விஜய்

என்னைக் கவர்ந்த கவிதை - சுதந்திர சிறகுகள்

2013-08-27T14:26:00.002+05:30

கீழே உள்ள இணைப்பில் கவிதையை வாசித்துக் கொள்ளுங்கள். சிரமத்திற்கு மன்னிக்கவும்.
http://pandukavi16.blogspot.in/2013/08/11-2013.html

நாடி ஜோதிடம் - ஏமாறப்போகிறோம் என்று தெரிந்தே ஏமாந்த கதை

2013-06-17T15:32:00.003+05:30

கடவுள், பேய், அருள்வாக்கு, ஜோதிடம், நியூமராலஜி இது போன்ற விஷயங்களில் எனக்கு நம்பிக்கை கிடையாது. என் பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் ஒருவருக்கு இதுமாதிரி விஷயங்களில் அதிக நம்பிக்கை உண்டு. பொழுது போகாத நேரங்களில் இதைப் பற்றி விவாதங்கள் நிறைய நடக்கும். ஒருநாள் பேச்சு நாடி ஜோதிடம் பற்றி சென்றது. "திருவான்மியூரில் ஒரு நாடி ஜோதிட நிலையம் உள்ளது. அங்கு நம்முடைய விரல் ரேகையை மட்டும் கொடுத்தால் போதும். நம் பெயர், அப்பா பெயர், அம்மா பெயர், உடன் பிறந்தவர்கள் பெயர் என்று எல்லாமே சொல்லி விடுவார்கள். நம்மை பற்றிய அத்தனை விஷயங்களும் அந்த ஓலையில் இருக்கும்" என்று அவர் சொன்னார். மேலும் உலகத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் ஓலைகள் இருக்கும் என்றார். அவரிடம் மேலும் துருவி துருவி விசாரித்ததில் எல்லா விஷயங்களையும் நம் வாயிலிருந்தே வரவைத்து சொல்கிறார்கள் என்பது தெள்ளத் தெளிவாக புரிந்தது. இருந்தாலும் அவர் அதை ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. நீங்களே நேரடியாக அங்கு வந்தால் தான் நீங்கள் நம்புவீர்கள் என்று சொன்னார். ஏமாறப்போகிறோம் என்று தெரிந்தாலும் அவரை திருத்தலாம் என்பதற்காக சரி என்று சொல்லிவிட்டேன்.

ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை பதினொரு மணிக்கு அங்கு சென்றோம். நாங்கள் சென்ற பொழுது அவர் அங்கு இல்லை. அவரின் உதவியாளர் ஒருவர் எங்களை வரவேற்று உட்கார வைத்தார். எங்களைப் பார்த்து நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்தார். அவர் அறையில் ஒரு மணி நேரம் காத்திருந்தோம். அதில் டிவி, நிறைய ஜோதிடம் பற்றிய புத்தகங்கள் மற்றும் ஒரு கம்ப்யூட்டர் இருந்தது. கம்ப்யூட்டரில் மைக் இணைக்கப்பட்டு இருந்தது. நம் ஓலையில் உள்ள பலன்களை படித்து அதை சிடியில் பதிந்து தருவார்களாம்.

சிறிது நேர காத்திருப்புக்கு பின் ஜோதிடர் வந்தார். பேன்ட் ஷர்ட் போட்டு வந்தவர் காவி உடை மாற்றிக்கொண்டார். எங்களை நோக்கி "யாருக்கு பார்க்கணும்?" என்று கேட்டார். உறவினர் ஒருவருக்கு என்று சொன்னேன். அவர் கை ரேகை கொண்டு வந்திருக்கிறீர்களா என்று கேட்டார். ஆமாம் என்றேன். பின்னர் நான் கொண்டு போயிருந்த ரேகை வைத்த தாளை வாங்கிக்கொண்டார். கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணுங்க இந்த ரேகைக்கான ஓலைகளை எடுத்து வருகிறேன் என்று சொல்லி சென்று விட்டார். பத்து நிமிடம் கழித்து கையில் மூன்று கட்டுகளை எடுத்து வந்தார். ஒவ்வொரு கட்டிலும் ஐம்பது ஓலைகள் இருக்கலாம். ஒளியின் இரண்டு பக்கமும் புரியாத பாஷையில் ஏதோ இருந்தது.

வந்து அமர்ந்தவர், வாயில் நுழையாத ஏதோ ஒரு மந்திரத்தை உச்சரித்தார். "நான் கேட்பதற்கெல்லாம் ஆமாம் இல்லை என்று மட்டும் பதில் சொல்லுங்கள். ஓலையை எடுத்துவிடலாம்" என்றார். சரி என்றேன். அப்படியே என்னுடைய கைபேசியில் voice recorder on பண்ணி வைத்துவிட்டேன்.

"அவர் பெயர் "ம" கர வரிசையில் ஆரம்பிக்குமா?"

"இல்லை"

"க?"

"இல்லை"

"ச?"

"இல்லை"

இப்படியே தமிழில் உள்ள முக்கால்வாசி எழுத்து வரிசைகளை கேட்டு கடைசியில் முதல் எழுத்து "த" கர வரிசையில் வரும் என்று கண்டுபிடித்து விட்டார். ஆஹா! என்ன ஒரு கண்டுபிடிப்பு. அதன் பிறகு த, தா, தி, தூ என்று ஒரு நூறு பெயர்கள் சொல்லி இருப்பார். இல்லை இல்லை என்று சொல்லி சொல்லி அலுத்துவிட்டது. கடைசியில் ஒரு வழியாக சரியான பெயரை சொன்னார். அப்பாடா நிம்மதி என்று இருந்தது. பெயரை கண்டுபிடிக்க முயற்சி பண்ணிக்கொண்டிருக்கும்போது இடை இடையே அவர் கேட்ட கேள்விகள்:

"அவர் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்"

"இல்லை"

"திருமணம் ஆகி விட்டது"

"இல்லை"

"பெண் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்"

"ஆம்"

"ஜாதகம் தட்டி தட்டி போகிறது"

"ஆம்"

"அப்பா இருக்கிறார்"

"இல்லை"

"அம்மா இருக்கிறார்"

"ஆம்"

"இவர் வேலையில் இருக்கிறார்"

"ஆம்"

"கம்ப்யூட்டர் வேலை"

"ஆம்"

"இவருக்கு ஒரு அண்ணன் உண்டு"

"இல்லை"

"ஒரு தங்கை உண்டு"

"ஆம்"

"தங்கைக்கு திருமணம் ஆகி விட்டது"

"ஆம்"

"இவர் பிறந்த வருடம் 1980"

"இல்லை"

"1985"

"ஆம்"

"பிறந்த மாதம் செப்டம்பர்"

"இல்லை"

"ஆகஸ்ட்"

"இல்லை"

"ஜனவரி"

"இல்லை"

"நவம்பர்"

"இல்லை"

"ஜூலை"

"ஆம்"

இதேபோல் ஒன்று முதல் முப்பத்தொன்று வரை எல்லா நம்பரையும் சொல்லி தேதி கண்டுபிடித்தார்.

அடுத்தது அப்பாவின் பெயர் கண்டுபிடிக்க போகிறேன் என்று சொல்லி அதே "ம" கர "த" கர கேள்விகளை கேட்டு இம்சை பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். இவ்வளவு நேரமும் ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் ஒவ்வொரு ஓலையை திருப்பிக்கொண்டே வந்தவர், ஓலை காலியாகப்போகின்றது என்றதும் ஒரே ஓலையை வைத்துக்கொண்டு நான்கைந்து கேள்விகள் கேட்க ஆரம்பித்தார். அப்பா பெயரை கண்டுபிடித்த பிறகு அம்மா பெயரையும் இதே முறையில் கண்டுபிடித்தார். அதையெல்லாம் விளக்கமாக போட்டால் ஒரு இருபது பக்கத்துக்கு எழுதும் அளவுக்கு போகும்.

எல்லாவற்றையும் என் வாயில் இருந்தே கேட்டு விட்டு இறுதியாக ஒரு ஓலையை எடுத்து "இதுதான் உங்கள் ஓலை. படிக்கிறேன் கேளுங்கள். இவர் பெயர் ....... பிறந்த தேதி ........... அப்பா பெயர் ....... அம்மா பெயர் ...... உடன் பிறந்தது ஒரு தங்கை. தங்கைக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது. எல்லா விபரமும் சரியாக உள்ளதா?" என்று கேட்டார். ஆம் என்றேன். "தட்சிணை ஐந்நூறு ரூபாய் அகத்தியர் பாதத்தில் வைத்து வணங்கிவிட்டு செல்லுங்கள். பலன்கள் எழுதி வைக்கிறேன். மூன்று மணி நேரம் கழித்து வந்து வாங்கி செல்லுங்கள்" என்றார். திரும்பி வந்த பிறகு எழுதி வைத்திருந்த நோட்டை படித்து USB Audio recorder ல் பதிவு செய்து அதை கணினி மூலம் CD யில் பதிந்து கொடுத்தார்.

அந்த நோட்டில் குறிப்பாக எந்த பலனும் சொல்லவில்லை.

29 ல் இருந்து 31 வயதுக்குள் திருமணம் ஆகும்.
அம்மாவுக்கு உடல் நலம் சரியில்லாமல் போகும். தகுந்த சிகிச்சை செய்தால் குணமாகும்.
அம்மாவுக்கு எதிர்காலத்தை நினைத்து பயம் இருக்கும்.

இப்படி நாம் சாதாரணமாக யூகிக்கக் கூடிய விஷயங்களே இருந்தன. கணவனை இழந்த மனைவி எதிர்காலத்தை நினைத்து பயப்படாமல் இருப்பார்களா? உடல் நலம் சரியில்லாமல் போவது மனிதனாய் பிறந்த அனைவருக்கும் பொதுவானது. இதெல்லாம் ஓலையில் உள்ளது என்று வாய் கூசாமல் பொய் சொல்கிறார்கள்.

நாங்கள் அங்கு காத்திருந்த நேரத்தில் இன்னொரு நபர் நாடி ஜோதிடம் பார்க்க வந்திருந்தார். அவரிடம் பேசியதில் அவர் இதுவரை நாலாயிரம் ரூபாய் நாடி ஜோதிடத்திற்கு செலவழித்து விட்டாராம். இன்னும் அவர் பிரச்சினை தீரவில்லையாம்.

எங்களுக்கு சொன்னது பொது காண்டம். இதற்கு மட்டுமே 500 ரூபாய். இது போல் ஏழு காண்டங்கள் உள்ளதாம். ஒவ்வொரு காண்டத்துக்கும் தலா 500 ரூபாய் ஆகும் என்றார். ஆளை விட்டால் போதும் என்று ஓடி வந்து விட்டேன்.

வீட்டுக்கு வந்த பிறகு அங்கு நடந்த ஒவ்வொரு விஷயங்களையும் விலாவாரியாக எடுத்து சொல்லி புரிய வைத்ததால் என்னை அங்கு கூட்டிச்சென்றவருக்கும் இதன் மேல் நம்பிக்கை குறைந்து விட்டது. இனிமேல் யாரையும் அங்கு கூட்டிச் செல்ல மாட்டார் என்று நினைக்கிறேன்.

ஏமாற்றுக்கார ஜோதிடர்களுக்கு என்னுடைய கேள்விகள்:

எல்லா விவரங்களையும் எங்கள் வாயில் இருந்தே வரவழைப்பதற்கு ரேகை எதற்கு?

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட ஓலைகளில் ஆங்கில தேதி எப்படி இருக்க முடியும்?

உலகில் உள்ள அனைவருக்கும் ஓலை இருக்கும் என்கிறீர்கள். இதுவரை தோன்றி மறைந்த மனிதர்கள் எத்தனை கோடி பேர். இனிமேல் பிறக்கப்போகின்றவர்கள் எத்தனை கோடி பேர். இவ்வளவு பேருடைய ஓலைகளை உங்கள் சிறிய அறையில் எப்படி வைக்க முடியும்?

திருமணம் ஆகாத ஒருவருக்கு வரப்போகும் கணவன்/மனைவி பெயர் ஏன் உங்கள் ஓலைகளில் இருப்பதில்லை? அவருக்கு திருமணம் ஆன பிறகு மட்டும் எப்படி ஓலையில் பெயர் வருகிறது?

அப்பாவி ஏழை மக்களை ஏமாற்றி கொள்ளை அடிக்கிறீர்களே? உங்கள் மனசாட்சி உங்களை உறுத்தவே உறுத்தாதா?

எஜமானனுக்காக காத்திருக்கும் மாடு (புகைப்படம்)

2013-01-15T17:01:00.000+05:30

போதையில் இருந்தாலும் மாட்டை எவனும் ஆட்டையை போட்டுரக்கூடாதுனு தெளிவா இருக்காரு.

க்ளிக்கிய இடம்: வளசரவாக்கம்

நமக்கெல்லாம் புற்று நோய் (Cancer) வருமா?

2013-01-12T12:08:00.000+05:30

நமக்கெல்லாம் புற்று நோய் (Cancer) வர வாய்ப்பே இல்லை என்று நிறைய பேர் நினைத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். நாங்களும் அப்படித்தான் நினைத்துக்கொண்டிருந்தோம்.

என் தந்தைக்கு திடீரென உடல் நலம் சரியில்லாமல் போனது. தொடர்ச்சியான இருமல். நுரையீரல் வெளியில் வந்து விழுந்து விடுமோ என்று பயப்படும் அளவுக்கு இருமல். உள்ளூர் மருத்துவரிடம் காண்பித்து கேட்டபொழுது “புற்று நோய் மாதிரி தெரிகிறது. உடனே அடையார் கேன்சர் இன்ஸ்டிடியூட்டில் சேருங்கள்” என்று சொன்னார். எங்களுக்கு அவர் சொன்னதில் நம்பிக்கை இல்லாமல் வேறு ஒரு மருத்துவரிடம் அழைத்து சென்றோம். அவர் என் தந்தைக்கு புகைப்பிடித்தல் போன்ற கெட்ட பழக்கங்கள் உண்டா என்று கேட்டார். எந்த கெட்ட பழக்கமும் கிடையாது, தண்ணீரைக் கூட கொதிக்க வைத்துதான் குடிப்பார் என்று சொன்னோம். அப்படியென்றால் இது கேன்சராக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று ஆணித்தரமாக சொல்லி விட்டார். அங்கேதான் என் தந்தையின் அழிவு ஆரம்பம் ஆனது.

தொடர்ந்து உடல்நிலை மோசமாகிக்கொண்டே போக, மதுரையில் ஒரு பிரபல மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம். அங்கு என்ன சிகிச்சை செய்தார்கள் என்பது ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம். ஒரு கட்டத்தில் என் தந்தை அடிக்கடி சுயநினைவிழந்து கீழே விழுந்தார். என் உறவினர்கள் ஆலோசனைப்படி என் தந்தையை சென்னைக்கு அழைத்து வந்து வடபழனியில் உள்ள பிரபல மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம். ஏற்கனவே பல ஆயிரங்கள் செலவு செய்து இதுவரை எடுத்த அத்தனை சோதனைகளையும் நிராகரித்துவிட்டு புதிதாக அனைத்து சோதனைகளையும் செய்தார்கள்.

இறுதியில் அவருக்கு நுரையீரலில் புற்று நோய் இருப்பது கண்டுபிடிக்கப் பட்டது. அது ஒரு கொள்ளைக்கார மருத்துவமனை என்பது ஒரு வாரம் என் தந்தையை அவர்கள் நடத்திய விதத்தில் தெரிந்து விட்டது. ஒருவழியாக அங்கிருந்து என் தந்தையை அப்புறப்படுத்தி சேத்துப்பட்டில் இருக்கும் ஒரு பிரபல புற்று நோய் மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம். அதன் பின்னர் என் தந்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடல் நலம் தேறி வந்தார்.
மருத்துவமனையில் இருந்து டிஸ்சார்ஜ் ஆகி வீட்டுக்கும் வந்து விட்டார். இதற்குள் கிட்டத்தட்ட 8 லட்சம் செலவாகி விட்டது. அதன் பின்னர் ஒரு வருடம் எந்த பிரச்சினையும் இன்றி ஓடியது.

ஒரு நாள் திடீரென்று பார்வை மங்கியது. கண் டாக்டரிடம் சென்று காண்பித்தோம். ஆனால் பார்வையில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை. கண் மருத்துவரின் ஆலோசனைப்படி தொடர்ந்து மருந்து சாப்பிட்டு வந்தவர் ஒருநாள் மயங்கி விழுந்தார். உள்ளூர் மருத்துவர் ஒருவர் ஊசி போட்டதில் மயக்கம் தெளிந்தது. ஆனால் பேச்சு வரவில்லை. நிலைமை ரொம்ப மோசமாகி இருந்தது. சென்னை வரை கொண்டுவர அவகாசம் இல்லை. அதனால் மதுரை அப்பல்லோவில் சேர்த்தோம். புற்று நோய் மூளைக்கு பரவியதுதான் காரணம்.

அந்த கடைசி இரண்டு நாட்களில் அவரது உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றாக செயலிழந்து கொண்டே வந்தது. செயற்கை சுவாசம் மூலம் மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்தார். நான் அருகில் சென்று அப்பா என்று சொல்லி அவர் கையை பிடித்தேன். அவருடைய கை என் கையை இருகப்பற்றிக்கொண்டது. அவர் என்னிடம் ஏதோ சொல்ல நினைக்கிறார் என்பது மட்டும் புரிந்தது. மூடியிருந்த அவர் விழிகளின் ஓரம் கண்ணீர். அந்தத் தருணம், இதுவரை நான் அனுபவித்திராத சோகம்.

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது. என் தந்தையின் வாழ்நாள் சேமிப்பு, சேர்த்துவைத்த சொத்து எல்லாம் கரைந்தும் உயிர் மிஞ்சவில்லை. நாங்கள் செய்த மாபெரும் தவறு என்னவென்றால், உள்ளூர் மருத்துவர் ஆரம்பத்திலேயே புற்றுநோயாக இருக்கும் என்று சொன்னதும் அதை நம்பியிருக்க வேண்டும். ஆரம்பத்திலேயே சிகிச்சை தொடங்கியிருந்தால் இன்னும் ஓரிரு ஆண்டுகள் என் தந்தை வாழ்ந்திருக்க கூடும்.

புற்று நோய் என்பது உயிரை குடிக்கும் நோய் மட்டுமல்ல. அது ஒரு சித்ரவதை. உடலை பரிசோதனை செய்யும்போதும், சிகிச்சையின் போதும் அனுவவிக்கும் வேதனையானது ஒவ்வொரு முறையும் செத்து செத்து பிழைப்பதற்கு சமம்.
நானோ ஓரிரு மாதங்களில் சகஜ நிலைக்கு திரும்பிவிட்டேன். என் தந்தை அனுபவித்த துன்பங்களை அருகிலேயே இருந்து பார்த்த என் தாயும் அவரை எப்படியாவது காப்பாற்றிவிட மாட்டோமா என்று துடியாய் துடித்த என் தங்கையும் இன்று வரை மீளவே இல்லை.

நமக்கு நெருங்கிய உறவினர்கள் யாராவது புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தால் மட்டுமே அதன் விபரீதங்களைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

கேன்சருக்கென்று ஒரு தடுப்பூசி இல்லாத காரணத்தால் அது பற்றிய விழிப்புணர்வு ஓரளவுக்காவது பலனளிக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

வெற்றியும் நானும் - தொடங்கியதும் முடிந்து போன நட்பு (உண்மை சம்பவம்)

2013-01-10T16:27:00.000+05:30

எங்கள் அலுவலகத்தில் என்னுடன் பணிபுரிந்த நண்பர் வெற்றிவேல் என்பவருக்கும் எனக்கும் இருந்த நட்பை பற்றிய பதிவு இது. விழிப்புணர்வு பதிவும் கூட.

புதிதாக அறிமுகம் ஆகும் நபர்களிடம் நான் அவ்வளவு சீக்கிரம் பழகுவதில்லை. ஆனால் வெற்றியோ எல்லோரிடமும் சுலபமாக பழகுபவர். ஒருமுறை நான் புதிதாக வாங்கியிருந்த டிஜிட்டல் கேமராவை நண்பர்களிடம் காட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது கேமராவை கையில் வாங்கிய வெற்றி அதிலுள்ள எல்லா பட்டன்களையும் அமுக்கி அமுக்கி பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு சரியான கோபம் இருந்தாலும் கோபத்தை அடக்கிக்கொண்டு பொறுமையாக இருந்துவிட்டேன். இதுபோல ஒருசில சம்பவங்களால் நான் அவரிடம் பழகுவதை தவிர்த்து வந்தேன்.

ஆனால் அலுவல் நிமித்தமாக அவருக்கும் எனக்கும் அடிக்கடி தொடர்பு ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது. சிறிது நாளில் அவர் மேல் இருந்த கோபம் எல்லாம் போய் நட்பு வளர ஆரம்பித்தது. நன்றாக பேசவும் அரட்டை அடிக்கவும் ஆரம்பித்தோம். நட்பு வளர்ந்து பேஸ்புக் மூலம் தொடர்ந்தது. ஒருநாள் நான் வீட்டுக்கு சென்றதும் பேஸ்புக் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது வெற்றி சாட்டில் "வீட்டுக்கு போனதும் பேஸ்புக் ஆ?" என்று கேட்டார் நான் பதிலுக்கு ஒரு சிரிப்பு ஸ்மைலியை மட்டும் போட்டு விட்டேன்.

இதுதான் நான் அவரிடம் பண்ணும் கடைசி சாட் என்பது அப்போது எனக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை.

மறுநாள் (11/11/11) காலை 6:45 மணிக்கு நடந்த சாலை விபத்தில் வெற்றி பலியாகி விட்டார் என்று தகவல் வந்தது. குறைந்த நாட்களே பழகி இருந்தாலும் என் மனம் அடைந்த துயரம் மிக அதிகம். வீட்டிலிருந்து விபத்து நடந்த இடத்துக்கு இருசக்கர வாகனத்தில் கிளம்பினேன். கை கால்களில் நடுக்கம். எவ்வளவு முயன்றாலும் வண்டி 30 கிமீ வேகத்தை தாண்டவில்லை. நான் சென்று சேர்ந்த பொழுது உடலை மருத்துவமனைக்கு எடுத்து சென்று விட்டார்கள்.

வெற்றி அவர் மனைவி இருவரும் ஒரே அலுவலகத்தில் வேலை செய்ததால் இருவரும் அதிகாலை 6 மணி அளவில் இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் வாகனத்தை முந்திச்செல்ல அசுர வேகத்தில் ஒரு அரசுப் பேருந்து வந்திருக்கிறது. சில நாட்களுக்கு பெய்த மழையில் சாலை ஓரம் குண்டும் குழியுமாக இருந்ததினால் இவரால் உடனடியாக வழி விட முடியவில்லை. பொறுமை இல்லாத பேருந்து டிரைவர் இடித்ததில் இருவரும் கீழே விழுந்து விட்டனர். வெற்றியின் மனைவி இடது பக்கம் விழுந்ததால் இலேசான காயங்களுடன் உயிர் தப்பினார். ஆனால் பேருந்து வெற்றியின் தலையை நசுக்கி விட்டு நிற்காமல் சென்று விட்டது. மனைவி கண்முன்னே கணவன் துடிதுடித்து இறப்பது எவ்வளவு கொடியது?

விபத்து நடந்தது எங்கள் அலுவலகத்துக்கு மிகவும் அருகில் என்பதால் அப்போது பணியில் இருந்த அனைவரும் (சுமார் 100 பேர்) விபத்து நடந்த இடத்தில் கூடி இருந்தார்கள். அனைவர் முகத்திலும் சோகம். பெரும்பாலானவர்கள் விபத்தை ஏற்படுத்திவிட்டு நிற்காமல் சென்றுவிட்ட அரசுப் பேருந்து டிரைவரை கைது செய்ய வென்றும் என்று கோரி சாலை மறியல் செய்ய வேண்டும் என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் அலுவலக மேலாளர் ஒருவர் வந்து அனைவரும் அலுவலகத்துக்கு திரும்பி வந்து வேலை செய்யுமாறு சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இன்னொரு மேலாளர் அங்கிருந்த போலீசிடம் "இங்கே இவர்கள் (சக ஊழியர்கள்) நிற்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் கம்பெனிக்கு நஷ்டம். அதனால் இவர்களை துரத்தி விடுங்கள்" என்று சொன்னதாக நண்பர்கள் சொன்னார்கள். மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

வெற்றி செய்த தவறுகள்:

1. தலைக்கவசம் அணியாமல் வண்டி ஓட்டியது.
2. லைசன்ஸ் வாங்காமல் வண்டி ஓட்டியது.
தலைக்கவசம் அணியாததால் உயிரை இழக்க நேரிட்டது.
லைசன்ஸ் இல்லாததால் மனைவிக்கு இழப்பீடு கிடைக்கவில்லை.

சக ஊழியர்கள் அனைவரும் ஒரு நாள் ஊதியத்தை வெற்றியின் மனைவிக்கு கொடுத்து உதவுவதாக முடிவெடுத்தோம். அந்தத் தொகையுடன் எங்கள் நிறுவனம் சார்பிலும் ஒரு தொகை சேர்த்து அவர் மகள் பெயரில் டெபாசிட் செய்தார்கள். ஆம் அவருக்கு மூன்று வயதில் ஒரு மகள் இருக்கிறாள். மேலும் சில ஊழியர்கள் சென்னை மேயரை சந்தித்து நிலைமையை சொல்லி அரசு நிவாரணத் தொகை வாங்கிக் கொடுத்தார்கள்.

எவ்வளவு பணம் வந்தாலும் ஒரு உயிருக்கு ஈடாகாது.

அப்பா எப்போ எழுந்திருப்பாரு என்று கேட்டுக்கொண்டு அங்கே சுற்றிக்கொண்டிருந்த அந்த மூன்று வயதுக் குழந்தையின் முகம் இன்றும் என் மனக்கண்ணில் நிழலாடுகிறது.

ஆங்கில பெயர்களை தமிழாக்கம் செய்வோருக்கு ஒரு வேண்டுகோள்

2013-01-08T16:03:00.001+05:30

ஆங்கில சொற்களை தமிழாக்கம் செய்யும் வலையுலக நண்பர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள். தயவுசெய்து பெயர்ச்சொற்களை தமிழாக்கம் செய்யாதீர்கள்

உதாரணம்:

Facebook: முகப்புத்தகம்/முகநூல்.
Firefox: நெருப்புநரி.

மிகவும் கொடுமையாக இருக்கிறது.

கண்ணாயிரம் என்பவரை EYE THOUSAND என்று கூப்பிட்டால் எப்படி அபத்தமாக இருக்குமோ அதே மாதிரி இதுவும் உள்ளது.

Microsoft Windows, Office, Android, இதையெல்லாம் ஏன் தமிழாக்கம் பண்ணாமல் விட்டு விட்டீர்கள்?

ஏர்டெல் கிரிக்கெட் அலர்ட் நிறுத்துவது எப்படி?

2011-03-08T10:20:00.000+05:30

நான் ஏர்டெல் பிரிபெய்ட் உபயோகிக்கிறேன். உலகக்கோப்பை ஆரம்பித்த நாளில் இருந்து ஐந்து நிமிடங்களுக்கு ஒரு முறை கிரிக்கெட் ஸ்கோர் எஸ்.எம்.எஸ் மூலம் வந்து கொண்டே இருந்தது. நாள் ஒன்றுக்கு மூன்று ரூபாய் என்னுடைய அக்கவுண்டிலிருந்து குறைந்து கொண்டிருந்தது. இது எல்லாமே என்னுடைய அனுமதியில்லாமல்.

இம்சை தாங்க முடியாமல் கஸ்டமர் கேர்க்கு கால் செய்து இரண்டு முறை புகார் செய்தும் பலனில்லை. இம்சை தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது. தினமும் இந்த வெட்டி எஸ்.எம்.எஸ் அனைத்தையும் அழித்துக்கொண்டிருப்பதே பெரிய வேலையாக இருந்தது. உலகில் உள்ள அனைத்து கெட்ட கெட்ட வார்த்தைகளும் நினைவில் வந்து போனது. மறுபடியும் கஸ்டமர் கேர்க்கு கால் செய்து புகார் செய்யலாம் என்றால் "எங்கள் வாடிக்கையாளர் சேவை மைய அதிகாரியிடம் நேரடியாகப் பேச எண் ஒன்பதை அழுத்தவும்" என்ற ஆப்ஷன் மட்டும் வரவே இல்லை. ஒரு வாரப் போராட்டம் தொடர்ந்து தோல்வியிலேயே முடிந்தது.

திடீரென்று நேற்று ஒரு எஸ்.எம்.எஸ் வந்தது. அதில் எந்த ஒரு சேவையையும் தொடங்க அல்லது நிறுத்த *121# என்ற எண்ணை டயல் செய்யவும் என்று வந்தது. இதில் முயற்சி பண்ணி பார்க்கலாம் என்று டயல் செய்தேன். ஒருவழியாக பத்து பைசாவுக்கு கூட பிரயோஜனப்படாத அந்த கிரிக்கெட் அலர்ட்டை நிறுத்தி விட்டேன்.

இன்னும் எத்தன நாளைக்குப்பா ஸ்கூல்ல கொண்டு போய் விடுவிங்க?

2011-02-11T15:01:00.000+05:30

"அம்மா இங்கே வா வா... ஆசை முத்தம் தா தா..." வகுப்பில் சொல்லிக்கொடுத்ததை சந்தோஷமாக அவன் அம்மாவிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் ப்ரிகேஜி மாணவனாகிய அகிலன்.

"என்னடா பாட்டு. என்கிட்டே சொல்லமாட்டியா?" என்றவாறே வீட்டுக்குள் நுழைந்தார் அகிலனின் அப்பா.

"அப்பா இன்னைக்கு எங்களுக்கு டிவில ரைம்ஸ் போட்டு காமிச்சாங்கப்பா!!!"

"ஓ அப்படியா! என்னென்ன ரைம்ஸ்லாம் போட்டாங்க??"

"ம்ம்ம்ம். கரடிக்குட்டி, ராமு ராமு, வா வா கருப்பாடே... எல்லாம் போட்டாங்கப்பா"
"அப்பா அப்பா அந்த சிடி வாங்கி தாங்கப்பா. நம்ம வீட்லயும் போடலாம்.."

அந்த சிடிய குடுங்க ஒரு காப்பி பண்ணிட்டு தர்றோம்னு கேட்டப்போ அவங்க பள்ளியில (அது ஒரு சின்ன வீடு மாதிரிதான் இருக்கும்) தரமாட்டோம்னு சொல்லிட்டாங்க. அட்லீஸ்ட் அந்த சிடிய காட்டவாவது செய்யுங்கன்னு கெஞ்சி கேட்டு அதே சிடிய ஒருவழியா தேடிக் கண்டுபுடிச்சு வாங்கிக்கொடுத்தாச்சு.

அதுக்கப்புறம் தினமும் அவனுக்கு கொண்டாட்டம்தான். சிடிய கம்ப்யூட்டர்ல போட்டு விட்டுட்டு ரைம்ஸ் பாடுறதும் ஆடுறதும் அவனுக்கு ரொம்ப புடிச்ச விஷயம். அப்பப்போ கேம்ஸும் விளையாடுவான். பக்கத்து வீட்டு வாண்டு நண்பர்களை/நண்பிகளை கூட்டிட்டு வந்து பந்தா காட்டுவான். வாண்டுகள் யாரும் மாட்டலேனா பக்கத்து வீட்டு பெரிய ஆளுங்க யாரையாவது வலுக்கட்டாயமா இழுத்துட்டு வந்து பக்கத்துல உக்கார வச்சு கம்ப்யூட்டர்ல பந்தா காட்டுவான்.

இப்படி ஆனந்தமா போய்க்கிட்டிருந்த அகிலனின் பள்ளி வாழ்க்கை எல்கேஜி போனதிலிருந்து ஆட்டம் கண்டு விட்டது. காரணம் அவனோட எல்கேஜி மிஸ்.

"ஹாய் அகிலன் டார்லிங்! குட் மார்னிங்" என்று முதல் நாள் கொஞ்சிப்பேசிய அந்த ஆங்கிலோ இந்திய மிஸ் நாட்கள் செல்லச் செல்ல சொர்ணாக்காவாக மாறிப்போனார். அகிலனைப் பற்றி கம்ப்ளைன்ட் சொல்லாத நாட்கள் மிகக் குறைவு. எழுதச் சொன்னா எழுத மாட்டேங்கிறான், ரைம்ஸ் சொல்ல மாட்டேங்கிறான், கோ-ஆபரேட் பண்ண மாட்டேங்கிறான் என்று தினம் ஒரு கம்ப்ளைன்ட்.

"அகில் குட்டி..... நீ குட் பாய்தான. ஏன்டா மிஸ் சொல்றத செய்ய மாட்டேங்கிற?" அப்பா கேட்டார்.

"மிஸ்ஸுதாம்பா என்னைய சும்மா சும்மா திட்டிட்டே இருக்காங்க"

"அவங்க எழுத சொன்னத நீ ஏன் எழுதாம இருந்த?"

"நான் எழுதினேனே.. அவங்கதான் நான் எழுதுனத புல்லா அழிச்சுவுட்டுட்டாங்க."

"நீ அழகா எழுதியிருக்கலாம்ல"

"எனக்கு எழுதத் தெரியலன்னு எத்தன தடவ சொல்றது உங்களுக்கு" அவன் குரலில் இயலாமை கலந்த கோபமும் அழுகையும்.

எப்பொழுதும் அப்பாவுக்கு முன்னாள் சென்று பைக்கில் ஏறி அமர்ந்துகொள்ளும் அகிலன் இன்று காலை எழுந்ததிலிருந்தே சண்டித்தனம் செய்து கொண்டிருந்தான். எதற்கெடுத்தாலும் அழுதான்.

"சீக்கிரம் வந்து வண்டியில ஏறு. லேட் ஆகுது...." அப்பா கத்தியும் வேண்டுமென்றே மெதுவாக நடந்து வந்தான். அவனுக்கு பள்ளி செல்ல விருப்பம் இல்லை என்பது அவன் நடவடிக்கையில் தெரிந்தது.

வண்டியில் செல்லும்போது, "மிஸ் சொல்றத நல்ல பிள்ளையா செய்யணும். அகிலன் பேட் பாய்னு பேர் வாங்கக் கூடாது. சரியா?" என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்த அவன் அப்பாவிற்கு அவனின் மவுனம் மட்டுமே பதிலாக இருந்தது. பள்ளிக்கருகில் சென்றதும் திடீரென்று கேட்டான் "இன்னும் எத்தன நாளைக்குப்பா என்ன ஸ்கூல்ல கொண்டு போய் விடுவிங்க?" சற்றே நிலைகுலைய வைத்த கேள்வி. சமாளித்துக்கொண்டு "நல்லா படிச்சாதான் வேலைக்குப் போயி காசு சம்பாதிச்சு கார் வாங்க முடியும்" அப்படி இப்படின்னு சொன்ன பதில்கள் எதுவுமே அவனை பாதிக்கவில்லை.

பைக்கை நிறுத்திவிட்டு வகுப்பறையை நோக்கி நடந்தனர் இருவரும். வகுப்பு வாசலில் மிஸ் நிற்பது தூரத்திலிருந்தே தெரிந்தது. வகுப்பை நெருங்க நெருங்க அகிலனின் வேகம் குறைந்தது. பின்னால் கையைக் கட்டிக்கொண்டு முகம் முழுவதும் கோபக்கனலுடன் முறைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மிஸ்ஸைப் பார்த்ததும் மிரண்டு போய் அப்பாவின் கையை விடுவித்துக்கொண்டு திரும்பி ஓடத் தயாரானான் அகிலன். அவன் கையை கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு கிட்டத்தட்ட இழுத்துக்கொண்டு போய் மிஸ் கையில் ஒப்படைத்தார் அவன் அப்பா. ஆங்கிலத்தில் கன்னாபின்னாவென்று ஏதோ கத்திக்கொண்டே அவனை உள்ளே தள்ளி கதவைப் பூட்டினார் அந்த மிஸ்.

"அந்த மிஸ் ராட்சஸிங்க... எச் எம் கிட்ட சொல்லி உங்க பையன வேற செக்க்ஷனுக்கு மாத்திடுங்க"

"கோகுல் மம்மியும் ஷெரின் மம்மியும் மிஸ் பிறந்தநாளைக்கு சுடிதார் எடுத்துக் கொடுத்தாங்க. நீங்களும் அது மாதிரி அப்பப்போ கிப்ட் ஏதாவது கொடுக்கணும். அப்போதான் உங்க பையன நல்லா வச்சுப்பாங்க"

இதெல்லாம் அகிலன் அப்பாவுக்கு கிடைத்த அறிவுரைகள். வேற செக்க்ஷனுக்கு மாற்றினால் அங்கும் இதே நிலைமை என்றால் என்ன செய்வது? எச் எம்மும் அந்த மிஸ்ஸும் வேண்டியவர்களாக இருந்தால் நிலைமை இன்னும் மோசமாகி விடுமே என்று பலவாறு யோசித்த அகிலனின் அப்பா நடப்பது நடக்கட்டும் என்று அமைதியாக இருந்து விட்டார்.

இப்போது அகிலன் யூகேஜி படிக்கிறான். இங்கும் ஆங்கிலோ இந்தியன் மிஸ் தான். ஆனால் தங்கமான மிஸ். சந்தோஷமாக பள்ளிக்கு சென்றாலும் எல்கேஜியின் பாதிப்பிலிருந்து அவன் இன்னும் மீளவில்லை. மீள்வான் என்ற நம்பிக்கையும் எனக்கில்லை.

டிஸ்கி: அகிலனின் அப்பா வேற யாரும் இல்ல நான்தான். இது ஒரு உண்மை சம்பவம்.

ஒழுக்கம் கெட்ட இந்தியனே எங்கள் பொருளை வாங்கிக்கொள்

2011-01-31T14:43:00.001+05:30

சமீபத்தில் பார்த்து எரிச்சல் அடைந்த ஒரு தொலைகாட்சி விளம்பரம்.

விமானத்தினுள் இருந்த பயணிகள் லேசாக குலுங்கி பின் சமநிலைக்கு வருவதிலிருந்து விமானம் தரை இறங்கிவிட்டது என்பது புரிகிறது.

புது தில்லி இந்திராகாந்தி சர்வதேச விமான நிலையம் உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது. விமானம் நிற்கும்வரை சீட் பெல்ட்டை அணிந்தே இருக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

அறிவிப்பு முடியும்முன் அனைவரும் சீட் பெல்ட்டை அவிழ்த்து விட்டு எழுந்திருக்கின்றனர்.

தங்கள் உடைமைகளை மேலிருந்து இறக்கும்பொழுது கவனமாக இறக்கவும்.

ஒருவர் மேலிருந்து தன்னுடைய உடைமைகளை எடுக்கும்போது அவர் பெட்டி சீட்டில் அமர்ந்திருக்கும் இன்னொருவர் மேல் பொத்தென்று விழுகிறது.

தயவு செய்து செல்போன் உபயோகிக்காதீர்கள்.

ஏதேதோ ரிங்டன் சப்தங்களும் போனில் பேசிக்கொள்ளும் சப்தங்களும் கேட்கின்றது.

அனைவரும் அவரவர் இடத்திலேயே இருக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

விமானம் நிற்பதற்குள் அனைவரும் மூட்டை முடிச்சுகளுடன் வெளியேறுவதற்குத் தயாராக கதவின் அருகில் முண்டியடித்துக்கொண்டு நிற்கின்றனர்.

காட்சி முடிந்தது.

பின்னணியில் ஒரு குரல்: நம்முடைய இந்த அவசரமான வாழ்க்கையில் நமக்குத் தேவை அதிவேக இன்டர்நெட் கனெக்க்ஷன். அதனால் வாங்குவீர் __________ DATA CARD.

இந்த விளம்பரத்தில் அதிவேக இன்டர்நெட் தேவைக்கும் காட்சிகளுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. முழுக்க முழுக்க இந்தியர்களைப் பற்றி கேவலமாகக் காட்டிவிட்டு எங்க இன்டர்நெட் கனெக்க்ஷன வாங்கிக்கோங்க அப்படின்னு சொல்றான். நமக்குத்தான் நம்மள நாமளே தாழ்த்திக்கொள்வது ரொம்பப் பிடிக்குமே. அதனால அதப் பார்த்து ரசிச்சுட்டு போயிட்டே இருப்போம்.

டெல்லி போனதும் மறக்காம துப்பாக்கிய வாங்கிக்கோ...

2011-01-25T16:04:00.001+05:30

தயவு செய்து சீரியசாக படிக்கவும்.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு எங்கள் ஊரில் உள்ள வெளி மாநிலங்களுக்கு தீப்பெட்டி விற்பனை செய்யும் ஒரு கம்பெனியில் வேலைக்கு சேர்ந்தேன். என்னுடைய அளவுக்கதிகமான சுறுசுறுப்பைப் பார்த்து அவர்களுடைய டெல்லி கிளைக்கு என்னை அனுப்ப முடிவெடுத்தார்கள்.

டெல்லி கிளம்புவதற்கு முந்தைய நாள் எங்கள் ஓனர் என்னைக் கூப்பிட்டு "டெல்லி போனதும் ஒரு நாலஞ்சு புது டிரெஸ் எடுத்துக்கோ. அங்க முழுக்கைச் சட்டைதான் போடணும். சட்டைய இன் பண்ணிதான் போட்டுட்டு போகணும். ரெண்டு ஷூ வாங்கிக்கோ. ஷூ போடாம போனா நல்லா இருக்காது." என் காலைப் பார்த்துவிட்டு "இந்த மாதிரி சிலிப்பர்லாம் வீட்ல இருக்கும்போது போட்டுக்கோ. வெளில எங்கயும் போட்டுட்டு போய்டாத. தயவு செஞ்சு அங்க போன பிறகாவது கர்சீப் யூஸ் பண்ணு. முக்கியமா முன்ன பின்ன தெரியாதவங்க யார்கிட்டயும் பழகாத." என்று அடுத்தடுத்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர் "இத சொல்ல மறந்துட்டேன் பாத்தியா. டெல்லில திருடர்கள் தீவிரவாதிகள் நிறைய இருப்பாங்க. நீயும் காமேஸ்வரனும் கலெக்ஷனுக்கு போயிட்டு வரும்போது ரூபாய் பத்திரமா கொண்டு வரணும்ல. அதனால அங்க போனதும் முதல்ல துப்பாக்கி லைசன்ஸ் வாங்கிடு.... சரி சரி அதெல்லாம் காமேஸ்வரன் பாத்துக்குவான். அனாவசியமா துப்பாக்கிய வெளிய எடுக்காத. நீ நல்ல உயரமா இருக்குறதுனால தான் உன்னை அனுப்புறோம். எப்பவும் அலர்ட்டா இருக்கணும். யாராவது உங்கள நோட் பண்ணினாலோ பாலோ பண்ணினாலோ காமேஸ்வரனுக்கு சிக்னல் குடு. அவன் சொன்னா மட்டும்தான் சுடனும். புரியுதா?" என்றார். நானும் புரிந்தது என்று திகிலுடன் தலை ஆட்டினேன்.

மனதுக்குள் ஆயிரம் ஆயிரம் சிந்தனைகள். நமக்கு எந்த மாதிரி துப்பாக்கி தருவாங்க? நம்ம ஊர் போலிஸ் வச்சிருக்குற மாதிரி நீளமா இருக்குமா அல்லது ரிவால்வர் மாதிரி சின்னதா இருக்குமா? சில திரைப்படங்களில் துப்பாக்கி சுடும்போது சொல்லும் யுக்திகளை நினைவுபடுத்திப் பார்த்தேன். சுடும்போது கை நடுங்கக்கூடாது. அப்போதுதான் குறி தவறாது போன்றவைகளை மனதுக்குள் இருத்திக்கொண்டேன். பல படங்களில் பார்த்த துப்பாக்கிச் சண்டைகள் மனதுக்குள் வந்து வந்து போயின. ஒரு நிஜ ஹீரோ போல உணர்ந்தேன். படபடக்கும் மனதுடனும் கட்டுக்கடங்கா ஆர்வத்துடனும் டெல்லி பயணமானேன்.

டெல்லி சென்று இறங்கியதிலிருந்து ஒரே காய்ச்சல். அதனால் ஒன்றிரண்டு நாட்கள் வீட்டில் ஓய்வெடுக்கச் சொல்லி விட்டார்கள். அந்த நேரத்தில் எனக்குத் தேவையான ஆடைகள் பூட்சுகள் எல்லாம் ரெடி பண்ணி வைத்துவிட்டேன். நாட்கள் நகர ஆரம்பித்தது. ஒரு வாரம் ஆன பிறகும் கூட துப்பாக்கியைப் பற்றி மட்டும் யாருமே பேசவில்லை. எனக்கோ தலை வெடித்துவிடும் போல் இருந்ததால் காமேஸ்வரனிடம் நானே கேட்டேன்.

"எனக்கு துப்பாக்கி எப்போ தருவிங்க?"

"என்னது????? துப்பாக்கியா? என்னப்பா சொல்ற நீ?"

"இல்ல... ரவி அண்ணன்தான் சொன்னாரு. டெல்லி போனதும் துப்பாக்கி தருவாங்க. காமேஸ்வரன் லைசன்ஸ் வாங்கி தருவார்னு...."

நான் சொல்லி முடிக்கும்முன் அங்கு இருந்த சக ஊழியர்கள் அனைவரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர். அப்போதுதான் புரிந்தது எல்லாமே சும்மா என்று. என் ஹீரோ கனவு கலைந்து போனது. :-(

யார் நன்மைக்காக இந்த மதமாற்றம்?

2011-01-20T14:37:00.001+05:30

"டேய் விச... உங்க அம்மா நம்மளையெல்லாம் விட்டுட்டு போய்ட்டாடா...."

தெருவில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த நான் என் பாட்டியின் (அம்மாவோட அம்மா) அலறல் சத்தம் கேட்டு ஒருவித பயத்துடன் வீட்டுக்குள் சென்றேன். உள்ளே படுத்திருந்த என் அம்மாவை சுற்றி ஒன்றிரண்டு பேர் அழுது கொண்டிருந்தனர். எனக்கு அப்போது ஏழு வயது. விளையாட்டைத் தவிர வேறெதுவும் அறியாதவன். நடப்பது ஒன்றும் புரியாமல் வெளியே வந்து கோட்டைச்சுவர் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டேன். வீட்டுக்குள் ஜனங்கள் வருவதும் போவதுமாக இருந்தார்கள். நேரம் செல்லச் செல்ல அழுகைச் சத்தம் அதிகமாகிக்கொண்டே போனது. காரணமே தெரியாமல் நானும் அழுது கொண்டிருந்தேன்.

அம்மா எங்கே சென்றாலும் அவங்க சேலையைப் பிடித்துக்கொண்டே நானும் செல்வேன். இருந்தாலும் என் அம்மாவின் பிரிவு எவ்வளவு பெரிய இழப்பு என்று எனக்கு அந்த வயதில் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஆனால் என் பாட்டிக்கோ அது ஒரு தாங்க முடியாத சோகம். என்னை பார்க்கும்போதெல்லாம் என் பாட்டி அழுதுவிடுவார்கள். நான் பெரியவனான பிறகும் இது தொடர்ந்தது. பத்தாவது படிக்கும் வரை நான் என் பாட்டி வீட்டில்தான் வளர்ந்தேன்.

அம்மா இறந்து ஒரு மாதம் ஆகியிருந்த நேரத்தில் பால்க்காரம்மா என்று அழைக்கப்படும் என் பாட்டியின் தோழி ஒருவர் என் பாட்டியை மூளைச்சலவை செய்ய ஆரம்பித்தார். இந்துச்சாமியைக் கும்பிட்டதாலதான் எங்க பாட்டிக்கு இப்படி ஒரு நிலைமை என்றும் கர்த்தரை நம்பியிருந்தால் இப்படி நடந்திருக்காது என்றும் தொடர்ந்து சொல்லி வந்தார். இயல்பாகவே இளகிய மனதுடைய என் பாட்டியும் இனிமேலும் இதுமாதிரி துன்பம் வந்துவிடக்கூடாது என்று எண்ணி வேதத்தில் இனைந்து விட்டார். சமயம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் என்னையும் சேரச்சொல்லி நச்சரித்துக்கொண்டே இருப்பார்.

சில வருடங்களுக்குப் பின் அந்த பால்க்காரம்மாவின் திருமணமாகாத ஒரே மகன் நூறாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை எங்கள் ஊர் ஆற்றில் வரும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு இறந்துவிட்டார்.

இவ்வளவு நாளும் என் பாட்டி என்னை வற்புறுத்திய போதெல்லாம் பதில் சொல்லாமல் எஸ்கேப் ஆகிவிடுவேன். இப்பொழுது என் பாட்டிக்கு சொல்ல நல்ல பதில் கிடைத்துவிட்டது. என் பாட்டி இட்லிக்கு போடும் போதெல்லாம் நான்தான் ஆட்டு உரலில் மாவு ஆட்டிக்கொடுப்பேன். என் பாட்டி மாவை தள்ளி விடுவார்கள். ஒரு நாள் அப்படி ஆட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது

"டேய் விச... கர்ததர நம்புடா."

"வேண்டாம் வேண்டாம். நான் இந்துச்சாமியையே கும்பிட்டுக்கறேன்.."

"இந்துச்சாமிதான உங்க அம்மாவ நம்மகிட்டருந்து பறிச்சிருச்சி. கர்த்தர்தாண்டா உண்மையான கடவுள்.

"ம்ம்ம் அப்படின்னு யார் சொன்னா?"

"பால்க்காரம்மாதான் சொல்லுச்சி"

"அப்படின்னா பால்க்காரம்மாவோட மகன ஆத்து வெள்ளம் அடிச்சுட்டு போகும்போது அவர ஏன் கர்த்தர் காப்பாத்தல?

"அவர கர்த்தர் அழைச்சுக்கிட்டாரு."

"கர்த்தர் அழைச்சுகிட்டா அது சரி. நம்ம சாமி அழைச்சுக்கிட்டா அது தப்பா?"

அன்றிலிருந்து என் பாட்டி என்னை மதம் மாற்ற முயற்சிப்பதில்லை. என்ன காரணமோ தெரியவில்லை. கொஞ்ச நாளில் என் பாட்டி மறுபடியும் இந்துவாக மாறிவிட்டார்கள்.

அந்த பால்க்காரம்மாவின் டார்கெட்டில் (ஏ)மாற்றப்பட்டது என் அத்தையும் ஒருவர். என் அத்தையின் ஒரு பிரச்சினைக்கு காரணம் இந்துச்சாமிதான் என்று நம்பவைத்து அவர்களையும் கிறிஸ்தவராக மாற்றி விட்டார்கள். என்ன காரணத்துக்காக என் அத்தை மதம் மாறினார்களோ அது இருபது வருடங்கள் ஆகியும் இன்றுவரை நிறைவேறவே இல்லை. உண்மையை சொல்லப்போனால் முன்பிருந்ததை விட இப்பொழுது நிலைமை மோசமாகத்தான் உள்ளது. என் பாட்டி போலல்லாமல் என் அத்தை இன்னும் கிறிஸ்தவராகவே இருக்கிறார். அவர்கள் மதம் மாறியதால் நல்லது நடந்ததோ இல்லையோ குடும்பத்தினுள் நிறைய மதம் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினைகளும் குழப்பங்களும் தான் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறன. எல்லோரிடமும் பாசத்துடன் பழகிக்கொண்டிருந்த என் அத்தை இப்பொழுது எல்லோருக்கும் அந்நியமாகத் தெரிகிறார். அவர்களால் எங்களுடன் ஒட்டமுடியவில்லை. எங்களாலும் அவர்களுடன் ஒட்டமுடியவில்லை.

மதம் மாற்றும் அன்பர்களுக்கு ஒரே ஒரு வேண்டுகோள். மாற்ற வேண்டும் என்று முடிவு பண்ணிவிட்டீர்கள் என்றால் ஒரு குடும்பம் முழுவதையும் மாற்றிவிடுங்கள். கர்த்தர் உங்களை இரட்சிப்பாராக!

நீங்களே கர்த்தர் சொன்னபடி நடந்துக்கல. அப்புறம் எப்படி நாங்க???

2011-01-19T14:30:00.004+05:30

இது கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான பதிவு அல்ல.

சில வருடங்களுக்கு முன்னாள் நடந்த ஒரு சுவையான சம்பவம். நானும் என்னுடைய சித்தப்பாவும் ஒரு இடத்தில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அப்பொழுது கிறிஸ்தவத்தை பரப்புவதற்காக வந்த ஒருவர் எங்களிடம் துண்டுப் பிரசுரங்களைக் கொடுத்துவிட்டு கர்த்தரை நம்பினால் ஏற்படும் நன்மைகளை(?) விளக்கி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இரண்டு பேருக்குமே அவர் பேச்சை கேட்பதில் துளியும் ஆர்வம் இல்லை. அது எங்கள் நடவடிக்கை மூலமாக அவருக்கு மறைமுகமாக உணர்த்தியும் அவர் விடாது தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தார். பொறுமை இழந்த என் சித்தப்பா "என்னுடைய ஒரே ஒரு கேள்விக்கு விளக்கம் சொல்லுங்கள். நான் இப்பொழுதே உங்கள் மதத்தில் சேர்ந்து விடுகிறேன்" என்றார். "சரி கேளுங்கள்" என்றார் அவர். அவர்களுக்குள் நடந்த உரையாடல்:

"கிறிஸ்தவரான நீங்கள் கர்த்தர் விருப்பப்படி தான் நடந்துகொள்கிறீர்களா?

"ஆமாம்"

"உடலில் ஆடைகளே இல்லாமல் இருந்த ஆதாம் ஏவாள் ஆடைகள் அணிய ஆரம்பித்தது ஏன்?"

"கர்த்தர் உண்ணக்கூடாது என்று சொன்ன ஆப்பிளை சைத்தான் பேச்சைக் கேட்டு சாப்பிட்டதனால் கெட்ட எண்ணங்கள் (ஆடைகள் அணிவது உட்பட) வந்துவிட்டது. அதனால் அவர்கள் ஆடைகளை அணிய ஆரம்பித்தனர்."

"அப்படியானால் கர்த்தரின் விருப்பம் நாமெல்லாம் ஆடைகள் அணியக்கூடாது என்றுதானே அர்த்தம். அது தெரிந்தும் நீங்கள் ஏன் அவர் விருப்பத்திற்கு மாறாக ஆடைகள் அணிந்திருக்கிறீர்கள்?"

இந்தக் கேள்விக்கு பதில் சொல்லத்தெரியாத அந்த நபர் பின்னங்கால் பிடறியில் அடிக்க ஓடிவிட்டார். நாங்களும் நிம்மதி அடைந்தோம். இதைப்படிக்கும் உங்களில் யாருக்காவது இதுமாதிரி ஒரு நிலைமை வந்தால் இந்த கேள்வியை கேட்டு தப்பித்துக்கொள்ளுங்கள்.

இன்று ஒரு புகைப்படம்: சுந்தரா டிராவல்ஸ்

2011-01-19T12:38:00.000+05:30

காருக்குள்ள இருந்து இவ்ளோ புகை வருதே, ஒருவேளை உள்ளே கரி அடுப்பு வைத்து சமைத்துக்கொண்டிருப்பார்களோ?

இந்த காரையெல்லாம் கண்டுக்காத டிராபிக் போலிஸ் புகையே வராத என்னோட பைக்குக்கு எமிசன் சர்டிபிகேட் இல்லைன்னு அபராதம் போடுது... என்ன கொடும சரவணன் இது....

இன்று ஒரு புகைப்படம்: விபரீதப் பயணம்

2011-01-18T13:51:00.001+05:30

ஏம்பா! நீங்க வாங்கின காய்கறிகள உங்க ஊருல போய் விக்க வேணாமா?

இடம்: பூந்தமல்லி ஹை ரோடு (அரை கிலோமீட்டருக்கு ஒரு டிராபிக் போலிஸ் வீதம் நிற்கும் ரோடு)

சாலையில் சாகசமும் வீணாகும் உயிர்களும்...

2011-01-12T12:09:00.002+05:30

காலை ஒன்பது மணி. இரு சக்கர வாகனத்தில் அலுவலகத்துக்கு சென்று கொண்டிருந்தேன். அப்போது மற்றொரு இரு சக்கர வாகனம் என்னை வேகமாக முந்தி சென்றது. அதில் சுமார் இருபது வயது மதிக்கத் தக்க இருவர் சென்றனர். சாலை நேராக இருந்தபோதிலும் அந்த பைக்கை ஒட்டியவன் வளைத்து வளைத்து பந்தாவாக(?) ஒட்டி சென்றான். முன்னாள் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு மாநகரப் பேருந்தை இடதுபுறமாக முந்திச் செல்ல முயன்றான். சாலையின் ஓரத்தில் பேருந்துக்கு சற்று முன்னால் ஆட்டோ ஒன்றும் நின்று கொண்டிருக்கிறது. பேருந்து அந்த ஆட்டோவை நெருங்கும் முன் இவன் பேருந்தை முந்த வேண்டுமென்பது இவனது திட்டம். ஆனால் இவன் திட்டம் பலிக்கவில்லை. ஆட்டோ மீது இவனது பைக் லேசாக உரசியதைப் பார்த்தேன். அதற்குப்பின் அந்த பைக்கைக் காணவில்லை. அடுத்த வினாடி டம டம என்று சப்தம். பேருந்து கிரீச்சிட்டு சடன் பிரேக் போட்டு நின்று விட்டது. கொஞ்சம் முன்னால் சென்று பார்த்தால் பேருந்தின் முன் சக்கரத்துக்கு அடியில் பைக் நசுங்கிக் கிடந்தது. அந்த இருவரையும் காணவில்லை. இதற்குள் கூட்டம் கூடி விட்டது. அனைவரும் பதைபதைக்கும் நெஞ்சத்தோடு பேருந்துக்கு கீழே குனிந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டு பேரும் காலி என்று நினைத்தேன். ஆனால் முகம் கை கால்களில் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட உருண்டு எழுந்து நடந்து வந்தனர் இருவரும். யார் செய்த புண்ணியமோ உயிர் பிழைத்து விட்டனர். ஒருவேளை உயிர் போயிருந்தால்? பின்னால் அமர்ந்து வந்த பையனும் நண்பனுடன் போய் சேர்ந்திருப்பார் (நண்பேன்டா !!!).

இருவரும் பேருந்தின் அடியிலிருந்து வெளியே வரும்போது அவர்கள் இருவரின் முகத்திலும் மரண பயம் தெரிந்தது. பேயறைந்தாற்போல் வெளிறிப்போய் இருந்தது அவர்கள் முகம். உய்யலாலா பாடிக்கொண்டு சந்தோஷமாக இருந்த அவர்களின் நிலை நொடியில் மாறிப்போனது.

பேருந்தின் வலதுபுறம் முந்திச்செல்ல வழி இருந்தும் இவன் இடதுபுறம் சென்றது ஏன் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. இடதுபுறம் சென்றால் தான் பேருந்தில் உள்ள பெண்களைக் கவர முடியும். எனக்கு ஒரே ஒரு சந்தேகம் தான். இப்படி பந்தாவாக பைக் ஓட்டிச்செல்வதை உண்மையிலேயே இளம் பெண்கள் ரசிக்கிறார்களா அல்லது "லூசுப்பய" என்று நினைக்கிறார்களா என்பது தான். எப்படி நினைத்தாலும் நஷ்டம் என்னவோ பைக் ஒட்டுபவருக்குத்தான்.

எத்தனை உயிர்ப்பலி நடந்தாலும் இது போன்ற நபர்கள் சட்டை செய்யப்போவதில்லை. தனக்கென வரும்போதுதான் தெரியும். அப்போது உயிர் இருந்தால் திருந்த வாய்ப்பு உள்ளது.

கிரெடிட் கார்ட் எனும் புதைகுழி

2011-01-04T17:33:00.001+05:30

சுமார் ஐந்தாறு வருடங்களுக்கு முன்பு என்னிடம் கிரெடிட் கார்ட் கிடையாது. அவசர தேவைக்காக உதவும் என்று எண்ணி கிரெடிட் கார்ட் வேண்டி விண்ணப்பித்தேன். கஜினி முகம்மதுவை விட அதிக தடவை பல வங்கிகளில் விண்ணப்பித்ததும் எந்த வங்கியும் எனக்கு கருணை(?) காட்டவில்லை. என் நண்பர்களில் ஒரு சிலர் பர்ஸ் நிறைய கிரெடிட் கார்டுகளை அடுக்கி வைத்துக்கொண்டு பந்தா காட்டுவார்கள். நமக்கு மட்டும் ஏன் இந்த வங்கிகள் தருவதில்லை என்று புரியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஆச்சரியப்படத்தக்க வகையில் எதிர்பாராத விதமாக ஒரு கிரெடிட் கார்ட் வந்து சேர்ந்தது. ஆஹா! கடவுள் கண் திறந்து விட்டார் என்று சந்தோஷம் அடைந்தேன் (அதுதான் புதைகுழியின் முதல் அடி என்பது அப்போது புரியவில்லை). கிரெடிட் கார்ட் வந்துவிட்டது ஆனால் அதை சும்மா வைத்திருந்தால் நமக்கு அவமானம் அல்லவா.. எனவே EMI இல் பொருட்கள் வாங்கி குவிக்க ஆரம்பித்தேன். நினைத்த பொழுதெல்லாம் ஷாப்பிங். என்னவெல்லாம் வாங்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறதோ அதை எல்லாம் விலையை பற்றி கவலைப்படாமல் வாங்கி வந்தேன். அதிகம் செலவழித்தது எலக்ட்ரானிக்ஸ் பொருட்களுக்குத்தான்.

ஒரு கார்ட் வாங்கியவுடன் மற்ற வங்கிக்காரர்களுக்கு எப்படித்தான் மூக்கு வேர்த்து விடுகிறதோ தெரியவில்லை. கிரெடிட் கார்ட் வாங்கச்சொல்லி தினமும் ஒரு அழைப்பாவது வந்துவிடும் (ஏன்யா உங்களுக்கு இவ்வளவு நல்ல எண்ணம்?). சரி... காசா பணமா? ஒசியாத்தானே குடுக்குறாங்க. ஒண்ணுக்கு நாலா வாங்கிப்போடுவோம்னு நாலைந்து கார்டுகளை வாங்கிப்போட்டேன். பர்ஸுல வைக்க இடம் இல்லாமல் போகவே இனிமேல் போதும் என்று முடிவெடுத்திருந்தேன். அந்த நேரம் எனக்கு ஒரு கால் வந்தது. வழக்கம் போலவே அது ஒரு பெண்.

பெண்: "நாங்க ____ வங்கியில இருந்து பேசுறோம் சார்"
நான்: "சொல்லுங்க மேடம்"
பெண்: "உங்களுக்கு லைப் டைம் ப்ரீ கிரெடிட் கார்ட் சாங்க்ஷன் ஆகியிருக்கு சார்"
நான்: நான் அப்ளை பண்ணவே இல்லையே
பெண்: "உங்களுக்கு ப்ரி-அப்ப்ரூவ் ஆகி இருக்கு சார். நீங்க ஓகே சொன்னா டாகுமென்ட் கலெக்ட் பண்ண ஆள் அனுப்புறோம் சார்.
நான்: இல்ல எனக்கு கிரெடிட் கார்ட் வேண்டாம்.
பெண்: "ஏன் சார்?
நான்: ஏற்கனவே என்கிட்டே நிறைய கிரெடிட் கார்ட் இருக்கு.
பெண்: "எந்தெந்த வங்கி கார்ட்லாம் வச்சிருக்கிங்க சார்?
நான்: ICICI, SBI, HDFC, Duetch bank.....
பெண்: "எல்லா வங்கியிலும் வாங்குறிங்க. எங்க வங்கி கார்ட் மட்டும் ஏன் சார் வாங்க மாட்டேங்கிறிங்க?
நான்: ஆள விடுமா தாயினு சொல்லிட்டு இப்படி கூடவா பிட்ட போடுவாங்க என்று நினைத்துக்கொண்டே கட் பண்ணி விட்டேன். இவங்களுக்கெல்லாம் இப்படி பேசுறதுக்கு ட்ரைனிங் குடுக்குறாங்களா இல்ல தானா வருதா??

ஓரிரு வருடங்கள் சுமுகமாக சென்றது. அப்போது மாதா மாதம் பில் தொகையை செலுத்த முடிந்தது. நாட்கள் செல்லச்செல்ல கிரெடிட் கார்ட் பில் மட்டுமே செலுத்த முடிந்தது. மற்ற செலவுகளுக்கு கையில் காசு இருப்பதில்லை. கர்ண பரம்பரை நண்பர்கள் (விஜயானந்த், சுதாகர், வினோத்குமார்) சிலர் இருப்பதால் அவர்களிடம் ஐந்நூறு ஆயிரம் என்று வாங்கி மிச்ச மாதத்தை ஒட்டி விடுவேன். அடுத்த மாதம் ஆரம்பித்ததும் கிரெடிட் கார்ட் பில்லும் கட்ட வேண்டும். நண்பனின் பணத்தையும் திருப்பி தரவேண்டும். நண்பனை பகைத்துக்கொள்ள விருப்பமில்லை (அப்போதான் அடுத்த மாதம் பணம் தருவான்). நண்பனுக்கு கொடுக்கவேண்டியதை கொடுத்துவிட்டு மீதம் உள்ளதை மட்டும் கிரெடிட் கார்டுக்கு கட்டி விடுவேன்.

இப்போதுதான் புதை குழிக்குள் நான் சிக்கி இருப்பதை உணர ஆரம்பித்தேன். இதிலிருந்து வெளியே வர சில முயற்சிகள் எடுத்தும் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை. இப்படியே தொடர்ந்த என் கதை கடந்த வருடம் மிகவும் கவலைக்கிடமானது. மினிமம் அமவுண்ட் மட்டுமே கட்ட முடிந்தது. இனியும் தாமதிப்பது நல்லதல்ல. ஏதாவது செய்தாக வேண்டும். பெரிதாக ஒரு யோசனையும் தோன்றவில்லை. ஒரு பர்சனல் லோன் போட்டு எல்லாத்தையும் செட்டில் பண்ணி விட்டேன். இனிமேல் கிரெடிட் கார்டை தொடவே கூடாது என்று முடிவு பண்ணி விட்டேன். ஆனாலும் உடைத்துப்போட மனம் வரவில்லை. அவசரத்தேவைக்கு உதவுமே.....

ஏடுகொண்டலவாடா

2010-11-10T10:04:00.000+05:30

எனக்கு திருமணம் ஆன நாளிலிருந்து திருப்பதிக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு என் மனைவி என்னிடம் கூறிக்கொண்டே இருந்தாள். கடவுளின் பெயரால் நடக்கும் மூடநம்பிக்கைகளில் நம்பிக்கை இல்லாத நான் ஐந்து வருடங்களாக தட்டிக்கழித்து விட்டேன். இந்த வருடம் கண்டிப்பாக செல்லவேண்டும் என்ற என் மனைவியின் வார்த்தையை தட்டமுடியவில்லை. கடைசியில் வேறு வழியின்றி அரைமனதுடன் சம்மதித்தேன்.

தீபாவளிக்கு மூன்று நாட்கள் விடுமுறை கிடைத்ததால், வெள்ளிக்கிழமை தீபாவளியை முடித்துவிட்டு சனிக்கிழமை காலையில் என் மாமனார், மாமியார், நான், என் மனைவி மற்றும் என் மகன் அனைவரும் கிளம்பினோம். சமீபத்தில் திருப்பதி சென்று வந்த நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களிடம் விசாரித்து தெரிந்து கொண்டதில் முன்னூறு ரூபாய் (ஒரு நபருக்கு) கவுண்டர் வழியாக சென்று தரிசிப்பது என்று முடிவானது.

கோயம்பேட்டிற்கு சென்று திருப்பதி செல்லும் பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டோம். செல்லும் வழியில் மதிய உணவிற்காக ஒரு ஓட்டலில் பேருந்து நின்றது. முதலில் டோக்கன் வாங்கிவிட்டுதான் சாப்பாடு வாங்க வேண்டும். டோக்கன் வாங்கிக்கொண்டு உள்ளே சென்று பார்த்தால் சப்ளை செய்வதற்கு யாரையும் காணவில்லை. சிறிது நேர காத்திருத்தலுக்குப் பின் ஒருவர் வந்து டோக்கனை வாங்கிக்கொண்டு சாப்பாடு கொடுத்தார். சாப்பிட ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களில் "பஸ் கிளம்பிருச்சு வாங்க" என்று கத்திக்கொண்டே என் மாமனார் ஓடி வந்தார். பாதி கூட சாப்பிடாத நிலையில் அவசர அவசரமாக கையை கழுவிவிட்டு ஓடிப்போய் பேருந்தில் ஏறிவிட்டோம். பேருந்து நகர்ந்து கிட்டத்தட்ட வெளியே வரும்போது பின்னால் ஒரு தம்பதியினர் கத்திக்கொண்டே ஓடி வருவதை பார்த்த டிரைவர் வண்டியை நிறுத்தி அவர்களை ஏற்றிக்கொண்டார். இன்னும் எத்தனை பேர் உள்ளே சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்களோ தெரியவில்லை. யார் வந்தால் என்ன வராவிட்டால் என்ன? டிரைவர் மற்றும் கண்டக்டருக்கு டிக்கெட் தொகை வசூல் ஆகிவிட்டதல்லவா?

மூன்று மணி நேர பயணத்துக்குப்பின் ஒரு பேருந்து நிலையத்துக்குள் எங்கள் பேருந்து நுழைந்தது. வெளியே "Edukondalavada Bus Stand" என்று எழுதியிருந்தது. இன்னும் திருப்பதி வரவில்லையா என்று நினைத்துக்கொண்டு அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன். பேருந்தில் இருந்த அனைவருமே இறங்க தயாரான போதுதான் எனக்கு சந்தேகம் வந்தது. அருகில் இருந்த ஒரு நபரிடம் விசாரித்தபோதுதான் தெரிந்தது அது திருப்பதி என்று. உடனே நாங்களும் கீழே இறங்கிவிட்டோம். அப்புறம் மலை மேலே செல்வதற்கு ஒரு பஸ்ஸில் ஏறி சென்றோம்.

அப்பாடா ஒரு வழியாக வந்து சேர்ந்துவிட்டோம். கோவிலை நோக்கி நடக்கத்தொடங்கினோம். சிறிது தூரம் சென்றவுடன் 300 ரூபாய் வரிசை என்று ஒரு இடத்தில் போர்டு மாட்டி இருந்தது. சரி என்று அந்த கூண்டுக்குள் சென்று நடக்க ஆரம்பித்தோம். திடீரென்று அந்த கூண்டு முடிந்துவிட்டது. மீண்டும் சாலையில் நடந்தோம். சிறிது தூரம் சென்றதும் மறுபடியும் அதே போல கூண்டு. மறுபடியும் கூண்டுக்குள் நுழைந்தோம். இந்தக்கூண்டும் பாதியில் முடிந்து விட்டது.

இது வேலைக்கு ஆகாது என்று நினைத்துவிட்டு பொருட்கள் பாதுகாக்கும் இடம் எங்கே இருக்கிறது என்று விசாரித்து அங்கே நாங்கள் கொண்டு சென்ற பைகள், செல்பேசிகளை கொடுத்துவிட்டு 300 ரூபாய் வரிசை எங்கே ஆரம்பிக்கிறது என்று விசாரித்து சென்று வரிசையில் நின்றோம். என் நண்பன் ஒருவன் இரண்டு மணி நேரத்தில் தரிசனம் பார்த்துவிடலாம் என்று சொல்லி இருந்ததால் தைரியமாக நின்றேன். ஆனால் அன்று எனக்கு கெட்ட நேரம். ஐந்து மணி நேரம் வரிசையில் நின்றோம். அந்த ஐந்து மணி நேரமும் போராட்டம், அவஸ்தை, தள்ளுமுள்ளு, வாக்குவாதம், சண்டை சச்சரவு, நெரிசல். வரிசையில் பாதி தூரம் சென்றபிறகுதான் டிக்கெட் வாங்க வேண்டும். டிக்கெட் வாங்கியதும் "இனிமேல் எந்த பிரச்சினையும் இல்லாமல் தரிசனம் பார்த்துவிடலாம்" என்று நினைத்தேன். ஆனால் அதற்கு பிறகுதான் மிகப்பெரிய கொடுமை அரங்கேறியது. வரிசையில் வந்துகொண்டிருந்த எங்களை ஒரு பெரிய ஹாலில் உட்காரவைத்துவிட்டார்கள். உள்ளே சுமார் 500 பேர் இருக்கலாம். அந்த ஹாலில் இருந்து அடுத்த வரிசையில் ஐக்கியம் ஆவதற்கு ஒரு சிறிய கதவு மட்டுமே. அந்த கதவின் அருகில் ஆரம்பித்து ஹால் முழுவதும் அந்த கதவு திறப்பதை எதிர்பார்த்து கொலை வெறியுடன் மக்கள் கூட்டம். கதவை திறந்த அடுத்த வினாடி கூடி இருந்த அத்தனை பெரும் முண்டியடித்துக்கொண்டு நெருக்கித் தள்ள, குழந்தைகளை அழைத்து வந்தவர்கள் (நான் உட்பட) பரிதாபமாக மாட்டிக்கொண்டு திண்டாட, குழந்தைகள் கதற, ஒரு வழியாக பிதுக்கிக்கொண்டு கதவைத்தாண்டி வரிசையில் ஐக்கியமானோம்.

ஆமை போல நகர்ந்து கொண்டிருந்த வரிசை திடீரென கலைந்து கோவிந்தா கோவிந்தா என்று கத்திக்கொண்டே திபுதிபுவென ஓட ஆரம்பித்தது. கோவிலுக்குள் நுழைந்துவிட்டார்களாம்.... அப்பாடா இனிமேலாவது நிம்மதியாக செல்லலாம் என்று எண்ணிய வேளையில், பின்னால் இருந்து வந்த கூட்டம் நெருக்கி தள்ள, மறுபடியும் வரிசையில் ஐக்கியம் ஆவதற்குள் ஒரு வழி ஆகி விட்டோம். சந்நிதியை நெருங்கும்போது பக்கவாட்டில் நிற்கும் கோவில் ஊழியர்கள் ஜருகண்டி ஜருகண்டி என்று சொல்லிக்கொண்டு ஒவ்வொருத்தரையும் பிடித்து தள்ளி விட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் (வேகமாக சென்றுகொண்டிருந்தால் கூட). சந்நிதிக்குள் அப்படி என்னதான் உள்ளது என்று பார்க்கும்முன் வெளியே தள்ளி விட்டுவிட்டார்கள் ஊழியர்கள். இதற்காகவா இவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு வந்தோம் என்று நொந்து போய் வெளியே வந்துவிட்டோம்.

லட்டு கவுண்டர் வெளியில் உள்ளது என்று சொல்லப்பட்டது. லட்டு வாங்கும் ஆவலில் வேகமாக சென்ற நான் அங்கே நின்ற வரிசையை பார்த்ததும் "லட்டே வேணாம்" என்று முடிவு பண்ணிவிட்டு கிளம்பிவிட்டேன். திருப்பதிக்கு சென்றுவிட்டு லட்டு வாங்காமல் வந்த ஒரே ஆள் நானாகத்தான் இருப்பேன்.

இரவு சாப்பாட்டை முடித்துவிட்டு கிளம்பும்போது இரவு பதினொன்று மணி. மலையிலிருந்து கீழே செல்வதற்காக பேருந்து நிலையத்துக்கு சென்றோம். அரை மணி நேரம் காத்திருந்தும் பேருந்து வரவே இல்லை. எங்களைப்போலவே இன்னும் நிறைய பேர் பேருந்துக்காக அங்குமிங்கும் தவித்துக்கொண்டிருந்தனர். பேருந்து நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தோம். ஒரு ஜீப் எங்கள் அருகே வந்தது. அதன் ஓட்டுனர் "திருப்பதி திருப்பதி" என்று கூவினார். ஒரு நபருக்கு ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்தால் கீழே கொண்டு போய் விடுவதாக சொன்னார். பரவாயில்லை என்று ஏறி அமர்ந்தோம். கீழே வந்து ஒரு மணி நேர காத்திருத்தலுக்கு பின் சென்னை செல்லும் பேருந்து ஒன்று வந்தது. அடித்து பிடித்து ஏறி சீட்டை பிடித்து சென்னை வந்து சேரும்போது அதிகாலை ஐந்து மணி.

ஏடுகொண்டலவாடா வெங்கடரமணா கோவிந்தா கோவிந்தா....!!!

இனிமேல் நான் பணக்காரன் ஆகிவிடுவேன்... :-)

Welcome

2010-11-04T17:50:00.000+05:30

Thanks for visiting my page.

I have created this blog to share my knowledge, personal experiences and useful information.

Thank you once again,
Cheers
M.P. Vijayakumar