நிகழ்காலத்தில்... (அறிவே தெய்வம்)

ஓட்டுனருக்கு தெரிந்த விஷயம்; தெரியாத உண்மை

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Tue, 31 Jan 2012 05:11:00 +0000

வாகனங்களை ஓட்டத் தெரிந்த பலர், சாலைகளில் இடம் பெற்றவை குறித்து அறிந்திருப்பதில்லை. இது குறித்து மதுரை டிரைவிங் நீட்ஸ் அகாடமியின் பயிற்சியாளர் ஏ.நரசிம்மமணி கூறியதாவது:

* பகலில் முகப்பு விளக்குகளை எரியவிட்டு எதிரே வரும் வாகனத்தை எச்சரித்தபடி முன்னேறுவது குற்றம்.

* சாதாரண நேரங்களில் நான்கு புறங்களிலும் உள்ள எச்சரிக்கை விளக்கை எரிய விடுவது தவறு. அபாயகரமான அல்லது வாகனம் பழுதாகி நிற்கும் போதோ, பழுதான வாகனத்தை பிற வாகனங்கள் இழுத்துச் செல்லும்போதோ எரியவிட வேண்டும்.

* சிக்னல்கள் அல்லது ரோட்டில் வாகனங்களை நிறுத்தி இருக்கும்போது, அனைத்து விளக்குகளையும் எரியவிடக் கூடாது.

* ரோட்டின் நடுவில் கோடுகளை குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் விட்டுவிட்டு போட்டிருந்தால், ஒரு வாகனத்தை நாம் இந்த இடத்தில் முந்திச் செல்லலாம் என்று பொருள். அதேசமயம் தொடர்ச்சியான நீண்ட கோடுகளாக போட்டிருந்தால் முந்தக் கூடாது என்று பொருள்.

* ரோட்டின் நடுவில் தொடர்ச்சியாக இரட்டைக் கோடுகள் போட்டிருந்தால், அதை ஒரு தடுப்புச் சுவராக கருத
வேண்டும்.

* ஓட்டுனருக்கு 20.5 மீ (67 அடி) தொலைவில் இருந்து வரும் வாகனத்தின் பதிவு எண்ணை படிக்க முடிந்தால், கண்கள் நல்ல பார்வையுடன் உள்ளது என பொருள். எனவே, ஆண்டுக்கு ஒருமுறை ரத்தஅழுத்தம், சர்க்கரை, கண் பரிசோதனை செய்வது நல்லது.

* கனகர வாகனங்களின் பின்புறம் சிவப்பு நிற முக்கோண வடிவச் சின்னம் உள்ளது. இது முற்றிலும் தவறு. மோட்டார் வாகன சட்டப்படி, அது ஒரு எச்சரிக்கை சின்னம். ரோட்டில் ஒரு வாகனம் பழுதாகி நின்றாலோ, அவசர நிலையிலோ அதை வாகனத்தின் பின்புறம் 15 அடி தள்ளிதான் வைக்க வேண்டும்.

* நெடுஞ்சாலையில் எதிரே வரும் வாகனத்திற்கு வசதியாக முகப்பு விளக்குகளை 250 மீ.,க்கு முன்பே "டிம்' செய்ய வேண்டும்.

* வளைவுகளில் அதிவேகமாக ஓட்டிச் சென்றால் விபத்து நடக்கும். அதற்கு "இன் ஸ்லோ-அவுட் பாஸ்ட்' என்ற முறையில் செல்ல வேண்டும். அதாவது, மைய ஈர்ப்பு விசை, விலக்கு விசைகளின் அடிப்படையில், வளைவுகளில் நுழையும்போது மெதுவாகவும், பின் ஆக்ஸிலேட்டரை லேசாக அழுத்தியும் செல்ல வேண்டும். ஆனால் பலர் வேகமாகவே நுழைந்து பிரேக் அடித்து திரும்புகின்றனர். இதனால் வாகனம் கவிழ்ந்துவிடும்.

* கார்களில் செல்வோர் "சீட் பெல்ட்' அணியும்போது
சட்டைப் பையில் போன், பேனா, சில்லரை காசுகள் வைத்திருப்பதை தவிர்க்க வேண்டும். பெண்கள் அதிக நகை அணிந்திருக்கக் கூடாது. அசம்பாவிதம் நேரிட்டால் அந்த பொருட்களே பயணிக்கு எமனாக மாறிவிடும்.

* நான்கு வழிச் சாலையின் நடுவே மீடியனில் அரளி செடிகளையே வைத்துள்ளனர். காரணம் எதிரே வரும் வாகனத்தின் முகப்பு விளக்கு ஒளியில் இருந்து கண்களை பாதுகாக்கும். வறட்சியையும் தாங்கும் இச்செடிகளின் வேர்கள் அதிகம் வெளிவராது. இது வாகனங்களின் கார்பன் டை ஆக்சைடை அதிகம் "அப்சர்வ்' செய்கிறது. விலங்குகளும் இவற்றை உண்பதில்லை.

* நமக்கு அவசர அழைப்பு எண் 108 என்பது தெரியும். மற்றுமொரு எண் 112 என்பது பலருக்கு தெரியாது. மொபைல் போன் "சிக்னல்' இல்லாத இடங்களிலும், மொபைலின் "கீ லாக்' செய்யப்பட்ட நிலையிலும், ஏன் "சிம்கார்டு' இல்லாத நிலையிலும்கூட இந்த எண்ணை அவசர உதவிக்கு பயன்படுத்தலாம்.
மொத்தத்தில் விவேகமான வேகமே விபத்துக்களில் இருந்து நம்மை பாதுகாக்கும்.

நன்றி: தினமலர் சனவரி 3, 2012

சொர்க்க வாசல் திறப்பு....

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Thu, 05 Jan 2012 04:17:00 +0000

நட்புகளுக்கு., இந்தவலைத்தளம் ஆரம்பிக்கும்போது படிப்பவருக்கு மனதளவில் ஏதாவது ஒரு வகையில் தூண்டுதலை ஏற்படுத்தவேண்டும். என்ற நோக்கத்தோடுதான் ஆரம்பித்தேன். அதே சமயம் நான் எந்த அளவில் மனம் சார்ந்த விசயங்களில் புரிதலோடும்/செயல்பாட்டிலும் இருக்கிறேன் என்ற சுய பரிசோதனை முயற்சியுமாய் ஆரம்பித்தேன்.

வலைதளங்களில் மனம் சார்ந்த விசயக்களை எழுதுபவர்கள் குறைவாக இருப்பதால் இணையத்தில் தேடுவோருக்கு இவை கிடைக்கவேண்டும் என்ற உந்துதலாலும் தொடர்ந்து மனம் சார்ந்து ஆன்மீக கருத்துகளை பகிர்ந்து வருகிறேன்.

வாழ்க்கை என்பதே கொண்டாட்டமாக இருக்க வேண்டும். அப்படி என்றால் பொழுது போக்கில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது மட்டுமே அல்ல. அதன் பின்னரும் எப்படி இருக்கிறோம் என்பதே......இதன் பொருள் நிகழ்காலத்தில் இருத்தலே...

உங்களுக்குள் எழும் உணர்வுகளை அப்படியே இயல்பாக வெளிப்படுத்த முடிகிறதா? மகிழ்ச்சியான தருணங்களின் போது அதில் முழுமையாக பங்கேற்க முடிகிறதா., அல்லது சோகமான தருணங்களின் போது அதை புரிந்துகொண்டு அதிலேயே அழுந்திவிடாமல் வெளியே வரமுடிகிறதா என்பதை மாத்திரம் அவ்வப்போது உறுதி செய்து வாருங்கள்...!

மகிழ்ச்சி மட்டுமே வாழ்வில் நிறைந்திருக்க வேண்டும் என நானும் ஆசைப்பட்டவனே., ஆனால் இயற்கை பல்வேறு கணக்கீடுகளின் அடிப்படையில் நமக்கு இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் தந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. அதில் நம் பங்கு என்ன என்பதை சற்றேனும் உள்நோக்கி மனக்கதவை திறந்து பார்த்து இருக்கிறோமா? இல்லையெனில் பார்த்துப் பழக வேண்டும் என்பதே என் வேண்டுகோள்.

பல சமயங்களில் நம் வாழ்க்கை எப்படி போகிறது என்கிற உணர்வோ, சிந்தனையோ, இல்லாமல் புலம்பிக்கொண்டு தெரிந்தவிதமாய் வாழ்ந்துகொண்டே போகிறோம். இதை முதலில் நாம் ஏற்றுக்கொண்டு இந்த புதுவருடத்தில் இருந்தேனும் ஒருநாளில் சிலமணித்துளிகள் நம் மனதை உற்றுநோக்கும் செயலை மேற்கொள்வோம். அது மெல்ல மெல்ல நம்மை, நம் மனதை, அமைதி, சாந்தம், அன்பு, கருணை என்ற சொர்க்கத்தை நோக்கிச் செல்ல நிச்சயம் சரியான பாதையை அமைத்துத் தரும்.

இந்த சிந்தனை எதோ சொர்க்க வாசல் திறப்புக்கு எதிரான கருத்து என நினைத்துவிடவேண்டாம். இன்னிக்கு சொர்க்கவாசல் திறப்புக்கு சென்றுவாருங்கள். அதன்பின் வாழ்க்கை அப்படியே இருக்கிறதா என்று பார்த்து ஏன் என்ற சிந்தனையும் தொடர்ந்து நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன? என்ற தூண்டுதல் நம் எல்லோருக்கும் வரவேண்டும் என்பதே என் அவா.

முயற்சி செய்வோம், வெற்றி அடைவோம்.
வாழ்த்துகளுடன்
நிகழ்காலத்தில் சிவா.

இனி வரும் நாட்களே நம் கையில்-2012

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Sun, 01 Jan 2012 01:38:00 +0000

ஆங்கில புத்தாண்டு 2012 தொடங்கிவிட்டது. இந்த வருடம் நம் அனைவருக்கும் மகிழ்வான தருணங்களை அதிகம் தரட்டும் என உள்ளன்போடு பிரார்த்திக்கிறேன்.

துன்பங்களே இன்றி இருக்க இயலாது. அதை எதிர் கொள்ளும் மன வலிமை நமக்கு அதிகரிக்க வேண்டும் என்கிற புரிதல் நமக்குள் வளரட்டும்.

கடந்தவருடத்தில் நாம் சந்தித்த நிகழ்வுகளை அசை போடுவதோடு, ஏற்பட்ட மன உடல் துன்பங்கள், இவற்றில் நம் பங்கு என்ன என்பதை ஆராய்வோம். கண்டிப்பாக பங்கு இருக்கும் :) நம் பங்கினை இவ்வருடத்தில் சிக்கலான சூழ்நிலைகளை சந்திக்கும்போது எப்படி குறைப்பது, எப்படி செயல்படவேண்டும் என்பதனை சிலமணித்துளிகள் ஒதுக்கி சிந்திப்போம்.

நம் வயதில் ஒன்று கூடிவிட்டது. அதே சமயம் அனுபவமும் கூடி இருக்கிறது. நான் இப்படித்தான் இருப்பேன் என்கிற அடையாளங்களால். செயலால், எண்ணத்தால் என்ன நடந்தது எனவும் பார்ப்போம். நல்லவை சில, அல்லவை பல எனத்தான் இருக்கும்:). எது நடந்திருப்பினும் மனதில் குற்ற உணர்ச்சி இன்றி சரி செய்து கொள்வோம். போன நாட்களும், போன வருடங்களும் திரும்ப வரவே வராது.

இனி வரும் நாட்களே நம் கையில்.. நமது எண்ணங்களில், செயல்களில், உடல் நலத்தில் மேம்பாடு அடைவோம். இது நம் அனைவருக்கும் வாய்க்கட்டும் என சங்கல்பித்து புது வருட வாழ்த்துகளை உங்களுடோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்,

வாழ்த்துகளுடன்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

"பால் காய்ச்ச தெரியுமா?'

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Sat, 17 Dec 2011 05:09:00 +0000

பாலை பலமுறை சுட வைப்பது மிகத் தவறான பழக்கம். காய்ச்சிய பாலை, 2-3 நிமிடங்களுக்கு மேல் நீண்ட நேரம் சுட வைக்கும் போது, அதில் உள்ள வைட்டமின், பி காம்ப்ளக்ஸ் சத்துக்களான, பி1, பி2, பி12 ஆகியவை ஆவியாகிவிடும். கால்சியம், வைட்டமின் சத்துக்களுக்காகத்தான் பால் குடிக்கிறோம். ஆனால், பாலை அடிக்கடி சுட வைப்பதால், அந்த சத்துக்கள் வீணாகிவிடும். பால் குடிப்பதும் வீண் தான். பசும் பாலில் தீங்கு தரும் பாக்டீரியா, வைரஸ் போன்ற நுண்கிருமிகள் இருக்கும். அவை காய்ச்சும் போது அழிந்துவிடும்.

இன்று பெரும்பாலும் பாக்கெட் பாலை வாங்குகிறோம். அது ஏற்கனவே, சுத்தம் செய் யப்பட்ட பின் தான், பாக்கெட்டுகளில் அடைக்கப்படுகிறது என்பதால், அதை நீண்ட நேரம் காய்ச்ச வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை. பாலைக் காய்ச்சியதும் குடித்து விடலாம். ஆறவிட்டு, மீண்டும் சூடாக்கி, சத்துக்களை அழித்த பாலைக் குடிப்பதைத் தவிர்க்கலாம். பசும் பால் வாங்குபவர்கள், பால் பொங்கியதும், உடனே இறக்கி விடாமல், 8-10 நிமிடங்கள் காய்ச்ச வேண்டும். கரண்டியால், பாலைக் கிளறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்போது தான் பால், 100 டிகிரி செல்சியஸ் வரை சூடாகி, தீங்கு தரும் பாக்டீரியாக்கள் அழியும். பதப்படுத் தப்பட்ட பாக்கெட் பாலில் ஏற்கனவே, பாக்டீரியாக்கள் அழிக்கப்பட்டிருப்பதால், அதை, 6-8 நிமிடங்கள் சூடு செய்தால் போதும்.

பொதுவாக எந்த வகைப் பாலாக இருந்தாலும், அதை இரண்டு முறைக்கு மேல் சு ட வைக்க வேண்டாம். ஒருமுறை பாலைக் காய்ச்சியபின், அதை பிரிஜில் வைக் கலாம். காபி, டீ என தயார் செய்யும்போது, மீண்டும் மொத்தப் பாலையும் காய்ச்சாமல், எத்தனை டம்ளர் தேவைப்படுகிறதோ, அந்தளவிற்கு மட்டும் பாலை எடுத்து தயார் செய்யலாம்.

"பால் காய்ச்ச தெரியுமா?' உணவியல் நிபுணர் ஷைனி சந்திரன்:
http://www.dinamalar.com/News_Detail.asp?Id=368745

ஏற்றுக்கொள்வதா..? ஒத்துக்கொள்வதா....?

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Tue, 15 Nov 2011 07:42:00 +0000

நாம் எந்த ஒரு விசயமாக இருந்தாலும் ஓரளவிற்கு அதைப்பற்றி அறிந்தே வைத்திருக்கிறோம். அது அரசியலாகட்டும். ஆன்மீகம் ஆகட்டும். தொழில் சார்ந்த நடவடிக்கைகள் ஆகட்டும், உறவுகள் ஆகட்டும். நமக்கென ஒரு கருத்து நிச்சயம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

நம் கருத்துடன் ஒத்துபோகிறவர்கள் நமக்கு நண்பர்கள். நம் கருத்தை (முழுமையாக) எதிர்ப்பவர்களோடு நமக்கு ஒட்டுதல் வருவதில்லை என்பது யதார்த்தம். அதையை மீறி நட்பு எனில் அந்த கருத்து இருவருக்குமே அவ்வளவு முக்கியமானதில்லை என்பதே உண்மை.

சரி ஏன் நம்மோடு மற்றவர்கள் ஒத்துவருவதில்லை. இதற்கு என்ன செய்யலாம். அவர்களை சரிப்படுத்தவா அல்லது அவர்களுக்கு ஏற்ப நாம் மாறலாமா என்றால் நம்மிடம் மாற்றம என்பது மட்டுமே சாத்தியம்:)

முதலில் நண்பர் சொல்வதை உள்வாங்க வேண்டும். அவர் கருத்தினை முதலில் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். ஏற்றுக்கொள்வது என்றால் சரி என ஒத்துக்கொள்வது அல்ல. அவருடைய மன்நிலையை புரிந்து கொள்வதுதான். அப்போதுதான் நமது முன்முடிவுகளின் அடிப்படையில் உடனடியான எதிர்வினை புரிவதை தவிர்ப்போம்.

அதோடு நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியும். முக்கியமாக சட்டென கோபம் வராது, அப்போதுதான் எனது கருத்தை எப்படிச் சொல்ல வேண்டுமோ அப்படி, உங்களை காயப்படுத்தாது இதமாக என்னால் சொல்ல முடியும்.

மேலும் உங்களின் கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டால்தான் அதை நான் ஒத்துக்கொள்வதா இல்லை மறுத்துப்பேசுவதா என முடிவு செய்ய இயலும். எனக்கு சாதிமீது பற்று அதிகம், கடவுள் மீது பற்று அதிகம், இப்படிப்பட்ட விசயங்களில் மற்றவர்கள் தாக்கிப்பேசினால், நான் எப்படி பொறுத்துக்கொள்ள முடியும் என்கிறீர்களா?

நமக்கு உள்ளது போன்ற உரிமை அவருக்கும் இருக்கிறது. நம் கருத்து மறுக்கப்பட்டதை முதலில் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். அதன்பின் அவர் சொன்னது சரியாக இருந்தால் ஒத்துக்கொள்ளூங்கள் அல்லது மறுத்து வலுவான வாதங்களை வையுங்கள். பந்து உங்கள் கையில்..

பதிவுலக சர்ச்சைகளில் மட்டுமல்ல வாழ்க்கையில் சண்டை சச்சரவில்லாமல் வாழ இது ஒரு வழி:) பதிவுலக சர்ச்சைகளிலும் கூட,......:)

வாழ்த்துகளுடன்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலை யாத்திரை 2012 முன்பதிவு

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Tue, 25 Oct 2011 06:46:00 +0000

திருக்கைலை யாத்திரை 2012 முன்பதிவுகள் தொடங்கிவிட்டன.

நான் தற்போதுதான் திருக்கைலை யாத்திரை 2011 தொடர் எழுதியிருந்தேன். அப்போது பலரும் என்னிடம் தகுந்த பயண ஏற்பாட்டாளர்களை அறிமுகப்படுத்தக் கேட்டிருந்தார்கள்.

நான் சென்ற ஏஜன்சியில் எனக்கு சில அதிருப்திகள் இருந்ததால், அதை அறிமுகப்படுத்தாமல் விட்டுவிட்டேன். ஏற்கனவே 2010 ல் இமயமலை கேதார்நாத்,கங்கோத்ரி பயணம் செய்தபோது, பயண ஏற்பாடுகளைச் செய்த ஏற்பாட்டாளார்கள் தற்போது திருக்கைலை யாத்திரை ஏற்பாடு செய்திருக்கின்றனர்.

இந்த திருக்கைலை யாத்திரையில் தமிழ்நாட்டு உணவு முறைகள் உத்தரவாதம் உண்டு. திருக்கைலை வலம் விருப்பப்படி நடந்தோ, குதிரையிலோ (செலவு தனி) என்கிற வகையில் சிரமம் இன்றி அமையும் வண்ணம் ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டு இருக்கின்றன. யாத்திரை செல்லும் எண்ணம் உள்ளோர் இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்.,

தேதி இன்னும் உறுதி செய்யப்படவில்லை. அதாவது ஜுன்15 முதல் ஜீலை 15 க்குள் வரும். சரியான தேதி பின்னர் உறுதி செய்யப்படும். 13 அல்லது 14 நாட்கள் பயணம், சென்னை முதல் காட்மண்ட் வரை விமானம். பின்னர் தரைவழிப்பயணம்.

இதற்கான கட்டணம் ஒரு இலட்சம் வரும். எனக்குத் தெரிந்தவரை நிச்சயம் இந்த தொகை குறைவானதே.,

அங்கு தொடர்பு கொள்பவர்கள் எனக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் நகல் அனுப்பி விடுங்கள். தொடர்பு எண்கள் கவனகர் சார்பாக சென்னை,கோவை,ஈரோடு மாநகரங்களில் நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்கள் ஆவர். இவர்களிடம் தொடர்பு கொள்வதில் ஏதேனும் சிரமங்கள் ஏற்படின் கவனகர் அய்யாவுடன் நேரடித் தொடர்பில் சரி செய்ய வசதியாக இருக்கும்.

உங்கள் பயண ஏற்பாடுகளில் ஏதேனும் சந்தேகங்கள் ஏற்படின் தீர்க்கவும், என் சார்பாக அனுப்பப்பட்டவர்கள் என உறுதிசெய்யவும் வசதியாக இருக்கும்.
அடியேன் 2012 க்கு வருவேனா இல்லையா என்பது என் கையில் இல்லை. திருக்கைலையின் கையில் இருக்கிறது:)

ஆர்வமுள்ளவர்களின் கவனத்திற்காக இதை தகவலாக பகிர்கிறேன். யாத்திரைக்கான இறையருளும், இறைவிருப்பமும் உங்களுக்கு கூடிவருமாக என பிரார்த்திக்கிறேன்.,

நிகழ்காலத்தில் சிவா

நானும் அப்பாடக்கர்தான்...தமிழ்மணம்

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Thu, 20 Oct 2011 01:28:00 +0000

இது பற்றி பேசவே கூடாது. தமிழ் வலையுலகமே கொந்தளித்துக்கொண்டு இருக்கும்போது, அந்த உணர்ச்சிகரமான சூழ்நிலையில் எனது கருத்துகள் எரிகிற தீயில் எண்ணையாக பார்க்கப்பட்டு, இன்னும் தூண்டுதலாக அமைந்துவிடுமோ என நினைத்து முடிந்தவரை பகிர்வதை தவிர்த்தே எழுதியும் டிராப்டில் போட்டுவிட்டேன்.;)

இன்றுதான் டெர்ரரின் தெளிவான விளக்கப்பதிவினை படித்தேன். இப்போதுதான் தற்போதய சூழ்நிலையை மிகச் சரியாக கணித்து தூண்டுபவர்களை அடையாளம் கண்டு எச்சரிக்கையுடன் செயல்படுகின்றனர். இதனை பாராட்டுகிறேன்.

சரி எழுதி வெச்சது வீணாப்போகலாமா:))))).,பஞ்சாயத்து, தூண்டுதல் எதுவுமின்றி அவர்களின் சிந்தனையை ஒட்டி அமைந்த எனது கருத்துகள் இதோ.,

தமிழ்மணம் பிரச்சினையின் ஆரம்பப்புள்ளி டெர்ரர் கும்மி பதிவில் தமிழ்மணத்தை கிண்டல் செய்ததுதான். அது நகைச்சுவையாக எழுதி இருப்பதாக சொல்லி இருந்தாலும், தமிழ்மணம் பெயரிலி ஆட்சேபணையை தெரிவிக்க, அவர் நிர்வாகம் சார்பாக சொல்லி இருந்தால் என்ன? தனிப்பட்ட முறையில் சொன்னால் என்ன? சொல்வதில் உள்ள நியாயத்தை உணர்ந்து மிக எளிதான புரிதலுடன் ”தாராளமாக இந்த இடுகையை தூக்கி/திருத்தி விடுகிறோம்” என்று செயல்பட்டிருந்தால் அதுவே புரிதல் அதுவே பெருந்தன்மை.,

இந்த பிரச்சினையில் எவர் பக்கமும் சாராது ஒருவேளை அவர்கள் இடத்தில் நான் இருந்தால் என்ன செய்திருப்பேன்/ செய்திருக்கலாம் என்கிற சிறு எண்ண ஓட்டமே இது.,

பெயரிலியிடம்,டெர்ரர் கும்மி, தமிழ்மணத்திலிருந்து ஆட்சேபணை லெட்டர் கொடுங்க., குறிப்பிட்ட வார்த்தைகளை நீக்குகிறோம் என்று கேட்டது அரசு அலுவலகங்களில் நடப்பது போன்ற ’நீயா, நானா’ என்ற கெளரவப் பிரச்சினைதானே ஒழிய வேறு ஒன்றுமே இல்லை:). திரட்டியா, நானா என்கிற ஈகோவைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை.

தமிழ்மணம் திரட்டி தனி ஒருவருக்கு சொந்தமானதாக இருக்க வாய்ப்பில்லை. சிலரேனும் நிர்வாகியாக இருப்பார்கள். பெயரிலி தன்னை நிர்வாகத்திற்காக நான் உரையாடுகிறேன் என்றதும் சற்றே பொறுமை காத்து தமிழ்மணத்திடம் உங்கள் நிர்வாகிகளில் ஒருவர் இப்படி பேசுகிறாரே இதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று புகார் அனுப்பி விளக்கம் கேட்டிருந்தால் அதன் மதிப்பே தனி., நிச்சயம் பெயரிலி உட்பட்ட நிர்வாகிகள் டெர்ரர் கும்மியிடம் தகுந்த முறையில் வருத்தம் தெரிவித்திருப்பார்கள் என நான் நினைக்கிறேன்.

அப்படி தமிழ்மணம் தெரிவிக்கவில்லையெனில் அதன் பின் யூகங்கள் ஏதுமின்றி, சொந்த சான்றுகளுடன் தமிழ்மணத்தின் நிலைப்பாட்டை எளிதில் விளக்கிவிட்டு வேறு வேலையைப் பார்க்கப் போயிருக்கலாம்.:)
அப்போது நான் உட்பட அனைத்து பதிவர்களும் நிச்சயம் டெர்ரர் பக்கமே.:)
இதன் தொடர்ச்சியாக, மற்ற சில நண்பர்கள் தமிழ்மணத்தையும் பெயரிலியையும் கும்மும் வரை கும்மிவிட்டு அதன்பின்னரும் மன்னிப்பு கேள் என்றால் தமிழ்மணத்தின் மற்ற நிர்வாகிகளும் மனிதர்கள்தானே.?

இதுதான் ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஒளிந்திருக்கும், ஊறி இருக்கும், எனக்குள்ளும் இருக்கும் அகந்தை, ஆணவம்..

இந்த நிகழ்வை மீண்டும் அசை போடக்காரணம் இனி நம் வாழ்வில் நிகழும் ஒரு தனிப்பட்ட நிகழ்வில் நமது பங்களிப்பு என்ன? என்பதே என் கேள்வி., கொஞ்சம் பொறுத்து, நிதானித்து ஒரு பிரச்சினையை நேருக்கு நேர் கையாள நம்மால் முடியாதா? அந்த திறமை நிச்சயம் நம்மிடம் உண்டு. ஆனால் விருப்பம்தான் இல்லை:)))

பொதுவாக இணையம் பயன்படுத்துவர்கள் யாருமே கல்வியறிவில் குறைந்தவர்கள் கிடையாது. ஆனால் நாம் கற்ற கல்வி, காசு சம்பாதிக்க உதவுகிறதே தவிர, வாழ்க்கையில் மனிதர்களோடு கலந்து பழக, உறவுகளோடு சுமுகமாக இருக்க உதவுவதில்லை என்பதற்கு இதுவும் ஒரு உதாரணம்.

வார்த்தைக்கு வார்த்தை நூல் பிடித்துப்பார்த்து, உரசிப்பார்த்தால் முடிவே ஏற்படாது என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. தமிழ்மணம் திரட்டி தானியங்கி., அவர்கள் மெயிலை மட்டுமே கவனிக்க முடியும்.அதுவே சாத்தியம் என்று பலமுறை சொன்ன பின்னும், எந்த தகவலாயினும் நாம் சொன்னால் மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரியும் என அவர்கள் தெளிவாகச் சொன்ன பின்னரும், அவர்களோடு நேரடி செய்தித் தொடர்பில் இயங்காமல் தெருவில் நின்று கத்துவது போல சில நண்பர்கள் இயங்கிக்கொண்டு இருப்பது வருத்தமாகவே இருக்கிறது:(

தமிழ்மணம் திரட்டியை புறக்கணிக்க வேண்டும் என்றால் எதற்கு என்பதே எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை. முஸ்லீம் அன்பர்கள்( இந்த இடத்தில் தமிழ்மணத்தை புறக்கணித்த நண்பர்கள் எனக்கொள்க) பெயரிலி சொன்னால் அதற்கு அவரிடம் விளக்கம் கேட்டார்களா என்றால் இல்லை. அவர்களாகவே முடிவு செய்து கொண்டு, தீர்ப்பு சொல்லி ஆயிற்று, மன்னிப்பு கேள் என்று.,

இதற்கிடையில்பெயரிலியும் அவரது சொந்த தளத்தில் நான் அந்த பொருளில் சொல்லவே இல்லை. அது எங்கள் வட்டார வழக்கு எனச் சொல்லி விட்டார்.
ஒரு வாதத்திற்காக இதை அவர் மாற்றிப் பேசுகிறார் என வைத்துக் கொண்டால்கூட பயந்துதானே மாற்றிப்பேசிகிறார். பயந்தவரை ஓட ஓட விரட்டுவதுதான் வீரமா?..இது ஒரு வாதத்திற்காகத்தான்., என்னைப் பொறுத்தவரை அவரது விளக்கம் முழுக்க ஏற்புடையதே.,

இன்னும்கூட முஸ்லீம் நண்பர்களிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது நிறைய இருப்பதாக நினைப்பேன். ரமலான் மாதத்தில் அவர்கள் மாதம் முழுவதும் நோன்பு இருப்பது, தினசரி 5 வேளை நேரந்தவறாத தொழுகை என அவர்கள் கடைபிடிப்பது, இந்த நல்லகுணங்கள் மட்டும்தான் என் கண்ணுக்கு தெரிகிறது., இது எதோ அவர்களை நைஸ் பண்ணுவதற்காக அல்ல:))

மன்னிப்பு என்ற வார்த்தையை எப்படி பயன்படுத்துவது என்ற குழப்பம் நம்மிடையே இருக்கிறது. உங்கள் தேவை என்ன சம்பிரதாய மன்னிப்பா., வெறும் வார்த்தைகளில் திருப்தியடையும் கூட்டமா நீங்கள்? இப்படி எழுதக்கூட எனக்கு வருத்தமாக இருக்கிறது. மன்னிப்பு என்பது ஒருவரது தவறை அவரே உணரச்செய்தல் அல்லது அவர் உணர்ந்துவிட்டதாக நாம் நினைக்கும் நிலைதான்., அப்படி உணரச்செய்தால் அவர் இனி வருங்காலத்தில் அது போன்ற எந்தத் தவறான செயலையும் செய்யமாட்டார் அல்லவா?. இது நல்லதுதானே? வேறு என்னதான் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?,

சம்பிரதாய மன்னிப்பு, நிர்பந்தத்தால் கேட்க வேண்டி வந்தால், கேட்பவர் தக்க காலம் வரும்வரை மனதில் பழியோடு காத்திருக்க வாய்ப்பு உண்டு என்பது நமக்குத் தெரியாதா? நாம் மட்டுமே பெரியவன் நினைப்பது மகா தவறு. வல்லவனுக்கு வல்லவன் வையகத்தில் உண்டு. அந்த வலியதே இறை. அந்த இறை இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில் எனக்கு பொருத்தமானவற்றை எனக்கென நிகழ்த்தும் என்று பொறுமையோடு இருப்பதுதான் சரி. இது என் புரிதல்.

தவறு செய்தவனை மன்னிப்பது என்பதே என்னைப் பொறுத்தவரை மறைமுக தண்டனைதான்., அதுமட்டுமல்ல., தவறு செய்தவனை என்ன செய்யவேண்டும் என இறைக்கு தெரியாதா., , தீர்ப்பு கொடுக்கிற வேலையை, நாம் ஏன் தலையில் சுமந்து திரியவேண்டும்.

இந்த இடுகைகூட என் மனதில் இருந்த ஆதங்கத்தை இறக்கிவைக்கும் முயற்சியே தவிர வேறு ஒன்றும் இல்லை., மதத்தால் பெயரால், ஜாதியின் பெயரால், மொழியின் பெயரால், அரசியலின் பெயரால், அடித்துக்கொண்டு பிரிந்து கிடக்கிறோமே தவிர மனிதனோடு மனிதன் நட்புறவாக இருப்பது என்பதை சிந்திக்கவே நாம் மறுக்கிறோம். இதில் இருக்கிற இடைவெளிகளில் தான் ஜாதி, மத, மொழி, அரசியல் தலைவர்கள் ஊடுருவி நம்மை ஒன்று சேரவேவிடாமல் தூண்டிவிட்டு, பராமரித்து, அவர்கள் மட்டுமே பலன் அடைந்து வருகிறார்கள் .என்ற உண்மையை நாம் இனிமேலும் உணராமலேதான் இருக்கவேண்டுமா.,?

நான் இணையத்துக்கு புதிதாக வந்தபோது தமிழில் இத்தனை பதிவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்ற விசயத்தையே திரட்டிகளின் மூலமே அறிந்தேன். வியப்புற்றேன்.அதிலும் தமிழ் மணம் திரட்டியே நான் பல பதிவர்களின் பதிவுகளை அறிந்து கொள்ள உதவியாக இருந்தது. அதன் முகப்பிலே பலரின் புதிய இடுகைகள் வலதுபுறம் பின்னூட்டத்தின் வாயிலாக வரும் வேறு இடுகைகள், இடதுபுறம் சூடான, அதிக ஓட்டுகள் வாங்கிய இடுகைகள் என நிறைய இடுகைகளை, சிரமேமே இல்லாது நான் படித்து பயன் அடைந்திருக்கிறேன் :)

தமிழ்மணம் நான் வளர்ந்த வீடுகளில் ஒன்று., , இதனை சில நண்பர்கள் சாடும்போது நான் மெளனமாகவே இருப்பது நன்றி என்ற வார்த்தையை நான் மறந்ததாக அர்த்தம் ஆகிவிடும் என்பதால் என் கருத்துகளை இங்கே பகிர்ந்து இருக்கிறேன். திரட்டிகளை திட்டுவதை இனியேனும் தவிர்ப்போம் .பிடிக்கவில்லையெனில்முறையாக விலகுவதும் ஏற்புடையதே...அதை தற்போது டெர்ரர் நண்பர்கள் செய்திருக்கிறார்கள். இதை வரவேற்கிறேன். பின்னாட்களில் மனநிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்டு புரிதலோடு இணைந்தாலும் அதையும் வரவேற்கிறேன். மாற்றமே நிரந்தரம்:))

மற்றபடி எவர்மீதும் குற்றம் சுமத்தும் மனநிலை எனக்கு இல்லை. இதை கடந்து போகவும். நாம் அனைவரும் இதுபோன்ற அசாதாரண சூழ்நிலைகளை மறந்திட காலமே மருந்திடும் என்ற நம்பிக்கையோடு நிறைவு செய்கிறேன்.

இந்த கட்டுரையின் உள்ளடக்கத்தில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஒருவேளை வார்த்தைகளை கோர்த்த விதத்தில் எனக்குத் தெரியாமல் யாரேனும் மனம் புண்பட வாய்ப்பிருந்தால் அவர்களிடம் மனப்பூர்வமான மன்னிப்பைக் கோருகிறேன். நான் உங்களோடு அன்பை பகிர்ந்து கொள்ளவே ஆசைப்படுகிறேன்:)

நிகழ்காலத்தில் சிவா

மனமென்பது மாயமா?--கழுகு வலைதளத்தில்

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Wed, 19 Oct 2011 05:28:00 +0000

நண்பர்களே., வலைதளத்தில் நான் சில கருத்துகளை உங்களோடு பகிர்ந்து வந்தாலும்,கழுகு என்ற வலைதளம் சமுதாய விழிப்புணர்வு நோக்கோடு, தனிமனிதனின் உயர்வு சமுதாயத்தின் உயர்வு என்ற் உணர்வுடன் இயங்கி வருகின்றது.,

இது ஒரு குழுமமாக இயங்கி, இதே எண்ணம் கொண்ட தோழமைகள் ஒன்றிணைந்து கருத்துகளை பரிமாறி பகிர்ந்து வருகின்றனர். அந்த வகையில் விழிப்புணர்வுக்கட்டுரை ஒன்றை அந்த வலைதளத்தில் என் சார்பாக வெளியிடப்பட்டு இருக்கிறது.,

அந்த கட்டுரையை இதோ....

மனமென்பது மாயமா?

நம் மனதில் ஏதோ ஒரு எதிர்பார்ப்பை உண்டாக்கும் தீபாவளி பக்கமா வந்திட்டுது..நம்மில் பலர் வேலை செய்கிறோம்,கை நிறைய போனஸ் வரலாம். சுய தொழில் புரிபவர்க்கும் ஓய்வு என்ற வகையில் குடும்பத்தோடு உறவாட ஒதுக்கப்போகிற மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் நமக்காக காத்திருக்கின்றன. இந்த வேளையில் நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் தருணங்களில் உண்மையாகவே மகிழ்வாக இருக்கிறோமா என்ற கேள்வியையும் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியதாக இருக்கிறது. அதன்பின் வரும் நாட்களில் ஏன் அதுபோல் மகிழ்வாக உணர்வதில்லை என்பதையும் சற்று உள்நோக்கிப்பார்ப்பது அவசியமாகத்தான் தெரிகிறது..:)
தொடர்ந்து படிக்க...
கழுகு வலைதளத்திற்கு

வாழ்த்துகளுடன்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

பாத்திரத்தை பொறுத்தது உணவின் சுவையும், தரமும்!

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Sat, 08 Oct 2011 02:29:00 +0000

இன்று பெரும்பாலானோர், சில்வர் பாத்திரத்தில் தான் சமைக்கின்றனர். இதில் சமைப்பதால் நன்மை, தீமை ஏதுமில்லை.

வெண்கலப் பாத்திரத்தில் சமைத்த உணவால், உடல் சோர்வு நீங்கும். இதில் சமைத்த உணவுப் பொருட்களுக்கு, "புட் பாய்சன்' ஆகும் வாய்ப்பு குறைவு என்பதால், இன்றும் கோவில்களில் சமைப்பதற்கு வெண்கலப் பாத்திரத்தை பயன்படுத்துகின்றனர்.

செம்புப் பாத்திரங்களில் சமைக்கும் உணவுகளை தொடர்ந்து உண்டால், ரத்தம் சுத்தமாகும். கண் பார்வைக்கு நல்லது. வயிறு தொடர்பான நோய்கள் நீங்கும். "பெப்டிக் அல்சர்' இருப்போர் செம்புப் பாத்திரத்தில் சமைத்து சாப்பிட்டால் நோய் நீங்கும். துளசி போன்ற மூலிகை இலையை நீரில் போட்டு, அதை இரவு முழுவதும் செம்புப் பாத்திரத்தில் வைத்து, காலையில் அருந்தினால் வெண் குஷ்டம் நீங்கும். இந்த தீர்த்தம், இருமல், சளி உள்ளிட்ட வைரல் தொற்றுகளையும் தடுக்கிறது. பெருமாள் கோவில்களில் துளசி தீர்த்தம் கொடுப்பதற்கு இதுவே காரணம்.

இரும்பால் ஆன பாத்திரங்களை, வறுப்பதற்கு பயன்படுத்தலாம். ஆனால், துவர்ப்பு சுவையுடைய பொருட்களை இரும்பு வாணலியில் சமைப்பதை தவிர்க்க வேண்டும். இதனால், உணவுப்பொருள் கறுப்பு நிறத்திற்கு மாறி, சுவையிலும் மாற்றத்தைக் கொடுக்கும்.

அலுமினியம், ஈயப் பாத்திரங்களை பயன்படுத்துவது உகந்ததல்ல. பல பாத்திரங்கள் இருந்தாலும், மண்பாண்டங்கள் தான் சமைக்க மிகச் சிறந்தவை. எவ்வித பின்விளைவுகளும் அற்றது. மண்பானையில் சமைத்த உணவு பல மணி நேரம் கெடாமல் இருக்கும்.நமக்கு இயற்கை, "ரெப்ரிஜிரேட்டரே' மண்பாண்டங்கள் தான்!

தேசிய சித்த மருத்துவ ஆராய்ச்சி நிலையத்தின், உதவி இயக்குனர் மீனாட்சி சுந்தரமூர்த்தி -நன்றி தினமலர்;8-10-2011

திருக்கைலாய யாத்திரை நிறைவு செய்தல்

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Thu, 06 Oct 2011 07:14:00 +0000

திருக்கைலாய யாத்திரை ஆரம்பித்தபோது நாங்கள் நேபாளில் காட்மாண்டு சென்றபின் அன்றய தினமும் அதற்கு அடுத்த நாளும் தங்க வேண்டியதாயிற்று. அப்போது நேபாளத்தில் பசுபதி நாதர் கோயில் சென்று தரிசனம் செய்தோம்.இங்கு புகைப்படம் எடுக்கத் தடை இருப்பதால் எதுவும் எடுக்கவில்லை. இங்கு பசுபதிநாதர் சிவலிங்கத்தில் நான்குமுகங்களோடு காட்சி அளிக்கின்றார். தரிசனம் முடித்த பின் அன்றைய தினம் மதியம் தங்கி இருந்த ஓட்டலில் ஓய்வு. மாலை பயணம் குறித்த விளக்க மீட்டிங்.
அதற்கடுத்த நாள் 7ந்தேதி ஜீன் 2011, காலை
பக்தாபூர் இங்கு புகைப்படங்கள் நிறைய எடுத்தேன். இந்த நகரத்தை சுற்றி வர நேரம் போதவில்லை. எல்லா இடங்களிலும் மரங்களினால் ஆன சிற்பங்கள் வேலைப்பாடுகள் என பார்க்க பார்க்க சலிப்பே ஏற்படவில்லை. புகைப்படங்களில் சிறந்தவை என தேர்ந்தெடுப்பதில் மலைபே ஏற்பட்டது. அதனால் இந்த புகைப்படம் ஹிஹி...

இதன்பின் பெளத்தர் கோவில் சென்று வந்தோம்..எந்நேரமும் தனியறையில் தீபங்கள் எரிந்து கொண்டே இருந்தன. அதை இரு வெளிநாட்டவர் தொடர்ந்து பராமரித்துக்கொண்டே இருந்தனர். கோவிலைச் சுற்றி வந்தபின் வெளியே நிறைய புறாக்கள் இருந்தன. அவற்றையும் கண்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தோம்.

மதிய உணவிற்குப்பின் சயனகோலத்தில் விஷ்ணு இருந்த தலத்திற்கு சென்றோம்.

அடுத்ததாக சற்று உயரமான மலை ஒன்றில் இருந்த சுயம்பு புத்தா கோவில் தரிசனம் செய்தோம். இங்கு கற்களால் ஆன நிறைய வடிவங்கள் இருந்தன. இந்த கோவிலும் கண்டிப்பாக பார்த்து தரிசனம் செய்ய வேண்டியதே. இதன்பின் ஓட்டலுக்கு திரும்பி வந்தோம்.

மேற்கண்டவிதமாக திருக்கைலை யாத்திரையில் ஒருபகுதியாக நேபாள் திருத்தலங்களுக்கும் சென்று வரவேண்டி இருந்தது.

இதுவரை இந்தத் திருக்கைலையாத்திரை தொடரை எழுத வாய்ப்பு அளித்த கையிலைநாதரை வணங்கியும், நீண்ட தொடராக இருப்பினும் கூடவே வந்து படித்தும், பாராட்டியும், ஊக்க்ப்படுத்திய என் நெருங்கிய நட்புகளுக்கு நன்றியறிதலையும் அன்பையும் தெரிவித்து இந்தத் தொடரை நிறைவு செய்கிறேன்.

சிவாய நம ஓம்

சிவாய சிவ ஓம்

சிவாய வசி ஓம்

சிவசிவசிவ ஓம்

நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 26

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Sat, 01 Oct 2011 03:41:00 +0000

எங்களை அழைத்துச் செல்ல இரண்டு ஜீப்கள் காத்திருந்தன. அனைவரும் அதில் ஏறி மானசரோவர் ஏரியை நோக்கி சென்றோம். அன்றைய தினம் காலையில் மற்ற யாத்திரீகர்கள் அனைவரும் முன்னதாக டார்சன் முகாமிலிருந்து மானசரோவர் சென்றுவிட்டனர்.

மானசரோவர் ஏரியில் அன்று இரவு தங்கினோம். பூசைகள் செய்து வழிபட்டும் பின்னர் இரவு ஆன்மிக உரையாடல்கள் நிகழ்த்தியும் உற்சாகமாக இரவைக்கழித்தோம். அடுத்தநாள் காலை கிளம்பி ஏற்கனவே தங்கிய பழைய டோங்பா ஊரில் தங்காமல் கொஞ்சம் முன்னதாக இருந்த புதிய டோங்பா நகரில் தங்கினோம். திபெத்தில் சீனர்களை குடியமர்த்தும் முயற்சிகளில் ஒன்றாக இந்த நகரம் சகல வசதிகளுடன் நிர்மாணிக்கப்பட்டுள்ளது.

இங்கு நல்ல செளகரியமாகவே இருந்தது. அடுத்த நாள் காலையில் கிளம்பி எங்கும் தங்காமல் நியாலம் வந்து சேர்ந்தோம். வரும் வழியில் எடுத்த சில படங்கள் உங்களுக்காக..:)

வழியில் நாங்கள் பார்த்த ஒரே விவசாயம் கடுகு விளைச்சல்தான்:) படம் மேலே.. கீழே உள்ள படத்தில் நானும் எங்களுக்கு உறுதுணையாக வந்த வழிகாட்டி கியான்..இவரோடு பேசியபோது எந்த படிப்பறிவும் இல்லாமல் போர்ட்டராக இருந்து அனுபவத்திலேயே ஆங்கிலத்தில் சரளமாக பேசும் திறனை வளர்த்துக்கொண்டதாகவும், வருடத்தில் இந்த மூன்று மாதம் மட்டுமே வருமானம் எனவும், மற்ற மாதங்களில் சிரமமே எனச் சொன்னார். அதே சமயம் தனக்கு படிப்பு இல்லாததால் தன் மகளை காலேஜ் லெவலில் படிக்கவைத்துக்கொண்டு இருப்பதாகவும் சொன்னார். என் கையில் செலவு போக மீதி இருந்த 500யுவான் பணத்தை கல்விச் செலவுக்கென வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என அன்போடு கொடுத்தேன். நன்றியுடன் பெற்றுக்கொண்டார். இதை இங்கே எழுத அவசியமில்லை என முதலில் நினைத்திருந்தாலும் இப்போது பகிர்ந்துகொள்ளத்தோன்றியது:)

திரும்பி வரும் பயணம் முழுவதும் சற்று செளகரியமாகவே தங்குமிடங்கள் இருந்தன. நாங்கள் ஆட்சேபணை தெரிவித்திருததும் ஒரு காரணம்:).நியாலத்திலும் போகும்போது தங்கிய அறைகளுக்குப்பதிலாக, செளகரியமான அறைகள் ஒதுக்கப்பட்டன.

அடுத்த நாள் காலை கிளம்பி சுமார் ஒரு மணிநேரத்தில் அதாவது காலை 10 மணி அளவில் சீன செக்போஸ்டை அடைந்தோம். முதல் குழுவாக நின்று வெளியேறி கொஞ்ச தூரம் வந்து மதிய உணவினை அருந்தி மாலை காட்மண்டு திரும்பினோம்.முன்னர் தங்கிய ஓட்டலில் 19 ஜீலை 2011 அன்று இரவு தங்கினோம். கூடவே எடுத்துச் சென்ற ஸ்லீப்பிங்பேக் திரும்ப ஒப்படைத்துவிட்டு மறு நாள் காலை காட்மண்டுவில் விமானம் ஏறி டில்லி வழியாக சென்னை திரும்பினோம். விமானநிலையத்தில் உடன் வந்த நண்பர்களுடன் பிரியாவிடை பெற்று இல்லம் திரும்பினேன்.

யாத்திரை ஆரம்பிக்கும் முன் நேபாளத்தில் சில இடங்களை சென்று தரிசித்தோம். அதன் புகைப்படங்கள் சிலவற்றை பகிரும் அடுத்த பகுதியுடன் யாத்திரை நிறைவு பெறும்.

நிகழ்காலத்தில் சிவா.

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 25

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Fri, 30 Sep 2011 03:48:00 +0000

திருக்கைலாய யாத்திரையில் பரிக்ரமாவின் மூன்றாவது நாள் காலை 6.30 மணி அளவில் கிளம்பினோம். முன்னதாக பையில் வைத்திருந்த உலர்பழங்களை காலை உணவாக எடுத்துக்கொண்டோம். மற்றபடி புறப்படுவதில் எந்த சிரமமும் இல்லை. கூடவே யாத்திரை நிறைவு அடையும் நாள் வேறு:). நாங்கள் தங்கி இருந்த திராபுக் இடத்திற்கு சற்று முன்னதாக முந்தய நாள் மாலை எடுத்த படம் கீழே

காலை கிளம்பிய உடன் இரவு தங்கிய இடம் ஏதோ சொல்வது போல் உணர்ந்தேன். பிரியாவிடை கொடுத்தது போல் இருந்தது. சற்று தூரம் வந்தபின் எடுத்த படம் கீழே..

காலை கிளம்பி தொடர்ந்து நடந்தோம். உணவு எதுவும் தரப்படவில்லை. எங்களுக்கும் பசி எடுக்கவில்லை:) இன்று எவ்வளவு நேரம் நடக்க வேண்டும் என வழிகாட்டி இடம் கேட்டபோது மொத்தம் 5 மணி நேரம் ஆகலாம் என்றார்.பாதை எளிதாகவே இருந்தது.

மிதமான வேகத்திலேயே நடந்தோம். சுமார் இரண்டு மணி நேரம் நடந்தபின் தூரத்தில் கூடாரம் தெரிய சரி இங்கும் ஒரு டீக்கடைபோல என நினைத்துக்கொண்டு நடந்தேன். அருகில் செல்ல செல்ல கார்கள் நின்றிருந்தன. ஆம்,:) நாங்கள் யாத்திரையில் சென்று சேர வேண்டிய இடத்தை இரண்டு மணிநேரத்திலேயே அடைந்துவிட்டோம்.

வழிகாட்டி வேண்டுமென்றே எங்களை தமாஷ் பண்ணவே 5 மணி நேரம் என்று சொல்லி இருந்திருக்கிறார்:) அந்த இடத்தை அடைந்தவுடன் இந்த யாத்திரையில் என்னோடு மனப்பூர்வமாக நெருக்கமாக பழகிவந்த சேலத்தை சேர்ந்த திரு.தனுஷ்கோடி ஐயா அவர்கள் என்னை வரவேற்க காத்திருந்தார்.

கூட வந்த வழிகாட்டி என்னை கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டு நாங்கள் போதுமான ஒத்துழைப்பு கொடுத்தற்கு மிகவும் நன்றி எனச் சொன்னார்... அவரில்லையேல் இந்த முழுசுற்று யாத்திரை சாத்தியேமே இல்லை என்பதை பதிலாகச் சொன்னேன்.

சரி இப்போது எப்படி உணர்கிறீர்கள் என்று அவர் கேட்க., இப்பொழுதே இன்னொருமுறை திருக்கைலையை வலம் வர வேண்டும் என்றேன். ஆம் உண்மையிலேயே, உடலும் மனமும் விரும்பியே என் உணர்வினைத் தெரிவித்தேன். உடலில் எந்த ஒரு வலியோ, அலுப்போ எதுவும் இல்லாமல் முழுத்தகுதியுடன் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவு உற்சாகமாக உணர்ந்தேன். திருக்கையிலையின் சக்தி வார்த்தைகளால் வர்ணிக்கமுடியாதது என்பதையும் உணர்ந்தேன்...

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 24

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Wed, 28 Sep 2011 05:47:00 +0000

கெளரிகுந்த் குளத்தைத் தாண்டி இறங்கி அதன்பின் இரண்டு குன்றுகளைத் தாண்டி வந்தபோது கண்முன்னே விரிந்தது கிட்டத்தட்ட குதிரை லாட வடிவிலான பள்ளத்தாக்கு. சுற்றிலும் மலைகள் ஓங்கி உயர்ந்து நின்றன.

பள்ளத்தாக்கில் பனி ஆறு நீண்டு கிடந்தது. அதில் நடந்த அனுபவம் மனம் குழந்தைபோல் துள்ளச் செய்தது. கிட்டத்தட்ட பல இடங்களில் கையில் ஸ்டிக் இல்லாமல் நடக்க இயலவில்லை. வழுக்கவும், சறுக்கவும் செய்தது.

சுற்றிலும் சூழ்ந்திருந்த மலைகளை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டே நடந்தோம். கால்கள் பனியில் புதைய புதைய இங்கும் கவனமாக முன்னர் யாத்திரீகர்கள் சென்ற பாதையில் மட்டுமே கவனமாகச் சென்றோம்.

கீழே இருக்கும் படத்தில் கொடி பறப்பது போன்ற தோற்றம் தெரிகிறதா? மிகப்பெரிய பாறையின் மேல் அமைந்த சிறு பாறை வடிவம் த்வஜஸ்தம்பம் போல:)

இந்த பனி மிகுந்த பகுதியைத் தாண்டி முடிவில் குன்றின் மறுபுறத்தில் செங்குத்தாக கீழே இறங்கத் தொடங்கினோம். கீழே கண்ணுக்கு எதோ ஒரு கூடாரம் மாதிரி தெரிய மெள்ள மெள்ள இறங்கிச் சேர்ந்தோம். அங்கு கூடாரத்தில் சீன பாக்கெட் உணவு வகைகள் இருந்தன.தங்குமிடமாக இருக்கும் என நினைத்த எனக்கு,சற்று ஏமாற்றமாகவே இருந்தது. எதுவும் வாங்கவோ, அருந்தவோ பிடிக்காமல தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

இனி இது போன்ற இரு புறமும் மலைகள் தொடர்ந்து வர நடுவில் பரந்த பள்ளத்தாக்கு சமவெளியில் சுமார் நான்கு மணிநேரம் நடந்தோம். இதுவரை வந்த இடங்கள் வாகனங்கள் அணுக முடியாத மலைகள். இப்போது வந்திருப்பதோ யாத்திரை நிறைவு பெறும் இடத்திலிருந்து வாகனத்தில் அணுக முடியும். அப்படி ஒரு சமவெளிதான்:) வழி நெடுக சூரிய ஒளி மின்சாரம் பெரிய அளவில் தயாரிப்பதற்கு உரிய மின்சக்தி நிலையங்கள் இருந்தன. அதைப்பார்த்து பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே வந்தேன். மாலை சுமார் 4.30 மணி அளவில் இரண்டாம் நாள் தங்குமிடமான திராபுக் வந்தடைந்தோம். இங்கும் படுக்கை மட்டும் கிடைத்தது. இரவு உணவு ஆப்பிள் மற்றும் பாக்கெட் ஜீஸ்:) உடல் அசதியினால் தூக்கம் வரவேண்டும். ஆனாலும் சுமாராக தூங்கி காலையில் எழுந்தேன்.,.

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 23

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Thu, 22 Sep 2011 04:00:00 +0000

திருக்கையிலாய யாத்திரைக்கு என நான் கொண்டு சென்ற ஒரே பூசைப்பொருள் நறுமணம் கமழும் ஊதுபத்திகள் மட்டுமே..டோல்மாலாபாஸ் உச்சியை அடைந்தபோது, அங்கே நிறைய காகிதத்தால் ஆன கொடிகள் கட்டி அவைகளை இறைவனின் அடையாளங்களாக கருதி அவற்றிற்கு ஊதுபத்தி காட்டி வழிபடுகின்றனர்.
சிவசக்தி ஸ்தலமாக கருதப்படும் இந்த இடத்தில் இருந்துதான் சிவன் மோக மாயை விடுத்து யோகீஸ்வராராக யோகத்தில் அமர கயிலை சென்றார் என்பதும், பார்வதி தேவியின் இருப்பிடமாகவும் நம்பபடுகிறது.அந்த குளிரிலும், சிறு சிறு பனிமழைத் தூரல் இருந்த போதும் யாத்திரீகர்களின் தொடர்ந்த வருகையால் நெருப்பு அணையாமல் இருக்க நானும் ஊதுபத்தியினை ஏற்றி வைத்து வழிபட்டேன்.

கூட வந்த நண்பர்கள் அமைதியாக அமர்ந்து தியானத்தில் ஈடுபட எனக்கோ தனியே அமர்ந்து செய்ய வேண்டிய நிலை இல்லாததால் தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தேன். கொஞ்ச தூரம் சென்ற உடன் இறக்கம். அதுவும் செங்குத்தான இறக்கம். டோல்மாலாவில் இருந்து வலதுகைப்பக்கம் அதாவது கிழக்கு நோக்கி இறங்க கொஞ்ச நேரம் நடந்தபின் கெளரிகுந்த் எனப்படும் பார்வதி குளம் தென்பட்டது. பார்வதி தேவி டோல்மாலாவில் இருந்து இறங்கி இங்குதான் நீராடுவதாகவும் நம்பப்படுகிறது. தூரத்தில் இருந்து பார்க்க சிறிய குட்டை போல் தோன்றினாலும் இறங்க இறங்க சுமார் 40 அடி அளவில் வட்டமாக குளம் இருந்தது. இந்த குளத்தில் நீர் பெரும்பாலும் பனியாக உறைவதே இல்லை. பனிப்படலம் வேண்டுமானால் இருக்கிறது. குளத்தில் மரகதப்பச்சை நிறத்தில் தெளிவாக நீர் நிறைந்து இருக்கிறது. ஆழம் அதிகம் இருக்கும் என நினைக்கிறேன்.

நாங்கள் சென்ற பாதையில் இருந்து சுமார் ஒரு கிலோ மீட்டருக்கும் மேல் முழுக்க முழுக்க பாறைகளின் மேல் நடந்து இறங்கினால் பார்வதி குளத்தை அடையலாம். பெரும்பாலும் யாரும் அங்கு செல்வதில்லை. தரிசனத்துடன் சரி. காரணம் டோல்மாலா பாஸ் இடத்தை அடைய எடுக்கும் கடும் பிரயத்தனம் ஒரு கர்ரணமாக இருக்கலாம். மளமள வென்று அந்த மலையைத் தாண்டிவிட்டோம்.

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 22

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Mon, 12 Sep 2011 04:12:00 +0000

நடக்கவே சாத்தியம் இல்லை என்ற நிலையில் சில அடிகள் நடப்பது, பல நிமிடங்கள் ஓய்வெடுப்பது என மீண்டும் தொடர்ந்தேன். இந்த நிலை நீடிக்க நீடிக்க, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனமும் "முடியல முடியல" எனச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தது போய் ”முடியல” எனச் சொல்லவும் சக்தியற்று அமைதியாகத் தொடங்கியது. உயரம் செல்லச் செல்ல குளிர்காற்று இன்னும் அதிகமாகி உடலைத் துளைத்தது. .

உடலில் சக்தி இழப்பு என்பது என்னால் நன்கு உணரப்பட்ட அதேவேளையில் உடல் பாதிப்புகள் எதுவும் இல்லை. டோல்மாலா பாஸ் அமைந்த இடம் சுமார் 1200 அடி தூரத்தில் கண்ணில் தெரிந்துகொண்டே தான் இருந்தது.:) ஒரிரு குதிரைகள் எதிரே யாத்திரிகர்கள் இன்றி வந்தன. இனி நடப்பதை விட குதிரையில் தொடர்ந்தால் என்ன எனத் தோன்றியதால் விசாரித்தேன். அவர்கள் முழுத்தொகையான 1350 யுவான் கேட்டனர். பாதிக்கும் மேல் கடந்துவிட்ட நிலையில் இந்த தொகை அதிகம், அதுவுமில்லாமல் கையில் அந்த அளவு பணமும் இல்லை என்பதால் அந்த எண்ணத்தையும் கைவிட்டுவிட்டு மீண்டும் நடந்தேன். மனமோ கடைசி வாய்ப்பாக குதிரை கிடைக்கும் என எண்ணி ஆர்வத்தோடு இருந்தது. அதுவும் நடக்காமல் போக, ”என்னமோ பண்ணு போ” என்றபடி அடங்கிவிட்டது.

நடக்க நடக்க தூரம் குறையத் துவங்குவதற்கு பதிலாக அதிகமாவது போல் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது. இனி ஒரு அடி கூட எடுத்துவைப்பது சாத்தியமில்லை என்பது தெரியவர, கண்ணை மூடிக்கொண்டு கீழே உட்கார்ந்து விட்டேன். கண்ணை மூடி இருந்தாலும் அருகில் யாத்திரிகர்கள் தொய்வின்றி நடந்து போவதை லேசாக உணர முடிந்தது.

அப்படி சிலநிமிட நேரம் அமர்ந்திருந்தேன்.. சட்டென கண்ணை விழித்துப்பார் என ஏதோ உள்ளிருந்து ஏதோ சொல்ல, கண்விழித்தேன். அதே இடம், அதே தூரம், அதே நபர்கள் ஆனால் எல்லாமும் புதிதாய்த் தோன்றியது. மனம் உற்சாகமாய் பிறந்து இருந்தது.. அதுவரை இருந்த உடலின் களைப்பு இப்போது ஒரு துளிகூட இல்லை.

கண் மீண்டும் தானாக மூடிக்கொள்ள, உடலை என்னால் உள்புறமாக காலி இடமாக உற்றுப்பார்க்க முடிந்தது. காலியான மைதானத்தில் வீசப்பட்டு ஓடும் பந்தைப்போல் மனம் உடலினுள் சுற்றிச்சுற்றி வந்தது. அப்படி சுற்றி வருகையில் தொடர்ந்து ஆனந்தமும் உற்சாகமும் பீறிட்டுக் கொண்டே வந்தது. உள்ளும் புறமும் வெளியிலும் ஒருசேர நான் இருப்பதை உணர்ந்தேன்.

மிகுந்த உற்சாகமாய் எழுந்து நடக்க ஆரம்பித்தேன். அப்படி நடந்தபோதும் மனம் உடலோடு ஒட்டவே இல்லை. என் உடல் நடப்பதை நானே உள்ளிருந்தும் வெளியிலிருந்து கொண்டும் ரசிக்கத் தொடங்கினேன். டோல்மாலா பாஸ் இடத்தை அடைய இருந்த தூரம் மளமளவென குறையத் துவங்கியது. உடலின் எடையற்ற நிலை, நடப்பது குறித்த உணர்வை மிக எளிதாக்கியது.

மனதில் எப்போதுமே ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் தேவையற்ற எண்ணங்கள்/கவலைகள் எல்லாம் கழுவி விடப்பட்டு பளிங்கு போல் இருந்தது. இதை என்னால் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. நானாக வலுக்கட்டாயமாக நினைந்த போதும் எந்த எண்ணங்களும் வரவே இல்லை.!!

துள்ளலாக குதித்து நடக்க நடக்க , எனக்கு நானே விசித்திரமாகப் பட்டேன். உடல் முழுவதும் ஆடைகளினால் போர்த்தப்பட்டு இருக்க வெளியே தெரிந்தது முகம் மட்டும்தான். அந்த குளிர் காற்றில் முகம் இறுகி,உணர்வற்று போயிருக்க வேண்டும் ஆனால் எனக்கோ முகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு மயிர்க்கால்களும் அதிரத் துவங்கின. அந்த அதிர்வுகள், ஆனந்த துள்ளலாக தொடர்ந்து இருந்து கொண்டே வந்தது. கையுறையைக் கழட்டிவிட்டு முகம் முழுவதும் தடவிப்பார்க்க, முகம் வெப்பத்துடனும் குழந்தையின் முகம்போல் மிருதுவாகவும் இருந்தது.

அதே சமயம் முகம் முழுவதுமான துள்ளல் குறையவோ அடங்கவோ இல்லை. கால் மணிநேரத்திற்கும் மேலாக இந்நிலை நீடிக்க, இதை ஆழ்ந்து அனுபவித்துக் கொண்டே நடந்தேன். மெள்ள அதிர்வுகள் குறையத் துவங்கவும் டோல்மாலாபாஸ் இடத்தை அடையவும் சரியாக இருந்தது.

உள்ளும் புறமுமாக இயங்கிக்கொண்டிருந்த மனம் மெதுவாக அடங்கி எனக்குள் நிலையானது. ஆழ்ந்த அமைதி எனக்குள் குடிகொள்ள செய்வதறியாமல் அங்கே தெண்டனிட்டேன்.......

எனக்கு எது வேண்டுமோ அது கொடுக்கப்பட்டது..

என்னிடமிருந்து எது எடுக்கப்பட வேண்டுமோ அது எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

இறைரூபமான திருக்கையிலையை சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து வணங்கினேன்.

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 21

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Fri, 09 Sep 2011 04:46:00 +0000

ஆப்பிள் சாப்பிட்டுவிட்டு மீண்டும் மெள்ள மெள்ள நடக்க ஆரம்பித்தோம். இதுவரை நடப்பதற்கான பாதையேனும் ஓரளவிற்கு தெரிந்தது. இப்போது முழுக்க முழுக்க பாறைக்கற்கள் மேல் நடக்க வேண்டி இருந்தது. இடைஇடையே பனிக்குவியல் கிடந்தது. அந்த இடங்களையும் தாண்டிச் சென்றோம். அந்த பனிக்குவியல்களில் ஏற்கனவே யாத்திரீகர்கள் முன்னர் நடந்து சென்ற கால் தடங்களின் மீதே நாங்களும் நடந்து சென்றோம். பனிக்குவியலில் கால்கள் அரை இன்ஞ் முதல் ஒரு இன்ஞ் வரை புதைய ஆரம்பித்தது. இதைத் தவிர்கக இயலாது. கால் தடங்களைத் தவிர்த்து, விலகி,அருகில் கிடந்த பனியின் மீது நடக்க முயற்சிப்பது ஆபத்தே..

அதாவது அந்த பனிக்குவியலின் கீழ் பாறைக்கற்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். கால்கள் புதைய வாய்ப்புகள் உண்டு. சுமார் ஒரு அரை அடிமுதல் ஒன்றரை அடிவரை புதையலாம். யாக் எனப்படும் எருமைகள் கூட கவனமாக ஏற்கனவே சென்ற அடையாளத்தை பின்பற்றியே சென்றன,. விலகினால் அவற்றின் கால்கள் புதைந்து, சமாளிக்க முடியாமல் கீழே விழுவதும் உண்டாம்.

கூட வந்த யாத்திரிக நண்பர்களில் ஒருவர் நாம் இந்த பரிக்ரமாவை முடிப்பதற்கு அடையாளமாக நமக்குப்பிடித்தமான ஒன்றை விட்டுவிடுவதாக உறுதி எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றார். தனக்கு மிகவும் பிடித்தமான பூரியை விட்டு விடுவதாகவும் சொன்னார்.

எனக்கு இதில் ஆர்வமில்லை. சிவம் இங்க நாம் வந்து, பூரி சாப்பிடும் வழக்கத்தை தரவேண்டும் என்றுதான் உட்கார்ந்து கொண்டு இருக்கிறது என நான் நம்பவில்லை. மேலும் எனக்கு பிடித்தது இனிப்புதான். அதை எப்படி விடமுடியும்:)) சிவமா..இனிப்பா என்றால் நான் இனிப்பு என்பதைத்தான் தேர்ந்தெடுப்பேன்.:) ஆனாலும் இனிப்புக்கு நான் அடிமை அல்ல:)

ஏற்கனவே முதல் நாள் பரிக்ரமாவில் நடந்த களைப்பு,தொடர்ந்த பல இரவுகளாக மிகக்குறைவான தூக்கம், இரண்டாவது நாளிலும் அதிகாலையிலேயே பயணம் கிளம்பியது எனத் தொடர்ந்து உடலில் ஆற்றல்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டே வந்ததால், உடல் மீண்டும் கெஞ்ச ஆரம்பித்துவிட்டது. ”என்னை விட்டுடு ரெஸ்ட் வேணும், இனி என்னால் நடக்க இயலாது” எனத் திரும்ப திரும்ப சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டது.

முதல்நாளில் மனம் உற்சாகமாய் இருந்ததால் களைப்பு அவ்வளவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் இன்றோ மனமும் அசதியடையத் துவங்கியது. உடலினால் முடியவில்லை, அதிகபட்ச முயற்சியால் இருப்பில் இருந்த சக்தி அனைத்தும் செலவாகிவிட்டது. உண்மையிலேயே உடல் நீண்ட ஓய்வு இல்லையெனில் இயங்காத அளவிற்கு சக்தி இழந்துவிட்டது. ”நான் இனி ஒண்ணும் பண்ண முடியாது” என மனமும் குப்புறப்படுத்துக்கொண்டது.

”சிவத்தை இறுகப்பற்றிக்கொள் மனமே” எனச் சொன்னாலும் ’அதற்கும் என்னால முடியல” என்று மனம் சொல்ல.. இருப்பினும் இருக்கின்ற சக்தியைத் திரட்டி நடந்தேன்.

எனக்கு முன்னதாகச் சென்ற எங்கள் குழுவினர் சற்று முன்னதாகச் சென்று கொண்டிருந்தாலும் அவர்களுக்கும் எனக்குமான இடைவெளி அதிகமாகத் தொடங்கியது. என்னைச் சுற்றி உள்ள சூழ்நிலையின் நிதர்சனம்,உண்மைத்தன்மை என்னவென்றால் இனி திரும்பவும் முடியாது. திரும்பினாலும் 5மணிநேர பயணம், அதற்கான உடல்வலு சாத்தியமில்லை.

நடக்கவே சாத்தியம் இல்லை என்ற நிலையில் சில அடிகள் நடப்பது, பல நிமிடங்கள் ஓய்வெடுப்பது என மீண்டும் தொடர்ந்தேன். இந்த நிலை கிட்டத்தட்ட சுமார் முக்கால்மணி நேரம் நீடித்தது. இடையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மனமும் முடியல முடியல எனச் சொல்லிக்கொண்டு வந்தது போய் ”முடியல” எனச் சொலலவும் சக்தியற்று அமைதியாகத் தொடங்கியது. உய்ரம் செல்லச் செல்ல குளிர் காற்று அதிகமாகி உடலைத் துளைக்கத் தொடங்கியது....

டோல்மாலா பாஸ் அமைந்திருக்கும் மலைப்பகுதியிலிருந்து வலது இடதுபுறக் காட்சிகள்..

யாத்திரை தொடரும்.
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 20

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Wed, 07 Sep 2011 06:05:00 +0000

டோலமா லா பாஸ் அமைந்துள்ள மலையில் ஏறத் துவங்கினோம்.பார்வைக்கு சீக்கிரம் சென்றுவிடக்கூடிய தொலைவாகத்தான் தெரிந்தது. மணியைப் பார்த்தால் காலை 9.15. அதிகாலையில் இருந்து நடந்து கொண்டு இருந்ததால்
காலை உணவுக்கு வயிறு ஏங்க ஆரம்பித்தது. ஆனால் முதலிலேயே உணவு கிடைக்காது என்ற சொல்லப்பட்டு இருந்ததால், வயிற்றை சமாதானப்படுத்திக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

சற்று உயரமாக ஏறவேண்டி இருந்ததால் மனம் ஆர்வமாக மேலே ஏறத்துடித்தாலும் கால்கள் முன்னெடுத்துவைக்கும் வேகம் குறைந்துவிட்டது. இருந்தாலும் அதிகம் பேசாமல் ஏறிக்கொண்டே இருந்தோம். நடந்து சென்ற வேறு குழுவைச் சார்ந்தவர்களில் சிலர் எங்களை தாண்டி சென்றனர். அவர்கள் பலர் திபெத்தியர்கள். இன்னும் சிலர் வெளிநாட்டவர் முடிந்தவரை தம்பதியர்(?) ஆகவும் சென்றனர். குதிரைகளும் யாத்திரிகர்களுடன் எங்களைத் தாண்டி சென்றனர்.குதிரை ஏற்றம் எளிதானதே., குதிரையின் அசைவுக்கு தகுந்தவாறு விறைப்பாக இல்லாமல் தளார்வாக இருந்து நாமும் ஒத்துழைத்தால் குதிரை பயணம் எளிதானதே:). எங்களின் கண்முன்னே ஒரு குதிரை சற்று மிரள அதன் மீது அமர்ந்திருந்த யாத்திரிகர் ஒருவர் கீழே விழுந்தார். விழுந்த சப்தம் கேட்டு நான் அதிர்ச்சியானேன். நல்லவேளையாக பெரிய அடி ஏதும் படவில்லை.

எங்களின் வழிகாட்டியிடம் அடிவாரமான டார்சானில் தங்கியிருந்தபோது பரிக்ரமாவிற்கு குதிரை ஏற்பாடு செய்யச் சொன்னோம். அதற்கு அவர் ”திருக்கைலாய மலை சாட்சாத் இறையேதான். அதன் அருளை,ஆற்றலை பெற வேண்டுமானால் நீங்கள் உடல்வருத்தி யாத்திரை மேற்கொள்ளுங்கள். குதிரையில் சென்றால் கஷ்டப்படும் குதிரைக்கு மட்டுமே இறையருள் கிட்டும். உங்களுக்கு கிட்டாது எப்படி வசதி?” என சிரித்துக்கொண்டே கேட்டார்.

சிரமப்படாமல் குதிரையில் செல்லலாம் என எண்ணியிருந்த என்னைப்போன்ற சிலரும் இதைக்கேட்டவுடன் எந்த ஆராய்ச்சியும் பண்ணாமல் அந்த எண்ணத்தையும் கைவிட்டுவிட்டோம். :))

பயணம் என்னைப்பொறுத்தவரை கடினமாக மாறிக்கொண்டு இருந்தது. தொடர்ந்து நடந்து வந்தது போய், கொஞ்ச தூரம் நடப்பது, பின்னர் அமர்ந்து ஓய்வெடுப்பது என யாத்திரையின் வேகம் குறைந்துவிட்டது. நேரம் கடக்க கடக்க , நடக்கும் நேரம் குறைவாகவும், உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து ஓய்வெடுக்கும் நேரம் அதிகமாகவும் மாறிவிட்டது. ஒருவழியாய் சுமார் 10 மணி அளவில் வழிகாட்டி தன்னுடன் கொண்டுவந்திருந்த ஒருஆப்பிளையும், பெட்டியில் அட்டைக்கப்பட்ட் ஆப்பிள் ஜூஸ் கொடுத்தார். அதைச் சாப்பிட்டவுடன் சற்று தெம்பு வந்தது. மீண்டும் தொடர்ந்து நடக்க ஆயத்தமானோம்.

முதல் பாதி கற்களாக இருந்தாலும் மேலே ஏறஏற பனிபடர்ந்து இருந்த காட்சி

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 19

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Thu, 25 Aug 2011 03:08:00 +0000

காலை 7 மணிக்கு கிளம்பிய நாங்கள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருந்தோம். சுமார் 9.15 மணிக்கு டோல்மாலாபாஸ் அமைந்திருக்கின்ற மலை அடிவாரத்தை அடைந்தோம். முதல் மூன்று படங்களும் போகும் வழியில் எடுக்கப்பட்டவை, திருக்கைலையை விட்டு சற்று விலகித்தான் இனி பாதை செல்லும். அதன் வழியே யாத்திரை தொடர்ந்தது...

இன்று நடக்க வேண்டிய தூரம் சுமார் 20 கி.மி என்பதால் நான் நடையை சற்று எட்டிபோட்டேன். முதல் நாள் இப்படி நடந்து வந்ததில் சற்று களைப்பு இருந்தாலும் இன்றும் அப்படியே நடந்ததை கண்ட வழிகாட்டி ’க்யான்’ எக்காரணம் கொண்டும் தனக்கு முன்னால் முந்திக்கொண்டு போக வேண்டாம். Go Slowly எனச் சொல்லிக்கொண்டே வந்தார். ஆர்வமிகுதியால் மறுபடியும் அவரை முந்திக்கொண்டு செல்ல மீண்டும் மீண்டும் மெல்லச் செல்லும்படி என்னை பணித்தார். அவரும் வழக்கமான வேகத்தைவிட பாதிவேகத்தில்தான் சென்றார். அதற்கான அப்போது தெரியவில்லை. பின்னர்தான் தெரிந்தது. வேகமான நடையினால் நம் உடலில் உள்ள ஆக்சிஜன் சதவீதம் குறைந்து கொண்டே வரும். டோல்மாலாபாஸ் (மலை உச்சியி)ல் ஆக்சிஜன் பற்றாக்குறை இருக்கும்போது அதை நம் உடலால் சமாளிக்க முடியாது என்பதே. ஆக நண்பர்க்ள் ஒருவேளை நடந்து சென்றால் இதைக் கவனத்தில் முக்கியமாகக் கொள்ள வேண்டும்:)

டோல்மாலா பாஸ் என்கிற பகுதி அமைந்துள்ள மலையின் அடிவாரத்தில் இருந்து...(கீழே உள்ள படம்)

கீழே உள்ள படத்தில் வலதுபுறத்தில் உள்ள உச்சிப்பகுதியே நாங்கள் கடக்க வேண்டிய பகுதி. யாத்திரீகர்கள் எறும்பு சாரிபோல் ஊர்ந்து சென்று கொண்டிருப்பார்கள். படத்தை கிளிக்கினால் பெரிதாகும், பாருங்களேன்.

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 18

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Sat, 20 Aug 2011 04:32:00 +0000

ஜீன் 15 ம் தேதி, விடியலுக்கு முன் எங்களை வழிகாட்டி தூக்கத்திலிருந்து எழுப்பிவிட்டதோடு. இரவு மழை ஏதும் இல்லாததால், மற்ற குழுக்கள் செல்வதாகவும் நாங்களும் கிளம்பலாம் என எங்களின் இரண்டாவது நாள் பரிக்ரமாவை உறுதி செய்தார்.

காலைக்கடன்களை முடித்து கிளம்ப தயாரானபோது அமைப்பாளர், தன் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப இன்னும் இரண்டு பேரை உங்களால் நன்கு நடக்க முடியும் நான் அழைத்துச் செல்கிறேன் வாங்க என அழைத்தார்.அவர்கள் தங்களின் பிற பொருள்களை திரும்பிச் செல்வோரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, தயாராக கூடுதலாக இன்னும் முக்கால் மணிநேரம் ஆனது.

இன்னும் இருள் விலகாத நேரம், இருட்டில் டார்ச் உதவியுடன் நடக்க ஆரம்பித்தோம். பாதை ஏதும் இல்லை. கூழாங்கற்களின் மீது நடக்க ஆரம்பித்தோம். புதிதாக கிளம்பிய இருவரில் ஒருவர் பெண்மணி. அரை பர்லாங் தூரம் சென்றதும் நடக்க இயலாமல் திரும்பிவிட்டார்:( கூடவே இன்னொரு நபரும் எனக்கு காலணி சரியில்லை கால் பிரளுகின்றது என அவரும் திரும்பிவிட்டார்:(

இதை ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் உங்களுக்கு உள்மனதில் போகலாம் எனத் தோன்றாத பட்சத்தில் அவரு சொல்லிட்டாரு.,கிளம்புவோம், எதுனாலும் அவரு பாத்துக்குவாரு என கிளம்பிவிட வேண்டாம். இந்த ஒரு மணி நேர காலதாமதத்தினால், பல குழுக்களும் முன்னதாக சென்றுவிட கிட்டத்தட்ட கடைசியாக நாங்கள் சென்றோம்.,

காலை நேரத்தில் கைலை நாதனின் தரிசனம். வடக்கு முகமும், கிழக்கு முகமும் சேர்ந்து.....

அருகில் உள்ள மலைகள் சூரியனின் ஒளியில்..

ஐந்து யாத்திரீகர்கள், நான்கு உதவியாளர்கள் எங்களின் குழு:)

திருக்கைலையின் வடகிழக்கு தரிசனம்

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 17

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Fri, 19 Aug 2011 02:57:00 +0000

மூன்று நாள் கோரா எனப்படும் பரிக்ரமாவில் உள்ள சிரமங்கள் அலசப்பட்டன. ஒரு நாள் பரிக்ரமாவை முடித்துக்கொண்டு, மறுநாள் திரும்பினால் கூடவே சமையல்குழுவும் இருப்பதால் உணவிற்கு எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. ஆனால் மூன்று நாள் பரிக்ரமாவில் அடுத்த இரண்டு நாளுக்கு உணவு சமைக்க இயலாது. காரணம் பொருள்கள் கொண்டு போவதில் உள்ள சிரமங்கள்., இரண்டாம் நாள் பயண நேரம் 10-12 மணி நேரம் இருக்கலாம்.ஒரு ஆப்பிளும் ஒரு பாக்கெட் ஜீஸ் மட்டுமே ஒவ்வொரு வேளைக்கும் கொடுக்கப்படும். இதற்கு வருபவர்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும்.:)

இரண்டாவது நாள் பரிக்ரமாவில் கைலை நாதனின் தரிசனம் கொஞ்ச நேரம் மட்டுமே தெரியும். முதல்நாளில் தரிசனம் கிடைக்கிற அளவிற்கு இருக்காது.

அப்படி செல்லும்போது டோல்மாலா பாஸ் என்ற இந்த பரிக்ரமாவின் உயர்ந்த இடத்தை கடக்க வேண்டும். அப்போது ஆக்சிஜன் பற்றாக்குறையாக இருக்கும். இதை சமாளிக்கும் தகுதியான உடல்திறன் இருக்க வேண்டும்.

இதையெல்லாம் அடிப்படையாகக் கொண்டு எங்களின் வழிகாட்டியான ’க்யான்’ தகுதியானவர்களைத் தானே தேர்ந்தெடுப்பதாகக்கூறினார். அவருக்கு பலமுறை பரிக்ரமா வந்த அனுபவம் இருப்பதால் அவரது வார்த்தைகளை ஏற்றுக்கொண்டோம்.

நீங்கதான் நான் தேர்ந்தெடுக்கும் முதல் நபர் என என்னை நோக்கி கையைக் காட்டினார்.:) முதல் நாள் பரிக்ரமாவின் தங்குமிடமான ’திராபுக்’கிற்கு முதலாவதாக வந்ததோடு, ஓய்வெடுக்காமல் காமெராவை கையில் வைத்துக்கொண்டு அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்ததும், டயாமாக்ஸ் மாத்திரை தினமும் எடுக்காமலே இதுவரை வந்து சேர்ந்தாலும் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தாக தெரிவித்தார். அடுத்ததாக மலேசியாவைச் சேர்ந்த நண்பர் ஒருவர், கேரளாவைச் சேர்ந்த நண்பர் ஒருவர், அமைப்பாளரும், அவரது உதவியாளரும் ஆக மொத்தம் ஐந்து பேர் மட்டுமே போதும் என்றார்.

அந்த வழிகாட்டியின் தேர்வு, எனக்கு சிவத்தின் ஆணையாகவே மனதில் பட்டது.ஏற்கனவே நியாலத்தில் மலை ஏறியும் ,மனோசரவோரில் தீர்த்தமாடியும், சூரியனின் முழு ஆசிர்வாததுடன் இறைசக்தியின் செல்லப்பிள்ளையாக வலம் வந்த எங்களுக்கு, (எனக்கு), இதுவும் கூடுதல் அங்கீகாரமாகவே பட தன் தேவை எது என கண்டறிந்து தந்தை செயல்படும்போது எப்படி குழந்தையின் மனம் கவலையின்றி, குதூகலத்துடன் இருக்குமோ அதுபோல் உணர்ந்தேன்.
.
எங்களுக்கு உதவியாக நான்கு ஷெர்பாக்களும் உடன் வருவார்கள்.நாளை விடியலுக்கு முன் கிளம்பலாம். நாளைய பொழுது இனியதாக அமையட்டும் எனக்கூறி வழிகாட்டி ’க்யான்’விடைபெற்றார்.

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 16

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Tue, 16 Aug 2011 07:59:00 +0000

நடந்து வந்ததின் களைப்பு அனைவரிடத்திலும் ஆக்ரமித்து இருக்க, கிடைத்த படுக்கைகளில் அனைவரும் ஓய்வெடுத்தனர். வழக்கமான உரையாடல்கள் எதுவும் இல்லை:). விட்டால்போதும் என்கிற மனநிலை பலருக்கும்:)). அப்போது வழிகாட்டி வந்து அனைவரும் தயவு செய்து ஒரு மணி நேரம் உறங்க வேண்டாம். படுப்பதைவிட அமர்ந்து கொண்டால் நலம். உணவு தயாராகிக்கொண்டு இருக்கிறது என்றார்.

உயர் மட்ட நோய்க்குறி தாக்குதலுக்கு ஆளாகிவிட வாய்ப்புகள் இருப்பதால் இந்த எச்சரிக்கை என்றார். படுத்து ஒரு வேளை உறங்கிவிட்டால் உடலின் மாறுதல்களை உணர்ந்து எச்சரிக்கையாக வாய்ப்பு இல்லாமலே போய்விடும் என்றார்.

நான் மலை ஏறும்போதே நீர்புகா (ரெயின் கோட் பேண்ட்,ஜெர்கின்)ஆடைகளை அணிந்திருந்தேன். அதனால் வியர்க்கவும் செய்தது. அதே சமயம் குளிர் காற்றில் பாதிக்கப்படாமலும் வந்து சேர்ந்தேன்.

சில நண்பர்கள் உப்புசம், நடக்கும்போது வியர்வை என ஜீன்ஸ் பேண்ட்களை அணிந்து வந்திருந்தனர். அவர்களுக்கு அதிகம் வியர்க்கவில்லை. ஆனால் குளிர் காற்றினால், அதன் ஈரப்பதத்தினால் அவர்களின் பேண்ட் ஏறத்தாழ நனைந்துவிட்டிருந்தது. அறைக்கு வந்தவுடன் அதில் ஒரு நண்பருக்கு கால் தொடை தசைகளில் (குறக்களி?)இழுத்துப்பிடித்துக்கொண்டது. காரணம் ஈர ஜீன்ஸ் பேண்ட்தான்..

வலி தாங்கமுடியவில்லை என்பதை அவரது முக,உடல் அசைவுகளில் இருந்து கண்டு கொண்ட நான் உடனே அவரது பேண்டை கழட்டிவிட்டு, தைலம் போட்டு அழுந்த, வேகமாக அரக்கித் தேய்த்துவிட்டேன். சற்று சூடேற இயல்பு நிலைக்கு வந்தார். ஆக நனைந்த உடைகளோடு இருப்பதைத் தவிருங்கள்.

இரவு உணவு தயாரிக்கப்பட்டு கொண்டு இருந்தது. அடுத்த நாளைய நடவடிக்கைகளைப் பற்றி அமைப்பாளர்களுடன் ’வழிகாட்டி’ ஆலோசனை நடத்தினார். அதாவது நாளை பரிக்ரமா (கோரா)வை தொடரலாமா அல்லது திரும்பலாமா.? தொடரலாம் என்றால் முதலில் நாளைய இயற்கைச்சூழ்நிலை எப்படி இருக்கும். மேலே செல்லும் வழியில் பனி எந்த அளவிற்கு இருக்கும்? ஒரு வேளை இரவு மழை பெய்து, இன்னும் பனி அதிகமாகிவிட்டால் என்ன செய்வது? என மேற்கொண்டு யாத்திரையைத் தொடர்வதில் உள்ள இடர்பாடுகளை ஆலோசித்துக்கொண்டு இருந்தனர். அத்தோடு யாத்திரை தொடர்வதற்கு யார் யார்க்கு உடல் தகுதி இருக்கிறது என்பது குறித்தும் ஆலோசனை நடந்தது.

மலை அடிவாரத் தங்குமிடமான டார்சனில் நாங்கள் ஏற்கனவே மூன்று நாள் பரிக்ராமா கண்டிப்பாக போகவேண்டும் என வற்புறுத்தி இருந்ததால் எங்களை மனதில் வைத்தே இந்த முடிவினை வழிகாட்டியும், அமைப்பாளர்களும் மறுபரிசீலனை செய்தனர்.

எனக்கு உண்மையில் முதலில் மூன்று நாள் செல்ல வேண்டும் என்று இருந்த ஆர்வம் சமனாகி, திரும்பிப்போவதில் எந்த ஆட்சேபனையும் இல்லை. தொடர்ந்தாலும் சம்மதமே என்கிற முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்:))., அதனால் பரிக்ரமாவைத் தொடரச்சொல்லி அமைப்பாளர்களிடம் கேட்பதில்லை என்பதில் உறுதி ஆக இருந்தேன்.

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 15

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Mon, 15 Aug 2011 02:32:00 +0000

லா சூ பள்ளத் தாக்கில் திபெத்திய யாத்திரீகர்கள் எங்களைப்போல் பாதயாத்திரையாக வந்தாலும் தொடர்ச்சியாக நடக்கவில்லை.திருக்கைலை மலையை நாம் சிவமாக பார்த்தால், அவர்கள் மலை அமைந்த அந்த பீடபூமி பகுதி முழுவதையும் சிவமாகவே பார்க்கிறார்கள்!.

அதோடு, அத்தகைய தன்மையில் திருக்கைலை மலை இருக்கும்போது தாங்கள் நடந்து போவதை பொறுத்துக்கொள்ளும்படியோ என்னவோ கீழே விழுந்து வணங்கி, பின் எழுந்து மீண்டும் விழுந்து வணங்கி, நமஸ்காரம் செய்து கொண்டே செல்கின்றனர். இப்படித்தான் இவர்களது முழுப்பயணமும் இருக்கிறது.!!

இவர்களைப் பார்த்தபோது, நடந்து சென்றதில் எனக்கு இருந்த தற்பெருமை கரையத் தொடங்கியது:) பாத யாத்திரையில் இன்னும் தொடர்ந்து நடக்க, நடக்க மெதுவாக, உடலில் களைப்பு ஏற்பட்டது., மனமும் களைக்க ஆரம்பித்தது. இது சரியல்லவே., உடல் வலுவைக்காட்டிலும் மனவலிமை முக்கியமாயிற்றே., மனதின் வலுவைக்கூட்ட, மனதை பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை திரும்பதிரும்ப உச்சரித்துக்கொண்டே இருக்கச் செய்தேன். நடையை இன்னும் எட்டிப்போடத் துவங்கினேன். ஒய்வை குறைத்து நடையை அதிகப்படுத்தியது நான் செய்த தவறுகளில் ஒன்று. நிகழ்காலத்தில் இருத்தல் என்பதை விட்டு போய்சேர வேண்டிய இடத்தில் மனதை வைத்தது இரண்டாம் தவறு.

ஆனால் நடப்பதில் மனம் லயிக்கவில்லை என்றபோது, உடலும் மனமும் மெள்ள இசைவு குறையக்குறைய என் உடல்,மன ஆற்றல்கள் அதிகம் விரயம் ஆகத் தொடங்கியது. மனமும் மந்திரந்தை உச்சரிக்க மாட்டேன் என அடம்பிடித்து 'சிரமமாக இருக்கிறது' என புலம்ப ஆரம்பித்தது.

புறப்பட்டதில் இருந்து சுமார் 6 மணி நேரம் நடந்தாயிற்று. ஆயாசத்துடன் அண்ணாந்து பார்க்க தூரத்தில் எங்களின் வழிகாட்டி நின்று கொண்டு எங்களை வரவேற்று கையை அசைத்தார்.! தங்குமிடமான ’திராபுக்’ வந்துவிட்டது என தூரரரரத்தில் இருந்த கட்டிடத்தை காட்டினார். அங்கு எங்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறையை அடைந்தேன். உடல்முழுவதும் வியர்த்து இருந்தது. உள்ளே அணிந்திருந்த பேண்ட்,பனியன் நனைந்திருந்தன. அவற்றை முதலில் கழட்டி விட்டு மாற்று உடைகளை அணிந்து கொண்டேன்.

அதன் பின் இரண்டு மணிநேர இடைவெளியில் சகயாத்திரீகர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து சேர்ந்தனர். மிக ஆர்வமாக தாங்களே சுமைகளைத் தூக்கி வந்தவர்களும், மற்ற அனைவருமே களைத்து, ஆயாசத்துடனே வந்து சேர்ந்தனர்.!!

முதல் நாள் மாலை தங்கியிருந்த திராபுக் என்ற இடத்திலிருந்து கைலையின் வடக்குமுக தரிசனம்...

திராபுக் தங்குமிடமும்., வடக்கு முக தரிசனமும்

கொஞ்ச நேரம் கழித்து இன்னும் கிட்டே இருந்து...

திராபுக் தங்குமிடத்தில் அறையினுள் படுக்கை வசதிகள் மட்டும்..

இரவு நெருங்க நெருங்க மேகமும், பனியும் சேர்ந்து புகைபோல் கைலைநாதரைச் சூழ்ந்து கொள்ள.. அவரைப்போலவே எங்கள் மனமும் குளிர்ந்தது.. மேலே குளுமையான தரிசனம்.....

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 14

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Tue, 09 Aug 2011 03:39:00 +0000

இந்த மேற்கு முக தரிசனத்திற்கு பிறகு தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தோம். நம்முடன் கூடவே வருகிறார்போல் திருக்கைலை நாதர் தோற்றமளித்துக் கொண்டே வந்தார். கூடவே நந்தி பர்வதம் மலையும்.,:)

அதே இடத்தில் நின்று பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம் போல பரவச உணர்வு உள்ளத்தில் பொங்க, உடன் வந்த யாத்திரீக நண்பர்கள் என்னைத் தாண்டிச் செல்ல, நானும் வேறு வழியில்லாமல் மெள்ள மெள்ள நகர்ந்தேன்.
தூரம் செல்லசெல்ல, கால்கள் ஓய ஆரம்பித்தது. பாதித்தூரத்தை கடந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட கண்ணில் பட்டது கடை.. ஆம் அங்கே பிஸ்கட், குளிர்பானங்கள், சூப், நூடுல்ஸ் போன்றவை விற்பனைக்கு இருந்தன.

நல்ல பசியாக இருந்ததால் ஒரு பாக்கெட் பிஸ்கெட் வாங்கிகொண்டேன். கூட வந்த ஷெர்பாவுக்கு என்ன வேண்டும் எனக் கேட்டேன். ஒரே ஒரு கோக் மட்டும் வாங்கிக்கொண்டார்.வேறு ஏதும் தேவையில்லை என மறுத்து விட்டார். கடையைத் தாண்டி இன்னும் தூரம் சென்று அமர ஏதுவாக பசுமை, நீரோடை என ஒரு இடம் கிடைக்க அமர்ந்தேன்.

கூடவே யாக்குகள் எனப்படும் லக்கேஞ்களை தூக்கிக்கொண்டு வந்த எருமைகள் வந்தன. அவைகளும் அதே இடத்தில் மேய்ந்து கொண்டு இருந்தன.

பத்து நிமிட ஓய்விற்குப்பின் நடக்க ஆரம்பிக்க, மேற்கு முக தரிசனத்திலிருந்து வடக்கு முகமும் தெரிய ஆர ம்பிக்கிறது. திருக்கைலைநாதரின் மேற்கும் முகமும் வடக்கு முகமும் ஒரு சேர காட்சியளிக்கும் அற்புதத்தை நீங்களும் கண்டு களியுங்களேன் !!

நடந்து சென்ற பாதை... லாசூ பள்ளத்தாக்கின் காட்சி....

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி 13

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Mon, 01 Aug 2011 00:53:00 +0000

இடுப்பில் மழையில் நனையாத பெல்ட், அதில் டார்ச், கொஞ்சம் பணம் யுவான், கேமரா, எக்ஸ்ட்ரா பேட்டரி, கழுத்தில் கயிறுடன் கூடிய UV கண்ணாடி, இது பனியில் சூரிய ஒளி பட்டு பிரதிபலிக்கும்போது புற ஊதா கதிர்களினால் கண் பாதிக்கப்படாமல் இருக்க, கையில் பனியிலும் நடக்க உதவியாக வாக்கிங் ஸ்டிக். தோளில் மாட்டியுள்ள பையில் ஒரு செட்காலுறை, கையுறை இவற்றுடன் பாதயாத்திரையாக கிளம்புவோம் என்பது நான் நினைத்துப்பார்க்காத ஒன்றே.

சரி சதுரகிரி,வெள்ளியங்கிரி என மலை ஏறிய அனுபவங்கள் இருப்பதால் அதிகம் யோசிக்காமல் ஷெர்பா எனப்படும் உதவியாளருடன் நடையைக் கட்டி விட்டேன்.:) கிளம்பும்போது மணி 11.30 சீன நேரம். யார் பின்னால் வருகிறார்கள் என்றெல்லாம் பார்க்காமல் நடக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

மலேசியாவில் இருந்து வந்த சகோதரி ஒருவர் ஏற்கனவே நுரையீரலில் சிறு அறுவைச்சிகிச்சை செய்திருப்பார் போலும். ஒரு கி.மீ நடந்தவுடன் மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட உதவியாளருடன் திருப்பி அனுப்பப்பட்டார்.

நான் சற்று தனிமையை விரும்பியதால் யாரோடும் சேராமல் நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். அதிகம் பேசுவது என்பது அங்கு உடலில் உள்ள ஆக்சிஜனில் இழப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதும் ஒரு காரணம்.

நண்பர்கள் உடன் வர கொஞ்சம் தூரம் நடந்தவுடனே களைப்பு அடைந்து அமர்ந்து ஓய்வெடுத்து, ஓய்வெடுத்தே வந்தோம். கொண்டு வந்த ஸ்நாக்ஸ், எனர்ஜி டிரிங்ஸ் என எல்லாவற்றையும் நண்பர்கள் காலி செய்து கொண்டே வந்தனர்.

ஆனால் கூட வந்த ஷெர்பாக்களோ தண்ணீர் மட்டுமே அருந்தினர். அதுவும் மிகவும் குறைவாகவே., அவர்களை பார்த்து நானும் தண்ணீர் மட்டுமே அருந்தினேன்.

மேற்கு முக தரிசனம், சத்யோஜாத முகம் என்று அழைக்கப்படும் கைலயங்கிரியின் தோற்றம். இடதுபுறம் பாதியாக தெரிவது நந்தி பர்வதம். மலையை சற்று உற்று பாருங்கள்..பார்த்துக்கொண்டே இருங்கள்., உங்கள் மனதில் என்ன உணர்வு தோன்றுகிறதோ அதேதான் எனக்கும்:)

நீங்கள் திருக்கைலாய மலையிலிருந்து நேரடியாக உருகிவரும் தீர்த்தத்தை இங்கு மட்டுமே பார்க்க/சேகரிக்க முடியும். இந்த விவரம் எனக்குத் தெரியாததால் தீர்த்தத்தை தலையில் வைத்தும், கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டும், நிறைவாக போதும் என்கிற வரையும் அருந்தினேனே தவிர சேமிக்கவில்லை. ஆனால் ஒரு நாள் யாத்திரையாக இதே வழியாக திரும்பிவரும்போது சேமித்துக்கொள்வது நல்லது., சுமையைக் குறைக்கும்:)

யாத்திரை தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா

திருக்கைலாய யாத்திரை பகுதி-12

noreply@blogger.com (நிகழ்காலத்தில் சிவா) — Thu, 28 Jul 2011 02:24:00 +0000

இரவு தூங்குமுன்னர் ஒரு சில அன்பர்கள் பச்சைக்கற்பூரத்தை பொடித்து தன் படுக்கையைச் சுற்றிலும் தூவிக்கொண்டனர். இது காற்றில் ஆக்சிஜனை இழுத்துக்கொடுக்கும். மூச்சித் திணறலை சமாளிக்கும். எனக்கு ஒன்றும் வித்தியாசம் தெரியவில்லையே தவிர அவர்கள் நன்றாக இருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

இன்னும் தங்குமிடங்களில் LED டார்ச்லைட்டுகள் உபயோகப்படுத்துவது நல்லது, பேட்டரியும் தீராது. சூடும் வராது. டார்சன் மற்றும் பரிக்கிரமாவின்போது தங்குமிடங்களில் எக்காரணம் கொண்டும் அறைக்குள் மெழுகுவர்த்தி/சி.லைட்டர் ஏற்றி வைத்துவிட்டு தூங்குவதை தவிர்க்கவேண்டும். காரணம் காற்றில் ஏற்கனவே இருக்கும் குறைந்த பட்ச அளவு ஆக்சிஜனையும் மெழுகுவர்த்தி காலி செய்துவிடும் என்றும் சொன்னார்கள். யாரேனும் ஒருவருக்கும் பாதிப்பு இருந்தாலும் தூக்கத்திலேயே உயிர் பிரிய நேரிடும்.

ஏதேனும் மூச்சுத் தொந்தரவு/திணறல் இருப்பதாக நீங்கள் உணர்ந்தால் இது போன்றவற்றை கவனத்தில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அரைத்தூக்கமே தூங்கி எழுந்தோம்.

14/06/2011 அன்று காலை எழுந்தவுடன் எங்களது பொருட்களை எல்லாம் டிராவல்ஸ் லாரியில் ஒப்படைத்து விட்டோம். எங்களுக்கு முதுகில் சுமக்கும் பையில் மிக அத்தியாவசியமான ஒரு செட் ஆடைகள், இதுவும் எப்படியோ நாம் போட்டிருக்கிற உடைகள் நனைந்து விட்டால் போட மட்டுமே, இல்லையென்றால் அப்படியே திருப்பிக்கொண்டு வர வேண்டியதுதான்:)
கொஞ்சம் உலர்பழங்கள் எடுத்துக்கொண்டோம்.

தண்ணீர் பாட்டில், மதிய உணவாக ஒரு ஆப்பிள்,ஒரு ரொட்டி,ஜீஸ் பெட்டியில் அடைத்து கொடுத்துவிட்டார்கள். காலையில் கிளம்பி பரிக்ரமா தொடங்குமிடமான டோராபுக் வந்தடைந்தோம். அங்கும் அரசு நடைமுறைகள் இருந்தன.ஆனாலும் கெடுபிடி இல்லை. அருகில் இருந்த(நுழைவாயில்கள் மட்டும்) யமதுவாரைக் கடந்து எங்கள் வாகனங்கள் நிறுத்தப்பட்டன.

பரிக்ரமா செல்லாத நண்பர்களும் எங்களை வழி அனுப்ப வந்தனர். இங்கே எங்களைப்போல் பல குழுக்கள் இருந்தனர். இதில் குதிரைகளில் செல்வோரும் இருந்தனர். அவர்களிடம் விசாரித்தபோது மூன்று நாள் பரிக்ராமா குறித்து இன்று சொல்ல முடியாது. நாளைதான் தெரியும் என்று பதில் கிடைக்க, பரிக்ரமா வராத நண்பர்கள் வழிகாட்டிகள் சொன்னதில் உண்மை இருக்கிறது போல என தங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டனர்.

பரிக்ராமா என்பது அனைவருக்கும் எளிதானதல்ல., சிரமம் தரக்கூடியதே., அதிலும் உடல்நிலை பாதிப்பு இருப்பின் திடீர் தட்பவெப்ப நிலை மாற்றம், மழை ஆகியவற்றை சமாளிக்க முடியாமல் ஓரிருவர் இறந்துபோவதும் உண்டு. இந்த தகவலை அனைவரும் கேள்விப்பட்டே இருந்தால் சகநண்பர்கள் குறிப்பாக வராதவர்கள், கிளம்பிய எங்களை மிகுந்த உணர்ச்சிக்குவியாலாக கட்டிப்பிடித்து கண்கள் கலங்க, பார்த்து எச்சரிக்கையாக சென்று வரும்படியும். அதிக ரிஸ்க் எடுக்க வேண்டாம் என வேண்டுகோளுடன் வழி அனுப்பி வைத்தனர்.

சூரிய பகவானின் கடைக்கண் பார்வை எங்கள் மீது படர, நாங்கள் நடந்து செல்ல ஆரம்பித்தோம். சுமார் பத்துபேர் தங்கள் சுமைகளை தாங்களே தூக்கிக்கொண்டு நடக்க.,இன்னும் பத்துப்பேருக்கு ஏற்கனவே முன்பதிவு செய்யப்பட்ட சுமைதூக்கிகள் வந்து சேர்ந்தனர். மீதி பேருக்கு எங்கள் டிராவல்ஸ் உடன் வந்த ஷெர்பாக்கள் எனப்படும் உதவியாளர்கள் வந்தார்கள். நாம் கட்டிய பணம் இவர்களுக்குச் சேரும்.

நடக்க ஆரம்பித்ததும் மற்ற எண்ண ஓட்டங்களெல்லாம் குறைந்துவிட்டன. கீழே இருக்கிற படங்களை பாருங்களேன். நாந்தான் பெரிய ஆளு என்கிற எண்ணமெல்லாம் எவ்வளவு நகைப்புக்குரிய விசயம்., இயற்கையின் படைப்பில் நாம் ஒரு அற்ப புழுதான். இந்த மலையை பார்க்க, பார்க்க இதன் விஸ்தீரணம், விசுவரூபம் மனதில் அழுத்தமாக ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டது.

பயணம் தொடரும்
நிகழ்காலத்தில் சிவா