Miasto Mroku

OGŁOSZENIE

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 29 Jun 2018 14:24:00 +0000

Cześć,

Mam dla Was ważną informację:
przerwa na blogu przeciągnie się z powodów organizacyjno-technicznych.
Nowy post może najszybciej pojawić się w sierpniu, ale to też nie jest pewne!

Mam nadzieję, że poczekacie jeszcze trochę. :)
Zawsze możecie poczytać sobie poprzednie części.
Może w międzyczasie pojawią się nowi czytelnicy...

Nie zrażajcie się, nie zapomniałem o Mieście Mroku.
Po prostu nie mam jak pisać.

Do następnego,
-S.

Rozdział 4.5

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 31 Mar 2018 18:08:00 +0000

Niedziela, 19 czerwca 2016, godzina 10:40

Daniel otworzył oczy i zorientował się, że leży na podłodze. W mgnieniu oka podniósł się, a świat przed nim zawirował. Nastolatek zastygł bez ruchu, zamrugał i po kilkunastu sekund przypomniał sobie, co się stało.

— Cholerny Wąż — burknął. — Po jakie licho mu Octavian?!

Swanson rozglądał się, szepcząc:

— I co ja mam teraz zrobić? Za Chiny sam ich nie znajdę.

I kiedy tak myślał, jego wzrok przykuła stojąca w kącie pokoju walizka. Nie zastanawiając się długo, podszedł do niej i otworzył ją.

— Och — jęknął Daniel, widząc bokserki Octaviana z Simpsonami. Pod ni-mi leżała para z C-3PO z Gwiezdnych Wojen. — To dla mnie za wiele.

Chłopak zaczął wyciągać rzeczy i kłaść je na łóżku mężczyzny.

— Niech tu będzie coś, co pomoże mi cię odnaleźć — mruczał Daniel, a kolejne warstwy ubrań lądowały na pościeli. — No dalej...

W końcu nastolatek znalazł to, czego szukał — jego oczy aż pojaśniały z podekscytowania.

Otóż na dnie walizki leżały ułożone księgi magii. Swanson omal nie za-klaskał z uciechy.

Coś było jednak nie tak. Daniel wyjął 1 tom, a w walizce w jego miejscu pojawił się kolejny — i tak z każdym następnym.

— Tu jest jakiś portal, że te książki się nie kończą? — westchnął Swanson i przesunął walizką po podłodze. Nie znalazłszy nic niezwykłego, chłopak wzruszył ramionami i zaczął wertować 1 z ksiąg.

***

Niedziela, 19 czerwca 2016, godzina 13:28

— Czy ja mówię jakoś niewyraźnie?! — parsknął Zayn, a pielęgniarka za kontuarem zgromiła go spojrzeniem. — Chciałem dostać tylko surowicę i już ją dostałem. Czuję się dobrze i idę teraz do domu!

W poczekalni było niesamowicie głośno. Ludzie wchodzili i wychodzili, rozmawiali, śmiali się, płakali. Zayn nie miał ochoty dłużej tam przebywać, niż było to konieczne.

— Nigdzie nie pójdziesz! — warknęła kobieta, a oczy omal nie wyszły jej z orbit. — Bez zgody lekarza nigdzie cię nie puszczę.

Norton spojrzał na pielęgniarkę, jak na wariatkę. Do głowy przyszły mu wiele obraźliwych epitetów, jakimi mógłby obdarzyć pracownicę szpitala, ale powstrzymał się. Bądź miły, Zayn, powtarzała jego babcia. Bądź miły, to inni dla ciebie też będą. Szkoda.

— Naprawdę nic mi nie jest — zapewniał nastolatek. — Nie widzi pani, że wszystko ze mną w porządku?

Pielęgniarka machnęła przecząco głową i nagle jej twarz rozjaśnił szeroki uśmiech.

— Panie doktorze — przywitała się kobieta, kiedy Richard z Maddie zbli-żyli się do recepcji.

— Dzień dobry — powiedział mężczyzna. — Przyszedłem po wypis dla cór-ki.

— Chwilka — odparła i zaczęła przeszukiwać biurko.

— Cześć, Zayn — zwrócił się do niego ojciec Maddie, a dziewczynka u-śmiechnęła się do nastolatka.

— Dzień dobry. Cześć. — Powiedział Zayn. — Mógłby pan powiedzieć tej tu pani, że mogę iść do domu...

Richard zmarszczył brwi i zapytał, co się stało. Zayn wyrzucał słowa z ust z niewiarygodną szybkością: jak to ugryzł go rano wąż, przyjechał do szpitala po odtrutkę i chciałby wrócić do domu, ale pielęgniarka mu nie pozwala.

Mężczyzna podrapał się po głowie i kiedy kobieta podawała mu wypis córki, oznajmił:

— Zayn pójdzie ze mną. — Widząc jej minę, dodał: — Nic mu nie będzie. To tylko głupi wąż.

Wychodząc ze szpitala, Maddie parsknęła:

— Niby głupi wąż, ale mnie kazał leżeć w szpitalu przez tyle czasu.

***

Richard, Zayn i Maddie szli spacerkiem, kiedy ten pierwszy zapytał:

— Gdzie ty chodziłeś, Zayn, że zostałeś ukąszony przez węża?

Norton zaczął gorączkowo zastanawiać się nad odpowiedzią i wypalił coś o gęstych krzakach. Mężczyzna wyraźnie go nie słuchał, bo nagle zawołał „Daniel!” i wszyscy spojrzeli w stronę domu Swansonów, gdzie przy drzwiach stał siedemnastolatek.

Dan zamarł, trzymając klamkę w 1 dłoni, a w drugiej dużą walizkę. Su-per, pomyślał i odwrócił się.

— Cześć — powiedział, kiedy cała trójka zbliżyła się do niego.

Richard zmierzył syna uważnym spojrzeniem, ale to Maddie zapytała:

— Co to za walizka?

— Nie twój interes — odparł Daniel, a młodsza siostra wystawiła mu ję-zyk.

— Po co ci ta walizka? — zapytał Richard, na co syn burknął: — Po nic.

— To moja walizka — skłamał Zayn. — Potrzebuję jej i poprosiłem Dana, żeby ją dla mnie przyniósł.

— Do naszego domu? — zapytał Richard ironicznie i przeszedł przez drzwi.

Kiedy wszyscy znaleźli się w środku, Daniel zamknął je i przewrócił ocza-mi.

— Mógłbyś zanieść to do mojego pokoju? — poprosił Zayna, podając mu walizkę.

Przyjaciel kiwnął głową i poszedł na górę.

— Jak ci minął dzień? — zapytał Richard, patrząc na syna z salonu.

— Jakoś — mruknął Daniel i zmarkotniał.

Ich wymianę zdań przerwał głośny okrzyk Zayna. Młody Swanson natych-miast pobiegł na schody i wybałuszył oczy na widok przewróconego Nortona.

— Co się stało? — zapytał, pomagając mu wstać.

— Zakręciło mi się głowie — jęknął przyjaciel.

— Wszystko w porządku? — zawołał Richard, a Daniel odkrzyknął, że Zayn się przewrócił.
Siedemnastolatek wziął go pod ramię i zaprowadził do swojego pokoju, gdzie usadził na fotelu. Potem zamknął drzwi, podszedł do walizki i wycią-gnął z niej kilka książek.

— Co zamierzasz zrobić? — zapytał cicho Zayn.

Daniel zagryzł wargi, bo sam nie był pewien.

— Odnaleźć Octaviana — odparł w końcu. — Tylko on może pomóc nam odnaleźć dziewczyny. Bez niego jesteśmy w kropce...

***

Z perspektywy Daniela:
Zegar wiszący na ścianie wskazywał 16:44. Otworzyłem szeroko usta i ziewnąłem przeciągle, aż oczy zaszły mi łzami. Miałem już dosyć ślęczenia nad grubymi tomiszczami Octaviana. Nie dowiedziałem się z nich niczego pożytecznego — no chyba, że chciałem przywołać ducha, wywołać demona, albo co gorsza, zmienić płeć.

Super, super, że istniały podobne zaklęcia, ale ja potrzebowałem czegoś zupełnie innego — na przykład: jak odmienić jaszczura, unieszkodliwić na zawsze czarodziejo-węża, czy odnaleźć niedających się odnaleźć dziew-czyn.

— To są jakieś żarty — parsknąłem i zatrzasnąłem trzymaną w rękach książkę. — Nic tu nie ma! NIC!!!
Spojrzałem na Zayna, który przysnął na fotelu. A niech sobie śpi, pomyś-lałem. Niech jeden z nas korzysta.
Ciszę przerwał odgłos przewracanego krzesła w jadalni. Zamarłem i za-cząłem nasłuchiwać. Wiedziałem, że to nie tata, bo jakąś godzinę wcześniej wrócił do szpitala. Mike też nie, bo siedział u siebie i grał na komputerze. To na pewno też nie była Maddie, bo po powrocie do domu oświadczyła, że jest zmęczona i kładzie się spać. Więc kto...
Ktoś przewrócił kolejne krzesło. Jak najciszej się dało, wstałem i zbliży-łem się do drzwi. Uchyliłem je i jakimś cudem nie zaskrzypiały. Wymknąłem się na korytarz i na palcach ruszyłem w stronę schodów.
W domu panowała cisza przerywana moim oddechem i bijącym w piersi sercem. Czułem przejmujące zimno na całym ciele. Ręce mi drżały, w uszach szumiało — bałem się. Nie miałem pojęcia, co się dzieje. Czyżby to był na-pad? Ale w biały dzień?
Miliony myśli przelatywały mi przez głowę, każda mniej prawdopodobna od poprzedniej. Nogi trzęsły się pode mną, miałem wrażenie, że zaraz się przewrócę.
Pokonanie kolejnych stopni zajmowało wieki. Zostały mi jeszcze 4, kiedy usłyszałem, jak ktoś nadbiega. Tupot stóp oszołomił mnie i nagle za ściany przemknął wielki cień, skacząc na mnie. Uderzenie ciężkich łap powaliło mnie na schody i pozbawiło tchu. Zobaczyłem gwiazdy.
Z trudem spojrzałem na górę i zobaczyłem znikający w korytarzu gadzi ogon.
— Sam — szepnąłem.

— Już dotarł — oznajmił Czarny Wąż i zatarł ręce.
Czarodziej siedział w kącie magazynu otoczony przez swoje liczne węże, głaszcząc je po łbach.
— Kto i gdzie? — zapytał Octavian, choć nie liczył na odpowiedź.
Członek Rady był wyraźnie zmęczony, oczy same mu się zamykały. Męż-czyzna spróbował poruszyć rękami, ale związane kończyny odmówiły posłu-szeństwa. Mam mało czasu, pomyślał.
— Mój największy zwierzak — odrzekł Czarny Wąż i spojrzał na swojego więźnia. — Moje dzieło, moje dziecko. Idzie na żer. — Dodał, napawając się tymi słowami.
— Przestań, bo zwymiotuję — parsknął Octavian.

Kiedy przemieniony w gada chłopak Maddie zbliżał się do pokoju Daniela, Czarny Wąż mówił:
Wspominałem ci już o tym. Sam miał odnaleźć dla mnie klątwę. Zrobił to, a ja mówiłem ci, że będę miał wtedy dla niego nowe zadanko. Oto właś-nie ono. Sam ma zabić Zayna.
Octavian wytrzeszczył oczy, a Czarny Wąż posłał mu złośliwy uśmieszek i dodał:
— Chcę zobaczyć, co zrobi ten chłopiec, Daniel. Chcę się przekonać, jak postąpi, kiedy jego przyjaciel znajdzie się w śmiertelnym niebezpieczeń-stwie.

Podnosząc się, okropnie zabolały mnie plecy. Walcząc z pulsującym bó-lem, wbiegłem po schodach i wpadłem do swojego pokoju.
Zobaczyłem, że Zayn stoi za fotelem i próbuje nie dopuścić do siebie Sa-ma.
Wielki gad syczał złowrogo i wpatrywał się w mojego przyjaciela, jak w jakąś przekąskę. Ruszyłem powoli do walizki Octaviana i co rusz patrząc na jaszczura, zacząłem ją przeszukiwać.
— Możesz mi powiedzieć, co robisz?! — zapiszczał Zayn, obserwując pot-wora.
— Widziałem tu wcześniej coś, co może pomóc — odparłem i poszukiwana przeze mnie fiolka w końcu wpadła mi w ręce.
Z niewiadomych przyczyn Sam zasyczał i wbił we mnie swoje ślepia. Prze-łknąłem ślinę, bo to nie był miły widok. Spojrzałem na Zayna i z powrotem na chłopaka siostry.
Raz kozie śmierć...
Rzuciłem fiolką prosto w jaszczura, który zaryczał, gdy się na nim roz-trzaskała. Rozbłysło granatowe światło i po Samie nie było śladu.
Na ten widok odetchnąłem z ulgą i opadłem na kolana.
— Gdzie on zniknął? — zapytał Norton, siadając na fotelu, wyraźnie spo-kojniejszy.
— Tam, skąd przybył — odpowiedziałem i dodałem z lekkim uśmiechem: — Tak było napisane na etykiecie.

W magazynie zapłonęło granatowe światło i przy ścianie zmaterializował się Sam. Gad spojrzał na Czarnego Węża i zasyczał wysuniętym z paszczy ję-zykiem.
Czarodziej na jego widok otworzył szeroko oczy ze zdumienia.
— Co to ma być?!
Jak to możliwe, zastanawiał się mężczyzna, że ten chłopak go tu przy-słał. Jak to zrobił...
Czarny Wąż zacisnął pięści.
Najwyraźniej go nie doceniłem. Drugi raz nie popełnię tego błędu!
Octavian nie odezwał się ani słowem, ale błysk w jego oczach mówił wię-cej, niż tysiąc słów.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 4.4

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Mar 2018 17:00:00 +0000

Niedziela, 19 czerwca 2016, godzina 8:55

Ktoś wykrzykuje jego imię, Daniel był tego pewien. Siedemnastolatek od-nosił wrażenie, jakby stał na kołyszącym się statku. Podłoże, na którym się znajdował, trzęsło się, chybotało, aż w końcu Swanson przewrócił się na brzuch.

Daniel otworzył oczy i ziewnął przeciągle. W uszach lekko mu szumiało, a usta jak zwykle były suche i popękane. Chłopak oblizał wargi i dopiero wtedy skupił się na dźwiękach z otoczenia.

Pierwszym, co usłyszał, było czyjeś dobijanie się do frontowych drzwi.

Jak to znowu ten chory facet... Nastolatek skrzywił się na wspomnienie ojca Kyle'a. Kilka sekund później rozległo się wołanie: „DANIEL!!! DA-NIEL!!!”.

Daniel zamrugał, stwierdził, że to nie jednak nie był sen, wstał z łóżka i po znalezieniu klapek zszedł z piętra.

— Kto tam? — zapytał, podchodząc do drzwi.

— Zayn — odparł znajomy głos.

Swanson praktycznie wyrwał drzwi z zawiasów. Na widok najlepszego przyjaciela kamień spadł mu z serca. Twarz Daniela rozjaśnił uśmiech. Idąc z Nortonem do kuchni, wyrzucał z siebie: — Gdzieś ty się podziewał? Twoja mama odchodzi od zmysłów. Martwiłem się, że coś ci się stało.

— Bo rzeczywiście coś mi się stało — odparł Zayn, siadając przy stole. Rę-ce całe mu drżały.

Daniel przysiadł się do chłopaka i z zaniepokojeniem czekał na ciąg dal-szy.

— Poszedłem do Czarnego Węża.

Swanson zamrugał oczami i parsknął:

— Co takiego?! Po coś do niego polazł?

— Byłem pewny, że on przetrzymuje Arię — odpowiedział Zayn, wpatrując się w stół.

Zapanowała cisza. Daniel przetrawiał słowa przyjaciela, a ten z powodu swojej głupoty pragnął zapaść się pod ziemię.

— Proch szaleństwa — mruknął Swanson, na co tym razem Norton zamru-gał:

— Co takiego?

— Proch szaleństwa. Obaj byliśmy pod jego wpływem. To on namącił ci w głowie.

Zayn, słysząc to, odetchnął z wyraźną ulgą. To dobrze, pomyślał. Już myślałem, że jestem walnięty.

Daniel wbił wzrok w szesnastolatka.

— On cię wypuścił, czy co? Mam na myśli, że poszedłeś do niego, a on od tak po prostu pozwolił ci odejść?

Zayn wzruszył ramionami.

— Nie wiem. Pamiętam, że ugryzł mnie jeden z jego węży. Potem...

— Ugryzł cię wąż?! — Swanson podniósł głos. — Czemu nie poszedłeś do szpitala?!

— Powiedział, że nic mi nie będzie, a ja mu uwierzyłem. Jak wychodzi-łem, uśmiechał się do mnie.

Daniel nie dowierzał własnym uszom.

— Zapamiętałeś, że uśmiechał się do ciebie?! Może jeszcze zaprosił cię na randkę, ale tego nie pamiętasz?

— Coś takiego na pewno bym zapamiętał! — odparł Zayn pewnie. — Tak sądzę.

Swanson przewrócił oczami i wzniósł je do góry. Ty sobie ze mnie kpisz, pomyślał.

— Nie mam na to siły — wyznał. — Zróbmy tak: ty zadzwonisz do swojej mamy i powiesz jej, że wszystko z tobą w porządku. Później pójdziesz do szpitala i sprawdzisz, czy rzeczywiście tak jest. Tymczasem ja pójdę do Octaviana i spróbujemy odnaleźć dziewczyny. Mamy mało czasu.

Norton kiwnął głową na znak zgody i zniknął za drzwiami.

Daniel westchnął i nalał sobie szklankę zimnej wody.

***

Niedziela, 19 czerwca 2016, godzina 9:52

— Nie potrafię ich odnaleźć! — oznajmił Octavian po raz setny i prawdo-podobnie ostatni. — Zaklęcie tropiące nic nie dało, jakby twoje przyjaciółki rozpłynęły się w powietrzu. — Mężczyzna westchnął i podrapał się po głowie. — Muszę przyznać, że dawno się z czymś takim nie spotkałem.

Daniel w milczeniu przysłuchiwał się członkowi Rady. Ze złożonymi na piersiach rękami przyglądał się rozłożonej na stoliku mapie i leżącej przy niej misce, w której znajdowały się jakieś ubrania.

— Nie potrafię też zrozumieć, czemu Czarny Wąż puścił Zayna wolno. To bardzo dziwne... Czy Zayn mówił, co on mu powiedział? Może...

Octavian paplał dalej, tymczasem Swanson podszedł do stolika i spojrzał na fioletową bluzę i niebieski t-shirt — był pewny, że gdzieś już je kiedyś widział.

— Czy to są rzeczy Phoebe i Ricky? — zapytał, na co jego rozmówca kiwnął głową. — Możesz mi powiedzieć, skąd je masz?!

Danielowi albo się przywidziało, albo twarz mężczyzny zrobiła się czer-wona.

— No więc... pożyczyłem te rzeczy z domów twoich koleżanek.

Nastolatka zatkało. Po prostu wszedł sobie tak do ich domów i jeszcze wziął z nich po pamiątce.

— Próbujesz przez to powiedzieć, że włamałeś się do nich, przeszukałeś je i zabrałeś z nich ich ubrania? — zapytał Daniel z udawaną nonszalancją.

Octavian ponownie kiwnął głową, a Swanson wziął głęboki oddech i po-wiedział:

— Ich ubrania były potrzebne do zaklęcia tropiącego...

To nie było pytanie, ale członek Rady i tak przytaknął.

— Czemu nie zadziałało? I czemu... — Daniel podniósł właśnie bluzę z mis-ki, a ta była cała mokra i lepiąca się. — Czy to jest sok pomarańczowy?!

— Tak — odparł Octavian i spojrzał w okno. — Nie miałem żadnego innego napoju, a substancja w stanie ciekłym jest konieczna do rzucenia zaklęcia.

Siedemnastolatek zmrużył oczy i otworzył lekko usta. Mężczyzna czekał cierpliwie, aż ten coś powie.

— Bo przecież nie było wody w kranie — mruknął Daniel. — Nieważne. Co...

Octavian nie usłyszał reszty pytania, bo zagłuszył ją trzask wyważanych drzwi. Za nimi stał uśmiechnięty od ucha do ucha Czarny Wąż.

Swanson odwrócił się, a wtedy czarodziej powiedział „Hello!” i machnął ręką. Niewidzialna siła odrzuciła siedemnastolatka na ścianę, a uderzając w nią, Daniel krzyknął i padł nieprzytomny na podłogę. Fioletowa bluza wypad-ła mu z rąk.

— Co do ciebie — mruknął Czarny Wąż, patrząc na Octaviana. — To mam inne plany. — Dodał i zacisnął wyciągniętą przed mężczyzną pięść.

Członek Rady przewrócił się i ostatnim co zobaczył, był podchodzący do niego ze złośliwym uśmieszkiem czarodziej.

***

— Mam nadzieję, że wygody Hotelu Wąż są dla ciebie wystarczające — oz-najmił z ironią Czarny Wąż, kiedy Octavian otworzył oczy.

Członek Rady siedział na drewnianym krześle, ręce i nogi miał związane grubym sznurem. W głowie mu wirowało, kończyny miał bezwładne. Zosta-łem ukąszony, pomyślał.

Mężczyzna niespokojnie rozejrzał się dookoła i uświadomił sobie, że to musi być magazyn, o którym opowiadał Daniel.

— Nie mamy tu kablówki, ani nawet rybek w wielkim akwarium, ale nie martw się, na czas twojego pobytu zapewnimy ci towarzystwo. Przywitaj się z moimi pupilkami.

Octavian zwrócił z trudem wzrok na prawo i wzdrygnął się. Przy ścianie wiły się dziesiątki oślizgłych gadów, które od razu syknęły, gdy mężczyzna na nie spojrzał.

Po coś mnie tu sprowadził?, zapytał siebie członek Rady.

Czarny Wąż, jakby czytając mu w myślach, powiedział:

— Pewnie zastanawiasz się, co tu robisz. Cóż — czarodziej uśmiechnął się pod nosem. — Z kilku powodów. Pierwszy, bez ciebie Daniel pozostanie bez opieki, bez wsparcia kogoś doświadczonego, a to na pewno w znacznym stopniu go osłabi.

Octavian zatrząsł się ze złości, co nie umknęło Czarnemu Wężowi. Męż-czyzna przewrócił oczami i wzruszył ramionami:

— Nic na to nie poradzę. Ty za to nie masz nic do gadania, bo zabieram cię w darmową podróż do...

— Do?

— Zgadnij — powiedział Czarny Wąż i zachęcająco zamachał dłońmi, jak małe dziecko.

Octavian milczał. Przy okazji rozglądał się, szukając czegokolwiek, co mogłoby pomóc mu w ucieczce, ale nic takiego nie znalazł. Z bezsilności za-cisnął wargi.

— Zgadnij, no, zgadnij — powtarzał czarodziej, a mina rzedła mu coraz bardziej. — Ech, niszczysz całą zabawę. Wybierasz się w podróż w jedną stronę. No więc...

— ...

Czarny Wąż wydął wargi w wyrazie niezadowolenia. Mężczyzna pokręcił głową i parsknął:

— Nie wymyślam wskazówek na poczekaniu, wiesz? Mógłbyś się chociaż postarać.

— Nadal nie rozumiem...

— Nie zauważyłem — mruknął Czarny Wąż z sarkazmem. — Dobra, wygra-łeś, powiem ci! Czeka na ciebie bilet do Podziemia.

Octavian wytrzeszczył oczy.

— Wreszcie jakaś reakcja — czarodziej uśmiechnął się z politowaniem. — Przykro mi, przyjacielu. Tak już działa ten świat. Raz żyjemy, a raz nie. Sko-ro ja chcę zostać tutaj, ktoś musi zająć moje miejsce po Drugiej Stronie.

Na początku miał być to Sam, ale przyszedł mi do głowy inny, lepszy plan. Chłopak, jak wróci, dostanie inne zadanie, a tymczasem bez ciebie Daniel pozostanie bez wsparcia. Nie będzie wiedział, co robić, dzięki czemu nie bę-dzie mógł mi przeszkodzić. Tak samo jak i ty. Widzisz, same korzyści!

Z każdym kolejnym słowem Octavian robił się coraz bardziej zły i zrezyg-nowany. Mężczyzna starał się znaleźć wyjście ze swojej sytuacji, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Spróbowałby przepalić sznury, ale czuł się na to za słaby — poza tym obawiał się, że mógłby podpalić i siebie. W końcu pomyślał o swoim podopiecznym i stwierdził: Eureka.

Daniel ma ogromny potencjał. Muszę zwrócić na siebie jego umysł. Może wtedy mnie zobaczy...

— Przykro mi bardzo, ale ktoś musi — oznajmił Czarny Wąż odwrócony do swojego więźnia plecami.

Octavian w ogóle go nie słuchał — wytężał tylko siły, by młody Swanson wpadł na jego trop.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 4.5 w sobotę 31 marca ok. 20:00!

Rozdział 4.3

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 18 Feb 2018 17:00:00 +0000

Sobota, 18 czerwca 2016, godzina 22:59

Od 2,5 godzin Mona charczała, krztusiła się i dusiła, choć nadmorskie po-wietrze było pełne zdrowego jodu. Wciąż uwięzione w niewidzialnych klat-kach Phoebe i Ricky przypatrywały się w jej w zaskoczeniu, a po dłuższym czasie z poczuciem mściwej satysfakcji.

— Wreszcie ma za swoje — szepnęła Phoebe z zadowoleniem w głosie. — Ciekawe tylko, co jej...

Ricky nic nie powiedziała, bo sama chciałaby wiedzieć. W jednej chwili Mona przechadzała się po jaskini, przechwalając się, że już niedługo uwolni się ze swojego więzienia, a w drugiej coś jakby stanęło jej w gardle i sza-tynka nie mogła nabrać świeżego powietrza. Zaczęła się krztusić, w którymś momencie przewróciła się na ostre kamienie i wpadła w konwulsje.

Rozległy się kroki i kiedy Meredith przekroczyła próg komnaty, problemy Mony natychmiast ustały. Dziewczyna odkaszlnęła, odetchnęła z ulgą i z nie-nawiścią spojrzała na siostrę.

— Chcesz mnie zabić?!

Blondynka z zamkniętymi ustami pokiwała głową, na co Mona wykrzywiła wargi.

— Suka! — wycedziła, z trudem podnosząc się z ziemi. — O, nie! — Jęknę-ła, widząc wielkie dziury na łokciach w swojej bluzce. — To była moja ulu-biona! — Zacisnąwszy pięści i posyłając siostrze złowrogie spojrzenia, wark-nęła: — Nigdy więcej tego nie rób, przecież wiesz, jak działa czar.

— Przykro mi — mruknęła Meredith radosnym tonem, na co Mona popa-trzyła na nią podejrzliwie.

— Co ty knujesz?

— Nic — odparła blondynka i uśmiechnęła się do swoich myśli.

Mona prychnęła, ruszyła w stronę wyjścia i przechodząc obok siostry, po-pchnęła ją mocno na ścianę. Zaskoczona Meredith jęknęła pod wpływem zderzenia z zimnym kamieniem.

Po opuszczeniu mrocznej jaskini Mona zobaczyła mroczny nieboskłon i westchnęła:

— W kółko to samo. Ciągle ten księżyc i gwiazdy. Czy na tej planecie nie ma nic nadzwyczajnego?

Z cierpiętniczą miną stawiała kolejne kroki, zanurzając stopy w chłodna-wym piasku. Porywisty wiatr smagał ją po twarzy, a szum oceanu przypomi-nał o odebranej niegdyś wolności. W którymś momencie skręciła w lewo i za-głębiła się w gęstwinę. Otoczyły ją wysokie sosny, modrzewie i inne drzewa iglaste, których nazw nie mogła sobie przypomnieć. Okryła ją nagła cisza przerywana odgłosami nocnego życia. W górze buszowało ptactwo szukające pożywienia, w dole tymczasem co jakiś czas słychać było łamane gałęzie i uciekające zwierzęta.

Przynajmniej one wiedzą, że powinny się bać, westchnęła Mona w myś-lach.

Zatrzymała się, bo jakiś dźwięk przykuł jej szczególną uwagę. Przez kilka sekund nasłuchiwała, aż usłyszała go ponownie. Gdzieś w pobliżu dzwonił ko-muś telefon. Oczy szatynki zalśniły z podniecenia. Kolacja...

Podążyła w odpowiednim kierunku i minąwszy sosnę o wyjątkowo grubym pniaku, zobaczyła rozbity namiot, z którego tańczące po okolicy światło la-tarki przecinało wszechobecną ciemność.

Mona podkradła się bliżej, każdy krok stawiała bezgłośnie, a z każdym ko-lejnym coraz lepiej słyszała rozmawiającą w namiocie parę.

— Nie żartuj sobie, kochanie — powiedział młody mężczyzna. — Nie tylko ja tak mówię. Moja mama...

— A ty znowu — parsknęła kobieta i zaczęła się śmiać. — Nie, nie będzie-my się kłócić o twoją kochaną mamę.

— To ma być sarkazm? — żachnął się facet i sam się zaśmiał. — Moja mama naprawdę jest kochana.

— Musi być, skoro jej syn jest taki kochany — szepnęła kobieta, a Mona wystawiła język i parsknęła do siebie:

— Och, okropne.

Przez nieuwagę nadepnęła na gałązkę i para w namiocie ucichła.

— Słyszałeś? — szepnął kobiecy głos. — Jestem pewna, że coś słyszałam.

— Ja też — odparł mężczyzna i wstał. — Sprawdzę.

— Bądź ostrożny — poprosiła kobieta, a Mona uśmiechnęła się drapieżnie.

Na to już trochę za późno.

Mężczyzna rozpiął namiot, wystawił głowę i rozejrzał się. Jego uwagę zwróciła śliczna szatynka mrugająca do niego lewym okiem. Pomachała do niego dłonią, a ten niczym w transie opuścił namiot i zaczął ku niej kroczyć.

— Kevin — zawołała kobieta. — Co tam jest? Dokąd idziesz?

Kevin jej nie odpowiedział. Podszedł do Mony, która patrzyła na niego twarzą jego dziewczyny.

— Jesteś taka piękna, kochanie — westchnął rozmarzony mężczyzna.

— Wiem — odparła Mona od niechcenia.

Moc Głosu działała bez zarzutu, siostra Meredith uśmiechnęła się do sie-bie. Wtedy z namiotu wyszła dziewczyna Kevina i na widok swojego chłopaka z inną wrzasnęła:

— Co to ma być?!

— To ty, Harriet? Gdzie jesteś, kochanie?

— Tutaj! — krzyknęła kobieta i zaczęła przybliżać się do Kevina stojącego przy Monie.

— Tutaj jestem — rzekła Mona, całując mężczyznę w usta.

Kevin zadrżał i odwzajemnił pocałunek. Harriet zamarła ze łzami w o-czach, na co Mona zaśmiała się upiornie.

— Zdejmij koszulkę — rozkazała, a Kevin od razu wykonał polecenie. — Oprzyj się o drzewo.

Harriet ruszyła do przodu, a wtedy Mona odepchnęła ją z nieludzką siłą na ziemię. Kobieta krzyknęła i uderzyła głową o piaskowe podłoże, aż zawi-rowało jej przed oczami. Przez chwilę walczyła z bólem i kiedy otworzyła oczy, po prostu nie mogła uwierzyć w to, co widzi. Kevin stał spokojnie opar-ty o drzewo, a Mona całowała go po nagim torsie.

Szatynka wyczuła na sobie wzrok Harriet, bo zdecydowała się rozpocząć prawdziwe show. Spojrzała na swoje paznokcie, które już przekształciły się w ostre pazury i przejechała nimi po ciele Kevina. Krew pojawiła się w miej-scach, w których Mona dotknęła mężczyzny, a ten nie wydał z siebie najcich-szego dźwięku. Po prostu stał i patrzył rozmarzonym wzrokiem w przestrzeń.

— Kevin! — krzyknęła Harriet z przerażeniem w głosie. — KEVIN!!!

— On cię nie słyszy — oznajmiła Mona z uśmiechem. — Nie ma sensu nisz-czyć sobie strun głosowych, wiesz? Choć w sumie i tak za długo z nich nie pokorzystasz, więc krzycz sobie do woli.

— Kevin!!! — kobieta ponowiła wołanie i spróbowała się podnieść, ale za-kręciło jej się w głowie.

— Kevin! — przedrzeźniała Mona. — Kevin, och, Kevin.

— Potwór — wysapała Harriet, a szatynka roześmiała się:

— Jakiego jeszcze nigdy nie widziałaś!

Po tych słowach jej twarz zbliżyła się niebezpiecznie blisko krocza Kevi-na. Harriet zachłysnęła się powietrzem, a Mona zachichotała.

Kevin wrzasnął tak głośno, że Harriet mimowolnie odskoczyła. Mona odsu-nęła głowę, a Harriet wybałuszyła oczy ze strachu i sama krzyknęła. Z brzu-cha mężczyzny ściekała krew, a na wierzchu zamiast skóry widoczne było mięso.

— Delicje — oznajmiła Mona i zbliżyła zakrwawioną dłoń do Harriet. — Chcesz liza?

Kobieta nie zdążyła odpowiedzieć, bo siostra Meredith z powrotem wgryz-ła się w Kevina. Mężczyzna krzyczał, darł się wniebogłosy, ale nie ruszył się z miejsca, bo Głos Mony pozbawiał go wolnej woli.

— Zostaw go, robisz mu krzywdę, świrusko!!! — wrzasnęła Harriet z twa-rzą zalaną łzami.

Serce biło jej jak szalone, a po plecach przechodziły dreszcze.

— Przecież o to chodzi — parsknęła Mona, jakby to była najoczywistsza rzecz pod słońcem. — Poza tym nie... nazywaj mnie... świruską!

A potem Harriet zobaczyła już tylko ciemność.

***

Sobota, 18 czerwca 2016, godzina 23:10

— O jakim czarze ona mówiła? — zapytała cicho Ricky, kiedy tylko Mona zniknęła na zewnątrz.

Phoebe spojrzała zaskoczona na przyjaciółkę, na co tamta wzruszyła ra-mionami.

Meredith westchnęła, przemierzyła jaskinię i zapaliła wiszącą przy ścianie jedną z pochodni. Potem usiadła na zimnych kamieniach z metr od dziew-czyn, przed ścianą niewidzialnej klatki Ricky. Dzięki płonącemu ogniu nasto-latki doskonale widziały twarz siostry Mony.

Blondynka przez chwilę nic nie mówiła, w końcu jednak spojrzała to na jedną, to na drugą dziewczynę i cichym głosem powiedziała:

— Ona mówiła o czarze spętania. Mona i ja — Meredith przerwała i spoj-rzała na swoje dłonie. — Wiele lat temu zostałyśmy przeklęte.

Ricky podniosła wzrok znad kolan i zapytała:

— Przez kogo?

— Przez grupę potężnych czarodziejów. Byli młodzi, w podobnym wieku, co wy dwie, ale na tyle potężni, że zdołali nas tu uwięzić.

Phoebe zmarszczyła brwi na słowa „w podobnym wieku”. To brzmiało tak, jakby...

— Ile macie lat?

Blondynka spojrzała na nią.

— Powiedziałaś „w podobnym wieku, co wy dwie”. To tak, jakbyś była od nas nie wiadomo, o ile starsza, a przecież wyglądasz, jakbyś miała z siedem-naście, osiemnaście lat.

— Bo tyle mam — oznajmiła Meredith. — Z biologicznego punktu widzenia, oczywiście. Od dawna przestałam liczyć, w jakim jestem wieku w ludzkich latach. — Zamilkła, gdy zobaczyła, jak Phoebe się wzdryga.

— To czym jesteś? — spytała Ricky szeptem.

Nastolatka nie była pewna, czy chce poznać odpowiedź, ale zwyciężyła ciekawość.

Meredith nie odpowiedziała od razu, siedziała tylko z zaciśniętymi warga-mi i wpatrywała się w ścianę. Po kilku długich minutach ciszy odparła:

— Nie jestem człowiekiem i nigdy nim nie byłam. Jestem... Jestem Syre-ną.

Ricky zamrugała kilka razy, nie będąc pewną, że dobrze usłyszała. Tym-czasem Phoebe chrząknęła i zapytała: — Taką Syreną z mitologii greckiej? Z rybim ogonem i taką, która ściąga płynące statki na skały, by się o nie rozbiły?

— Też — odpowiedziała blondynka z zamkniętymi oczami. — Taką, która żyje wiecznie i swoim Głosem rządzi pospólstwem. Taką, która by zachować swoje piękne rysy, staje się bezwzględnym kanibalem. Taką, której wszyscy się boją, by nie poraziła ich urodą i na koniec dnia nie pożarła. Taką, która jest potworem.

Z oka Meredith wypłynęła łza, ale dziewczyna szybko ją starła.

Pierwsza odezwała się Ricky:

— Czyli wy naprawdę żywicie się ludźmi... — to nie było pytanie.

Meredith kiwnęła głową i dodała:

— Tak, ja też to robię, czy raczej robiłam. Kiedyś, dawno, dawno temu drogi, którymi chodziłam, spływały krwią niewinnych. Kiedy byłam w pobliżu — blondynka westchnęła cicho przez łzy. — Nikt nie czuł się bezpieczny. Zabiłam wiele istnień...

— Teraz już nie zabijasz? — przerwała Phoebe.

— Nie i wiem, czemu pytasz — odrzekła Meredith. — Nie postarzałam się w żaden sposób, odkąd zostałam spętana. Nie wiem, czemu, ale to pewnie ja-kiś efekt czaru. Nie znam się na magii, jako takiej, więc...

— Ale Mona potrafi kontrolować wodę, posiada Głos. Ty też tak masz, tak? To nie jest magia? — W głosie Phoebe było słychać szczerze zaciekawienie.

— Tak, ja też mam podobne zdolności. Nie potrafię z nich korzystać w takim samym stopniu, jak moja siostra, ale tak. Możesz to nazywać magią, jeśli chcesz, ale to są i zawsze były po prostu wrodzone zdolności mojego gatunku.

— Gatunku? — wtrąciła Ricky. — To znaczy, że jest was więcej?

— Całe ławice. Pływamy tylko w oceanach, bo są najrozleglejsze i jest najmniejsze prawdopodobieństwo wykrycia przez ludzi. Tęsknię za tym. Za wodą i...

Meredith zatonęła we własnych wspomnieniach.

Phoebe i Ricky wymieniły spojrzenia.

— Myślisz, że nam pomoże? — zapytała pierwsza, na co druga mruknęła:

— Jest tylko jeden sposób, żeby się dowiedzieć... Hej, Meredith!

Blondynka zamrugała i spojrzała na Ricky, a ta zapytała:

— Z twoich rozmów z siostrą wynika, że niezbyt się dogadujecie...

— To mało powiedziane — podchwyciła Phoebe i kontynuowała: — Dlacze-go tak się kłócicie? Prawie za każdym razem, jak jesteście w jednym po-mieszczeniu, wyglądacie, jakbyście miały rzucić się sobie do gardeł. Czy to ma jakiś związek z nami? — Wskazała na siebie i przyjaciółkę.

Meredith zacisnęła wargi i posłała Jenkins krzywe spojrzenie. Nastolatka zadrżała i pomyślała, że może jednak przeholowała. Blondynka odpowiedzia-ła jednak normalnym głosem, może lekko zniecierpliwionym: — Nie pamię-tam odkąd, ale Mona cały czas próbuje przekonać mnie do powrotu do... kanibalizmu, a ja nie chcę, naprawdę nie chcę. Przeraża mnie myśl, że mogłabym znowu kogoś skrzywdzić... Odpowiadając na twoje drugie py-tanie, tak, ma. Od dłuższego czasu próbuję przekonać Monę, by was puściła, ale ona uparła się na ten rytuał.

— O co w nim chodzi? — zapytała Phoebe, a ciszej dodała: — Poza częścią, w której Ricky i ja lądujemy u niej na talerzu.

— Mona chce — zaczęła Meredith, ale nagle zakrztusiła się i zamarła.

— Wszystko w porządku? — spytała Ricky, choć bez szczególnego zaintere-sowania.

Nie wiedzieć, czemu, ale cała ta rozmowa z Meredith nieszczególnie jej się podobała.

— Nie mogę tego powiedzieć — szepnęła blondynka, a na szyi zapulsowała jej żyła. — Mona mi zakazała.

— Co? Ale jak to? — zapytała Phoebe, a Ricky wpatrywała się uważnie w Meredith.

— Użyła Głosu — odparła Syrena cicho. — Nie pozwoliła mi...

— Sama też możesz z niego korzystać — przypomniała Howard. — Nie ro-zumiem, jak ona mogła rozkazać ci...

— Jest silniejsza, niż ja, dużo silniejsza — jęknęła Meredith. — Mona żywi się ludźmi, ich mięsem, ono ją wzmacnia. Może robić rzeczy, o których zwykłym Syrenom nawet się nie śniło.

— Zwykłe Syreny — prychnęła Ricky, ale siostra Mony nie zwróciła na to uwagi.

— Pomożesz nam? — przerwała im Phoebe zdecydowanie. — Pomożesz nam się stąd wydostać?

Przez chwilę Meredith nie odpowiadała, kuliła się tylko z bólu. W końcu podniosła głowę i kiwnęła nią lekko.

— Spróbuję, ale to nie będzie łatwe.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 4.4 w niedzielę 4 marca o 18:00!

Rozdział 4.2

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 08 Feb 2018 17:00:00 +0000

Sobota, 18 czerwca 2016, godzina 1:01; 1:27; 1:55; 2:19; 2:42; 3:00

Z perspektywy Daniela:

The Chainsmokers - Paris

Nie potrafię zliczyć, ile już razy przewróciłem się z boku na bok, ale mo-gę zapewnić, że o wiele za dużo.

Z westchnieniem zmieniłem pozycję, ale na nic się to zdało, nadal było mi niewygodnie.

— Jezu — wycedziłem cicho i ułożyłem się na wznak.

W pokoju było dosyć jasno. Światła jadących aut przesuwały się po sufi-cie, ale nie to mnie dekoncentrowało. Trudno mi nawet stwierdzić, co to by-ło — po prostu od niepamiętnych czasów cierpiałem na upierdliwą bezsen-ność, ale już na pewno o tym wspominałem, więc nie będę zagłębiał się w szczegóły.

Świeże powietrze też nie pomagało. Otworzyłem okna na całą szerokość przed 2 w nocy, ale najwyraźniej to nie tlenu mi brakowało.

Moje myśli ciągle błądziły przy Zaynie, Phoebe i oczywiście Ricky. Miałem nadzieję, że nic im nie jest, że wytrzymują.

— Trzymajcie się — szepnąłem w ciemność. — Znajdę was, obiecuję.

Leżenie na plecach również zaczęło mi przeszkadzać, więc przewróciłem się na prawy bok. Przed oczami miałem stare, brązowe panele, których wi-dok wywołał nieprzyjemny ucisk w żołądku.

Już dawno nie rozmyślałem o tym, co mam, a czego nie. Powiedzieć, że pogodziłem się z niesprawiedliwością losu byłoby dużym niedopowiedze-niem, ale byłem chyba na dobrej drodze. Dobra, nie będę ściemniał. Nadal czułem się beznadziejnie w tej materii.

Nie wiem, kiedy, ale w końcu udało mi się zasnąć.

***

Sobota, 18 czerwca 2016, godzina 13:11

Z perspektywy Daniela:

Obudziły mnie jakieś krzyki. Otworzyłem oczy i podniosłem się z łóżka z głośnym ziewnięciem. Akurat wtedy do pokoju wpadł Richard, patrząc na mnie gniewnie:

— Gdzieś ty wczoraj był?! Wydzwaniałem do ciebie, jak głupi, ale ty oczy-wiście nie raczyłeś odebrać!

Zmarszczyłem czoło, bo nie wiedziałem, o co mu chodzi. Mrugając i po raz kolejny ziewając, wziąłem do ręki mój telefon, i rzeczywiście, wieczo-rem ojciec dzwonił do mnie kilkanaście razy. Spojrzałem na niego i odpar-łem:

— Przepraszam, miałem wyciszony telefon. Coś się stało?

Oprócz tego, że moi przyjaciele zaginęli, dodałem w myślach.

— Gdzie byłeś? — Richard ponowił pytanie.

— Kiedy? — zapytałem, a twarz taty poczerwieniała ze złości.

— Wczoraj. Wieczorem. Gdzie byłeś?

Udałem, że się zastanawiam. Co miałem mu powiedzieć — że długi czas siedziałem na plaży, poszukując natchnienia i wewnętrznych mocy? Chyba raczej nie...

— Spacerowałem.

— Spacerowałeś? — wycedził ojciec, jakby to było przekleństwo.

Westchnąłem.

— Powiesz mi wreszcie, o co chodzi?

— Wiesz, że rodzice Sama Collinsa nie żyją?

To pytanie zbiło mnie z pantałyku. Moja mina musiała to wyrazić, bo oj-ciec lekko się rozchmurzył.

— Susan mi powiedziała — oznajmił Richard i dodał z sarkazmem: — Wie-działbyś o tym, gdybyś odbierał telefony.

Zmrużyłem oczy i nic nie powiedziałem. W rzeczywistości wiedziałem o ich śmierci od wieczoru, kiedy znalazłem się w ich domu. Zdziwiony byłem tylko tym, że policja tak późno się za to zabrała.

— A wiesz, że Ricky Howard zaginęła? Jej brat zgłosił wczoraj jej zagi-nięcie...

Ojciec chyba coś jeszcze mówił, ale nie docierała do mnie reszta jego słów. Boże, pomyślałem, Nathan! Miałem ochotę udusić go gołymi rękami. Tak, wiem, bał się o siostrę, ale jak ja teraz mam szukać jej, Phoebe i Zay-na, który jest nie wiadomo gdzie, mając na karku panią szeryf i policję.

— Nic nie powiesz? — ojciec wpatrywał się we mnie przenikliwie. — Nie wydajesz się być zszokowany...

Cóż mogłem rzec.

— Nathan tu był i mi o tym powiedział — odparłem zgodnie z prawdą.

Richard kiwnął głową, zaskoczony. Już miał wychodzić, kiedy zapytałem:

— Jak tam Maddie?

Tata odwrócił się i westchnął:

— Lepiej. Wczoraj dowiedziała się o zniknięciu Sama i była na mnie zła, że jej o tym nie powiedziałem... — Richard zrobił minę, jakby coś przyszło mu do głowy: — Skąd wiedziałeś, że Sam zaginął? Wczoraj...

— Pielęgniarki plotkowały — wzruszyłem ramionami i zamknąłem usta.

Ojciec patrzył na mnie przez kilka sekund i wyszedł, a ja miałem ochotę strzelić się w łeb. Kłamstwa piętrzyły się i piętrzyły, a to był dopiero począ-tek.

***

Sobota, 18 czerwca 2016, godzina 15:04

Z perspektywy Daniela:

Amy Stroup - Dark Runs Out

Po obiedzie i licznych, bezowocnych próbach skontaktowania się z Octa-vianem wyszedłem na dwór na umówione spotkanie z Meredith na placyku zabaw. Dziewczyna jeszcze się nie zjawiła, toteż spożytkowałem czas, huś-tając się i myśląc o wszystkich kłamstwach wypowiedzianych u mnie w do-mu.

Ciążyło mi to, że coraz bardziej oddalam się od taty, chociaż on sam się o to prosił, ale jednak, świadomość, że go okłamuję dawała mi się we znaki. Choć było gorąco, przeszły mnie ciarki po plecach.

Spojrzałem na ekran telefonu i westchnąłem — Meredith spóźniała się już ponad 10 minut. Chwilę potem podbiegła do mnie zdyszana. Nastolatka mia-ła na sobie czarną bluzkę z dużym dekoltem z guzikami, którą podwinęła sobie do łokci oraz dżinsowe białe szorty. Na jej widok znacznie podskoczyło mi ciśnienie.

Meredith spojrzała na mnie i pomiędzy nabieraniem powietrza wysapała:

— Już jestem. Sorry za spóźnienie.

Uśmiechnąłem się tylko i oboje podeszliśmy spacerkiem do stojącej nie-daleko budki z lemoniadą.

— Jak ci minął dzień? — zapytałem, podając jej duży kubek zimnego napo-ju.

Wziąłem też jeden dla siebie, zapłaciłem za oba i zaczęliśmy iść chodni-kiem. Ciepły wiatr muskał nas po twarzach, a słońce mile grzało.

— Dobrze — mruknęła Meredith, ale widząc moją minę, parsknęła śmie-chem. — No tak sobie. Moja starsza siostra ciągle mnie wykorzystuje, a ja nie umiem się jej przeciwstawić...

— Nie umiesz, czy nie chcesz? — zapytałem i po chwili zganiłem się w myślach.

— Sama nie wiem — westchnęła blondynka i wzięła łyk lemoniady. — Cza-sami czuję się wręcz bezsilna. Mona wiecznie czegoś chce i idzie po naj-mniejszej linii oporu, żeby to osiągnąć. Ja chyba po prostu nie potrafię się postawić...

Nastolatka zamilkła. Szliśmy w ciszy, a do mnie wreszcie coś dotarło — Meredith była sierotą. Miała siostrę — z jej słów wynikało, że wolałaby nie — ale straciła obojga rodziców w tak młodym wieku. Widać było, że stara się trzymać, ale jest to coraz trudniejsze.

— Jak myślisz, czemu taka jest? — zapytałem nagle.

— Chciałabym wiedzieć — wyznała Meredith ze smutkiem w głosie. — Nie zawsze taka była. Jak byłyśmy małe, spędzałyśmy dużo czasu ze sobą, ale potem coś się zmieniło. Odwróciła się ode mnie i zaczęła dręczyć.

Z oczu dziewczyny popłynęły łzy — ja i moje próby rozmowy z dziewczy-nami, które potrafię tylko doprowadzić do płaczu.

— Przepraszam, nie chciałem — zacząłem, na co Meredith objęła mnie ra-mionami.

Zaskoczony, przez chwilę nie wiedziałem, co zrobić. W końcu sam ją ob-jąłem i przytuliłem. Meredith załkała. Jej długie, jasne włosy łaskotały mnie po twarzy i wydzielały niesamowity zapach. Z każdą upływającą minutą robi-ło się coraz goręcej.

Nie wiem, jak długo tak staliśmy przytuleni. Meredith uwolniła mnie z uś-cisku i spojrzała na mnie wyraźnie zakłopotana.

— Przepraszam, nie wiem, co mnie napadło.

— To ja przepraszam — odparłem i dodałem: — Nie powinienem był pytać.

Meredith posłała mi delikatny uśmiech, przez co w jej policzkach zrobiły się dołeczki. Dziewczyna wyglądała po prostu uroczo.

Na moim czole pojawiły się kropelki potu, które szybko starłem. Musiałem zrobić kilka długich wdechów, bo żal praktycznie lał się z nieba. Meredith wachlowała się dłonią, ale na niewiele się to zdało, bo bardzo pobladła.

— Jak się czujesz? — patrzyłem na nastolatkę zaniepokojony. Kiedy nie od-powiedziała, poradziłem, by napiła się lemoniady. Tak też zrobiła i ode-tchnęła z ulgą. — Może pójdziemy do mnie? — zaoferowałem. — Nie lubię chodzić po dworze w takim skwarze.

Meredith zamrugała oczami i przytaknęła.

W milczeniu skręciliśmy w ulicę prowadzącą do mojego domu. Wzdłuż niej rosły drzewa, toteż mieliśmy sporo cienia i mogliśmy ochłonąć. Puste kubki po lemoniadzie wyrzuciłem do mijanego przez nas kubła.

Moja towarzyszka rozglądała się z zainteresowaniem po okolicy, która tęt-niła życiem — słychać było ćwierkanie ptaków, gaz odpalanego samochodu, a nawet odgłosy jakieś kopulującej pary.

Śmialiśmy się z tego jeszcze podchodząc pod drzwi. Zaprosiłem Meredith do środka i poszliśmy do kuchni, by napić się czegoś zimnego. Wyjąłem z lo-dówki sok jabłkowy, wziąłem z półki dwie szklanki i zaprowadziłem dziew-czynę do mojego pokoju.

Uśmiechnęła się tylko, widząc wysprzątany pokój. Lubię porządek, tyle wam powiem.

Meredith podeszła do mojego biurka i spojrzała na małą tablicę korkową nad nim wiszącą. Przyczepionych było do niej kilka zdjęć przedstawiających moich przyjaciół i mnie. Na jednym byliśmy w piątkę, Phoebe, Aria, Aaron, Zayn i ja — siedzieliśmy w ogródku rodziców Aaron i piekliśmy kiełbaski przy ognisku. Świetnie się wtedy bawiliśmy — aż uśmiechnąłem się na wspomnie-nie tamtego dnia.

Spojrzałem na koleżankę i zauważyłem, że jej uwagę przykuło inne zdję-cie. Fotografia przedstawiała Ricky i mnie, kiedy jeszcze byliśmy ra-zem — tuliliśmy się do siebie, siedząc w altanie przy jej domu. Mere-dith miała dziwny wyraz wypisany na twarzy, wyglądała, jakby chcia-ła coś powiedzieć, ale nie mogła.

— O co chodzi? — zapytałem, odwracając się plecami do biurka.

Blondynka otworzyła usta i po chwili je zamknęła.

— Czy wy... zerwaliście? — wskazała na zdjęcie z Ricky.

Kiwnąłem głową i usiadłem na łóżku. Nie chciałem o tym mówić i Mere-dith najwyraźniej to wyczuła, bo nie pytała dalej.

Przez długi czas siedzieliśmy w ciszy. W którymś momencie słowa same wyszły z moich ust.

Opowiedziałem jej praktycznie całe moje dotychczasowe życie — mówi-łem o mamie, która mnie porzuciła, o tacie, który tak naprawdę chyba nigdy mnie nie kochał, o moich najlepszych przyjaciołach, Zaynie i Phoebe (nie wspominałem, że ktoś ich porwał, a ja nie mam pojęcia, jak ich odnaleźć), o Kyle'u i naszej bardzo trudnej relacji.

Mówiliśmy o wielu innych sprawach, łatwych i trudnych, które trudno by-łoby tutaj przytoczyć. Czas mijał, godzina upływała za godziną, a nam nie kończyły się tematy do rozmowy.

Siedzieliśmy na łóżku, potem leżeliśmy, rozmawiając. Jedliśmy przygoto-waną przeze mnie kolację (bardzo dobre kanapeczki), oglądaliśmy film, a konwersacja ciągnęła się w nieskończoność.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 4.3 w niedzielę 18 lutego o 18:00!

Ważne info!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Feb 2018 00:05:00 +0000

Cześć :)

W tym tygodniu wyjątkowo nowy post nie pojawi się w niedzielę o 18. Wynika to po prostu z faktu, że trwa okres sesji, egzaminek goni egzaminek i nie miałem za bardzo czasu na pisanie.
Owszem, coś tam mam, ale jest tego malutko i nie ma sensu tego rozstrząsać.

W poniedziałek sobie usiądę i stworzę coś z niczego :)
Rozdział 4.2 powinien pojawić się zatem najpóźniej w czwartek o 18!

Nie bójcie się, Miasto Mroku żyje i będzie żyło, bo 2018 zapowiada się świetnie (oczywiście jak zdam ustny w poniedziałek 🤣).

Tak więc trzymajcie za mnie kciuki, a nowy rozdział pojawi się na dniach.

- Szymon

Rozdział 4.1

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 28 Jan 2018 17:00:00 +0000

Piątek, 17 czerwca 2016, godzina 18:30

Od prawie dwóch godzin (no dobra, od godziny i piętnastu minut) próbo-wałem się skupić, ale dzięki wysiłkom Octaviana w ogóle mi się to nie uda-wało. Członek Rady patrzył na mnie wyczekująco, a ja zmarszczyłem brwi. Facet pewnie myślał, że jego obecność mnie motywuje. No cóż, pozostawi-łem to bez komentarza.

Znajdowaliśmy się na pustej plaży, siedząc naprzeciwko siebie na ciepłym piasku i modląc się o cud. Tak już serio, Octavian wymyślił, że otoczenie na-tury pomoże wykrzesać ze mnie magiczne zdolności. Szczerze w to jednak wątpiłem, bo jak na razie, to udało mi się unieść kilka centymetrów w po-wietrzu, a nie to było moim zamierzeniem.

— To nic nie da — jęknąłem po raz n-ty i wyrzuciłem ręce w górę. — Stra-ciliśmy mnóstwo czasu i...

— I co? — Octavian wykrzywił wargi. — Musisz uwierzyć w siebie, to pod-stawa czegokolwiek.

— Łatwo ci powiedzieć — burknąłem i skierowałem wzrok na wzburzone fale. Wiatr szumiał mi we włosach, a chłodna morska bryza łaskotała skórę twarzy. — To nie ty musisz odnaleźć swoich przyjaciół, którą są nie wiadomo gdzie. To nie ty czujesz, że grozi im śmiertelne niebezpieczeństwo i to nie ty próbujesz poznać drzemiące w tobie moce. Więc nie mów mi, proszę z łaski swojej, że muszę uwierzyć w siebie. Jakbym tego nie wiedział.

— Skończyłeś? — mężczyzna pokręcił głową z wyraźną dezaprobatą w o-czach. — Powiem ci jedno: nie ty pierwszy i ostatni znajdujesz się w takiej sytuacji, kiedy życie ludzkie jest zagrożone. Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest przestać myśleć o sobie i skupienie się na rozwiązaniu problemu.

Otworzyłem usta, ale nie wiedziałem, co mógłbym powiedzieć. Nie byłem z tego powodu przeszczęśliwy, ale musiałem przyznać Octavianowi rację — przynajmniej w tej jednej sprawie, dodałem w myślach dla pocieszenia.

— No dobra — westchnąłem, a członek Rady uśmiechnął się, widząc moją zbolałą minę. — To jak mogę rozwiązać mój problem?

— Dobrze by było spojrzeć w przyszłość — powiedział po dłuższej chwili namysłu. — Przyznam, że osobiście tego nie popieram, bo łatwo można po-paść w obłęd.

— Dlaczego?

— Ciągłe zacieranie się czasoprzestrzeni, tracenie poczucia rzeczywistoś-ci, to wszystko ma na ciebie wpływ. W którymś momencie możesz po prostu mieć wizję, a będziesz święcie przekonany, że ten samochód jedzie prosto na ciebie. Zeskoczysz na bok, a w rzeczywistości przeskoczysz przez balu-stradę mostu. Taka sytuacja miała już miejsce, więc...

— Boże — wpatrywałem się w Octaviana z wybałuszonymi oczami. — To chyba nie jest bezpieczne.

— Nie jest — potwierdził mężczyzna. — Zależy oczywiście jak dla kogo. Ty posiadasz bardzo silną aurę, więc...

— Zrobię to — znowu przerwałem mu, kiedy chciał coś dopowiedzieć.

— Na pewno? — członek Rady patrzył na mnie niepewnie.

— Tak — odparłem, wiedząc że za moment się rozmyślę i zapytałem: — Co powinienem robić?

— Zamknij oczy — polecił, a ja podążałem za jego wskazówkami.

Otworzyłem usta i wziąłem głęboki oddech, chcąc oczyścić umysł ze wszystkich zbędnych myśli. Nie było to łatwe, ale w końcu mi się udało i jedynym co słyszałem, był szum fal, wiatr targający mnie za włosy i prze-latujące nad nami mewy.

Próbowałem zobaczyć twarze Ricky, Phoebe oraz Zayna, ale one co rusz mi umykały. Były blisko, a zarazem tak daleko, w jednej chwili na wycią-gnięcie ręki, a w następnej całe mile dalej.

— To się nie uda — szepnąłem i poczułem napływające mi do oczu łzy. — Nie potrafię...

Digital Daggers - Surrender (Piano Version)

— Potrafisz — oznajmił Octavian z siłą, która mnie zaskoczyła. — Nie tylko potrafisz, twoja moc jest w tobie, jest częścią ciebie. To ty decydujesz, jak z niej korzystać i kiedy.

Wciąż pogrążony w ciemności, zmusiłem swoje usta do uśmiechu. Głos członka Rady był spokojny, ale zawartych było w nim wiele emocji. Męż-czyzna naprawdę chciał mi pomóc.

Gdy tylko o tym pomyślałem, zamajaczył mi przed oczami pewien obraz.

Granatowe niebo zasnute było gęstymi chmurami, światło księżyca nie było w stanie się przez nie przebić. Stałem na plaży, ale poza mną nikogo na niej nie było. W oddali widziałem zarys jaskini, w której musiały przebywać Ricky i Phoebe. Chciałem tam pobiec, ale nie byłem w stanie się poruszyć. Tak więc nie ruszyłem wtedy nawet palcem, kiedy zobaczyłem nadbiegającą z daleka postać. Próbowałem dostrzec jej twarz, ale była ona rozmazana. Dopiero, gdy przebiegała obok mnie, w szoku rozpoznałem w niej siebie.

Przyszły ja skierował się do jaskini, ale nie zobaczyłem, czy do niej do-biegł, gdyż oślepił mnie rozbłysk nienaturalnego światła.

Znowu znajdowałem się na plaży, ale tym razem było jakoś inaczej, jaś-niej. Owszem, też był wieczór, ale byłem pewny, że to zupełnie inna wizja.

Przy wejściu do jaskini stała jakaś wysoka dziewczyna, ale jej twarz skry-ta była przez jasne włosy. Kogoś mi przypominała, ale nie potrafiłem po-wiedzieć, kogo. Mój wzrok przykuło wtedy coś innego.

Kilka metrów od brzegu na piasku ktoś leżał. Skupiłem wzrok i ku zgrozie stwierdziłem, że to nieruchome Ricky i Phoebe. Miałem nadzieję, że są tylko nieprzytomne, ale rozum podpowiadał coś zupełnie innego.

Z krzykiem otworzyłem oczy i zobaczyłem zaniepokojonego Octaviana. Mężczyzna dał mi trochę czasu na ochłonięcie i zapytał o to, co udało mi się ujrzeć. Opisałem mu wszystko najdokładniej jak się dało i zapewniłem, że pierwsza wizja nie ma dla nas teraz znaczenia, gdyż była zbyt odległa.

— To tą drugą powinniśmy się martwić — oznajmiłem, wpatrując się w o-cean. — To ma się wydarzyć już niedługo, jestem tego pewien. Ricky i Phoebe... One...

Zabrakło mi słów. One nie mogą umrzeć, powiedziałem sobie w myślach, nie mogą!

— Nie mamy więc dużo czasu — westchnął Octavian i obaj wstaliśmy, otrze-pując się z piasku. — Skupmy się na tym, co potrafisz. Zaczniemy od teleki-nezy.

— Okej — powiedziałem cicho.

Ćwiczyłem do późna i skonany znalazłem się w swoim łóżku około 1 w nocy.

***

Troszkę wcześniej:

Piątek, 17 czerwca 2016, godzina 17:56

— Richardzie, masz chwilę czasu?

Ojciec Daniela pokiwał głową i dołączył do szeryf Bynes.

— Mam bardzo złe wieści — zaczęła kobieta i oboje dorośli usiedli w o-pustoszałym szpitalnym bufecie. — Rodzice Sama Collinsa zostali zamordo-wani.

— Co takiego?! — wykrzyknął zaskoczony Swanson. — Ale co się stało? Kto to zrobił?

— Nie mam zielonego pojęcia — westchnęła pani szeryf, opierając się łokciem na stoliku. — Podobno zostali pogryzieni przez węże i do pewnego stopnia skonsumowani.

Richard drgnął na dźwięk słowa „węże”, ale słuchał dalej.

— Ich ciała, a raczej to co z nich zostało, było umieszczone w składziku na miotły w ich własnym domu. Przychodzę z tym do ciebie, ponieważ mówiłeś wcześniej, że to Daniel i jakaś jego koleżanka znaleźli Sama i Maddie. Nie mówili, że widzieli coś podejrzanego? Cokolwiek, co mogłoby pomóc?

— Daniel mówił coś o wielkich wężach — odparł mężczyzna z niechęcią na wspomnienie utarczki słownej z najstarszym synem. — Nic poza tym, bo się kłóciliśmy. Jak zwykle zresztą.

Szeryf Bynes uśmiechnęła się krzywo.

— Rozumiem.

— Wiadomo już coś o Samie? Macie jakieś ślady?

— No właśnie nic nie mamy — jęknęła mama Angeliki. — Nic, a nic. Nie ma żadnych śladów, że Sam opuścił szpital albo , że ktoś go uprowadził. Jednym słowem dupa.

Richard nie skomentował słów kobiety.

— Teraz jeszcze zaginęła Ricky Howard i już naprawdę nie wiem, co robić. To jest jakaś epidemia.

— Jak to Ricky zaginęła? — wzmianka o byłej dziewczynie Daniela wstrząs-nęła mężczyzną.

— Jej brat przyszedł na posterunek i zgłosił jej zaginięcie. Wysłałam eki-pę, ale jak na razie żadnych śladów.

Richard nie wiedział, co o tym wszystkim myśleć. Za dużo rzeczy na raz, przeszło mu przez myśl.

— Czy mogłabym porozmawiać z Maddie?

Pytanie szeryf Bynes ocuciło mężczyznę.

— Ale po co?

— Żeby powiedziała mi, co się wydarzyło w domo Collinsów. Każda infor-macja może mi pomóc rozwiązać tę sprawę.

— Maddie ma 14 lat — zaczął Richard. — Ona... ja jej nie powiedziałem o zaginięciu Sama.

Kobieta spojrzała na Swansona z uniesionymi brwiami, a wtedy do bufetu wpadła zdyszana dziewczyna.

— Tu jesteś — wycedziła Maddie i podeszła do pary siedzącej przy stoliku. — Gdzie jest Sam? Co się dzieje? Czemu mi nie powiedziałeś, że Sam zaginął? — Czternastolatka wyrzucała słowa z ust z szybkością torpedy.

— Nie chciałem cię niepokoić — odparł Richard słabo. — Co tu w ogóle ro-bisz? Kto pozwolił ci opuścić salę?

— Pielęgniarka, którą wezwałam. Zapytałam ją o stan Sama, a ona tylko odwróciła wzrok i mruknęła coś o jego zniknięciu. Możesz mi to wyjaśnić?!

Richard dostrzegł w oczach Maddie strach i ból. Mężczyzna wziął głęboki oddech i przytulił córkę.

— Przepraszam. Myślałem, że tak będzie lepiej. Nie wiedziałem, jak mam ci o tym powiedzieć. Poza tym nie wiemy więcej, niż ty. Policja nie znalazła na razie żadnych śladów, ale są na tropie, prawda, Susan?

Kobieta przewróciła oczami i kiwnęła głową.

— Chodź — szepnął Richard do córki. — Pani szeryf ma ręce pełne roboty.

— Zaczekajcie — poprosiła mama Angeliki. — Maddie, możesz mi powie-dzieć, co pamiętasz z tamtej nocy?

Czternastolatka zacisnęła wargi i cicho odpowiedziała:

— Poszłam do domu Sama, jak się umówiliśmy — widząc spojrzenie ojca, parsknęła: — No nie patrz tak na mnie, nie robiliśmy nic złego. Siedzieliśmy w salonie, oglądaliśmy film i usłyszeliśmy jakieś hałasy. Nagle zgasły wszyst-kie światła i pamiętam, jak bardzo się przestraszyłam. Sam powiedział, że-bym się nie bała, bo tylko wyskoczyły korki, ale czułam, że dzieje się coś złego. Zrobiło się okropnie zimno, choć noc była ciepła. Słyszeliśmy jakieś krzyki, ale baliśmy się ruszyć. W końcu poszliśmy na górę. Było ciemno i ciągle się o coś potykałam, aż w końcu...

Maddie przerwała i zadrżała. Richard spojrzał na nią z niepokojem, a pani szeryf pogłaskała ją po ramieniu.

— Aż w końcu? — zapytała zachęcająco.

— Aż w końcu coś dużego owinęło mi się wokół nogi. Przewróciłam się i wpadłam na Sama. Coś syknęło mi koło ucha i zrozumiałam, że to wąż. Zaczął mnie gdzieś ciągnąć. Krzyczałam, wołałam Sama, ale nie słyszałam odzewu. Bałam się, że coś mu się stało, że ten wąż go ugryzł. Potem chyba zemdlałam. Pamiętam, że to Daniel nas uratował. Zabrał nas stamtąd z tą dziewczyną, taką ładną blondynką. Zamówili taksówkę i przyjechaliśmy tutaj do szpitala.

Maddie zakończyła swoją opowieść i na jej twarzy zagościła ulga, że w końcu to z siebie wyrzuciła.

— Czy rodzice Sama już wrócili? — zapytała dziewczynka panią szeryf.

Kobieta zamarła i odwróciła wzrok. Z bólem serca nie powiedziała o ich zabójstwie:

— Nie, nie mamy na razie z nimi żadnego kontaktu.

Czternastolatka kiwnęła głową. Richard podziękował pani szeryf bez słów i razem z córką poszli na ich oddział.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.9

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 21 Jan 2018 17:00:00 +0000

Piątek, 17 czerwca 2016, godzina 16:08

Z perspektywy Daniela:

Przyznam szczerze, że miałem mętlik w głowie. Siedziałem dalej na huś-tawce, a mrowienie w okolicach brzucha nasilało się z każdą chwilą. Nie bo-lało, ale przypominało coś, z czym nie miałem do czynienia od bardzo daw-na. Od kiedy zerwałem z Ricky.

Zmarszczyłem czoło i westchnąłem ciężko. Gdzie jesteś Ricky?, pomyśla-łem. Gdzie mam was szukać? Ech, mruknąłem. Co ja mam robić? Nie mam pojęcia, od czego w ogóle zacząć.

Nie wiedziałem, co mam o tym wszystkim myśleć — jak już mówiłem, mętlik w głowie i te sprawy. Nagle coś przyszło mi do głowy, a ja miałem o-chotę pacnąć się w czoło. Wyciągnąłem komórkę z kieszeni dżinsowych spo-denek i wybrałem numer Zayna.

Przez długi czas słyszałem sygnał połączenia, aż w końcu włączyła się poczta głosowa, którą dopiero po kilku sekundach wyłączyłem. Wstałem z huśtawki i wyszedłem z placyku zabaw. Słoneczko nadal przygrzewało, a ja zacząłem pisać sms-a do Nortona. Pytałem w nim, gdzie jest, prosiłem, że-by się odezwał i kliknąłem przycisk "wyślij". Mój telefon potrzebował chwili na zajarzenie i nagle pokazał, że wiadomość nie została wysłana.

— Że co? — parsknąłem i ponowiłem wysłanie, które i tak zakończyło się fiaskiem. — No co jest?

Wtedy mnie olśniło. Sprawdziłem stan konta i rzeczywiście zostało mi marnych parę groszy. Świetnie, pomyślałem. Zamiast iść od razu do siebie, skręciłem w kierunku domu przyjaciela. Droga była krótka, więc dosyć szyb-ko znalazłem się na ich posesji.

Biel domu Zayna biła po oczach. Budynek był czyściutki jak nigdy, wyda-wał się wręcz błyszczeć. Miałem już wejść na ganek, ale usłyszałem kobiece wołanie:

— Daniel, to ty?

Odwróciłem się, a przede mną stała pani Norton z dwoma wielkimi tor-bami zakupów.

— To ja — odpowiedziałem z uśmiechem, a kobieta odwzajemniła uś-miech, podeszła i przytuliła mnie, obijając mi plecy zakupami.

— Miło cię widzieć — powiedziała i zapytała z wahaniem: — Zayn nie jest z tobą?

Spojrzałem na nią i odparłem:

— Wyszedł ode mnie i myślałem, że może wrócił do siebie.

— Chodźmy sprawdzić w takim razie — oznajmiła i ruszyła na ganek.

— Proszę dać mi te torby — zaoferowałem się, a kobieta z ulgą mi je po-dała.

— Dzięki — powiedziała, otworzyła drzwi kluczem i weszliśmy do środka.

Panował tam lekki nieporządek, ale nie mnie było to oceniać. U mnie w domu też nie zawsze królowała czystość, więc...

— Zayn, jesteś? — krzyknęła mama Nortona, ale odpowiedziała nam cisza. — Chyba go nie ma. — Dopowiedziała, patrząc na mnie.

Poszliśmy do kuchni, a już na miejscu zacząłem wykładać zakupy na stół. Ile ta kobieta nakupowała rzeczy, pomyślałem, wyciągając czwarte opako-wanie kiełbasy z indyka (dla Waszej informacji dodam, że bardzo ją lubię). Mama Zayna krzątała się obok i wkładała produkty do lodówki.

Ja w międzyczasie zastanawiałem się, gdzie może podziewać się mój przyjaciel. Ludzie ot tak nie znikają... Ta, chciałoby się.

— Myślisz, że Zayn jest nadal na mnie zły? — zapytała znienacka kobieta.

Spojrzałem na nią i w moich oczach wydała się taka drobna. Zdawałem sobie sprawę z sytuacji rodzinnej Zayna, a poza tym miałem dobry kontakt z jego mamą, toteż mogłem odpowiedzieć szczerze:

— W jakiejś części na pewno — zacząłem i zobaczyłem, jak kobieta spusz-cza wzrok. — Wydaje mi się, że jego ból nie zniknie tak szybko. Nie chcę pa-ni zasmucać, ale musi pani dać mu trochę czasu. Może przynajmniej w jego przypadku sprawdzi się, że czas leczy wszelkie rany...

Mama Nortona zacisnęła wargi i uśmiechnęła się krzywo.

— Mam nadzieję, że masz rację — szepnęła i oparła się o zlew.

Rozejrzałem się dookoła i oznajmiłem, że będę już leciał. Obiecałem, że jak spotkam Zayna, to powiem mu, żeby zadzwonił.

— Jak coś to ma pani mój numer — dodałem. — Do widzenia.

— Cześć, Daniel — powiedziała kobieta i odprowadziła mnie do drzwi.

Wziąłem głęboki oddech i moim zwyczajowym szybkim krokiem ruszyłem do domu. Niech Zayn tam będzie, niech Zayn tam będzie, ta myśl chodziła mi po głowie przez całą drogę.

Po kwadransie dotarłem na miejsce i wpadłem do środka jak burza. Ob-szedłem cały budynek i ze złością zaliczyłem Nortona do elitarnej grupy za-ginionych przyjaciół, którzy gdzieś przepadli.

Usiadłem na kanapie w salonie w poczuciu totalnej bezsilności. Czułem się bezużyteczny, bo posiadałem magię, a nawet nie wiedziałem, jak z niej skorzystać. Zacisnąłem pięści, zagryzłem wargi i wtedy oczywiście zadzwonił telefon. Zdenerwowany spojrzałem na ekran i zamarłem, bo dzwoniła mama Zayna.

Pewnie chciała wiedzieć, czy jej syn jest u mnie, pomyślałem i nie ode-brałem. Kobieta próbowała się ze mną skontaktować jeszcze 2 razy aż w końcu odpuściła. Przełknąłem ślinę i coś sobie uświadomiłem.

Jeśli chciałem nauczyć się korzystać ze swojego daru, była jedna osoba w mieście, która mogła mi w tym pomóc.

— Octavian — wycedziłem na wspomnienie ostatniego spotkania z męż-czyzną.

Świetnie. Ze zbolałą miną wyszedłem z domu.

***

— Zastanawiałem się, kiedy wstaniesz, śpiąca królewno — powiedział Czarny Wąż, szczerząc się do Zayna. — Mam nadzieję, że było ci wygodnie?

Norton przez chwilę próbował ogarnąć sytuację, ale po nieudanej pierw-szej próbie poddał się. To jakiś zły sen, pomyślał szesnastolatek.

— Nie miej mi proszę za złe, że tak cię potraktowałem — rzekł czarodziej, wskazując na Nortona leżącego na ziemi. — Ale widzisz, nie spodziewałem się twojej wizyty w moich skromnych progach. Zupełnie mnie zaskoczyłeś i prawie wpadłeś mi w ramiona. W ostatniej chwili cię złapałem...

Oczy Czarnego Węża błyszczały, na co Zayn z irytacją stwierdził, że gość sobie z niego bezczelnie kpi. Chłopak wstał, ale zrobił to bardzo szybko i za-kręciło mu się w głowie.

— Coś ty mi zrobił? — parsknął Norton i złapał się za głowę. — Dziwnie się czuję.

— W ogóle jesteś jakiś dziwny — zaśmiał się czarodziej i z uciechy klepnął się po kolanie. — Chyba nigdy nie spotkałem się z takim idiotą, jak ty.

Szesnastolatek zacisnął pięści i miał już rzucić się na swojego rozmówcę, lecz poczuł silny wstrząs, który zawrócił mu w głowie. Zrobiło mu się ciemno przed oczami i przez chwilę nic nie słyszał.

Czarny Wąż wpatrywał się w Zayna, nie potrafiąc rozszyfrować, czy tam-ten udaje, czy rzeczywiście jest z nim coś nie tak. Wtedy Zayn cały siny na twarzy upadł na ziemię, przez kilka sekund wykrzykiwał niezrozumiałe słowa i przestał się poruszać.

***

Z perspektywy Daniela:

— Mogę wejść? To ja, Daniel.

Członek Rady nie odpowiedział. Albo się obraził, albo po prostu wyszedł, pomyślałem i zapukałem jeszcze raz. Wtedy usłyszałem odgłos zamykanej książki i zbliżające się kroki. Drzwi cicho zaskrzypiały i stanął w nich Octa-vian z zaciętym wyrazem twarzy.

— Co się stało? Nagle mnie potrzebujesz?

Uśmiechnąłem się sztucznie i minąłem go. Usiadłem na krześle i powie-działem:

— Musisz mnie szkolić. Musisz mnie wszystkiego nauczyć.

Mężczyzna zamknął drzwi, przysiadł na skraju łóżka i zmierzył mnie dłu-gim spojrzeniem.

— Żeby to było takie proste. Magia to nie jakieś tam sztuczki, pstrykasz i dzieje się. Magia to potężna siła, która potrafi wyzwolić w człowieku wszystko to, co najgorsze.

— Co próbujesz przez to powiedzieć? — zapytałem cicho.

— Magia zmienia. Nieważne, jak wykorzystywana, zmienia. Czy jesteś na to gotowy?

Wymienialiśmy spojrzenia, a cisza narastała.

— Chyba tak — odparłem, a Octavian omal nie krzyknął:

— Żadne chyba. Albo jesteś w stanie zaakceptować ten fakt, albo nie! Decyduj!

Wytrzeszczyłem oczy. Co to miało znaczyć? Co on sobie myślał, że kim ja jestem?

— Jestem gotowy! — powiedziałem z mocą.

— Super — mruknął Octavian i podszedł do leżącej na stoliku książki. — Czas zacząć.

***

Nathan Howard, młodszy brat Ricky stał przed biurem pani szeryf dobrych kilkanaście minut. Chłopiec zastanawiał się, rozważał wszystkie "za" i "prze-ciw" i podczas kolejnego ich wymieniania podjął wreszcie decyzję.

— Idę — szepnął do siebie i wszedł do środka.

Przemknął niezauważenie obok recepcjonisty wpatrującego się w ekran telewizora i wpadł na kobietę o jasnych blond włosach.

— Nathan? — zdziwiła się szeryf Bynes. — Co tu robisz? Coś się stało?

Nastolatek przez moment milczał aż w końcu odparł słabym głosem:

— Chciałbym zgłosić zaginięcie mojej siostry, Ricky Howard.

Koniec rozdziału 3.
Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.8

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 14 Jan 2018 17:00:00 +0000

Piątek, 17 czerwca 2016, godzina 14:40

Mike został w domu. Nie poszedł nad ocean, jak sobie zaplanował. Czemu? Piętnastolatek sam nie miał pojęcia.

Młody Swanson siedział od dwudziestu minut w salonie i oglądał jakieś reality show. Niby oglądał, ale w rzeczywistości w ogóle nie mógł się skupić. Jedna myśl tylko nie dawała mu spokoju: czemu nie poszedł na plażę.

Nie rozumiem, pomyślał, taki byłem przekonany do wyjścia, więc czemu tego nie zrobiłem? Jak powszechnie wiadomo, podświadomość nie daje od-powiedzi, kiedy się o nie prosi, więc Mike wcale nie był zdziwiony brakiem odzewu.

Syn Richarda dalej wpatrywał się w ekran, na którym brzydka kobieta przyłapała swojego swojego męża na zdradzie.

***

— Pójdziesz do Daniela, siostrzyczko — oznajmiła Mona, przerywając panującą ciszę. — Porozmawiasz z nim, sprawdzisz, jak działa mój super proch szaleństwa, a przy okazji szepniesz mu do uszka kilka miłych słówek.

— Że co?! — Meredith prawie zachłysnęła się powietrzem. — Nigdzie nie pójdę! Nie mam zamiaru go wykorzystywać.

Głośne prychnięcie poniosło się echem po jaskini. Mona przejechała delikatnie dłonią po swojej twarzy, uśmiechnęła się, wykrzywiając złowrogo zęby i oznajmiła:

— Czy ty myślisz, że masz tu cokolwiek do gadania? Nie, kochana. Co to, to nie! Ja mówię, ty robisz. Przecież wiesz, jak działa siostrzane przywią-zanie.

Meredith zacisnęła pięści w bezsilnej złości, ale nie odezwała się ponow-nie. Mona posłała jej oczko i uniosła wargi ku górze.

— No widzisz, tak też można, prawda? Nie musimy się przecież kłócić. Wiesz, jakbyś na tym wyszła...

Nie musiała kończyć zdania, druga blondynka doskonale wiedziała, co siostra ma na myśli.

— Wracając do Danielka, nie zapomnij sprawdzić, co u jego braciszka. Upewnij się, że pył zapomnienia, który ukradłam temu gościowi w pelerynie, działa.

Meredith niechętnie skinęła głową, zresztą nie miała innej opcji. Już mia-ła wychodzić, ale słowa wyszły z jej ust niemal natychmiastowo:

— Kiedyś w końcu się od ciebie uwolnię i nie będziesz mogła wykorzystać swojej mocy przeciwko mnie. — Głos miała przepełniony goryczą. — Jeszcze trochę, a...

Mona zbliżyła się tak szybko, że Meredith drgnęła.

— Chyba śnisz — warknęła siostra. — A teraz idź, zanim moja cierpliwość wyczerpie się zupełnie.

Meredith praktycznie wybiegła, a w jaskini zapanowała cisza. W następ-nej grocie Phoebe i Ricky uwięzione w niewidzialnych pułapkach wymieniły zdumione spojrzenia.

***

Z perspektywy Daniela:

Czułem się przebudzony, jak nigdy wcześniej. Rozglądałem się po pokoju, a mój czysty umysł analizował wszystko szybko i dokładnie.

Ktoś rzucił na mnie czar. Na mnie i na Zayna, tego byłem pewien na 100%. Szkoda tylko, że nie wiedziałem kto, bo bym z miłą chęcią skopał tę osobę.

Przez jakąś minutę zastanawiałem się, co powinienem zrobić. W końcu zadzwoniłem do Octaviana i poprosiłem go o spotkanie. Członek Rady był zachwycony, że tak szybko poradziłem sobie z wpływem czaru i miałem za pół godziny zjawić się w jego pokoju w Hotelu Pawie Oko. Na samą tę nazwę chciało mi się śmiać, ale nie skomentowałem na głos doboru miejsca spo-czynku mężczyzny.

Przemyłem twarz w łazience i wyszedłem z domu. Niebo było bezchmur-ne, błękit królował po prostu wszędzie. Światło słońca parzyło skórę, ale nie było to dla mnie uciążliwe.

Moje osiedle było dziwnie wymarłe, ale w okresie wakacyjnym zawsze takie było. Większość sąsiadów wyjeżdżała z Wildfire z pierwszym dniem lata, tylko Swansonowie zostawali, żeby pilnować pokoju na opustoszałych ulicach. Co tu dużo mówić, po prostu nie było nas stać na wyjazdy. Westch-nąłem z rozdrażnieniem na samą tę myśl.

Szedłem powoli, napawając się piękną pogodą i świeżym powietrzem. Miałem ochotę przysiąść na ławce na placyku zabaw i wpatrywać się w lata-jące dookoła ćwierkające ptaszki. Nie zatrzymywałem się jednak i po pięt-nastu minutach szybkiego spaceru dotarłem do celu mojej wędrówki. Mimo-wolnie spojrzałem na lewo, gdzie stał opuszczony dom Collinsów. Przypusz-czałem, że teren będzie obstawiony przez policję, ale nigdzie nie było ani śladu radiowozu. Zmarszczyłem brwi i wszedłem do hotelu.

W środku panowała zupełna cisza. Minąłem ladę, za którą powinna stać recepcjonistka, ale w hotelu Pawie Oko najwyraźniej się jej nie uświadczy. Wszedłem po schodach na pierwsze piętro i zatrzymałem się. Ściany pokry-wała bladoróżowa tapeta, miejscami całkiem spleśniała. W korytarzu stał drewniany stolik, a na nim leżał brązowy telefon stacjonarny. Wow, świetne miejsce sobie wybrał, pomyślałem, mrużąc oczy. Zgodnie z sugestią Octavia-na skręciłem w prawo i zapukałem do pokoju 21.

— Proszę — usłyszałem i otworzyłem drzwi.

Z ciekawością omiotłem wzrokiem pomieszczenie, ale nie było ono speł-nieniem marzeń. Mężczyzna siedzący na krześle musiał wyczytać to z mojej twarzy, bo westchnął:

— Nie jest to miejsce do wypoczynku, ale niczego innego nie mogłem znaleźć na już.

— Ja nic nie mówię — odparłem szybko, ale uśmiechnąłem się pod nosem. — Wiesz może, co to był za czar? — Zapytałem ze szczerą nadzieją w głosie.

Członek Rady pokiwał głową, ale nie wydawał się być zadowolony. Kiwnąłem na niego znacząco głową, żeby łaskawie wydusił z siebie to, co ma do powiedzenia.

— Proch szaleństwa.

— Szaleństwa... — szepnąłem i przed oczami zamajaczył mi obraz pustki, w której byłem we śnie.

To nie mógł być przypadek, stwierdziłem w myślach. To słowo — szaleństwo — było słowem kluczem. Pamiętałem, jak we śnie ciągle uważałem, że to wszystko było jakimś szaleństwem. Może już wtedy podświadomość chciała mnie naprowadzić...?

— To nic nadzwyczajnego — odezwał się Octavian szybko. — Zwykły czar, który trochę człowieka otumania. Martwi mnie jednak, kto go na was rzucił. — Mężczyzna posłał mi długie spojrzenie i zapytał: — Nie przychodzi ci nikt do głowy?

Uniosłem brwi i parsknąłem:

— Oprócz Czarnego Węża nie znam nikogo, nie wliczając ciebie, kto posługiwałby się magią.

Octavian złączył ręce, wziął długi oddech i przymknął oczy. Patrzyłem na niego i czekałem, aż łaskawie przestanie udawać mnicha. Cisza jednak się przedłużała, a ja robiłem się coraz bardziej poirytowany. Dobra, koniec, pomyślałem.

— Możesz przestać? — zapytałem ze złością.

Członek Rady spojrzał na mnie ze zdziwieniem, a ja prychnąłem:

— Po co miałem tu przyjść, możesz mi powiedzieć? Phoebe i Ricky są przetrzymywane w jakiejś jaskini, muszę je odnaleźć, ale nie, ja zjawiam się tutaj, żeby się dowiedzieć, że ten zasrany proch szaleństwa to nic nadzwyczajnego. — Z każdym kolejnym słowem podnosiłem głos, ale jeszcze nie skończyłem. — Super, świetnie, ale ta informacja niczego mi nie dała. Powiem więcej, zmarnowałem czas, przychodząc tutaj, czas, który mogłem spożytkować na poszukiwanie moich przyjaciółek, na poszukiwanie Sama i odmienienie go. A ty tylko...

Aż zabrakło mi słów, tak mnie zapowietrzyło. Czułem krew napływającą mi do mózgu, czułem, jak płynie żyłami do jego rdzenia. Słyszałem szczekanie psa, jakby zwierzak stał obok mnie. Przez chwilę miałem wra-żenie, że się unoszę.

Octavian patrzył na mnie zszokowany moim wybuchem. Ja wzruszyłem ramionami i czekałem na reakcję mężczyzny. Członek Rady już otwierał usta, ale ostatecznie je zamknął. Aha, pomyślałem. Jego zachowanie dało mi tylko pretekst do wyjścia.

Opuszczając pokój trzasnąłem drzwiami i szybkim krokiem opuściłem przeklęty hotel Pawie Oko. Co za beznadziejny człowiek, przyszło mi na myśl. Liczysz na pomoc, a i tak dostajesz figę z makiem. Z tego wszystkiego aż zaschło mi w gardle.

Coldplay - Fix You

Wciąż zły maszerowałem pustym chodnikiem, aż dotarłem do placyku zabaw, na który wcześniej chciałem wstąpić. Usiadłem na metalowej huś-tawce, a ta zaskrzypiała pod moim ciężarem. Zamknąłem oczy i zacząłem się wsłuchiwać w odgłosy natury. Do moich uszu docierało ćwierkanie ptaszków, szum wiatru i kołysanie się gałęzi starych dębów rosnących kilka metrów dalej.

Pozwoliłem myślom odpłynąć i nareszcie, choć na krótki moment, po-czułem się wolny od wszelkich zmartwień. Było mi przyjemnie ciepło, czu-łem się częścią otaczającego mnie świata.

Odgłos udeptywanej ziemi trochę mnie rozbudził, ale nie do końca. Dopiero, gdy usłyszałem znajomy głos i własne imię, otworzyłem oczy i uś-miechnąłem się zaskoczony.

— Meredith? Co ty tu robisz?

Blondynka uśmiechnęła się słabo i przysiadając się na huśtawce, odparła:

— Szukałam cię.

— Serio?

— Mhm — mruknęła nastolatka i dodała: — Po tym, jak zniknęłam w szpi-talu, chciałam ci wytłumaczyć, dlaczego to zrobiłam i...

— I? — zapytałem zaciekawiony.

Meredith wpatrywała się w swoje granatowe adidasy i mruknęła:

— Bochciałamcięzobaczyć.

— Co takiego?

— No bo chciałam cię zobaczyć.

Otworzyłem szerzej oczy i uśmiechnąłem się delikatnie.

— Serio?

Dziewczyna tylko kiwnęła głową i lekko zarumieniona wpatrywała się w piaskownicę. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Ja też chciałem ją zobaczyć, dowiedzieć się, czy wszystko w porządku, ale nie spodziewałem się, że ona ma tak samo.

— To czemu zniknęłaś w szpitalu? — przerwałem panującą ciszę.

Nagle poczułem ściskanie w żołądku, ale nie było ono bolesne.

— Nienawidzę szpitali — ostatnie słowo wypowiedziała z obrzydzeniem. — Boję się ich. — Coś w mojej twarzy kazało jej mówić dalej: — Mój tata miał raka i bardzo długo leżał w szpitalu. Praktycznie wszystkie popołudnia spę-dziłam na krześle obok niego i oczekiwałam na wieści o jego ozdrowieniu. Oczywiście takowych się nie doczekałam, bo mój tata... zmarł.

Posłałem jej spojrzenie pełne współczucia, a ona kiwnęła głową.

— Od tego czasu omijam szpitale jak ognia. Tamtego wieczoru, kiedy weszliśmy do środka, wszystkie złe wspomnienia wróciły i po prostu nie wy-trzymałam. Przepraszam, nie powinnam była tak was zostawiać, ale to było silniejsze ode mnie.

— Ale nie musisz przepraszać — powiedziałem z mocą i uśmiechnąłem się. — Rozumiem. Nie tylko ty masz demony, z którymi musisz się mierzyć każ-dego dnia.

Meredith spojrzała na mnie z ulgą wypisaną na twarzy.

— Dzięki — powiedziała. — A co z twoją siostrą i jej chłopakiem? Wyszli z tego, czy nadal są w szpitalu?

Westchnąłem i spojrzałem na krzaki naprzeciwko.

— Nadal są w szpitalu — odpowiedziałem, choć nawet dla mnie nie zabrz-miało to przekonująco.

Blondynka jednak nie wychwyciła dziwnej nuty w moim głosie i odparła, że na pewno nic im nie jest. Zgodziłem się z nią i przez kilka minut delektowaliśmy się ciszą.

— Dałabyś mi swój numer? — zapytałem nagle.

Meredith wytrzeszczyła oczy i zaśmiała się.

— Jasne — odparła i wpisała mi go do mojej komórki.

Zadzwoniłem do niej, żeby od razu miała mój i go sobie zapisała. Tak zrobiła i umówiliśmy się na następny dzień na lemoniadę, bo bardzo jej się teraz spieszyło. Pożegnaliśmy się, Meredith pomachała mi, a ja jej odmacha-łem.

Uśmiechnąłem się sam do siebie i coś we mnie odżyło. Jakaś dawna cząstka, o której istnieniu dawno zapomniałem. Nie wiedziałem jeszcze wte-dy tylko, jaka.

***

— No i jak tam? — zapytała Mona, kręcąc piruety po jaskini. — Wszystko działa, jak powinno? Tak czy nie?

— Mike siedzi w domu i się nad czymś gorączkowo zastanawia, więc tak, twój głupi czar działa — odparła Meredith z wyraźną niechęcią. — Co do Daniela, nie byłabym taka pewna.

Mona zatrzymała się raptownie i zacisnęła pięści.

— O czym ty gadasz, do cholery?!

— Jestem przekonana, że proszek, który mi dałaś, już nie działa, jeśli w ogóle tak było.

Radosny ton Meredith podziałał na Monę jak płachta na byka.

— To niemożliwe! Nie mógł zużyć się tak szybko.

— A jednak — mruknęła Meredith i uśmiechnęła się złośliwie.

— Przestań, natychmiast przestań! — rozkazała siostra i zaczęła rozmaso-wywać sobie skronie. — To po prostu niemożliwe.

***

— Słyszałaś? — zapytała Phoebe rozemocjonowanym głosem. — Daniel jest wolny. Przyjdzie po nas.

Ricky tylko kiwnęła głową, pełna sprzecznych myśli i pesymistycznych wi-zji przyszłości.

— Mam tylko nadzieję, że zdąży — szepnęła Phoebe, mając na myśli zaplanowany rytuał Mony.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.7

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 07 Jan 2018 17:00:00 +0000

Piątek, 17 czerwca 2016, godzina 13:59

Mike siedział na łóżku w swoim pokoju i myślał, ale i tak nic nie przychodziło mu do głowy. Chłopak wysilał pamięć, by przypomnieć sobie poprzedni dzień, przynajmniej sam wieczór, jednak nic z tego. Jego pamięć nie chciała współpracować, tak jak to robić powinna.

— No ludzie... — westchnął piętnastolatek i posłał krzywe spojrzenie ścianie. — Czy ja wymagam tak wiele? Chcę tylko wiedzieć, co takiego było wczoraj.

Ściana pozostała niewzruszona, co rozzłościło Mike'a jeszcze bardziej.

— Wczoraj, wczoraj, wczoraj... Co do cholery wydarzyło się wczoraj?

Nastolatek zamknął oczy i pogrążył się w ciemności.

Przypomnij sobie! No przypomnij!

Mike wypuścił powietrze z ust i spróbował raz jeszcze.

Proszę, przypomnij sobie. Wczorajszy dzień... Wczorajszy dzień... Cokolwiek...

W umyśle zamajaczył obraz spienionego oceanu. Żywioł wydawał się tak realny, że pięt-nastolatkowi zrobiło się zimno, a jego ręce pokryła gęsia skórka.

Chłopak otworzył oczy i wziął głęboki oddech, próbując poukładać sobie wszystko w gło-wie. Nadal nie miał pojęcia, co się działo dzień wcześniej, ale teraz wiedział przynajmniej, gdzie szukać.

***

Odcinek My Little Pony skończył się i na ekranie pojawiły się napisy końcowe. Zayn z ponu-rą miną zaczął przeskakiwać po kanałach, tak jak robił to Daniel. Norton spojrzał na przyjaciela, który kilka minut wcześniej zasnął i wiercił się niespokojnie. Siedemnastolatek rozłożył się na kanapie z nogami leżącymi na kolanach Zayna, co temu jakoś nie przeszkadzało. Chłopak miał w tamtej chwili większe zmartwienia.

Gdzie ja znajdę kucyki do oglądania?, pomyślał z udręką i powrócił spojrzeniem do telewi-zora. Na żadnym z kanałów jednak ich nie znalazł. Z nieszczęśliwą miną zszedł z kanapy, ściągając z siebie nogi przyjaciela. Ten jęknął przez sen, ale nie obudził się.

Zayn wyszedł z salonu, podszedł do drzwi wejściowych i opuścił dom Swansonów. Choć szesnastolatek nadal był pod wpływem prochu szaleństwa, tak jak Daniel, świeże powietrze powietrze pozwoliło mu oczyścić umysł. Pierwsze, co, a raczej kto przyszedł mu na myśl, była Aria Stevenson. Norton myślał o niej praktycznie przez cały czas, ale nigdy nie widział jej w głowie tak wyraźnie, jak teraz.

— Jakbyś tu była — powiedział Zayn, mijając starszą panią niosącą zakupy z pobliskiego warzywniaka. Kobieta spojrzała na niego z troską, ale nastolatek nie zwrócił na nią uwagi. Szedł przez siebie, aż dotarł do miejsca, w którym po raz ostatni widział dziewczynę.

Szary magazyn nadal stał na odludziu, Zayn nie wiedział, czemu miałoby być inaczej. Podszedł do stojącego samotnie budynku i zapukał. Aria musi być w środku. Czeka na mnie i...

W drzwiach stał Czarny Wąż, patrząc na Nortona z wybałuszonymi oczami. Mężczyzna przez chwilę starał się ogarnąć sytuację, ale uprzedził go Zayn:

— Przyszedłem po Arię. Powiedz mi, gdzie jest, człowieku.

Czarodziej z niedowierzania aż otworzył usta. To się nie dzieje naprawdę, pomyślał.

— Wejdź do środka, Aria czeka na ciebie.

Przypadkowy dobór słów Czarnego Węża podziałał na szesnastolatka motywująco. Zayn zrobił dwa kroki do przodu i znalazł się we wnętrzu magazynu. Stevenson jednak nie było w środku i Norton już miał się odwrócić, kiedy poczuł bolesne ugryzienie w odkrytego palca u stopy. Spojrzał w dół i zobaczył uciekającego małego węża. Chłopak chciał krzyknąć, ale upadł, a nad nim zamajaczyła uśmiechnięta twarz czarodzieja.

— To mój szczęśliwy dzień, wiesz? — zapytał mężczyzna. — Najpierw Sam, a teraz ty z własnej woli do mnie przychodzisz. Czy nie mogłoby być lepiej?

Norton nie miał na to odpowiedzi. Przeklęte sandały, pomyślał i zamknął oczy.

***

Z perspektywy Daniela:

Wszystko wydaje się takie... nierealne. Tak, to jest dobre słowo. Znajduję się w próżni w dosłownym znaczeniu tego słowa.

Otacza mnie nieprzenikniona ciemność, wielka, niczym nieograniczona pustka. Unoszę się w — trudno mi tu mówić o powietrzu — tej próżni i wypatruję najsłabszego źródła światła, jakiegokolwiek, które pozwoliłoby rozproszyć ten mrok wokół mnie.

W pewnej chwili zdaję sobie sprawę, że śnię. Nie jestem pewny, skąd przyszła ta myśl, ale wszystko na to wskazuje. Zaczynam rozmyślać, czemu akurat śni mi się pustka, kiedy coś we mnie drga. Nie wiem co, ale gdzieś daleko, wewnątrz mnie, poruszyło się z zawrotną prędkością. To było jak muśnięcie, a zarazem jakbym zderzył się z ceglanym murem. W jednej sekundzie zaparło mi dech, a w kolejnej czułem się, jakbym leżał na łożu z miękkich piór.

Zaczynam spadać w otchłań bez dna. Patrzę w dół i nie widzę nawet własnych nóg. Może to i lepiej, myślę, jak i tak ich nie czuję. Zachciewa mi się śmiać, a nawet nie wiem, z jakiego powodu. Lecę w dół, jednak nie czuję oporu powietrza (przyjmijmy, że otaczająca mnie substancja jest powietrzem).

Tak więc lecę i lecę, a moje spadanie nie ma końca. Dalej sobie tak lecę i myślę: co to ma być? Nie na to się pisałem. Sny powinny być ciekawe, rozbudzać wyobraźnię, pokazywać ludziom świat, do którego nie mogą mieć dostępu, a tymczasem moje są, że się tak wyrażę, nudne.

Zakładam ręce na klatce piersiowej i czekam. Czekam, aż skończy się to szaleństwo, które nieszczęśliwie mnie dopadło. Szaleństwo, które zdaje się, ma nie mieć końca. Przynajmniej nie w tym życiu, myślę ze złością.

Spadanie przyspiesza, ale nie robi mi to wielkiej różnicy. Co ma być, to będzie, stwie-rdzam w myślach i ziewam. Hę? Od kiedy w snach się ziewa? Coś tu jest bardzo nie halo i nie mówię tylko o... Zresztą nieważne. Mam dość.

— Chcę już się obudzić! — wołam w pustkę, a odpowiedzią jest cisza. — Już chyba czas, żebym wstał! Pobudka!

Moje ciało, mój umysł i nie wiem, co jeszcze nie chcą mnie słuchać. Dalej spadam, ale mam uczucie, że zbliżam się ku końcowi. Pojawia się mrowienie u stóp, których wcześniej w ogóle nie czułem. Wszechobecna cisza staje się bardziej przytłaczająca z każdą upływającą sekundą. Dłonie mi się trzęsą, tracę panowanie nad całym moim ciałem.

Spadanie nareszcie zwalnia, a ja zaczynam słyszeć jakieś dziwne trzepotanie. Dźwięk nasila się, ale nie potrafię ustalić jego źródła.

Nagle słyszę dziewczęcy krzyk, który przeszywa mnie zgrozą. Pojawia się myśl, że ktoś mi bardzo bliski jest w niebezpieczeństwie. Tylko czemu to mi się śni? Nie znam odpowiedzi, a jej nieograniczone możliwości nie przypadają mi do gustu.

Mimowolnie przegryzam wargę i wtedy zatrzymuję się. Choć wciąż otacza mnie pustka, czuję, że jestem w zupełnie innym miejscu. Nie ma to najmniejszego sensu, ale zyskuję pewność, że wkrótce ma wydarzyć się coś złego. Zimno skręcające mnie od środka tańczy na moich plecach, a pięści zaciskają się wbrew mojej woli.

Co się ze mną dzieję? Ucisk i nieprzyjemne drapanie w gardle nie ułatwia myślenia, tyle jestem w stanie powiedzieć na pewno. Niewidzialna siła obraca mnie wokół własnej osi i wy-rzuca do przodu. Lecę i zatrzymuję się w pozycji leżącej na brzuchu. Nawet nie czuję nie-wygody, przyznam szczerze. To dziwne. Wszystko tu jest dziwne, ale mniejsza.

Próbuję wstać, ale nie udaję mi się, gdyż nie mam się o co oprzeć. Tak to już bywa w próżni. Mój wzrok przykuwa rozbłysk w oddali. Czyżby to... Tak.

Z początku mikroskopijnej wielkości, światełko powiększa się, aż zaczyna rozpraszać ciemność, której mam serdecznie dosyć. Tak, tak, chcę krzyczeć z radości. Mrok znika, ucieka przed wszechogarniająca siłą światła. Z minuty na minutę robi się coraz jaśniej, a mi coraz cieplej na sercu. Bóle i dolegliwości znikają, pozostawiając po sobie słabe ślady, które mają potem zamienić się w blizny.

Przede mną świeci słońce, wielka, rozgrzana do czerwoności gwiazda. Zalewa mnie blaskiem prosto w oczy, a ja i tak mogę patrzeć na nią bez przeszkód. W moim sercu pojawia się nadzieja, która ma uwolnić mnie od otaczającego szaleństwa.

Po raz drugi słyszę trzepotanie i uświadamiam sobie, skąd pochodzi. Tym trzepoczącym czymś jest bijące serce. Nie należy ono do mnie, ale jest silne i walczy o przetrwanie.

I wtedy się budzę.

***

Z perspektywy Daniela:

Otwieram oczy i w pierwszej chwili nie rozpoznaję miejsca, w którym się znajduję. Rozglądam się i dociera do mnie, że to salon w moim domu. Oddycham z ulgą i wstaję z kanapy. Nasłuchuję, ale nikogo nie słyszę. Marszczę brwi i z burzą myśli kłębiących mi się w głowie idę na górę. Powoli wdrapuję się po schodach i wchodzę do każdego pomieszczenia. No kurde, gdzie są wszyscy?, zastanawiam się, kiedy wszystkie pokoje okazują się puste. Dobra, nie wszystkie, bo w pokoju Mike'a rozłożył się Tofik, który teraz smacznie śpi. Szczęściarz, myślę na wspomnienie snu, który zmęczył mnie, zamiast dać mi wypocząć.

Ziewam z szeroko otwartymi ustami i wchodzę do swojego pokoju. Siadam na fotelu i włączam internet w telefonie. Skorzystałbym z wi-fi w domu, ale ojczulek jak zwykle nie pamiętał o rachunku. Mimowolnie obgryzam paznokcie, kiedy zdaję sobie z tego sprawę, natychmiast przestaję. Messenger ładuje się tak wolno, że mam ochotę rzucić moim telefonem (starym gratem, który mam nieprzyjemność posiadać od przeszło ponad dwóch lat) o ścianę i sprawdzić, czy jest niezniszczalny. Przyznam szczerze, że pod tym względem moja komórka potrafi miło zaskoczyć. Spadała milion razy, jak nie na podłogę to na schody, wylatywała mi z rąk i driftowała po tramwajach, tak więc, jest praktycznie niezniszczalna. Jednak nigdy nie uderzyłem nią o ścianę, ale wolę nie kusić losu. Nie jestem ryzykantem (przynajmniej w większości sytuacji!), jak mój młodszy braciszek. Mike wiecznie prosi się o kłopoty, a później trzeba go z nich wyciągać.

Biorę palce do ust, praktycznie tego nie zauważając. Spoglądam na ekran i wow, Messenger wreszcie raczył się załadować. Jestem pod wrażeniem. Kładę rękę na oparcie fotela, jak najdalej od mojej twarzy. Mam kilka wiadomości, ale żadnej z nich nie odczytuję. Bo i po co, przecież i tak nie wiem, co mogę im odpisać. Mam zbyt duży mętlik w głowie. Lekko szumi mi w uszach, a oczy same się zamykają. Po raz kolejny ziewam i mam ochotę położyć się spać. Znowu.

Co się ze mną dzieje? Nie czułem się taki zmęczony od bardzo dawna. Od czasu roku szkolnego. Zdradzę wam tylko, że cierpię na ciężką, upierdliwą bezsenność. Sen po prostu do mnie nie przychodzi, tak mówię sobie co jakiś czas, by usprawiedliwić fakt, że kładę się spać po 0:34, a sprawdzam godzinę jeszcze o 2:57.

Moje palce znowu lądują w ustach. Choć to boli, nadal to robię. Staram się powstrzymywać, ale udaję mi się tylko przez chwilę. Sekunda nieuwagi i znowu to samo. Wstaję, odkładam komórkę na fotel, ale ta się z niego ześlizguje i głośno uderza w podłogę. Idę na środek pokoju i siadam w po turecku. Ciało samo za mnie dyryguje, prawdopodobnie podporządkowując się rozkazom umysłu, nad którym nie panuję.

Przymykam oczy i wsłuchuję się w panującą ciszę. Nie wiem, po co to robię.

Tak jakby podświadomość chciała mi coś przekazać.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.6

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 31 Dec 2017 22:58:00 +0000

Piątek, 17 czerwca 2016, godzina 13:18

Mike ocknął się i otworzył szeroko oczy, nie pamiętając nic z poprzedniego dnia. Otaczająca go nieprzenikniona ciemność zdawała się napierać z każdej ze stron i pozbawiać tchu. Ostre kamienie, o które był oparty wbijały mu się w plecy.

Gdzie ja jestem?, zadał sobie pytanie, ale nie potrafił na nie odpowiedzieć.

Chłopak próbował wysilić pamięć, ale coś mu nie pozwalało. Nastolatek odnosił wrażenie, jakby ktoś pozbawił go części wspomnień. Tylko czy to w ogóle było możliwe?

— No, Jezu — parsknął i zaczął stawać na nogi. — Gdzie ja jestem, kurwa?

Z oczywistych względów nie uzyskał odpowiedzi. Mike jęknął, próbując wypatrzyć cokolwiek w panującej ciemności. W pewnej chwili poczuł czyjś dotyk na swoim prawym ramieniu, ale przecież nikogo innego z nim nie było, prawda?

Dotyk zaczął się nasilać, aż przeszedł w coraz silniejsze potrząsanie. Piętnastolatek nie miał pojęcia, co się dzieje aż w końcu ktoś wrzasnął:

— Mike!!! Obudź się! Mike!

Piętnastolatek obudził się w swoim pokoju i wytrzeszczył oczy na stojącego nad nim ojca. Richard zadał jedno krótkie pytanie:

— Gdzieś ty się podziewał?

Chłopak przez chwilę główkował, bo sam nie znał odpowiedzi. Richard wpatrywał się w niego uporczywie, próbując wyczytać prawdę z oczu syna. Piętnastolatek już miał wymyślić jakieś kłamstwo, kiedy do pokoju wtoczył się Tofik. Zamiauczał donośnie, powolnym kroczkiem zbliżył się do łóżka Mike'a i po sekundzie namysłu wskoczył na nie. Chłopiec uśmiechnął się do zwierzaka i zaczął głaskać go za uchem. Kot zaczął mruczeć i łasić się do niego.

Richard wziął głęboki oddech, omiótł spojrzeniem zagracony pokój syna i powiedział: — Dobrze, że wróciłeś cały i zdrowy.

Po tych słowach wyszedł, a Mike towarzyszył mu spojrzeniem. Piętnastolatek spoglądał na zwierzątko, głaskał je i zastanawiał się, czemu nie może sobie nic przypomnieć.

***

Daniel leżał na kanapie w salonie w swoim domu i leniwie przełączał kanały w telewizorze. Oczy miał cały czas zmrużone i „ostatkiem sił” zapytał Zayna stojącego przy oknie, czy ten wie, gdzie poszedł jego ojciec. Norton nie wiedział, toteż nic nie powiedział.

Swanson westchnął przeciągle, ziewnął z szeroko otwartymi ustami i zwlókł się z kanapy.

— Tato — zawołał Daniel, nie ruszając się z miejsca, bo jakoś nie widział w tym naj-mniejszego sensu. — Tato! — Głos siedemnastolatka był już zirytowany.

— Idę! — rozległ się krzyk z przedpokoju. — O co chodzi? — Zapytał Richard, wchodząc do salonu i patrząc na znużonego syna. — Wszystko w porządku?

Daniel kiwnął tylko głową i po raz kolejny ziewnął.

— Jestem taki zmęczony — mruknął sam do siebie, wtedy jego ojciec zapytał:

— Ile dzisiaj spałeś?

Swanson zaczął zastanawiać się nad odpowiedzią, ale ostatecznie wzruszył tylko ra-mionami. Richard wydął wargi zniecierpliwiony i zacisnął je.

— Zayn — mężczyzna skierował swoje pytanie do przyjaciela syna. — Ile dzisiaj spaliście?

Norton spojrzał na Richarda ze zmarszczonym czołem:

— Skąd pomysł, że tu nocowałem?

Richard parsknął, a Zayn mimowolnie spojrzał na swój lewy biceps.

— Zadzwoniłem do twojej mamy, Zayn. Powiedziała mi.

Norton zaśmiał się, jakby w słowach mężczyzny było coś śmiesznego.

— Naprawdę? A to dobre. Moja mama odbiera telefony. Chyba od wszystkich, tylko nie od własnego syna...

Powietrze jakby zamarło. Richard nie wiedział, co powiedzieć, a Daniel wrócił do przełączania kanałów w telewizorze i w końcu znalazł to, czego szukał.

— Tak! — krzyknął i zamachał rękami z radości. — Znalazłem!

Richard spojrzał na ekran i otworzył szeroko usta, bo w telewizji leciało My Little Pony.

— Kucyki!!! — wrzasnął Zayn i przyłączył się do przyjaciela na kanapie.

Ojcu Daniela drgnęła powieka. To się nie dzieje naprawdę, pomyślał.

Mężczyzna zaczął wchodzić po schodach, a w tym czasie przed telewizorem zmaterializował się Octavian i zasłonił nastolatkom ekran.

— Eee, co pan robi? — warknął Zayn. — Tu się ogląda.

Członek Rady już miał coś powiedzieć, ale to Daniel się odezwał:

— Kim pan jest i co pan robi w moim domu?

Octavian wytrzeszczył oczy, podszedł do okna i otworzył je na oścież.

— Mam wrażenie, że wam obu brakuje powietrza. To pewnie przez to zabójstwo w szpi-talu. Rozumiem, to może być dla was szok...

— O czym on gada? — Daniel zwrócił się do Zayna.

— Chyba o tym zabójstwie ze szpitala — odparł przyjaciel, a Swanson pokiwał głową:

— Aaa. Czyli o czym?

— Przestańcie sobie kpić, sytuacja jest poważna.

Daniel ziewnął przeciągle, nie po raz pierwszy zresztą. Siedemnastolatek próbował skupić wzrok na Octavianie, ale mężczyzna był okropnie zamazany.

— Czemu pan tak trzeszczy? W ogóle nie rozumiem, skąd pan się tu wziął i kim pan jest... Może mi pan powiedzieć, kim pan jest?

Członek Rady podszedł do okna w celu oczyszczenia umysłu. Czy oni sobie ze mnie żartują?, pomyślał. Nie, wydaję mi się, że nie. Wyglądają raczej, jakby padli ofiarą jakiegoś czaru. Tylko kto miałby ich tu zaczarować?

Czarny Wąż? Nie, Daniel na pewno by coś o tym wspomniał podczas naszej wcześniejszej rozmowy.

Później przecież nie mieli z nim kontaktu... Nie, to na pewno nie on. W takim razie kto?

Mężczyzna odwrócił się, oparł o parapet i napotkał spojrzenie Daniela, które domagało się wyjaśnień. Jednak nie chodziło tylko o to. Oczy nastolatka wydawały się być dziwnie zamglone, jakby nie do końca docierało do niego wszystko, co się do niego mówiło.

— No to jak? Kim pan jest?

— To chyba ten gość, co miał cię szkolić do walki z tymi złymi — odezwał się Zayn wpatrzony w telewizor.

Daniel przez kilka sekund marszczył brwi, a potem wykrzyknął:

— Już pamiętam! To pan jest tym gościem z długą czarną peleryną ciągnącą się za nim po ziemi. Teraz już wszystko pamiętam!

— To świetnie — mruknął Octavian, ale sytuacja wcale nie przedstawiała się świetnie. — To co zamierzasz zrobić?

— Ja? — zdziwił się Daniel. — Zgodnie z zaleceniem mojego ojczulka będę odpoczywał, oglądając najnowsze odcinki kucyków. Tak czy nie, Zayn?

Norton tylko pokiwał głową, tak był zafascynowany tym, co się działo na ekranie.

Muszę się dowiedzieć, co to za urok, pomyślał Octavian. I to jak najszybciej!

— O czym tak myślisz? — zapytał Daniel.

Członek Rady spojrzał na Swansona pełny nadziei, która umknęła jak powietrze z prze-bitego balonu, kiedy zobaczył, co ten wyprawia. Daniel bowiem skakał po łóżku i tańczył w rytm piosenki lecącej w My Little Pony.

Octavian wykrzywił usta i przetarł oczy ze zdziwienia.

***

Otwarte na oścież okno w biurze, jak nazywali pomieszczenie wszyscy domownicy, przykuło uwagę Richarda wchodzącego do środka. Dziwne, pomyślał. Nie przypominam sobie, bym zostawiał je otwarte.

Mężczyzna przymknął je i zbliżył się do stosu papierów leżącego na i tak już zawalonym biurku. Zaczął je porządkować, rozdzielając na dwie tematyczne kupki: dokumenty ze szpitala oraz rachunki. W którymś momencie jedna z kartek spadła na dywan i Richard od razu rzucił się, by ją podnieść. Kartka była przygnieciona i pożółkła, przez co zdawała się nie pasować do pozostałych.

— Co my tu mamy? — zapytał sam siebie mężczyzna i spojrzał na papier.

Jego oczy lekko się rozszerzyły. Na kartce było ogłoszenie, to samo, które widział dzień wcześniej przed biurem pani szeryf. Ogłoszenie o chłopcu, który zaginął kilkanaście lat temu i byłby teraz rówieśnikiem Daniela.

Skąd to się tu wzięło?, pomyślał Richard i spojrzał na okno. Ach, jasne. Przez wiatr.

Mężczyzna zgniótł kartkę i wrzucił ją do śmietnika stojącego przy ścianie.

***

Stworzenie, które kiedyś było Samem Collinsem, chłopakiem Maddie Swanson, teraz wpatrywało się swoimi gadzimi ślepiami w Czarnego Węża. Mężczyzna tymczasem przyglądał mu się z zafascynowaniem a zarazem podekscytowaniem wobec własnego dzieła. On jak i wę-żowe monstrum znajdowali się na słonecznym skwarze przed magazynem, w którym „rezydował” czarodziej.

— To dzięki mnie jesteś taki wspaniały — szepnął mężczyzna i uśmiechnął się sam do siebie. — Tymczasem mam dla ciebie małe zadanko, mój przyjacielu.

Gad zbliżył się do Czarnego Węża, a ten z błyskiem w oku syknął do niego. Stworzenie zamarło, a potem kiwnęło ledwie zauważalnie głową.

— Przynieś mi tę klątwę, a zapewnię ci tyle ciał, co niemiara.

Zwierzę zasyczało w odpowiedzi, a czarodziej wyszczerzył zęby:

— Idź już. Znajdź drogę do Podziemia. Wrota są otwarte, więc znalezienie ich nie powinno przysporzyć ci problemów.

Gad zaczął powoli się oddalać, aż zniknął Czarnemu Wężowi z oczu. Zadowolenie mężczyzny zaskakiwało jego samego.

Kto by pomyślał, że będę taki... Podjarany. To pobyt w Podziemiu tak mnie zmienił. Tyle tam „nowoczesnej” młodzieży, że i ja zaczynam myśleć, jak oni. Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Kiedy tylko ta klątwa znajdzie się w moim posiadaniu... Och, nie mogę się doczekać, jak zobaczę minę Mrocznego. Będzie się działo.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.5

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 18 Sep 2017 14:09:00 +0000

Podmuchy chłodnego wiatru chłostały złotawymi włosami Meredith, a rześkie, nadmorskie powietrze napełniało jej płuca jodem. Dziewczyna zrobiła ostatni krok i weszła do jaskini, w której czekała na nią siostra.

Mona podbiegła do niej w podskokach i z podekscytowaniem w głosie zapytała:

– No mów! Zadziałało?!

Meredith z niechęcią wypisaną na twarzy pokiwała głową, a Mona wyszczerzyła zęby.

– Cudownie! – szepnęła do siebie i zbliżyła się do Phoebe.

Pochyliła się nad nią i oznajmiła, owiewając ją gorącym powietrzem:

– Słyszałaś, dziecinko? Proch szaleństwa zadziałał! Twoi wybawcy nie zjawią się na czas!

– Czy ty kiedykolwiek myjesz zęby? – jęknęła Jenkins, skrzywiwszy się.

Mona zatrzęsła się ze złości, ale nie uderzyła nastolatki tak, jak poprzednio.

– Ciesz się, że jestem w dobrym nastroju, płotko! – Wycedziła blondynka.

Do rozmowy włączyła się Ricky, pytając:

– Co to znaczy, że nie zjawią się na czas? Co wy planujecie?

Mona zaklaskała z uciechy:

– No, no, no. Ktoś tu jest mądrzejszy, niż można by przypuszczać.

Spojrzała na Meredith i uśmiechnęła się do niej, ale siostra nie odwzajemniła uśmiechu. Jej twarz pozostała bez wyrazu, ale dłonie były zaciśnięte w pięści.

– No dobrze – westchnęła Mona już bez radości. – Przyszykowałyśmy dla każdej z was coś specjalnego. Chcecie wiedzieć, co takiego?

Oczy Mony błyszczały, jakby kupiła z wyprzedzeniem prezenty na Gwiazdkę i nie mogła się doczekać, kiedy je rozda. Phoebe przełknęła głośno ślinę, a Ricky kiwnęła głową.

– Upuścimy wam trochę krwi do pewnego rytuału – powiedziała blondynka, a obie dziewczyny zadrżały. – Nie martwcie się, to nie boli. – Mona mrugnęła do nich i kontynuowała: – Potem was oskórujemy i zjemy na obiad.

Po tych słowach Mona wybuchnęła donośnym śmiechem.

***

Gabrielle Aplin - Start of Time

A więc tu umrzemy.

To była pierwsza myśl Ricky od dłuższego czasu. Nastolatka skuliła się w sobie i przymknęła oczy. Odkąd obie z Phoebe nie były już związane szorstkimi, wrzynającymi się w skórę sznurami, były zamknięte w niewidzialnych klatkach stworzonych przez Monę.

– Jak ona to robi? – szepnęła do siebie Ricky.

Ostatnie godziny wydawały jej się koszmarnym snem, z którego nie mogła się wybudzić. Na końcu języka miała słowo, które określało jej położenie, ale nie chciała wypowiadać go na głos. Nie była na to gotowa. Poza tym nie zamierzała się poddawać. Dopóki jeszcze ma siły oddychać, nie zamierzała oddać swojej krwi bez walki.

Ricky nie wiedziała, czy fizycznie możne pokonać Monę, ale bardzo w to wierzyła.

Przecież ten potwór nie może być dobry we wszystkim, prawda?

Miejmy nadzieję.

Poczuła, jak niewielka łza próbuje wypłynąć jej z oka, ale szybko ją wytarła.

Mona nie zobaczy żadnych łez.

Z każdą mijająca sekundą, minutą, godziną, czuła, jak jej szanse i wola walki słabną.

Co ja mogę? Nic... Jak mam wydostać się z tego więzienia?

Tak, Mona przynosi nam jedzenie, ale... To o wiele za mało.

Nie chcę tu być! Nie chcę!

Nathan, gdzie jesteś?

Łza spłynęła jej po twarzy, ale Ricky już jej nie starła. Nie chciała.

Nathan, odnajdź mnie. Proszę, braciszku! Znajdź mnie!

Oddech nastolatki zrobił się szybszy, głośniejszy. Phoebe spojrzała na nią z niepokojem, ale zadane przez nią pytanie nie dotarło do uszu Ricky.

Czemu mnie to spotkało? Czemu? Co ja takiego zrobiłam? Czy to przez to, że byłam wredna wobec Daniela...

Daniel.

Daniel, wiem, że mnie szukasz. Znajdź mnie. Jestem tutaj.

Tęsknię za tobą, naprawdę! Czuję się...

Bezsilna.

Tak, to jest to. Bezsilność. Co ja mogę? Daniel nigdy mnie tu nie znajdzie. Mona na to nie pozwoli.

Łzy spływały po twarzy nastolatki wartkim potokiem. Ręce trzęsły się z zimna, ale Ricky zdawała się tego nie zauważać.

Daniel, wierzę w ciebie. Choć może zerwaliśmy, w głębi ducha wiem, że wciąż coś do mnie czujesz. Może to pomoże ci mnie odnaleźć. Naprawdę w to wierzę!

Nie zamierzam się poddać! Ani teraz, ani nigdy!

Silna fala emocji zalała Ricky od środka, a jej ciało przeszył spazm. Nastolatka jęknęła i przewróciła się na kamieniste podłoże. Zemdlała.

***

– Ricky, co się dzieje? – zapytała Phoebe, kiedy jej towarzyszka zaczęła zbyt szybko oddychać.

Nie otrzymała jednak odpowiedzi. Ricky była pogrążona we własnych myślach.

Phoebe odwróciła głowę i spojrzała na oddalone o 50 metrów przejście do innej komnaty. Siedemnastolatka miała wrażenie, że wolność jest na wyciągnięcie ręki, a i tak nie mogła z niej skorzystać.

Nienawidzę jej! Po prostu nienawidzę!

Z zimna cała się trzęsła. Dziewczyna zaczęła ocierać o siebie dłonie, próbując wykrzesać z nich trochę ciepła.

Czy ona naprawdę chce nas pożreć? Przecież to niehumanitarne.

Na samą tę myśl Phoebe zaczęła nieświadomie chichotać.

Jestem po prostu chora, stwierdziła.

Trochę czasu przesiedziała w zupełnej ciszy, kiedy do głowy przyszła jej wspaniała myśl.

Spojrzała na Howard, która nieruchomo wpatrywała się w sufit.

– Ricky! Hej! Ricky!

Nastolatka zwróciła głowę w jej kierunku i oczekiwała na zbawienie.

– Myślmy o Danielu, Ricky. Może to przełamie ten proch szaleństwa Mony.

Ricky patrzyła na nią, jakby nie do końca rozumiała. Coraz bardziej zirytowana Phoebe parsknęła:

– Co z tobą? Chcesz się stąd wydostać, czy nie?!

Ricky kiwnęła tylko głową, ale nie włożyła w to duży siły.

Wygląda, jakby się poddała, przyszło Phoebe na myśl. Nie powiedziała jednak tego na głos.

No dobra. Daniel. Daniel, jesteś tam? Musicie nas odnaleźć! Ricky i ja jesteśmy w niebezpieczeństwie. Daniel! Musisz być silny i przełamać czar Mony! DANIEL! DANIEL!!!

Phoebe i Ricky myślały intensywnie przez kolejnych kilka minut, ale nie miały pewności, czy ich działania odniosły jakikolwiek skutek. Mogły tylko mieć taką nadzieję.

***

Zayn i Daniel siedzieli na fotelach i oczekiwali na przyjście Richarda z laborantką.

– Gdzie poszedł ten twój ojciec? – zapytał Norton i ziewnął przeciągle. – Ile można czekać?

Swanson spojrzał na drzwi akurat wtedy, kiedy się otworzyły.

Do gabinetu weszła młoda kobieta o spiętych w kok brązowych włosach i oczach w tym samym kolorze. Zmierzyła wzrokiem obu nastolatków, a ci odwdzięczyli się tym samym. Odwróciła się do ojca Daniela, który właśnie wszedł do środka i powiedziała przyciszonym głosem:

– Pobiorę krew i zobaczę, co z nimi nie tak.

Richard kiwnął głową i oparł się o kafelkowaną ścianę. Laborantka podeszła do Daniela i poprosiła go o ułożenie prawej ręki na podłokietniku. Swanson patrzył na kobietę bez większego zainteresowania, ale wykonał jej polecenie.

Krew została pobrana bardzo szybko i laborantka podeszła do Zayna, który posłał jej uwodzicielski uśmiech. Daniel przewrócił oczami, a Norton zapytał kobietę:

– Prawda, że nie można mi się oprzeć? No powiedz. Nie możesz mi się oprzeć?

Laborantka posłała Richardowi bezradne spojrzenie, ale kąciki ust miała uniesione ku górze. Nie uszło to oczywiście uwadze Zayna, która przez cały czas lustrował twarz kobiety. Mrugnął do niej raz czy dwa, a ta uśmiechnęła się niepewnie.

Spojrzenia Richarda i Daniela spotkały się i siedemnastoletni Swanson wystawił ojcu język. Mężczyzna patrzył na syna i nie wiedział, co się dzieje. Daniel i Zayn wydawali się być pod wpływem jakichś środków odurzających, ale kogo jak kogo, ich by o to nie podejrzewał.

Laborantka wzięła próbki i przed wyjściem z gabinetu powiedziała Richardowi, żeby zabrał nastolatków do domu.

– Tam nie narobią większych szkód – dodała i wyszła.

Mężczyzna zmierzył chłopców spojrzeniem, ale ci nie zwracali na niego uwagi. Znowu mierzyli swoje bicepsy. Richard westchnął ciężko i kazał im opuścić salę i zaczekać na zewnątrz.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.4

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 10 Sep 2017 13:59:00 +0000

OD AUTORA:

Cześć. Długo mnie nie było, wiem.

W ostatnim czasie miałem wiele spraw na głowie, a poza tym nie miałem siły na kontynuację "Miasta Mroku". Niby wiedziałem, w jakim kierunku chcę iść, ale nie potrafiłem ubrać tego w słowa, a tym bardziej udostępnić na blogu.

Mam taki galimatias w głowie, że jestem szczęśliwy, że udało mi się to dla Was wyłuskać. Przyznaję, nie było to łatwe, ale starałem się napisać coś zabawnego i wciągającego.

Mam szczerą nadzieję, że nie jesteście źli na moją długą (i przedłużającą się) nieobecność. Wróciłem i wierzę, że już nie będę robił takich akcji ;)

Jak Wam się spodoba, pozostawcie po sobie jakiś ślad w formie komentarza. Będzie mi bardzo miło! :)

No to żeby nie przedłużać, witajcie z powrotem w Wildfire, Mieście Mroku.

Z perspektywy Daniela:

Szpitalna woń zrobiła się bardziej intensywna zaraz po opuszczeniu windy. Zayn nie był z tego powodu zachwycony. Od dzieciństwa bowiem nienawidził szpitali.

Na korytarzu kręciło się mnóstwo ludzi. Co chwilę mijaliśmy tabuny pielęgniarek i lekarzy, którzy przemieszczali się z jednej sali do drugiej. Z wielką ulgą otworzyłem drzwi do pokoju, w którym leżała moja czternastoletnia siostrzyczka.

– Szybciej, Rainbow Dash! – krzyczała Maddie spod kołdry. – Pokaż im!

Widząc Zayna i mnie, siostra zrobiła się lekko czerwona na twarzy.

– Widzę, że lepiej się już czujesz – stwierdziłem i spojrzałem na lecące w telewizji My Little Pony. – Skoro masz siłę się tak wydzierać.

– Wcale się nie wydzieram – odburknęła Maddie cicho, a Zayn i ja usiedliśmy na krzesłach stojących przy łóżku. – Po prostu niedawno wstałam i strasznie mi się nudziło, więc włączyłam telewizor.

– I to wyjaśnia twoje wrzaski? – zapytał ją Norton z nutą ironii w głosie. Nie czekając na odpowiedź, zwrócił się do mnie: – Ona zawsze się tak zachowuje podczas oglądania kucyków?

– Nie zawsze – mruknąłem. – Ale bardzo, bardzo często.

Maddie posłała mi mrożące krew w żyłach spojrzenie i ukryła twarz w poduszkach. Mógłbym przysiąc, że była przy tym czerwona, jak burak.

– Wszystko w porządku, Maddie? – spytałem i szturchnąłem ją. – Co jest?

Czternastolatka odłożyła poduszki i westchnęła ciężko, jak to tylko potrafią dzieci strudzone swoim żywotem. Spojrzała to na mnie, to na Zayna, który oglądał kucyki i machnęła znacząco na niego głową. Przez chwilę nie wiedziałem, o co jej chodzi, ale w końcu mnie olśniło.

Przewróciłem oczami i uśmiechnąłem się. Od jakiegoś czasu zacząłem zauważać, że Maddie zrobiła się nieśmiała w towarzystwie Zayna, ale nie brałem tego na poważnie.

– Aha – powiedziałem tylko, a siostrzyczka zrobiła się jeszcze bardziej czerwona.

Zayn spojrzał na nas i wrócił do oglądania kucyków. Ludzie są czasami niepojęci.

W sali przez chwilę było tylko słychać odgłosy dochodzące z telewizora.

***

Ktoś zaczął pukać do drzwi i po zaproszeniu Maddie do sali wszedł Richard Swanson. Mężczyzna omiótł trójkę nastolatków spojrzeniem i jego wzrok spoczął na My Little Pony. Otworzył usta i po chwili je zamknął.

– Cześć! – powiedział Daniel.

– Dzień dobry – oznajmił Zayn i powrócił do kucyków.

– Kiedy będzie obiad? – zapytała Maddie z siłą w głosie. – Jestem głodna!

Richard skrzyżował ręce na piersi i odparł zmęczonym głosem:

– O 14. Poza tym powinnaś spać.

Ojciec spojrzał na Daniela i pokręcił głową:

– Ona powinna odpoczywać, a nie oglądać te swoje kucyki.

Siedemnastolatek wzruszył ramionami i mruknął, że oni z Zaynem dopiero niedawno przyszli.

W międzyczasie ktoś wsunął palce w szparę między uchylonymi drzwiami i rozsypał fioletowy proszek. Z niewiadomych powodów ten zaczął unosić się w powietrzu i kierować w stronę Zayna oraz Daniela.

Najpierw dotarł do Nortona, który zmrużył oczy i zaczął delikatnie drapać swoją prawą rękę. Swanson tymczasem zaczął kichać, a jego oczy załzawiły.

– Coś się stało? – zdziwił się Richard, patrząc na ich obu.

– Nie, nic – odparł Zayn i wybuchnął głośnym śmiechem. – Przypomniało mi się tylko, jaki jestem przystojny. Podobam się każdej dziewczynie! – I po tych słowach mrugnął do Maddie, a ta zszokowana ukryła twarz w kołdrze.

Richard patrzył na Nortona z niepokojem, ale przestał, kiedy odezwał się Daniel:

– Wszystko w porządku, tato. Tylko jakaś pielęgniarka została zamordowana i przypuszczamy, że zrobił to Sa...

Zayn w odpowiednim momencie zakrył przyjacielowi usta i spojrzał na niego porozumiewawczo.

– Co ty wyrabiasz? – zapytał Norton teatralnie. – Nie możemy nikomu mówić o naszej misji.

Daniel przyłożył dłonie do twarzy w wyrazie wielkiego zdumienia.

– Masz rację! O, Boże. – Swanson pokręcił głową i pogroził ojcu palcem. – Prawie bym ci wszystko wypaplał!

Po tych słowach Zayn i Daniel wybuchnęli śmiechem. Obaj zatrzęśli się na krzesłach i omal z nich nie spadli.

– Co im jest? – zapytał córkę Richard. – Przyszli do ciebie w takim stanie?

Maddie pokręciła głową i oznajmiła, że byli normalni. Po krótkiej chwili zapytała:

– Naprawdę jakaś pielęgniarka została zamordowana?

Richard zawahał się, ale odpowiedział:

– Tak, prowadzone jest śledztwo w tej sprawie.

– Skąd Daniel o tym wiedział?

Mężczyzna spojrzał na syna, który z Zaynem porównywał bicepsy.

– Nie mam pojęcia. Może usłyszał na korytarzu. Wiesz co, wezmę ich na badanie, bo coś jest nie w porządku.

Maddie pokiwała głową i pomachała mu dłonią na pożegnanie.

Z sali czternastolatki najpierw wyszli Zayn i Daniel, a za nimi ojciec Swansona. Pokierował ich do wybranego przez siebie miejsca i zniknął za zakrętem.

Para zagadanych lekarzy rozstąpiła się i blondynka siedząca na krześle miała wreszcie widok na drzwi do sali Maddie.

Meredith westchnęła z ulgą, ale na twarzy miała wypisany żal. Strzepała ostatnie resztki fioletowego proszku i wstała. Przypomniał jej się rozkaz Mony:

– Podążaj za nimi i w odpowiednim momencie wykorzystaj proch szaleństwa.

– Skąd go wzięłaś? – zapytała Meredith, a siostra uśmiechnęła się złowrogo:

– Mam swoje źródła. Zrób to.

Meredith wahała się, ale Mona złapała ją mocno za lewą rękę i warknęła:

– Zrobisz to! I bez dyskusji.

Młodsza blondynka jęknęła i mruknęła cicho:

– Ale po co? Co ci to da?

Mona przeszła przez jaskinię i parsknęła:

– Odwróci ich uwagę na jakiś czas. Nie dotarło do ciebie, że oni szukają swoich przyjaciółek? Trzeba to przedłużyć.

Phoebe zdołała usłyszeć kilka ostatnich słów, ale to wystarczyło.

– Słyszałaś, Ricky? Szukają nas!!!

Ricky szepnęła: – Co takiego?

– Nic ważnego! – warknęła Mona i pochyliła się nad Phoebe: – Nie wierz w cuda, płotko. I tak nikt was tu nie znajdzie.

– Mylisz się! – zawołała nastolatka, a Mona wymierzyła jej siarczysty policzek.

Phoebe jęknęła z bólu i z oczami pełnymi nienawiści wykrzyknęła oprawczyni prosto w twarz:

– Zayn i Daniel znajdą cię i gorzko tego pożałujesz!

Przez moment Mona stała nad dziewczyną z grobową miną. W końcu wybuchnęła donośnym śmiechem, od którego przechodziły ciarki po plecach.

– Dziecino – prychnęła Mona. – To dzięki wam dwóm mogę skorzystać z prochu szaleństwa. Wykorzystując wasze uczucia do tych chłopców czar poskutkuje. To dzięki więzi emocjonalnej proch trafia do odpowiednich osób. Całusy!

Phoebe rozchyliła usta, ale nie miała nic do powiedzenia. Ricky przymknęła oczy i westchnęła ciężko.

Mona zaklaskała z radości i uśmiechnęła się szeroko. Zrobiła dwa piruety i to było ostatnim, co zobaczyła Meredith, zanim wróciła do rzeczywistości.

Dziewczyna weszła do windy i zasunęły się za nią drzwi.

***

Węże wielkości człowieka pełzały wokół Czarnego Węża, głośno posykując. Szturchały go głowami, a wydawane przez nie odgłosy koiły nerwy mężczyzny.

Przez całą noc czarodziej nie mógł zasnąć, bo jego myśli powracały do Daniela Swansona. Chłopca, który przeciwstawił się jego mocy. Ta sprawa nie dawała mu spokoju.

Czarny Wąż powstał nagle i odepchnął od siebie węża, który próbował wpełznąć mu na kolana.

– Precz! – krzyknął mężczyzna i zacisnął pięści. – Muszę się skupić.

Gad wysunął język i zatrzepotał nim w powietrzu, ale odpełzł. Jego pobratymcy wili się w ciszy w drugim końcu magazynu, zostając w bezpiecznej odległości.

– Mroczny nie powiedział mi wszystkiego – mruczał Czarny Wąż i co rusz machał palcami u dłoni. – Nie powinno mnie to jednak dziwić. Ciemność to straszna suka.

Po tych słowach twarz mężczyzny rozświetlił uśmiech.

– To jest to! Jak mogłem o tym zapomnieć?!

Węże zwróciły głowy w jego stronę i zobaczyły, jak wychodzi z magazynu.

Chłodne powietrze owiało Czarnego Węża, a ten przymrużył oczy z zadowolenia. Oprócz niego i jego pupilków w okolicy nie było żywej duszy. Błękitne niebo bez ani jednej chmurki zdawało się ten fakt potwierdzać.

Czarodziej usiadł na trawie i rozłożył przed sobą grube tomiszcze, które otworzył na wybranej przez siebie stronie. Był to akurat początek nowego rozdziału zatytułowanego "Jak odnaleźć pobratymca".

– Już czas – powiedział Czarny Wąż i zaczął odczytywać inkantację.

Ciąg dalszy nastąpi...

Miasto Mroku na Bloga Lipca i nie tylko!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 09 Aug 2017 16:23:00 +0000

Cześć!

Mam dla Was kilka spraw organizacyjnych, ale nie tylko.

1. Na początku chciałbym powiedzieć, że rozdział 3.4 pojawi się w pierwszym tygodniu września!

Dlaczego?

Ponieważ nie miałem czasu, żeby napisać interesującą kontynuację, a bzdetów tu Wam udostępniać nie zamierzam.

W najbliższych dniach będę skupiał się na fanfiction ze świata Harry'ego Pottera (kolejny powód!)

2. Jednak żeby nie było, że "Miasto Mroku" na razie obumarło, mam dla Was specjalną opowieść o przygodach mieszkańców Wildfire. Przedwczoraj ją zacząłem, a 2/3 napisałem wczoraj, bo był to ostateczny termin w konkursie na portalu Sweek.

Tutaj macie LINKA, ale ostrzegam: akcja dzieje się w przyszłości (sierpień 2016, a na blogu jesteśmy na razie w trakcie czerwca), więc mogą być SPOILERY! :)

Jak przyjdzie czas to udostępnię ją tutaj, więc nie martwcie się, jeśli teraz nie przeczytacie, bo ona Wam nie ucieknie.

3. Jest jeszcze dnia sprawa. Otóż Księga Baśni nominowała "Miasto Mroku" na Bloga Lipca, więc mam do Was oczywistą prośbę.

TUTAJ jest link do sondy, na której możecie wspomóc moją opowieść w walce o koronę :) Będzie super, jak zagłosujecie.

**Sonda jest również po prawej!!! :)

Życzcie mi powodzenia i zapraszam do czytania!

-S.

Rozdział 3.3

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 25 Jul 2017 16:28:00 +0000

Z perspektywy Daniela:

Octavian, Zayn i ja oczekujemy na przyjazd windy. W międzyczasie spoglądam na członka Rady (Rady, o której nie mam zielonego pojęcia, bo jej zacny członek nie raczył mi nic o niej powiedzieć), który ma na sobie czarną pelerynę ciągnącą się za nim po ziemi. Chcę już coś powiedzieć, ale wtedy otwierają się stalowe drzwi i całą trójką wchodzimy do pustej kabiny. Octavian wybiera piąte piętro, czyli najwyższe w budynku i naciska odpowiedni przycisk. Przez chwilę panuje cisza.

– Mógł pan ubrać coś stosowniejszego – zwracam się do niego.

– To znaczy? – mężczyzna wydaje się być bardzo zdziwiony. – Co masz na myśli?

Zaczynam szukać właściwych słów, ale wyprzedza mnie Zayn:

– Coś, co nie rzucałoby się tak w oczy – oznajmia mój przyjaciel, wskazując na pelerynę.

Octavian uśmiecha się szeroko i macha lekceważąco lewą ręką, mówiąc:

– Ach, to żaden problem. Tylko wy mnie widzicie.

I opuszcza windę , która właśnie zatrzymała się na piątym piętrze.

Zayn i ja patrzymy przez chwilę zdumieni na jego plecy, aż w końcu sami wychodzimy z kabiny. Zbliżamy się do niego, kiedy skręca w prawy korytarz i zatrzymuje się.

Mężczyzna nie może zrobić kolejnego kroku, gdyż przejście zagradza żółta taśma z napisem "LINIA SZERYFA, NIE PRZECHODZIĆ!". Miejsce najwyraźniej zostało już zabezpieczone i zbadane, gdyż poza nami nikogo tu nie ma.

Przypominam sobie, co wiemy do tej pory:

Z usłyszanych przez nas rozmów pielęgniarek wynika, że ich koleżanka z pracy została zamordowana w nocy między 5 a 6, a pacjent, do którego przyszła, zaginął. Świetnie.

Patrzę przed siebie. Za taśmą korytarz jest czysty, wręcz nieskazitelny, więc nie dziwi mnie pytanie Zayna:

– Co tu się stało?

– Tutaj? – pyta Octavian. – Nic. W tamtej sali – mężczyzna kieruje wzrok na tę najbliżej nas się znajdującą. – Została zabita kobieta.

Zayn przełyka ślinę, a ja bez ceregieli przechodzę pod taśmą. Odwracam się do moich towarzyszy i napotykam zadziwione spojrzenie Octaviana.

– No co? – Wzruszam ramionami. – Przyszliśmy zobaczyć miejsce zbrodni, tak czy nie?

– Tak – odpowiada mój przyjaciel i dołącza do mnie. – Idziesz pan?

Octavian posyła nam mordercze spojrzenie, ale jednak przechodzi pod taśmą i pyta:

– Robiliście to już wcześniej?

Spoglądam na Zayna porozumiewawczo i stwierdzam:

– Żeby to raz.

Członek Rady najwyraźniej nie nadąża, toteż Norton dodaje:

– Często włóczymy się po nocach. W tym mieście co chwilę ktoś umiera, a nam się nudzi.

Ja w międzyczasie docieram do zamkniętych drzwi do sali, którą wskazał Octavian. Już mam je otworzyć, ale uświadamiam sobie, że zostawię na klamce odciski palców. Octavian podchodzi, macha ręką i drzwi otwierają się przede mną.

Chcę zrobić krok do przodu, ale coś mnie powstrzymuje. Nie wiem, czy to ilość krwi rozchlapanej po całej sali, czy może coś innego. Słyszę za sobą kroki dołączających do mnie Zayna i Octaviana. Biorę głęboki wdech i wchodzę do środka.

Szkarłatna posoka, która zaschła na łóżku, zdaje się do mnie krzyczeć: TU ZGINĄŁ CZŁOWIEK!!! Niegdyś białe prześcieradło zwisa z mebla rozdarte w kilku miejscach, a jego strzępy są porozrzucane po posadzce. Obok nich leży kilka rurek. Przy prawej ścianie znajduje się największa kałuża krwi, a jej ślad ciągnie się prawie pod same drzwi, gdzie się urywa.

Marszczę brwi i wtedy mam wizję. Jest tak silna, że momentalnie się cofam.

Zayn patrzy na mnie zaniepokojony:

– Co jest?

– Co widziałeś? – pyta Octavian, a ja odwracam się i wychodzę z sali. Staję przy ścianie i opieram się o nią plecami, biorąc kolejny głęboki wdech.

– Nie jestem pewien – odpowiadam, patrząc w podłogę i próbując zebrać myśli. – Jakieś stworzenie na czterech nogach przypominające węża. Rzuca się na pielęgniarkę i rozszarpuje ją. Wszędzie jest krew.

Octavian świdruje mnie wzrokiem i dopytuje, czy niczego nie pominąłem, a ja kręcę głową. Wtedy zauważam malutką plamę czerwieni przy kolejnym rozwidleniu. Bez słowa podchodzę do niej i stwierdzam, że to krew. Podnoszę wzrok i nie wierzę.

Na końcu tego korytarza znajduje się okno, ale już bez szyby. Kilka jej roztrzaskanych kawałków leży na ziemi i błyszczy się w świetle dnia. Podchodzę bliżej i wyglądam na dwór. Powiew gorącego powietrza uderza mnie w twarz. Patrzę w dół i widzę przygnieciony krzak, na który musiało skoczyć gadzie stworzenie.

Wracam do Octaviana i Zayna, a ci patrzą na mnie pytająco.

– To coś, czymkolwiek było uciekło przez okno. – Oznajmiam.

– Dobrze wiedzieć – mruczy Norton.

– Czemu zobaczyłem przeszłość? – Pytam nagle Octaviana.

– Co masz na myśli?

– Czy to nie dziwne? Dopiero co odkryłem, że mam nadnaturalne zdolności, a co rusz doświadczam czegoś nowego. – Mówię głośno.

Patrzę na Zayna, a ten oznajmia: – Może taka jest kolej rzeczy.

– To prawda. – Dodaje Octavian. – Poza tym miejsca zbrodni są zawsze przepełnione emocjami, więc możliwe, że dlatego zobaczyłeś urywek z przeszłości.

Odpowiedź mężczyzny nie poprawia mi w żaden sposób nastroju. Nie wiem, czy martwię się bardziej o rozwój moich zdolności, czy o gadzisko grasujące gdzieś w okolicy.

– Świetnie – parskam. – Co teraz?

– Ty mi powiedz – mówi członek Rady. – Widziałeś coś szczególnego? Cokolwiek, co pozwoliłoby zidentyfikować tego stwora?

Zastanawiam się, a wtedy do głowy przychodzi mi inna myśl.

– Kto był pacjentem? – Pytam.

– Co? – Dziwi się Zayn.

– Przecież pielęgniarka nie przyszła w nocy do tej sali tak z dupy. Przyszła do kogoś. Chcę wiedzieć do kogo.

Octavian milczy, ale w końcu oznajmia:

– Do Samuela Collinsa.

Patrzę na mężczyznę z otwartymi ustami:

– Nie...

– Tak. – Mówi rzeczowo Octavian.

– Czy to nie jest chłopak twojej siostry? – Pyta Zayn, a ja kiwam głową. – To gdzie on jest?

– Kiedy potwór zaatakował pielęgniarkę, Sama nie było w środku. – Oznajmiam z przekonaniem.

– To znaczy, że jego też pożarło? – pyta Norton.

– Nie – odzywa się Octavian. – Za mało krwi jak na dwie osoby. Chłopak musiał uciec zanim to stworzenie zaatakowało.

– Nie – mówię, ale oni mnie nie słuchają.

– Ale jak? – zastanawia się mój przyjaciel. – Sam przeskoczył przez niego?

– Może poszedł do toalety, a potem uciekł na dół – szepcze Octavian.

– To gdzie jest teraz? – pyta Zayn.

Patrzę na nich i myślę, jak im powiedzieć, że się mylą. Wybieram prostotę:

– Nic z tych rzeczy. Mylicie się!

Octavian przewierca mnie wzrokiem, a Norton czeka na moją wypowiedź. Jak miło!

– Sam przez cały czas był w pokoju. – Oznajmiam, a oni oboje wybałuszają oczy.

– Co takiego? – pyta głośno Zayn, a Octavian dołącza do niego: – Czemu tak myślisz?

Prowadzę ich z powrotem do sali i wyciągam prawą rękę do przodu.

– Nie zwróciliście uwagi na pozrywane rurki?

Norton przewraca oczami i stwierdza:

– Pewnie sam je poodrywał, kiedy uciekał z łóżka.

– Raczej jak z niego spadał! – Mówię, a Octavian pyta:

– Do czego zmierzasz?

– Spójrzcie na prześcieradło – kontynuuję. – Jest ściągnięte, jakby Sam je trzymał, upadając. – Po chwili ciszy dodaję: – Myślę, że on się przemieniał.

– Że co?! – Zayn mi najwyraźniej nie dowierza.

– Skąd ci to przyszło do głowy? – pyta Octavian i patrzy na mnie przenikliwie.

– Pielęgniarki mówiły, że Sam zniknął. Nie ma go nigdzie w szpitalu. Tamta kobieta – mówię i wzdrygam się na wspomnienie wcześniejszej wizji. – Została rozerwała przez coś, co pojawiło się w tamtej sali.

Octavian i Zayn wpatrują się we mnie, jakbym był jakimś niezwykłym okazem z zoo.

– Nie ma żadnych śladów, że Sam wyszedł z tej sali! – Stwierdzam z siłą.

– Może wyskoczył przez okno – rzuca Norton, a ja odpieram:

– Zobaczyłbym jego ciało leżące tam na dole. Z piątego piętra nie tak łatwo uciec.

Członek Rady przechadza się po korytarzu, a peleryna oczywiście ciągnie się za nim.

– To i tak nie wyjaśnia, czemu ten chłopak miałby zmienić się w gada – mówi.

Przez moment nie mam na to odpowiedzi, ale przypominam sobie chwilę, kiedy zobaczyłem Sama w jego rodzinnym domu.

– Wielki wąż smakował w swojej paszczy jego rękę! Może to go jakoś zmutowało?

Nie mam żadnej pewności, bo nigdy nie spotkałem się z czymś takim. Przecież całe życie przede mną. Patrzę na Octaviana, który się nad czymś zastanawia. Posyłam spojrzenie Zaynowi i ruszamy do windy. Nie musimy na nią długo czekać i już w środku Norton pyta:

– Serio myślisz, że to Sam zabił tę pielęgniarkę?

Kiwam lekko głową, a winda zatrzymuje się na trzecim piętrze.

– Chodź. – Mówię. – Idę zobaczyć, co u Maddie.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.2

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 18 Jul 2017 13:47:00 +0000

– Co ja tu robię?
Pytanie Phoebe Jenkins po raz kolejny pozostało bez odpowiedzi.
Siedemnastolatka z jękiem spojrzała na swoje związane dłonie, które ledwie dostrzegała w ciemności. Mrok panujący w jaskini był nie do zniesienia i dziewczyna zaczynała tracić panowanie nad sobą.
– Pomocy! – jej krzyk poniósł się echem. – Ratunku!!!
– To nie ma sensu.
– Kto tu jest? – głos Phoebe zadrżał ze strachu. – Kto tu jest?
– To ja, Ricky.
Phoebe próbowała wypatrzyć swoją rozmówczynię w ciemnościach, ale jedyne co zobaczyła to zarys jej postaci przy przeciwległej ścianie jaskini.
– Co ty tu robisz? - zapytała siedemnastolatka. – Co ja tu robię? Co tu się dzieje?!
– Nie mów tak głośno – mruknęła Ricky i westchnęła. – Jedynie opadniesz z sił, jak będziesz się tak denerwowała.
Phoebe zatrzęsła się, ale nie z zimna przenikającego ze ścian.
– Gdzie my jesteśmy?
Ricky zamknęła oczy i wzięła głęboki oddech.
– W jaskini.
– Bo przecież nie zauważyłam – prychnęła Phoebe ze złością.
– Już się tak nie gorączkuj. – W wejściu stanęła Mona i z politowaniem spoglądała na obie dziewczyny. – Przecież to nie wina twojej koleżanki, że się tu znalazłaś.
– To czyja w takim razie?
Mona uśmiechnęła się pod nosem i odparła wesołym głosikiem:
– Moja, głuptasie. Wzywałam cię już od dłuższego czasu, ale ty straszliwie się opierałaś.
– Słucham?
– Śpiewałam ci – rzekła Mona. – Bardzo pragnęłam cię poznać.
– Czemu? – zapytała Phoebe i poczuła ogarniający ją chłód.
– Masz fascynującego przyjaciela – odparła jej rozmówczyni. – Który mógłby pomóc mi wyjść z tej jaskini.
– Sama nie potrafisz pokonać kilku metrów? – prychnęła Phoebe i położyła twarz na nogach zgiętych w kolanach.
– Chyba nie o to jej chodziło – wtrąciła Ricky słabo, która starała się nie przysłuchiwać toczącej się konwersacji, ale jakoś jej nie szło.
Nastolatka miała już potąd słuchania głosu Mony, która najwyraźniej była w nim zakochana.
– Jakaś ty inteligentna – burknęła Phoebe, a Mona omal nie krzyknęła:
– Zamknijcie się obie!
– Bo co? – westchnęła Jenkins. – Co nam zrobisz?
Na chwilę zapanowała cisza, ale przerwał ją głos blondynki:
– Utopię was.
Phoebe otworzyła szeroko oczy i wykrztusiła tylko:
– Co?
Mona delektowała się strachem zawartym w głosie dziewczyny:
– Nie wierzysz mi? – szepnęła i pogładziła się po włosach. – Ricky już się przekonała o mojej mocy na własnej skórze.
– Mocy?
– Nie udawaj głupszej niż jesteś – warknęła Mona. – Wiem wszystko o waszej małej potyczce z Czarnym Wężem.
– Co?
– Dość! Wychodzę teraz, a wy dwie sobie pogadajcie. Przez najbliższy czas nie będziecie miały nikogo innego do rozmowy.
Po tych słowach Mona opuściła jaskinię, a Phoebe zapytała tylko:
– Ona tak na serio?

***

– Po co tu przyszliśmy? – spytał rozdrażniony już Nathan Howard.
– Daniel idzie za przeczuciem – odparł Zayn, po raz kolejny ziewając.
Widząc minę brata Ricky, cicho przeprosił.
– Nie idę za żadnym przeczuciem – oznajmił Swanson i zrobił kolejny krok w piasku. – Nie pamiętasz, jak Phoebe gadała ostatnio o jakiejś jaskini? Może znowu tam poszła.
– Myślałem, że szukamy mojej siostry – Nathan nie dawał za wygraną.
– Bo szukamy – mruknął Daniel i dodał po cichu do Zayna. – Kiedy wynosiłem koc Phoebe na górę, miałem wizję. Pheebs siedziała w ciemności i był z nią ktoś jeszcze.
– Ricky? – zapytał Norton, a Swanson wolno pokiwał głową:
– Tak przypuszczam.
– To w takim razie z kim rozmawiałeś rano? – Zayn był bardzo zaniepokojony. – Jeśli nie z Phoebe...?
– Z porywaczem zapewne... – odparł Daniel ponuro.
– Skończyliście? – zapytał Nathan, który stał kilka metrów przed nimi, a nadmorski wiatr mocno rozwiewał mu włosy. – Myślałem, że pomożesz mi odnaleźć Ricky?
Daniel spojrzał na chłopaka i odparł głośno:
– Pomogę!
– Nie do końca rozumiem, czemu przyszedłeś z tym do Dana – odezwał się Zayn, a Nathan spojrzał na niego ze szczerą niechęcią. – Mogłeś zgłosić zaginięcie u pani szeryf.
Młody Howard wybałuszył oczy:
– Nie mogłem – zaczął chłopak, a Norton popatrzył na niego znacząco.
– Zgłoszenie dotyczące zaginięcia osoby można załatwić w każdej chwili w Kalifornii – powiedział Daniel. – Czemu więc przyszedłeś z tym do mnie?
Nathan wpatrywał się w swoje stopy, dopóki Swanson nie położył mu ręki na ramieniu.
– Czemu?
– Bo wiem, że ci na niej zależy – odpowiedział wreszcie Nathan, patrząc Danielowi w oczy. – Dlatego przyszedłem. Poza tym nie miałem do kogo się zwrócić, a nie lubię tutejszej policji. – Howard dalej patrzył w ziemię. – Rodzice wrócą z konferencji dopiero w przyszłym tygodniu, a ja nie chcę siedzieć sam w domu.
Daniel nie wiedział, co powiedzieć. Siedemnastolatek zdołał tylko uśmiechnąć się do brata Ricky.
– Urocze – wtrącił Zayn. – Ale trzeba je znaleźć.
Cała ich trójka spojrzała na bezkresną toń.

***

– Mam dość tej ciszy! – krzyknęła Phoebe, a jej głos poniósł się echem. – Musimy się stąd wydostać.
– Czekam na propozycje – szepnęła Ricky, a Phoebe próbowała ją dojrzeć w otaczającej ciemności.
– Jak długo tu jesteś?
– Może ze 2 dni – westchnęła Howard. – Nie jestem pewna.
– A jak się czujesz?
– Jak może czuć się osoba, która jest przetrzymywana w jakiejś jaskini wbrew własnej woli? – prychnęła Ricky ze złością.
– O, Boże! – burknęła Phoebe i skrzywiła się. – Przepraszam, że pytam cię, jak się czujesz. Straszna ze mnie jędza.
Ricky westchnęła głośno i mruknęła:
– Przepraszam, jestem rozdrażniona.
Przez chwilę panowała cisza.
– Kim ona jest?
– Mona?
Dało się słyszeć "mhm".
– To jakaś psychopatka, która chciała mnie utopić.
– Jak? Przecież jesteśmy na końcu jaskini – Phoebe nie było do śmiechu.
– Ona chyba potrafi kontrolować wodę – dodała Ricky cicho.
Phoebe wzięła głęboki oddech.
– Nie dziwi cię to jakoś - skonkludowała Ricky. – Czemu?
Jenkins już miała odpowiedzieć, ale nie wiedziała ile może zdradzić. Octavian ostrzegał przecież, że taka wiedza w niewłaściwych rękach może być niebezpieczna.
– Nie musisz nic mówić – oznajmiła Ricky. – To pewnie o tym mówiła Mona, prawda? To o tym Czarnym Wężu?
– Tak – westchnęła Phoebe i nagle przyszło jej coś do głowy.
Daniel wspominał, że ma przebłyski przyszłości. Może zdoła nas zobaczyć, pomyślała. Tylko jak?
Nie wiedząc co robić, nastolatka zaczęła intensywnie wypowiadać w myślach imię przyjaciela.
– W porządku? – zapytała Howard, a Pheebs jęknęła:
– Tak, próbuję się skupić.
Daniel, Daniel, Daniel, Daniel... Jesteś tam? Zobacz mnie, no zobacz!
I wtedy Phoebe pomyślała o czymś innym.

***

Wizja omal nie zwaliła Swansona z nóg.
– Daniel? – głos Zayna rozległ się blisko jego ucha. – Co się stało?
– Phoebe... – wykrztusił Dan. – Phoebe podjęła decyzję.
Nathan spojrzał na niego i zapytał:
– O czym ty gadasz?
– Dobre pytanie – poparł Norton, a Swanson miał ochotę go kopnąć.
– Możesz odejść na minutę? – zapytał Daniel Nathana, a ten prychnął i podszedł do morza.
Swanson spojrzał na Zayna i warknął:
– Nie wszyscy muszą wiedzieć o moich wizjach.
– Ojeju – mruknął Norton, przewracając oczami. – Co takiego zobaczyłeś?
– Phoebe, jak wychodzi z jaskini na plażę. To był przebłysk, ale bardzo silny, jakby była blisko.
  – Skoro wyszła – zaczął Zayn, ale Daniel pokręcił mocno głową:
– Nie wyszła. Ona postanowiła wyjść. Czułem to. – Swanson spojrzał na Nathana wpatrującego się w morze. – Ona bardzo chciała, bym to zobaczył. Ona musi być w tej jaskini, o której mówiła. O której ja śniłem.
– No dobra – podsumował Norton. – Co dalej? Co daje nam ta informacja?
Daniel zastanawiał się nad odpowiedzią, a wtedy podszedł do nich Nathan.
– Skończyliście udawać wariatów? – zapytał z wyższością nastolatek. – Wiedziałem, że Zayn ma nie po kolei w głowie, ale ty Daniel... To dla mnie coś nowego.
– I mówi to dzieciak, który biegnie do domu eks-chłopaka swojej siostry bo jej nie zastał po powrocie na chatę? Kto tu ma nie po kolei? – Zayn miał minę, jakby za moment miał się roześmiać.
Nathan wpatrywał się w Nortona z widocznym bólem, a Daniel ze słabo opanowaną złością. Po chwili brat Ricky uciekł. Zayn patrzył za nim z szeroko otwartymi oczami.
– Co to było? – wycedził Daniel.
– No co? – bronił się Zayn. – Czy ja mam nie po kolei w głowie?
– Naprawdę chcesz usłyszeć moją odpowiedź?
– Nie do końca – mruknął Norton, a Dan westchnął:
– Nathan zawsze był blisko z Ricky – oznajmił. – Teraz ona zniknęła, a on został zupełnie sam.
Daniel spojrzał na przyjaciela spod przymrużonych oczu:
– Ty zawsze byłeś taki bez serca?
– Od czasu do czasu – Zayn wzruszył ramionami i mrugnął do Swansona.
Akurat wtedy zadzwonił jego telefon.
– Tak, Octavian?
Zayn spojrzał na Daniela jak na wariata.
– Od kiedy on ma twój numer?
– Od wczoraj – odparł Swanson. – O co chodzi? – Siedemnastolatek zwrócił się do słuchawki.
– Przyjedź natychmiast do szpitala – powiedział Octavian.
– Ale co się stało? – dopytywał się Daniel. – Coś z Maddie?
Przez chwilę Octavian nie odpowiadał, ale w końcu dało się usłyszeć jego szept:
– Nie z Maddie.
Daniel wybałuszył oczy, a połączenie zostało zakończone.
– Tata... – wyszeptał Swanson. – Chodź!
  – Dokąd? – zdziwił się Zayn. – Chyba mieliśmy szukać Phoebe i Ricky...
  – Łażąc tak po plaży i tak ich nie znajdziemy – oznajmił Daniel. – No chodź!
I poszli.

***

Przed wejściem do szpitala stał Octavian i robił co rusz to krok w tył, to w przód. Daniel i Zayn podeszli do niego żwawo i Swanson od razu zapytał:
– Co się stało mojemu tacie?
Octavian spojrzał na nastolatka dziwnym wzrokiem.
– A co miało się stać?
Swanson już otworzył usta, ale wyprzedził go Zayn:
– Czy z ojcem Daniela wszystko w porządku?
– Tak – odparł krótko Octavian. – Co wy się go tak uczepiliście? To nie on jest tu ofiarą!
Liście zaszeleściły w koronach pobliskich drzew.
– O czym pan mówi? – zapytał Daniel słabo. – Jak pan zadzwonił, zapytałem czy chodzi o Maddie, a pan odparł że nie. Powiedział pan "nie z Maddie". Myślałem, że chodzi o mojego tatę!
Octavian wzruszył ramionami i mruknął:
– Musiałem to zasugerować, bo nie wiedziałem czy przyjdziesz do szpitala jeśli cię wezwę.
– Co? – Daniel cały zadygotał. – Nie ma pan prawa nigdy więcej tak robić! – Krzyknął chłopak, a jeden z sanitariuszy stojących niedaleko spojrzał na niego. – Rozumiemy się?
– Dobrze, dobrze – Octavianowi było to obojętne. – Musimy wejść do środka.
  – Po co? – zapytał Zayn. – Ktoś umarł?
  – A żebyś wiedział – odparł mężczyzna, a Norton wybałuszył oczy.
  – Co tam się stało? – zapytał Daniel, a Octavian odpowiedział:
  – Lepiej, żebyście to zobaczyli na własne oczy. Trudno to opisać.
Mężczyzna zbliżył się do ruchomych drzwi, a te otworzyły się przed całą trójką.
  – Nie wiem, czy chcę to zobaczyć – szepnął Daniel do Zayna, a ten uśmiechnął się:
  – Pewnie to nic takiego. Octavian znowu przesadza.
Weszli do środka i drzwi zamknęły się za nimi.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 3.1

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 10 Jul 2017 14:17:00 +0000

Piątek, 17 czerwca 2016, godzina 9:57

Z perspektywy Daniela:

Po przebudzeniu jestem zazwyczaj nie do życia, ale nie tego dnia. Piątek dla większości nastolatków jest czasem wytchnienia, zapowiedzią nadchodzącej wolności nawet wtedy, kiedy rok szkolny został już zakończony.

Piątek sam w sobie jest dniem wyjątkowym. Wtedy Wildfire naprawdę zaczyna tętnić życiem, choć w tygodniu też nie można narzekać. Kluby wypełniają się masą nastolatków kipiących hormonami, a puste zazwyczaj ulice rozbrzmiewają głośnymi rozmowami i muzyką.
Nazywanie Wildfire miasteczkiem – choć tak się już przyjęło – jest niedopowiedzeniem. Jeśli wierzyć tablicy stojącej przy wjeździe do miasta, mieszka u nas na stałe 35 109 obywateli. Moim zdaniem to nie mało, ale o tym może kiedy indziej.

Zazwyczaj z rana nie rozmyślam tak nad miejscem, w którym się wychowałem. Może to z powodu wczorajszego dnia, kiedy ogromny wąż próbował mnie zabić? Albo dlatego, bo moi najbliżsi przyjaciele Zayn i Phoebe dowiedzieli się o tej całej sprawie z Ciemnością itp.? Tak, to dlatego wzięło mnie na wspominki.

Podnoszę głowę i opieram się prawym łokciem o poduszkę. Przeciągam się, bo spanie na podłodze – nawet na miękkim kocu – nie należy do najprzyjemniejszych. Przypominam sobie, czemu wybrałem takie miejsce na spoczynek. Przez pół nocy Octavian opowiadał moim przyjaciołom i mnie o wszechpotężnej Ciemności i o tym co prawdopodobnie mnie kiedyś tam czeka. Było tego tak dużo, że postanowiliśmy okupować salon zamiast mojego pokoju i tam poszliśmy spać.

Patrzę na Zayna, który leży kilka metrów dalej wciąż pogrążony we śnie. Spoglądam w lewo, ale na kocu Phoebe nikogo nie ma.

W głowie zapala mi się czerwona lampka i postanawiam obudzić przyjaciela:

– Zayn – mówię, ale szesnastolatek nie reaguje. – ZAYN! – Podnoszę głos i szturcham go.

Norton otwiera zaspane oczy i patrzy na mnie pytającym wzrokiem.

– Phoebe zniknęła.

– Jak to zniknęła? – Zayn powstrzymuje się od ziewnięcia, ale słabo mu to wychodzi.

– Musiała wcześniej wyjść – stwierdzam, zastanawiając się czemu.

– Może rodzice do niej zadzwonili – zastanawia się Norton, a ja po chwili niedowierzania kiwam głową.

– Zadzwonić do niej? – pytam cicho.

Głos w głowie mówi mi, że nic jej nie jest, ale jednak...

– Zadzwonię – mówię sam do siebie i wybieram numer przyjaciółki.

Po kilku sekundach słyszę głos Phoebe i kamień spada mi z serca.

Na pytanie, czemu tak zniknęła, nastolatka z lekką irytacją odpowiada:

– Moi rodzice stwierdzili, że jestem nieodpowiedzialna. Mam szlaban.

– Co takiego? – nie wierzę własnym uszom. – Z jakiego powodu?

– Moi szanowni rodzice martwili się o mnie, ale nie pomyśleli by do mnie zadzwonić. – Głos Phoebe jest przesycony sarkazmem. – Gdy im o tym wspomniałam, tata zarzucił mi kłamstwo i mam zakaz wychodzenia z domu.

– Mogę wyjaśnić twojemu tacie – zaczynam, ale Phoebe przerywa mi wpół zdania:

– To nic nie da. Moi rodzice są źli również na ciebie i Zayna. Wątpię, czy twoja wizyta poprawiłaby moją sytuację.

– Przykro mi – mówię, a Phoebe oznajmia że rodzice każą jej kończyć.

Z lekkim zdziwieniem odkładam komórkę na koc, a Zayn patrzy na mnie zaciekawiony.

– No i co? – powtarza. – Co się stało?

Mówię o tym, co powiedziała mi Phoebe. Zayn marszczy brwi, a po chwili stwierdza że rodzice dziewczyny są pojebani. Trudno się z nim nie zgodzić.

Wstajemy i idziemy do kuchni, bo mamy ochotę na śniadanie.

W przedpokoju Zayn widzi swoje odbicie w lustrze i otwiera szeroko oczy. Błyskawicznie zaczyna układać swoje czarne, niesforne włosy ale one nie dają się ugłaskać tak łatwo. Chłopak ma taką minę, jakby przegrał życie.

Na mojej twarzy wykwita szeroki uśmiech, kiedy wchodzimy do kuchni.

– Co jemy? – pyta mój przyjaciel, a ja sprawdzam co mamy w lodówce.

– Ser, jajka, wędliny – po kolei wymieniam jej zawartość. – Jest! – Wykrzykuję z eureką.

Zamykam lodówkę, a na blacie kładę karton mleka. Później wyciągam z szafki opakowanie płatków śniadaniowych w kształcie muszelek – to moje ulubione, jeśli musicie wiedzieć – a po chwili znajduję dwa średniej wielkości talerze. Zayn w międzyczasie wlewa mleko do metalowego garnka i kładzie na gazie.
Czekamy kilka minut i siadamy przy stole w jadalni. Sypię mnóstwo płatków, zalewam gorącym mlekiem i zaczynamy pałaszować. Od dzieciństwa kocham płatki i nie zamierzam się z nimi rozstawać. Moje rodzeństwo natomiast od dawna za nimi nie przepada, więc jest ich więcej dla mnie! Cudnie, prawda?
– Gdzie w ogóle podziewa się Mike? – pytanie Zayna przerywa nasze milczenie.
Nie mam na to odpowiedzi. Od wczorajszej kłótni nie widziałem braciszka.
– Nie wiem – mówię i kończę posiłek.
Wstaję od stołu i idę na piętro dowiedzieć się, czy Mike wrócił przynajmniej na noc. W jego przypadku nigdy nie jest to pewne.
Pokój chłopaka jest pusty, a mnie zaczyna ogarniać irytacja. Schodzę z powrotem na dół i wracam do kuchni, gdzie zostawiłem telefon. Wybieram numer Mike'a, ale po dłuższym oczekiwaniu nikt nie odpowiada. Ze zmarszczonym wciąż czołem dzwonię do taty, by poinformować go o nieobecności piętnastolatka.
– Co takiego? – głos mężczyzny wybija się ponad szpitalny gwar. – Co to znaczy, że nie wrócił?
– Że nie wrócił – parskam, a po chwili dodaję: – Wczoraj po obiedzie wybiegł z domu i od tego czasu go nie widziałem,
Po drugiej stronie słuchawki zapada cisza.
– Pewnie spał u jakiegoś kolegi – oznajmia w końcu tata, a ja otwieram szeroko oczy.
– Aha. – Nie wierzę własnym uszom.
– Nie musisz się tak wszystkim przejmować – w głosie mężczyzna pojawia się dziwna nuta, której nie potrafię rozszyfrować. – Może Mike potrzebował pobyć przez chwilę sam...
Teraz już jestem pewien, że mój ojciec został porwany przez kosmitów. Chyba, że...
– Tato – zaczynam cicho, patrząc na Zayna który posyła mi zaniepokojone spojrzenie.
– Tak?
Ja znam tylko jeden powód, który wywołałby u brata chęć ucieczki, ale to nie może być prawda.
– Dlaczego Mike miałby chcieć pobyć sam?
Richard nie odpowiada, a ja jestem już pewny że znam odpowiedź.
– Tato? Tato!!!
– Wasza mama wróciła do miasta.
Głos ojca dociera do mnie z bardzo daleka, pewnie dlatego że upuściłem przed chwilą telefon. Komórka spada na ziemię, obudowa z tyłu z łatwością odpada a bateria jedzie po posadce. Zayn patrzy na mnie w szoku, a ja mam ochotę się przewrócić.
Opieram się o stół i dopiero po chwili do mnie dociera, że przyjaciel zadał mi pytanie.
– Moja matka... – więcej słów nie chce przejść mi przez gardło, ale na twarzy Nortona pojawia się zrozumienie.
Siadam na krześle i ukrywam twarz w dłoniach.
Przez kilkanaście sekund panuje cisza, którą przerywa dzwonek do drzwi.
– Spodziewasz się kogoś? – pyta Zayn, a ja kręcę głową.
– Możesz? – przyjaciel od razu wie, o co mi chodzi.
Wstaje od stołu i idzie do drzwi. Otwiera je i słyszę jego pytanie:
– Nathan?
Przez moment zastanawiam się, czy znam jakiegoś Nathana. Wychodzę z jadalni i powoli podchodzę do drzwi.
W drzwiach stoi szesnastoletni Nathan Howard, brat Ricky. Jego krótkie włosy są równie brązowe jak jego siostry, ale wzrostem jej nie dorównuje. Ode mnie jest niższy z 8 centymetrów, a od Zayn 10. Patrzy na nas i nie wie, od czego zacząć.
– Hej, Nathan – witam go, a chłopak wreszcie z siebie wykrztusza:
– Ricky zniknęła.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 2.10

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 26 Jun 2017 13:25:00 +0000

Z perspektywy Daniela:
Mam wrażenie, że zatrzymał się czas. Sztylet bardzo powoli przecina powietrze i nieuchronnie zbliża się do klatki piersiowej czarodzieja. Już widzę, jak mężczyzna pada na ziemię ugodzony kiedy...
Czarny Wąż patrzy na mnie z niedowierzaniem. Uśmiecha się, wyciąga prawą dłoń przed siebie a w niej w zielonym rozbłysku materializuje się mój sztylet.
Nie!!!, krzyczy głos w mojej głowie, to niemożliwe!!! A jednak. Mężczyzna przygląda się narzędziu z uznaniem i oznajmia:
– Bardzo dobre wykonanie. Ale czy aby na pewno dziecko powinno bawić się taką niebezpieczną bronią?
Posyła mi kolejne dziwne spojrzenie, cały czas obracając sztylet w dłoniach.
– Nie – stwierdza nagle mężczyzna z przekonaniem. – To nie dla ciebie.
Przyglądam mu się i nie wiem, co mam myśleć. Teraz już jestem zupełnie bezbronny. On to widzi i nie może powstrzymać się od kąśliwej uwagi:
– Twój nauczyciel cię nie uczył, że nie oddaje się broni przeciwnikowi?
Moją twarz wykrzywia grymas, a Czarny Wąż uśmiecha się głupkowato. I to ma być poważny czarodziej stanowiący dla innych zagrożenie? Ech, szkoda gadać.
Przypominam sobie fragment tekstu, który miałem okazję czytać wcześniej.
– A pański nie ostrzegał przed niebezpieczeństwem zabierania się za eksperymenty z jadem węża? – pytam prosto z mostu.
Tym razem to mężczyzna wykrzywia wargi.
– Widać jak to się dla pana skończyło. – Dodaję bez cienia złośliwości.
Po minie czarodzieja widzę, że przesadziłem. Ups...
Wciąż trzymając w niej sztylet, wyciąga prawą rękę i przecina nią powietrze. Niewidzialna siła odpycha mnie na ścianę magazynu. Krzyczę, ale to i tak nie ma znaczenia. Zderzenie nie należy do najprzyjemniejszych, ale nie odczuwam tak dużego bólu, jak się spodziewałem. Podnoszę się z jękiem i otwierając oczy, napotykam wzrok Czarnego Węża. Patrzy na mnie, ale jego złość zniknęła bez śladu. Nic nie rozumiem.
Wstaję i słyszę posykiwania gadów, które zbliżyły się do swojego pana. On spogląda na nie z wyraźnym uwielbieniem, a ja mam odruch wymiotny. Zastanawiam się, co mogę zrobić. Najsensowniejszym rozwiązaniem wydaje się być ucieczka, ale z tym jest mały problem. Kilka metrów od drzwi stoi sobie Czarny Wąż, bezczelnie bawiąc się moim sztyletem. Patrzy na mnie, jakby odczytywał moje myśli bez mrugnięcia okiem.
Czuję, jak zimny pot spływa mi po karku. Jestem w ślepej uliczce. I wtedy przypominam sobie, że przecież on nie chce mnie zabić. On ma mnie sprawdzić, cokolwiek to znaczy.
– Czy mogę już sobie iść? – pytam bez cienia sarkazmu.
Nie spodziewam się pozytywnej odpowiedzi. Mężczyzna wybucha śmiechem, a ja patrzę na sztylet, który mi ukradł. On jest mój!!!, krzyczę w myślach. Chcę go z powrotem!
Narzędzie wylatuje czarodziejowi z rąk i kieruje się do moich własnych. Łapię je i nie dowierzam własnym oczom. Czarny Wąż również ma szok wypisany na twarzy. Ha, nie spodziewałeś się tego!, myślę.
Czyżby to była aktywna moc??? Mam ochotę krzyczeć z radości. Wpadam w taką euforię, że nienaumyślnie macham lewą dłonią. Mężczyzna z krzykiem wpada na ścianę, a głowy wszystkich gadów zwracają w jego kierunku.
Mam okazję uciec! Droga wolna!, krzyczy głos w mojej głowię. Ruszam w kierunku uchylonych drzwi, ale słyszę wrzask Czarnego Węża:
– Zatrzymać go!
Nie mam szans. Trzy najszybsze węże - przy okazji największe i po ich oczach sądząc najbardziej wygłodniałe - zagradzają mi wyjście z głośnym sykiem.
– Nigdzie nie pójdziesz! – słyszę głos mężczyzny i zerkam w jego stronę.
Czarodziej już się podniósł i teraz patrzy na mnie z nienawiścią.
Chcę mu odwarknąć, że się myli ale sprawa wydaje się być przesądzona. Krąg węży wokół mnie zacieśnia się coraz bardziej, a ja nie wiem, czy wyjdę z niego cało.

***

Zayn przystanął i nie wiedział, co robić dalej. Od momentu wybiegnięcia z lasu minęło już trochę czasu, a po Arii nie było śladu. Phoebe stała obok niego i wpatrywała się w pustkowie, na którym się znaleźli. Wiatr wył w okolicy, a trawa tańczyła pod jego naporem. Para nastolatków zobaczyła w oddali jakiś szary budyneczek, który wyglądem przypominał opuszczony magazyn.
– Zajrzyjmy tam – mruknęła Phoebe i zaczęła iść w jego w kierunku.
Norton wahał się przez moment, ale dziewczyna ponagliła go machnięciem dłoni.
– Nie po to tyle przebiegłam, żeby teraz się poddać – oznajmiła. – No chodź!
Nie musiała tego przyjacielowi powtarzać. Zayna rozpalało coś od środka. Za chwilę zobaczę Arię, za chwilę zobaczę Arię. Szesnastolatek nie mógł się powstrzymać od szerokiego uśmiechu na ustach. Phoebe zauważyła go, ale nie zamierzała komentować. Była na to za bardzo zmęczona.
Kiedy podeszli już pod sam magazyn, Zaynowi wydawało się że usłyszał męski głos. Po chwili dołączył do niego drugi, który brzmiał wyjątkowo znajomo. Norton zmarszczył brwi i miał właśnie popchnąć i tak już lekko uchylone drzwi, kiedy poczuł na ramieniu dłoń Phoebe. Odwrócił się do niej, a ona pokręciła tylko głową. Na twarzy miała wypisane przerażenie.
Przez chwilę stali i nasłuchiwali

***

Z perspektywy Daniela:
Cielsko węża oplata mnie i zaciska się wokół klatki piersiowej. Z każdą sekundą tracę siły, a gadowi najwyraźniej się to podoba. Czarny Wąż pochyla się nade mną, a na jego twarzy wykwita szeroki uśmiech. Mam wielką ochotę na niego splunąć.
– Wygodnie ci w takiej pozycji? – pyta mężczyzna i zanosi się śmiechem. – Myślałem, że porozmawiamy jak cywilizowani ludzie.
– Ty nie jesteś człowiekiem – cedzę przez zęby, a uśmiech schodzi z jego twarzy.
Patrzy na mnie, a ja słabnę. Ledwie mogę się poruszyć. To nie może być koniec.
– Ponoć miałeś mnie nie zabijać – mówię słabo i zaczynam mieć mroczki przed oczami.
Ciemność zbliża się do mnie nieuchronnie, a ja nie mogę nic z tym zrobić. Czuję złość i ból, że już nigdy nie zobaczę taty, ani Maddie ani Mike'a. Nie wyjdę się spotkać z Zaynem, ani Phoebe...
Oplatająca mnie siła znika, a ja zaczynam dostrzegać światło. Leżę przez chwilę i patrzę w szary sufit. Podnoszę się z podłogi i biorę głęboki oddech.
Czarny Wąż patrzy na swojego pupila, który postanowił mnie jednak nie zabijać, a ja czuję ból w miejscach, w których ten potwór mnie ściskał.
– Masz rację – mówi mężczyzna sucho. – Poniosło mnie.
Patrzę na niego bez słowa, a strach zaciska mi gardło. Moje ręce drżą, a ja sam mogę ledwie ustać na nogach. Czarny Wąż spogląda na mnie bez zainteresowania, a ja już wiem że on w każdej chwili mógłby mnie posłać na śmierć.
Otwieram usta, ale nie wydobywa się z nich żadne słowo. Jedyne czego pragnę to uciec z tego magazynu i zapomnieć o wszystkim.
Nozdrza czarodzieja prawie niezauważalnie zaczynają się poruszać. On coś węszy, myślę, a mężczyzna z zaciekawionym spojrzeniem podchodzi do uchylonych drzwi.
Nie wiem, o co chodzi ale nie podoba mi się to. Przełykam głośno ślinę, a wtedy drzwi napierają na Czarnego Węża z impetem i czarodziej dostaje nimi w głowę. Zatacza się do tyłu i upada z głośnym jękiem. Wtedy do magazynu wchodzą Phoebe i Zayn, a ja otwieram szeroko oczy ze zdumienia.
– Daniel, wszystko w porządku? – pyta dziewczyna lekko piskliwym głosem, patrząc na mnie ze strachem, a później na wijące się przy przeciwległej ścianie węże.
– Co wy tu robicie? – pytam nadal zszokowany.
– Biegliśmy za Arią – oznajmia Zayn, a ja mam wrażenie że zaraz odlecę.
– Co takiego? – mówię słabo, ale Phoebe kręci tylko głową:
– Opowiemy ci później. Uciekajmy stąd!
Przytakuję i już mamy wybiegać z magazynu, kiedy słyszę głos Czarnego Węża.
– Za nimi!
Mężczyzna właśnie się podniósł i patrzy na naszą trójkę ze złością. Jego pupilki w niesamowitym tempie ruszają na nas spod ściany, a my z wrzaskiem opuszczamy budynek.
Niebo przybrało jasno błękitną barwę i nikt by nie pomyślał, że wcześniej była okropna burza.
Za nami z magazynu pierwsze wydostają się węże. Z głośnymi sykami suną ku nam, a po chwili za nimi pojawia się Czarny Wąż. Ja w międzyczasie chowam sztylet do pochwy przewieszonej przez jeansy.
Biegniemy ile sił w nogach, ale jeden z węży wysforowuje się na prowadzenie i owija się wokół kostki Phoebe, która upada z krzykiem na trawę. Zayn i ja zatrzymujemy się, nie wiedząc co robić.
Czarodziej zbliża się ku nam powolnym krokiem, jakby miał czas całego świata. Pewnie i ma. Nie było czasu na zastanawianie się. Uważając na jego głowę, zaczynam ciągnąć węża trzymającego Phoebe za ogon. Gad otwiera paszczę i już ma wysunąć język, kiedy Zayn kopie go w nią nogą. Zwierzę wydaje pisk i puszcza naszą przyjaciółkę.
Wtedy coś każe spojrzeć mi na Czarnego Węża. Mężczyzna wysuwa swoje obie ręce przed siebie a z nich – nie mam lepszego określenia – wystrzeliwują zielone promienie. Otwieram usta, bo zdaję sobie sprawę że czarodziej wycelował je w moich przyjaciół. Zastępuję mu ich i pod wpływem impulsu sam wystawiam ręce. Czuję silny wstrząs, kiedy magia czarodzieja dotyka moich dłoni.
Dostrzegam szok w jego oczach. Nie spodziewałeś się takiego obrotu sprawy, myślę. Nie zastanawiając się, odpycham zielone światło od siebie a ono wraca do swojego właściciela. Czarny Wąż waha się o sekundę za długo. Jego własna moc powala go i odpycha z wielką siłą kilkanaście metrów do tyłu.
Węże z sykiem kierują się w jego stronę, a my zostajemy sami. Nie patrzę na przyjaciół. Nie wiem, czy chcę zobaczyć ich miny pełne niepokoju i obrzydzenia. Mijam ich, a wtedy na ramieniu czuję silną dłoń Zayna:
– Daniel – zwraca się do mnie przyjaciel. – Co to było?
Nie mówi tego z niechęcią, więc spoglądam na jego twarz. Szesnastolatek patrzy na mnie całkiem zwyczajnie, może jest tylko w lekkim szoku.
– Opowiem wam wszystko u mnie w domu – proponuję szybko i dodaję cicho: – Jeśli chcecie do mnie przyjść.
Phoebe patrzy na mnie ze zdziwieniem.
– Chodźmy! – mówi i ruszamy w ciszy.
Jedyny dźwięk jaki nam towarzyszy to śpiewanie wróbelków siedzących na gałęziach drzew.

***

Z perspektywy Daniela:
– A więc to wszystko – mówię i zapada głucha cisza.
Siedzę na swoim łóżku oparty o ścianę, mając podciągnięte do siebie kolana i czekam, które z przyjaciół odezwie się pierwsze. Oboje siedzą na podłodze po turecku i gapią się na mnie.
– Więc... – głos zabiera w końcu Zayn. – Jesteś czarodziejem.
To nie jest pytanie, ale kiwam szybko głową.
– Od kiedy masz te moce? – pyta cicho Phoebe i patrzy mi w oczy.
– Od wczoraj chyba – odpowiadam i marszczę brwi.
Sam już nie wiem. To wszystko jest takie pogmatwane...
– Czyli ten Czarny Wąż to też czarodziej? – pyta Norton, a ja mu przytakuję.
Phoebe już otwiera usta, ale ja odzywam się pierwszy:
– Uprzedzę twoje pytanie. Nie wiem, czemu Mroczny kazał Wężowi mnie sprawdzić. Nie mam zielonego pojęcia.
Przyjaciółka patrzy na mnie, jakby widziała po raz pierwszy w życiu. W pewnym sensie tak jest. Uśmiecham się do niej delikatnie i odpowiadam na niezadane pytanie:
– Widzę przyszłość. To znaczy urywki przyszłości. – Przez chwilę myślę i kontynuuję: – Czasami przeczucia są silniejsze niż inne i dlatego wiedziałem, o co chcesz zapytać.
– Och! – mówi tylko Pheebs, a Zayn uśmiecha się głupkowato.
– Uratowałeś nas – stwierdza mój przyjaciel, a ja kręcę głową:
– Nawzajem się uratowaliśmy – prostuję, a wtedy do pokoju wbiega zdyszany Octavian.
Patrzy to na mnie, to na Phoebe i Zayna i już otwiera usta, kiedy ja z irytacją pytam: – Gdzie pan był? Gdzie pan był przez cały dzień? Wie pan co przeżyłem? Co wszyscy przeżyliśmy?
Moja złość wydaje się udzielać również moim przyjaciołom, choć oni jeszcze nie mieli okazji poznania Octaviana. Mężczyzna wykrzywia usta i odpowiada:
– Miałem ważną sprawę do załatwienia.
– Co takiego? – cedzę przez zęby.
– Musiałem... – Octavian skrzętnie unika odpowiedzi. – Byłem na rozmowie o pracę.
Przez chwilę nie wiem, co powiedzieć a potem zaczynam krzyczeć. Jestem zły na Octaviana i jego nieodpowiedzialność, na Czarnego Węża i jego powalony stróż plażowicza, a także na tego Mrocznego, który tylko gdzieś się czai.
Biorę głęboki wdech i mówię:
– Miał pan mi opowiedzieć o Ciemności. Proszę mówić.
– Nie mogę nic powiedzieć przy nich – odpiera mężczyzna i pokazuje na moich przyjaciół.
Już wyciąga dłoń, a wtedy jego twarz wykrzywia grymas zaskoczenia.
– Nie mam już pyłu – mruczy do siebie Octavian, a ja posyłam mu złośliwy uśmieszek.
– Co za pech. Proszę mówić.
Octavian staje przy oknie i z niechęcią zabiera głos:
– O Ciemności nie wiadomo zbyt wiele. Jest bardzo stara, ponoć starsza od wampirów, których początek szacuje się na 8 tysięcy lat p.n.e.
– Wampiry – szepcze Phoebe, a w jej oczach na moment pojawia się strach. – One istnieją?
– Oczywiście, że tak – prycha Octavian, ale widząc moją minę zaczyna mówić normalnie. – Nie martw się, dziewczyno. Słyszałem, że grasowały w tym miasteczku ale to było kilkanaście lat temu.
– Pocieszające – mruczy Zayn.
– Tak więc – kontynuuje Octavian. – Ciemność jest prastara. Nikt nie wie, jak powstała ale wiadome jest że potrzebuje nosiciela.
– Jak wirus – stwierdzam cicho.
– Mroczny jest tym nosicielem – mówi mężczyzna. – Ciemność przejmuje nad nim kontrolę, ale wszystko zależy od jego siły woli. Albo jest silny i sam decyduje co robi, albo to Ciemność pociąga za wszystkie sznurki. Choć osobiście uważam, że po części i tak tak jest. W związku z tym...
Wtedy burczy mi w brzuchu. Przerywam Octavianowi, mówiąc:
– Chodźmy coś zjeść. Umieram z głodu. – I schodzę z łóżka.
– Tak! – Phoebe i Zayn wstają z podłogi i podchodzimy do drzwi, kiedy Octavian mówi:
– Mieliście posłuchać o Ciemności.
Najwyraźniej pogodził się z faktem, że moi przyjaciele i tak już są w to zamieszani.
I dobrze.
– Możemy posłuchać później – stwierdzam i wszyscy wychodzimy na korytarz. – Poza tym na głodnego i tak nic nie zapamiętamy.
– Co racja to racja – popiera mnie Zayn z szerokim uśmiechem.
– Może zrobimy naleśniki – mówi Phoebe, a ja na to:
– Genialny pomysł. Chodźmy do kuchni.
Podchodzimy do schodów, a niezadowolony Octavian podąża za nami.

***

Słońce już zaszło, a pomarańcz, czerwień i żółć wciąż królowały na niebie.

Kyle Russell znajdował się na obrzeżach Wildfire. Samotny siedemnastolatek stał na Wzgórzu Wisielców, które było tak nazywane od niepamiętnych czasów. Nazwa wzięła się stąd, że w dalekiej przeszłości sądzono tam ludzi i jeśli ich skazano, byli wieszani. Teraz na wzgórzu nie było nic oprócz rosnącego samotnie wysokiego dębu. Gałęzie drzewa kołysały się miarowo kiedy zawiał wiatr, a zielone liście szeleściły cichutko.

Chłopak stał i wpatrywał się w swoje dłonie. Mimowolnie spojrzał na północ i skrzywił się. Kilkanaście metrów od Wzgórza swoje miejsce miał mały cmentarz, teraz przez nikogo niezarządzany. Kyle czuł się, jakby wszystkie duchy zmarłych gapiły się na niego. Odwrócił wzrok i zaczął mówić:

– Jestem tu, żeby się pożegnać, Ario. Długo zastanawiałem się, czy powinienem porzucać nadzieję, ale to chyba wszystko co mogę teraz zrobić.

Zamilkł na moment i spojrzał na cmentarz.

– Szukałem cię, ale ty zniknęłaś... – szepnął w pustkę. – I chyba już nie wrócisz.

Wiatr zawył, a Kyle dodał na sam koniec;

– Tak bardzo za tobą tęsknię. Żegnaj, Aria.

Przełknął ślinę i zaczął schodzić ze wzgórza. Nagle zatrzymał się i zamarł, bo zaczął odnosić wrażenie że jest obserwowany. Odwrócił się, ale poza nim nadal nie było nikogo w okolicy. Kyle zacisnął usta i szedł dalej, a za nim migotała postać wyglądająca jak Aria. Duch patrzył na plecy siedemnastolatka i uśmiechał się złowrogo, pokazując zęby.

***

– Co ja tu robię? – Mike pytał samego siebie.
– Prawie nas wydałeś – odezwał się kobiecy głos w ciemności. – Nieładnie...
Piętnastolatek zamarł, ale po chwili się rozluźnił bo z mroku wyłoniła się znajoma twarz. Mona posłała mu szeroki uśmiech, ale chyba nie do końca szczery.
– To Daniel się o wszystko wypytywał – mruknął Mike i oparł się o wilgotną ścianę jaskini.
– Wiem, wiem – szepnęła Mona i wzięła głęboki wdech. – Przecież nie jestem zła na ciebie. – Dodała i zaczęła chodzić w tę i z powrotem.
Zatrzymała się przy Mike'u i spojrzała na jego obojczyk.
– Nic cię nie boli? – zapytała, choć i tak znała odpowiedź.
– Nic a nic – odparł uradowany nastolatek. – Twoja magia uczyniła cuda.
Mona zaśmiała się uroczo.
– Zwyczajne uzdrowienie za pomocą wody – oznajmiła dziewczyna. – A teraz zaśnij...
– Co? – zdążył powiedzieć Mike i położył się na nierównym podłożu. Po chwili chrapał w najlepsze, a Mona stojąc nad nim, dodała:
– I o niczym nie będziesz pamiętał.

***

Phoebe stała na pustej plaży i nieobecnym wzrokiem wpatrywała się w spokojną wodę. Wiatr delikatnie mierzwił jej włosy, a słońce już niedługo miało wyłonić się zza horyzontu. Niebo przybrało piękną pomarańczową barwę, ale siedemnastolatka nie przyszła tam podziwiać widoków. Sama nie była pewna, czemu się tam znalazła.

Wyjęła telefon z kieszeni szortów i spojrzała na ekran, który pokazywał 5:30. Co ja tu robię o takiej porze?
– Ze mną jest naprawdę coś nie tak – jęknęła i napisała sms-a do Zayna:
Jestem nad morzem, ale nie mam pewności dlaczego.
Wysłała go i schowała urządzenie z powrotem. Miała zamiar zawrócić, kiedy znowu ją usłyszała. Przepiękna pieśń po raz kolejny dała o sobie znać.
Dlatego tu jestem, w umyśle Phoebe pojawiło się zrozumienie. Dlatego tu jestem.
Dźwięki ją przepełniały. Nastolatka nareszcie czuła się wolna.
Pewnym krokiem szła plażą aż dotarła do jaskini, której wejście skryte było w cieniu. Przez chwilę wahała się, ale Głos zachęcił ją do wejścia.
Phoebe zniknęła w mroku.

***

Na szpitalnym korytarzu panowała zupełna cisza. Sam, chłopak Maddie Swanson leżał samotnie w sali na białym łóżku. Jego ciało było podłączone do kilku rurek, w tym do kroplówki bo chłopak od wieczora nie przyswajał stałych pokarmów.
Kiedy pierwszy promień wschodzącego słońca przesunął się po ścianie, pogrążone we śnie ciało Sama wygięło się wpół. Czternastolatka ogarnęły konwulsje i w którymś momencie zsunął się z łóżka, ciągnąc za sobą wszystkie rurki. Spadł na zimną podłogę i wtedy się przebudził. Zmęczony i zdezorientowany poczuł pulsujący ból w palcach u dłoni. Spojrzał na nie i krzyknął. Paznokcie samoistnie zaczęły się wydłużać i wykrzywiać na końcach, zamieniając się w ostre szpony. Ręce pokryły się śliskimi łuskami w niewiarygodnym tempie.
Sam spróbował stanąć i zawołać po pomoc, ale słowa uwięzły mu w gardle. Zaczął się krztusić, a z ust wydobył się długi, trzepoczący język. Po plecach przeszło go mrowienie, a wtedy chłopak wydał z siebie zwierzęcy ryk.
Padł na czworaka, a za nim poruszał się jego gadzi ogon. Oczy chłopaka zamieniły się już w szparki, a z jednego wypłynęła mała łezka.
Stworzenie wyczuło coś nosem i spojrzało na drzwi, które w tym momencie się otworzyły. Do sali wbiegła pielęgniarka i podeszła do pustego łóżka. Wpatrywała się w porozrzucane po podłodze rurki i już miała się po nie schylić, kiedy zobaczyła potwora patrzącego prosto na nią.
Krzyknęła, a wielki gad skoczył, wbijając w nią swoje szpony. Biała, zimna posadzka spłynęła krwią.

Koniec rozdziału 2.

Rozdział 2.9

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 19 Jun 2017 13:46:00 +0000

Czwartek, 16 czerwca 2016, godzina 16:53

Przez mroczny nieboskłon nie przebijał się żaden promyk słońca. Od jakichś dwudziestu minut nieprzerwanie padał deszcz, którego krople uderzały cały czas w okna w pokoju Daniela.

Siedemnastolatek leżał na łóżku i wpatrywał się w biały sufit, próbując uporządkować swoje myśli. Po ich krótkiej rozmowie w kuchni Mike wyszedł z domu, a niedługo potem rozpadało się na dobre. Daniel miał ochotę odwiedzić Maddie w szpitalu, ale zadzwonił do niego ojciec mówiąc, żeby w taką pogodę nie przyjeżdżał.

Młody Swanson zastanawiał się, jakim sposobem brat pozbył się swojego gipsu. Miał go wczoraj rano, ale Daniel nie przypominał sobie, żeby Mike miał jakieś unieruchomienie popołudniu. Nastolatek nie miał wtedy również poczucia, że coś mu umyka, że coś jest nie tak. Dopiero po dotknięciu brata wspomnienie powróciło. I wtedy go olśniło.

Daniel nie mógł pamiętać o gipsie, bo coś mu na to najwyraźniej nie pozwalało. Ta sama rzecz mogła jednak odwrócić swoje działanie. Tą rzeczą musiała być magia.

- Magia - Swanson powiedział cicho sam do siebie. - Ale niby jakim cudem?

Czy Mike bawił się czarami? A jeśli tak, to jak się ich nauczył? Jak się dowiedział? A może po prostu jest moim bratem i też ma jakieś zdolności...

Burza myśli nie pozwalała mu odetchnąć. Krople deszczu uderzały miarowo w okna i spływały po szybach niczym wodospad. Panująca na zewnątrz ciemność z czymś się Danielowi kojarzyła. Chłopak wpatrywał się w nią przez kilka sekund i przed oczami zamajaczył mu obraz.

Znajdował się w oświetlonym magazynie, który widział całkiem niedawno. Tym razem pomieszczenie wydawało się być sterylnie czyste, bez ani jednej kropli krwi. W powietrzu nie utrzymywał się również odór ludzkich ciał. Jedna rzecz jednak pozostała bez zmian. Daniel nie był w magazynie sam.

Przy ścianie wił się ogromny wąż o czarnych jak noc łuskach. Co kilka sekund z paszczy wyłaniał się różowy języczek, a monstrum posykiwało złowrogo. Wtedy zwierzę zwróciło głowę w stronę Daniela i przemówiło ludzkim głosem:

- Czekam na ciebie, chłopcze. Mój mały przyjaciel przyprowadzi cię do mnie.

Gad zamknął paszczę, a Daniel wrócił do rzeczywistości. Nastolatek spojrzał na swoje roztrzęsione dłonie i jęknął. Mój mały przyjaciel, pomyślał. Co ten potwór miał na myśli? Gdzie jest Octavian, do cholery?! Nigdy go nie ma, kiedy jest potrzebny. Co ja mam robić?

Z podłogi dobiegł go cichy syk. Daniel otworzył szeroko oczy i zobaczył wijącego się węża przy nodze od łóżka. To jest ten przyjaciel... Gad spojrzał na chłopaka, jakby usłyszał jego myśli i wysunął na moment język, którzy zatrzepotał w powietrzu. Kiwnął głową w jego kierunku i zaczął sunąć do otwartych drzwi. Swanson patrzył na niego w całkowitym bezruchu. Zwierzę chyba się zirytowało, bo po raz kolejny kiwnęło na nastolatka głową i zasyczało głośno. Chłopak przełknął ślinę, zszedł z łóżka i powoli wyszedł z pokoju.

Już na dole otworzył drzwi wejściowe, a przed domem zobaczył istny potop. Trawa na podwórku zamieniła się w błoto i jedynie ścieżka prowadząca do chodnika nadawała się do przejścia. Z czarnego nieba padał deszcz, a podmuchy silnego wiatru atakowały gałęzie rosnących dookoła drzew. Droga, po której jechało kilka samochodów, wydawała się być zatopiona.

- Boże - Daniel nie wierzył własnym oczom. - Co się dzieje?

Wąż będący już na podwórku zasyczał, przypominając o swoim istnieniu. Swanson wzdrygnął się, założył szarą bluzę z kapturem, którą zdjął z wieszaka i wyszedł w mrok.

***

Ciemność spowiła niebo nad bezkresem wód, a Mona wpatrywała się w nią zachwycona. Wiatr szumiał jej w uszach, a krople siarczystego deszczu spadały na twarz. Trzymała dłonie w górze i przyglądała się swojemu dziełu. Już od dłuższego czasu próbowała wywołać sztorm, ale przywiązanie do jaskini znacznie ograniczało jej zdolności. Dziewczyna poczuła złość na tych, którzy jej to zrobili. Przelała całą swoją nienawiść na niebo i wodę, żeby mieszkańcy Wildfire przypomnieli sobie o istnieniu istot potężniejszych od siebie, żeby przypomnieli sobie o potędze natury.

Tymczasem w jaskini Ricky próbowała wyciągnąć od Meredith jakiekolwiek informacje.

- Co ona wyprawia tam na zewnątrz? Czemu zrobiło się tak zimno? Czemu ja ledwie się słyszę?

Meredith stała i wpatrywała się w wyjście do jaskini, za którym rozciągało się morze. Dziewczyna czuła lęk.

Na zewnątrz Mona miała niewyobrażalną ochotę zatopić całą okolicę. Nie mogła sobie jednak na to pozwolić w tamtej chwili. Nie miała dostatecznie dużo siły. Poza tym nie chciała, żeby niektórzy mieszkańcy Wildfire zapuszczali się na jej plażę. Jeszcze by im przyszło sprawdzić jaskinię.

I wtedy opadła z sił. Zaczęła ciężko dyszeć i spojrzała na swoje dłonie, jak gdyby ktoś założył jej niewidzialne kajdany.

- Już niedługo - wyszeptała Mona, zgrzytając zębami.

Dziewczyna zdawała sobie sprawę, że jej moc sięgnęła tylko części miasteczka.

- Już niedługo. - Powtórzyła i wróciła do jaskini, cała mokra i rozwścieczona. Bynajmniej nie z powodu tego, że obie jej stopy były oblepione piaskiem.

***

Phoebe i Zayn przystanęli przy pustej, brązowej ławeczce na trasie wokoło wielkiej polany. Oboje dyszeli po przebiegnięciu kilku okrążeń i postanowili zrobić sobie krótką przerwę.

- Jezu - powiedziała nastolatka, ocierając pot z czoła. - Jeszcze chwila i padnę.

Zayn spojrzał na nią i przesunął na prawo czarne włosy wpadające mu do oczu.

- Obetnij se tę grzywę - mruknęła Phoebe.

Norton uśmiechnął się tylko i zaczął wachlować dłonią. Obok nich przebiegł jakiś mężczyzna.

Nastolatkowie spojrzeli na niebo. Z północnego zachodu nadchodziły burzowe chmury, a w okolicy powoli zaczynało wiać.

- Miało być dzisiaj słonecznie przez cały dzień - zdziwił się Zayn.

Po rozmowie z mamą oglądali razem wiadomości i w trakcie prognozy pogody nie było mowy o jakiejkolwiek burzy.

- Zbierajmy się - powiedziała Phoebe i oboje spokojnym krokiem zaczęli iść w stronę wyjścia z polany. - Miałeś opowiedzieć, co tam z mamą?
- Mówi, że chce się zmienić - oznajmił Zayn, a podmuch wiatru zmierzwił mu włosy. - Mam nadzieję, że na serio.
Phoebe uśmiechnęła się do niego ciepło.
- Jestem pewna - powiedziała siedemnastolatka i poczuła pierwsze krople deszczu. - Tylko nie to. - Jęknęła. - Zayn, chodź szybciej.
Chłopak nie zareagował. Phoebe spojrzała na niego, a wtedy rozpadało się na dobre. W parę sekund całkiem przemokła. Po twarzy Zayna spływała woda, ale on nie zwracał na to uwagi. Jego wytrzeszczone oczy wpatrywały się w coś za Phoebe.
- Wszystko w porządku? - dziewczyna starała się przekrzyczeć ulewę. - Zayn, co jest?
- Właśnie widziałem Arię - wyszeptał Norton, a Phoebe zaniemówiła.
- Co takiego? - zawołała. - Gdzie?
- Tam biegła - westchnął szesnastolatek i sam zaczął biec przed siebie.
- Zayn! - krzyknęła Phoebe i podążyła za nim, a przemoknięte ubranie oblepiało jej całe ciało.
Norton rozpędził się, ale Phoebe była równie szybka. Na corocznym maratonie na 5 kilometrów biegli zawsze obok siebie i przekraczali linię mety razem, tylko kilka minut po Danielu, który zdawał się być urodzonym biegaczem.
Teraz jednak nastolatka miała utrudnione pole manewru. Ubranie bardzo ją spowalniało, a poza tym robiło jej się coraz zimniej. Nie zatrzymywała się jednak, bo nie chciała zgubić Zayna z oczu.
Chłopak wybiegł z terenu polany i zniknął Phoebe za drzewami.
- Zayn! - krzyknęła siedemnastolatka, ale nie dostała odpowiedzi. - Zayn!!!
Ulewa skutecznie ją zagłuszała. Wiatr szumiał jej w uszach, a ona sama czuła się, jakby stała na środku plaży.
- Zayn! - jęknęła cicho i przystanęła.
Miała ochotę się rozpłakać. Zayn zostawił ją samą, tak po prostu.
I wtedy ktoś przebiegł między drzewami. Phoebe rozpoznała czarny t-shirt przyjaciela. Zacisnęła wargi i zaczęła biec jeszcze szybciej niż wcześniej. Po kilkunastu sekundach zobaczyła Nortona, który przeskakiwał właśnie spróchniały pień.
Dobiegła do niego i złapała za ramię. Zayn odwrócił się, a ona mruknęła:
- Miło, że mnie zostawiłeś.
- Widziałem Arię - przyjaciel mówił głosem robota. Wyglądał, jakby był w jakimś transie. A może po prostu zobaczył zaginioną przed miesiącem dziewczynę, w której miał przypadek się zakochać.
- Już mówiłeś - burknęła Phoebe, zła i na Nortona i na paskudną pogodę.
- Jest - zawołał nagle Zayn i już chciał biec, ale zobaczył że Phoebe nie ruszyła się nawet o krok. - Naprawdę ją widziałem.
Phoebe przymknęła oczy, pokiwała tylko głową i zaczęli biec.

Mijali drzewa, krzaki jak i ludzi spieszących do domów. Zayn co jakiś czas wykrzykiwał, że widzi Arię, ale Phoebe widziała tylko mignięcia wśród zarośli. Nie chciała jednak uświadamiać jeszcze przyjaciela, że Aria to najprawdopodobniej tylko wytwór jego stęsknionej wyobraźni. Widziała w jego oczach, jak bardzo pragnął zobaczyć zaginioną ukochaną. Phoebe nie chciała odbierać mu nadziei.

***

Z perspektywy Daniela:
Gdzie ty mnie prowadzisz?, miałem ochotę zapytać, ale wiedziałem że ten głupi gad nic mi nie powie. Może spojrzy tylko na mnie tymi swoimi wężowymi ślepiami i syknie...
Westchnąłem głośno, kiedy po raz setny wdepnąłem w kałużę. Wybrałem sobie najgorszą pogodę na takie spacerki. Bluza, którą miałem na sobie była już cała przemoknięta, ale na razie nie odczuwałem jeszcze zimna. Jeszcze.
Zastanawiałem się, co zrobię już na miejscu. Nie miałem przy sobie żadnej broni, nie licząc tego sztyletu który podarował mi Octavian. Nie miałem również żadnego planu. Świetnie, mruknąłem. Idziesz na spotkanie z wielkim wężem zupełnie nieprzygotowany.
Znajdujący się kilka metrów przede mną gad przystanął, to i ja się zatrzymałem. Przed sobą miałem szary magazyn, dokładnie ten z mojego snu. Wzdrygnąłem się. Już od dawna nie widziałem innych ludzi, ale tutaj było jakieś pustkowie. Oprócz budynku obok dookoła mnie była tylko nisko przystrzyżona kołysząca się trawa. Nie liczyłem oczywiście jakiegoś domku, który stał bardzo daleko. Dopiero teraz dotarło do mnie, że już nie pada. Nawet nie zauważyłem. kiedy przestało.
A więc, pomyślałem, o to jestem. Wąż syknął i zniknął wewnątrz magazynu. Wziąłem głęboki oddech i podążyłem za nim. Ostatni raz spojrzałem na niebo, bo dotarło do mnie, że nie wiem, czy jeszcze kiedykolwiek je zobaczę.

***

- Zayn - głos Phoebe wyrażał wszystko. Jej zmęczenie, ból i słabo opanowaną złość. - Ile jeszcze masz zamiar tak biec?
Norton przełknął ślinę i już miał odpowiedzieć, ale oczy mu się rozjarzyły, a usta ułożyły w uśmiech:
- Widziałaś ją?
Twarz Phoebe pozostała niewzruszona. Nie, nie widziała nikogo, ale przecież nie chciała mu odbierać nadziei, prawda? Przecież była dobrą przyjaciółką i nie chciała zostawiać go samego, kiedy biegł za marzeniem. Prawda? Przecież wcale nie była zmęczona i nie chciała gdzieś usiąść po prostu i odetchnąć...
- Nie. - Powiedziała tylko.
Oczy Zayna posmutniały, ale Phoebe odwróciła wzrok.
- Chodź! - westchnęła i przyspieszyła.
Norton również przyspieszył.

***

Z perspektywy Daniela:
- Więc to o tobie mówił...
Głos mężczyzny jest niski, całkiem zwyczajny. Nie żebym się spodziewał jakichś posykiwań, czy coś z tych rzeczy. Wcale.
- Kto, jeśli mogę spytać? - pytam ironicznie, ale grzecznie.
Od grzeczności jeszcze nikt nie umarł, przynajmniej taką mam nadzieję.
- Mroczny - mówi Czarny Wąż i wreszcie mogę zobaczyć jego twarz, którą skrywał do tej pory w cieniu.
Brązowe włosy ma krótko przystrzyżone, a czarne oczy czujnie się we mnie wpatrują. Mężczyzna jest ubrany w biały t-shirt i niebieskie rybaczki.
Wcale nie spodziewałem się zobaczyć ogromnego węża czekającego tylko, aby mnie pożreć.
- A czemu o mnie mówił? - pytam i kątem oka dostrzegam, że nie jesteśmy sami. Pod każdą ze ścian wiją się gady i patrzą na mnie rozleniwionym wzrokiem. Ich ślepia zdają się mówić "już wkrótce cię pożremy".
- Nie udawaj takiego skromnisia - śmieje się mężczyzna. - On się ciebie obawia, bo nie wie czy stanowisz zagrożenie. Jesteś nowością, a nowości trzeba obserwować bo mogą stać się niebezpieczne.
- Aha - mruczę tylko.
Mam mętlik w głowie, a widok otaczających mnie zwierząt nie poprawia mi humoru.
- Nie musisz się mnie bać - parska mój rozmówca i mruga do mnie okiem. - Nie zamierzam cię zabić. Ja mam cię jedynie sprawdzić...
- Dlatego Mroczny uwolnił cię z Podziemia? - pytam, a mężczyzna patrzy na mnie zszokowany.
Od razu wiem, że mam rację. Ta myśl przyszła znikąd, ale wydawała się być sensowna. Czarny Wąż już kiedyś umarł, ale Mroczny w jakiś sposób otworzył wrota do świata umarłych i go z niego wypuścił.
- Nie wiem, jak się dowiedziałeś, ale to prawda - odpowiada mężczyzna, udając beztroskę, ale widzę, że jest spięty.
- Czytam książki - oznajmiam krótko.
- To bardzo dobrze - mówi Czarny Wąż i patrzy na jednego ze swoich ulubieńców, który owinął mu się wokół nogi. - Prawda, że cudowny?
- Nie za bardzo lubię węże - mówię szczerze, a gad patrzy na mnie i syczy złowrogo. - Wolę koty.
- A no tak, masz jednego - szepcze mężczyzna. - Mam nadzieję, że nic mu nie jest? - Pyta z uśmiechem.
Moją twarz wykrzywia zaskoczenie. Tofik, myślę. Kiedy pojawił się ten mały wąż, jego nie było w pobliżu...
- Już się tak nie martw - Czarny Wąż macha dłonią, widząc moją minę. - Nic mu nie zrobił.
Mówi to takim głosem, że postanawiam mu uwierzyć.
- A co się stało z tą twoją koleżanką? - pyta nagle czarodziej.
- Z kim? - dziwię się, ale po chwili domyślam się o kogo mu chodzi. - Z Meredith? Nie widziałem się z nią od wczoraj.
- Mam nadzieję, że nic jej nie będzie - prycha Czarny Wąż i uśmiecha się złośliwie. - Tak samo jak twojej siostrzyczce i jej chłopaczkowi.
Patrzę na niego i wykrzywiam mimowolnie usta. On widzi to i uśmiecha się jeszcze szerzej. Dyskretnym ruchem wyjmuję sztylet, który mam w pochwie przewieszonej przez jeansy. Szybko robię zamach i rzucam nim, celując w brzuch czarodzieja.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 2.8

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 12 Jun 2017 13:58:00 +0000

Z perspektywy Daniela:

Siedziałem na murku przy biurze pani szeryf i wpatrywałem się w bezchmurne niebo. Był to taki mój nawyk, który objawiał się zawsze, gdy byłem na świeżym powietrzu i chciałem na spokojnie pomyśleć. Popadałem w zadumę i po prostu myślałem.

Nigdy bym nie powiedział, że składanie zeznań będzie dla mnie przyjemnością, ale jednak było. Widząc miny obu Russellów chciało mi się śmiać, ale trzęsące się dłonie Kyle'a nie pozwalały mi się do końca zrelaksować.

Zacisnąłem lekko pięści. Kiedyś Kyle był wspaniałym przyjacielem i zawsze cieszyłem się, kiedy spędzaliśmy razem czas. Coś się jednak zmieniło i Kyle sfiksował. Z dnia na dzień przestał się do mnie odzywać, a czarę goryczy przelała jego napaść na mnie.

Nigdy go takim wcześniej nie widziałem. Po prostu przyszedł do mojego domu i...

Nie było sensu więcej o tym rozmyślać. Przeszłość to przeszłość.

- Chodźmy!

Tata wyszedł właśnie z biura i podszedł do mnie. Patrzył na coś za mną nieobecnym wzrokiem, co akurat było dziwne w jego przypadku. Odwróciłem się i zmarszczyłem brwi. Ojciec wpatrywał się w wiszące na metalowym słupie informacje o zaginionym chłopcu o imieniu Cedric, który według metryczki miał być moim rówieśnikiem.

Podano jego wzrost, adres zamieszkania i datę zaginięcia. Otworzyłem szerzej oczy, bo wydawało mi się, że mam przywidzenia. Cedric zniknął z dziesięć lat wcześniej.

- Aha - mruknąłem, zeskoczyłem z murku i pociągnąłem tatę za sobą. - No chodźmy już. Głodny jestem.

Richard pokiwał tylko głową i równym krokiem skierowaliśmy się do domu. Przez cały czas odnosiłem wrażenie, że ktoś nas obserwuje.

***

Przedpołudnie zleciało Phoebe i Zaynowi bardzo szybko. Po zjedzeniu tostów na śniadanie dwójka przyjaciół umówiła się na wspólne bieganie wieczorem. Phoebe wysłała Danielowi sms-a na ten temat, ale Swanson do tej pory się nie odezwał.
Norton wyszedł z domu Phoebe podenerwowany. W trakcie porannego posiłku zadzwoniła do niego mama i nieźle go ochrzaniła. Kobieta była wściekła, że syn nie powiadomił jej o spaniu poza domem. Zayn próbował to zbagatelizować, ale usłyszał tylko krzyki ze strony swojej rozmówczyni. Z ponurą miną rozłączył się i spojrzał niemrawo na przyjaciółkę.
- Wczoraj nawet nie zadzwoniła, a teraz robi mi jakieś wyrzuty - burknął szesnastolatek, trzymając w dłoni nadgryzionego tosta. - Pewnie szlajała się z jakimś facetem i nagle przypomniała sobie o moim istnieniu.
- Serio? - zdziwiła się Phoebe, patrząc na Nortona. - Myślałam, że już skończyła swoje nocne eskapady.
- W życiu - Zayn przewrócił tylko oczami. - W zeszłym tygodniu zrobiła sobie przerwę i postanowiła spędzić trochę czasu w rodzinnym gronie. - Jego dwa ostatnie słowa były przesycone sarkazmem.
- Przykro mi - powiedziała cicho Phoebe.
Umówili się i Zayn wyszedł.
Przez chwilę siedemnastolatka zastanawiała się, co może porobić. Jej wzrok przykuł gruby podręcznik leżący na biurku przy czarnej lampie. Phoebe skrzywiła się i wzięła go do ręki. Była świadoma, że prędzej niż później będzie musiała się z nią zmierzyć.
O tak, pomyślała z niechęcią, historio powszechna. Nadchodzę.

***

Zayn zastał swój dom w zupełnej ciszy. Ściany budynku były białe, poprzecinane jasnożółtymi pasami, a stare brązowe drzwi nie zachęcały do wejścia do środka. Norton z chęcią przemalowałby całą nieruchomość, ale nie miał na to wystarczającej ilości pieniędzy.

Szesnastolatek westchnął i krzyknął w otaczającą go pustkę:

- Gdzie jesteś, mamo?

Nie było dla niego żadnym zaskoczeniem, że nie zastał kobiety. Nigdy jej nie zastawał. Poszedł do swojego pokoju i trzasnął mocno drzwiami. One same okropnie zaskrzypiały i Zayn westchnął tylko przez łzy.

Gdzie tu sprawiedliwość, pomyślał. Czemu akurat ja muszę mieć taką matkę? Czemu to mnie ma w nosie i nigdy jej nie ma, kiedy jej potrzebuję? Czemu nie mogę mieć normalnego domu???

Usiadł na brzegu łóżka i z obrzydzeniem przyglądał się schodzącej ze ściany niebieskiej tapecie. Ręce mu drżały i domagały się zerwania tego starocia.

Ktoś otworzył frontowe drzwi i z holu dobiegł go głos matki:

- Zayn! Gdzie jesteś, słońce?

Norton z twarzą bez wyrazu wyszedł z pokoju i stanął przed matką, która zdążyła wejść do salonu. Pomieszczenie było prawie puste, a jedyną typową rzeczą był telewizor z ekranem HD wiszący na bladozielonej ścianie. Zayn nie miał jednak ochoty na rozpamiętywanie obrazu nędzy i rozpaczy, który miał okazję codziennie oglądać. Spojrzał na matkę i zaniemówił.

Ginny Norton była niegdyś piękną, wysoką szatynką o czystej cerze. Każdego dnia wręcz promieniała i nikt by nie pomyślał, że kobieta ma prawie siedemnastoletniego syna. Wszystko zmieniło się, kiedy siedem lat wcześniej zmarł ojciec Zayna. Mężczyzna miał intratną pracę w banku i całej rodzinie nieźle się dzięki temu powodziło. Po jego śmierci Ginny wzięła kilka kredytów, ale jej praca przedszkolanki nie wystarczała, aby owe pożyczki spłacić. Kobieta załamała się i przestała pracować. Zaczęła pić i nie wracać do domu na noc. Od tego czasu to Zayn musiał się wszystkim zajmować.

Przez nowy tryb życia wygląd pani Norton uległ pewnym modyfikacjom. Posturą i kolorem włosów może się nie zmieniła, ale zaczęła się mocno malować, głównie oczy. Teraz miała pod nimi ogromne cienie, a na policzkach ślady po tuszu. Czerwona szminka wychodziła poza zwyczajowy obszar ust i zajmowała spory kawałek podbródka kobiety.

Jej styl ubierania również się zmienił. Teraz stała przed synem w czarnej, poszarpanej z boku sukience i na trzęsących się nogach w butach na wysokim obcasie. Wyglądała, jakby miała zaraz upaść.

Norton patrzył na matkę i po raz pierwszy do tej pory przyznał przed samym sobą, co dokładnie czuje. Było to obrzydzenie. Tak, obrzydzenie. Zayn miał dość usprawiedliwiania zachowania kobiety i wmawiania sobie, że z to z powodu śmierci taty. Dobrze, on odszedł, ale w takim momencie matka nie powinna zapominać, że ma syna. Powinni wspierać się nawzajem, bo nie tylko ona kogoś straciła.

- Synku - wyszeptała Ginny, patrząc na szesnastolatka. - Przepraszam.

- Za co tym razem? - wycedził Zayn, starając się nie patrzeć na załzawione oczy kobiety.

- Za wszystko - westchnęła matka i usiadła na starej odrapanej kanapie. - Nie powinnam była...

- Czego nie powinnaś była?

Ginny spojrzała na syna i po policzkach popłynęły jej łzy. Otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale nie wydostał się z nich żaden dźwięk.

Zayn usiadł obok niej i przytulił ją.

Owszem, chłopak miał wszystkiego dość, ale widok tak zniszczonej matki obudził w nim resztki empatii. Kochał ją i nie chciał, żeby cierpiała.

- Zmienię się - odezwała się Ginny cicho.

- Przejdziemy przez to razem - odparł Zayn i przytulił mamę mocniej.

***

Z perspektywy Daniela:

Tata, Mike i ja siedzieliśmy przy prostokątnym stole w jadalni, a przed nami stały nietknięte talerze pełne parującej zupy pomidorowej.
Mój młodszy brat spojrzał na mnie i zapytał:
- Czemu ten wariat tu przyszedł? - Miał oczywiście na myśli ojca Kyle'a, który z samego rana przyszedł do nas w "odwiedziny". Uroczo.
- Chciał porozmawiać o swoim synku - mruknąłem w odpowiedzi i zacząłem jeść zupę.
- Naprawdę? - parsknął Mike i przewrócił oczami. - Kyle sam bał się tu przyjść?
Przez chwilę patrzyłem na mojego braciszka ze zdziwieniem. Nie pomyślałem o tym, że Kyle mógł się obawiać kolejnej konfrontacji. Lol.
- Może - powiedziałem cicho i spojrzałem na tatę.
Mężczyzna jadł zupę i wyglądał, jakby nie słyszał naszej rozmowy.
- Tato - zacząłem. - Mam wrażenie, że to nie koniec tej sprawy.
Richard podniósł wzrok znad talerza i westchnął.
- Nie mów tak - oznajmił. - Trzeba myśleć pozytywnie.
Spojrzałem na niego zmrużonymi oczami i zapytałem z sarkazmem:
- Naprawdę w to wierzysz?
Tata nie odpowiedział. Zjadł zupę i wstał od stołu. Spojrzał na telefon i oznajmił, że jedzie do Maddie do szpitala. Przed wyjściem z domu poprosił, żebyśmy pozmywali naczynia.
Mike jęknął, a ja kontynuowałem posiłek. Brat podszedł do umywalki i włożył do niej swój talerz po zupie. Puścił wodę z kranu i odwrócony do mnie tyłem zapytał:
- Od kiedy ojciec rzuca teksty w stylu "trzeba myśleć pozytywnie"? W życiu jeszcze czegoś takiego od niego nie słyszałem.
- Ja też - odpowiedziałem i zamilkłem.
Mike miał rację. Tata może rzeczywiście miał nadzieję na zakończenie sprawy Russellów, ale czegoś mi nie mówił. Znałem go jak własną kieszeń, więc wiedziałem, że coś przede mną ukrywa. Nie miałem jednak pojęcia, co to mogło być.
Wstałem od stołu i podszedłem z talerzem do umywalki. Mike właśnie odkładał naczynie na suszarkę, kiedy ja przypadkowo dotknąłem jego ręki.
Zamarłem i nagle przed oczami pojawiła mi się wizja dotycząca wczorajszego dnia. Wtedy też stałem w kuchni i był ze mną Mike, a ja patrzyłem na rozbity przez niego nienaumyślnie talerz. Moją uwagę przykuł gips, który miał założony na obojczyku. Coś zaszumiało i wróciłem do rzeczywistości.
Spojrzałem na stojącego obok mnie Mike'a, który nie miał żadnego gipsu. W głębi ducha wiedziałem jednak, że miał go jeszcze poprzedniego dnia rano. Co dziwniejsze, wcześniej nie miałem żadnego poczucia, że coś jest nie tak. Dziwne. Bardzo dziwne.
- Mike? - zacząłem, kiedy mój brat właśnie wychodził z kuchni. Zatrzymał się i spojrzał na mnie. - Gdzie masz swój gips?
Przez krótką chwilę twarz piętnastolatka wykrzywiał grymas przerażenia. Zniknął jednak tak szybko jak się pojawił, więc nie byłem już pewny czy mi się tylko nie przywidziało.
- O czym ty mówisz? - zapytał Mike. - Jaki znowu gips?
- Ten gips, który miałeś jeszcze wczoraj rano przy śniadaniu - odparłem. - Co się z nim stało? Już go nie potrzebujesz?
- Naprawdę nie mam pojęcia, o czym mówisz - oznajmił brat i między jednym, a drugim mrugnięciem oka wybiegł z pomieszczenia.
Otworzyłem szeroko oczy, bo nie wiedziałem co mam o tym wszystkim myśleć. Wszyscy coś tutaj ukrywają, stwierdziłem na głos i wróciłem do mycia talerza.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 2.7

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 03 Jun 2017 16:06:00 +0000

- Czyli co chce mi pan powiedzieć? - zapytał Daniel, wpatrując się uporczywie w Octaviana. - Człowiek-wąż terroryzuje Wildfire?
Siedemnastolatek siedział po turecku na swoim łóżku i oczekiwał na odpowiedź mężczyzny, który patrzył na niego z założonymi rękami. W końcu Octavian burknął:
- Najkrócej mówiąc, tak.
- No dobra - Daniel potarł swoje dłonie. - Co w takim razie mam robić?
Octavian zrobił dziwną minę, a Swanson parsknął:
- Proszę tak na mnie nie patrzeć! Mówił pan, że mnie wszystkiego nauczy... No to proszę mnie uczyć.
Daniel w myślach wyobraził sobie siebie walczącego z armią wielkich węży. On sam, jeden jedyny, na przeciwko niezliczonej masy potworów. W dłoni dzierży długi srebrny miecz połyskujący w świetle księżyca. Słyszy syki gadów, które już nie mogą doczekać się posiłku. Ich śliskie łuski przyprawiają go o mdłości. Zwierzęta zbliżają się nieuchronnie, ale on stoi pewnie. Już mają się na niego rzucić, gdy...
- Danielu - głos Octaviana sprowadził siedemnastolatka do rzeczywistości.
- Tak? - zapytał chłopak cicho. - Mówił pan coś?
Twarz mężczyzny wykrzywił grymas. Niecierpliwy człowieczek, stwierdził Daniel.
- Tak, mówiłem. - Twarz Octaviana była prawie cała czerwona.
Biedny, pomyślał Swanson, ma skórę naczynkową...

Mężczyzna machnął szybko prawą dłonią i na oczach obu zmaterializowała się stara, brązowawa skrzynia. Pewnie kiedyś była brązowa, pomyślał Daniel, bo teraz to do brązu niepodobne.

- Coś chciałeś powiedzieć? - zapytał Octavian, bo Swanson otworzył nienaumyślnie usta.

- Ja? - Daniel wyszczerzył zęby w uśmiechu. - Skądże.

- To dobrze - mruknął członek Rady i włożył mosiężny klucz do zamka skrzyni. Kiedy podnosił jej wieko, rozległ się nieprzyjemny dźwięk, a po pokoju rozprzestrzeniły się drobinki kurzu.

- Co to ma być? - parsknął Swanson, machając rękoma, by nie dopuścić do siebie brudu. - Ja jestem uczulony na takie rzeczy. Mam alergię!!!

Octavian burknął, że to nie jego wina i wyciągnął ze skrzyni jakąś rzecz owiniętą w brudną szmatę. Daniel zmrużył oczy, ale mężczyzna już odwijał materiał. Oczom chłopaka ukazał się niecodzienny widok. Octavian podszedł do niego i podał mu przedmiot trzymany w dłoni.

Daniel przez chwilę nie wierzył własnym oczom. W rękach miał pięknie wykonany sztylet, którego czarna rękojeść idealnie leżała mu w dłoni. Ostro zakończone narzędzie wyglądało na śmiercionośną broń.

- To dla mnie? - zapytał nastolatek, na co Octavian pokiwał głową.

- Potrzebujesz czegoś do obrony, ale w starciu z Czarnym Wężem może to nie wystarczyć...

Swanson spojrzał na mężczyznę z niepokojem.

- Czego będę potrzebował?

- Aktywnej magii - odparł Octavian i wyciągnął ze skrzyni księgę oprawioną w ciemną skórę.

- Na razie to widzę tylko przyszłość - burknął Daniel i spojrzał w okno. - I nic poza tym...

- Przede wszystkim to musisz uwierzyć w siebie - stwierdził członek Rady.

- Jakby to było takie proste... - westchnął nastolatek, patrząc na swoje stopy.

Przez całe dotychczasowe życie raczej w siebie nie wierzyłem... Wątpię, żeby to się miało zmienić w ciągu jednego dnia.

- Nie myśl o tym - poradził Octavian, jakby czytając mu w myślach. - Przeszłość tylko cię ogranicza. Zrób krok ku nieznanemu, a może wtedy zobaczysz, że możesz zrobić wszystko.

- Naprawdę pan tak myśli? - zapytał Daniel cicho.
W głębi ducha spodobały mu się słowa mężczyzny. Może nie były oryginalne, ale prawdziwe.
- Tak - odpowiedział Octavian i spojrzał na zegarek na prawej ręce. - O nie! - Wykrzyknął.
- Co jest? - Daniel spojrzał na niego zdziwiony. - Wszystko w porządku?
- Jestem już spóźniony! - mruknął mężczyzna i rzucił Swansonowi trzymaną w ręce książkę.
Daniel złapał wolumin, a Octavian przed wybiegnięciem z pokoju rzucił jeszcze:
- Poczytaj stronę dwieście trzydzieści cztery. Tam jest rozdział o Czarnym Wężu.
Swanson wykrzywił wargi i spojrzał na gruby tom z niechęcią. Nie miał najmniejszej ochoty na pogrążanie się w lekturze o tak wczesnej porze. Owszem, lubił czytać książki, ale nie rano. To za bardzo przypominało bycie w szkole.
Z ociąganiem otworzył księgę na stronie podanej przez Octaviana i zaczął czytać. Po kilku minutach zdał sobie sprawę, że robi to na głos. Westchnął i ponownie zanurzył się w tekście.
Daniel dowiedział się, że Czarny Wąż był kiedyś czarodziejem potrafiącym kontrolować węże. Podczas pewnego eksperymentu na jadzie tych gadów wylał na siebie zawartość jednej z fiolek. Z początku nic się nie działo, ale po dłuższym czasie mężczyzna zdał sobie sprawę, że przeobraża się w węża. Próbował temu zapobiec, ale nie udało mu się to. Transformacja się dokonała i czarodziej nie wiedział, co z tym faktem zrobić. Zwrócił się o pomoc do swoich najbliższych przyjaciół, ale oni przerazili się i odwrócili od niego. Mężczyzna wpadł w taką złość, że zmienił się z powrotem w człowieka i wkrótce udało mu się zapanować nad przemianami. Pod wpływem instynktu zaczął atakować zwierzęta, a później również i ludzi. Jego dawni przyjaciele próbowali mu przeszkodzić, ale on z pomocą innych węży pokonał ich i urządził krwawą ucztę.
Nie było napisane jak, ale Czarny Wąż został unicestwiony i trafił do Podziemia.
- Do Podziemia? - Daniel zmarszczył brwi. - To on umarł i powrócił na świat?
Nastolatek czytał dalej i otworzył usta.
Dalszy tekst mówił o Strażnikach Podziemia, którymi jak na ironię były węże.
Czyli pupilki pozwoliły mu wyjść?, pomyślał Swanson.
Ciszę przerwał dźwięk przychodzącego połączenia. Daniel spojrzał na ekran telefonu i odebrał: - Tak, tato? O co chodzi?
Siedemnastolatek wsłuchał się w odpowiedź ojca i wrzasnął:
- ŻE CO???

***

Biuro szeryfa przy Terrence Street było wysokim na dwa piętra gmachem zbudowanym z brązowej cegły. Daniel z rozpędem wszedł do środka i ruszył białym korytarzem w kierunku recepcji. Minął paru policjantów, którzy spojrzeli na niego zdziwieni, ale nie odezwali się ani słowem.
Swanson podszedł do mężczyzny stojącego za ladą i zapytał:
- Przepraszam, gdzie jest pokój przesłuchań?
Policjant spojrzał na jakiś dokument leżący na biurku.
- Daniel Swanson?
- Tak - mruknął chłopak, a mundurowy wskazał mu odpowiednią drogę.
Siedemnastolatek podziękował i poszedł we wskazanym kierunku. Okazało się, że pokój przesłuchań znajdował się na tym samym piętrze co recepcja, a co chwilę na ścianie była przyklejona strzałeczka mająca tam pokierować. Wychodząc zza ostatniego zakrętu Daniel zobaczył ojca rozmawiającego z szeryf Bynes, mamą Angeliki.
Kobieta spostrzegła go i uśmiechnęła się do niego ciepło, choć w jej oczach tliło się zaniepokojenie.
- Dzień dobry - odezwał się młody Swanson. - Ojciec Kyle'a naprawdę oskarżył mnie o napaść?
- Kyle również - poprawił syna Richard i spojrzał na panią szeryf.
- Czy ojciec Kyle'a powiedział pani, że próbował mnie zaatakować we własnym domu? - zapytał Daniel z ciekawości. - A najpierw ogłuszył mojego tatę?
Szeryf Bynes westchnęła ciężko, a Daniel pokręcił głową i mruknął:
- Czyli się nie pochwalił...
- Gdzie on w ogóle jest? - zapytał Richard. - Gdzie jest William?
Wtedy otworzyły się drzwi do najbliższego pomieszczenia i ze środka wyszedł ojciec Kyle'a z nienawiścią wypisaną na twarzy. Kiedy zobaczył kto już na niego czeka, zacisnął tylko pięści.
- Tylko bez takich - warknęła pani szeryf, widząc zachowanie mężczyzny.
- Zostałem pobity przez tego gnojka - warknął William, wskazując palcem na Daniela. - Patelnią!
- Współczuję... - siedemnastolatek wykrzywił zęby i chciał coś dodać, ale ojciec powstrzymał go, kładąc mu dłoń na ramieniu.
Daniel spojrzał na tatę z ledwie dostrzegalnym uśmiechem.
- Czy on dostanie jakąś karę? - zapytał Kyle, który pojawił się nagle na korytarzu. - Nie wiem, czy mój ojciec wspominał o tym, jak wczoraj Swanson zaatakował mnie przy wszystkich imprezowiczach...
- Owszem, wspominał - odparła pani szeryf. - Nie wspomniał tylko faktu, że próbowałeś upokorzyć Daniela przy użyciu pewnego filmu.
- Co? - Kyle zmroził Daniela spojrzeniem, ale ten akurat nie patrzył w jego stronę. - Co to ma niby znaczyć? Z powodu jakiegoś głupiego filmu on miał prawo mnie zaatakować?
- Jak już sam powiedziałeś - zaczęła szeryf Bynes ostro. - Całe zdarzenie widział tłum. Wszystkie osoby z którymi miałam okazję rozmawiać, zaświadczyły jedno: twój film był zrobiony ze zdjęć wykonanych z ukrycia. Co za tym idzie, broniąc się tymże filmem ujawniasz fakt, że było to zachowanie stalkerskie a to podchodzi pod kilka paragrafów...
Kyle otworzył usta ze zdumienia i zazgrzytał zębami. Miał ochotę rozerwać panią szeryf na strzępy.
- Nigdy bym nie śledził takiego przygłupa - oznajmił ostro, patrząc na Daniela, który oparty o ścianę spoglądał na niego z niechęcią.
- Fakty mówią same za siebie - stwierdziła szorstko szeryf Bynes i zwróciła się do ojca Kyle'a. - Co do pana, sąsiad Swansonów widział pańskie włamanie do ich domu.
- Co mi pani insynuuje? - zawarczał William i spojrzał na kobietę wilkiem.
- Nic - odparła krótko pani szeryf i kontynuowała: - Włamał się pan do ich domu i ogłuszył Richarda. Już nieważne jest w tym momencie czy chciał pan zaatakować Daniela czy nie. On miał prawo się bronić we własnym domu.
Daniel posłał szeroki uśmiech Williamowi, a mężczyzna cały się zatrząsł.
- Chodźmy - burknął do syna, ale Daniel zawołał tylko:
- Nie tak szybko!
Kyle odwrócił się i zapytał głośno:
- Czego?
- Pani szeryf - Swanson zwrócił się do kobiety. - Chciałbym oskarżyć ojca Kyle'a o włamanie się do mojego domu oraz zaatakowanie mnie. No i poza tym Kyle'a o upublicznienie tego chorego filmiku.
- Co? - William zrobił się cały czerwony na twarzy. - Gówniarzu...
- Spokój - krzyknęła szeryf Bynes. - Finn - zawołała do przechodzącego obok mężczyzny. - Przypilnuj tych panów. - Powiedziała, wskazując na Kyle'a i Williama. - Daniel, Richard - zwróciła się do nich. - Chodźcie za mną.
- Dobrze - odezwał się Richard, który ostatni raz spojrzał na ojca Kyle'a, znikając za rogiem.
Oczy Williama mówiły: "nie wiesz z kim zadarłeś".

***

Poziom wody w jaskini podnosił się z każdą minutą. Ricky miała w oczach łzy przerażenia. W zasięgu wzroku nikogo nie było, a jej krzyki pozostawały bez odpowiedzi. Nastolatka nie wiedziała jak, ale ktoś postawił ją w nocy na nogi. Stała teraz ze związanymi kończynami i przeczuwała zbliżającą się śmierć.
Gęsia skórka rozprzestrzeniała się po całym ciele dziewczyny.
- Pomocy!!! - krzyczy Ricky głosem przesyconym strachem. - Błagam!
Już masz dość?, dziwi się Głos. Przeraża cię malutka ilość wody...?
- Nie chcę umierać! - woła Ricky, a Głos w jej głowie zaczyna się okrutnie śmiać.
Jesteś pewna? Umieranie jest szybkie. Po co żyć na tym okrutnym świecie, kiedy można odejść i mieć spokój... już na zawsze.
Kojący Głos nie pozwala Ricky myśleć. Jego siła zwala ją z nóg, ale nastolatka nie zamierza upadać. Wie, jakby to się bowiem dla niej skończyło.
- Nie chcę umierać! - oznajmia Howard pewnym głosem. - Nie chcę!
Czyżby? Chcesz mi powiedzieć, że twoja egzystencja cię zadowala?
Ricky mimowolnie marszczy brwi i patrzy na ciągle podnoszący się poziom wody, który teraz sięga jej talii. Dziewczynie robi się coraz zimniej, a Głos nie ustaje:
Przypomnij sobie te wszystkie chwile, kiedy chciałaś go przytulić, ale nie mogłaś. Potrzebowałaś jego wsparcia, ale nie było go w pobliżu. Nie było go, bo...
ZERWAŁ Z TOBĄ!!!
Krzyk jest nie do zniesienia. Ricky chciałaby zatkać uszy, ale z powodu związanych rąk nie może tego zrobić. Zimno jej nie opuszcza, ale dziewczyna nie zamierza umierać.
- No i co z tego że zerwał ze mną? - głos Ricky jest silny, nieuległy. - Było, minęło.
Naprawdę mam w to uwierzyć?
- Czemu ty masz w to uwierzyć? - dziwi się nastolatka.
Co?
- Przecież rozmawiam ze sobą - mówi Ricky i nagle coś sobie uświadamia. - To ty, prawda? Mona?
Głos już się nie odzywa, a poziom wody zaczyna się obniżać. Ricky oddycha z ulgą, ale zaczyna coraz bardziej drżeć z zimna. Czuje skurcz w nodze i z krzykiem upada na kamienną podłogę. Obija sobie plecy i wykrzywia z bólu usta.
- Nic ci nie jest? - pyta szorstko Mona, która wchodzi właśnie do jaskini.
- Czemu to zrobiłaś? - pyta Ricky, ale rozmówczyni nie udziela jej odpowiedzi.
Patrzy na nastolatkę i gorączkowo się nad czymś zastanawia.
W pomieszczeniu pojawia się Meredith z nietęgą miną. Mona spogląda na nią i pyta:
- Znalazłaś?
- Nie - odpowiada dziewczyna. - Nie jest tak łatwo je znaleźć.
Ricky patrzy na nie z rosnącym zaciekawieniem. Miała zbierać informacje, to zbiera.
- Czego nie udało ci się znaleźć? - nastolatka zwraca się do Meredith, ale za nią odzywa się Mona:
- Jak to czego? - mówi z uśmiechem na ustach. - Portalu do Podziemia, oczywiście.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 2.6

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 26 May 2017 12:59:00 +0000

Phoebe siedziała na sofie z laptopem na kolanach i przeglądała swoją tablicę na Facebooku. Co jakiś czas zerkała na pogrążonego jeszcze we śnie Zayna, który rozwalił się na jej łóżku. Nastolatka dziwiła się, jak zdołali przespać razem noc i jedno nie zrzuciło drugiego na podłogę. Nagle chłopak otworzył oczy i spojrzał w jej stronę, na co ona błyskawicznie odwróciła wzrok.

- Która jest godzina? - zapytał Zayn zachrypniętym głosem i ziewnął przeciągle.

Phoebe spojrzała na zegar u dołu ekranu i odparła:

- 8:50.

- Aha - westchnął szesnastolatek i zaczął wpatrywać się w sufit.

Phoebe mimowolnie znowu na niego spojrzała i zalała ją fala rozgoryczenia. Czemu już tak musi być, że jeśli jakiś chłopak przypadnie mi do gustu to musi czuć coś do innej. Owszem, bardzo lubiła Arię, dziewczyny blisko się przyjaźniły, ale nie mogła znieść myśli, że Zayn woli ją, a nie Phoebe. Co za wredna ze mnie jędza, przeszło jej przez myśl. Jestem beznadziejna...

- Co się dzieje, Pheebs? - głos Zayna sprowadził ją na ziemię. - Wszystko w porządku?

- Taa - mruknęła nastolatka i wróciła wzrokiem na ekran laptopa.

Norton zszedł z łóżka i przysiadł się obok przyjaciółki na sofie. Podążył za jej spojrzeniem i poczuł ukłucie w sercu. Phoebe przeglądała właśnie galerię swoich zdjęć z Arią, które były zrobione na przestrzeni wszystkich lat ich wspólnej znajomości.

Najnowsza fotografia na ekranie przedstawiała całą ich paczkę: Arię, Zayna, Daniela, Ricky, Angelikę, Aaron i oczywiście Phoebe. Zdjęcie było zrobione rok temu na plaży przez Toma, z którym od tamtego czasu nie mieli żadnego kontaktu.

Phoebe pamiętała tamten dzień, jakby to było wczoraj. Pogoda była przepiękna. Słońce niemiłosiernie przygrzewało, ale nadmorski wiatr stanowił na nie idealne antidotum. Cała ich ósemka wybrała się nad wodę, żeby uczcić początek wakacji i spędzić wspólnie pierwszy dzień wolności.
Rano spotkali się w domu Aaron, który mieścił się kilka metrów od piaszczystej plaży. Z okna jej pokoju był doskonały widok na tętniące życiem morze i bezchmurne niebo. Dziewczyna siedziała na swoim wielkim łóżku i patrzyła, jak reszta powoli zbiera się w środku. Daniel z Zaynem, którzy ubrali się jak bliźniacy w te same białe koszulki polo i jasnoniebieskie szorty, rozmawiali o falach, które zamierzali złapać na desce surfingowej.
- W telewizji mówili, że wiatr jest idealny - wtrąciła Aria, która właśnie przyszła i usiadła obok Aaron.
- Wy w ogóle umiecie pływać? - zapytał Tom stojący przy drzwiach do pokoju. Wiszący na jego szyi złotawy naszyjnik rozbłysnął w świetle słońca.
Wszyscy zgromadzeni spojrzeli na niego dziwnym wzrokiem. Brązowowłosy chłopak Aaron od dłuższego czasu okropnie dokuczał każdemu z osobna i nikt nie miał pojęcia, skąd u niego się to brało.
- O co ci chodzi, Tommy? - zapytała stojąca przy oknie Phoebe, podnosząc wzrok znad ekranu telefonu.
- Tak tylko pytam - odparł nastolatek, krzywiąc lekko zauważalnie wargi.
- Gdzie jest królowa Angelina? - zapytała Aaron, chcąc zmienić temat. - Chyba umawialiśmy się na dziesiątą.
Nikt nie udzielił jej odpowiedzi, bo Angelika zawsze się spóźniała i nic nie mogło tego zmienić.
Po jakimś czasie rozległ się dzwonek do drzwi.
- OTWARTE! - zawołał Daniel i mrugnął do Aaron, która zaśmiała się cicho.
Ich zachowanie nie umknęło oczywiście Tomowi, który zmrużył oczy i zacisnął pięści.
Angelika wparowała do środka niczym królowa i oznajmiła:
- Możemy już iść, moja świto.
Wszyscy przewrócili oczami i po kilku sekundach wyszli z domu Aaron. Blond włosa dziewczyna trzymała Toma za rękę, ale między nimi można było wyczuć napięcie.
W międzyczasie dołączyła do nich Ricky, której opóźnienie wynikało z obietnicy danej rodzicom, że zaopiekuje się młodszą kuzynką. Biedna musiała czekać do ostatniej chwili na ich powrót z delegacji by oni sami mogli przejąć pieczę nad małą.
Już na plaży wszyscy rozsiedli się na przyniesionych w plecakach torbach oraz kocach i rozmawiali o byle czym. Morze szumiało, a w oddali słychać było skrzeczenie mew. Podmuchy silnego wiatru mierzwiły wszystkim włosy i napełniały ich płuca wartościowym jodem.
Daniel wyjął ze swojego granatowego plecaka wodę mineralną i napił się, bo było wyjątkowo gorąco. Angelika westchnęła teatralnie i zakryła twarz białym letnim kapeluszem. Zayn pytał właśnie Arię, czy wzięła może olejek do opalania, kiedy głos chłopaka rozległ się nienaturalnie blisko uszu Phoebe:
- Halo, jesteś tutaj?
Phoebe zamrugała, spojrzała na siedzącego obok przyjaciela i uśmiechnęła się tylko.
- O czym tak myślałaś? - zapytał Zayn i po raz kolejny spojrzał na fotografię.
- O tym naszym plażowaniu - odparła nastolatka i odwróciła wzrok.
Wspomnienie urwało się, ale Phoebe doskonale pamiętała, jak nie mogła się powstrzymać i patrzyła na Zayna biegającego za Danielem bez koszulki. Jego złotawa skóra bardzo jej się podobała, a jego szerokie ramiona jeszcze bardziej...
- Chcesz mi coś powiedzieć? - zapytał nagle Zayn i Phoebe spojrzała na niego z przerażeniem.
Wszystkiego się domyślił. Boże, co za idiotka ze mnie...
- To znaczy? - zapytała dziewczyna, siląc się na spokój.
Czuła, że jej twarz robi się cała czerwona, a serce bije jak szalone. Nie była gotowa na tę rozmowę, a już zwłaszcza nie po części "Zakochałem się w Arii rok temu i szczerze to nadal ją kocham".
- Co o tym wszystkim myślisz? Aria mi się przywidziała, czy naprawdę ją zobaczyłem...
Phoebe odetchnęła z ulgą. Po dłuższej chwili ciszy wyłączyła galerię zdjęć i całego laptopa, a potem odłożyła urządzenie na biurko.
- Nie mam zdania - oznajmiła. - Może chciałeś ją zobaczyć, a może nie. Nie wiem... Po prostu nie wiem.
Phoebe wróciła myślami do tego feralnego wyjścia na plażę zeszłego lata. Owszem, ona bawiła się przednio podziwiając Zayna, ale nie wszystkim było tak różowo. Aaron uśmiechała się do wszystkich, ale w jej oczach Phoebe potrafiła dostrzec niewytłumaczalny strach. Chciała ją nawet o to zapytać, ale zawsze obok był Tom emanujący wiecznym chłodem. Chłopak nigdy nie odstawiał Aaron na krok, co któregoś razu wypomniał mu Daniel. Tom spojrzał na niego, jak na robaka którego za moment zdepcze, ale nie zrobiło to na Swansonie większego wrażenia. Aria tymczasem co rusz zerkała na Daniela z błyskiem w oczach, ale chłopak zdawał się tego nie zauważać. On był wpatrzony w Ricky, która i jemu nie pozostawała dłużna. W oczach Phoebe Aria zachowywała się jak ona sama, wzdychająca w tajemnicy do obiektu swoich westchnień i nie zamierzająca się z tym ujawniać.
Wieczorem tego samego dnia do Phoebe zadzwoniła Aaron i oznajmiła, że wyjeżdża do swojej babci na bliżej nieokreślony czas. Na pytanie dlaczego dziewczyna oznajmiła, że musi wyrwać się z miasteczka, do którego wprowadziła się z rodzicami cztery lata wcześniej. Phoebe pamiętała swoje pytanie, czy Tom ma coś z tym wspólnego, ale przyjaciółka ani nie potwierdziła, ani też nie zaprzeczyła. Pożegnały się i obiecały codziennie do siebie pisać. Phoebe z chęcią by ją odwiedziła, ale babcia nastolatki mieszkała w Polsce, czyli dobry kawałek od Wildfire i Phoebe po prostu nie było stać na bilet na samolot.
Następnego dnia okazało się, że Tom również wyjechał, tylko bez słowa pożegnania. Nikt bynajmniej za nim nie tęsknił, ale Phoebe obawiała się o bezpieczeństwo Aaron. Podczas rozmowy telefonicznej przyjaciółka zapewniła ją, że wszystko z nią w porządku i że zerwała z Tomem.
- Phoebe! Nie rób tak więcej! - zawołał Zayn i po raz kolejny sprowadził ją do rzeczywistości.
- Przepraszam, przepraszam - zawołała dziewczyna. - Już nie będę.
Norton uśmiechnął się i objął ją przyjacielsko ramieniem.
- Nie musisz się tak już mną przejmować - oznajmił chłopak, a Phoebe spojrzała na niego, mrużąc oczy.
- Kto mówił, że ja się o ciebie martwię? - zapytała żartobliwie, a Zayn zaśmiał się i odparł:
- Widzę to w twoich oczach.
Och, on nie może tak mówić. Nie do mnie...
- Chodźmy zjeść śniadanie - zawołała nagle nastolatka i szybkim ruchem podniosła się z sofy. - Lepiej, żeby nas nie było, kiedy przyjadą moi rodzice. Nie byliby zachwyceni wiadomością, że w moim pokoju spał chłopak.
- Żeby to pierwszy raz - parsknął Zayn i przewrócił oczami.
- Zawsze pod ich obecność - westchnęła Phoebe z nostalgią i oboje wyszli z pokoju.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 2.5

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 18 May 2017 13:24:00 +0000

Czwartek, 16 czerwca 2016, godzina 8:32
Z perspektywy Daniela:
Obudziły mnie krzyki. Otworzyłem szeroko oczy i natychmiast podniosłem się z łóżka. Odgłosy kłótni dochodziły z zewnątrz więc niewyspany podszedłem do otwartego w nocy okna. Przez chwilę nie wierzyłem własnym oczom.
Na podwórku przed domem stał mój tata, a przed nim jakiś wrzeszczący facet, który wyglądał, jakby miał się zaraz na niego rzucić. Miał całą czerwoną twarz, a jego ręce przez cały czas się trzęsły. Poza tym mężczyzna kogoś mi przypominał.
Spróbowałem wysilić pamięć, a w międzyczasie zacząłem mu się przysłuchiwać.
- Co ten twój synalek sobie myśli? - warknął osobnik, zaciskając jedną z pięści. - Że kim on jest?
- Nadal nie powiedziałeś, o czym ty mówisz - odparł niewzruszenie mój tata.
Nie widziałem jego twarzy, bo stał do mnie odwrócony plecami, ale z jego głosu można było wyczytać podenerwowanie.
Sam zacząłem się zastanawiać, o czym ten dziwny facet mówi. Czemu w ogóle porusza mój temat? Jego twarz była znajoma, ale poza tym nie miałem pojęcia, kim on jest.
- Uderzył mojego syna w twarz - wysyczał i zbliżył się do mojego ojca. - Bez powodu, przy innych...
Otworzyłem na oścież usta. Wszystko stało się jasne. Dlatego ten facet wydawał się taki znajomy... To był ojciec Kyle'a.
I wtedy nasze oczy się spotkały. Przez moment widziałem w nich taki gniew, że aż mnie zatkało. Po chwili była w nich tylko pustka.
- Co się tam czaisz? - zawołał do mnie mężczyzna i minął mojego tatę, żeby się do mnie przybliżyć. - Zejdź na dół. Zobaczymy, czy będziesz taki mądry, kiedy to ja ci przyłożę...
- Wynoś się stąd, Russell! - odezwał się Richard. - I nigdy więcej się tu nie pokazuj.
- Najpierw porozmawiam sobie z twoim synkiem! - odparł ojciec Kyle'a i ruszył w stronę drzwi do domu.
Przeszedł mnie dreszcz. Wtedy ktoś, zapewne Russell, zaczął dobijać się do środka. Usłyszałem, jak mój tata mówi mu, żeby się odsunął, a po chwili do moich uszu doszedł dźwięk uderzenia.
Bez zastanowienia wybiegłem z pokoju i zbiegłem na dół po schodach aż pod same drzwi. Pociągnąłem za klamkę i zdążyłem uchylić je lekko, kiedy ktoś z zewnątrz popchnął je i uderzyły mnie one z niewiarygodną siłą w twarz. Odruchowo się cofnąłem, krzywiąc się z bólu.
Ktoś otworzył drzwi na oścież i oślepiło mnie poranne światło. Nie mogłem stwierdzić, czy to mój tata, czy nie. Po chwili osobnik rozwiał wszelkie moje wątpliwości:
- Jak tam, synku? Bardzo boli?
Głos ojca Kyle'a był przesycony sarkazmem. Mężczyzna nie patrzył na mnie, on miażdżył mnie wzrokiem.
- Proszę stąd wyjść - mruknąłem, siląc się na grzeczność.
Zastanawiałem się, co on zrobił tacie.
- Za chwilę sobie pójdę - warknął mężczyzna i ruszył w moim kierunku.
Moje serce biło jak szalone. W jednej chwili odwróciłem się i pobiegłem w stronę kuchni. Słyszałem za sobą kroki zbliżającego się ojca Kyle'a.
W kuchni mój wzrok przykuła czarna patelnia znajdująca się w zlewie. Z trudem oddychając wziąłem ją do ręki i usłyszałem za sobą ciężki oddech Russella. Odwróciłem się, trzymając patelnię za sobą.
Widziałem w oczach mężczyzny, jak podejmuje decyzję. Już miał zamachnął się na mnie pięścią, ale ja podniosłem szybko patelnię i zadałem mu cios w brzuch. Facet zgiął się wpół, wypuszczając cały zapas powietrza z płuc.
- Ma pan stąd natychmiast wyjdź! - powiedziałem ostro.
W uszach szumiała mi krew. Patrzyłem na podnoszącego głowę mężczyznę, ale ostrzegłem go, że jeśli spróbuje ponownie mnie zaatakować, dostanie ode mnie patelnią. I tym razem nie uderzę go w brzuch, tylko w twarz.
Ojciec Kyle'a cały się trząsł, ale mnie posłuchał. Szedł kilka kroków przede mną, nadal trzymając ręce przy brzuchu. Wyszedł przed dom i stanął na werandzie.
Ja oddychałem z trudem, modląc się, by ten psychopatyczny facet zniknął mi z oczu. Nagle odezwał się, stojąc obrócony do mnie plecami:
- Pożałujesz tego!
I jak gdyby nigdy nic, zszedł po schodkach na podwórko i po chwili zniknął za drzewami. Odetchnąłem głęboko z ulgą i spojrzałem na moje dłonie. Uświadomiłem sobie, że jestem cały roztrzęsiony. Odłożyłem patelnię na stojący przy drzwiach mebel i wyszedłem na zewnątrz.
W twarz uderzyło mnie gorące powietrze. Spojrzałem w prawo i zobaczyłem tatę leżącego przy ścianie domu. Podszedłem szybko do niego i schyliłem się. Ojciec wyglądał, jakby nie żył. Nie wykonywał żadnego ruchu, a po czole spływała mu strużka krwi.
- Tato - odezwałem się cicho. - Tato, obudź się.
Przez moment nic się nie działo, ale w końcu mężczyzna otworzył oczy. Spojrzał na mnie zamglonym wzrokiem i zapytał, gdzie jest ojciec Kyle'a. Przez kilka długich sekund nie odzywałem się, ale w końcu opowiedziałem, co się wydarzyło.
Tata patrzył na mnie z narastającym przerażeniem w oczach, które po chwili ustąpiło złości. Podniósł się bez mojej pomocy i obaj weszliśmy do domu.
Zamknąłem za nami drzwi i oparłem się o nie, nie wierząc w to, co miało miejsce kilka minut wcześniej.

***

Z perspektywy Daniela:
- Czemu zaatakowałeś Kyle'a? - głos ojca przebił się do mojej świadomości.
Spojrzałem na niego z niechęcią. Obaj siedzieliśmy obok siebie na sofie w salonie, ale i tak odnosiłem wrażenie, że dzielą nas kilometry.
- Ile razy mam powtarzać, że to on zaczął - burknąłem, patrząc na wyłączony ekran telewizora. - To on mnie sprowokował. Puścił jakiś chory filmik ze mną w roli głównej. - Po dłuższym zastanowieniu dodałem: - On mnie musiał śledzić...
Spojrzałem w stronę taty, który patrzył na mnie, jakbym spadł z księżyca.
- I to tyle? - zapytał mężczyzna. - Uderzyłeś go z powodu jakiegoś filmiku?
Nie wierzyłem własnym uszom. Czyli to jeszcze była moja wina???
- Były tam zdjęcia Arii i mnie - warknąłem, a ojciec spojrzał na mnie z niedowierzaniem. - Nie wiem, skąd on je w ogóle wziął.
Przez chwilę tata się nie odzywał. Patrzyłem na niego w ciszy, bo i ja nie miałem nic więcej do powiedzenia. Nie miałem ochoty na wspominanie wczorajszego starcia.
- Bardzo mocno mu przyłożyłeś? - zapytał w końcu ojciec.
- Chyba - odparłem, zastanawiając się po co o to pyta.
Przecież i tak z góry założył, że to ja jestem winny.
- A czy on zrobił ci coś poważnego?
Wow, jeszcze się o mnie troszczysz, pomyślałem. Zdumiewające.
- Nic szczególnego - powiedziałem. - Poza tym nie byłem sam.
- To dobrze - oznajmił tata. - Cieszę się, że nie musiałeś znosić tego gnojka samotnie.
Czy ja dobrze słyszę? Nie, to niemożliwe.
- Mam nadzieję, że już nie odważy ci się podskoczyć - dodał mój ojciec, czym zupełnie mnie zaskoczył. - Zasłużył sobie na to.
- Naprawdę? - zapytałem, patrząc na tatę w lekkim szoku.
Przez moment twarz mężczyzny nic nie wyrażała, ale w końcu pojawił się na niej nieznaczny uśmiech.
- Takie to zaskakujące? Powiem tak... Myślałem, że zaatakowałeś go bez powodu...
- Super - mruknąłem, a tata dalej kontynuował:
- Powiedziałeś jednak, że ten filmik cię ubódł. Kyle nie miał prawa robić tobie ani twojej przyjaciółce zdjęć po kryjomu. Skoro jednak tak zrobił i jeszcze postanowił to upublicznić, nie dziwię ci się, że tak zareagowałeś.
Tata patrzył na mnie, oczekując prawdopodobnie na jakąś reakcję. Nie wiedząc od czego zacząć, zapytałem:
- Co zrobimy z ojcem Kyle'a? On chciał mnie zaatakować.
- Wiem - odparł mój tata i mimowolnie potarł o siebie swoje dłonie. - Za chwilę zgłoszę to na policję.
- Możesz zrobić to teraz? - zapytałem, a mężczyzna tylko pokiwał głową.
Kilka sekund później słyszałem, jak rozmawia z jakimś policjantem i zgłasza całe zajście.
- Dobrze - mruknął mój tata do telefonu. - Zaraz tam przyjadę.
Rozłączył się i włożył telefon do kieszeni spodni. Spojrzał mnie i oznajmił:
- Muszę zgłosić się na komisariat osobiście, by wszczęli postępowanie.
Westchnąłem głośno. Tata podszedł do mnie i mocno przytulił. Nie spodziewałem się czegoś takiego, ale zrobiło mi się ciepło na sercu. Może nie musieliśmy się wiecznie o coś kłócić.
Ojciec powiedział, że niedługo wróci i wyszedł z domu.
Wchodząc po schodach na górę słyszałem, jak przekręca zamek w drzwiach. Już w swoim pokoju zobaczyłem, że na łóżku mam gościa.
Tofik, bo tak nazywał się mój kot, patrzył na mnie swoimi ogromnymi czarnymi ślepiami i machał wesoło ogonkiem. Usiadłem obok niego i zacząłem głaskać po jego brązowawym futerku. Tofik zaczął głośno mruczeć i przewrócił się z jednego boku na drugi. Uśmiechnąłem się, bo on zawsze potrafił mnie rozczulić.
Nagle usłyszałem skrzypienie podłogi i podniosłem wzrok na otwarte drzwi do mojego pokoju. Przez chwilę nic się nie działo dopóki nie zmaterializował się w nich Octavian. Zdziwiłem się, bo w ogóle się go nie spodziewałem.
- Jak pan się tu dostał? - zapytałem. - Teleportacja jakaś?
Mężczyzna wydawał się być bardzo zaniepokojony.
- Niewidzialność - odparł. - Musimy porozmawiać i to szybko. - Dodał i wszedł do środka.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 2.4

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 06 May 2017 17:05:00 +0000

Richard Swanson z niepokojem przyglądał się, jak jego mała Maddie otwiera oczy. Czternastolatka w pierwszej chwili nie zauważyła ojca, który stał przy samych drzwiach. Rozglądała się po szpitalnej sali i nie miała pojęcia, gdzie jest, ani jak się tam znalazła.

- Maddie? - odezwał się Richard. - Jak się czujesz, córeczko?

Zdezorientowana dziewczyna przez chwilę nie potrafiła znaleźć odpowiednich słów. W końcu szepnęła słabym głosem:

- Dziwnie. Co się stało? Czemu tutaj jestem?

Ojciec zbliżył się do jej łóżka i usiadł na stojącym obok krześle.

- Zostałaś ukąszona przez węża, ale lekarzom udało się usunąć jad z twojej krwi - powiedział mężczyzna. - Doktor powiedział, że zostaniesz na noc w szpitalu, żeby upewnić się, że wszystko jest w porządku.

Na dźwięk słowa "wąż" umysł Maddie wypełniły przerażające obrazy. Zobaczyła, jak w pokoju Sama ogromny gad próbuje ją zaatakować, ale jej chłopak staje przed nią i sam odbiera atak. Na to wspomnienie w głowie rozległ się krzyk: "SAM, co z Samem?"

- Tato, gdzie jest Sam? - zapytała Maddie.

Dziewczyna spojrzała na ojca, który zrobił bardzo dziwną minę.

- Chyba nie...? - zaczęła.

- Nie - powiedział w końcu Richard. - Ten Sam... lekarz powiedział, że miał dużo więcej jadu węża we krwi niż ty i że muszą poddać go stałej obserwacji.

- Ale...

- Wszystko będzie dobrze - oznajmił mężczyzna. - Sam po prostu zostanie na kilka dni dłużej w szpitalu.

- Dobrze. - Maddie odetchnęła z ulgą. - Mogę cię o coś zapytać? - Dodała po dłuższej chwili ciszy.

- Tak - Richard uśmiechnął się. - O co chodzi?

- O co kłóciliście się z Danielem?

Uśmiech spełzł z twarzy mężczyzny. Maddie przewróciła oczami i oznajmiła:

- Usłyszałam fragment rozmowy lekarzy. Mówili, że jakiś ojciec z synem kłócą się na korytarzu. O co chodziło?

Richard przez chwilę nie odpowiadał. Bolały go słowa, które wyszły z ust Daniela, ale mężczyzna zdawał sobie sprawę, że były po części prawdziwe. Mało czasu spędzał w domu, z rodziną i wtedy to Daniel musiał opiekować się swoim rodzeństwem. Siedemnastolatkowi nigdy to nie przeszkadzało, dopóki nie zaczynał się z ojcem kłócić. Wtedy zawsze któryś z nich wypowiedział jakieś gorzkie słowa i stawało się nieprzyjemnie.

Richard zdawał sobie również sprawę z tego, że to Daniel przeżył najbardziej odejście matki. To on był z nią najbardziej związany już w dzieciństwie. Mężczyzna nigdy nie powiedział tego na głos, ale bolał go taki stan rzeczy.

Kiedy matka odeszła, kiedy miała już wszystkiego dość i wyjechała, Daniel zamknął się w sobie. Trudno było się z nim porozumieć, choć nie sprawiał nadzwyczajnych problemów wychowawczych. Był tylko wiecznie smutnym, ponurym dzieckiem, który stracił zaufanie do innych ludzi.

- O to samo, co zawsze - westchnął Richard i wykrzywił usta w uśmiechu.

Maddie przyjrzała się twarzy ojca i posłała mu uśmiech.

- Wszystko będzie dobrze - powiedziała. - Jestem tego pewna.

Richard spojrzał na córkę z miłością w oczach. Mężczyzna bardzo pragnął w to uwierzyć.

***

Phoebe i Zayn siedzieli na łóżku w pokoju dziewczyny i popijali gorące kakao. Pomieszczenie było dosyć małe, ale dla Phoebe dość przytulne, by uwielbiała spędzać w nim czas. Ściany były pomalowane w jej ulubionym żółtym kolorze i były pełne plakatów z piłkarzami FC Barcelony. Przyjaciele rozmawiali, a w tle rozbrzmiewał dźwięk telewizora.

- Co zamierzasz z tym zrobić? - zapytała Phoebe. - Widziałeś Arię i co? Nie wydaje ci się, że to mogło być tylko przywidzenie?

- Mogło być i nie zaprzeczam temu - mruknął Zayn. - Przecież już ci o tym mówiłem, tylko...

- Tylko co w takim razie?

- Nie myślałem wtedy o niej, ani nic z tych rzeczy. Po prostu, nagle ją zobaczyłem.

Phoebe milczała. Nagle odezwał się jej telefon. Siedemnastolatka spojrzała na ekran i wykrzywiła wargi.

- Ta sucz znowu do mnie dzwoni - wycedziła.

Angelika już kilkakrotnie próbowała się z nią skontaktować, ale Phoebe nie miała najmniejszej ochoty na rozmowę.

- Ale po co? - zdziwił się Zayn. - Powinna być świadoma, że po tym, co odwaliła, nikt nie będzie chciał z nią gadać.

- Najwyraźniej nie jest - stwierdziła Phoebe, blokując ekran telefonu i automatycznie usuwając przychodzące połączenie. - Dobra, czas obejrzeć jakiś film. Na co masz ochotę?

Zayn przez chwilę udawał, że się zastanawia.

- Horror byłby w sam raz.

- Żeby mnie to dziwiło - parsknęła Phoebe i wzięła pilota do ręki.

***

- To kiedy Maddie wraca do domu? - zapytał Mike, kiedy Daniel skończył swoją opowieść.

- Szczerze to nie mam pojęcia - wyznał starszy brat i spojrzał na siebie w lustrze.

Wyglądał jak siedem nieszczęść. Trupio blada cera, cienie pod oczami, potargane jak się da włosy. Daniel westchnął ciężko i odwrócił wzrok. W tamtej chwili patrzenie na siebie nie sprawiało mu żadnej przyjemności.

- Czyli rozumiem, że mamy cały dom dla siebie? - zapytał Mike, na co Daniel przewrócił tylko oczami.

Siedemnastolatek nalał sobie soku pomarańczowego do szklanki i ruszył na górę do swojego pokoju. Będąc już w środku usiadł przy biurku i włączył komputer. Czekał z jakąś minutę, by urządzenie było gotowe do użytku i w międzyczasie zapatrzył się w nieprzeniknioną ciemność za oknem. Na mrocznym nieboskłonie można było dostrzec tylko kilka jasno świecących gwiazd...

***

- Ciekawe - powiedziała Mona, kiedy Meredith zrelacjonowała cały wieczór. - Czegoś takiego się nie spodziewałam.

- O co chodzi z tymi wężami? - zapytała cicho Ricky spod ściany.

Przez związane ręce i nogi już dawno straciła czucie, ale nie zamierzała się poddawać. Im więcej zbierze informacji, tym lepiej dla niej.

- A co cię tak to interesuje, słońce? - zaśmiała się Mona, patrząc na nastolatkę. - Ach tak, pewnie martwisz się co z twoim Danielkiem...

- To żaden mój Danielek - parsknęła Ricky, ale Mona uśmiechnęła się szeroko i oznajmiła:

- Ale chciałabyś, żeby był, prawda? W głębi serca wciąż o nim myślisz. Przecież już o tym rozmawiałyśmy.

- Nie zamierzam zwracać uwagi na twoje insynuacje - powiedziała Ricka, na co Mona przewróciła tylko oczami.

- Zadowolona - zapytała Meredith z siłą w głosie. - Czy jeszcze zamierzasz mnie do czegoś zmusić?

Mona spojrzała na młodszą siostrę i posłała jej kojący uśmiech.

- Nie dziś - szepnęła i zaczęła przechadzać się po jaskini.

- Świetnie - warknęła Meredith.

- O co chodzi z tymi wężami? - powtórzyła swoje pytanie Ricky.

- Mam swoje podejrzenia - powiedziała Mona i spojrzała po raz kolejny na dziewczynę. - Jestem tylko ciekawa, po co tu przybył...

- Kto? - zapytała Ricky. - Kto tu przybył?

- Dla ciebie nieważne jest kto to, bo i tak nie przeżyłabyś takiego spotkania - oznajmiła Mona. - Ale skoro mówisz - zwróciła się do siostry - że zaatakowały was te węże, to znaczy że drzwi do Podziemia są niezabezpieczone.

- Podziemia? - zdziwiły się Ricky i Meredith, ale po chwili na twarzy tej drugiej pojawiło się zrozumienie:

- Czyli to o nim pomyślałaś. - Stwierdziła młodsza siostra.

Mona tylko uśmiechnęła się. Wszystko układało się doskonale...

***

Daniel szedł powolnym krokiem pośród wysokich drzew i prawie co chwilę nadeptywał na jakąś gałąź leżącą na ziemi. Wokoło panował półmrok i nastolatek ledwie widział przed sobą drogę. W którymś momencie ponownie usłyszał cichy syk, który towarzyszył mu już od jakiegoś czasu. Rozejrzał się za jego źródłem, ale w panującej ciemności nie dało się nic zobaczyć.

Syk rozległ się znowu, ale z bliższej odległości. Daniel zrobił kilka kroków do przodu i wyszedł spośród drzew. Przed sobą miał pustą okolicę. Ziemia była wydeptana, a najbliższym, co mógł zobaczyć, był jakiś dom widziany na horyzoncie.

Daniel przełknął ślinę i wtedy go zobaczył. Kilka metrów od nastolatka wił się mały wąż, który spoglądał na niego. Swanson miał wrażenie, że gad chce mu coś pokazać. Nagle stworzenie wystrzeliło do przodu i zaczęło pełznąć w nieznanym kierunku. Daniel mimowolnie ruszył za nim.

Swanson nie wiedział, ile czasu spędził na łażeniu za wężem, dopóki nie zobaczył powoli wyłaniającego się zza horyzontu słońca. Chłopak otworzył szeroko oczy ze zdziwienia.

Okolica robiła się coraz jaśniejsza i Daniel zobaczył przed sobą jakiś szary magazyn. Nastolatek nie potrafił sobie wyobrazić, po co ktoś go zbudował na takim pustkowiu. Wtedy jego uwagę przykuł wąż wpełzający do środka poprzez lekko niedomknięte drzwi. Swanson wszedł po chwili zanim i jego nozdrza uderzył okropny odór.

- Coś tu umarło? - zapytał nastolatek na głos i nagle w pogrążonym w ciemności pomieszczeniu zrobiło się jasno.

Daniel omal nie wrzasnął. Cały magazyn był skąpany w krwi. Każda ściana, każdy kąt - po wszystkim spływała czerwona gęsta ciecz. Nie jednak to było w tym wszystkim najgorsze. Przy ścianach leżały nieruchome postaci. Każda z nich ustawiona była w nienaturalnej pozie z otwartymi na oścież oczami. Każda z nich była martwa i każdą z nich pożywiał się ogromny wąż wielkości człowieka.

Swanson zrobił krok do tyłu, kiedy gad podniósł łeb i spojrzał mu prosto w oczy...

Daniel ocknął się i zobaczył przed sobą włączony monitor komputera. Chłopak przełknął głośno ślinę i uświadomił sobie, że to był tylko sen. Tylko jedna rzecz nie dawała mu spokoju. Kiedy ten gad na niego spojrzał, jego oczy nie były zupełnie zwyczajne. Były ludzkie.

Ciąg dalszy nastąpi...

Rozdział 2.3

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 29 Apr 2017 13:31:00 +0000

Pokój Angeliki wyglądał, jakby przeszedł przez niego huragan. Dziewczyna jednak nie zwracała na to uwagi, a siedzący obok na łóżku Kyle miał coś zupełnie innego na głowie.
- Nie wierzę - mruknął siedemnastolatek. - Po prostu nie wierzę. Swanson zapłaci mi za wszystko...
Chłopak był tak zdenerwowany, że aż trzęsły mu się ręce.
Angelika patrzyła na niego z zaniepokojeniem, ale i lekkim rozdrażnieniem. Odkąd przyszli do jej domu, Kyle mówił tylko o Danielu i o tym, jak ten upokorzył go na oczach wszystkich. Dziewczyna nie zamierzała go uświadamiać, że to po części była jego wina. Nikt mu nie kazał upubliczniać tego pokręconego filmiku.
- Może odezwałabyś się wreszcie? - parsknął Kyle, patrząc Angelice prosto w oczy.
- Co mam ci powiedzieć? - warknęła nastolatka, która zaczynała mieć tego wszystkiego po dziurki w nosie.
- Że mam rację?! - zapytał Kyle retorycznie. - Że Swanson jest ciotą i...
- Czy możemy choć na moment nie rozmawiać o Danielu? - zapytała Angelika, wstając z łóżka i podeszła do uchylonego okna.
Kyle spojrzał na nią, jakby go spoliczkowała. I bardzo dobrze, pomyślała, ja nie jestem w jakimś trójkącie z Danielem na czele.
- Ty w ogóle nic nie rozumiesz...
- To mi wyjaśnij! - warknęła Angelika i otworzyła szerzej okna.
Chłodne powietrze owionęło jej twarz i nastolatka poczuła się o wiele lepiej. Od problemów Kyle'a powoli robiło jej się niedobrze. Chciała być dobrą dziewczyną, ale jak można znosić człowieka, który zamiast porozmawiać o nich, woli rozprawiać o chłopaku, za którym oboje nie przepadają. Angelika nie była w stanie tego zrozumieć. Usłyszała, jak Kyle podnosi się z łóżka i wzdrygnęła się nieznacznie, kiedy położył swoje dłonie na jej biodrach.
- Czemu musisz być taka uparta? - zamruczał cicho.
- Ja jestem uparta? - żachnęła się nastolatka. - Ty chyba nie widziałeś mnie jeszcze upartej.
- Może - zaśmiał się Kyle i jego dłonie zaczęły powoli zsuwać się coraz niżej.
Angelika zadrżała, co nie uszło uwadze chłopaka.
- Próbujesz mnie zdekoncentrować? - zapytała.
Kyle nie odpowiedział.
Po kilku sekundach ciszy odwrócił ją i zaczął namiętnie całować. Z początku Angelika wahała się, ale po chwili odwzajemniła pocałunki.

***

Richard Swanson chodził to w lewo, to w prawo. Poza mężczyzną i Danielem siedzącym na niewygodnym krześle w szpitalnej poczekalni nikogo nie było.

- Jak można być tak nieodpowiedzialnym? - pytał sam siebie zdenerwowany mężczyzna. - Po prostu nie mogę w to uwierzyć. Miałeś pilnować siostry, a ty ją po prostu zostawiłeś.

- A co, miałem z nią zostać i czekać aż skończy swoje romanse? - przerwał mu młody Swanson, a Richard zgromił go spojrzeniem.

- TAK! - krzyknął mężczyzna. - Powinieneś był z nią tam zostać! Co ty sobie myślałeś?

- Na pewno spodziewałem się, że do domu chłopaka Maddie wparują wielkie węże - warknął Daniel, patrząc ojcu prosto w oczy. - Bo to przecież takie normalne!

- Powinieneś był...

- Powinienem był co? - parsknął Daniel i wstał ze swojego miejsca. - No co? To chyba ty jesteś jej ojcem, nie ja. To ty powinieneś jej pilnować. Ja mam siedemnaście lat, nie muszę myśleć o wszystkim.

Richard patrzył na syna w szoku. Mężczyzna miał nadzieję, że kłótnie w tym stylu mieli już za sobą. Najwyraźniej to była tylko cisza przed burzą.

- To wiecznie ja muszę pilnować, czy Maddie i Mike mają się dobrze, i tak dalej. Ty najczęściej nie kiwniesz palcem. - Kontynuował Daniel z bólem w głosie.

- Przecież muszę pracować...

- I przesiadujesz w pracy - warknął siedemnastolatek. - Co ty tam w ogóle robisz?

Richard nie wiedział, co powiedzieć.

- Robię wszystko, żebyś miał wszystko, żeby cała wasza trójka miała wszystko - mruknął cicho mężczyzna.

- I powiedz mi szczerze - zaczął Daniel - czy ja wyglądam, jakbym miał wszystko?

Oczy nastolatka błyszczały, a w sercu ziała pustka.

- Jeśli mówisz, że chcesz, żebyśmy mieli wszystko, to gdzie jest mama?

Richard zamknął usta i spojrzał na ścianę.

Wtedy do ich dwójki podszedł jakiś sanitariusz i zaprowadził ojca Daniela do sali Maddie. Młody Swanson został sam na korytarzu, walcząc z myślami.

Wiedział, że jego słowa bardzo zraniły ojca, ale musiał to powiedzieć. Musiał to z siebie wreszcie wyrzucić. Daniel miał nadzieję, że jego wyznanie sprawi, że poczuje się lepiej, ale tak się nie stało.

Pomyślał o Maddie i Samie, i wtedy przypomniał sobie o jeszcze innej osobie. Wyciągnął telefon i wybrał odpowiedni numer. Po kilku sekundach usłyszał głos brata:

- Daniel? Gdzie jesteś? Gdzie wy wszyscy jesteście?

Mike chyba dopiero co się obudził, stwierdził Daniel.

- Wszystko w porządku w domu? - zapytał.

- Tak, a co ma być? - parsknął Mike i po dłuższej chwili dodał: - Czemu spałem w twoim pokoju?

- Ty mi powiedz - stwierdził starszy brat wymijająco. - Włącz sobie jakiś film, ale nie wychodź z domu!

- Czemu miałbym wychodzić z domu? - zdziwił się Mike. - Wszyscy moi znajomi wyjechali...

- Po prostu nie wychodź. Ja niedługo przyjadę.

- Dobra, pa - mruknął młodszy brat i rozłączył się.

***

Z perspektywy Daniela:

Po raz ostatni patrzę na Szpitalny Oddział Ratunkowy, który tętni życiem mimo zbliżającej się północy. Wokół karetek przemieszczają się sanitariusze, prowadząc rozmowy między sobą, a kilka samochodów opuszcza właśnie szpitalny parking.

Nagle wieje mocniej wiatr, więc zapinam czarną bluzę z kapturem, którą mam na sobie. Ruszam spokojnym krokiem w stronę domu i pogrążam się w rozmyślaniach.

Lekarze powiedzieli, że Maddie i Sam mieli dużo szczęścia. Więcej jadu tych węży i najprawdopodobniej nie przeżyliby. Nie potrafiono jednak stwierdzić, do jakiego gatunku owe gady należały. To tak naprawdę niepokoi mnie najbardziej. Jestem prawie na sto procent pewien, że to nie były zwyczajne węże.

Po krótkiej rozmowie z sanitariuszami mój tatuś zaczął się na mnie wyżywać i zwalać jak zwykle na mnie całą winę. Czemu on musi taki być, myślę. Nigdy nie pomyśli, jak ja mogę się czuć, a przecież niby z niego taki odpowiedzialny rodzic, taki zainteresowany...

Jasne, prycham. Też mi zainteresowanie. Nawet się nie zapytał, czy ze mną wszystko w porządku...

I ni stąd, ni zowąd myślę o Meredith. Mam nadzieję, że bezpiecznie wróciła do domu. W myślach ganię się za to, że nie poprosiłem jej o numer telefonu. Teraz nie mam nawet jak się upewnić, czy z nią wszystko w porządku. Ech...

Mam nadzieję, że Maddie i Sam wyzdrowieją.

W głębi ducha mam również nadzieję, że cały ten dzień jest tylko snem.

Ciąg dalszy nastąpi...