Świat według Iny

Moje niezapominajki

2016-08-10T21:01:00.000+02:00

Różni ludzie przewijają się rzez nasze życie. Czasami niektórzy są w nim obecni tylko przez chwilę, ale ta chwila wystarczy, aby wpisali się w naszą pamięć już na zawsze. Innym razem jest zupełnie odwrotnie. Znamy kogoś długo, co więcej, wydaje się nam, że dobrze. Aż tu nagle okazuje się, że niekoniecznie. A gdy taka osoba znika - zadziwia nas, że to zniknięcie wcale nas nie dotknęło tak, jakbyśmy się tego spodziewali...

No dobra, ale ja dzisiaj chciałam o tych pierwszych.

Bo wielu jest w moim życiu ludzi, których "znałam" tylko przez chwilę. Jedno przypadkowe spotkanie. Góra dwa. Potem już nie. Ale mimo to, kontakt się nie urywa. Jest facebook, są wiadomości. Może nie zawsze częste, bo przecież każdy z nas ma swoje własne życie. Ale są. Najważniejsze, że są. I, żeby było śmieszniej, w moim przypadku dotyczy to głównie kobiet. To kobiety potrafią "zaznaczyć" się tak, że o nich nie mogę zapomnieć.

Ale ale! Jak to się mówi, ta strzałka działa w obydwie strony. Bo skoro ja pamiętam to oczekuję również, że ktoś, będzie pamiętał. I dlatego te niezapominajki...

Wstrętna jestem nie? Zmuszam ludzi, żeby o mnie pamiętali ;)

Ina

Ciao Roma!

2016-07-29T20:11:00.000+02:00

I said 'leave me alone, I'm just building a ruin'!

Ina

Trochę nas

2016-06-29T22:58:00.001+02:00

Jakiś czas temu udało się nam wygrać mały konkurs i zostaliśmy z Julem zaproszeni na spacer fotograficzny. Ciocia Ania, której zdjęcia możecie znaleźć TU i TU, zajmuje się głównie fotografią dziecięcą, choć nie tylko. A poza tym, jest przemiłą i prześwietną osóbką, której uśmiech nie znika z twarzy. I jest baardzo cierpliwa! Tyle czasu biegać za małym marudą i znosić jego humorki... A Julek przecież potrafi!

Ale dało się coś wykrzesać z mojego małego modela ;)

A i ja się załapałam na małe co nieco:

Miłego!

Ina

Jeśli nie kartki, to co?

2016-06-26T17:51:00.000+02:00

Pytanie proste i logiczne, prawda? To takie oczywiste. Skoro zaprzestałam robienia kartek (nie zarzekam się, że do tego nie wrócę, na razie po prostu mam karteczkowy "urlop") to muszę robić coś innego, prawda? Ano najprawdziwsza prawda, albowiem, jak to ktoś mądry kiedyś powiedział:

natura horret vacuum

Czy ja mogę nic nie robić? Czy ja mogę po prostu siedzieć? Wytrzymać chwilę nic nie dłubiąc, nie sklejając, nie kląć pod nosem że nie układa się tak jak powinno... Jeżu kolczasty, co ja bym zrobiła z rękami? A fajki? Cały karton bym roztrzaskała w jeden dzień. Nie wspomnę o skołatanych nerwach (LPA pewnie zamieniłoby się w miasto duchów). Bo przecież, bo to takie normalne, bo ja MUSZĘ!

Tylko jeśli nie kartki to co? Ano też coś na K.

Koraliki.

Małe i duże, ale bardziej małe, drobniutkie, równiutkie, które uciekają spod palców, i w które nie zawsze jest łatwo trafić cienką igiełką. Koraliki, które są wdzięcznym tematem wielu wariacji. Koralikowe bransoletki, koralikowe kolczyki, naszyjniki... Co tylko się da. Zresztą, sami popatrzcie:

To oczywiście tylko niektóre moje tworki - potworki. Spora część jest już od dawna u nowych właścicieli.

I to nic, że nitki bez przerwy się plączą, a igiełka co i rusz ukłuje nie tam, gdzie trzeba. I to nic, że nadgarstek boli (z nadgarstkiem to chyba temat na osobny post, albowiem historia jest długa i bez happy endu). Ważne, że koraliki się układają w mniej lub bardziej sensowne wzory. I ważne jest to, że mam co robić z rękami.

Miłego upału!

Ina

Roztoczańskie miasta

2016-06-23T22:45:00.001+02:00

No i co? Znowu mnie nie było. Ale tym razem zawinił sprzęt. Na szczęście już jest po kłopotach, a ja spieszę z zaległymi fotkami. Roztoczańskie krajobrazy już były, tym razem więc garść cywilizacji ;)

Na dzisiaj tyle, wkrótce będzie więcej ;)))

Miłego!

Ina

Tymczasem na Roztoczu...

2016-05-08T12:10:00.000+02:00

Pierwszomajowa wycieczka nie była daleka. Jednak na pewno można ją zaliczyć do intensywnych. Kierunek - południe. Południe ode mnie, czyli... Roztocze. Przepiękna kraina, której, o zgrozo, nigdy wcześniej nie miałam przyjemności odwiedzić. A i teraz - po odwiedzinach, czuję ogromny niedosyt. O Roztoczu można pisać sporo, ja więc pisać nie będę. Po prostu popatrzcie ;)

Tu jest żabka! Widzicie? Ja musiałam dłuuugo się wpatrywać, żeby ją dostrzec ;) Ale wdzięcznie zapozowała ;)

Koniki, które spotkałyśmy w ośrodku nie wyglądały na zbyt wesołe...

Ina

Pierwsza zasada podróżowania z Iną

2016-05-02T18:48:00.004+02:00

Choć majówka trwa w najlepsze, ja wycieczkę mam już za sobą. Pomysł pojawił się pewnego, dość specyficznego wieczoru. Jedziemy? Jedziemy. Bo jest czas, bo jest możliwość. I pogoda dopisała.
Moim kochanym, małym autkiem, z którym spędziłam już wiele kilometrów.
Mamy nawigację. Mamy też mapę, tak na wszelki wypadek. Daleko mocno nie jest. Śmieję się do koleżanki przed wyjazdem:
- Ale wiesz, że mam kiepską orientację w terenie? Zawsze się gdzieś zgubię.
- Spokojnie, będę nawigować.
No to spokojnie. Jak tak to okej.

Choć jechałyśmy ciut dłużej niż było to zakładane na początku, wszystko przebiegło bez przeszkód. Aż sama byłam w szoku, że bez problemów dotarłyśmy do celu. Nawet zaparkowałam ładnie, o! Dotarłyśmy, połaziłyśmy, Dzień powoli się kończył i trzeba było wracać. Bateria w nawigacji padała i nie chciała się ładować. Ale spokojnie, już najtrudniejsza część trasy za nami, teraz już łatwo do domu, niecałe 100 kilometrów, to pikuś. Jeszcze kawka na stacji. I jedziemy, jedziemy, jedziemy. Tylko w mojej głowie pojawia się co raz więcej znaków zapytania. Czy my na pewno tędy jechałyśmy? Bo coś mi tu nie gra. Hmm... Kopalnia węgla? Na pewno zauważyłabym, gdybyśmy ją mijały rano. Aż w końcu na naszej drodze pojawił się znak, który wywołał w nas falę spazmatycznego śmiechu. Miasto LLE? Ale jak? To totalnie w drugą stronę!
Cóż, odległość LLE od LPA nie jest porażająca, ale do tej pory ciężko jest mi pojąć to, jak się tam znalazłyśmy, skoro jechałyśmy zupełnie inszą trasą.

Morał z tej bajki jest tylko jeden. Jeśli jedziesz gdzieś z Iną - musisz się zgubić. Po prostu musisz. Chociaż raz. Jeśli nie w jedną stronę, to w drugą. Nie pomoże mapa, nie pomoże nawigacja. A jeżeli podczas podróży nigdzie się nie zgubię i ani razu nie pomylę drogi - to znaczy, że tak naprawdę nigdzie nie byłam :)))

Ina

PS Ktoś zgadnie gdzie jeździłam? :)

Żyjemy

2016-04-27T22:07:00.001+02:00

Cóż... przerwa blogowa wyszła mi dłuższa niż przypuszczałam. Jakoś tak, brakuje czasu, brakuje motywacji. Ale jednak się tęskni. Do pisania, do cudowania. A pomysłów, mniej lub bardziej poważnych, w głowie jednak sporo.

Żyję. Żyjemy. Powoli, ale do przodu. Przez ten czas, kiedy mnie nie było, w zasadzie niewiele rzeczy uległo zmianie. Dalej jestem pokręcona. Julek dalej cuduje. Dalej sobie jeździmy i dalej bawię się w rękodzieło. Eksperymentuję w kuchni - to też.

Ot, na przykład, pokrzywa taka. Tata się ze mnie śmiał, że nie chcę rękawiczek. Siostrzeniec z kolei był mocno zainteresowany tym, w jaki sposób ją zrywam. Patrzył, patrzył, aż wreszcie rozgryzł moją "technikę". Julek z kolei nawet nie wiedział, że jest dodana do obiadu. W język nie parzyła ;)

Ale na włosy jest też fajna. I w ogóle. Najlepsze pokrzywy są właśnie teraz. Więc trzeba zrywać, póki starczy sił ;)

Ale nie tylko pokrzywa. Kto by pomyślał, jeszcze rok temu, że będzie mi dane przekroczyć Bałtyk i spędzić weekend nad Sundem?

Kto by pomyślał, że wsiądę do samolotu? A kto, że z niego wysiądę? I że zobaczę Małą Syrenkę?

A kto by pomyślał, że tymczasowo zawieszę kartkowanie? Ale zawiesiłam. Na czas bliżej nieokreślony. Ale w przyrodzie nic nie ginie. Ale to już temat nie na dzisiaj.

Dziś tylko daję znać, że jestem. Że żyję. Postaram się nadrobić choć ciut blogowe zaległości, ale, jak zwykle, nie obiecuję ;)

Cóż, mam nadzieję, że ktoś tu jeszcze zagląda ;)

Miłego!

Ina

Nareszcie jesteś. Tęskniłam.

2016-01-19T00:30:00.001+01:00

Ina

Ten, który nie lubi śniegu

2016-01-11T22:23:00.001+01:00

Ty, który nie lubisz śniegu
w białych rękawiczkach
po śladach zbrodni dążysz do celu

Ty, którego biel plami
zasypanymi powiekami
przymykasz świat na ciepło szarego oddechu

Ty, którego strach przed roztopieniem
zakuwa w czystą, srebrną zbroję
Rycerzu, którego się boję

O, ty, sypnij między nami
zakop
znajdź mnie pod słowami

Ina

Zachwyty i odchwyty

2016-01-04T23:09:00.000+01:00

W dzień zachwycam się błękitem nieba. W nocy, cudownym widokiem gwiazd. Ale chyba na tym koniec moich ostatnich zachwytów.
Bo nie zachwycam się, kiedy próbuję odpalić samochód. Może za dziesiątym razem coś zaskoczy. Ja wiem, dobrze, że w ogóle zaskakuje przy takiej temperaturze.Ale mimo wszystko, funduje mi niezłe stresy. Choć muszę się przyznać, że ostatnio wyznałam mu miłość. Miałam nadzieję, że po czymś takim będzie lepiej odpalał, ale jest tak samo. Tak, mój samochód na pewno jest facetem. Mały, bordowy bzik, z którym zrobiłam już mnóstwo kilometrów...
Nie zachwycam się, kiedy budzę się rano i czuje dziwne pieczenie na ręce. Spoglądam i widzę czerwoną krechę przez cały wierzch dłoni. Magia? Tak, mam w domu takie trzy małe czarownice. Niby księżniczki, ale jednak czarownice. Ale, nosz kurde blaszka, toż przecież dbam o nie i je karmię dzień w dzień! I tak mi się odwdzięczają.
Nie zachwycam się, kiedy widzę najnowsze informacje z kraju... Ale o tym naprawdę szkoda się rozpisywać.
Nie zachwycam się, gdy ludzie kłamią. Bezczelnie. Tłumaczę Julkowi - kłamstwo to najgorsza rzecz. Już czasami lepiej siedzieć cicho. Ale nie kłamać prosto w oczy!
Nie zachwycam się swoją choinką, która już praktycznie przypomina patyk. A miała być taka ładna, w doniczce. Arrrrgh...
Nie zachwycam się, gdy ludzie mają mnie za maszynę. "No bo ty nie dasz rady? No weeź! Jak nie ty to kto?"

To tak z jednego dnia...

To może pozachwycajmy się jeszcze muzyką:

Miłego!

PS Wybaczcie nieobecność na blogach. Postaram się wkrótce choć trochę nadrobić zaległości...

Z czerwienią

2015-12-04T08:07:00.000+01:00

I znowu dłuższy czas mnie nie było na blogu. Nie dobrze. Za każdym razem powtarzam sobie, że w końcu nadrobię zaległości i będę pisać regularnie. W końcu pomysłów na posty w mojej głowie jest całe mnóstwo! Ale ostatecznie zawsze kończy się tak samo. A to jestem zmęczona, a to mam coś innego do roboty... Tak więc... Może kiedyś się ogarnę...

A póki co, chciałam pokazać Wam kartkę. Jedną z niewielu, jakie ostatnio robię. Kartkę na urodziny dla pewnej sympatycznej pani. Kartka, oczywiście, już dawno jest u nowej właścicielki. Krem, czerwień i brąz. Do tego ciut haftu i oczywiście, drukowane zawijaski ;)

Miłego weekendu!

Ina

Szalona zupa zielona

2015-11-19T06:53:00.000+01:00

Kiedy jesień, kiedy tak szaro na zewnątrz, warto jest ożywić nieco atmosferę w kuchni i choć trochę poczuć wiosnę. A wystarczy naprawdę niewiele. A wystarczy odrobina zieleni.

Zupka należy do banalnie prostych w przygotowaniu. Ale jest zupą "na zimno". Dlatego ktoś może stwierdzić, że nie pasuje za bardzo na tę porę roku. Z czym ja się oczywiście nie zgodzę. Ciepłe, rozgrzewające zupki jak najbardziej są okej, ale przy takiej pogodzie na pewno każdemu przyda się zastrzyk "surowych" witamin. Kolejna rzecz: składniki: pewnie, że najlepsze są te świeże, prosto z ogrodu, ale jak się nie ma, co się lubi... Więc nie ma marudzenia, trzeba łapać, co jest i brać się do roboty!

Potrzebujemy:

Główkę sałaty (jakiejkolwiek: lododwej, rzymskiej...)

1-2 ząbki czosnku (ile kto lubi)

1 marchewka

Pół pietruszki

1 łyżkę natki pietruszki (można ciut więcej, w razie braku można także pominąć)

2 łyżki oleju (polecam lniany!)

2 łyżki octu jabłkowego lub winnego

ok. 0,5 litra wody - przegotowana kranówka bądź butelkowana źródlana

kilka listków bazylii

sól, pieprz, oregano

opcjonalnie: garść rukoli, jarmużu

Wszystkie składniki umieszczamy w wysokim naczyniu i blendujemy na gładką, kremową zupkę. I tyle ;)

Konsystencja zależy od tego, ile wody użyjemy, więc jeżeli wolicie rzadkie zupki, wystarczy dolać jej więcej.

Zupkę przechowujemy w lodówce. Przed podaniem można ciut podgrzać, ale delikatnie, w końcu mają to być surowe witaminy. Sól, pieprz, ewentualnie inne przyprawy dodajemy do smaku. Tak więc...

Smacznego!

Ina

Nie zgadzam się z tobą i to jest piękne

2015-11-14T21:39:00.000+01:00

Jakiś czas temu prowadziłam ze znajomym ożywioną dyskusję. Tematem był... Homoseksualizm, chociaż to akurat nie jest w tym miejscu istotne. Ale istotne jest to, że ja miałam zdanie A, a mój znajomy zdanie B, całkowicie przeciwstawne do mojego. Tak więc, dyskutowaliśmy zawzięcie, aż w końcu ów znajomy zrezygnowany stwierdził:

Wiesz co? Chyba nigdy nie zgodzimy się w tej kwestii.

Pomyślałam: tak, ale... Ale to właśnie jest piękne!
To, że się nie zgadzamy. To, że się różnimy. I to, że pomimo tych różnic, potrafimy się dogadać.

To niby takie proste i oczywiste, ale tylko niby. Na co dzień się o tym nie myśli. Mało tego, często chcielibyśmy, żeby wszyscy dookoła mięli takie samo zdanie jak my. Czyż wszystko nie byłoby wówczas prostsze? Nie byłoby kłótni, sporów, różnic. Wszyscy popieraliby tylko jedyną słuszną partię polityczną, wyznawali jedynie słuszną religię, na rozmaite, mniej lub bardziej kontrowersyjne tematy mięliby jedynie słuszne poglądy. To byłoby takie praktyczne. Tak usprawniające życie. Nie kłócilibyśmy się z sąsiadem o politykę. Z teściową, o to, co można podać dziecku do jedzenia a co nie. Ze znajomymi, o poglądy w sprawie religii.

Byłoby tak pięknie, byłoby tak wspaniale. Byłoby tak...

Nudno i przerażająco.

Mam w domu trzy kotki. Jedna jest księżniczką, druga ma ADHD, a trzecia obłęd w oczach. I tak sobie myślę, że.... Gdyby wszystkie trzy były księżniczkami, to nie nadążyłabym z bieganiem z tacą. Gdyby trzy miały ADHD, to raz, nie mogłabym spać, dwa, nie dałabym rady na bieżąco sprzątać. Trzy obłędy w oczach skutecznie odstraszyłyby wszystkich gości. Więc... Dobrze, że są różne. I mimo tych różnic, potrafią spać razem, we trójkę.

Kocham te różnice. One nadają barw.

Mam swoje własne poglądy. Ale one są moje. Nie zaciemniają mi obrazu świata.

Ubóstwiam Słowackiego. Czy mam zabić wszystkich, którzy wolą Mickiewicza? Koty, koty, koty, czy wielbicieli psów powinnam rozstrzelać? Jestem weganką - czy wszystkich jedzących mięso zamykam w klatce?

Moje poglądy są moje. Nie narzucam ich innym. Owszem, będę ich bronić, gdy zajdzie potrzeba, ale nie chciałabym, aby to one kształtowały moje relacje z innymi. Wolę doceniać te różnice. Podziwiać piękno ich barw.

To zabawne, ale zaczęłam pisać tego posta jakieś pół roku temu. Kończę - dzisiaj, kiedy temat wydaje się "na czasie".

Pokochajmy różnice. Pokochajmy ich piękno. Nie zabijajmy się za poglądy, religię...

Ina.

Nauczycielsko

2015-11-08T11:01:00.000+01:00

Kiedy rok temu zrobiłam swoją pierwszą kartkę typu "księga", powiedziałam sobie - nigdy więcej! Może to i fajna forma, ale zdecydowanie zbyt pracochłonna. Przynajmniej dla mnie.
Ale, oczywiście, stało się inaczej. Bo znów mi się zamarzyła otwierana, książkowa kartka.

Kartka, jak napis wskazuje, z okazji dnia nauczyciela. Dla Juliuszowej wychowawczyni.

Jak zwykle - nigdy nie mów nigdy.

Ina

Jesiennie w Dawnej Stolicy

2015-11-01T10:10:00.004+01:00

A dziś może już bez zbędnych słów. Tylko kilka fotek z ostatniej wyprawy. Fotek - mniej lub bardziej jesiennych.

Ina

Jestem słodka bez cukru, czyli wyznania słodyczoholiczki

2015-10-28T18:18:00.000+01:00

Cześć, jestem Ina, mam nie-ważne-ile lat i jestem slodyczoholiczką. Pozostanę nią do końca życia. Ale niedługo minie pół roku, odkąd jestem na detoksie. Nie chwaląc się, idzie mi całkiem nieźle. Oby tylko się nie skiepściło.

Marzec 2015. Cotygodniowe zakupy. W koszyku ląduje czekolada. Muszę mieć do kawy. Do tego paczka cukierków - to na drogę do domu. Julek co drugi dzień przynosi od dziadków ciasteczka, pierniczki, czekoladki... a sam tego praktycznie nie je. Ktoś musi więc się tym zająć. Bez kawy ani rusz! Mocna. Z mlekiem. Słodka. Jakieś 4-5 dziennie. W pracy - też coś trzeba zjeść. Na przykład dwie słodkie drożdżówki. Codziennie. Panie z piekarni już mnie bardzo dobrze znają. Żadne słodycze nie poleżą za długo w moim domu. Nie spocznę, dopóki nie opróżnię paczki. Świadomość, że gdzieś tam leżą ciastka, leżą i czekają na mnie, zakłóca mi wykonywanie nawet prostych czynności.

Ina - słodyczoholiczka.

Zmiany, nie tylko w swojej diecie, ale też ogólnie, w stylu życia, wprowadziłam wiosną. Nie, nic mnie do nich nie zmusiło. Ale miałam swoje, mniej lub bardziej dziwne powody. Zmiany miały różny charakter: jedne były wręcz niezauważalne, inne natomiast przysporzyły mi wielu trudności. A największe problemy sprawił mi właśnie cukier.

Dlaczego całkiem z niego zrezygnowałam? Bo jest be. Ale nie będę się tutaj rozwodzić na ten temat. Inni robią to dużo lepiej ode mnie.

A dla zainteresowanych, więcej TUTAJ.

Tak więc, na pierwszy ogień poszły napoje. Soczków i gazowanych nie pijałam praktycznie wcale. Ale z ciepłymi... Herbaty nie słodzę przez pół swojego życia, jednak kawa zawsze musiała być pocukrzona. Miałam kilka podejść do odstawienia słodzideł , ale zawsze szybko kończyły się niepowodzeniem. Uzależnienie od cukru było silniejsze. Aż pewnego dnia postanowiłam spróbować nieco inaczej, mianowicie... zaczęłam sobie robić słabszą kawę. Już nie z dwóch kopiastych łyżeczek, ale z połowy, połowy łyżeczki. I taka kawa smakowała mi nawet bez cukru. Wiem, ktoś zaraz powie - jak można to pić. To już nie jest kawa. Za słaba. Lura taka... Ale mnie taka lura smakuje.

Przy okazji udało mi się ograniczyć ilość wypijanych dziennie kaw z 4 do 2. Pierwszą zawsze mam z rana (ale nie na pusty żołądek), a drugą po pracy.

Ale przecież cukier to nie tylko białe (lub brązowe) kryształki. To głównie słodycze. To, że przestałam je kupować, niewiele w zasadzie zmieniło. Trzeba było jeszcze tupnąć nogą i odbyć kilka rozmów. Ale udało się. Julo już nie nosi do domu słodkości. Może ze dwa razy przytargał ze sobą jakieś ciastka, ale oddałam je z powrotem. Pięknie poprosiłam, żeby zamiast ciastek kupowano mu co innego. Oczywiście, byłabym naiwna, gdybym myślała, że mały wcale nie je słodyczy u dziadków. Je na pewno. Ale raczej niewiele. Przynajmniej mam nadzieję. I na pewno nie nosi ich już do domu..

Z drożdżówek także udało mi się zrezygnować. Do pracy biorę kanapki. Słodyczom sklepowym mówię "nie!". Nie było łatwo, zwłaszcza na początku, zwłaszcza, kiedy mijałam półki z cukierkami, batonikami, czekoladkami... Ale udało się. Żyję be cukru. Co wcale nie znaczy, że nie jest mi słodko.

Kiedy pozbyłam się cukru ze swojego menu, powstała pewna luka. Bo wiecie... Bo na pewno znacie to uczucie, kiedy tak bardzo chce się coś słodkiego... I co wtedy? Jeśli nie cukier, to co?

Pomysłów jest sporo. Naprawdę. Jest w czym wybierać. A ja postawiłam na owoce.

Banany, tak, banany! Pochłaniam je niemalże w ilościach hurtowych. Chociaż ostatnio jabłka dzielnie dotrzymują im kroku. Latem - truskawki, maliny, jeżyny... do wyboru do koloru. Muszę się jednak przyznać, że na początku zastanawiałam się, czy aby na pewno "cukier" w owocach mi wystarczy, czy nie będzie za mało słodki. Moje obawy jednak rozwiały się już pryz pierwszej sałatce owocowej - była idealna!

Owoce - jeśli nie świeże, to suszone. R jak rodzynki, D jak daktyle i Ż jak żurawina. Idealne do podjadania. oj, tak! Ale nie tylko do podjadania. Świetnie zastępują cukier w rozmaitych deserach. Trudno uwierzyć? Trzeba po prostu spróbować.

Ze słodyczy nie zrezygnowałam jednak całkowicie. Tylko z tych sklepowych i tych zawierających cukier. Czyli z większości ;) Zawsze jednak pozostaje nam możliwość samodzielnego przygotowania deserów, prawda? A wszystkie je można dosładzać na sto tysięcy sposobów. Ja najczęściej używam miodu lub daktyli. Jak się okazuje, w sieci jest pełno przepisów na bezcukrowe słodycze. A nawet jeśli nie można czegoś znaleźć - zawsze pozostaje nam po prostu zastąpienie cukru czymś bardziej naturalnym. Problemem bywają proporcje - ale to już indywidualna kwestia. W końcu każdy ma inny smak.

Tak więc, to już prawie pół roku bez cukru. Czy zauważyłam jakieś zmiany? Oczywiście! Przede wszystkim, ludzie się na mnie dziwnie patrzą, jak im o tym mówię. "Ale jak to, w ogóle nie jesz słodyczy?". Patrzeć na ich zdziwione miny... to naprawdę zabawne. Bo gdybym powiedziała, że nie lubię, to pewnie nit by nie zaczepiał tematu. Ale ja przecież lubię. Tylko nie takie "normalne".

Co jeszcze się zmieniło? To, jak odczuwam smak. Ale tę akurat zmianę zauważyłam bardzo szybko, bo już jakiś miesiąc po odstawieniu cukru. Za sklepowymi soczkami nie przepadałam nigdy, jednak czasem, gdy wychodzi się do baru ze znajomymi, a jest za gorąco na herbatę, trzeba zamówić coś innego. Właśnie sok na przykład. Więc się zamawia, a potem ciężko jest go wypić, bo jest jakby... za słodki? Tak, smak zmienił mi się porządnie. Nieraz zauważyłam, że coś, co jest dla mnie słodkie, dla innych nie jest słodkie wcale. Mój organizm nie potrzebuje już tyle słodyczy, co wcześniej. Ma słodycz w sobie ;)

Czy czuję się lepiej? Czy zauważyłam poprawę zdrowia, cokolwiek w tym stylu? Z rozbrajającą szczerością powiem: nie wiem. Ale na pewno dodaje mi energii sama świadomość, że udaje mi się walczyć z cukrem w moim życiu.

Nie zaklinam się. Może kiedyś do niego wrócę. Choć wolałabym nie.

Na urodzinach Jula zostałam "zmuszona" przez solenizanta do zjedzenia jednego cukierka. No dobra... dla dziecka tego nie zrobię? Toż zrobię... I wiecie co? Wcale mi nie smakował. Był ohydny i mdły. Zdecydowanie wolę swoje nutelle bananowo - orzechowe czy daktylowy budyń. Albo garść rodzynków.

A propos rodzynków...

Pewne zwyczaje jednak pozostały. Na przykład podjadanie w środku nocy. Niezdrowo - tak, wiem, niezdrowo. Ale na pewno lepiej banany czy rodzinki, niż jakieś chipsy, ciastka, czekoladki....

Tak więc... Trzymajcie za mnie kciuki, abym wytrwała w tym dalej i... bananowego dnia życzę! ;)

Ina

Urodzinowo w zieleniach

2015-10-25T16:14:00.000+01:00

Dziś znów wracamy do karteczek.

Tydzień temu moja siostra świętowała swoje urodziny. Karteczka była więc obligatoryjnym dodatkiem do życzeń. Tym razem postawiłam na spokojne, kojące zielenie dodatkiem bieli.

Kartka schodkowa (dajmy odpocząć wreszcie tym kaskadowym :P). Z przeszyciami, białymi zawijaskami i srebrnymi kryształkami.

Na spokojnie też da się ;)

Miłej niedzieli!

Ina

Bezcukrowy biszkopt. Można? Można!

2015-10-15T21:07:00.000+02:00

Kilka osób było zaciekawionych moim ostatnim tortem, tak więc piszę ;) Przepisu na całość podawać nie będę, ponieważ masa średnio zgrała mi się z resztą (niech żyje improwizacja w kuchni). Ale na biszkopt - proszę bardzo. Tym bardziej, że biszkopcik ma uniwersalny charakter: może być zarówno blatem do tortu jak i oddzielnym"ciachem" na stole. Można też co nieco poeksperymentować, dodać owoców, bakalii... pełne pole do popisu ;)

A więc, potrzebujemy:

2 szklanki mąki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
6 łyżek słodzidła
szczypta soli
1/2 szklanki oleju
miąższ laski wanilii (opcjonalnie)
1 szklanka mleka roślinnego
1 łyżeczka sody
2 łyżki soku z cytryny

To może jeszcze kilka słów o składnikach.

Mąka. Podobno najlepsza jest zwykła tortowa. Ja jednak od takiej stronię. Próbowałam żytnią - ale wyszło mi naprawdę kiepsko. Ciacho było takie gumowate. W drugim podejściu dorwałam pszenną pełnoziarnistą - i już było super. Wyrosło pięknie i ładnie, a do tego biszkopt miał piękny, ciemniejszy kolor.

Proszek do pieczenia - polecam bez fosforanów ;) Czasami trzeba nabiegać się sporo, aby go znaleźć, ale warto ;)

Najważniejsze w torcie bezcukrowym - słodzidło! Oczywiście, można pójść na łatwiznę i użyć cukru. Ale wtedy nie będzie to tort bezcukrowy. Co więc w zamian? Cokolwiek ;) Na pewno świetnie sprawdzi się ksylitol czy erytrol. Dobrym pomysłem jest tu również syrop klonowy lub z agawy. Stewia też zapewne dałaby radę. Mnie jednak póki co przerażają ceny tych słodzideł. Dlatego też w moim przypadku źrółem słodyczy był po prostu miód. Prawdziwy, wiejski miód. Oczywiście, przy takim rozwiązaniu biszkopt nie będzie 100% wegański (miód to jedyna rzecz, która odróżnia mnie od wegan), ale mi to nie przeszkadza ;) Użyłam 6 łyżek i mi w zupełności wystarczyło. Ciasto było słodkie, ale bez przesady. Każdy jednak ma inny gust, śmiało więc można ciut zmniejszyć lub zwiększyć ilość słodzidełka ;)

Jeśli chodzi o mleko roślinne, to w zasadzie chyba każde się nada. U mnie było owsiane - z płatków.

To co, bierzemy się do roboty?

Najpierw nagrzewamy piekarnik do 180 stopni.

W jednej misce mieszamy mąkę, proszek do pieczenia, sodę i szczyptę soli. W drugiej - mleko (ciut podgrzane), olej, miąższ wanilii, sok z cytryny i słodzidełko.

Składniki mokre łączymy z suchymi. Można mieszać łyżką, ale ja pomogłam sobie mikserem. Kiedy powstanie już gładka, jednolita masa, przekładamy ją do blachy wyłożonej papierem do pieczenia i szybko wkładmy do nagranego piekarnika. Dlaczego szybko? Ponieważ soda wchodzi w reakcję z sokiem z cytryny i ciasto zaczyna rosnąć. A musi mieć do tego odpowiednie, ciepłe warunki ;) Warto więc się pospieszyć.

Pieczemy około 45 minut w 180 stopniach. Nie wyjmujemy ciasta od razu z piekarnika - dajmy mu ostygnąć, tak co najmniej 10 minut. Z blachy najlepiej wyjmować dopiero następnego dnia.

Mam nadzieję, że zachęciła choć kilka osób do spróbowania. Cóż - skoro nawet takie kulinarne beztalencie jak ja może dać sobie tym radę - to musi być banalnie proste ;)

Smacznego ;)

Ina

Pozytywnik: komin w kolorze winogron

2015-10-09T20:44:00.000+02:00

Ostatnio w pracy miałam dostawę. Ciuszki na zimę. Między innymi kurtki, czapki, szaliczki... i oczywiście - kominy. Na pierwszy ogień poszły wersje dla małych i większych dam. I oczywiście - dość szybko wypatrzyłam tam coś dla siebie. Jeden, jedyny był taki. Piękny! W kolorze czerwonego wina... winogron! W kolorze dojrzałych, soczystych winogron! Pysznego soku winogronowego. Albo winogronowego kisielu, który ostatnio gotowałam małemu. Tak więc, jak się do niego przyssałam, tak już nie chciałam oddać.

Oczywiście, jako że jesteśmy za równouprawnieniem, Julkowi też musiało coś się dostać. Też komin, ale w wersji dla małego mężczyzny. Kiedy mały go zobaczył, wprost oszalał z zachwytu. "Mamooo! Jaki milutki, jaki mięciutki!". I koniecznie jutro musi nałożyć go do szkoły. I najchętniej go już nie zdejmie. Więc biega po domu w kominie (a może w domu po kominie?:P). Zgrzeje się, mój mały artysta, ale jemu to nie przeszkadza. Jemu nie, ale mnie już tak. Więc biegam za nim i krzyczę: "Julek! Zdejmij go już!". Standardowo, chyba dopiero za jakimś dziesiątym razem podziałało. Z wielką łaską zdjął komin i schowa go do kurtki.

Następnego dnia oczywiście poszedł w nim do szkoły. A po szkole... Jest już wieczór. Już dawno wróciłam z pracy, już obiad zjedzony, zaraz się kładziemy spać, tylko Julek jeszcze ćwiczy pisanie literek. Z powodu złamanej ręki mięśnie zrobiły się co nieco leniuszkowate, próbujemy więc je powoli rozruszać. Więc pisze. A ja pochylam się nad nim, żeby sprawdzić jak mu idzie. "To <o> trochę koślawo ci wyszło" - komentuję. A Julek spogląda na mnie i pełnym pretensji tonem mówi:
- Mamoo! A dlaczego ty przez ten cały czas chodzisz po domu w kominie?

Ups... ;)

Ina

W żółte kropki

2015-10-06T20:06:00.002+02:00

Troszeczkę się odzwyczaiłam od robienia kartek. Wrześniowe zabieganie nie ułatwiało sprawy. Jednak musiałam co nieco przysiąść, bo zbliżała się okazja. I to nie byle jaka.
Tak nam się śmiesznie poukładało, że dzień po urodzinach Jula swoje święto ma... jego Chrzestny (A Chrzestna dwa tygodnie później). Skoro więc już była impreza i rzeczony Chrzestny był na nią zaproszony, trzeba było zmajstrować też coś dla niego. I tak oto powstała kartka:

Może nie taka typowo "męska", jak zazwyczaj robiłam dla panów, ale na pewno pełna ciepła. I uśmiechu z przymrużeniem oka. W żółte kropki z brązowym, haftowanym misiem.

No i znowu kaskadowa. To dziwne, ale jeszcze nie znudziła mi się ta forma )

Najważniejsze, że Chrzestnemu się podobała ;)

Teraz muszę ostro przysiąść z kartkami. W końcu zbliża się Dzień Nauczyciela i kilka innych okazji... A będzie mi o tyle trudno, że złapałam się ostatnio za kordonki. Ech, nie zawsze jest fajnie mieć sto tysięcy pomysłów na raz. A doba ma tylko 24 godziny ;)

Ina

PS Odkurzyłąm ostatnio piosenki pełne wspomnień ;)

Woda w purpurze, woda w lazurze

2015-10-03T23:23:00.000+02:00

Kiedy wybierałam się w Rudawy Janowickie, dużo czasu spędziłam na studiowaniu map, przewodników, czytaniu o ciekawych miejscach. Wiedziałam, że będę miała tylko 2 dni, więc chciałam dobrze zaplanować trasę. Jednak jeszcze zanim zagłębiłam się w topografię tych gór, wiedziałam, że jest tam coś, co chcę zobaczyć koniecznie. Co takiego? Kolorowe jeziorka.
Szczerze mówiąc, to głównie ze względu na nie wybrałam Rudawy, a nie inne miejsce. Po prostu czułam, że muszę je zobaczyć. Dowiedziałam się o ich istnieniu z bloga pewnej sympatycznej pani i najzwyczajniej w świecie się zakochałam.

Tak więc, drugi zień w Rudawach zaczęliśmy od jeziorek. W sumie było ich cztery. Trzeba było podjechać kawałek samochodem (na szczęście obyło się bez pomylenia drogi). Wysiadamy więc i lecimy w trasę.

Na początek, jeziorko żółte... a raczej to, co z niego zostało:

Ups... Susza, no tak. Ale nie zniechęcamy się. Idziemy dalej, gzie czekają na nas iście "kosmiczne" widoki:

W purpurowym jeziorku nie było co prawda zbyt wiele wody, ale wystarczyło nam to, co zobaczyliśmy. A e skały! Mamo, ach, te skały...

Po księżycowym krajobrazie czekała nas droga przez las. Chłopaki powoli zaczynali marudzić. Jednak wkrótce naszym oczom ukazało się prawdziwie bajkowe jeziorko:

Lazurowe. Niektórzy nazywają je błękitnym. Czułam się jak w innym świecie ;)

Do czwartego, zielonego jeziorka, był spory kawałek:

A samo jeziorko również spłatało nam figa, bo nie chciało się pokazać.

Podobno woda w tym jeziorku jest tylko wiosną. Podczas pozostałych pór roku świeci pustkami, cóż... Mówi się trudno.

Ale i tak dwa z czterech były nasze.

Jeziorka oglądaliśmy z rana. Było jeszcze w miarę pusto. Jednak gdy wracaliśmy do auta, mijały nas tłumy... Jak widać, wszyscy chcą je zobaczyć.

Dlatego warto czasem wstać wcześniej :)

Ina

PS Zdjęcia są zmiksowane. Część - moje, część Cioci Towarzyszki ;)

Poimprezowo

2015-09-30T20:13:00.000+02:00

Czas.... On nie płynie. On pędzi z prędkością światła.
A ostatnio doba się jakby skurczyła i troszku się nie wyrabiam ze wszystkim. To znaczy, dajemy radę, ale nie tak, jakbym tego chciała. I mam tyle pomysłów na teksty... Tylko nie ma kiedy pisać. Ale o tym napisać muszę. Jak co roku - muszę. Choćby krótko.A o czym? Albo raczej: o kim? O moim małym, wielkim synu i jego urodzinach. Już szóstych.
Kiedy to zleciało? Nie mam pojęcia. Pamiętam, jak trzymałam na rękach małe, czerwone, wrzeszczące niemowlę i zastanawiałam się, jak to będzie, kiedy urośnie. I urósł. A teraz chyba chciałabym, żeby już nie rósł. Żeby taki został. Mój mały. Ale nie jest już taki mały. I ciągle rośnie. I w sobotę skończył 6 lat.

Tort być musiał. Ale... Ło matko i córko. Albo: matko i synu. Pierwszy raz w życiu sama robiłam tort. Dlaczego sama? Nie, nie byłabym aż tak ambitna, gdyby nie pewien drobny szczegół. Otóż w LPA nigdzie bym nie dostała takiego tortu jak chciałam. Nikt by mi też takiego nie upiekł. Popukaliby się tylko w głowę i wzięli by mnie za wariatkę. Cóż... Uroki małych miasteczek. A jakież to miałam wymagania wobec tortu? Proste. Miał być wegański i bez cukru. Nie da się? Oczywiście, że się da! Dowód: na zdjęciu powyżej. Co prawa, idealny nie wyszedł. Ale zły też nie był. I już wiem, co następnym razem muszę poprawić.
I zaznaczyć muszę, że chociaż bez cukru, to był słodki, jak na tort przystało ;)

Julo zadowolony z prezentów (ja za to już patrzeć nie mogę na te klocki...). Zadowolony z imprezy. A to najważniejsze.
Już tylko tydzień zabawy z gipsem.

Teraz tylko musi dalej mi rosnąć...

Ina

Pozytywnik: Wół zapomina. Krowa tym bardziej. A stara krowa, to już w ogóle...

2015-09-16T20:03:00.000+02:00

Niby twierdzę, że jestem jeszcze dzieckiem. Niby zaklinam się, że mam 13 lat. A jednak czasem... Trącę starością. Smutne, ale trzeba się przyznać przed samą sobą.

Ostatnio, podczas rozmowy z moim Tatą, skarżyłam się nieco na Julka. Narzekałam, że pomimo gipsu na ręce, mały nadal wariuje. Biega, szaleje, skacze, ucieka... Jak nic chce przyprawić mnie o zawał. I tłumaczę mu, żeby był ostrożny, bo zaraz załatwi sobie drugą rękę, albo tamtą "poprawi". Ale nic nie działa. Jak grochem o ścianę. Julek i tak robi swoje.
- Bo ja przecież... Jak ja miałam złamaną to starałam się uważać, być ostrożna, nie robić nic tą ręką, żeby zrosło mi się prosto, bo nie chciałam tego przechodzić jeszcze raz.
- Taaa - śmieje się mój Tata - A kto z dwoma złamanymi rękami wszedł na drzewo?
- Ale to było co innego! Nie używałam rąk, żeby tam wejść. Poza tym... To była czereśnia! Nikt by mi nie zerwał czereśni, gdybym tam nie wlazła!

Gadaj se, Ina, gadaj zdrowa ;) Starzeję się i czasami zapominam, jak to było być cielęciem.

Ina

Miłość jest ślepa, uderza jak piorun i wywraca życie do góry nogami

2015-09-13T15:23:00.000+02:00

To była chwila. Ułamki sekund. Zobaczyłam zdjęcie w sieci. Miłość od pierwszego wejrzenia. Przyspieszone bicie serca... i te oczy! Ach, te oczy!

Długo nie czekałam. Chwila wahania oczywiście była.Wątpliwości. Pytania. Niepewność. Miłość jednak wzięła górę nad wszystkim. Drżącymi rękoma wystukałam wiadomość. Odpowiedź była niemalże natychmiastowa. Krótka wymiana informacji. I czerwone światło, które zapaliło się w mojej głowie. Że może jednak to nie dla mnie. Może ja się nie nadaję?

Ale nic na szybko. Trzeba czasu. Najpierw spotkanie organizacyjne, dopiero potem cała reszta.

Wysprzątałam całe mieszkanie chcąc wypaść jak najlepiej. Spotkanie trwało kilka chwil Wyszło nieźle.

Ale najważniejsze w sobotę.

I już nie mogę spać. I czekam. I zastanawiam się jak to będzie. I wzdycham do tego zdjęcia. Do tych oczu.

Znowu sprzątam dokładnie mieszkanie. A to dopiero środa. A to dopiero czwartek. Jezusssmaria, już piątek? To już jutro!

Umówieni na 15. Ale godzinę wcześniej dostaję telefon. Że będzie opóźnienie, może tak koło 16?

Samochód zajeżdża na moje podwórko koło 17.

A w nim...

Diabeł, którego właśnie wpuszczam do swojego domu. Diabeł imieniem Elza.

Imię wymyśliłam sama. Elza była 2-miesięczną znajdką, która trafiła na dobrą duszę. Zajęto się nią w sposób fachowy i równie profesjonalnie przygotowano do adopcji. Imienia tylko nie miała. Skoro więc miałam tę możliwość, to chciałam wybrać coś, co będzie pasowało do moich księżniczek, a jednocześnie do "tygrysiego" umaszczenia kici. Została więc Elza. Elza w inowatym buszu.

Pierwsze kroki stawiała niepewnie. Dokładnie obserwowała mieszkanie. Nie uciekała i nie chowała się. Ale była zaciekawiona.

Koleżanki przywitały ją bardzo szybko. I, jak się zresztą spodziewałam, nie były gościnne. Filipka obfukała gościa i uciekła do łazienki. Fiona nastroszyła się i nie przestawała prychać. Elza jednak wyglądała tak, jakby miała o wszystko w... głębokim poważaniu.

Jakoś się przyzwyczają - myślałam. "Będzie dobrze" - mówiła Monika, która dostarczyła mi Elzę - "Jakby miało się stać coś złego, to by od razu zaatakowały małą. A tego nie zrobiły. Muszą się tylko przyzwyczaić".

Czekałam więc, aż się przyzwyczają. Nie miałam jednak pojęcia, że to będzie wyglądało w specyficzny sposób.

Bo moja szara Filipka, jak czmychnęła do łazienki na widok gościa, tak potem za nic w świecie nie chciała stamtąd wyjść. Jak ją chciałam uspokoić, zapewnić, że wszystko jest w porządku, wziąć na ręce, pomiziać, to ostałam obfukana i prawie podrapana. "O ty taka? To sobie siedź!".

Więc siedziała. Dzień, drugi, trzeci... Nic nie chciała jeść. Nie pozwalała nikomu się do siebie zbliżyć. Nawet wody nie tknęła, a były akurat upały. Wychodziła tylko na chwilę. Zaczęłam kupować jej inną karmę,ale toteż nie pomogło. Filipka na każdym kroku udowadniała,że jest księżniczką.

Dopiero po kilku dniach przestała fukać na mnie. Ale ciągle się chowała, ciągle nie jadła. Mało tego, przestała się myć. Możecie więc sobie wyobrazić, jak wyglądała. Biednie. Bardzo. Prosiłam, groziłam... Nic nie pomagało. Mizerniała z dnia na dzień. Zastanawiała się nawet, czy przypadkiem i nie zachorowała.

W końcu ktoś mądry poradził mi najlepsze lekarstwo. A jakie?

Odrobina czułości.

Wyciągnęłam ją więc spod łóżka, zabrałam do łazienki. Zwilżyłam porządnie futro wodą. I przez dłuższy czas zajmowałam się najważniejszą czynnością na świecie - głaskaniem. Filipka zaczęła mruczeć. Było dobrze.

Dzień później zrobiłam to samo. Kicia zaczęła ruszać jedzenie i wreszcie sama się umyła. Jeszcze kilka dni - zaczęła wychodzić na prostą. Na małą - cóż, fukała dalej. Ale to już był pikuś.

Fiona, trikolorka, nie strzelała aż takich fochów. Potwierdziła jednak, że obłęd w jej oczach nie wziął się znikąd. Zaczęła od warczenia i ganiania Elzy po mieszkaniu. A mała? Cóż, nie pozostawała jej dłużna. To nic, że 3 razy mniejsza, ale też potrafiła się nastroszyć i warknąć. Ale nie było tak zbyt często. Zazwyczaj bowiem Fiona siedziała na szafkach. I małą ganiała tylko jak schodziła na dół. A schodziła na jedzenie, do kuwety, albo... do mnie. Obydwie bowiem z małą dopraszały się głaskania. Jedna bardziej od drugiej.

Takie były początki. Elza jest z nami od początku sierpnia. Trochę zdążyło się już poukładać. Starsze kotki już nie fuczą na siebie nawzajem i znowu razem śpią. O ile oczywiście Elza im na to pozwoli. Bo ta mała ma chyba ADHD. Nie dajcie się zwieść tym słodkim oczkom. Sypią się z nich iskry.

Kicia... Wszędzie jej pełno. Nie usiedzi ani chwili. Dość szybko załatwiła mi słuchawki od telefonu (dzięki czemu teraz spaceruję w ciszy) i niejedną rolkę papieru toaletowego. Spać też nie bardzo mi daje. Ma głupi zwyczaj podchodzenia i lizania - po rękach, po czole... Zazwyczaj więc zasypiam dokładnie owinięta kołdrą. Ze starszymi... Cóż... Ich relacje są specyficzne. Bo to mała je gania po mieszkaniu. To ona na nie skacze, zaczepia, gryzie. Chce się bawić.A one nie, one chcą spokoju. Więc co raz słyszę tylko miauczenie i warczenie.

Nieraz po powrocie z pracy w moim domu zastawałam pobojowisko. Nawet kaktusy są zdezelowane. Julo marudzi: Mamoooo, jak ta Elza mnie wkurzaa!

Ale jak wszystkie trzy kładą się ze mną spać to wiem, że jednak nie żałuję tej decyzji.

Ina