි.

18 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පක්ෂව ඡන්දය දී වාසු තමන් තුල තිබූ අනන්‍යතා වලින් ඉතිරිව තිබූ එකම අනන්‍යතාවයද අහෝසි කර ගත්තේය. එහිදී වාසු මහින්ද වෙනුවෙන් තමාව බිලි දුන්නේය. එහෙත් තම මිත්‍රයාගේ මිත්‍රත්ව ගරුත්වය වෙනුවෙන් මහින්ද එය නොගත යුතුව තිබුණි. කලින් කරගත් සාකච්ඡාවකින් වුවද තම මිත්‍රයාගේ ගෞරවය රැකීම සඳහා ඡන්දය ඉල්ලා නොගියේ නම් හෘද සාක්ෂිය ඇති කිසියම් හෝ මිනිසුන් පිරිසක් තවමත් සන්ධාන රජය සමඟ සිටිනු ඇති බවට අපටද ඒත්තු ගන්වන්නට තිබූ අවස්ථාව, මහින්ද තමා ගැනම කල සිතීම තුල පසෙකට ගියේය.

වාසු මහින්දගේ මිත්‍රයා වුවද, මහින්ද වාසුගේ මිත්‍රයා වූයේ නැත. ප්‍රතිපත්ති මත දේශපාලනය කල, පුද්ගලිකව හොඳ මිනිසෙක් ලෙස බොහෝ දෙනා දන්නා වාසුට, තමන්ගේ දේශපාලනයේ අවසන් කාලයේදී හෝ හෘද සාක්ෂියක් සහිත මිනිසෙක් ලෙස මියයන්නට සැලැස්වූයේ නම් මහින්ද තම යාළුකමට වාසුට කල ලොකු ගෞරවාන්විත සැලකීමක් ලෙසටවත් එය සටහන් කල හැකිව තිබුණි. දැන් සියල්ල ඉදිරී ගොසිනි. මිත්‍රත්වය යනු කුමක්ද?

මිත්‍රකමට නොසලකමින්, මිත්‍රයාගේ ආත්මයම තම පුද්ගලික දේශපාලන අරමුණ වෙනුවෙන් මහින්ද ලබා ගන්නා විට පරිස්සම් විය යුත්තේ වාසුලා පමණක් නොව, නාමල්ලා ද පීතෘත්වය ගැන එලෙසම සිතිය යුතුව ඇත. ඒකා අධිපති යනු ඒකාමය. ඒ තුල අන් කවරෙකුද නැත.

-MAK පෙරේරා

නරුමවාදය පිළිබඳ සටහන්....

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Mon, 18 Oct 2010 16:23:00 +0000

කවියක්... දෙකක්...

දරදඬු වෙන තරමටම

සීතල.....

හිම දිය වෙන

අපූරුව.

වැහැපන් වහින එක
ඇතිවෙන්න
මට
හෙම්බිරිස්සාව උනත්.

බදු අඩු කලේ
මොන්තෙරෝ වල
ත්‍රස්තවාදය
පාං පිටි වල.

- ප්‍රදීප්
(නරුමවාදය - ඔබ කරමින් සිටින්නේ කුමක්ද යනු දැන දැනම, එයට ඔබේ සවිඥානක විරෝධය තිබියදී පවා එහි දිගටම නිරත වීමයි.)

බදු අඩු කලේ
මොන්තෙරෝ වල
ඔව්.....!
පාං කීය උනත්
ත්‍රස්තවාදයට
එරෙහි වෙමු.
ඉතිං......
පාං පිටි උනත්
ත්‍රස්තවාදය
ත්‍රස්තවාදයමයි..!
- විමල්

දෙමළ මළගෙදර අඬන සිංහල කුමාරී

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Fri, 08 Oct 2010 16:42:00 +0000

(උරෙයිප්පු සාප්පාඩ පොත ගැන අවසන් සටහන)

තම ජීවිතයෙන් ප්‍රයෝජනවත් යමක් කරන්න ඇය වෙහෙසෙයි. දුප්පත් දෙමළුන්ගේත්, දුප්පත් මුස්ලිම් මිනිසුන්ගේත් සිංහල නියෝජිත වරියක ලෙස හා සමාජීය ක්‍රියාකාරණියක ලෙස ඇය මා සමග පැවසූ බොහෝ දේ සමග වාද කළ අවස්ථා තිබුනි. ඇගේ සමාජීය දේශපාලන මතවාද මගේ මතවාද සමග සමපාත වූවේ නැත. මා කිසිවක් හරි‍ යන්නේ නැති බව
පවසන විට ඇය අවසානය දන්වාම උත්සාහ ගනී. මෙම කඩින් කඩ සිදුවූ කතාබහෙන් පසු මම ඇගේ පොත් දෙකම කියවුයෙමි. (මා පුදුම වන්නේ ඇය කෙටි කතා වලින් පසු සෘජුවම කවි ලිවීමට පටන්ගැනීම නිසාය.)

දින කීපයකින් පසු මම ඇගේ කෙටිකතා පොත එක හුස්මට කියවූ පසු අවසානයේ මට සිතුනේ ඇය ස්ත්‍රීයක ලෙස අපි අපිළිවෙලට කියන අදහස්ම පිළිවෙලකට ගොඩනගා ඇති බවයි. ඉවසුම් රහිත පිරිමින්ගේ දේශපාලන ලෝකය ස්ත්‍රීවාදී හැඩයකින් ඇය ඇගේ පොතින් අපට කියන්නීය.

ඇගේ කෙටිකතා පොතේ ඇය අපෙන් ඇසූ පැනය වූයේ “ඇත්තටම සිංහල දෙමළ අතර ඉර අඳින්න පුළුවන් කාටද ? “ යන්නයි. ඇගේ මේ කවි පොතින් ඇය අපට මේ ආදරය කරන්නට කාලය බවත්, දිනන්නට නොව දිනාගන්නට කාලය බව කියයි.

ඇගේ දෙකක් බැගින් කරු ලැබුවෙමු ඇවිදින්න යන කවි පෙළට ට ඇත්තටම මගේ පපුව රිදෙනවා. අවුරුදු අටේ අයියා අවුරුදු 6 මල්ලිගේ තනි කකුල වෙනුවට තමන්ට ඉතිරිවූ කකුල දෙන්න ඇත්නම් කියා හිතන කොට.

මේ ඉරිදා පත්තරේ මම දැක්කා මව්පියන් දෙදනාම අහිමි වූ කුඩා ළමයින් 560 වැනි ගානක් එක් දිස්ත්‍රික්කයක පමනක් සිටින බව. තනියම කෑමවත් කාගන්න බැරි තුවාල රිදෙනකොට කොතනද රිදෙන්නේ කියල කියා ගන්න බැරි දරුවන්…අම්මා තාත්තා දෙදනාම මැරෙනවා බලාසිටි දරුවන්…

ඒත් අපි තවදුරටත් නිහඬවම සිටින්නේ අපි පිරිමි නොවන නිසාද ? ඇය අහන්නේ ඔබට කන් ඇහෙන්නැද්ද ? යනුවෙනි. ඇගේ පොත බලන්න හිත රිද්දගන්න නොවේ අඩුමගානේ උන් ගැන ටිකක් හරි සාධාරණ වෙන්නවත්.

ඇගේ කවි මුලින්ම ඇස ගැසුණු මොහොතේ මම සිතුවේ මෙන්න තවත් එන්ජීඕ කවි ටිකක් යනුවෙනි. එසේම දෙමළ ජාතිවාදයට උඩ ගෙඩි දෙන බිස්නස් වැඩක් යනුවෙනි. මා ඇගේ පොත අවසානය තෙක් කියවාගෙන යද්දී මටම මගේම සිතේ එක කොටසක් එම කවි තුල තිබී හමුවිය. ඇගේ කවි පොතේ දේශපාලනික කවි සුමට හා කාන්තා ඉවසීමකින් යුතු ඒවාය.

එනම් ජාතික ගැටළුවේදී යමෙකුට අනිවාර්යයෙන්ම තිබිය යුතු මධ්‍යස්ථ භාවයයි. එසේම ඉවසීමයි. ඇය එහිදී ගැටළුව කෙරෙහි දක්වන ඉලක්ක සහගත භාවය පිරිමින්ට නැත. එසේම දෙපාර්ශවයම මෙම ගැටළුවේ “වික්ටිම් කෙනෙකු වන බව” ඇය කියද්දී එතරම් ගැඹුරට මේ ගැන නොසිතීම පිරිමි ගැටළුවකි.

ගැහැනියක් කුමාරිට බැනපු එක ගැන කවියක් තියෙනවා. බැනුම කවි කරාම කොයි වගේද ? ඒ කවිය කියවන්නේ කොහොමද ? ඒ හඬ දෝංකාර දෙන්නේ කොහොමද හිතක් නැත්තම් මේ ගැන තේරුමක් වෙන්නේ නැත.

මෙම යුද්ධයෙන් පරාජයවූ දෙමලා ද දිනූ සිංහලයාද මෙම ගැටළුවේ වික්ටිම් කෙනෙකු වීම ඇගේ කවි පතුලේ සැඟවූ අරුතයි.

මට අනුව කුමාරිගේ කවි සේකරලාගේ වත් මානවසිංහලාගේවත් සුනිල් ආරියරත්නලාගේ හෝ වගේ “අපි චූන් එකේ” කියන කවි නොවේ. ඒවා මිනිසුන්ගේ කවි ය. සැබෑවටම කවිය…. ඇගේ මෙම මැදිහත්වීමම ද ඒ සිතිවිල්ලද කවියකි.

මගේ මල් හැලෙන ප්‍රේමය, අට්ටි හැලෙන ආලේ, ඇගේ ශරීරාංග මාරයි, තන්දෙක උල්, පුක රවුම්, දැක්කම හරි චූන් වගේ ලක්ෂ ගනන් කවි අතර මේ කවි සැබෑ ආදරයේ කවි වන්නේ දුලබ සමාජීය මෙහෙවරක් ලෙස ලියවුනු කවි වන නිසාය.

මම ඇයට කැමති වන්නේ, මාර මානව හිතවාදී රම්බෝ පිරිමින්ගේ බොරු දෙමල ප්‍රේමය ගානක් කපා ගැනීමේ උපායක් බව කුමාරි මේ කවි පොතින් මට පෙන්නා දුන් නිසාය.

මරුවා
(http://maruwaxx.wordpress.com/)

'නොඇසූ කන් වලට' අපිළිවෙලට කියවීම...... (01 කොටස)

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Wed, 06 Oct 2010 14:35:00 +0000

මාතෘකාවේ සඳහන් වන 'වල' යනු කැලයයි. එක්කෝ මෙය මුද්‍රණ දෝෂයකි නැත්නම් කුමාරිට උවමනා මාතෘකාවම ය. මා සිතන ආකාරයට මෙය කුමාරිගේ මාතෘකාවම විය යුතුය.

වල් වැදී කැළැවන් බවට පත් වූ කන් වලට කුමාරි යමක් කියන්නට උත්සාහ කර තිබේ. එහෙත් එය කෙතරම් අසීරු කාර්යයක් ද යන්න, මාතෘකාවෙන්ම පිළිබිඹු කිරීමට උත්සාහ දරා ඇත. එය සියුම් මැදිහත්වීමකැයි සිතමි.

කෙසේ වෙතත් මෙතනදී පැන නගින සුපුරුදු ගැටළුවකි. එනම් කුමාරිගේම වූ අභිප්‍රාය කුමක්ද යනු සෙවිය හැකිද යන්නයි. එය එතරම් දුරට සැලකිලිමත් විය යුතු ගැටළුවකැයි නොසිතමි. 'පොත' කියවීමේ මගේ අභිප්‍රායම මේ අකුරු අතර දියවී යන බව පමණක් සඳහන් කරමි. අනෙක් අතට කෘතියේ කතෘත්වය කුමාරිට පමණක් හිමි නොවන අතර එය තවත් නම් රැසකට උරුමකම් කියයි. එම නිසා කතුවරියකගේ අභිප්‍රාය යනුවෙන් යමක් ඇත්තේම නැත. කතෘත්වය නම් රැසක් තුල විසිරී ගිය අනන්‍යතාවයකි. එය කෘතියකට රැගෙන එන නව ලිවීමේ මානයකි. අකුරු අකුරු ලෙසත්, චිත්‍රය අකුරු ලෙසත්, අකුරු චිත්‍ර ලෙසත් ආදී ලෙස කෘතිය කියවීමට අළුත් අවස්ථා රැසක් එකතු කර ඇත. මේ වර්ගයේ පළමු කෘතිය මෙය නොවුනත්, මෙය මේ මොහොතේ ඉතාම වැදගත් මෙහෙයුමකි.

කෘතිය මිනිසුන්ට හඳුන්වා දීමේ අවස්ථාවට, දෙසීයක පමණ පිරිසක් සහභාගි වීම දේශපාලනිකව තීරණාත්මක යැයි සිතමි. ඒ ඉතාම දුප්පත් ප්‍රචාරණයකින් අනතුරුව වීම එහි වැදගත් කම තවත් වැඩි කරයි. මේ එළඹ ඇති මොහොතේදී අවශ්‍ය වන්නේ ප්‍රධාන ධාරාවේ රැළි නගන නදියට එකතුවී, වැටී, කකුල් පැටලී ගසාගෙන යන්නවුන්ටත්, ගොඩට එන්නට අතදිය හැකි තරමේ මිනිස් දම්වැලක් නිර්මාණය කර ගැනීමය. එවැනි උත්සාහයකදී 'කුමාරිගේ' කෘතිය වටා එකතු වූ පිරිසත් ඔවුන් ගතකල දෙපැයත් ඉතා වැදගත් කො‍ට සලකමි.

මා කුමාරිගේ 'කෙටි කරපු දිග කතා' කෘතියට විවේචනාත්මක අදහස් ඉදිරිපත් කල අතලොස්ස අතර සිටි අයෙකි. එම කෘතිය අරබයා මාගේ ප්‍රධානතම විවේචනය කුමක්ද? එනම් කෘතියේ සෑම අකුරක් තුලින්ම මතු වී, අන් සියල්ල කෙරෙහි තීන්දු තීරණ දීමෙන් අනතුරුව, අවසානයේ ඉතිරි වන එකම නිවැරදි මනුෂ්‍යා බවට කුමාරිවම පත් කර ගැනීමයි. මාගේ මෙම අදහස සමග දහ පහලොස් දෙනෙකුම එකඟ වූවත්, ඔවුන් කිසිවෙක් එය ප්‍රසිද්ධියේ ප්‍රකාශ කිරීමට තරම් කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැත. එහෙත් මා එම අදහස 'LLP සඟරාවට' ලියූ පසු කුමාරි මා සමග තරහා වූයේ ද නැත. එහෙත් ඇය, කෘතියට කළ කිසිදු විවේචනාත්මක අදහසක් එම කෘතියේ දෙවන මුද්‍රණයේ අගපිටු වලට එකතු කළේ නැත. එය කුමාරි පොරබදන ප්‍රශ්ණයේ විශාලත්වය හා සසඳන විට තරම් නොවේ.

කල්‍යා කියන පරිදි කුමාරි දැන් 'පවතින' දේශපාලන සංවිධාන හෝ පක්ෂ වලට වඩා විශාල මනුෂ්‍යයෙකි. එය මම ද එලෙසම අනුමත කරමි. ඒ නිසා මගේ විවේචනය ඇය අඹමල් රේණුවකටවත් මායිම් කලාදැයි යන්න සැක සහිතය. මගේ විශ්වාසය ඇයට එම විවේචනය කිසිදු බලපෑමක් නොකළ බවයි.

එහෙත් අවසානයේ මට කීමට ඇති කාරණය කුමක්ද? එනම් ඇය මගේ විවේචනය ඉතාම හොඳ මට්ටමකින් අතික්‍රමණය කර ඇති බවයි. මගේ කිසිදු බලපෑමක් නොවූවත් ඒ මට මහත් සතුට දනවන කාරණයකි.

-ප්‍රදීප් ජයරත්න
Picture From Tehelka Magazine, Vol 6, Issue 4

කුමාරිගේ වරද “පිරිමි විශ්වාස කිරීමයි.”… උරෙයිප්පු සාප්පාඩ” පොත ගැන සටහන්

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Tue, 28 Sep 2010 14:54:00 +0000

(http://maruwaxx.wordpress.com/ වෙතින් උපුටා ගත්තකි)

කුමාරී කවිපොතක් එලි දැක්වීය. “උරෙයිප්පු සාප්පාඩ (සැර කෑමක්) (නො ඇසූ කන් වලට)” 2010 සැප්. 25 වැනිදා කොළඹ බෞද්ධාලෝක මාවතේ පුරා විද්‍යා පශ්චාත් උපාධි ආයතන පරිශ්‍රයේදී පැවැත්වින.

මෙම ආයතනයේ ලොක්කා හෙවත් ජගත් නම් විත්‍රශිල්පියා එහිදී කතා කලේය. ජගත් ඇගේ කවි වෙනුවෙන්වත් මානුෂික හිත වෙනුවෙන්වත් පෙනී සිටියේ නැත. ඇගේ කරදරය නිසා ආ බව පැවසීය. ඇය පුරාවිද්‍යාඥවරියන් කරන්නාසේ “ඇක්ටිවිස්ට්” වර්ගයේ පොතක් ලියා ඇති බව කීය. එනම් ඇය ද්‍රවිඩ මිනිසුන් වෙසෙන පලාත්වල ඇවිද නැවත කොළඹට පැමින කවි ලියන බවයි. ඒ හැර ඇගේ අවංක හිත ගැනවත් ස්ත්‍රී වාදී කවි ලියා ඇති බව වත් ඇය ස්වයං ස්වප්නකයක ඉන්නා බව වත් පැවසුවේ නැත.

අඩුමතරමින් මෙම උත්සවය මොඩරේට් කරන්නට පැමිනි මනුෂ්‍යාද ඇය වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ නැත. කිසිවෙකුවත් ඇය මෙම කවි මූනිස්සම් යොදා සිංහල පිරිමින්ට වෙඩි තබා ඇති බව වත් ආවර්ජනය කර නැත.

කුමාරි‍ දෙමල මිනිසුන්ට ගෙවල් සෑදූ ගැහැනියකි. ඇගේ අතේ ඇති මුදල් වියදම් කර ඉවරවුනාම කාගෙන් හෝ ඉල්ලාගෙන සුනාම්යෙන් අනාත වූ මිනිසුන්ට උදව් කල ගැහැනියකි. නැගෙන හිර ගම්වල තනිපංගලමේ පයින් ඇවිද ගිය ලැබුණු දෙයක් කන ලැබෙන තැනක නිදාගන්නා ගෑනියෙකි.

චන්ඩි පිරිමින්ට බය නැති ගෑනියෙකි. අනේ ඊයියා චීචීය්යා නොකියන ගෑනියෙකි. කොළඹ විශාල ගෙවල්වල ඉන්න ලොකු ටෝක් දෙන තඩි පිරිමි 16යි මාසයේ නංගිලා බවට පත්කරන ගෑනියෙකි. පොර ටෝක් දෙන මාධ්‍ය චන්ඩින් ලමයි බලාගන්නා අක්කිලා බවට හැරවූ ගෑනියෙකි.නමුත් ඇය ඉතා මෘදු හිතක් යුද්ධයේ කුරිරුබවින් සැලෙන ස්ත්‍රීයක් වූ බව ඇගේ කවි පොත සාක්ෂි දරයි.

ඇගේ පොත මට නම් කවි පොතක් නොවේ. ඒක කවි පොතක් වීමට අවශ්‍යද නොවේ. මට අනුව මේ ඇය ඇයට කීමට ඇති දුක ප්‍රකාශ ආකාරයයි. ඇය ඇගේ දුක කොහොම කිව්වම මොකද.

කවුරුවත් අහන්නැති අහලත් නැති අහන්න කැමතිත් නැති ඇගේ හිතේ හිර වුනු දුක කොහොම කිව්වම මොකද ? අනික ඇය කියන්නේ ඇගේ පුද්ගලික දුකක් ගැන නොවන නිසා කොහොම කීවත් ඒ ස්වරය මතකයට නොඑන්නේ නම් ඒ පිරිමියා හෝ ගෑහැනිය මිනිස් ඩමි බවට පත් වී ඇති එවුන්ය.

දරු දුක දැනෙන්නේ ‍මෙගා ටෙලිවල ඉන්න පාට ගා ගත්ත ගෑනුන්ට පමනක් නොවේ. කළු කැත ගඳ ගහන නාන්නේ නැති කන්න නැති කූඩාරම්වල ඉන්න අම්මලාටත් සැබැවින්ම දරු දුක දැනෙනවා. තම දරුවා මරන්න අරන් යනවා දකින්න ලැබුනේ ඒ කැත ගෑනුන්ටයි. කොළඹ ටෙලි බලන චූන් එකට යාපනේ යන තක්කඩි අම්මන්ඩිලාට වඩා කුමාරී මානුශික වන්නේ ඇය ඒ කැත ගෑනුන් ගේ දුක වෙනුවෙන් පෙනී සිටි අර්ථයෙනි.

සිංහල භාෂාව, කවි බස, සඳස්, නිසැඳස් ගැන පාරම්බාන කොළඹ තුම්මුල්ලේ මෝඩ විද්යාලයේ හරි කැළනියේ පිරිවෙනේ උපාධි සහතික ගන්න දඟලන බයියන්ගේ කවි පොත් වලට වඩා මේ කවි “කවි” වෙනවා.

මේ සල්ලිවලට සිංදු ලියන මාචාරිය සුනිල් ආරියරඩ්න ලොක්කාගේ වැල් බයිලා වලට වඩා යමක් ඇති කවිය. එවා කවි වල ආකෘතියේ ඉහල ස්ථරයකි.

මට දිරවන්නැත්තේ ඇය විශ්වාසයෙන් ලියූ පොත එළි දැක්වීමේ දිනයට පැමින කතාකල විමලනාත්වත් ජගත් වත් ඇය වෙනුවෙන්වත් ඇගේ පොත වෙනුවෙන් වත් පෙනී නොසිටි එකටයි.

කුමාරිගේ වරද කුමාරි පිරිමි විශ්වාස කිරීමයි. සවයං සිහිනයක ජීවත්වන තුමාරී නැවත නැවතත් හෝද හෝදා මඩේ ඔබනිනේ ඒ නිසාය.

වෙඩි වැදුනු කවි පොතක් ලියු උඹට මම කැමතියි.

(කුමාරි ගේ පොත ගැන අත්‍යාවශ්‍ය මෙම සටහන 'මරුවා' - http://maruwaxx.wordpress.com/ බ්ලොග් අඩවියෙන් උපුටා ගත්තකි. මුල් ලිපිය සඳහා මෙතන බලන්න)

වාසුට සහනයක් වූ පියසීලීගේ මරණය

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Fri, 24 Sep 2010 14:21:00 +0000

දහ අට සන්නිය නටා පේවීමට මත්තෙන් පියසීලි මෙලොවින් සමුගෙන තිබිණි. වාසුට එලෝ මෙලෝ නැති ස්ථාවරයක් ගැනීමට ධෛර්යය ලැබුනේ ඒ නිසාදෝයි මට නොයෙක් වර සිතුනි.
ලාංකීය දේශපාලනයේ හෘදය සාක්ෂිය ලෙස, වරක් නිර්මාල් විසින් වාසුව හඳුන්වා දෙන විට එම අදහස සමඟ යහමින් එකඟ වීමට එවකට මට හේතු ගණනාවක්ම තිබුණේය. දේශපාලන වේදිකාව අත් නොහැර, සතුරු-මිතුරු කඳවුරු අතර බෙදීම දිය කරමින්, නව බෙදීම් නිර්මාණය කරමින්, හැම විටම ඊනියා පොදු ජනයාගේ පැත්ත ගැනීමට අනේක විධ බැණුම් අසමින් කටයුතු කිරීම ඉන් ප්‍රධානම කාරණයකි. මේ මගින් මගේ සිත තුල තෙරපෙමින් තිබුණ ඉතාම බරපතල ප්‍රශ්ණයකට පිළිතුරු ගොනු කරගැනීමේදී තරමක් පහසුකාරී විය. එනම් ලාකීය දේශපාලනය තුල පියසීලී සහ විජේ ඩයස් ස්ථානගත වන්නේ කොතැනද යන ප්‍රශ්ණයයි.

ඔවුන් එන්න එන්නම පොදුජන අවකාශයෙන් වියෝ වීම තුල මගේ අදහස වඩවඩාත් තහවුරු වුණේය. ඔවුන්ගේ දේශපාලනය වෙබ් අඩවියකට සීමා වන විට, අපගේ දේශපාලනයට වෙබ් අඩවියක් තබා පතල් වාඩියක් වත් නොමැති වීම ගැන මා එතරම් සැලකිලිමත් වූයේ නැත. කොටින්ම සැලුනේම නැත. එහෙත් පියසීලී යමක් උගන්වා සමුගෙන ගොස් ඇති බව දහඅට සන්නියෙන් පසුව මගේ හිසට වද දෙන්නට පටන් ගත්තේ කුමක් නිසාදෝයි තවමත් හරි හැටි නොවැටහෙන්නේය. ඒ පිළිබඳව ඉතාම තදින් කල්පනා කල යුතු බව පමණක් දැනට වරින් වර සිහියට නැගෙමින් තිබේ.

එහෙත් නිර්මාල්ට එකක් පැවසිය යුතුය. නැවතත් ලාංකීය දේශපාලනයේ හෘදය සාක්ෂිය තේරීමේ තරඟයකදී වාසුවම තෝරා ගැනීමට පෙළඹුනහොත්, මාක්ස්වාදයේ දෘඩතර දෘව්‍යවාදී ස්ථාවරයන්ට එරෙහිව යමින් පියසීලීගේ ආත්මය පැමිණ ඔබගේ කට මිරිකා කණ පලනු නියතය. එතැනදී වටේ ගැවසෙන්නන්ද ප්‍රවේශම් විය යුතු බව මගේ අදහසයි. මම පියසීලී ගැන බොහෝ දේ නොදනිමි. එහෙත් ඇගේ ලිපි ලේඛන විශාල ප්‍රමාණයක් කියවා ඇත. ඒ ප්‍රමාණය ඇය ලියා ඇති සියල්ලෙන් සොච්චමක් බව හොඳාකාරවම දනිමි.

ඇගේ ලිපියක් මුලින්ම කියවූයේ පාසල් යන අවධියේදීමය. ඒ මහාචාර්ය ගම්ලත් සමඟ කල වාදය අරබයා දිවයින ට ලියූ ලිපියකි. මා ඒ ලිපි කියවූවාට වැටහුණු කිසිවක් නැත. එහෙත් කියවීම අත් නොහැරීමි. (සැබැවින්ම පසුවත් කිසිවක් වැටහුණේ නැත. වෙනත් අය පවසන දෙයින්ම අදහස් සම්පාදනය කර ගතිමි.) මා අවසානයට කියවූ ඇගේ කෘතිය අරුන්දතී රෝයිගේ නවකතාව අරබයා ඇය විසින් සම්පාදනය කල විචාර ග්‍රන්ථයයි. ඒ වන විට මා එම අදහස් තරමක් හොඳින් වැටහෙන අවධියක පසු වුවත් ඒ හැම අදහසක් කෙරෙහිම පාහේ තදබල විවේචනයක්ද සහිතවය. සමහරවිට ඇගේ ලේඛන වැටහීම ආරම්භ වූයේම ඒවා කෙරෙහි විවේචනයක් සම්පාදනය වීමත් සමඟ යයි සිතමි. (මෙය වෙනත් ඕනෑම දෙයක් සම්බන්ධයෙන්ද වඩාත් සමබර සත්‍යයකි.)

මාක්ස්වාදී සාහිත්‍යයට ඇළුම් කිරීම සඳහා, පියසීලී-ගම්ලත් විවාදය රුකුල් දුන්නා සේම, මාක්ස්වාදී විශ්ලේෂණ කියවීම එපා කරවීම සඳහාද ඇයද ඇතුලත්වූ ස.ස.ප. විසින් සම්පාදනය කල ලේඛන හේතු විය. ඔවුන්ගේ බරපතලම සුගුණ හා දුගුණ යන දෙකම මේ යයි සිතේ. පශ්චාත් නූතන ව්‍යාධියකට ගොදුරුව සිටි නිසාදෝ, එවකදී නොවැටහුනත්, X කණ්ඩායම සිරවී සිටි උගුලද මීට ආසන්න බව මෙකලදී සිතෙයි. එහෙයින් අප පියසීලිගෙන් සමුගන්නා ගමන්ම මෙම අභියෝගයන් පිළිබඳව පොහොසත් සාකච්ඡාවකට එළඹෙන්නේ නම් ඒ යහපති. එමෙන්ම එය දේශපාලන අධිෂ්ඨානය අවුළුවාලන වඩාත් ස්ථිරසාර දේශපාලන ජීවිතයකට පණ දුන් පියසීලිට කරන මහත් වූ ගෞරවයක්ද වනු ඇත.

මා පියසීලී පොත පතින් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු ආකාරයකට ඇසුරු කර නැතත්, මම ඇයව වතාවන් ගණනාවකදීම දුර සිට දැක ඇත්තෙමි. එතරම් වූ සුන්දර ගැහැණියක් මේ තරමටම බර අඩි තබමින් දේශපාලන ලෝකය තුල සක්මන් කිරීම මහත්වූ පුදුමයක් උපදවීමට සමත් විය. මා මජරමය පුරුෂාධිපත්‍ය චින්තනයක් තුල ගිලී ඇතැයි යන අවලාදයට කෙතරම් ලක් වුවද පියසීලී වැනි සුන්දර ගැහැණියක්, ඒ සැහැල්ලු සළු පිළි අතර වූ බරසාර චින්තනය සහිතවම නැවතත් දේශපාලන ජීවිතය තුල දැක ගැනීමට තදින් ඇළුම් කරන්නෙමි.

- ප්‍රදීප් ජයරත්න

ජ.වි.පෙ. මිතුරන් වෙතටයි....!

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Thu, 23 Sep 2010 07:55:00 +0000

මැදමුලන, කැඳවීම සහ ජ.වි.පෙ. නැවත කැඳවීම

ගොඩබිම් බලය, ගුවන් බලය සහ නාවික බලය සහිත, එහෙත් ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීම නමැති ඌණතාවයෙන් පමණක් පෙළුණු, ලෙයින්, කඳුළින්, යකඩින් සහ දහඩියෙන් ගොඩනගා තිබූ මිනිස් අධිෂ්ඨානයේ පුරවරයක් සුනු විසුණු කොට බිමටම සමතලා කිරීමට මුළු මහත් ජාතියක්ම එකාවන්ව කැපවීමෙන් අනතුරුව, 18 වන සංශෝධනය නමැති හූණු බිජුවක් පුජාතන්ත්‍රවාදයේ මළගම ලෙස ඔසවා තබන්නට යත්න දරන්නේ ඇයි?

අස්වයා පැනගොස් හමාරය. ඉස්තාලය කරපිට තබාගෙන යාම ගමනට බාධාවක් මිස තල්ලුවක් නොවේ. කරුණාකර ඉස්තාලය බිමින් තබන්න. දැන් ටිකක් විවේක ගන්න. ඔබේ වෙහෙස ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වළදැමීමට එරෙහිව අරගලයේ යෙදීම නිසා නොවේ. ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වල දැමීමට කැපවීම නිසාම පමණි.

වෙහෙස වී සිටින ඔබට පමණක් නොව ‘අපටත්’, මුළු රටටමත් මාලිමාවක් ඕනෑකර තිබේ. සියල්ල කේන්ද්‍රය දෙසට නාභිගත වී ඇති මොහොතක, කේන්ද්‍රය දෙස බලාගෙන පරිධියට කෑගැසීමෙන් පලක් නොවේ. මේ චක්‍රයෙන් ඉවත් විය යුතුය. ඒ සඳහා දේශපාලනය කැඳවිය යුතුය.

ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධී, අධිරාජ්‍යවාදී L.T.T.E සංවිධානයට විරුද්ධව “අධිරාජ්‍ය විරෝධී දේශීය මැදමුලන කඳවුර” සමග එකට අත්වැල් බැඳගත්තේ සකල ලෝකවාසී පීඩිතයන් වෙනුවෙනි. මැදමුලන කඳවුර සමග අත්වැල් බැඳ ගැනීම උපක්‍රමයක් මිස මැදමුලන දේශපාලන ස්ථාවරය පිළිගැනීමක් නොවේ. ජනතා විමුක්ති පෙරමුණට අනුවම, මැදමුලනත් අධිරාජ්‍යවාදී මෙන්ම ප්‍රජාතන්ත්‍ර විරෝධීද වෙයි. එහෙත් අවස්ථාවට අනුව දේශපාලන උපක්‍රම තෝරාගත යුතු නිසා, එක් අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරකට එරෙහිව තවත් අධීරාජ්‍යවාදී කඳවුරක් සමග අත්වැල් බැඳ ගැනීමේ වරදක් නැත. ඒ අනුව L.T.T.E පමණක් නොව මුළු උතුරම දූවිලි බවට පත්වන තෙක්ම බැමි ලිහුවේම නැත. දැන් එක අධීරාජ්‍යවාදී කඳවුරක් අවසන් නිසා සටන වඩාත් පහසු විය යුතුව තිබුනත් සිදුවූයේ අනෙකකි. එනම් එක කඳවුරක් චප්ප කිරීමේ ව්‍යායාමය තුල ‍අනෙක් කඳවුර දස ගුණයකින් ශක්තිමත් වී තිබේ. මේ දැන් මෙතැන් සිට ඇසිය යුතු ප්‍රශ්ණය කුමක්ද?

මහත් වූ බලපරාක්‍රමයෙන් යුක්තව ගොඩනගා තිබූ මහපොලොවේ ව්‍යාපාරයක් පොඩිපට්ටම් කිරීමෙන් අනතුරුව, තැන් තැන් වල කුන්දු ගැසීමෙන් හෝ ගල්කටස් එකතු කිරීමෙන් විකල්ප දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් ඇරඹිය හැකිද? එවැනි දේශපාලන ව්‍යාපෘතියක් පිළිබඳව ඊනියා ජනතාව තුල විශ්වාසයක් ඇතිකල හැකිද?

මා මෙතැනදී ජ.වි.පෙ න් ඍජුවම ප්‍රශ්ණයක් ඇසීමට කැමතිය.

“වව්නියාවේ කාර්යාල විවෘත කිරීමෙන්, දෙමල ජනයාගේ අතීත අභිමානය හෝ බිඳවැටී ඇති විශ්වාසය නැවත ගොඩනැගිය හැකිද?

දේශපාලනය යනු වත්පිළිවෙත් පිරීම පමණක්ම නොවේ. පුරුද්දට මෙන් තන් තන්හි කාර්යාල ඇරඹීම සහ Airtel කුලුණු උතුරට සහ නැගෙනහිරට ව්‍යාප්ත වීම අතර වෙනසක් නැත.

දැන් කාර්යාල විවෘත කරන්නේ මැදමුලනට එරෙහිව නම්, එදා මැදමුලනට තදින් පහර දෙද්දී ඔවුනට එරෙහි වූයේ ඇයි?”

මා නැවතත් මුල් ස්ථාවරය වෙත යමි. එනම් එක් අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුරක් විනාශ කිරීම සඳහා අනෙක් අධිරාජ්‍යවාදී කඳවුර සමග එකතු වීමේ මන්ද බුද්ධික දේශපාලන ස්ථාවරය වෙතයි. ඔබ ඉස්තාලය බිමින් තබා තවමත් නැවතුනු තැනම විවේක ගන්නේ නම්, මාලිමාව සොයා ගන්නා තුරු මා ඔබෙන් තවත් ප්‍රශ්ණයක් අසමි.

“මැදමුලන අධිරාජ්‍යවාදය පරාජය කිරීම සඳහා ‘L.T.T.E අධිරාජ්‍යවාදය’ සමග අත්වැල් බැඳ නොගත්තේ ඇයි?”

අපි එම ප්‍රශ්නයම වෙනත් අයුරකින් වර නගමු.

“සිංහල-බෞද්ධ අධිරාජ්‍යවාදය පරාජය කිරීම සඳහා ‘උතුරු නැගෙනහිර ආන්තික ජනයාගේ අධිරාජ්‍යවාදය’ සමග අත්වැල් බැඳ නොගත්තේ ඇයි?”

ඔබ ගෙන ඇති තීන්දුව ඉතාමත් පහසු සහ ක්‍රමය සමග ගැලපෙන තීන්දුවක් විනා දේශපාලනික තීන්දුවක් නොවේ. දැන් ඔබ ‘මැදමුලන දහඅට සන්නියට’ එරෙහිව ගෙන ඇති තීන්දුවත් ඉතාම පහසු සහ ක්‍රමයට අනුගත තීන්දුව විනා දේශපාලනික තීන්දුව නොවේ. අවශ්‍ය නම් ඔබට මෙතැනදී මැදමුලන අධිරාජ්‍යවාදයට එරෙහිව ඇමෙරිකානු අධිරාජ්‍යවාදය සමග අත්වැල් බැඳගත හැකිය. ඔවුන් මේ වනවිටත් ඔවුන්ගේ විරෝධය ඉතා තදින් ප්‍රකාශ කර හමාර බැවින් ඊට අවශ්‍ය සුදුසුකම් සපුරා අවසන්ය.

දේශපාලනයේදී ‘කැඳවීම’ සහ ‘නැවත කැඳවීම’ යනු ක්‍රියාවන් දෙකකි. ඔබ මැදමුලනට එරෙහිව අපව ‘නැවත කැඳවයි’. අප දෙවරක් සිතමින්, බකල් ගසමින්, තාච්චි පනිමින් හැංගිමුත්තන් කෙලීම අරඹා ඇත. මිනිස් දේශපාලන අධිෂ්ඨානය අමුතුවෙන් මුවහත් කල යුතු නැතත්, දේශපාලනිකව පෙල ගැස්වීමට සමත් කැඳවීමක අවශ්‍යතාවය අනිවාර්යයකි. දැන් ‘පැරණි චක්‍රයම නැවත කැඳවීමට’ එරෙහිව ‘දේශපාලනය කැඳවිය’ යුතුය.

විවේකය අවශ්‍ය වන්නේ මේ පිළීබඳව බරපතලව කල්පනා කර බැලීමටය. මාලිමාව අත ගැටෙන මානයේම ඇතිවාට සැකයක් නැත.

- By Sade

නිමක් නැති හිස්බව වෙනුවට....

noreply@blogger.com (Sanuwa) — Wed, 22 Sep 2010 14:07:00 +0000

පියවරක් ඉදිරියට තබන්නට
බිමක් නැති කොට,
පාරුවක් තැනීමු.

උඩුගං බලා යන්නට නොව,
මුඩු බිමක් හෝ හමුවනතුරු
නොගිලී ඉන්නට.

ලැබේනම් කෙදිනක හෝ
ඔබ හා සාමීචියේ යෙදෙන්නට
සම-උස් බිමක?

පාරුවකට ‘සානුව’ යයි
නම තැබූවේ එහෙයිනි.

අඩුමගානේ,
නිමක් නැති හිස්බව වෙනුවට
මොකක් හරි දෙයක්.......!