tag:blogger.com,1999:blog-60950762625257528732012-01-23T07:05:57.134-08:00georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.comBlogger65125tag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-53488449381979021222012-01-23T04:23:00.000-08:002012-01-23T04:23:24.426-08:002012-01-23T04:23:24.426-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-B5IENa7rK_c/Tx1QsG6zpaI/AAAAAAAAAdo/7aM7hK38l3I/s1600/Gerondas_aimilianos_simonopetritis_454.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" nfa="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-B5IENa7rK_c/Tx1QsG6zpaI/AAAAAAAAAdo/7aM7hK38l3I/s320/Gerondas_aimilianos_simonopetritis_454.jpg" width="225" /></a></div>Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.<br /> <br /> <br /> Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν <br /> <br /> συμμαρτυρεί με τον Θεό. Τελικά έχουμε αδιαλείπτως έναν πειρασμό μπροστά μας.<br /> <br /> <br /> Γι' αυτό δεν πρέπει να θέλουμε να μαθαίνουμε, να γνωρίζουμε τί κάνει ο άλλος. Αν έρθουν αν μου μιλήσουν για άλλους, θα τους κλείσω το στόμα ή θα σηκωθώ να φύγω. <br /> <br /> Και αν κάποιος έρθει να μου πει τον πόνο του, θα του πω, δεν έχεις Γέροντα; στον Γέροντά σου να μιλήσεις. Και αν μου απαντήσει ότι δεν έχει, θα του πω: Να βρεις! <br /> <br /> Εγώ δεν είμαι Πνευματικός ... πήγαινε να βρεις έναν Πνευματικό που θα μπορεί να σε παρακολουθεί. Ξέφυγε δηλαδή εσύ την αμαρτία του άλλου. Όσο μένεις άτρωτος από <br /> <br /> τα κακά του άλλου, τον βοηθάς.<br /> <br /> Καταστρέφεται όλως διόλου η αγάπη μας και προς τον Θεόν και προς τους ανθρώπους, εφ' όσον αναμειγνυόμεθα στην ιδιωτική ζωή τους. Αυτή είναι υπόθεση μόνο του <br /> <br /> αρμοδίου προσώπου και ποτέ εμού του μοναχού ή λαϊκού.<br /> <br /> με την χαρά τους, με την λύπη τους, παρεμβαίνουν στην πορεία μας. Γι' αυτό χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και αντιδράσωμε στα προσκόμματα που μας βάζουν και <br /> <br /> διασαλευθή η ειρήνη του νου και της καρδιάς μας, μήπως δηλαδή προκαλέσωμε τον χωρισμό από τον Θεόν. Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον <br /> <br /> αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεόν. Ο άγιος Ισαάκ τονίζει: «Ουδέποτε φταίει ο άλλος <br /> <br /> για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ». Δεν σου φταίει ο άλλος επειδή εσύ κουράσθηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες. Βλέπεις κάποιον να τρώη με τα χέρια <br /> <br /> του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησίς σου είναι στα προοίμια.<br /> <br /> <br /> Το να αγαθοποιώ όσους με κακοποιούν, με οδηγεί στην ειρήνη. Διότι όλοι οι άνθρωποι τελικώς μας βάζουν προσκόμματα. Με έναν λόγο, με ένα βλέμμα, με το περπάτημά τους, <br /> <br /> <br /> Για να μπορέσης να ξεπεράσης αυτούς του σκοπέλους, να αγαθοποιής όποιον σε κακοποιεί. Σκόρπα, όσο μπορείς, αγαθότητα. Είσαι στον κόσμο; Μπορείς να του βρεις <br /> <br /> δουλεία. Είσαι στο μοναστήρι; Εάν σε καταρασθή, να τον ευλογήσης, εάν σε χτυπήση από την δεξιά σιαγώνα, να του πης, χτύπα με και από την άλλη. Δείξε την αγάπη σου, <br /> <br /> ανάλογα με το πώς σου ανοίγει δρόμο ο ίδιος ο Θεός.<br /> <br /> <br /> <br /> Όμως διαρκώς συμβαίνουν στην ζωή μας απρόοπτα. Έρχεσαι στο μοναστήρι για να βρης πνευματική ζωή, και συναντάς κακούς. Είναι απρόοπτο. Ζητάς κελλί από την πλευρά <br /> <br /> του μοναστηριού που δεν έχει υγρασία, το αποκτάς, διαπιστώνει όμως ότι η θάλασσα σου προκαλεί αλλεργία, οπότε δεν μπορείς να χαρής ούτε την ημέρα ούτε την νύχτα. <br /> <br /> Αμέσως θα σου πη ο λογισμός, σήκω να φύγης. Είναι απρόοπτο. Σε πλησιάζω με την ιδέα ότι είσαι καλός άνθρωπος και βλέπω ότι είσαι ανάποδος. Απρόοπτο.<br /> <br /> <br /> <br /> Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχομε θέλημα και επιθυμίες. Τα απρόοπτα είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι' αυτό και μας φαίνονται <br /> <br /> απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι. Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθη βροχή, λαίλαπα, <br /> <br /> χαλάζι, κεραυνός; «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι' αυτό εμείς τα βλέπομε ως απρόοπτα.<br /> <br /> <br /> Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένης όλα, να μπορής να υπομένης ότι έρχεται. Πάντα να λες, <br /> <br /> καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας δεν μπορεί να υπάρχη καμία πνευματική ζωη.<br /> <br /> Διότι, μόλις ο άλλος σου πει κάτι κακό, αμέσως ξεπέφτει στα μάτια σου και μειώνεται η αγάπη σου, όσο και αν νομίζεις ότι τον βοηθάς. Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. <br /> &nbsp; <br /> ΠΗΓΗ:http://www.xristianos.gr/ <br /> http://ahdoni.blogspot.com/2012/01/blog-post_9592.html<br /> <br /> <br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-5348844938197902122?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vHhgYo4PmVIJclQUDw3Rf2h4a8M/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vHhgYo4PmVIJclQUDw3Rf2h4a8M/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vHhgYo4PmVIJclQUDw3Rf2h4a8M/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/vHhgYo4PmVIJclQUDw3Rf2h4a8M/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/k9xoSIk0chI" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com1http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2012/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-34525226786342951312011-12-12T00:47:00.000-08:002011-12-12T00:47:53.175-08:002011-12-12T00:47:53.175-08:00<a href="http://synodoiporia.blogspot.com/2011/12/blog-post_2229.html?spref=bl">συν - οδοιπορία: Θεολογικό σχόλιο στο απολυτίκιο του Αγίου Σπυρίδων...</a>: Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανού «Της Συνόδου της πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος και θαυματουργώ λόγω μόνω ποταμούς ανεχαίτισας, Σπυρίδων μακάρι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-3452522678634295131?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1W0eg8FmPEsj7uAhnMXL6CYWD0s/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1W0eg8FmPEsj7uAhnMXL6CYWD0s/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1W0eg8FmPEsj7uAhnMXL6CYWD0s/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/1W0eg8FmPEsj7uAhnMXL6CYWD0s/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/OXrgUqsC2I0" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com2http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/12/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-85722957653120331082011-11-21T02:21:00.000-08:002011-11-21T02:21:17.247-08:002011-11-21T02:21:17.247-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Mh35ip5JhFM/Tsoj0X5B9NI/AAAAAAAAAa0/Us-2iuJ-tFY/s1600/iakovos_l.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" hda="true" height="210" src="http://2.bp.blogspot.com/-Mh35ip5JhFM/Tsoj0X5B9NI/AAAAAAAAAa0/Us-2iuJ-tFY/s320/iakovos_l.jpg" width="320" /></a></div>Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος Ομότ. Καθ. Παν. Αθηνών <br /> <br /> <br /> Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης<br /> <br /> Από το ομώνυμο βιβλίο, εκδόσεις «Τροχαλία»<br /> <br /> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <strong>Εκβάλει δαιμόνια και καθυβρίζεται από αυτά. </strong><br /> <br /> Από νωρίς, από τότε που οι δαίμονες τον χτυπούσαν και τον άφηναν αναίσθητο, άρχισε να του παρέχεται κι ένα άλλο χάρισμα. Να εκβάλλει δαιμόνια από ανθρώπους. Παλιά η μεθοδεία του Σατανά. Ταλαιπωρεί αφάνταστα και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε απαίσιο τυφλό του όργανο. Ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1980 φέρνανε συχνά δαιμονισμένους στη Μονή, για να τους διαβάσει εξορκισμούς ο π. Ιάκωβος και να τους σταυρώσει με την κάρα του οσίου Δαβίδ.<br /> <br /> <br /> <br /> Στις 13 του Σεπτέμβρη, το 1987, δαιμόνιο ενόχλησε το Γιώργο Λ., ένα παληκάρι 22 ετών. Κάθε μέρα και η κατάστασή του χειροτέρευε. Τον Οκτώβρη η μητέρα του και ο αδερφός του φέρανε το Γιώργο στη Μονή. Παρακάλεσαν τον π. Ιάκωβο να προσευχηθεί και να διαβάσει εξορκισμούς. Μπροστά στο ναό το δαιμόνιο αντέδρασε φοβερά. Έβριζε κι αισχρολογούσε, χειρονομούσε και απειλούσε. Μέσα στο ναό συνέχισε πιο έντονα την αντίδραση. Άνοιξε τη λειψανοθήκη ο π. Ιάκωβος, κατέβασε την κάρα του οσίου και άρχισε να διαβάζει εξορκισμούς. Τότε, από τη μητέρα, που κι αυτή μπήκε στο ναό, ακούστηκε μια κραυγή:<br /> <br /> <br /> <br /> –Θεέ μου, τι βλέπουν τα μάτια μου, ας γίνει καλά το παιδί μου! Τελειώνοντας οι εξορκισμοί, ο Γιώργος ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο και ηρέμησε. Η μητέρα του, μόλις βγήκε από το ναό, εξήγησε σε μοναχό πως είδε τον π. Ιάκωβο όταν εκείνη έβγαζε τη φωνή. Τον είδε είπε, όσο διάβαζε τους εξορκισμούς, υψωμένον περίπου μισό μέτρο πάνω από τη γη και να πατάει σ’ ένα μαύρο νάνο με κέρατα και ουρά (στο δαιμόνιο).<br /> <br /> <br /> <br /> Στη Μονή έφερναν δαιμονισμένους, έφερναν και ψυχοπαθείς, με διαφόρων βαθμών και τύπων σχιζοφρένειες. Τις περισσότερες φορές είναι πολύ, μα πάρα πολύ, δύσκολο να διακρίνει κανείς πότε ο δυστυχής άνθρωπος πάσχει από σχιζοφρένεια και πότε κατέχεται από δαιμόνιο. Ο π. Ιάκωβος είχε το χάρισμα να διακρίνει και ανάλογα με την περίπτωση, έλεγε:<br /> <br /> <br /> <br /> –Αυτός (ο ψυχοπαθής) πρέπει να πάει στο γιατρό.<br /> <br /> <br /> <br /> –Αυτός, παιδί μου, έχει δαιμόνιο (άρα χρειαζόταν εξορκισμούς).<br /> <br /> <br /> <br /> Πολλοί παρακολουθούσανε τους εξορκισμούς αυτούς και κάποιοι καταγράψανε διαλόγους μεταξύ του π. Ιακώβου και των δαιμόνων. Οι δαίμονες μιλούσανε με το στόμα των δαιμονισμένων, που βρίζανε άσχημα και συχνά, ως δαίμονες, δείχνανε γνώση πραγμάτων, που δεν τα γνωρίζουν οι άνθρωποι. Η δαιμονισμένη Παναγιώτα χτυπιόταν και δεν ήθελε να πάει στον π. Ιάκωβο, τον οποίο έλεγε ότι θα τον τυφλώσει τη νύχτα, να μην μπορεί να διαβάζει. Το πρωί ο γέροντας τη ρώτησε το όνομά της και αυτή απάντησε: Οσμάν. Άλλη μία δαιμονισμένη απάντησε ότι τη λένε Βελιάρ. Τότε ο γέροντας:<br /> <br /> <br /> <br /> –Εσύ, Βελιάρ, και ο πατέρας σου είστε ψεύτες. Βεελζεβούλ ο πατέρας σου.<br /> <br /> <br /> <br /> Εκείνη βεβαίωσε:<br /> <br /> <br /> <br /> –Ναι, έτσι λέγεται και μου δίνει ξύλο για να κάνω κακό, δεν αντέχω άλλο.<br /> <br /> <br /> <br /> –Τώρα –επιτάσσει ο γέροντας– θέλω να φύγεις από την Παναγιώτα.<br /> <br /> <br /> <br /> –Να φύγω –προλαβαίνει η Παναγιώτα– να φύγω, παλιόγερε κοκαλιάρη.<br /> <br /> <br /> <br /> –Να πας στα όρη –συνεχίζει ο γέροντας.<br /> <br /> <br /> <br /> Και η Παναγιώτα με παράπονο κι επιμονή:<br /> <br /> <br /> <br /> –Να μην πάω στα όρη, να πάω σε άνθρωπο…<br /> <br /> <br /> <br /> Ο γέροντας βάζει την κάρα του Οσίου στο κεφάλι της.<br /> <br /> <br /> <br /> –Μου σπας τα κέρατα… Σε πολεμάω εξήντα πέντε χρόνια. Δεν μπορώ να σε ρίξω σε κάποια αμαρτία, να σε πάω στην κόλαση. Να εύχεσθε σ’αυτόν το Γέρο (=τον όσιο Δαβίδ), αλλιώς θα σας είχα λιώσει…<br /> <br /> <br /> <br /> Έπειτα το δαιμόνιο άλλαξε τακτική και φώναζε στο γέροντα:<br /> <br /> <br /> <br /> –Είσαι άγιος… Έχετε άγιο εδώ και δεν το καταλάβατε.<br /> <br /> <br /> <br /> Ο γέροντας αποστόμωνε αμέσως:<br /> <br /> <br /> <br /> –Τα λες να με παρασύρεις, αμ’ δε σ’ακούω… γη και σποδός είμαι… εγώ είμαι ταπεινός…<br /> <br /> <br /> <br /> Το δαιμόνιο ήξερε καλά, ομολογούσε και αντιδρούσε:<br /> <br /> <br /> <br /> –Αυτή η ταπείνωση, ρε κερατά, με καίει… φύγε ρε…<br /> <br /> <br /> <br /> Την ίδια εποχή, πήγανε οι γονείς στην Μονή την κόρη τους, που δεν έμπαινε στο ναό. Βγήκε ο γέροντας με την κάρα του Οσίου, οπότε η δαιμονισμένη ξέσπασε:<br /> <br /> <br /> <br /> –Σκάσε, να μη σ’ακούω παλιόγερε. Να ψοφήσεις (και χτυπιότανε φοβερά η κοπέλα). Είμαι κοσμοκράτωρ (φώναζε με το στόμα της ο δαίμονας). Κρατώ την Αθήνα στα χέρια μου… Εκείνο που ήθελα το’κανα, τους παπάδες τους κούρεψα…<br /> <br /> <br /> <br /> Πολεμάω χρόνια το μοναστήρι× σας φυλάει ο μεγάλος εδώ μέσα. Δεν μπορώ να σε παγιδέψω. Να τα πόδια σου! Σαπίσανε τα πόδια σου (= πράγματι σάπιες ήτανε οι φλέβες των ποδιών του γέροντα και το αίμα δεν κυκλοφορούσε). Ν’απελπιστείς, πες ότι είσαι άγιος να σε κολάσω.<br /> <br /> <br /> <br /> Επεμβαίνει ο γέροντας:<br /> <br /> <br /> <br /> –Δεν είμαι άγιος, αλλά ο Κύριος είπε: «άγιοι γίνεσθε». Ότι μπορώ κάνω, είμαι άνθρωπος χοϊκός.<br /> <br /> <br /> <br /> Με νέα αγανάκτηση η δαιμονισμένη:<br /> <br /> <br /> <br /> –Τι να σου κάνω, τραγόπαπα, έχεις ταπείνωση κι έχεις μέσα σου το Χριστό× αλλιώς θα σε είχα διαλύσει. Τόσες αρρώστιες (= σου έβαλα) κι εσύ επιμένεις…<br /> <br /> <br /> <br /> Άλλος δαιμονισμένος πληροφόρησε με καύχηση:<br /> <br /> <br /> <br /> –Οχτώ χιλιάδες μάγους έχω στην υποταγή μου.<br /> <br /> <br /> <br /> Τον ρώτησε ο γέροντας πως μπαίνει σε ανθρώπους και απάντησε ότι μπαίνει σ’ αυτούς που «δεν έχουν πίστη. Μπαίνω έτσι, σαν καπνός».<br /> <br /> <br /> <br /> Κάποτε διάβασε τους εξορκισμούς για δαιμονισμένη, που την πήγε στο γέροντα ο αστυνόμος σύζυγός της .Φάνηκε να ηρεμεί, και ο γέροντας έτεινε το χέρι του να τη χαιρετήσει. Τότε αυτή με θυμό:<br /> <br /> <br /> <br /> –Πιάνουν οι δαίμονες το χέρι του παπά που λειτουργεί;<br /> <br /> <br /> <br /> Δυο παληκάρια φέρανε από τη Βέροια τη δαιμονισμένη μητέρα τους. Συνέβη να είναι στη Μονή και ο μητροπολίτης Σάμου. Τη μια στιγμή φερόταν ήρεμα κι έλεγε περιπαιχτικά:<br /> <br /> <br /> <br /> –Κοκαλιάρη Ιάκωβε… Πάτερ Ιάκωβε, είσαι άγιος. Ο κόσμος σε τιμάει για άγιο.<br /> <br /> <br /> <br /> Με υψωμένη φωνή έλεγε και ξανάλεγε ο γέροντας:<br /> <br /> <br /> <br /> –Χοϊκός, αμαρτωλός άνθρωπος, είμαι.<br /> <br /> <br /> <br /> Μετά από λίγο γινόταν επιθετική και με τα νύχια τραυμάτιζε στο πρόσωπο πολλούς. Το ίδιο προσπάθησε και για το γέροντα, που τη σταμάτησε με την κάρα του Οσίου.<br /> <br /> <br /> <br /> Άλλος δαιμονισμένος, αντιδρώντας και τρέμοντας στις προσευχές του γέροντα, φώναζε:<br /> <br /> <br /> <br /> –Σκάσε Ιάκωβε, σκάσε κοκαλιάρη… σαν καπνός εισέρχομαι στον άνθρωπο και σαν καπνός εξέρχομαι… φοβάμαι, τρέμω το Σταυρό… άμα τον κάνουν φεύγω… φεύγει η χάρη του Θεού και μπαίνουμε μεις (= οι δαίμονες).<br /> <br /> <br /> <br /> Σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις δαιμονισμένων ο γέροντας διάβαζε τους εξορκισμούς, έχοντας την κάρα του Οσίου. Έτσι προστάτευε και τον εαυτό του ενώπιον των ανθρώπων. Δε θα μπορούσανε να ειπούν ότι τους δαίμονες εκβάλλει ο ίδιος ο γέροντας, εφόσον πρόβαλλε πάντα τον Όσιο Δαβίδ ως ενεργούντα.<br /> <br /> <br /> <br /> Δραματική, για όλους τους παρόντες, γινόταν η κατάσταση, όταν οι δαιμονισμένοι παίρνανε άλλες μορφές. Τρομαγμένοι και απελπισμένοι από τις προσευχές του π. Ιακώβου, παίρνανε ξαφνικά τη μορφή άγριου μαύρου σκύλου, φοβερού λύκου ή σαρκοβόρου πτηνού. Άλλοτε πάλι γαυγίζαν ή βρυχώνταν σαν θηρία και σκορπούσανε παντού τρόμο.<br /> <br /> <br /> <br /> Όσοι δαιμονισμένοι απελευθερώνονταν από το Σατανά, επισκέπτονταν συχνά τη Μονή για ευχαριστίες και προσκύνημα. Μόνο που οι ευχαριστίες δεν είναι τόσο απλό πράγμα. Παραξενεύτηκαν οι μοναχοί μία μέρα, που ο γέροντας δεν πήρε χρήματα για το ταγαράκι του από τη μητέρα ενός παιδιού, το οποίο ελευθέρωσε από δαιμόνιο. Το δαιμόνιο είχε πάει στα χρήματα, το διέκρινε ο γέροντας:<br /> <br /> <br /> <br /> –Εγώ έβγαλα το δαιμόνιο από το παιδί σου κι εσύ πας να τα βάλεις σ’εμένα!<br /> <br /> <br /> <br /> Το χάρισμα τούτο, να ελευθερώνει τον άνθρωπο από τους δαίμονες είναι πολυσήμαντος θρίαμβος. Αποτελεί την τρανή απόδειξη ότι η κυριαρχία του Σατανά στον κόσμο, τον άνθρωπο και τη φύση, είναι προσωρινή και μπορεί να καταργηθεί. Κι εφόσον με το θαύμα του Οσίου καταργείται ενδεικτικά –στην περίπτωση εκδίωξης δαιμόνων από ανθρώπους– σημαίνει ότι ο Όσιος βιώνει τη βασιλεία αυτής στον κόσμο. Άρα η βασιλεία του Θεού και υπάρχει και μπορεί να πραγματώνεται καθημερινά, έστω και μερικά.<br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-8572295765312033108?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OZ7M1joVCvBgoGmg9eqpXO_x8ZY/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OZ7M1joVCvBgoGmg9eqpXO_x8ZY/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OZ7M1joVCvBgoGmg9eqpXO_x8ZY/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OZ7M1joVCvBgoGmg9eqpXO_x8ZY/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/ZGe435uW8BI" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/11/blog-post_21.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-44636249566735957132011-11-21T00:19:00.000-08:002011-11-21T00:19:28.556-08:002011-11-21T00:19:28.556-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KlpWJ6124W4/TsoIEZGbLVI/AAAAAAAAAak/qrHfkiN_8U0/s1600/Eisodia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="286" src="http://1.bp.blogspot.com/-KlpWJ6124W4/TsoIEZGbLVI/AAAAAAAAAak/qrHfkiN_8U0/s400/Eisodia.jpg" width="200" /></a></div><br /> <br /> <br /> <em><strong><span style="font-size: large;">Ἡ εὐσεβὴς Ἄννα σύζυγος τοῦ Ἰωακείμ, πέρασε τὴν ζωή της χωρὶς νὰ μπορέσει νὰ τεκνοποιήσει, καθὼς ἦταν στείρα. Μαζὶ μὲ τὸν Ἰωακεὶμ προσευχόταν θερμὰ στὸν Θεὸ νὰ τὴν ἀξιώσει νὰ φέρει στὸν κόσμο ἕνα παιδί, μὲ τὴν ὑπόσχεση ὅτι θὰ ἀφιέρωνε τὸ τέκνο της σὲ Αὐτόν.</span></strong></em><br /> <em><br /> <strong><span style="font-size: large;"></span></strong></em><br /> <em><strong><span style="font-size: large;">Πράγματι, ὁ Πανάγαθος Θεὸς ὄχι μόνο τῆς χάρισε ἕνα παιδί, ἀλλὰ τὴν ἀξίωσε νὰ φέρει στὸν κόσμο τὴν γυναίκα ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν Μεσσία, τὸν Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό.</span></strong></em><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/qAz-sEWbcFI/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/qAz-sEWbcFI&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/qAz-sEWbcFI&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><b><i><span style="font-size: large;">Ὅταν ἡ Παναγία ἔγινε τριῶν χρόνων, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ἡ Ἄννα καὶ ὁ Ἰωακείμ, κρατώντας τὴν ὑπόσχεσή τους, τὴν ὁδήγησαν στὸ Ναὸ καὶ τὴν παρέδωσαν στὸν ἀρχιερέα Ζαχαρία. Ὁ ἀρχιερέας παρέλαβε τὴν Παρθένο Μαρία καὶ τὴν ὁδήγησε στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅπου δὲν ἔμπαινε κανεὶς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἴδιο, ἐπειδὴ γνώριζε ἔπειτα ἀπὸ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ τὸ μελλοντικὸ ρόλο τῆς Ἁγίας κόρης στὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Κυρίου.<br /> Στὰ ἐνδότερά του Ναοῦ ἡ Παρθένος Μαρία ἔμεινε δώδεκα χρόνια. Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ προμήθευε τὴν Παναγία μὲ τροφὴ οὐράνια. Ἐξῆλθε ἀπὸ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ὅταν ἔφθασε ἡ ὥρα τοῦ Θείου Εὐαγγελισμοῦ.<br /> </span></i><a href="http://http//www.youtube.com/watch?v=qAz-sEWbcFI"></a></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-4463624956673595713?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YvTau-DSLgeAl29yjRlkld0niPI/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YvTau-DSLgeAl29yjRlkld0niPI/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YvTau-DSLgeAl29yjRlkld0niPI/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/YvTau-DSLgeAl29yjRlkld0niPI/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/ry-DOYOy4-s" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/11/ta.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-52509278212392058202011-11-09T02:18:00.000-08:002011-11-10T03:48:57.511-08:002011-11-10T03:48:57.511-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div id="post_message_160444"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-RHk4uEjw4us/TrpTQdMPo9I/AAAAAAAAAaM/yR8TsYw_iug/s1600/nektarios_2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" ida="true" src="http://2.bp.blogspot.com/-RHk4uEjw4us/TrpTQdMPo9I/AAAAAAAAAaM/yR8TsYw_iug/s320/nektarios_2.jpg" width="268" /></a></div><div>Ὁ π. Νεκτάριος Βιτάλης, γνωστότατος στὸ Λαύριο γιὰ τὴν δράση του καὶ γιὰ τὴν συμπαράστασή του στὸν φτωχὸ καὶ ξεγραμμένο κόσμο τῆς ὑποβαθμισμένης αὐτῆς περιοχῆς, διηγεῖται τὸ παρακάτω περιστατικὸ ὅπως τοῦ συνέβη, ὅταν ἑτοιμοθάνατος ἀπὸ καρκίνο, περίμενε ἁπλῶς τὴν ὥρα τοῦ θανάτου του... <br /> <br /> <b>Τὰ ὅσα παρουσιάζονται στὴν συνέχεια ἔχουν προβληθεῖ ἐπανειλημμένως στὰ μέσα ἐνημέρωσης, εἶναι δὲ καταχωρημένα καὶ στὸ βιβλίο «ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ»</b> - Ἀθῆνα 1997, τοῦ γνωστοῦ συγγραφέα κ. Μανώλη Μελινοῦ. <br /> <br /> Διηγεῖται ὁ π. Νεκτάριος Βιτάλης: <br /> <br /> - Εἶχα προσβληθεῖ ἀπὸ σοβαρὴ μορφὴ καρκίνου. Τὸ στῆθος μου ἦταν μιὰ πληγὴ ἀνοικτὴ ποὺ ἔτρεχε ἀδιάκοπα αἷμα καὶ πύον. Ἀπὸ τοὺς πόνους ἔσκιζα τὶς φανέλες μου. Κατάσταση τραγική, πήγαινα κατ᾿ εὐθείαν στὸν θάνατο. Νὰ φαντασθεῖτε, εἶχα ἑτοιμάσει ἀκόμη καὶ τὰ σάβανά μου... <br /> <br /> Στὶς 26 Μαρτίου 1980 τὸ πρωΐ, συζητώντας στὸ γραφεῖο μου στὸ ὑπόγειο τοῦ Ναοῦ, μαζὶ μὲ τὴν νεωκόρο Σοφία Μπούρδου καὶ τὴν ἁγιογράφο Ἑλένη Κιτράκη ἄνοιξε ξαφνικὰ ἡ πόρτα καὶ μπῆκε ἕνα ἄγνωστό μου γεροντάκι. Εἶχε τὰ γένια του κατάλευκα, κοντὸς καὶ μὲ ἐλαφριὰ φαλάκρα. Ἴδιος ἀκριβῶς ὅπως ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στὶς φωτογραφίες ποὺ βλέπουμε. Πῆρε τρία κεριὰ χωρὶς νὰ ρίξει χρήματα κι᾿ ἄναψε μόνο τὰ δυό. Προσκύνησε ὅλες τὶς εἰκόνες τοῦ τέμπλου, προσπερνώντας τὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου χωρὶς νὰ τὴν προσκυνήσει. Ἐμένα δὲν μ᾿ ἔβλεπε στὸ σημεῖο ποὺ βρισκόμουνα. Εἶχα φοβεροὺς πόνους ὅταν τράβηξα τὴν κουρτίνα τοῦ γραφείου καὶ προχώρησα πρὸς τὸ μέρος του. Μπροστὰ στὴν Ὡραία Πύλη σταύρωσε τὶς παλάμες του καὶ χωρὶς νὰ κοιτάξει πουθενά, ρώτησε: <br /> <br /> - Ὁ γέροντας εἶν᾿ ἐδῶ; <br /> <br /> Ἡ νεωκόρος ξέροντας τὴν ἀρρώστια μου θέλησε νὰ μὲ «προστατεύσει»... <br /> - Ὄχι, ὄχι...εἶναι μὲ γρίπη στὸ σπίτι του... <br /> - Δὲν πειράζει. Εὔχεσθε, καὶ καλὴ Ἀνάσταση, εἶπε ἐκεῖνος καὶ ἔφυγε. <br /> <br /> Ἦρθε ἡ νεωκόρος τρέχοντας καὶ μοῦ λέει· <br /> - Πάτερ Νεκτάριε, ὁ γέροντας ποὺ μόλις ἔφυγε ἔμοιαζε ἴδιος με τὸν Ἅγιο Νεκτάριο! Τὰ μάτια του πετοῦσαν φλόγες. Μοῦ φαίνεται ὅτι ἦταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος κι᾿ ἦλθε νὰ σᾶς βοηθήσει... <br /> <br /> Τὴν εὐχαρίστησα νομίζοντας ὅτι μοῦ ἔλεγε αὐτὰ γιὰ νὰ μὲ παρηγορήσει. Ὅμως κατὰ βάθος «κάτι» δὲν πήγαινε καλά. Τὴν ἔστειλα μαζὶ μὲ τὴν ἁγιογράφο νὰ βροῦνε γρήγορα τὸν ἄγνωστο καὶ νὰ τὸν φέρουν πίσω. Μπῆκα στὸ Ἱερὸ καὶ προσκυνώντας τὸν Ἐσταυρωμένο κλαίγοντας, γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ παρακαλοῦσα τὸν Χριστὸ νὰ μὲ θεραπεύσει. Τὰ βήματά τους μὲ διέκοψαν, <br /> - Πάτερ, ὁ Γέροντας ἦρθε! <br /> <br /> Πλησίασα νὰ τοῦ φιλήσω τὸ χέρι, ἀλλὰ μὲ ταπείνωση δὲν μ᾿ ἄφησε. Ἔσκυψε καὶ φίλησε αὐτὸς τὸ δικό μου! Τὸν ρώτησα· <br /> - Πῶς λέγεσθε γέροντα; <br /> - Ἀναστάσιος παιδί μου, εἶπε, λέγοντας τὸ βαπτιστικὸ ὄνομα ποὺ εἶχε πρὶν γίνει μοναχός... <br /> <br /> Τοῦ ὑπέδειξα νὰ προσκυνήσει τὰ ἅγια λείψανα. Ἔβγαλε ἕνα ζευγάρι συρμάτινα γυαλάκια, μ᾿ ἕνα μόνο μπρατσάκι. Μόλις τὰ εἴδαμε, ὅλοι ἀνατριχιάσαμε! <br /> Ἦταν τὰ ἴδια γυαλιὰ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ποὺ εἴχαμε στὴν προθήκη μὲ τὰ ἅγια λείψανα. Μοῦ τὰ εἶχε δωρήση ἡ παλιὰ γερόντισσα τοῦ μοναστηριοῦ του, στὴν Αἴγινα, μοναχὴ Νεκταρία. <br /> <br /> - Ἡ πίστη εἶναι τὸ πᾶν !..., εἶπε ὁ ἄγνωστος, καθὼς φοροῦσε τὰ γυαλιά του. <br /> <br /> Ἄρχισε νὰ ἀσπάζεται μὲ εὐλάβεια ὅλα τὰ ἅγια λείψανα καθὼς τὸν ξεναγοῦσε ἢ νεωκόρος. Στὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ἀδιαφόρησε, προσπερνώντας τα... <br /> - Γέροντα, μὲ συγχωρεῖτε τοῦ εἶπα. Κι᾿ ὁ Ἅγιος Νεκτάριος θαυματουργὸς εἶναι. Γιατί δὲν τὸν ἀσπάζεστε; <br /> <br /> Γύρισε καὶ μὲ κοίταξε χαμογελώντας. Τὸν ρώτησα· <br /> - Ποῦ μένετε Γέροντα; <br /> <br /> Μοῦ ἔδειξε τὸ ταβάνι, ἐκεῖ ποὺ κτίζαμε τὴν καινούργια ἐκκλησία, λέγοντας, <br /> - Τὸ σπίτι μου δὲν εἶναι ἀκόμη ἕτοιμο καὶ στενοχωροῦμαι. Ἡ θέση μου δὲν μοῦ τὸ ἐπιτρέπει νὰ μένω ἐδῶ κι᾿ ἐκεῖ... <br /> - Γέροντα, τοῦ ἐξομολογήθηκα, σᾶς εἶπαν ψέμματα ὅτι ἔχω γρίπη. Ἔχω καρκίνο! Θέλω ὅμως νὰ γίνω καλά, νὰ φτιάξω τὴν Ἁγία Τράπεζα, νὰ τελειώσω τὴν Ἐκκλησία πρῶτα, καὶ μετὰ ἂς πεθάνω... <br /> - Μὴ στενοχωρεῖσαι, μοῦ εἶπε. Ἐγὼ τώρα ἀναχωρῶ. Πηγαίνω στὴν Πάρο νὰ προσκυνήσω τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο καὶ νὰ ἐπισκεφτῶ καὶ τὸν παπα-Φιλόθεο, πρόσθεσε, ξεκινώντας νὰ φύγει. Προσπέρασε τὴν μεγάλη εἰκόνα του χωρὶς νὰ δώσει σημασία... <br /> <br /> Τὸν σταμάτησα καὶ ἀκούμπησα τὰ χέρια μου στὸ πρόσωπό του. <br /> - Γεροντάκο μου, γεροντάκο μου, τοῦ εἶπα, τὸ προσωπάκι σου μοιάζει ἴδιο μὲ τοῦ ἁγίου Νεκταρίου ποὺ τιμάει αὐτὴ ἐδῶ ἡ Ἐκκλησία μας... <br /> <br /> Τότε, κύλησαν δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια του... Μὲ σταύρωσε, καὶ μὲ ἀγκάλιασε μὲ τὰ χέρια του... Παίρνοντας θάρρος κι᾿ ἐγὼ ἄνοιξα τὰ χέρια μου νὰ τὸν ἀγκαλιάσω. Μόλις τὰ ἅπλωσα ὅμως, κι᾿ ἐνῶ τὸν ἔβλεπα μπροστά μου, τὰ χέρια μου ἔκλεισαν στὸ κενό!... <br /> <br /> Ἀνατρίχιασα καὶ σταυροκοπήθηκα. Τοῦ λέω πάλι· <br /> - Γέροντά μου, σὲ παρακαλῶ, θέλω νὰ ζήσω, νὰ κάνω τὴν πρώτη μου λειτουργία. Βοήθησέ με νὰ ζήσω... <br /> <br /> Ἔφυγε ἀπὸ κοντά μου καὶ ἀφοῦ στάθηκε πέρα, στὴν εἰκόνα του μπροστά, μοῦ εἶπε· <br /> - Ὤ, παιδί μου Νεκτάριε, μὴ στενοχωριέσαι. Δοκιμασία περαστικὴ εἶναι, καὶ θὰ γίνεις καλά! Θὰ γίνει τὸ θαῦμα ποὺ ζητᾷς καὶ θ᾿ ἀκουστεῖ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Μὴ φοβᾶσαι... <br /> <br /> Ἀμέσως χάθηκε ἀπὸ μπροστά μας μέσα ἀπὸ τήν κλειστὴ πόρτα... <br /> Ἔτρεξαν οἱ γυναῖκες νὰ τὸν προφθάσουν. Τὸν πρόλαβαν στὴν στάση τοῦ λεωφορείου. Μπῆκε μέσα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐξαφανίσθηκε, πρὶν ξεκινήσει τὸ λεωφορεῖο!... <br /> <br /> Αὐτὰ ἀναφέρει ὁ π. Νεκτάριος Βιτάλης, ἕνα σεβαστὸ καὶ κατὰ πάντα ἀξιόπιστο πρόσωπο, παρουσίᾳ μαρτύρων, ποὺ τελικὰ ἔγινε καλά, διαψεύδοντας γιατρούς, ἀκτινογραφίες, καὶ προβλέψεις θανάτου. Γιατὶ ἐπάνω ὅλων βρίσκεται ὁ Χριστός, ὁ ζωντανὸς Θεός μας καὶ οἱ μεσίτες Ἅγιοί του, σὺν τὴν Παναγία Μητέρα του! <br /> Γιατὶ «ὅπου Θεὸς βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις...» </div></div><a href="http://www.sync.gr/claim/7sWver9YJtrb" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-5250927821239205820?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Kf94Y-jhKuuivqzdsn1zxn7xmGY/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Kf94Y-jhKuuivqzdsn1zxn7xmGY/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Kf94Y-jhKuuivqzdsn1zxn7xmGY/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/Kf94Y-jhKuuivqzdsn1zxn7xmGY/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/7sCEYOqnnYw" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/11/blog-post_09.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-79230663148095847542011-11-09T02:10:00.000-08:002011-11-09T02:10:40.800-08:002011-11-09T02:10:40.800-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-QcQnL7C2Q24/TrpRE4QbqUI/AAAAAAAAAaE/R7rR9QT-O1A/s1600/normal_taxiarxis.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="224" ida="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-QcQnL7C2Q24/TrpRE4QbqUI/AAAAAAAAAaE/R7rR9QT-O1A/s320/normal_taxiarxis.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;Ο Γιάννης Aπήκος, από το Μανταμάδο της Λέσβου, ξενιτεμένος στη Γερμανία, ζούσε ήσυχα και χριστιανικά με τη γυναίκα του Καλλιόπη.<br /> Το Νοέμβριο του 1987 ή Καλλιόπη αρρώστησε σοβαρά με βαρύ εγκεφαλικό.<br /> &nbsp;Μεταφέρθηκε αμέσως σε γερμανικό νοσοκομείο, όπου παρέμεινε σε κωματώδη κατάσταση για πέντε βδομάδες.Οι γιατροί δεν της έδιναν ζωή. Ώρα με την ώρα περίμεναν το μοιραίο.<br /> <br /> Στην οικογένεια επικρατούσαν πόνος και θλίψη. Να όμως πού φάνηκε κάποια ελπίδα:<br /> Ο προστάτης του Μανταμάδου, της ιδιαίτερης πατρίδας τους, ο Ταξιάρχης Μιχαήλ.<br /> Όλη η οικογένεια γονάτισε αυθόρμητα μπροστά στο εικονοστάσι και σήκωσε τα μάτια Ικετευτικά στο εικόνισμα του αρχαγγέλου. Προσευχήθηκαν με πόνο, με πίστη, με δάκρυα. Ύστερα σηκώθηκαν γαληνεμένοι, με κάποια κρυφή ελπίδα.<br /> <br /> Άπ' αυτήν όμως την ομαδική προσευχή απουσίασε ο αδελφός της άρρωστης, ο Ηρακλής. Ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά, γι' αυτό είχε ανοίξει αθόρυβα την πόρτα κι είχε εξαφανιστεί.<br /> Πρωί-πρωί ξεκίνησαν για το νοσοκομείο. Εκεί δοκίμασαν μια έκπληξη. Ή άρρωστη, πού μέχρι χθες βρισκόταν σε κώμα, είχε ανοιχτά τα μάτια και τους κοιτούσε.<br /> - Τι συμβαίνει, Καλλιόπη; ρώτησε ο Γιάννης.<br /> <br /> - Που πήγατε την εικόνα του Ταξιάρχη πού είχαμε στο σπίτι; ρώτησε εκείνη με δυσκολία.<br /> -&nbsp; Εκεί είναι, στη θέση της.<br /> <br /> Τότε φάνηκε ή γυναίκα να ησυχάζει, και με πολύ κόπο συνέχισε.<br /> <br /> - Χθες το βράδυ μ' επισκέφθηκε ο Ταξιάρχης και στάθηκε εδώ, δίπλα μου. Ήταν λίγο στενοχωρημένος. Με κοίταξε πονετικά και μου είπε: "Θέλω ν' απλώσω τις φτερούγες μου και να σας σκεπάσω, αλλά δυσκολεύομαι". Με κοίταξε λίγο ακόμα κι εξαφανίστηκε. Τι συμβαίνει Γιάννη; Γιατί διστάζει ο Ταξιάρχης;<br /> Ο&nbsp;Γιάννης αμέσως κατάλαβε. Το εμπόδιο ήταν ο χιλιαστής αδελφός της.<br /> Το βράδυ τον συνάντησε, τον ενημέρωσε και, τελειώνοντας, τόνισε:<br /> <br /> -&nbsp;Ο αρχάγγελος, Ηρακλή, δεν θέλει μόνο τη σωματική θεραπεία της αδελφής σου, αλλά και τη δική σου την ψυχική. Θέλει τη σωτηρία σου. Θέλει την επιστροφή σου στην ορθόδοξη πίστη. Και μαζί μ' αυτή, θέλει και την προσευχή σου για την αδελφή σου.<br /> <br /> Σε λίγο άρχισε ένας αγώνας σκληρός. Πάλευε ο χιλιαστής με την ορθόδοξη χριστιανική του συνείδηση.&nbsp;Η τελευταία είχε σύμμαχο την αγάπη της αδελφής του. Τελικά υπέκυψε στη δύναμη του Χρίστου, γονάτισε μπροστά στο εικονοστάσι, προσευχήθηκε με δάκρυα, αναγεννήθηκε.<br /> Το πρωί βιάστηκαν όλοι να πάνε στο νοσοκομείο.<br /> Μα τι να δουν!&nbsp;Η άρρωστη τους περίμενε όρθια.&nbsp;Ο θάλαμος ήταν γεμάτος από γιατρούς και νοσοκόμες. Τα είχαν όλοι χαμένα.<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /> </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">- Τη νύχτα, άρχισε να λέει χαρούμενη h Καλλιόπη, άκουσα μέσα στην ησυχία δυνατό φτερούγισμα. Κοιτάζω ξαφνιασμένη, και βλέπω πάλι τον Ταξιάρχη. Τώρα όμως ήταν χαρούμενος και γελαστός.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">"Θα γίνεις καλά", μου είπε.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Σήκωσε το χέρι του, με σταύρωσε, μου χαμογέλασε και χάθηκε. Έκανα να σηκωθώ, και είδα πώς μπορούσα.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Στο θάλαμο νοσηλευόταν μια ακόμη άρρωστη. Με είδε πού περπατούσα, ήρθε και μ' αγκάλιασε. "Τα είδα όλα", μου είπε.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /> </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">"Εί­δα να σε πλησιάζει στο κρεβάτι σου κάποιος ψηλός, μαυριδερός και λευκοντυμένος άνδρας. Τον είδα να κουνάει τα χέρια του. Και ξαφνικά χάθηκε...</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">&nbsp;Στην αρχή νόμισα πώς ήταν γιατρός με την άσπρη μπλούζα. Αυτός όμως ήταν ασυνήθιστα ψηλός, πάνω από δύο μέτρα. Δεν πατούσε στη γη και δεν έκαναν θό­ρυβο τα πόδια του. Με την παρουσία του ξεχύθηκε μια ευωδιά στο δωμάτιο. Τρόμαξα και σκεπάστηκα περισσότερο."</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /> </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">- Τι θα κάνουμε τώρα; ρώτησε ο Γιάννης το γιατρό.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">- Δεν ξέρω, κύριε. Μόνο ένα θαύμα μπορούσε να φέρει αυτό το αποτέλεσμα. Και το θαύμα έγινε!</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><br /> </div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Την επόμενη&nbsp; μέρα ο Γιάννης βρισκόταν κιόλας στην πατρίδα του, μπροστά στον Ταξιάρχη, κι έβρεχε την ιερή εικόνα του ευεργέτη του με δάκρυα χαράς κι ευγνωμοσύνης.</div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;">Πηγή:http://<a href="http://taxiarxis.pblogs.gr/www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=94&amp;Itemid=29" title="">http://taxiarxis.pblogs.gr/www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=94&amp;Itemid=29</a></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-7923066314809584754?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JIa5Z0AjuRJ4_YBnZBFA4NYsc3s/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JIa5Z0AjuRJ4_YBnZBFA4NYsc3s/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JIa5Z0AjuRJ4_YBnZBFA4NYsc3s/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JIa5Z0AjuRJ4_YBnZBFA4NYsc3s/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/TSiyO-MNCbg" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/11/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-43584219977246804312011-10-05T09:17:00.000-07:002011-10-05T09:17:21.647-07:002011-10-05T09:17:21.647-07:00<a href="http://www.pentapostagma.gr/2011/10/blog-post_1367.html#.ToyC_xVsCs0.blogger">Πως να αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου όταν θυμώνει</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-4358421997724680431?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/xlTKCQFh8p-TRgqqBhfktqYdq2Y/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/xlTKCQFh8p-TRgqqBhfktqYdq2Y/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/xlTKCQFh8p-TRgqqBhfktqYdq2Y/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/xlTKCQFh8p-TRgqqBhfktqYdq2Y/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/_XYFoQ2Oi3w" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/10/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-36735781556583814862011-09-15T07:06:00.000-07:002011-09-15T07:06:49.397-07:002011-09-15T07:06:49.397-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-S8b_eTJXyeE/TnIF20GJB-I/AAAAAAAAAV4/FjYUyq8-AWk/s1600/anigif88.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" rba="true" src="http://3.bp.blogspot.com/-S8b_eTJXyeE/TnIF20GJB-I/AAAAAAAAAV4/FjYUyq8-AWk/s320/anigif88.gif" width="236" /></a></div>&nbsp;Η ακόλουθος ιστορία αποτελεί πραγµατικό γεγονός που έλαβε χώρα στο Νοσοκοµείο «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» στην Αθήνα το 1985 και αποτελεί µία ζωντανή µαρτυρία ότι ο Άγιος Θεός επιτελεί θαύµατα, όταν εµείς ειλικρινά πιστεύοµε χωρίς δισταγµούς η αµφισβητήσεις. Τα όσα γράφονται είναι η προσωπική µαρτυρία του σηµερινού εφησυχάζοντος Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήµονος (κατά κόσµον Γεωργίου Λαµπαδαρίου). <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> «Γεννήθηκα στην Κάλυμνο στις 14.5.1955 από ευσεβείς γονείς, τον Παντελή Λαμπαδάριο και την Καλλιόπη, το γένος Ζαΐρη. Το 1975 έγινε η μοναχική κουρά μου από το Γέροντά μου Αρχιμ. Αμφιλόχιο Τσούκο (σημ. Μητροπολίτη Ν. Ζηλανδίας) στην Ι. Μ. Αγίου Παντελεήμονος Καλύμνου και ονομάστηκα «Ευθύμιος». Στις 20.5.1980, γιορτή του Αγίου Πνεύματος, χειροτονήθηκα Διάκονος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου &amp; Αστυπαλαίας Ισίδωρο και στις 6.12.83 Πρεσβύτερος από τον διάδοχό του Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Νεκτάριο. <br /> <br /> Ένα χρόνο μετά, τέλη Νοεμβρίου 1984, αισθάνθηκα μεγάλους πόνους στη μέση. Νόμιζα πως προήρχοντο από υπερβολική κούραση η από τα νεφρά. Αναχώρησα στις 8.1.1985 για να δώσω εξετάσεις σε τρία μαθήματα του πρώτου έτους στην Αθήνα. Μόλις πρόλαβα να δώσω το ένα μάθημα. Σε δύο εβδομάδες, οι πόνοι αυξήθηκαν, το συκώτι πρήστηκε, ήμουν μόνος στο διαμέρισμα απέναντι από τη Θεολογική Σχολή. Οι στενοί και καλοί μου φίλοι άρχισαν να ανησυχούν. Δεν συνήθιζα να χάνω μαθήματα. Ήρθαν στο διαμέρισμά μου ο διάκονος π. Δημήτριος Αργυρός (σήμερα Διευθυντής της Εκκλ. Σχολής Βελλά), ο π. Κωνσταντίνος Ράπτης (σήμερα εφημέριος στο Άνω Ζάλογγο), ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος (σήμερα Πρωτοσύγκελος της Ι. Μ. Ιταλίας), ο Θεόδωρος Ζήσης, συντ. γεωπόνος, κι άλλοι. Όταν τους έδειξα το πρήξιμο του συκωτιού, ο π. Δημήτριος πρόσταξε να πάμε σε νοσοκομείο. <br /> <br /> Με μετέφεραν στο Νοσοκομείο Κληρικών (το ονομαζόμενο τότε Ν.Ι.Κ.Ε.) στην Αγία Βαρβάρα. Δεν μπορούσαν να εντοπίσουν το πρόβλημα. Μέρα με τη μέρα η κατάσταση χειροτέρευε. Άρχισα να χάνω την κινητικότητα των κάτω άκρων. Οι γιατροί κάλεσαν νευρολόγο, μου έκαναν παρακέντηση με την βοήθεια μιας άλλης ιατρού που δεν πρόσεξε και κτύπησε τη ρίζα του νεύρου με αποτέλεσμα οι πόνοι να γίνουν ανυπόφοροι. <br /> <br /> Στο μεταξύ φθάνει στην Αθήνα η αδελφή μου η Θέμις. Μετά από πολλές παρακλήσεις προς το Νοσοκομείο Κληρικών, κατορθώνει να με μεταφέρουν στον «Ευαγγελισμό». Θυμάμαι, βγαίνοντας από το Ν.Ι.Κ.Ε. τελούσαν θ. Λειτουργία στο Παρεκκλήσι. Ήταν η γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους (10.10.1985). Έκανα τον σταυρό μου και παρακάλεσα την Παναγία να με προστατεύσει. <br /> <br /> Στο Νοσοκομείο “Ο Ευαγγελισμός” μου έκαναν μυελογράφημα και συνεδρίασαν υπό την προεδρία του κ. Καρβούνη. Η διάγνωση δεν ήταν ευχάριστη. Είχα προσβληθεί από μεταστατικό καρκίνο του νωτιαίου μυελού που προκάλεσε πλήρη παραλυσία των κάτω άκρων. Ήμουν τότε μόλις 29 χρονών. <br /> <br /> Με έβαλαν σ’ ένα δωμάτιο, για να μου πουν τα αποτελέσματα. Εκεί ήμουν μόνος και από το κρεβάτι παρατηρούσα τα διάφορα εργαλεία. Με πλήρεις τις αισθήσεις μου χωρίς την επήρεια κάποιου φαρμάκου, περίμενα υπομονετικά τα αποτελέσματα. Ξαφνικά ακούω μία αντρική φωνή να μου λέγει: «Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ μέσα. Εάν φύγεις, θα πεθάνεις!» <br /> <br /> Στο άκουσμα αυτής της φωνής ξαφνιάστηκα και γυρνούσα το κεφάλι μου δεξιά και αριστερά να δω ποιός μου μίλησε. Δεν ήταν κανείς μέσα στο δωμάτιο. Μονολογούσα και έλεγα: Η φαντασία μου θα ήταν.Ησύχασα και έβλεπα το ταβάνι του δωματίου. Τότε, μόλις που πέρασαν λίγα λεπτά, η φωνή επαναλήφθηκε για δεύτερη φορά, καθαρά, πεντακάθαρα, όπως και την πρώτη φορά: «Δεν πρέπει να φύγεις από την Ελλάδα, διότι η Παναγία θα σε κάνει καλά εδώ. Εάν φύγεις, θα πεθάνεις!» <br /> <br /> Δεν πρόλαβα να κοιτάξω ξανά και ένας από τους νευροχειρούργους μπήκε στο δωμάτιο και μου είπε: «Πάτερ, αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να σε χειρουργήσουμε εδώ στην Ελλάδα. Έχομε υπογράψει τα έγγραφα. Πρέπει να φύγεις αμέσως είτε για Αγγλία, είτε για Αμερική. Η εκλογή είναι δική σου. Εμείς δεν μπορούμε να σε χειρουργήσουμε». <br /> <br /> Αρνήθηκα. Του εξήγησα τι συνέβη προ ολίγου. Ο γιατρός μου είπε: «Πάτερ, και εγώ είμαι Ορθοδοξος Χριστιανός και πιστεύω στο Θεό, αλλά εδώ παίζουμε με τη ζωή σου. Κάθε δευτερόλεπτο που περνά δεν είναι σε βάρος της υγείας, αλλά της ζωής σου. Πρέπει να φύγεις αμέσως». «Όχι, δεν φεύγω από εδώ. Δεν γνωρίζω τι ήταν η φωνή. Αλλά, εάν υποθέσουμε ότι ήταν από τον Θεό, τότε δεν θα παρακούσω, αλλά θα υπακούσω. Και εάν εσείς δεν θέλετε να με χειρουργήσετε, τότε προτιμώ να πεθάνω». <br /> <br /> Προσπάθησαν να με πείσουν μέσω της αδελφής μου και του θείου μου Γιάννη Π. Ζαΐρη, που ήταν Πρόεδρος Εφετών στην Αθήνα. Τελικά έγινε η εγχείρηση χωρίς καθυστέρηση το ίδιο απόγευμα. Επικεφαλής ο κ. Κων/νος Κρασανάκης νευροχειρούργος. Οι φίλοι μου και ο Καθηγητής μου κ. Γεώργιος Γρατσέας στάθηκαν κοντά μου. Πηγαίνοντας για το χειρουργείο αντίκρισα την εικόνα της Θεοτόκου: «Παναγία μου, εσύ κάνε την εγχείρηση με τα χέρια των γιατρών!» <br /> <br /> Η εγχείρηση κράτησε ώρες. Όταν ξύπνησα, δίπλα μου ήταν ο π. Δημ. Αργυρός. Μου έδινε κουράγιο, όπως και ο π. Κων. Ράπτης και άλλοι και φυσικά η αδελφή μου. Αντιμετώπισα και άλλους κινδύνους. Όλα τα εσωτερικά όργανα, κύστη και έντερα έμειναν παράλυτα, αδρανή. Το πρόλαβε μία νοσοκόμα και μου έβαλε καθετήρα, ειδάλλως η κύστη θα σπούσε! <br /> <br /> Μετά από μέρες με επισκέφθηκε ο κ. Κων/νος Αλεξόπουλος, παθολόγος-ογκολόγος, σήμερα Διευθυντής Ογκολογικού του «Ευαγγελισμού». Μου μίλησε για χημειοθεραπεία, με μετέφεραν σε ιδιαίτερο δωμάτιο στον όροφο 10 της Β΄ Παθολογικής. Εκεί έμεινα το περισσότερο διάστημα. Προϊσταμένη ήταν η δ/νις Μαρία Κτενοπούλου. Κάθε μέρα αντιμέτωπος με το θάνατο. Αλλά ποτέ δεν έχασα την πίστη μου, ότι θα με κάνει καλά ο Θεός μέσω της Μητέρας Του. <br /> <br /> Στο μεταξύ η αδελφή μου θυμήθηκε ένα όνειρο που είχε δει, μέσα του Γενάρη. Είδε την Παναγία ντυμένη ως νοσοκόμα και με κρατούσε στην αγκαλιά ως βρέφος. Της είχε πει: «Ο αδελφός σου πεθαίνει αυτήν την ώρα, αλλά μη φοβάσαι, εγώ θα τον κάμω καλά». Πήρε στα χέρια ένα νυστέρι, έκανε δύο τομές ακριβώς στα ίδια σημεία που έγιναν οι εγχειρήσεις. Πίεσε τις πληγές και απ’ αυτές βγήκε πύο και στο τέλος ένα σκουλήκι. Καθάρισε τις πληγές, τις έρραψε και λέγει στην αδελφή μου: «Ο αδελφός σου θα ζήσει, αλλά θα κάνει δύο χρόνια να ξαναπερπατήσει!» <br /> <br /> Η Θέμις το είχε εντελώς λησμονήσει και, μόνον όταν πραγματοποιήθηκε η δεύτερη επέμβαση, μετά από μήνες, το ξαναθυμήθηκε. <br /> <br /> Το θαυμαστό είναι, ότι κάθε φορά που ζητούσα από κάποιον επισκέπτη να μου φέρει μία εικόνα, μου έφερναν πάντοτε την εικόνα της Παναγίας Πορταϊτίσσης του Αγίου Όρους. Έτσι, πίστεψα ότι ήταν η Παναγία η Πορταΐτισσα που με προστάτευε και έταξα, εάν γινόμουν καλά, θα Την διακονούσα. <br /> <br /> Οι μήνες περνούσαν. Οι ασθενείς στο διπλανό κρεβάτι έρχονταν και έφευγαν, εγώ ακόμη εκεί. Χρειαζόμουν πολλή υπομονή. Παρόλο που ήμουν σε χημειοθεραπεία, ο καρκίνος μεταδόθηκε σε άλλα σημεία του οργανισμού (πνεύμονες, συκώτι και αίμα). <br /> <br /> Από ιατρικής πλευράς καμιά ελπίδα. Ο Καθηγητής κ. Αλεξόπουλος, αν δεν επέμενε η Προϊσταμένη δ/νις Κτενοπούλου, αρνιόταν ακόμα και να συνεχίσει τη θεραπεία! «Είναι άσκοπο να συνεχίσουμε, έλεγε ο γιατρός. Δεν υπάρχει ζωή μέσα του. Το πολύ, μέσα σε δύο η τρεις μέρες θα πεθάνει. Ας τον αφήσουμε να φύγει χωρίς άλλη ταλαιπωρία». <br /> <br /> Μάλιστα, ο ίδιος τηλεφώνησε στο Μητροπολίτη Καλύμνου Νεκτάριο και του ανέφερε: «Η κατάσταση είναι σοβαρή. Το πολύ, Σεβασμιώτατε, το Σάββατο η την Κυριακή θα έχει κοιμηθεί. Να ετοιμαστείτε να τον υποδεχθείτε». Ο Μητροπολίτης Καλύμνου Νεκτάριος κάλεσε τους ιερείς της Καλύμνου σε συνεδρίαση. Τους ανάγγειλε τα όσα ο κ. Αλεξόπουλος του είπε. <br /> <br /> Ο κ. Αλεξόπουλος ενημέρωσε και την αδελφή μου για να ενημερωθεί και η οικογένειά μου: «Δεν υπάρχει ζωή μέσα του»! <br /> <br /> Ήταν Πέμπτη μεσημέρι και, ενώ μιλούσα με την αδελφή μου, ξαφνικά βλέπω το εξής όραμα: Βρέθηκα σ’ ένα χωριό μέσα σε απέραντο δάσος. Όλα όμορφα και καταπράσινα. Όμως από τα σπίτια έβγαιναν κάποιοι με σατανικά πρόσωπα και άρχισαν να μου ρίχνουν βόμβες, χειροβομβίδες και κάθε είδους όπλα. Τίποτε όμως δεν μ’ άγγιζε. Όλα έπεφταν γύρω μου χωρίς να με βλάπτουν. Εγώ, τότε είπα: «Για κοίταξε! Έρχεσαι στο χωριό να βρεις ησυχία και εδώ πολεμά ο ένας τον άλλο». Φεύγω. Βρίσκομαι σ’ άλλο χωριό. Χειρότερη κατάσταση. <br /> <br /> Φεύγοντας πάλι, κατέβαινα ένα μονοπάτι. Συνάντησα δύο νέους στα λευκά οι οποίοι στάθηκαν απέναντί μου. Τα πρόσωπά τους αστραφτερά σαν τον ήλιο και τα ρούχά τους πάλλευκα. Δεν μπορώ να περιγράψω την ομορφιά των προσώπων τους. Μόλις αντίκρισα κατάματα τον έναν ένιωσα ότι περνούσα μέσα από το δικό του σώμα και βρέθηκα σε άλλον κόσμο πνευματικό, όπου κανείς δεν υπήρχε, παρά αισθανόμουν ζωντανά την παρουσία κάποιου που ήταν αγάπη και ειρήνη. Όλα γύρω μου δένδρα, λουλούδια, φυτά, πέτρες και χορτάρι ήταν από γαλάζιο διαμάντι! Όλα ζωντανοί οργανισμοί, αλλά καμωμένα από γαλάζιο διαμάντι! Μάλιστα, από περιέργεια έσκυψα και άγγιξα με την άκρη του δακτύλου μου ένα τριαντάφυλλο και μονολογούσα: «Μα, πως είναι δυνατό νάναι ζωντανό τριαντάφυλλο, ενώ είναι διαμάντι;» Η αίσθηση εκείνη στο άκρο του δακτύλου μου δεν είχε σβήσει για πολλούς μήνες. <br /> <br /> Μετά κοίταξα κάτω και είδα στρώματα διάφορα γεμάτα από ανθρώπους που συζητούσαν μεταξύ τους σε μια ατμόσφαιρα χαράς και ευτυχίας. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου για να απολαύσω εκείνη την πανέμορφη πεδιάδα, βρέθηκα ξανά μπροστά στους δύο νέους. Κάτι μου λέγανε και εγώ απαντούσα. Δεν μπορώ να θυμηθώ την γλώσσα που μιλούσαμε. <br /> <br /> Ήταν μόνο για κείνη την στιγμή. Μόνο θυμάμαι, ότι ο ένας μου έδιδε κάποιες οδηγίες, γιατί κτυπούσε τον δείκτη του δεξιού χεριού στην παλάμη του αριστερού, όπως όταν δίνουμε οδηγίες. <br /> <br /> Όταν συνήλθα, βρέθηκα πάλι με την αδελφή μου την Θέμιδα. Εκείνη νόμιζε πως ήρθε το τέλος μου και παραμιλούσα, γιατί το κεφάλι μου ήταν στραμμένο προς την εικόνα του Χριστού. <br /> <br /> Ο πυρετός εκείνο το διάστημα και για περισσότερο από ένα μήνα ήταν 42,5 C. Κανένα φάρμακο δεν βοηθούσε να κατεβεί. Για μία ολόκληρη εβδομάδα οι νοσοκόμες έπαιρναν τον πυρετό κάθε μία ώρα. Τι κουραστική εβδομάδα! Κάθε ώρα και θερμόμετρο. Νύκτα και μέρα δεν έβρισκα χρόνο να ξεκουραστώ. <br /> <br /> Πρέπει να ήταν ένα Σάββατο στα μέσα του Μάη 1985. Ο πυρετός να με καίει και ενώ στις 06:00 το πρωί ο πυρετός ήταν 42,5 C, στις 07:00 π.μ. έγινε ξαφνικά 36,6 C! Η νοσοκόμα έξαλλη νόμιζε ότι μετακίνησα το θερμόμετρο: «Έχομε κι άλλους ασθενείς. Βαλ’ το σωστά αυτή τη φορά!» <br /> <br /> Βάζει το θερμόμετρο δεύτερη φορά: 36,6 C! Φωνάζει την αδελφή μου. Το ξαναβάζει τρίτη φορά: 36,6 C! Φωνάζει την προϊσταμένη, Μαρία Κτενοπούλου, που τηλεφωνεί αμέσως τον κ. Αλεξόπουλο. «Κοιτάξτε, αδελφή, αγαπάμε τον π. Παντελεήμονα, αλλά αυτός ο νέος δεν έχει ζωή μέσα του. Μέσα σε δύο μέρες θα πρέπει να πεθάνει. Πρέπει όλοι να το συνειδητοποιήσουμε». «Δεν ξέρω αν πρέπει να πεθάνει, αλλά είναι η μοναδική σου ευκαιρία. Έλα να δεις από μόνος σου. Ο πυρετός εξαφανίστηκε!» <br /> <br /> Ο γιατρός πείσθηκε και ήρθε στο Νοσοκομείο. Ούτε καν με χαιρέτισε, αλλά όταν ο ίδιος έβαλε το θερμόμετρο και είδε ότι ήταν στα φυσιολογικά όρια, δεν πίστεψε στα μάτια του, ξανάβαλε το θερμόμετρο για 12 λεπτά και έπειτα μονολογούσε: «Α, είπαμε ότι πιστεύουμε, αλλά εδώ μέσα παραγίνεται!». <br /> <br /> Και γυρνώντας στους άλλους γιατρούς: «Ο,τι έγινε εδώ μέσα δεν ήταν από εμάς. Μόνον ένας Θεός μπορεί να τα κάνει. Αλλά είναι σημάδια για μας». Έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες στον κάθε γιατρό να ενεργήσουν ανάλογα. Το πρωί της Δευτέρας μ’ επισκέφθηκε στις 08:00, που δεν το συνήθιζε τόσο νωρίς. Κάθισε δίπλα μου, με ρώτησε πως αισθανόμουν. <br /> <br /> «Ξέρεις, πάτερ, εσύ είσαι σαν τον Λάζαρο, αλλά κάπως διαφορετικά. Εκείνος πέθανε και τάφηκε για τέσσαρες μέρες. Εσύ, ενώ πέθαινες, και πριν προλάβομε να σε βάλουμε στον τάφο, πήδηξες έξω… Να, το Σάββατο πρωί μεταξύ 06:00 και 07:00 κάτι συνέβη και άλλαξε όλη την πορεία της αγωγής σου και τώρα χρειαζόμαστε να δούμε τι ακριβώς συνέβη». «Τι συνέβη, γιατρέ;»… <br /> <br /> Επακολούθησαν λεπτομερείς εξετάσεις. Ενώ τέσσερεις φορές έδειξαν κατάμεστο τον οργανισμό από καρκίνο, στις νέες εξετάσεις κανένα ίχνος δεν βρέθηκε. Το θαύμα πραγματοποιήθηκε. <br /> <br /> <br /> <br /> Το επίσημο ιστορικό έχει ως εξής: <br /> <br /> <br /> <br /> Αθήνα 11 Νοεμβρίου 2003, ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ. <br /> <br /> Ο ασθενής Λαμπαδάριος Παντελεήμων νοσηλεύτηκε στο Ογκολογικό Τμήμα Β΄ Προπ. Παθολογικής Κλινικής από 07/03/85 μέχρι και 16/07/85. Ο άρρωστος εισήχθη εκτάκτως προερχόμενος από την Νευροχειρουργική Κλινική του νοσοκομείου με εγκατεστημένη παραπληγία. Στην Νευροχειρουργική Κλινική είχε χειρουργηθεί επειγόντως λόγω συνδρόμου συμπίεσης νωτιαίου μυελού στο ύψος του Θ8 αποτέλεσμα της ανάπτυξης επισκληριδίου όγκου. Έγινε αποσυμπίεση και αφαίρεση τμήματος του επισκληριδίου όγκου, η ιστολογική του οποίου έδειξε αμετάπλαστο νεόπλασμα με συχγκυτιακά στοιχεία, υπενθυμίζοντα τροφοβλαστικό ιστό. Να σημειωθεί ότι, κατά την αντικειμενική εξέταση στο Ογκολογικό Τμήμα, διαπιστώθηκε ευμεγέθης διόγκωση αρ. όρχεος συνηγορητική πρωτοπαθούς νεοπλάσματος του οργάνου. Ο κλινικοεργαστηριακός έλεγχος έδειξε μεταστατική νόσο στον οπισθοπεριτοναϊκό χώρο και τους πνεύμονες. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε συνδυασμένη χημειοθεραπεία με Cisplatin, Vepesid, Bleocin, Vinblastine και συμπλήρωσε πέντε συνολικά κύκλους μέχρι τις 19/06/1985 με αποτέλεσμα πλήρη ύφεση της νόσου. Η όλη αντιμετώπιση του ασθενούς συμπληρώθηκε με εκτέλεση αρ. ορχεκτομής. <br /> <br /> Έκτοτε ο ασθενής παραμένει σε πλήρη ύφεση και πλήρη δραστηριότητα. <br /> <br /> Το παρόν χορηγείται μετά από αίτηση του ιδίου για κάθε νόμιμη χρήση. <br /> <br /> Κ. Γ. Αλεξόπουλος <br /> <br /> Δ/ντης Ογκολογικού Τμήματος Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός» <br /> <br /> <br /> <br /> Μετά από το Νοσοκομείο «Ο Ευαγγελισμός» με ασθενοφόρο πήγαμε στο Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων στη Χασιά Αγίων Αναργύρων. Επί ένα χρόνο 1985-86 υποβλήθηκα σε εντατική φυσιοθεραπεία. Η κάθε μου κίνηση ήταν και μία προσευχή στην Παναγία, υπενθυμίζοντας τη δική Της υπόσχεση ότι θα με έκανε καλά. <br /> <br /> Στο διάστημα εκείνο αποφάσισα να συνεχίσω τις εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, έστω και σε αναπηρικό καροτσάκι, με τη βοήθεια των καλών μου φίλων και την συμπαράσταση των Καθηγητών μου. <br /> <br /> Η υπόσχεση της Θεοτόκου ολοκληρώθηκε, γιατί ακριβώς μετά από δύο χρόνια άρχισα να περπατώ και όχι μόνον δεν απέθανα, αλλά η Χάρις του Θεού με καταξίωσε να διακονήσω την Εκκλησία του Θεού στην Αφρική και να γίνω πρώτος Επίσκοπος στην ιεραποστολική Επισκοπή Γκάνας (Δυτική Αφρική, 1999-2004), κατόπιν να διακονώ ως Μητροπολίτης στην ιστορική και αρχαία Μητρόπολη Πηλουσίου (2004-2006) και τώρα πλέον ως εφησυχάζων Μητροπολίτης Αντινόης του κλίματος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-3673578155658381486?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h17hmPJMX3rlViMLMDPxUSu7tDA/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h17hmPJMX3rlViMLMDPxUSu7tDA/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h17hmPJMX3rlViMLMDPxUSu7tDA/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/h17hmPJMX3rlViMLMDPxUSu7tDA/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/4dMuarLnPzQ" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/09/blog-post_15.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-79779767708947650322011-09-15T03:14:00.000-07:002011-09-15T03:14:56.920-07:002011-09-15T03:14:56.920-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ο Παππούλης προσηύχετο πολύ. Και ήθελε και τα δικά του πνευματικά παιδιά να κάνουν το ίδιο. Ιδιαίτερα σε εμένα ήθελε, με κάθε τρόπο, να με πείσει να το κάνω. Γι’ αυτό συνεχώς μου μιλούσε, για την δύναμη της προσευχής. Προσευχή, παιδί μου, Ανάργυρε, έλεγε, σημαίνει συνομιλία με τον ίδιο τον Θεό, που είναι ο Πλάστης, είναι ο Δημιουργός του Σύμπαντος! Είναι Εκείνος που έπλασε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωση Του. Είναι Εκείνος που έφτιαξε αυτά που <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-CWuccwwT__w/TnHPYpNiu-I/AAAAAAAAAV0/w-yF_nMqu4Y/s1600/5530_251522075092_788425092_8268886_4306830_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; cssfloat: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-CWuccwwT__w/TnHPYpNiu-I/AAAAAAAAAV0/w-yF_nMqu4Y/s400/5530_251522075092_788425092_8268886_4306830_n.jpg" width="213" /></a></div><br /> βλέπουμε, αλλά και εκείνα που δεν βλέπουμε με τα ανθρώπινα μάτια μας. Τέλος είναι εκείνος που δεν αρνιέται ποτέ να συνομιλήσει μαζί μα, αρκεί να του το ζητήσουμε εμείς, όποτε θέλουμε και όσες φορές θέλουμε. Δεν πρόκειται να μας πει ποτέ όχι. Αντίθετα, είναι πάντα πρόθυμος να μας ακούσει με προσοχή και με αγάπη όπως κάνει κάθε καλός Πατέρας, όταν του το ζητά το παιδί του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και να μας δώσει ότι του ζητήσουμε, αρκεί να είναι αυτό που του ζητάμε προς το συμφέρον της ψυχής μας. Αλήθεια αναλογίστηκες ποτέ παιδί μου να συνομιλήσεις έστω και μια φορά με κάποιον από τους σημερινούς άρχοντες της Πατρίδας μας και να έγινε η επιθυμία σου; αν όχι σου συνιστώ να το τολμήσεις. Θα διαπιστώσεις ότι η επιθυμία σου θα παραμείνει απλώς επιθυμία! Ουδέποτε θα δεχτούν να μιλήσουν μαζί σου. Το πολύ-πολύ να σε παραπέμψουν σε κανένα παρακατιανό, για να σε ξεφορτωθούν … Αντίθετα ο Κύριος μας που είναι ο Βασιλεύς των Βασιλέων, δεν πρόκειται ποτέ να σε παραπέμψει σε κανέναν και δεν πρόκειται ποτέ να αρνηθεί να συνομιλήσει μαζί σου, δια της προσευχής και πρόσθεσε: τα καταλαβαίνεις αυτά που σου τα λεω; - Ασφαλώς ναι, Παππούλη μου, του απάντησα. – Και, όμως εμένα κάτι μου λεει, πως δεν θέλεις να τα καταλάβεις. Γιατί, εάν τα καταλάβαινες, θα έκανες πιο πολύ προσευχή. – Μα, προσεύχεστε εσείς για μένα, προσέθεσα. –Και όταν τρώγω εγώ, χορταίνεις εσύ; με ρώτησε! Οπότε με αφόπλισε τελείως! – Άκουσε Ανάργυρε, μου λεει. Θα σου κάνω μια πρόταση, αλλά θέλω εξ αρχής να μου υποσχεθείς, ότι θα την δεχτείς, και θα την τηρήσεις. –σας το υπόσχομαι, Παππούλη. Είμαι έτοιμος να κάνω ότι μου πείτε. –Ε! τότε σου προτείνω να προσευχόμεθα την ίδια ώρα ακριβώς, και οι δυο μαζί. Και ο ένας θα προσεύχεται για τον άλλο. <br /> <br /> Συμφωνήσαμε και υποσχεθήκαμε. Καθορίσαμε, μάλιστα και την ώρα της προσευχής. Ήταν η 10 μ.μ. Ο Παππούλης, όπως μου εξήγησε, πίστευε πάρα πολύ σ’ αυτό το είδος της προσευχής. Τα αποτελέσματα, μου έλεγε, της κοινής προσευχής, είναι καταπληκτικά. Θα το διαπιστώσεις και μόνος σου. Θέλω όμως, ακριβώς στις 10 μμ. Να είσαι πιστός στο ραντεβού μας. Να μην παραλείψεις, ούτε μία φορά να τηρήσεις την υπόσχεσή σου. Και εγώ θα κάνω το ίδιο.<br /> <br /> Προχωρώντας με τον Παππούλη, φτάσαμε στην αφετηρία των λεωφορείων του Πολυγώνου. Αυτήν την φορά δεν με άφησε να τον ακολουθήσω μέχρι το σπίτι του, όπως συνήθως έκανα. Όχι, μου λέει, δεν θα έρθεις μαζί μου. Θα πας σπίτι σου. Προ ολίγου υποσχεθήκαμε κάτι. Πρέπει να αρχίσεις αμέσως. Από απόψε. Το γοργόν και χάριν έχει. Υπάκουσα. Ο Παππούλης επιβιβάστηκε στο λεωφορείο και εγώ περίμενα την αναχώρηση του. Μόλις ξεκίνησε το λεωφορείο, θυμάμαι καλά, μου χτύπησε το τζάμι και μου είπε: Στις 10 ακριβώς! Νομίζω πως αυτή την στιγμή βλέπω την μορφή του και ακούω την φωνή του! Το πρόσωπο του έλαμπε και ομοίαζε με αγγελικό! Ήταν βέβαια, και κατά 30 χρόνια νεώτερος. Στην πιο δημιουργική ηλικία.<br /> <br /> Περίμενα στην αφετηρία μέχρι την στιγμή που το λεωφορείο χάθηκε μέσα στο χάος της απέραντης Αθήνας κουβαλώντας μαζί του και έναν άγνωστο, μέχρι τότε, Άγιο της Εκκλησίας του Δεσπότου χριστού και αμέσως μετά έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου, προκειμένου να είμαι απόλυτα συνεπής στο ραντεβού της προσευχής.<br /> <br /> Πράγματι! Στις 10 μ.μ. κλείστηκα στο δωμάτιο μου και άρχισα να προσεύχομαι. Όμως, από το πρώτο κιόλας λεπτό, άρχισαν να διαπερνούν το σώμα μου έντονα ρεύματα , που άρχιζαν από τα κάτω άκρα και έφθαναν μέχρι την κεφαλή μου και τανάπαλιν(!), ενώ ένα ισχυρό άπλετο φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο μου και μου έδινε την εντύπωση, ότι βρισκόμουν μέσα σε φλόγες, οι οποίες, όμως δεν με έκαιγαν! Στην αρχή τρόμαξα πολύ και λίγο έλειψε να καταληφθώ από πανικό ! αμέσως όπως συνειδητοποίησα ότι όλα αυτά τα φαινόμενα απέρρεαν από την δύναμη της προσευχής του Παππούλη και όχι μόνο ηρέμησα, αλλά καταλήφθηκα από μια πρωτοφανή αγαλλίαση, που μου έδινε την εντύπωση ότι δεν πατούσα καθόλου στην γη! Όλα αυτά συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της προσευχής. Την άλλη μέρα η πρώτη μου δουλειά ήταν να επικοινωνήσω με τον Παππούλη. Ήμουν αποφασισμένος να μην του πω τίποτα. Ήθελα πρώτα να μιλήσει ο παππούλης. Και έτσι έγινε. Μόλις ζήτησα την ευχή του, ο παππούλης με ιδιαίτερη ικανοποίηση και με τρανταχτά γέλια, μου είπε: Τρόμαξες ε! Και λίγο έλειψε να το βάλεις στα πόδια… Όμως εγώ σε έβλεπα μέσα σε έντονο φως, που πλημμύριζε όλο το δωμάτιο σου και εσύ περιχαρής ανέβαινες –ανέβαινες σαν να ήθελες να φτάσεις στο Θρόνο του Κυρίου! Βλέπεις τι δύναμη έχει αυτού του είδους η προσευχή; Συνέχισε και θα με θυμηθείς. Πράγματι! Τον θυμάμαι. Και θα τον θυμάμαι όχι μόνον σ’ αυτή, αλλά και στην άλλη ζωή. Γιατί τα φαινόμενα αυτά προϊόντος του χρόνου, έγιναν τόσο έντονα ώστε να μην μπορώ να τα περιγράψω!<br /> <br /> Μακάρι να προσεύχεται και τώρα μαζί μου. Δεν θα ήθελα τίποτε άλλο. Γένοιτο!<br /> <br /> <br /> Ο τρόπος τελέσεως της Θείας Λειτουργίας<br /> <br /> Προσπαθούσα, πάντοτε κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας να βρίσκομαι μέσα στο Ιερό Βήμα. Και τούτο διότι ήθελα από πολύ κοντά να παρακολουθώ τον π. Πορφύριο, πως τελούσε την αναίμακτη αυτή θυσία. Και δεν μετάνιωσα για την προσπάθεια μου αυτή. Αντίθετα, και σήμερα δηλώνω απερίφραστα, πως εάν ζούσε ο αείμνηστος γέροντας θα έκανα πάλι το ίδιο. Γιατί εκεί μέσα γνώρισα όλο το μεγαλείο της πίστεως! Εκεί μέσα έζησα στιγμές συγκινητικές και απερίγραπτες! Εκεί μέσα άκουσα να συνομιλούν τα κάτω με τα άνω! Εκεί μέσα είδα έναν παππούλη να υψώνει τα άγια χεράκια του προς τον Ύψιστο, όπως ακριβώς τα μικρά και αγνά παιδάκια κατά την ώρα της παιδικής τους προσευχής! Εκεί μέσα παρακολούθησα με πόση ευλάβεια και φόβο Θεού έκανε όλη την προετοιμασία του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας κατά την ώρα της Προσκομιδής! Ιδίως αυτό το τελευταίο με είχε κυριολεκτικά συγκλονίσει! Γιατί, ο π. Πορφύριος, όλο αυτό το θείο μυστήριο το ζούσε στην πραγματικότητα! Και αυτό το έδειχνε με τον τρόπο που χρησιμοποιούσε το πρόσφορο. Δεν το θεωρούσε σαν μια προσφορά. Αλλά νόμιζε ότι εκείνη την ώρα κρατούσε το ίδιο το σώμα του Χριστού. Γι’ αυτό και κάθε φορά που το έκοβε, πονούσε η ψυχούλα του, γιατί ήταν περισσότερο από βέβαιος, ότι την ώρα εκείνη κόβει το ίδιο το σώμα του Ιησού! Στις Δε ευχές που έλεγε κατά τον χρόνο της Προσκομιδής των Θείων δώρων, έδιδε τέτοια έμφαση και τέτοιο τόνο και χρώμα που συγκλόνιζαν ακόμα και τον πιο άπιστο και βάρβαρο στην ψυχή! Μου είναι αδύνατον να λησμονήσω τον τρόπο, που εδέετο υπέρ των ζώντων και των τεθνεώτων! Αυτό το: μνήσθητι Κύριε του δούλου σου τάδε, το έλεγε και το ζητούσε από τον Θεό με τόση γλυκύτητα και με τέτοιο παρακλητικό τόνο, που του ήταν αδύνατο να του αρνηθεί, όχι ο Θεός που είναι πολυέλεος, πολυεύσπλαχνος, μακρόθυμος και γεμάτος αγάπη, αλλά και ο μεγαλύτερος εγκληματίας ολοκλήρου της οικουμένης!<br /> <br /> Ακόμη είχα παρατηρήσει, ότι ο Παππούλης καθόλη τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, έδινε την εντύπωση, πως ούτε ακούει, ούτε βλέπει, ούτε έχει καμμιά επαφή με τον έξω κόσμο. Εκείνος ζούσε στον δικό του κόσμο. Παρά ταύτα εγώ ούτε εκεί δεν τον άφηνα ήσυχο. Κάθε τόσο τον πλησίαζα όλο και περισσότερο, για να του δείξω την αγάπη μου. Και εκείνος ανταποκρινόμενος πλήρως, με σταύρωνε στο μέτωπο μου, πότε με την Ιερά Λαβίδα, πότε με τον Σταυρό του και άλλοτε με ότι Θείο κρατούσε στα άγια χεράκια του την ώρα εκείνη.<br /> <br /> Και όταν ο Παππούλης σταύρωνε, δεν έκανε απλώς, το σημείο του Σταυρού, όπως συνήθως, γίνεται από τους ιερείς, αλλά πίεζε με τόση πίστη και δύναμη το μέτωπο, την κεφαλή ή άλλο σημείο του σώματος, που έπασχε, ώστε εκείνος που εσταυρώνετο το ένοιωθε, για τα καλά…μάλιστα!<br /> <br /> Προσωπικά είχα υποστεί…πολλές φορές αυτή…την δοκιμασία, όταν ευρισκόμουν στο ιερό κατά την ώρα της θείας λειτουργίας και πάντα έμενα με την εντύπωση, ότι η υπερβολική πίεση που ασκούσε πάνω μου, έκανε το μέτωπο μου να αιμορραγεί, χωρίς στην πραγματικότητα, να συμβαίνει κάτι τέτοιο ποτέ.<br /> <br /> Όμως , μια φορά, που βρισκόμουν πλησίον της αγίας Τραπέζης και παρακολουθούσα τον Παππούλη πως εκάλυπτε το δισκάριο με τον Σταυρό, (Σχήμα Σταυρού – μου διαφεύγει η ονομασία), με σταύρωσε με αυτόν, τόσο δυνατά, που όχι μόνο πόνεσα φοβερά, αλλά νόμισα, πως άνοιξε το μέτωπο μου στα τέσσερα (!) και προσπάθησα να …σκουπίσω τα αίματα με το δεξί μου χέρι, χωρίς βέβαια να υπάρχουν και χωρίς να μου δημιουργήσει την παραμικρή αμυχή, στο σημείο που ε σταύρωσε! Ωστόσο, τα μάτια μου βούρκωσαν από τον ισχυρό πόνο και μόνον από ντροπή δεν έκλαψα! Μετά από αυτό το περιστατικό, δεν ξανατόλμησα να τον πλησιάσω.<br /> <br /> Επίσης, εκείνο που με είχε εντυπωσιάσει σε βαθμό υπερθετικό, ήταν ο τρόπος με τον οποίο περισυνέλεγε τα Θεία Μαργαριτάρια! Η επιμέλεια του, η ευλάβεια του, η προσοχή του και ο φόβος μήπως παραπέσει κανένα από αυτά, δεν είχαν προηγούμενο! Ίδρωνε, στην κυριολεξία από την αγωνία του!<br /> <br /> Τέλος θα το θεωρούσα, τουλάχιστον, μεγάλη παράλειψη, αν δεν ανέφερα, έστω και δυο λέξεις, για τον τρόπο που έψελλε ο π. Πορφύριος.<br /> <br /> Η ψαλμωδία του Παππούλη δεν είχε καμμιά σχέση με τις συνηθισμένες ψαλμωδίες, που ακούμε σήμερα στους περισσοτέρους Ιερούς Ναούς. Αλλά είχε κάτι το εντελώς ξεχωριστό. Ήταν πολύ λιτή, απέριττη, σιγανή και απαλλαγμένη από κορώνες και «γαργαριτά», που θυμίζουν ανατολίτικα τραγούδια και «αμανέδες» και απέφευγε συστηματικά να κάνει επίδειξη των φωνητικών του ικανοτήτων χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τις εστερείτο. <br /> <br /> Εκείνο που τον ενδιέφερε, ήταν να προφέρει σωστά και καθαρά ότι έψαλλε και να γίνεται αυτό κατανοητό από το εκκλησίασμα αφ’ ενός και να έχει άμεση και συνεχή επαφή με το θείο, αφετέρου. Και τα επετύγχανε και τα δυο! Γιατί είχε μεγάλη πίστη στον Θεό και τον αγαπούσε, όσο τίποτε άλλο στον κόσμο! Γι’ αυτό και ο Θεός τον εδόξασε «έτι ζωντα». Ας τον τιμήσουμε και εμείς τώρα που κοιμήθηκε…<br /> <br /> <br /> πηγη:Ανάργυρος Ι. Καλιάτσος <br /> <br /> Ο Πατήρ Πορφύριος: Ο Διορατικός, ο Προορατικός, ο Ιαματικός <br /> <br /> Επτάλοφος 1996 </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-7977976770894765032?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8VQjgPAaHdualLZvIpRzf08p8sc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8VQjgPAaHdualLZvIpRzf08p8sc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8VQjgPAaHdualLZvIpRzf08p8sc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/8VQjgPAaHdualLZvIpRzf08p8sc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/IE0QzrI_DpE" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/09/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-6870448386140877122011-09-09T09:12:00.000-07:002011-09-09T09:12:12.851-07:002011-09-09T09:12:12.851-07:00<a href="http://www.espressonews.gr/default.asp?artID=1172245&amp;catid=1&amp;pid=79">Τα θαύματα της Παναγιάς της Μαλεβής | Espresso | Ρεπορτάζ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-687044838614087712?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rKkx1bVkxvMt7TTsLz6qvHwwSW0/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rKkx1bVkxvMt7TTsLz6qvHwwSW0/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rKkx1bVkxvMt7TTsLz6qvHwwSW0/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/rKkx1bVkxvMt7TTsLz6qvHwwSW0/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/oWR4gz-iIuE" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com1http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/09/espresso.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-88830152230017736142011-08-30T07:20:00.000-07:002011-08-30T07:20:49.125-07:002011-08-30T07:20:49.125-07:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/rVjkLA3RvhA?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-8883015223001773614?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/iKwBHnJpfDCG3JFX04XXWIbWq28/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/iKwBHnJpfDCG3JFX04XXWIbWq28/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/iKwBHnJpfDCG3JFX04XXWIbWq28/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/iKwBHnJpfDCG3JFX04XXWIbWq28/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/LdjlsaqhxsQ" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com1http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/08/what-dreams-may-come-evening-falls.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-2019003742396128272011-08-27T02:43:00.000-07:002011-08-27T02:43:13.206-07:002011-08-27T02:43:13.206-07:00<a href="http://www.impantokratoros.gr/A6774D6F.el.aspx#.Tli8IJiC6ws.blogger">Άγιος Φανούριος ο Μεγαλομάρτυς</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-201900374239612827?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/glLRde0rrYU9oVnzsnBLQf3SG7c/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/glLRde0rrYU9oVnzsnBLQf3SG7c/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/glLRde0rrYU9oVnzsnBLQf3SG7c/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/glLRde0rrYU9oVnzsnBLQf3SG7c/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/M6eov5LPGdA" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/08/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-18473230229337016272011-05-05T05:05:00.000-07:002011-05-05T05:05:27.624-07:002011-05-05T05:05:27.624-07:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/9re0y2D64RE?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-1847323022933701627?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/CsVK89Ynt8Y0jYq0ZpGnq37x1Tc/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/CsVK89Ynt8Y0jYq0ZpGnq37x1Tc/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/CsVK89Ynt8Y0jYq0ZpGnq37x1Tc/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/CsVK89Ynt8Y0jYq0ZpGnq37x1Tc/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/cZDYYnLkhfk" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com2http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/05/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-40159174956599272962011-03-02T00:03:00.000-08:002011-03-02T00:05:12.478-08:002011-03-02T00:05:12.478-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-X78cVNii8fA/TW36J2rYVZI/AAAAAAAAATo/MOZ1mXpb56A/s1600/agia_matrona_002.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-X78cVNii8fA/TW36J2rYVZI/AAAAAAAAATo/MOZ1mXpb56A/s400/agia_matrona_002.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5579390560585143698" /></a><br />Η Οσία Ματρώνα γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1881, στο χωριό Σέμπινο της Ρωσίας. Οι γονείς της Δημήτριος και Ναταλία ήταν φτωχοί χωρικοί αλλά πολύ ευλαβείς. Η Αγία ήταν το μικρότερο παιδί από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας. Η μητέρα της λόγω της φτώχειας σκεφτόταν να αφήσει την Οσία σε ένα ορφανοτροφείο μια διπλανής πόλης αλλά μετά από θαυματουργική επέμβαση,- είδε στο όνειρο της ότι ήλθε και κάθησε στο χέρι της ένα άσπρο πουλί με ανθρώπινη φωνή αλλά χωρίς μάτια -, την κράτησαν άνκαι γεννήθηκε αόμματη (δηλαδή χωρίς οφθαλμούς, με κενές τις κόγχες). Βαπτίστηκε Ματρώνα προς τιμήν της Οσίας Ματρώνας της εν Κωνσταντινουπόλει.<br /><br />Η θεία της εκλογή φάνηκε φάνηκε πολύ νωρίς. Κατά το βάπτισμα της είδαν οι παρευρισκόμενοι να υπάρχει πάνω της ένα σύννεφο που ευωδίαζε. Στη ηλικία των έξι χρόνων σχηματίστηκε στο στήθος της ένα εξόγκωμα σε σχήμα σταυρού. Όπως αφηγείτο η μητέρα της Τετάρτη και Παρασκευή η Οσία δεν θήλαζε αλλά κοιμόταν συνεχώς χωρίς να μπορεί κανείς να την ξυπνήσει.<br /><br />Σε κάποια πνευματική κόρη της, που της είπε με λύπη ότι δεν μπορεί να δεί τη φυσική ομορφιά του κόσμου αποκάλυψε τα εξής: « Ο Θεός μια φορά μου άνοιξε τα μάτια και μου έδειξε τον κόσμο και όλα τα δημιουργήματα του. Ε?δα τον ήλιο, τα άστρα στον ουρανό και όλα όσα υπάρχουν πάνω στη γη, την ομορφιά της, τα βουνά, τους ποταμούς, το πράσινο χορτάρι, τα λουλούδια τα πουλιά».<br /><br />Όταν ήταν μικρή λόγω της κοροϊδίας των άλλων παιδιών σταμάτησε να παίζει και έμενε στο σπίτι. Αγωνιζόταν στην προσευχή και γρήγορα φάνηκε το διορατικό, προορατικό αλλά και το θεραπευτικό της χάρισμα. Αν και ήταν αόμματη της δόθηκε, στην ηλικία των έξι ετών, από τον Θεό το χάρισμα της διόρασης αλλά και της προόρασης. Μπορούσε να βλέπει γεγονότα από εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, και σε άγνωστους γι αυτήν τόπους. Γνώριζε αμαρτίες, σκέψεις, προβλήματα και πράξεις των ανθρώπων. Ένιωθε και προγνώριζε συμφορές και καταστροφές, με τις ευχές της δέ, θεράπευε πλήθος αρρώστων πού συνέρεαν όχι μόνο από το χωριό της αλλά και από την ευρύτερη περιοχή. Δεκάδες ασθενείς περνούσαν καθημερινά από το σπίτι της και οι περισσότεροι, έχοντας πίστη, γίνονταν καλά… Όλοι οι επισκέπτες για να την ευχαριστήσουν έφερναν μαζί τους πολλά αγαθά. Έτσι η Οσία έγινε βοηθός της φτωχής οικογένειας της.<br /><br />matrona1Η Οσία έζησε και μεγάλωσε μέσα στις λατρευτικές ακολουθίες της Εκκλησίας. Στεκόταν όρθια συνήθως αριστερά της εισόδου.<br /><br />Στην εφηβική της ηλικία πήγε σε αρκετά προσκυνήματα συχνά συνοδευόμενη από την κόρη ενός πλούσιου ευγενούς της περιοχής. Λέγεται ότι σε μία επίσκεψή της στην Κρονστάνδη, στον ναό όπου λειτουργούσε ο Άγιος Ιωάννης, εκείνος μετά από την Θεία Λειτουργία μέσα στον κατάμεστο από κόσμο ναό του Αγίου Ανδρέα παρεκάλεσε τον κόσμο να παραμερίσει για να περάσει η δεκατετράχρονη τότε Ματρώνα, την οποίαν δεν γνώριζε, λέγοντας: «Έλα Ματρώνουσκα, έλα σε μένα. Ιδού έρχεται η αντικαταστάτριά μου, ο όγδοος στύλος της Ρωσίας!», προμηνύοντας την αποστολή της Αγίας για την εκκλησία και τον πολυπαθή Ρωσικό λαό, στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε να έρχονται. Λίγα χρόνια αργότερα, όταν ήταν δεκαεπτά ετών, η Αγία καθηλώθηκε εξαιτίας μόνιμης παράλυσης στα πόδια. Αυτό το γνώριζε γιατί της δόθηκε σημείο με το πότε θα της συμβεί. Έζησε παράλυτη πενήντα χρόνια χωρίς ποτέ να παραπονεθεί, βαστάζοντας το βαρύ σταυρό της. Παρέμεινε καθιστή σε ένα κρεβάτι πενήντα χρόνια, ως το τέλος της οσιακής ζωής της, ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Θεό . Έλεγε ότι την πνευματική αιτία για όσα της συνέβαιναν την γνώριζε μόνο Αυτός.<br /><br />Σε μικρή ακόμη ηλικία προείπε την Ρωσική επανάσταση του 1917 πού έγινε χρόνια αργότερα, λέγοντας: «Θα ληστεύουν και θα αφανίζουν τις Εκκλησίες, θα αρπάζουν τα εδάφη και θα τα μοιράζουν άπληστα μεταξύ τους, καταδιώκοντας όλους, χωρίς εξαίρεση». Προέβλεψε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα των Γερμανών από τους Ρώσους.<br /><br />Προβλέποντας τη δολοφονία του Τσάρου, ζήτησε μια φορά από την μητέρα της ένα φτερό μεγάλο. Το μάδησε, και δείχνοντας το στην μητέρα της, της είπε:<br /><br />- Βλέπεις μαμά, αυτό το φτεράκι;<br /><br />- Και τι να δω παιδάκι μου, αφού το χεις μαδήσει;<br /><br />- Έτσι μητέρα, θα μαδήσουν σε λίγο, και τον πατερούλη μας τον Τσάρο…<br /><br />Η μητέρα της φοβήθηκε, όμως σε λίγο καιρό η προφητεία βγήκε σωστή.<br /><br />Μετά την κομμουνιστική επανάσταση, όταν και τα αδέλφια της έγιναν μέλη του κομμουνιστικού κόμματος η κατάσταση γι’ αυτήν έγινε αφόρητη γι’ αυτό και μετακόμισε στη Μόσχα το 1925, χωρίς μάλιστα διαβατήριο και άδεια παραμονής, στην οποίαν έζησε μέχρι τέλους της ζωής της βοήθώντας πλήθη δυστυχισμένων και πονεμένων ανθρώπων χωρίς πίστη στο Θεό. Στη Μόσχα δεν είχε μόνιμη στέγη διαμονής αλλά πήγαινε από το ένα σπίτι στο άλλο. Το Σοβιετικό καθεστώς επανειλημμένως προσπάθησε να την συλλάβει. Παρ’ όλο που ήταν τυφλή, τους ξέφευγε την τελευταία στιγμή ειδοποιημένη από τον Θεό με διάφορους περίεργους τρόπους.<br /><br />Η Αννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό. <br /><br />«Ήρθε μια φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη του λέει,<br /><br />«Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου. Η τυφλή δεν φεύγει από σένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι, δεν πάω πουθενά…»<br /><br />Την άκουσε ο αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα. Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο. Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν,<br /><br />- Την συνέλαβες την τυφλή;<br /><br />- Την τυφλή, τους είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ. Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο Νοσοκομείο. Άμα δεν μου το λεγε θα την έχανα…<br /><br />Όπου και αν πήγαινε, σε όποιο σπίτι και αν φιλοξενούνταν έφερνε την ειρήνη και την ηρεμία στις ψυχές. Αλλοτε χαριτολογούσε με τους ανθρώπους και άλλοτε τους έλεγχε με δριμύτητα, και τους νουθετούσε. Ήταν επιεικής, θερμή και ευσπλαχνική, δεν έκανε κηρύγματα και διδασκαλίες μα ήταν ολιγόλογη, λακωνική. Δίδασκε τον κόσμο να αποφεύγει την κατάκριση και να εμπιστεύεται το θέλημα του Θεού. Να κάνουν θερμή προσευχή και συχνά το σταυρό τους θωρακίζοντας έτσι τον εαυτό τους. Να αγάπούν τους ασθενείς και ηλικιωμένους. Έλεγε: « άμα άνθρωποι γέροι, άρρωστοι ή εκείνοι που έχασαν τα μυαλά τους σας λένε κάτι δυσάρεστο ή προσβλητικό, μην τους ακούτε, αλλά απλά να τους βοηθάτε. Με όλη την επιμέλεια πρέπει να βοηθά κανείς τους αρρώστους και να τους συγχωρεί ό,τι και να πουν, ό,τι και να κάνουν» .<br /><br />Η ίδια έκανε συνεχώς πολλούς σταυρούς ώστε στο μέτωπο της σχηματίστηκε μιά μικρή ουλή από τα δάκτυλα της. Μισοκοιμόταν ακουμπώντας πάνω στη γρονθιά του χεριού της. Συμβούλευε όσους την πλησίαζαν να έχουν πίστη στον Θεό, να αφήσουν την αμαρτωλή ζωή τους, να εξομολογούνται, και να ζουν την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Τόνιζε σε όλους ότι η βοήθεια που δίνει δεν είναι δική της, ούτε έχει από μόνη της τέτοια δύναμη. Όλα προέρχονται από τον Θεό.<br /><br />Σε όλους έλεγε να φορούν πάντοτε το σταυρό τους και να κάνουν προσευχή. « Αδικοχαμένος γίνεται κανείς, όταν ζεί χωρίς προσευχή» έλεγε.<br /><br />Φοιτητές αποκλεισμένοι πολιτικά από το τότε καθεστώς διηγούνται πώς με τις προσευχές αυτής της τυφλής γυναίκας ξεπέρναγαν τα εμπόδια για την απόκτηση ενός πτυχίου. Ακόμη και αξιωματούχοι του καθεστώτος, κατά παράδοξο τρόπο, βοηθούσαν αυτούς για τους οποίους η Αγία Ματρώνα προσηύχετο.<br /><br />Την ρώτησε κάποτε η Ζηναΐδα Ζδάνοβα: <br /><br />- Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες; και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,<br /><br />- Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπεί σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού. Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν… Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν… Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους, και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό…<br /><br />Η αρετή της συνίστατο στην μεγάλη της υπομονή και καρτερία, και την απόλυτη αγάπη της και εμπιστοσύνη στο Θεό. Τρεις ημέρες πριν την κοίμησή της ο Κύριος της απεκάλυψε την τελείωσή της ώστε εκείνη να προετοιμαστεί. Προείπε και τα εξής: «όταν πεθάνω, στον τάφο μου θα έρχονται λίγοι, μόνο οι οικείοι μου, και όταν θα πεθάνουν και εκείνοι θα ερημώσει ο τάφος μου, σπάνια θα έρχεται κανείς. Μα μετά από χρόνια ο κόσμος θα με γνωρίσει και θα έρχονται σαν κοπάδια για να βοηθηθούν. Και εγώ θα τους ακούω και όλους θα τους βοηθώ. Είπε ακόμη: «όλους πού ζητάνε βοήθεια από μένα θα τους συναντώ μετά τον θάνατό τους».<br /><br />Πλήθος είναι τα θαύματα της Οσίας Ματρώνας. Και όταν ζούσε θαυματουργούσε αλλά και μετά την κοίμηση της μέχρι σήμερα<br /><br />Κοιμήθηκε στις 2 Μαΐου 1952, ημέρα Παρασκευή. Από τότε χιλιάδες πιστοι ορθοδόξοι από όλο τον κόσμο έχουν βοηθήθει από την Αγία και πολλοί είναι εκείνοι πού επικαλούνται την παρρησία της στον Κύριο. Την Κυριακή έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία στο ιερό Ναό του Ιερού Χιτώνος του Κυρίου. Ενταφιάσθηκε στο νεκροταφείο της Μονής του Αγ. Δανιήλ. Στις 8 Μαρτίου 1998 έγινε η ανακομιδή των ιερών λειψάνων της πού μεταφέρθηκαν στην Ιερά Μονή της Αγίας Σκέπης στη Μόσχα, όπου ο τάφος σήμερα έχει γίνει ένα από τα δύο μεγαλύτερα προσκυνήματα της Ρωσίας? χιλιάδες προσκυνητές περιμένουν υπομονετικά καθημερινά για να τα προσκυνήσουν. Με πράξη του ο μακαριστός Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος αναγνώρισε την Αγία Ματρώνα «ως τοπική Αγία της Μόσχας και όλης της Επαρχίας». Η μνήμη της τιμάται στις 2 Μαΐου, ημέρα της κοιμήσεως της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-4015917495659927296?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/dkwTFkhrltwpaTCKpLyOa9JEW_s/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/dkwTFkhrltwpaTCKpLyOa9JEW_s/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/dkwTFkhrltwpaTCKpLyOa9JEW_s/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/dkwTFkhrltwpaTCKpLyOa9JEW_s/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/0Ipy0aIFwWA" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com3http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/03/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-51030292457092056972011-02-07T00:29:00.000-08:002011-02-07T00:29:18.373-08:002011-02-07T00:29:18.373-08:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/qF_cZyYOBeQ?fs=1" frameborder="0" allowFullScreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-5103029245709205697?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/S4rQw48j7rS6Qw0wHcDXeVNGkVQ/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/S4rQw48j7rS6Qw0wHcDXeVNGkVQ/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/S4rQw48j7rS6Qw0wHcDXeVNGkVQ/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/S4rQw48j7rS6Qw0wHcDXeVNGkVQ/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/VG5RE2q2YyU" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com3http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/02/paisios-01.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-91546905249508088732011-02-01T23:41:00.001-08:002011-02-01T23:42:39.769-08:002011-02-01T23:42:39.769-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TTlttZprysI/AAAAAAAAATM/y774Hx4EAlE/s1600/imagesCACVMV9F.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 89px; height: 133px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TTlttZprysI/AAAAAAAAATM/y774Hx4EAlE/s400/imagesCACVMV9F.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564599441340222146" /></a><br /><br /> <br /><br /><strong>ΛΟΓΙΣΜΟΙ<br />Οι αιτίες των λογισμών</strong><br /><br />Ή κίνηση των λογισμών στον άνθρωπο σε τέσσερις αιτίες οφείλεται. Πρώτη αιτία είναι το φυσικό θέλημα του σώματος (της σαρκός) δεύτερη είναι ή φαντασία πού προκαλούν τα αισθητά πράγματα του κόσμου, πού ακούμε και βλέπουμε τρίτη είναι οι εμπειρίες πού είχαμε στη ζωή μας και τα παραστρατήματα της ψυχής, πού τριγυρίζουν στο νου μας, και τέταρτη, οί προσβολές των δαιμόνων, πού εκμεταλλεύονται τις παραπάνω τρεις αιτίες και μας πολεμούν να μας ρίξουν σε όλα τα πάθη. Γι' αυτό ό άνθρωπος, μέχρι να πεθάνει, δεν μπορεί να είναι χωρίς πειρασμούς και χωρίς πόλεμο. Σκέψου τώρα και κρίνε: Προτού να φύγει ό άνθρωπος άπ' αυτή τη ζωή, είναι ενδεχόμενο να καταργηθεί μία από τις τέσσερις αυτές αιτίες; και ακόμη: Είναι δυνατό, το σώμα μας να μην αναγκασθεί να επιθυμήσει κάποιο από τα κοσμικά πράγματα; Εάν λοιπόν είναι παράλογο να σκεφθούμε κάτι τέτοιο για το σώμα μας, μια και ή ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη από τα πράγματα του κόσμου, είναι επόμενο ότι τα πάθη παίρνουν αφορμές και δουλεύουν σε κάθε ζωντανό άνθρωπο, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει. Γι' αυτό είναι ανάγκη κάθε άνθρωπος να προφυλάγεται μήπως και πέσει όχι σε ένα μόνο πάθος, πού τον πολιορκεί συνεχώς, ούτε σε δύο, αλλά και σε περισσότερα, επειδή φοράει αδύνατο σώμα. Όσοι νίκησαν τα πάθη με την άσκηση στις αρετές, αν και ενοχλούνται από τους λογισμούς και από τις προσβολές των τεσσάρων αιτιών πού αναφέραμε, παραμένουν ανίκητοι. Κι αυτό, γιατί έχουν μέσα τους τη δύναμη του Θεού και αρπάζεται ό νους τους σε μνήμες άγιες και θεϊκές. <br /><br /><br />Ή μελέτη της θείας Γραφής εξαφανίζει τους κακούς λογισμούς <br /><br /><br />Τίποτε δεν είναι τόσο ισχυρό να αποβάλει τις εμπειρίες και τις μνήμες της παλιάς ακόλαστης ζωής, και να διώξει τις ενθυμήσεις πού κινούνται και διεγείρονται μέσα στη σάρκα, και προκαλούν ταραχώδη σαρκική φλόγωση, όσο είναι το να βυθισθούμε ολόκληροι μέσα στον πόθο της μελέτης της θείας Γραφής, και να αναζητούμε να εννοήσουμε τα βαθιά νοήματα της. Όταν οί λογισμοί του άνθρωπου εμποτιστούν από την ηδονή της επίμονης μελέτης της σοφίας του Θεού στη θεία Γραφή, με τέτοια αφοσίωση, πού να στύβει τους λόγους του Θεού, για να του φανερωθούν τα θεία νοήματα τους, ε, τότε, ό άνθρωπος αφήνει πίσω του το μάταιο κόσμο, λησμονεί ότι υπάρχει σ' αυτόν, και εξαλείφει από την ψυχή του όλες τις αμαρτωλές ενθυμήσεις της συσσωμάτωσης με τον κόσμο πολλές φορές μάλιστα, εξαφανίζει και τους συνήθεις λογισμούς, πού έχουν σχέση με τις σωματικές μας ανάγκες και αναπαύουν τη φύση μας. Και τότε ή ψυχή διαμένει σε έκσταση μέσα στα καινούρια συναπαντήματα στη θάλασσα των μυστηρίων του Θεού. Και πάλι, όταν ό νους μας κολυμπά στη θάλασσα των θείων Γραφών και δεν μπορεί να διεισδύσει στα βαθιά νοήματα τους, ώστε να κατανοήσει όλους τους θησαυρούς πού είναι κρυμμένοι στα βαθιά νερά τους, μας είναι αρκετή και μόνο ή με πόθο μελέτη του λόγου του Θεού, για να δέσουμε σφιχτά τους λογισμούς μας και να τους υποτάξουμε σε ένα μόνο, θαυμάσιο και άγιο λογισμό, για να μην είναι ελεύθεροι και τρέχουν κατά τα σαρκικά μας θελήματα, όπως είπε ένας θεοφόρος άγιος.<br /><br /><br />Ποιος μοναχός έχει αναπαυμένο λογισμό <br /><br /><br />Ό μοναχός πού εξολοκλήρου αφιέρωσε τον εαυτό του στο Θεό, ζει με αναπαυμένο το λογισμό του. Χωρίς την αρετή της ακτημοσύνης δεν μπορεί , ή ψυχή να ελευθερωθεί από την ταραχή των λογισμών και έξω από την ησυχία των σωματικών αισθήσεων, δεν μπορεί να νιώσει την ειρήνη του νου. <br /><br /><br />Πώς να αποδιώκεις τους ύπουλους λογισμούς <br /><br /><br />Ό άνθρωπος δεν πρέπει να αντιλέγει στους λογισμούς πού σπέρνει μέσα μας ύπουλα ό εχθρός, αλλά να τους αποδιώκει ικετεύοντας το Θεό να τον βοηθήσει. Αν κάνει αυτό, είναι σημάδι ότι ό νους του βρήκε τη σοφία πού δίνει ή χάρη του Θεού, και ότι ή αληθινή του φρόνηση τον ελευθέρωσε από πολλούς κόπους, πού θα είχε με το διάβολο. Ακολουθώντας, λοιπόν, αυτό το σύντομο δρόμο αποφεύγει την πολλή περιπλάνηση του στο μεγάλο και δύσκολο δρόμο. Διότι δεν έχουμε τη δύναμη, σε κάθε περίσταση, να φέρνουμε λογικές αντιρρήσεις στους ενάντιους λογισμούς, για να τους σταματήσουμε, αλλά πολλές φορές μας πληγώνουν και δεν μπορούμε να θεραπευθούμε, για πολύ καιρό. Οι δαίμονες έχουν πείρα έξι χιλιάδων χρόνων -από τότε δηλ. πού εξέπεσαν από την αγγελική τους τάξη- και συ τώρα προσπαθείς να φιλονικήσεις μαζί τους, ελπίζοντας ότι θα τους νικήσεις; Αντίθετα, αν πέσεις στα δίχτυα τους και αρχίσεις να τους αντιμιλάς, θα ετοιμασθούν να σε πληγώσουν σε τέτοιο βαθμό, πού να μην αντέχει ή μικρή σοφία και φρόνηση σου. Άλλα κι αν ακόμη καταφέρεις και τους νικήσεις -ας κάνουμε κι αυτή την υπόθεση- ή βρόμα των λογισμών τους θα μολύνει το νου σου, και ή δυσωδία τους θα μείνει για πολύ καιρό στην όσφρηση σου. Καλύτερα λοιπόν, με τον πρώτο τρόπο, δηλ. καταφεύγοντας στο έλεος του Θεού, να ελευθερωθείς με δέος από όλα ταύτα, διότι άλλη βοήθεια σαν του Θεού δεν έχουμε. <br /><br /><br />Όταν πέσει μέσα σου ό σπόρος κάποιου πονηρού λογισμού, πού έχει σχέση με μακρινές εικόνες και πραγματικότητες, είτε με εμπειρίες σου από το παρελθόν, και συνεχώς παρουσιάζεται ό λογισμός αυτός στο νου σου, να ξέρεις ότι ό διάβολος σου έχει κρύψει παγίδα. Σ' αυτή την περίπτωση κράτα τον εαυτό σου σε εγρήγορση και προσοχή. Αν πάλι είναι κάποιος λογισμός από τους δεξιούς και αγαθούς, να ξέρεις ότι ό Θεός θέλει να σου δώσει έναν καλύτερο τρόπο ζωής, και γι' αυτό ή κίνηση του λογισμού είναι ασυνήθης για σένα. Εάν όμως ό λογισμός πού έρχεται είναι σκοτεινός και είσαι διστακτικός απέναντι του, γιατί δεν μπορείς να τον διακρίνεις καθαρά, αν δηλ. είναι δικός σου, ή κλέφτης, ή βοηθός, ή σου στήνει καμιά ενέδρα μόλο πού σου παρουσιάζεται με αγαθή μορφή, τότε να ετοιμασθείς να μην τον αντιμετωπίσεις με εκτενή και έμπονη προσευχή, νύχτα και μέρα, και με πολλή αγρυπνία. Αυτό τον αμφίβολο λογισμό μην τον αποδιώξεις, μήτε να συμφωνήσεις μαζί του, αλλά κάνε με ζήλο θερμή προσευχή, για να ξεκαθαρίσει το πράγμα. Και μη σταματήσεις να επικαλείσαι τον Κύριο, γιατί αυτός θα σου φανερώσει από που είναι ό λογισμός.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-6181242611022400691?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fcBOjm3u6luvup9z0JmO5eWLd3I/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fcBOjm3u6luvup9z0JmO5eWLd3I/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fcBOjm3u6luvup9z0JmO5eWLd3I/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/fcBOjm3u6luvup9z0JmO5eWLd3I/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/6nXXg5nXx7E" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2011/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-25377472691814790472010-12-07T23:31:00.000-08:002010-12-07T23:35:06.297-08:002010-12-07T23:35:06.297-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TP81B2XVc0I/AAAAAAAAATA/BtbTcgZ4Fuk/s1600/osios_patapios4_240_01.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 161px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TP81B2XVc0I/AAAAAAAAATA/BtbTcgZ4Fuk/s400/osios_patapios4_240_01.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548211571833271106" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TP802FIAwLI/AAAAAAAAAS4/WP0XRUbww4s/s1600/osios_patapios_240.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 151px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TP802FIAwLI/AAAAAAAAAS4/WP0XRUbww4s/s400/osios_patapios_240.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548211369637101746" /></a><br /> <br /><br /><br /><br />Ιστοσελίδα: www.gonia.gr<br />E-mail: info@gonia.gr <br />Στοιχεία από την Ι.Μονή Λουτρακίου Κορινθίας<br />Δημοσίευση: Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008 <br /><br /><br />Ο μεγάλος ασκητής, ό χαριτόβρυτος και θεοφόρος Πατάπιος, το σέμνωμα των θεοειδών πατέρων και καύχημα των Γερανείων ορέων, γεννήθηκε στή χώρα πού διαβρέχει ό Νείλος ποταμός και μάλιστα στην πόλη Θήβα τής Άνω Αιγύπτου. Οι γονείς του πλούσιοι, άλλα και πιστοί χριστιανοί, ανέτρεψαν το τέκνο πού ό καλός Θεός τους εμπιστεύθηκε με χριστιανικές αρχές, σύνεση και σοφία. Ενωρίς, όμως, ό Πατάπιος αναχώρησε για την έρημο, για τό φιλοσοφικό πανεπιστήμιο της μοναχικής και μοναδικής πολιτείας και αγωγής, πού παρέχει τό πτυχίο της ατελεύτητης χαράς και αγαλλιάσεως της Βασιλείας των ουρανών. Εκεί, απερίσπαστος από τις βιοτικές μέριμνες και φροντίδες ό Πατάπιος επιδόθηκε ολοκληρωτικά στην αδιάλειπτη προ¬σευχή, τη νυχθήμερη άσκηση, τη σκληραγωγία και την αύξηση των αρετών με τή νέκρωση των σαρκικών επιθυμιών. Ενώθηκε μέ τό Θεό με την αδιάλειπτη προσευχή του. "Έγινε θεοείκελος, άνθρωπος πού ζούσε μόνο, γιά νά ευαρεστεί τό Θεό. Ζούσε τήν ολοκλήρωση, πού προϋποθέτει νέκρωση του χοϊκού φρονήματος και ζώωση της ψυχής, για νά πετάξει σέ σφαίρες υψηλές και νά ενωθεί μέ τό ακρότατο τών εφετών, τό οποίο γιά τον όσιό μας ήταν ό ίδιος μας ό Κύριος. Μέ αείρρυτα δάκρυα και ποτα¬μούς ιδρώτων ό Πατάπιος καλλιέργησε το γεώργιο της ψυχής του κι έφερε πλούσια καρποφορία ταπεινώσεως, υπακοής, ακτημοσύνης και παρθενίας, καρπούς δηλαδή αρετών θεαρέστων και ψυχοτρόφων. Ό καλός μας Θεός δείχνοντας την ευχαρίστηση Του στον αγώνα του Παταπίου τον χαρίτωσε και του παραχώρησε τή δωρεά των ιάσεων.<br /><br /><br />Ή φήμη της αγιότητος του Παταπίου σύντομα ξεπέρασε τά όρια της ερήμου και πλήθη πιστών συνέρρεαν, για νά τόν συμβουλευθούν, νά ξεδιψάσουν στις πηγές των γάργαρων νουθεσιών του, νά πάρουν την ευχή του και νά ακούσουν τά θεόσοφα λόγια του, αφού είχε καταφέρει νά κάνει την ένθεη σοφία σύνοικο τής ζωής του ακόμη νά τόν παρακαλέσουν, νά μεσιτεύσει στον εύσπλαγχνο και φιλάνθρωπο Κύριο, γιά νά θεραπευθούν από τά αλγεινά τής σαρκός τους άσθενήματα. Αυτός, όμως, πού πράγματι σάν φιλέρημο στρουθίο, ποθούσε την ησυχία και την κατά Χριστόν μόνωση και απέφευγε τή δόξα και την τιμή των ανθρώπων, κρυφά έφυγε γιά τήν Κωνσταντινούπολη, γιά νά κτίσει εκεί τήν ασκητική φωλιά του και νά συνεχίσει, άγνωστος μεταξύ άγνωστων, τήν ισάγγελη βιοτή του.Μέ δύο συνασκητές του ήταν αχώριστος. Δυο ασκητικές πατερικές οντότητες, πού ζούσαν. Όπως και εκείνος, μόνο γιά τό Χριστό, αφού είχαν γευθεί τό γλυκύτατο μέλι της μέ Αυτόν επικοινωνίας και αναστροφής: Μέ τό θειο Βάρα και τό θεόφρονα Ραβουλά, που αμιλλώμενοι στην πνευματική πρόοδο και τήν αρετή κατέλαβαν την περιοχή έξω από τά τείχη τής Βασιλίδος των Πόλεων. Ό θεοφόρος Πατάπιος επέλεξε τή βορειότερη περιοχή, κοντά στις Βλαχέρνες, γιά τά κτίσει τήν ασκητική του παλαίστρα. Ό όσιος Βάρας έκτισε τή μονή του Προδρόμου τής Πέτρας στό ενδιάμεσο των μονών του όσιου Παταπίου και του οσίου Ραβουλά, πού εγκατεστάθη κοντά στην πύλη τού Ρωμανού. Ως ησυχαστής ό Πατάπιος ήθελε μόνος μόνο στο Χριστό νά ομιλεί, άλλα και γιά λόγους παρηγορίας δεν ήθελε νά απομακρυνθεί πολύ άπό τους δύο συνασκητές και φίλους του «έν Χριστώ». <br /><br /><br />--------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br /> <br /><br /> <br /><br />Επειδή, όμως, «ου καίουσι τον λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλά επί τήν λυχνίαν» (Ματθ. ε' 15), ό Κύριος μας τον ταπεινό ασκητή Πατάπιο, πού έλαμπε άπό αρετές, τόν κατέστησε γνωστό στους ευσεβείς της πρωτεύουσας τού Βυζαντίου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πλήθος μοναχών νά συγκεντρωθεί δίπλα του και νά συσταθεί ή περίφημη μονή των Αιγυπτίων, της οποίας ό όσιος Πατάπιος υπήρξε όχι μόνο δομήτορας, άλλα και αλάνθαστος πνευματικός καθοδηγητής. Εδώ ό πράος και ταπεινός ασκητής έκανε τόσα θαύματα με τή χάρη του Θεοΰ, που όλοι οί νοσούντες και δεινώς πάσχοντες της Κωνσταντινουπόλεως έτρεχαν σε αυτόν και εύρισκαν θεραπεία. Σέ αυτή τή μονή ό όσιος Πατάπιος κοιμήθηκε τόν ύπνο των δικαίων και παρέδωσε τήν άγια του ψυχή στά χέρια του αγαπημένου του Ιησού, πού του αφθάρτισε το σκήνωμα και το κατέστησε πηγή αστείρευτη θαυμάτων. Λίγο αργότερα επέτρεψε ό Θεός νά καταστραφεί ή μονή των Αιγυπτίων και το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου μεταφέρθηκε γιά ασφάλεια από τό συνασκητή του όσιο Βάρα στή μονή του άγιου Ιωάννου της Πέτρας, που ό ίδιος είχε συστήσει. Ή μονή αύτη βρισκόταν υπό τήν υψηλή προστασία των Παλαιολόγων και μάλιστα της αγίας Υπομονής, της μητέρας του τελευταίου αυτοκράτορος Κωνσταντίνου, τού ηρωικού και θρυλικού εθνομάρτυρος της αλώσεως.Μετά την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως ό Αγγελίας Νοταράς, συγγενής των Παλαιολόγων, για να γλυτώσει τό ιερό του οσίου Παταπίου σκήνωμα άπό τη μανία των απογόνων της Αγαρ, το μετέφερε στά Γεράνεια όρη, τά όποια την εποχή εκείνη παρείχαν ασφάλεια γιά τη φύλαξη του άγιου σκηνώματος. Εκεί τό έκρυψε σέ δυσπρόσιτο σπήλαιο, όπου βρέθηκε τυχαίος στις αρχές του περασμένου αιώνος μας, τό 1904. <br /><br /><br />--------------------------------------------------------------------------------<br /><br />Γύρω άπό τό σπήλαιο του ιερού λειψάνου συστήθηκε τό 1952 κοινόβιο μοναζουσών, πού φέρει τό όνομα του οσίου Παταπίου. Ψυχή, δομήτορας και πνευματικός οδηγός τού κοινοβίου είναι ό ακάματος και πολιός πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κορινθίας, αρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Μαρμάρινος.<br />Τό μοναστήρι σήμερα αποτελεί πόλο έλξεως πλήθους ευσεβοφρόνων, πού καταφεύγουν στον Άγιο, για νά λάβουν την ίαση, ψυχών και σωμάτων και νά πάρουν δύναμη για τό δρόμο της αρετής και της κατά Χριστόν τελειώσεως. Έκτος τούτου, όμως. συντηρεί και γηροκομείο με τη χάρη τού Όσιου. Επιτελεί έτσι, ταυτόχρονα με την πνευματική πρόοδο και ολοκλήρωση των μοναζουσών, και κοινωνικό έργο με προσφορά στους κάμνοντες και ενδεείς της τρίτης ηλικίας.Τά θαύματα του οσίου Παταπίου είναι αμέτρητα σάν την άμμο τής θάλασσας.Ή έκφραση, όμως, ευγνωμοσύνης πολλών ευσεβών πού ευεργετήθηκαν άπό τον Άγιο εκδηλώνεται μέ ένα κομμάτι χαρτί, τό όποιο παραδίδεται άπό αυτούς στό μοναστήρι και στό οποίο καταγράφεται ή θαυματουργική επέμβαση του Αγίου στη συγκεκριμένη περίπτωση.<br />Ό αρχικός βίος και τά πρώτα θαύματα του οσίου Παταπίου γράφηκαν άπό δύο αγίους τής Εκκλησίας μας, τον όσιο Συμεών, το Μεταφραστή, και τον άγιο Ανδρέα, Αρχιεπίσκοπο Κρήτης, τον ποιητή του Μεγάλου Κανόνος. Και στους δύο αυτούς αγίους είμαστε ευγνώμονες, γιατί μας διέσωσαν τη μνήμη του μεγάλου ασκητού, του θαυματουργού οσίου Παταπίου. <br /> <br /><br /> <br /><br /> <br /><br /><br />--------------------------------------------------------------------------------<br /><br /> <br /><br /> Γιορτές της Ιεράς Μονής <br /><br />Οσίου Παταπίου 8 Δεκεμβρίου<br />Οσίου Παταπίου εύρεσης ιερού Λειψάνου Τρίτη της Δικαινησίμου<br />Οσίας Υπομονής 29 Μαΐου<br />Οσίας Υπομονής κοίμησης 13 Μαρτίου<br />Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας Ε' Κυριακή Νηστειών<br />Αγίας Τριάδος Δευτέρα του Άγιου Πνεύματος<br />Οσίας Ισιδώρας της κατά Χριστόν Σαλής 1 Μαΐου<br />Οσίας Φοίβης της Διακόνου (Μετόχι Κεγχρεών) 2 Σεπτεμβρίου<br />Αγίας Ελένης (Γηροκομείου) 21 Μαΐου<br />Οσίας Ξένης (Γηροκομείου) 24 Ιανουαρίου<br />Μεταμορφώσεως Σωτήρος (Κατασκηνώσεως) 6 Αυγούστου.<br /><br /> <br /><br /> Απολυτίκιον παλαιόν<br />Ήχος α΄ Της ερήμου πολίτης<br /><br />Γερανείων το κλέος, Κορινθίας το καύχημα<br /><br />και μοναζουσών νυν προστάτης<br /><br />ανεδείχθης, πατήρ ημών, Πατάπιε`<br /><br />ασκήσεσι, νηστείαις, προσευχαίς<br /><br />νυν έχεις παρρησίαν προς Θεόν<br /><br />αδιαλείπτως ικετεύειν<br /><br />υπέρ ημών των κατακρίτων και αμαρτωλών χριστιανών`<br /><br />Δόξα τω δοξασθέντι δια σου,<br /><br />δόξα τω σε ενισχύσαντι,<br /><br />δόξα τω φωτίσαντι ημάς δια της σης ασκήσεως.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-2537747269181479047?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0POPDYpdewK_at7AwbdXNsOcEX8/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0POPDYpdewK_at7AwbdXNsOcEX8/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0POPDYpdewK_at7AwbdXNsOcEX8/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/0POPDYpdewK_at7AwbdXNsOcEX8/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/sORxPgJBw80" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com2http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/12/blog-post_07.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-68093191392854420922010-12-05T22:49:00.000-08:002010-12-05T22:49:52.296-08:002010-12-05T22:49:52.296-08:00<a href="http://agiosmgefyras.blogspot.com/2010/10/blog-post_6684.html?spref=bl">Ι.Ν ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΠΙΕΡΙΑΣ: ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΑΝΤΩΝΙΟ ΚΑΙ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΗΣ...</a>: "<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-6809319139285442092?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OxHbGVYmLOgnfvvV8x0NfPdkfME/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OxHbGVYmLOgnfvvV8x0NfPdkfME/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OxHbGVYmLOgnfvvV8x0NfPdkfME/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/OxHbGVYmLOgnfvvV8x0NfPdkfME/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/Lg1Iv2IAvoE" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/12/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-64555715581651913112010-11-26T02:15:00.000-08:002010-11-26T02:15:41.222-08:002010-11-26T02:15:41.222-08:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/16I9_4YuEDE?fs=1" frameborder="0"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-6455571558165191311?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/VmyVwmge-HEdQ1_ik8goCZzk2QQ/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/VmyVwmge-HEdQ1_ik8goCZzk2QQ/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/VmyVwmge-HEdQ1_ik8goCZzk2QQ/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/VmyVwmge-HEdQ1_ik8goCZzk2QQ/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/BoRvwmqsafc" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/11/26.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-70279619360038681822010-11-25T02:28:00.000-08:002010-11-25T02:28:40.015-08:002010-11-25T02:28:40.015-08:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/UBdSFCozlcc?fs=1" frameborder="0"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-7027961936003868182?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JrzjGGqhxPwzrGRM-4dwn43Q8V4/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JrzjGGqhxPwzrGRM-4dwn43Q8V4/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JrzjGGqhxPwzrGRM-4dwn43Q8V4/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/JrzjGGqhxPwzrGRM-4dwn43Q8V4/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/gMPEK7FBtJw" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/11/blog-post_929.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-38321001190286707532010-11-25T02:02:00.000-08:002010-11-25T02:04:32.182-08:002010-11-25T02:04:32.182-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TO40g5Sy-YI/AAAAAAAAASw/ndh4n1WBtQo/s1600/_2_1_%257E1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 113px; height: 154px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TO40g5Sy-YI/AAAAAAAAASw/ndh4n1WBtQo/s400/_2_1_%257E1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543425931079776642" /></a><br />ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΜΟΥ<br /><br />Ήταν το 1984, στο Κεντρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης (νυν νοσοκομείο Γ.Γεννηματά), όταν οι ιατροί είχαν σηκώσει τα χέρια τους ψηλά σχετικά με την υγεία του αδελφού μου και πως για να το κρατήσουν στη ζωή έπρεπε να ακρωτηριάσουν, στο χειρουργείο, το ένα του πόδι.<br /><br />Εκείνο το χρονικό διάστημα στην μονάδα ήταν και μία κυρία μαζί με την κόρη της, που γνώριζαν την χάρη της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, και έδωσαν στην μητέρα μου το βιβλιαράκι της με τα θαύματα της, το λαδάκι και το μήλο, που έπρεπε να νηστέψεις για 3 ημέρες και το πρωί της 4ης ημέρας έπρεπε να το πάρεις νηστικός.<br /><br />Ήταν τόση μεγάλη η απελπισία μας για την υγεία του αδελφού μου που πλέον αρχίσαμε να χάνουμε και την πίστη μας στο Θεό, παρά μόνο η μητέρα μου, που από μικρή ήταν στο χώρο της Εκκλησίας έλεγε στο τέλος θα τα καταφέρουμε και ο θεός δεν θα άφηνε τον αδελφό μου με ακρωτηριασμένο πόδι, για το υπόλοιπο της ζωής του, αν και ήταν τότε μόνο 11 ετών...<br /><br />Η μητέρα μου διάβασε το βιβλιαράκι λάδωσε τον αδελφό μου και αποφασίσανε να νηστέψουν μέχρι την ημέρα του χειρουργείου αν και η κατάσταση της υγείας του αδελφού μου δεν το επέτρεπε σύμφωνα με τα λεγόμενα των Ιατρών....<br /><br />Και εκεί που κυλούσαν όλα μα όλα μέσα στην απελπισία παρά μόνο η μάνα μου και το τονίζω ήταν αισιόδοξη το βράδυ της 3ης ημέρας της νηστείας ξημερώματα όπως διηγούνται ακόμη και σήμερα ο αδελφός μου και η μητέρα μου εμφανίστηκε στο δωμάτιο τους στο νοσοκομείο μια μαυροφορόυσα.<br /><br />Ξύπνησαν μόνο η μάνα μου που κοιμόταν σε μια καρέκλα σχεδόν 100 ημέρες δίπλα στον αδελφό μου αλλά και ο αδελφός μου. Η κοπέλα με την μητέρα της που ήταν στο ίδιο δωμάτιο δεν ξύπνησαν.... (η κοπέλα ήταν η αδελφή της Δέσποινας Βανδή, η δεσποινίς Μαλέα, έτσι η πορεία μας στην χάρη της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου ξεκίνησε από την οικογένεια Μαλέα) Πλησίασε η μαυροφορούσα τον αδελφό μου και την μητέρα μου και τους είπε: Είμαι η Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου δεν θέλω να στεναχωριέστε γιατί όλα θα πάνε καλά. Με το που το είπε άπλωσε το χέρι της, από την πατούσα του αδελφού μου μέχρι το κεφάλι του και του είπε: Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα τώρα, είσαι και εσύ ένα από τα παιδιά μου...<br /><br />Με το που το είπε έφυγε με την ίδια ηρεμία που προσήλθε στο δωμάτιο από την πόρτα, όπως ένας κανονικός άνθρωπος. Έντρομος ο αδελφός μου παιδί 11 ετών και με κλάματα η μάνα μου, που είχε αισθανθεί το θαύμα, δεν κλείσανε μάτι όλο το υπόλοιπο της νύχτας.<br /><br />Το πρωί ολοκλήρωσαν την νηστεία με την λήψη του αγίου μήλου της Οσίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου ώσπου ήρθε η ώρα που κάνανε την πρωινή εμφάνιση τους οι γιατροί στο δωμάτιο και δώσανε εντολή στους νοσοκόμους να ετοιμάσουν τον αδελφό μου για τις τελευταίες εξετάσεις πριν από το χειρουργείο...<br /><br />Η μάνα μου τους ακολούθησε μέχρι το ακτινολογικό, εκεί που θα γινόντουσαν και οι τελευταίες εξετάσεις λίγο πρίν το χειρουργείο, για τον ακρωτηριασμό...<br /><br />Πέρασαν σχεδόν 20 λεπτά και έβλεπε η μάνα μου τους ακτινολόγους και άλλων τμημάτων να εισέρχονται στο χώρο που φτιάχνανε τις εξετάσεις του αδελφού μου όταν πλέον είδε να φτάνει και όλο το team των Ιατρών πανικόβλητο μπρος σε όλα αυτά που τους έλεγαν οι ακτινολόγοι από τα εσωτερικά τηλέφωνα...<br /><br />Μετά από 1 ολόκληρη ώρα παρακαλώ, βγήκε ο καθηγητής της Ορθοπεδικής (Ιατρικής Σχολής-ΑΠΘ) κος. Βασίλειος Παπαβασιλείου και λέει στην μητέρα μου: Εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά. Αυτά που βλέπω τώρα είναι θέλημα θεού. Το παιδί δεν έχει τίποτα και μπορείτε να το πάρετε από το νοσοκομείο και να φύγετε ακόμη και τώρα αλλά όπου και αν πάτε σταματήστε σε μια εκκλησία να ευχαριστήσετε τον θεό που έκανε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα για μένα στην Ιατρική επιστήμη... Η μάνα μου άρχισε τα κλάματα κατάλαβε ότι η χάρη της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου δεν άφησε να τυραννηθεί ούτε η ίδια αλλά ούτε και ο αδελφός μου.<br /><br />Από τότε μας έγινε η Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου η Αγία της οικογένειας μας βοήθησε άπειρες φορές ακόμη και με περίπτωση καρκίνου στο στήθος της μητέρας μου που τελικά πάνω κάτω έκανε και πάλι την εμφάνιση της η Αγία μας και όπως ήρθε το κακό έτσι έφυγε<br /><br />Ο Αδελφός μου τίμησε για τα θαύματα, την Αγία Ειρήνη την Χρυσοβαλάντου με το να δώσει στο πρώτο του παιδί το όνομα της Αγίας και εγώ στο τρίτο μου παιδί. Τέλος ο Αναπηρικός Σύλλογος που ίδρυσα πριν από ένα χρόνο σε Θεσσαλονίκη αλλά και Αθήνα έχει το όνομα της Αγίας μας, Προστάτιδας τόσο της οικογένειας μου, όσο και όλων των συνανθρώπων μας.<br /><br />Είναι καλό όλοι να επισκεπτόμαστε την χάρη της Αγίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου στην Λυκόβρυση-Αττικής. Κάθε φορά που το κάνω νοιώθω πολύ χαρούμενος τόσο εγώ, όσο και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μου.<br /><br />Αγία Ειρήνη Χρυσοβαλάντου σε αγαπάμε και θα σε αγαπάμε μέχρι να κλείσουμε τα μάτια μας!!!<br /><br />Θα διαδίδουμε τα θαύματα που έκανες στην οικογένεια μας, όπως κάνουμε μέχρι σήμερα σε όλους τους συνανθρώπους μας με αγάπη και συγκίνηση, όπως έκανες εσύ απλόχερα στα δικά μας προβλήματα....και τώρα είμαστε δίπλα σου και θα είμαστε μέχρι τέλος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-3832100119028670753?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/tfoK6DL1qE36QILbibUlZjRH2aM/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/tfoK6DL1qE36QILbibUlZjRH2aM/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/tfoK6DL1qE36QILbibUlZjRH2aM/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/tfoK6DL1qE36QILbibUlZjRH2aM/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/vMD4XkpSnAc" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/11/blog-post_25.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-23347917757342059052010-11-24T00:28:00.000-08:002010-11-24T00:28:12.561-08:002010-11-24T00:28:12.561-08:00<a href="http://www.agioritikovima.gr/site/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=942%3A2010-10-21-21-36-46&amp;catid=120%3A2010-05-25-17-33-53&amp;Itemid=403">agioritiko vima - ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ΄΄ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ΄΄</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-2334791775734205905?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SqIWsksQUfARHs7OeXucrX9XOS8/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SqIWsksQUfARHs7OeXucrX9XOS8/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SqIWsksQUfARHs7OeXucrX9XOS8/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/SqIWsksQUfARHs7OeXucrX9XOS8/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/4h04wXlIyRw" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/11/agioritiko-vima.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-36432229560712467202010-11-10T01:12:00.000-08:002010-11-10T01:17:17.263-08:002010-11-10T01:17:17.263-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TNpinGPQt2I/AAAAAAAAARo/nhLgu03Uxqk/s1600/onoma.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 237px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_cavFEDp5fd0/TNpinGPQt2I/AAAAAAAAARo/nhLgu03Uxqk/s400/onoma.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537847115634489186" /></a><br /> Το όνομα <br /><br /> Εορτές <br /><br />Τα ονόματα ανέκαθεν είχαν σπουδαία σημασία για την ανθρώπινη επικοινωνία και κατανόηση, δεδομένου ότι έπαιζαν το ρόλο των στοιχείων εκείνων με τα οποία γινόταν γνωστή η δήλωση προσώπων, ζώων και αντικειμένων. Το όνομα γρήγορα εξελίχθηκε σε μέσο με το οποίο δηλώνεται κάποιο πρόσωπο ή πράγμα. Αν αυτό έχει σημασία για το φυτικό και ζωϊκό κόσμο, πόσο μάλλον για τον άνθρωπο, στον οποίο είναι εντονότερος ο προσωπικός χαρακτήρας, τα δε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του εμφανίζονται σε διαφορετικούς ανθρώπους με τρόπο διάφορο και ανεπανάληπτο. <br /><br />Το όνομα στη χριστιανική διδασκαλία<br /><br />Τη σημασία του ανθρωπίνου ονόματος παρέλαβε και ο Χριστιανισμός, ο οποίος την ανέδειξε και την προήγαγε, καθώς την απεγκλώβησε από τα ασφυκτικά χωροχρονικά δεσμά του παρόντος κόσμου τοποθετώντας την στην εσχατολογική διάσταση. <br /><br />Πότε δίνεται το όνομα;<br /><br />Το όνομα, κατά την τάξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δίνεται την όγδοη ημέρα από την γέννηση του βρέφους. <br /><br />Γιατί δίνεται το όνομα κατά την όγδοη ημέρα;<br /><br />Η Εκκλησία τοποθετώντας την ονοματοδοσία κατά την όγδοη ημέρα θέλει να καταστήσει το αρτιγέννητο παιδί μέτοχο και κοινωνό αυτής της νέας πραγματικότητας και να καταδείξει σ' αυτό τη δυναμική πορεία της καταξιωμένης ανθρώπινης ζωής, κατάληξη της οποίας είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Βλέπουμε εδώ ότι η Εκκλησία θεωρεί το βρέφος που μόλις γεννήθηκε ως ολοκληρωμένο ήδη άνθρωπο, το αντιμετωπίζει με την ίδια πρόνοια που αντιμετωπίζει τον κάθε άνθρωπο. Το όνομα του ανθρώπου του δίνει ταυτότητα ως πρόσωπο και διαβεβαιώνει τη μοναδικότητά του. Γι' αυτό και φροντίζει πλέον να του δώσει όνομα. Δεν θεωρεί το βρέφος απλά άνθρωπο, γενικά και αόριστα, ούτε σαν φορέα μιας αφηρημένης κι απρόσωπης φύσης. Είναι πράγματι συγκλονιστικό το γεγονός ότι πολύ πριν αναγνωρισθούν στα παιδιά τα ανθρώπινα δικαιώματα, πριν ακόμη ιδρυθούν οι παγκόσμιες οργανώσεις για την προστασία των παιδιών, η Εκκλησία εφαρμόζοντας εδώ κι αιώνες τη φιλάνθρωπη, όσο κι αγνοημένη, πρακτική της προς όλους τους ανθρώπους με την ευχή της ονοματοδοσίας ομολογεί τη μοναδικότητα του συγκεκριμένου παιδιού κι αναγνωρίζει το θεϊκό δώρο της προσωπικότητάς του. <br /><br />Η ευχή της ονοματοδοσίας<br /><br />Η Ευχή ονομάζεται έτσι επειδή με την ευλογία που παρέχει στο παιδί η Εκκλησία, οκτώ ημέρες μετά τη γέννησή του, το προσφωνεί για πρώτη φορά με το δικό του προσωπικό όνομα. Αυτό συμβαίνει όχι επειδή είναι η πρώτη φορά που η Εκκλησία το ευλογεί και του εύχεται- ήδη κάτι τέτοιο συνέβη την πρώτη ημέρα-, αλλά επειδή οι ευχές της πρώτης ημέρας απευθύνονται κυρίως στη μητέρα και δευτερευόντως στο παιδί. Αυτό το όνομα θα φέρει σ' όλη του τη ζωή και μ' αυτό το όνομα θα εισέλθει τελικά στην αναμενόμενη Βασιλεία του Θεού, προτύπωση της οποίας είναι η ημέρα αυτή της λήψεώς του. <br /><br />Εκείνο που κάνει η ευχή είναι να καταδείξει το σκοπό του ανθρώπου, που είναι η ένωσή του με το Θεό. Γι' αυτό και δεν παραλείπει να εκφράσει το αίτημα της συνάψεώς του στην Εκκλησία και της τελειώσεώς του με τα άγια Μυστήρια του Χριστού. Μόνο, ως μέλος της Εκκλησίας, που θα γίνει με το Βάπτισμα, το παιδί θα ξεπεράσει τη διάσπαση της αμαρτίας. Έτσι γίνεται φανερό ότι η ευχή της ονοματοδοσίας στοχεύει στα Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος και τη συμμετοχή του ανθρώπου στη Θεία Ευχαριστία. <br /><br />Η Ακολουθία της ονοματοδοσίας<br /><br />Η ευχή εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ακολουθίας της ονοματοδοσίας, που τελείται στο ναό ή στο σπίτι. Το παιδί υποδέχεται ο ιερέας όχι μέσα στο Ναό, αλλά στον πρόναο. Εκεί τελεί και την Ακολουθία. Η καταβολή της διάταξης αυτής είναι δυνατό να αναζητηθεί στην πράξη της Αρχαίας Εκκλησίας, κατά την οποία οι προβαπτισματικές τελετές γίνονταν όχι στον κυρίως Ναό αλλά στο προαύλιο του βαπτιστηρίου. Μετά την ανάγνωση της ευχής της ονοματοδοσίας που εξετάσαμε ο ιερέας ευλογεί το στόμα, το μέτωπο και την καρδιά του παιδιού. Αυτό γίνεται όχι απλά και μόνο για να ευλογηθούν τα συγκεκριμένα μέρη του σώματος, αλλά κυρίως οι αντίστοιχες λειτουργίες τους: η λογική (στόμα), η νοητική(μέτωπο) και η ζωοποιητική (καρδία). Έτσι το παιδί, ως σύνολο ψυχοσωματικής οντότητας, παραδίδεται στην κυριολεξία στο Χριστό. Αυτός είναι ο λόγος που στη συνέχεια ψάλλεται και το απολυτίκιο της εορτής της Υπαπαντής «Χαίρε Κεχαριτωμένη, Θεοτόκε Παρθένε». <br /><br />Σήμερα, πολλές φορές, από διάφορους λόγους, όπως η άγνοια, η μη έγκαιρη απόφαση των γονέων για το όνομα που πρόκειται να δοθεί στο παιδί, και άλλες πρακτικά αίτια, η ονοματοδοσία συνδέθηκε με την Ακολουθία του Βαπτίσματος. <br /><br />Γιατί γιορτάζουμε; <br /><br />Ο άνθρωπος πλασμένος κατ' εικόνα Θεού είναι από τη φύση του προορισμένος να γιορτάζει, να θυμάται το Θεό. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος λέγει χαρακτηριστικά «κεφάλαιον εορτής μνήμη Θεού». Έτσι η χριστιανική γιορτή δεν είναι μια θεωρητική, αφηρημένη και ανεύθυνη κατάσταση. Απεναντίας συνιστά την κοπιώδη πράγματι πορεία του ανθρώπου να επιστρέψει στο Θεό, στο άκτιστο Αρχέτυπό του από το οποίο και κατάγεται. Γι' αυτό η χριστιανική γιορτή, ως βίωμα χαράς και ευφροσύνης, δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί έξω από τη δοξολογία των έργων του Θεού και την εμπειρία της θείας δόξας, έξω από τη νέα πραγματικότητα που δημιούργησαν στον κόσμο τα γεγονότα της θείας Οικονομίας, της Σάρκωσης του Λόγου, του Σταυρού, του Πάθους και της Ανάστασης του Χριστού. Γεγονότα που έδωσαν νέο νόημα στο χρόνο, το χώρο, στον άνθρωπο, στον κόσμο, στην ίδια τη ζωή. <br /><br />Το περιεχόμενο της χριστιανικής εορτής μέσα στην Εκκλησία. <br /><br />Ο άνθρωπος γιορτάζει γιατί γιορτάζει και ο Χριστός. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός λέγει ότι «Ημίν ο Χριστός τας εορτάς εκτετέλεκεν». Το περιεχόμενο της εορτής είναι η χαρά του ανθρώπου. Η χαρά της σωτηρίας. Μια εμπειρία που βιώνεται μέσα στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, η οποία από τους Πατέρες χαρακτηρίζεται ως «Εκκλησία εορταζόντων αξίως του Πνεύματος». Μια εμπειρία που αποκτά αιώνιες διαστάσεις, γίνεται «τύπος της άνω χαράς», αφού Χριστός, Εκκλησία και έσχατα, Βασιλεία δηλαδή του Θεού, δεν χωρίζονται. Ο Θεός πια δεν τιμάται σε ορισμένα μεγάλα γεγονότα, αλλά είναι σημείο αναφοράς και μνήμης του ανθρώπου σε κάθε στιγμή, σε κάθε ώρα, σε κάθε ημέρα, σε κάθε εορτή. Ο χρόνος στην εκκλησιαστική ζωή είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ξεδιπλώνεται η αποκάλυψη, πραγματώνεται η σωτηρία του ανθρώπου και παίρνει αξία με το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού. <br /><br />Η ευχαριστιακή διάσταση της εορτής. <br /><br />Η Μεταμόρφωση του χρόνου, η ανακαίνιση του κόσμου, η χαρά που δίνει ο Χριστός στον άνθρωπο, αλλά και η μίμηση της ζωής του Χριστού, η καινούργια ζωή που απαιτεί η χριστιανική εορτή, βιώνονται μέσα στην Εκκλησία, την Ευχαριστία και την μυστηριακή της ζωή. Η Θεία Ευχαριστία δεν προσφέρεται ως ευγνωμοσύνη του αγίου για το θρίαμβο που επιτέλεσε, αλλά προσφέρεται γιατί οι πιστοί χαίρονται και ελπίζουν στην μεσιτεία του κατά το χρόνο της εορτής του. Γι' αυτό όταν γιορτάζουμε πηγαίνουμε στην Εκκλησία. Γιορτάζω σημαίνει πηγαίνω στην Εκκλησία, συμμετέχω στη θεία λατρεία, κοινωνώ του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, κοινωνώ με το Θεό. Γιορτάζω σημαίνει δεν είμαι μόνος, αλλά με το Θεό και τους αδελφούς μου. <br /><br />Γιατί τιμάμε τους Αγίους; <br /><br />Τιμάμε τους Αγίους όχι ως θρησκευτικούς ήρωες, γιατί αυτό θα ήταν ειδωλολατρία, αλλά ως ζωντανά παραδείγματα βιώσεως της εν Χριστώ ανακαίνισης του ανθρώπου, ως «φώτα θεουργικά», ως φίλους αληθινούς του Θεού, ως κοινωνούς των παθημάτων και της δόξας του Χριστού, αλλά και ως οδηγούς των πιστών «εις πάσαν την αλήθειαν εν Πνεύματι Αγίω». <br /><br />Οι εικόνες των Αγίων μας <br /><br />Η τιμητική προσκύνηση των Αγίων πηγάζει από το γεγονός, ότι τιμήθηκαν και οι ίδιοι από το Θεό. Οι εικόνες των Αγίων μαρτυρούν αυτή την τιμή, η οποία τους απονεμήθηκε από το Θεό, κι έτσι παρακινούν κι εμάς προς μίμηση και παρόμοια πίστη. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει ότι «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Η τιμή, την οποία αποδίδουμε στην εικόνα, μεταβαίνει στο εικονιζόμενο πρόσωπο και σε τελική ανάλυση αναφέρεται στο Θεό. <br /> <br /><br />ΠΗΓΗ: Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος<br />Πλήρες κείμενο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-3643222956071246720?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/kWrSmtu_h_ZIW19v-FV3yIjHfec/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/kWrSmtu_h_ZIW19v-FV3yIjHfec/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/kWrSmtu_h_ZIW19v-FV3yIjHfec/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/kWrSmtu_h_ZIW19v-FV3yIjHfec/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/tjfO7EX_aMM" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/11/blog-post_10.htmltag:blogger.com,1999:blog-6095076262525752873.post-11886468901675853102010-11-08T23:13:00.000-08:002010-11-08T23:13:12.752-08:002010-11-08T23:13:12.752-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/PkFGPW-fvc8?fs=1&amp;hl=el_GR"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/PkFGPW-fvc8?fs=1&amp;hl=el_GR" width="425" height="344" allowScriptAccess="never" allowFullScreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6095076262525752873-1188646890167585310?l=httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com' alt='' /></div> <p><a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jiuQK9_fZ61Tz4lQcHhlEEv7ogg/0/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jiuQK9_fZ61Tz4lQcHhlEEv7ogg/0/di" border="0" ismap="true"></img></a><br/> <a href="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jiuQK9_fZ61Tz4lQcHhlEEv7ogg/1/da"><img src="http://feedads.g.doubleclick.net/~a/jiuQK9_fZ61Tz4lQcHhlEEv7ogg/1/di" border="0" ismap="true"></img></a></p><img src="http://feeds.feedburner.com/~r/blogspot/bNYof/~4/ae5VO8krQJc" height="1" width="1"/>georgia panolaskouhttp://www.blogger.com/profile/01196344821549075748noreply@blogger.com0http://httpgeorpan-georgia-georgia.blogspot.com/2010/11/blog-post_08.html