Bram's Travel Blog

Extreme Makeover: Blog Edition, Part 2

2012-07-22T13:54:00.002+02:00

After the first big change on the blog, it is now time to introduce the second and last one!

This will be the last post here on this website, but my blog will be continued at my new web address: www.travel-experience-live.com. I actually have been posting stuff there for a couple of weeks. Feel free to check it out and leave a comment!

Photo of the Week: Molly Malone and leprechauns in Dublin

2012-06-29T22:34:00.000+02:00

Molly Malone and some friendly leprechauns on Grafton Street in Dublin, Ireland

Photo of the Week: Sunset in the Grampians

2012-06-26T01:49:00.002+02:00

Beautiful sunset after a hot day in the magnificent Grampians National Park, Victoria, Australia.

Photo of the Week: The Fraternal Kiss

2012-06-17T19:16:00.000+02:00

The Fraternal Kiss, the famous painting in the East Side Gallery on the Berlin Wall shows the former leaders of the Soviet Union, Brezhnev, and East Germany, Honecker, kissing each other.

Epic Australian Road Trip: Crossing the Nullarbor Plain

2012-06-15T14:33:00.000+02:00

In my opinion the only way to experience the vastness of Australia is by driving. There is one main highway on the continent: Highway 1, which is the longest national highway in the world. It circumnavigates the country, connecting all mainland capitals. If you've got time on your side and a car at your disposal, it is the ideal way to see most of the country.

Fortunately when I was in Australia last year, I had both. In order to complete my plans of circumnavigating Australia I had to do a lot of driving, including driving in some very remote parts. This is when it becomes fun for me. I don't like driving in crowded cities or on highways full of traffic, but I absolutely love road trips. I like not having a clue when or where you'll be sleeping at night, cooking simple food on stoves and watching sunsets. But most of all I like the freedom that comes with road trips, the ability to change your mind every second and to do whatever you want whenever you want. I'm addicted to it.

If you have a car and you want to get to Perth, which is the second most remote city on earth, there is only one road to get you there. Highway 1.
It's the fastest and shortest road from Adelaide to Perth. The other option is taking a 4,500 kilometre detour via Alice Spring in the Red Centre of the continent and Darwin in the far north. If you choose to do that and enter Perth from the north, this route will also take you along the stunning Western Australian coastline.

The road from Adelaide runs through the massive Nullarbor Plain. It's the world's largest single piece of limestone and covers an area of 200,000 square kilometres.

The drive from east to west is about 1,200 kilometres long. There are no towns in between. The only places to refuel, get supplies and get a room to sleep are the roadhouses, which are roughly 150 to 200 kilometres apart. It's a long, long drive. It took me three full days to cross.

I can honestly say that preparation and rest are the keys to successfully complete this journey. Temperatures can be scorching and the road is mostly straight, which is a dangerous combination if you don't get enough rest. Falling asleep while driving has been the cause of many accidents.
The morning I left Ceduna I had stocked up on food, fuel and, most importantly, water. I carried 40 liters of water. You don't want to be stuck in a treeless desert with a broken car 100 kilometres from the next roadhouse without a decent supply of water.

During my trip it was mostly cloudy. Still warm though, but without the sun burning and turning the car into an oven (I didn't have A/C). This made the drive way more comfortable than I originally expected.

When the driving can be boring sometimes, there actually are a number of interesting sights along the way. A great way to get some rest, fresh air and stretch your legs.

I truely loved crossing the Nullarbor. Music playing loud (there's no radio signal, so you have to provide your own music), eyes focused on the horizon and just eating up the kilometres, greeting the occasional crossing car, sleeping in basic rest areas in the bush,...

It lets you experience the essence of Australian Outback and the vastness of the country.

It really is an epic road trip and something everyone should do at least once in their lifetime.

Photo of the Week: Thian Hock Keng Temple

2012-06-08T14:04:00.001+02:00

The oldest Chinese temple in Singapore, surrounded by the sky scrapers of the Singapore CBD

Extreme Makeover: Blog Edition, Part 1

2012-06-06T15:02:00.000+02:00

From now on I will write my posts in English, although there still might be an occasional post in Dutch.

I decided to do this because nowadays English, and not Dutch, is pretty much the only language that is known and spoken by people all over the world. We have British imperialism and, of course, the United States to thank (or blame, that depends on your point of view) for that.

However, had there been some small changes in the course of history I could have kept writing in Dutch and still reach people worldwide.

Here's a short history lesson.

In the 17th century New Netherland (in Dutch: Nieuw-Nederland, or in Latin: Nova Belgica or Novum Belgium) was the colonial province of the Republic of the Seven United Netherlands on the east coast of North America. The settled areas are now part of the states of New York, New Jersey, Delaware and Connecticut.

The colony was founded to exploit the North American fur trade in the Hudson valley. The settlements of New Sweden developed on its southern flank and its northern border was re-drawn in recognition of early New England expansion. In the 1650's the colony experienced dramatic growth and became a major port for trade in the North Atlantic.

The capital, New Amsterdam (Fort Amsterdam), was located on the strategic southern tip of the island of Manhattan.

The inhibitants of New Netherland were Native Americans, Europeans and Africans. Descendants of the original settlers played a prominent role in colonial America. For two centuries New Netherland Dutch culture characterized the region. The concepts of civil liberties and pluralism introduced in the province became mainstays of American political and social life.

After three Anglo-Dutch Wars the Dutch surrendered New Netherland to the English in 1674. They, in return, got the colony of Suriname and the islands of Tobago, Saba, St Eustatius and Tortola.

The English changed the name of the capital to New York, after the Duke of York.

A lot more information about this subject is to be found on Wikipedia: New Netherland and New Amsterdam

Many of the former settlements are now part of New York City. Early settlers and their descendants gave many names to places, that are still in use throughout the region today.
Examples are the districts of Harlem (from the Dutch town of Haarlem), Brooklyn (Breukelen), Flushing (Vlissingen), Staten Island (from the Dutch Staten-Generaal) en Coney Island (from Konijneneiland, meaning Rabbit Island).
The farm and plantation of Jonas Broncks was built in 1639 in a place that is now known as The Bronx.
Hoboken in New Jersey got its name from the district Hoboken in the Belgian city of Antwerp.
Many street names such as Bridgestreet (Brugstraat), Broadway (Breede Wegh) and Wall Street (Walstraat, a fortified wall to protect New Amsterdam against the Indians and the English was built along this road) have their origins in Dutch.
The American word Yankee probably is a corruption of the common Dutch names Jan and Kees, which are sometimes combined into a single name, Jan-Kees. Cookie comes from the Dutch word koekje or koekie.

But possibly the biggest influence the Dutch had on modern American culture is the introduction of the tradition of Santa Claus. The gift-giving feast of Saint Nicholas is still celebrated on December 6 each year in the Netherlands and Belgium. The Dutch Sinterklaas was Americanized into Santa Claus, a name first used in the American press in 1773. At first only the Dutch settlers celebrated Sinterklaas, but as other colonists started celebrating as well, the feast got moved to Christmas. In the early days of the revolution Nicholas was also used as a symbol of New York's non-British past.

In the early days of the European colonization of North America a fairly big part of it was done by the Dutch. Obviously the English won in the end, but if only a few small things went differently, the world wouldn't be the same today. My point is that America could have been a Dutch speaking country! Unfortunately for me that's not the case, so this is the main reason for this major change on the blog.

Another good example of a close call in history is Australia, where the French arrived only a few days after it had been claimed by the English. But that's another story...

The decision to make this change actually wasn't a difficult one at all. I like reading and writing in English a lot. It also is really necessary if you want to communicate with the rest of the world.

My previous posts won't be translated in English though. It would take me weeks to do that. There is a translate button on the sidebar on the right to take care of that. I'm aware of the fact that it is Google translate and as a result, some sentences may be hilarious or make no sense at all. But it should suffice and you should be able to understand what I'm talking about.

This is the first of two big changes I had planned on this blog. The next one will take a little more time and can be expected in a few weeks or months.

Photo of the Week: Flinders Ranges

2012-06-01T14:37:00.000+02:00

Heysen Range as seen from St Mary Peak, the highest point in the Flinders Ranges, South Australia

Over dromen en excuses

2012-05-27T20:18:00.000+02:00

De inspiratie voor deze post zijn enkele zinnen die ik tijdens het laatste half jaar regelmatig te horen kreeg. 'Ik ben toch wel jaloers' en 'groot gelijk dat je doet wat je doet', meestal eindigend met 'ik wou dat ik het ook kon'.

Wel, om een gigantisch ver openstaande deur in te trappen, iederéén kan hetzelfde doen.

Na mijn post over de redenen waarom mensen op reis gaan, zou ik het nu willen hebben over de redenen waarom mensen niét op reis gaan.

We leven in geweldige tijden. Als het je droom is om te reizen, nieuwe plaatsen te bezoeken en stap voor stap de wereld te ontdekken, dan is er geen enkele reden om dat niet te doen.

50 jaar geleden werd de eerste mens de ruimte ingeschoten door Rusland. Als je genoeg geld hebt, kan je vandaag de dag exact hetzelfde doen.

25 jaar geleden bestond er geen internet. Nu kan je alles wat je wil te weten komen in enkele seconden op praktisch elke straathoek ter wereld.

Een decennium geleden was er zelfs nog geen iPod, het menselijk genoom was nog niet ontrafeld,...

Onze levensverwachting blijft stijgen. Armoede daalt. Goedkope vluchten brengen je naar waar je maar wil. Goedkope technologie zorgt ervoor dat je steeds in contact kan blijven met thuis, en de rest van de wereld. Voedsel is overal te vinden. Mannen en vrouwen zijn gelijk. Mensenrechten worden meer en meer gerespecteerd. Religie mindert aan belangrijkheid. Iedereen heeft recht op en toegang tot gezondheidszorg.

Zelfs tijdens de laatste 25 jaar -dat is sinds mijn geboorte- zijn onze levensomstandigheden drastisch verbeterd, op basis van bijna elke maatstaf.

We hebben letterlijk alles wat we nodig hebben. We hebben zelfs alles wat we niet nodig hebben. Er is geen geldige reden om niet je dromen na te jagen.

Waarom wordt dat dan niet gedaan?

Omdat de regering, werkgevers en de samenleving gehoorzaamheid verkiezen boven onafhankelijkheid en er alles aan doen om die gehoorzaamheid te behouden.

Omdat reclamemakers en de media een 'droom' voorschotelen, die er eigenlijk allesbehalve één is, en mensen geloven ze.

Herinner je je nog toen je een kind was en de leraar vroeg wat je later wou worden? Antwoorden waren toen altijd: piloot, zanger, sportman, acteur,... of uiteraard de vrouwelijke versies hiervan. Misschien was je droom wel om naar de maan te vliegen, de Mount Everest te beklimmen, een beroemde ontdekkingsreiziger te worden? Van mezelf weet ik dat er altijd een verlangen is geweest om meer van de wereld te zien. Al van sinds ik als kind, op vrije namiddagen en avonden, rondwandelde in de velden achter ons huis.

Wat er in school echter nooit als antwoord gegeven werd, was loonslaaf worden. Hele dagen van huis zijn voor een job die je misschien niet graag doet en voor een bedrijf waar je helemaal niks mee gemeen hebt. Ik ben er vrijwel zeker van dat het niemand zijn kinderdroom was om in een huis te wonen vol met dingen die je eigenlijk niet nodig hebt.

Natuurlijk is het makkelijker om gewoon te doen wat iedereen doet. Go with the flow. De volgende veertig jaar uitzitten tot je met pensioen kan. Denkend aan alle dingen die je 'ooit' nog wilt doen. Waarschijnlijk dan tijdens dat pensioen.

Waarom wachten tot dat pensioen? Er is natuurlijk de kans dat je gelukkig, gezond, rijk en vol verwachting de 65 haalt. Maar er is een even grote kans dat dat niét gebeurt... Wil je je decennia aan een stuk kapot werken, met alleen het kleine lichtje van je reisdroom aan het einde van de tunnel, om dan te moeten realiseren dat er door tegenslag van die droom niets in huis zal komen? Als je een ongeluk hebt op de dag van je pensioenfeest, zou je dan willen dat je laatste woorden 'had ik maar...' zijn?

Het is inderdaad een heel mooi vooruitzicht om te reizen na je pensioen. Dat idee zit ook in mijn hoofd. Maar het is geen reden om het niet te doen wanneer je jong bent. Wat was dat gezegde ook al weer? Het ijzer smeden als het heet is?

Ik zei voordien dat er geen enkele reden was om niet je dromen na te jagen. Uiteraard is dat niet helemaal waar, maar van de miljoenen denkbare redenen om niet te doen waar je van droomt, inclusief reizen, is er maar een heel kleine fractie echt geldig. De rest zijn gewoon goedkope excuses.

Als de reden geld is, dan is het antwoord simpel. Geef niet meer uit dan je verdient. Werk hard en spaar! En als je denkt dat reizen een luxe is, dat het bakken geld kost, lees dan zeker dit artikel.

Zijn andere mensen de reden? Zoals ik in mijn allereerste post al zei: sommigen zullen je volledig steunen en zelfs jaloers zijn, maar anderen snappen er absoluut niets van. Het is moeilijk te weten dat je doet wat je altijd al hebt willen doen, terwijl het lijkt dat niemand er iets van begrijpt. Maar uiteindelijk heeft dat geen belang, je doet het voor jezelf en voor niemand anders. En niemand anders zal het voor je doen. Doe het gewoon, het is waarschijnlijk het beste dat je ooit zult doen.

Angst is ook een grote reden, alleen wordt het nooit zo genoemd. We noemen het verstandig zijn, logisch nadenken. En terwijl we bezig zijn om zo verdomd verstandig te zijn, verwelken en sterven onze dromen.

Er is de angst om een job op te geven, een job die zorgt voor een vast loon, maar niet voor voldoening. Angst voor wat anderen erover zullen zeggen en denken. En iedereen heeft er wel een mening over, geloof me vrij. Angst om een leven vol banale simpelheid in te ruilen voor iets veel minder voorspelbaar. Met andere woorden, angst voor het onbekende.

We worden er door de samenleving en de media constant aan herinnerd om voorzichtig te zijn, schrik te hebben van iets dat we niet kennen. Dat angst slecht is, wordt er al sinds onze kindertijd ingepompt. We worden gedwongen om rustig thuis te blijven, waar het prettig en veilig is. Hoewel dat een leugen is. Oost west, thuis best. Wel, dat is een gezegde over de hele wereld.

Als we voor niets schrik hebben, zijn we veilig, niet waar? Dat is inderdaad niet waar. Angst is een oerinstinct en heeft zijn nut. Een klein beetje angst houdt je alert, scherp, voorbereid. Een klein beetje angst voor wat het leven nog in petto heeft, zorgt ervoor dat je voelt dat je leeft. Het zorgt ervoor dat je niets vanzelfsprekend vind, dat je alles uit je korte verblijf op deze planeet wil halen.

Wanneer die angst verdwijnt en je je veilig voelt, denkt dat er niets kan gebeuren, dan is het echt tijd om je zorgen te maken.

Het echte probleem voor de meesten onder ons is simpelweg inertie. We hebben zo'n lange tijd gedaan wat andere mensen zeiden dat we moesten doen, dat we gewoon vergeten dat we ooit zelf dromen hadden. Ga naar school. Vind een goeie job. Trouw. Krijg kinderen. Koop een huis. Werk veertig jaar om het af te betalen. Ga op pensioen. En, onvermijdelijk, sterf. Dat is hoe een 'ideaal' leven eruit zou moeten zien. Wie heeft dat in godsnaam ooit beslist?

Je krijgt maar één kans om te leven. Eén! Elke doelloze dag die passeert is er één die nooit meer terugkomt. Wees geen hamster en stap van de loopband. Stop met zinnen te beginnen met 'ik wou dat...'. Stop excuses te verzinnen. Neem je leven in eigen handen. Volg je dromen. Maak ze waar. Nogmaals, niemand anders zal het in jouw plaats doen.

Uiteindelijk is er maar één iemand die zal moeten leven met de keuzes die je maakt, en dat ben jijzelf. Niet je baas, familie of vrienden.

Doe waar je je zelf het beste bij voelt, op elk moment. Het is tijd om te stoppen met je zorgen te maken over de mening van anderen. Ik garandeer je dat je er geen spijt van krijgt.

Want als de rest van je leven op het spel staat, is zelfs de beste reden die je kan bedenken om niet te doen wat je zou willen, eigenlijk helemaal geen reden.

Ik zou deze post willen afsluiten met een gezegde dat ik opgevangen heb ergens in Australië en sindsdien nooit vergeten ben:

Life is a great big canvas. Throw as much paint on it you can.

Ik zie het leven op de volgende manier. We krijgen geen tweede kans. Alle keuzes die we maken tijdens ons leven, vullen het doek van ons leven een klein beetje op. Tot we op het einde een afgewerkt schilderij hebben. Zorg ervoor dat je tevreden bent met hoe het eruit ziet. Niet saai en grijs, maar vol kleur!

Photo of the Week: Grote Markt of Antwerp

2012-05-21T23:24:00.000+02:00

Statue of Brabo and the houses of the Guilds on the Grote Markt (Town Square) of Antwerp, Belgium

Photo of the Week: Church Street in Burlington

2012-05-14T12:38:00.001+02:00

People eating and drinking on Church Street in Burlington, Vermont, USA

Photo of the Week: Australian road signs

2012-05-05T15:42:00.001+02:00

Watch out for road trains, eagles and kangaroos in Western Australia

Waarom mensen op reis gaan

2012-05-02T00:32:00.000+02:00

De draken zijn gedood. We hoeven geen inboorlingen meer te bekeren. Paard en zwaard kunnen ook rustig thuisgelaten worden. We komen niet meer thuis met schepen vol goud en met koffers vol exotische diersoorten. De wereld is in kaart gebracht.

Waarom op reis gaan als je een olifant ook in de dierentuin kunt zien? Waarom zouden we ons in het zweet werken als een koraalrif of bergketen toch het mooiste is op breedbeeld? Toch reizen we met miljoenen de wereld rond.

Jongeren, minder jongeren, gepensioneerden. Soms alleen, soms met kinderen en huisdieren. Als we het niet meer doen om rijk of beroemd te worden, waarom dan nog wel?

De één fietst voor het goede doel naar Zuid-Afrika. Een ander reist de Amazone af op zoek naar een zeldzame vlinder. Een derde probeert een bijna uitgestorven indianentaal op te tekenen. Er zijn er ook die een jaar tussen de apen of beren willen leven. Of in elk land een traditioneel feest willen meemaken. En natuurlijk zijn er ook nog mensen die behoefte hebben om te ontsnappen. Ontsnappen aan de sleur van de werkdagen. Daarbij gaat het meer om een gevoel van 'ik moet hier weg' dan om de aantrekkingskracht van iets anders. Beweegredenen genoeg.

Een reiziger is een normaal mens. Niet groter of sterker. In elke straat kan er één wonen. Meestal tussen 20 en 35 jaar oud, soms ook ouder. Er zijn genoeg voorbeelden van hoogbejaarden die woeste expedities ondernamen. Pizarro was bijvoorbeeld een oude man toen hij het Incarijk veroverde.

Terwijl de meesten ervoor kiezen om te reizen voor ze vastzitten aan een topbaan of fopspeen, zijn er anderen die bewijzen dat je met kinderen perfect de wereld kunt rondreizen. En anderen die van reizen daadwerkelijk hun beroep hebben gemaakt.

Is dit alles? Met deze vraag beginnen veel wereldreizen. We weten dan misschien nog niet naar wat we juist op zoek zijn, maar we willen niet sterven in het vastgeroeste harnas van de werkweek. Is het leven niet meer dan regels en regelmaat? We werken om geld te verdienen, waarmee we dingen kopen die ons moeten helpen om te ontspannen na datzelfde werk. Wat is het nut daarvan? Dus gaan we op zoek naar een leven dat we nog niet uit ons hoofd kennen. Spanning en avontuur!

Natuurlijk zijn onze reizen in vergelijking met vroeger niet echt gevaarlijk. We moeten het doen zonder syfilis en scheurbuik en we weten min of meer waar en wanneer we aankomen en vertrekken. Toch blijft er de opwinding van een nieuwe ervaring. Zwemmen met een walvis is al vlug zo avontuurlijk als lunchen met een collega.

Of niet? Hangt af van de collega. En van de walvis. En uiteraard vooral van de manier waarop je ernaar kijkt. Als je goed kijkt, wordt de stomste gebeurtenis avontuurlijk. Als je slecht kijkt, wordt de spannendste reis doodsaai.

Het maken van een wereldreis is op zich geen heldendaad. Het gaat niet om de reis, maar om de reiziger. Het maken van een wereldreis hoeft niet spannender te zijn dan een ritje met de bus. Je maakt het zelf zo spannend als je zelf wil.

Misschien is het probleem wel dat we de wereldwonderen die op die bus gebeuren niet zien. Gehersenspoeld door gewoonte. We zitten wel op de bus, maar onze oren, ogen en neus hebben we thuisgelaten. En voor het gemak zetten we ons hoofd en hart ook maar even uit...

Als dat het geval is, dan moet je inderdaad snel op reis. Reizen is vooral een manier om wakker te worden: de hitte voelt anders, de kou is niet zoals thuis en de mensen klinken en ruiken anders. Reizen is: alle zintuigen resetten. Het is een koevoet waarmee alle vastgevroren gevoelens en aangekoekte gedachten los worden gewrikt. Zodat we als we thuiskomen in tranen uitbarsten bij de schoonheid van drassig polderland. Of bij de wonderen van een busrit.

Mensen reizen, op zoek naar naar andere waarden dan de westerse. Op zoek naar mythes en rituelen. Naar overweldigende natuur. Of gewoon naar andere mensen en andere culturen. Aanvulling, verrijking. Maar ook op zoek naar eenzaamheid, meditatie en als het meezit zelfs wat inzicht. Het is niet voor niets dat oerwouden, woestijnen en bergketens populaire bestemmingen zijn. Plaatsen zonder tijd en geschiedenis, ver van het knellende sociale kostuum.

Wie reist, wordt weer een mens, met een lichaam: een hoofd dat suist van de hoogte, ogen die pijn doen van het verblindende licht. Een lichaam dat ruikt naar zweet, haren vol met stof van de wegen. Je bent weer helemaal compleet, klaar om aan alle kanten geraakt te worden. Reizen is weer ontvankelijk worden. En onafhankelijk.

Wie reist en de tijd neemt om rond te kijken, kan zich een oordeel van een land vormen. Hoeft niet blindelings de media te geloven. Merkt dat we een vertekend beeld krijgen doordat maar aan één aspect aandacht wordt gegeven. Je leert relativeren.

Je merkt dat je volgepropt bent met sociale conventies. Je komt erachter dat wie je dacht dat je was, gewoon een sociaal masker was. Relativeren. Niets lijkt nog normaal. Of alles.

Duizenden redenen om op reis te gaan. En wanneer je aan het reizen bent, lijkt de wereld alleen maar uit reizigers te bestaan. Ze zijn letterlijk overal. Je bent nooit alleen. Het is bijna onwezenlijk dat er ook een universum bestaat waar mensen om acht uur 's morgens naar hun werk vertrekken...

Dit is een deel van een hoofdstuk uit het boek 'Hoe word ik wereldreiziger?' van Marcel Gansevoort.

Photo of the Week: Christmas lights in Cologne

2012-04-27T18:55:00.000+02:00

Christmas market under the Dom in Cologne, Germany

Photo of the Week: Book stalls on the banks of the Seine

2012-04-18T13:20:00.000+02:00

Stalls with souvenirs, books and post cards on the banks of the Seine in Paris, France

Toekomstige reizen? Enkele nieuwe ideeën...

2012-04-17T13:19:00.000+02:00

Toen ik terug thuis was na mijn backpack-trip in Australië, wist ik dat het zeker niet de eerste en laatste keer zou zijn dat ik eropuit trok.

Sindsdien heb ik constant met nieuwe ideeën in mijn hoofd gezeten en erover lezen is altijd de eerste stap in de richting van de uitwerking ervan.

Eén van de dingen waar ik me de laatste tijd veel mee bezig gehouden heb, is het lezen van reisboeken, -verhalen, -websites, -blogs,...

Er zijn absoluut nog geen concrete plannen, maar alles begint altijd bij een idee of een verlangen.

Ik heb een gigantisch lange lijst met persoonlijke doelen: dingen die ik nog wil doen, steden die ik nog wil bezoeken en natuurwonderen die ik nog wil zien. Veel te lang om hier te posten.

Bovenaan die lijst staan een paar avontuurlijke ideeën die wel de moeite waard zijn om te vermelden. Hier volgt een korte opsomming -de volgorde heeft geen belang- van 'wilde plannen' die een zéér grote kans hebben om in de toekomst uitgevoerd te worden.

Hier gaan we:

Fietsavontuur van de Noordkaap naar Gibraltar
Beklimmen van de Kilimanjaro
Transsiberië/Transmongolië Express
Bezoek aan Antarctica
Route 66 met de moto
Naar de oorsprong van de beschaving in het Midden-Oosten en Noord-Afrika
Giant Loop rond Australië met de auto/camper
Met een schip naar Noord-Amerika
Te voet naar Machu Picchu via de Inca Trail
Met het openbaar vervoer door Zuid-Oost Azië

Waarom dan juist deze specifieke doelen? Drie redenen.

De eerste is dat het alle zeven continenten van deze aardbol betreft. Dat dit zal gebeuren door middel van zeer uiteenlopende vervoersmiddelen is reden twee. De derde reden is dat het doelen zijn die niet op één dag bereikt kunnen worden. Het zijn stuk voor stuk meerdaagse tochten; van enkele dagen, over enkele weken tot enkele maanden.

Een tweede vraag die bij sommigen opkomt is waarschijnlijk: is dit allemaal niet wat te hoog gegrepen? Misschien wel... Hoogstwaarschijnlijk niet. Ik ben nog jong en elk jaar zijn er duizenden mensen die deze dingen doen. Er is dus geen énkele reden om te veronderstellen dat dit absoluut onmogelijk is.

Dat dit door zoveel mensen gedaan wordt, is ook de reden dat ik 'wilde plannen' tussen twee haakjes plaatste. Dat moet in mijn ogen namelijk serieus genuanceerd worden. Deze plannen zijn helemaal niet zo wild als ze lijken. Ze vallen gewoon buiten de grenzen van de algemeen aanvaarde Westerse zon-zee-strand-verwenvakanties en citytrips en worden daarom nogal snel bestempeld als wild, onverantwoord en zelfs gevaarlijk.

Er is echter nog niets concreet, zoals eerder al gezegd. Vérre van zelfs, maar er zijn dus wel een paar ideeën ontkiemd. We zullen zien welk zaadje het snelst groeit...

Photo of the Week: Wineglass Bay

2012-04-11T17:06:00.000+02:00

Wineglass Bay in Freycinet National Park, Tasmania, Australia

Twee korte dagen in le Vieux-Québec

2012-04-10T19:30:00.000+02:00

Zoals beloofd volgt hier een (korte) samenvatting van onze twee dagen in Québec.

Bij het inchecken in het hotel een handig informatieboekje met enkele wandelingen opgepikt.

's Zaterdags, ondanks het slechte weer, ook al onmiddellijk één van die wandelingen gedaan. Wat dat daarbij vrij snel opviel, is hoe relatief klein het oude Québec is. Québec als grootstad heeft meer dan 500 000 inwoners, maar het historische gedeelte is vrij beperkt. De historische en culturele waarde van dat gedeelte is echter onschatbaar. Zoals ik al zei staat le Vieux-Québec op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is echt een geweldig mooi stadje.

Er lag nog wat niet-gesmolten sneeuw en daarom was de stadswal nog afgesloten. Om die reden hebben we er dus geen wandeling over kunnen maken. Ook aan de Citadelle zijn we niet geraakt. De rest van onze wandeling voerde ons langs de vele historische en hedendaagse gebouwen van belang.

Cathédrale Anglicane Holy Trinity

Assemblée Nationale du Québec

Porte Saint-Louis

Grande Allée

Basilique-Cathédrale Notre-Dame de Québec

Rue du Trésor

Fairmont Château Frontenac

Fleuve Saint-Laurent

Hôtel Clarendon en Edifice Price

De volgende dag was het weer nog verslechterd en bijgevolg hebben we onze activiteiten moeten beperken tot ontbijten, souvenirs kopen en een overdekte rondrit met een paardenkoets. Dat laatste kan ik alleen maar omschrijven als verspilling van het weinige geld dat we hebben. Niet echt de moeite.

Het weekend daarentegen was zeker wél de moeite, zelfs ondanks het tegenvallende weer. Het is altijd leuk om een interessante nieuwe stad te bezoeken, te ontdekken en te leren kennen en dit was er zeker één.

Meer Québec-foto's zijn, zoals altijd, op deze locatie te vinden.

Ziekte en beterschap

2012-04-04T19:27:00.000+02:00

Bed en zetel. Dat zijn de plaatsen waar we de voorbije week het meeste van onze tijd hebben doorgebracht. We zaten allebei namelijk met een serieuze griep opgezadeld. Wat zei ik ook alweer over het weer dat hier nogal snel veranderd? Vrijdag, zaterdag, zondag en maandag letterlijk bijna niets anders gedaan dan gerust en tv series gekeken. Een zeer onwelgekomen verspilling van een weekend met andere woorden... Van het zien van president Obama is er dus ook niet veel in huis gekomen, wat duidelijk toch wel een grote gemiste kans is.

Voor volgend weekend (Paasweekend) daarentegen ziet alles er wel rooskleurig uit. Er staat dan een tripje naar Québec City gepland, de hoofdstad van de gelijknamige franstalige Canadese provincie.

Québec City wordt beschouwd als één van de best bewaarde koloniale steden ter wereld. Het is de enige stad in Noord-Amerika ten noorden van Mexico met een stadsmuur en le Vieux-Québec, met zijn kathedralen, kerken, een klooster, koloniale gebouwen, een château en een citadel, staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Wees maar zeker van een verslag, uiteraard vergezeld van een hele hoop foto's, in de loop van volgende week.

Spring break in New England

2012-03-25T20:51:00.000+02:00

Na een dikke drie weken in Vermont verwacht iedereen nu waarschijnlijk een hele hoop verhalen, avonturen en dergelijke. Wel, die zijn er (nog) niet! Veel spannends is er nog niet gebeurd. De dagen worden gevuld met véél lezen, eten koken, rondwandelen,...

Iets dat wel het vermelden waard is, is het weer hier. Dat kan namelijk op enkele dagen enorm veranderen. Vorige week hadden we hier enkele dagen met temperaturen die opliepen tot 28°C! Daarvan uiteraard geprofiteerd door op het strand aan Lake Champlain te gaan liggen. Ik heb me ook een korte broek moeten aanschaffen, want die had ik absoluut niet voorzien...

Volgende week daarentegen voorspellen ze temperaturen rond 5°C. Terug tijd voor de winterjas dus. Inderdaad, het verandert énorm.

De foto's die ik tot nu toe genomen heb staan in dit album. De oplettenden kunnen ook zien dat ik al mijn fotoalbums verplaatst heb naar één locatie; dit om alles nog een beetje overzichtelijker te maken. Als gevolg daarvan zou het wel kunnen dat de links naar albums in mijn vorige berichten niet meer werken.

Wat ik ook nog wilde meegeven, is dat Barack Obama volgende vrijdag naar Burlington komt. Tickets voor zijn speech heb ik niet meer te pakken kunnen krijgen. Die waren op 1-2-3 uitverkocht en de rest is veel te duur... Ik zal wel proberen om een glimp van hem op te vangen, al weet ik niet of dat mogelijk zal zijn.

Drie persoonlijke redenen om te fotograferen

2012-02-27T12:31:00.000+01:00

Tijdens mijn reizen probeer ik altijd zoveel mogelijk foto's te nemen. Waarom?

Ten eerste voor mezelf, omdat foto's momenten vastleggen. Mooie momenten, onvergetelijke momenten, onverwachte momenten,... Momenten die later herinneringen zullen zijn. Foto's kunnen je zonder enige moeite terug meenemen naar die momenten. Zelfs na enkele maanden, jaren, zelfs als je denkt ze al lang vergeten te zijn. Gewoon door ernaar te kijken brengen ze je terug naar die exacte plaats, soms zelfs met geuren en geluid, misschien zelfs naar hoe je je voelde op dat moment. Een gewéldige eigenschap.

Ten tweede voor anderen, vooral om een impressie te geven van waar ik me bevind of geweest ben. Ook om mensen proberen warm te maken om ook naar deze plaatsen te gaan, om zelf te ontdekken hoe het er daar aan toe gaat en waar het allemaal om draait.

Ten derde, en dit is eigenlijk ook een persoonlijk reden en zou dus normaal gezien bij reden nummer één moeten horen, omdat het ook gewoon leuk is om foto's te nemen! Het is in de loop van het voorbije jaar een echte hobby geworden.

Nieuws, nieuws, nieuws

2012-02-23T18:53:00.008+01:00

Zoals de titel doet vermoeden heb ik nog eens wat nieuws te melden.

Na iets meer dan een maand werken ga ik weer op pad. Over exact een week zit ik terug op een vliegtuig richting Boston. Een dikke zes weken later, 17 april om precies te zijn, ben ik dan opnieuw thuis.

Waarmee ik me deze keer bezig zal houden en waar ik dat zal doen, valt hier uiteraard te volgen! Echt concrete plannen zijn er echter nog niet.

Europese citytrips: deel twee

2012-02-06T17:17:00.016+01:00

In mijn laatste bericht was ik geëindigd in Brugge/Knokke. Onze volgende uitstap, en tevens ook onze langste, was naar:

Parijs

We verbleven hier vier dagen en drie nachten in een hotelletje/hostel in Montmartre. Vrijdagnamiddag aangekomen na een ritje van een anderhalf uur met de Thalys. Ongelooflijk hoe snel dat tegenwoordig gaat. Na een tijdje zoeken toch het hostel gevonden, de bagage op de kamer gezwierd en begonnen aan het verkennen van Parijs. Hoe doe je dat het beste? Eén antwoord: de metro. Het metrostelsel in Parijs is gewéldig. En bovendien ook behoorlijk goedkoop. Die avond dus een avondwandelingetje gemaakt langs de Seine (en er zijn slechtere dingen denk ik dan), het Louvre, Place de la Concorde, het Grand Palais en Petit Palais en de Champs-Elysées. Daarna nog wat gaan drinken in Montmartre.

De volgende dag bijna volledig doorgebracht in het fantastische Louvre (dat gratis is voor Europeanen jonger dan 26). Serieus, het is zo indrukwekkend dat ik er bijna niets over ga zeggen, want woorden doen het sowieso tekort. Het enige dat ik er nog over kwijt wil is het volgende. Het is gigantisch en bijgevolg ook onmogelijk om alles te zien op één dag. Ze zeggen wel eens dat het drie maanden duurt om elk afzonderlijk kunstwerk te zien en dat geloof ik best. De inkomhal, onder de pyramide, heeft zelfs iets weg van een luchthaven...

's Avonds was het oudjaar. Daarvoor een bezoekje gebracht aan de Moulin Rouge in de buurt Pigalle en daar dus ook op café geweest. Tegen een uur of half 12 de metro genomen naar de Champs-Elysées, waar zich al een massa volk bevond. Daar onze champagne laten knallen en ons verbaasd over het feit dat er geen vuurwerk was.

Zondag de hele dag rondgewandeld in Parijs, langs alle bekende en minder bekende gebouwen, waarvan de belangrijkste: Het Hôtel de Ville, Centre Pompidou, de Notre Dame en uiteraard de Eiffeltoren. Alle wachtrijen waren die dag extreem lang, dus zijn we nergens binnen of op geweest. Vooral aan de Notre Dame en de Eiffeltoren was het waanzinnig druk.

Onze laatste voormiddag doorgebracht in Montmartre zelf, met een bezoek aan de markt met alle kunstenaars en vanzelfsprekend aan de Sacré-Coeur.

Na een dagje thuis, op naar de volgende hoofdstad voor ons eerste reisje van het nieuwe jaar:

Amsterdam

Hier hebben we voor de verandering niet rondgelopen met het idee om zoveel mogelijk te zien. De Amsterdamse binnenstad is vrij klein en het was perfect mogelijk om willekeurig rond te beginnen wandelen en toch ongeveer overal te komen. Het was eigenlijk zalig om op 't gemak een gezellige, drukke stad als Amsterdam te ontdekken. De meest gekende dingen over Amsterdam zijn de coffeeshops, de walletjes, de fietsen en de kanalen. Die zijn dan ook inderdaad overal te vinden. Over onze drie dagen daar kan ik kort zijn: het is ons beide zeer goed bevallen!

Twee dagen later was het alweer tijd voor ons laatste stadsbezoek. Deze keer aan:

Berlijn

Naast een stad waar ik nog niet geweest was, ook een stad die mij eigenlijk volledig onbekend was. Hier verbleven we ook drie dagen, deze keer niet in een hotel, maar op het appartement van mijn nonkel en tante. Nogmaals bedankt hiervoor!
Op de eerste dag hebben ze ons op een sight seeingbus gezet. Zoals eerder al gezegd een gemakkelijke manier om een eerste indruk te krijgen van een nieuwe stad. Ook omwille van het slechte weer was het comfortabeler om de bus te nemen. Een opsomming van de dingen die we toen al gepasseerd zijn: Potsdamer Platz, Checkpoint Charlie, Gendarmenmarkt, Alexanderplatz, de Brandenburger Tor en de Holocaust Memorial.

De volgende morgen vroeg vertrokken voor een goed gevulde dag met onder andere: Potsdam, de Reichstag, Bernhauerstrasse met de resten van de Muur, Karl-Marx-Allee, de East Side Gallery, de Berliner Dom en Bebelplatz. 's Avonds goed gaan eten en afgesloten met bier en schnapps in de oudste Stube van Berlijn.

Onze laatste ochtend in Berlijn gebruikt om een wandeling te maken over de Kurfüstendamm en een paar kleine souvenirtjes te kopen. Nadien terug het vliegtuig op en richting thuis...

Ik zou willen afsluiten met iets waar ik eigenlijk zojuist nog maar aan dacht. Ik realiseerde me dat we tijdens onze reisjes door West-Europa bijna alle mogelijke vervoersmiddelen gebruikt hebben: onze eigen benen, fiets, auto, trein, tram, bus, vliegtuig en metro. Alleen de boot ontbreekt hier nog, als ik tenminste niets over het hoofd zie, maar dat had in de zomer sowieso wel het geval geweest!

Een maand vol citytrips ziet er zo uit

2012-01-26T21:24:00.026+01:00

Ik had in mijn vorige post een verslag van alle citytrips beloofd. Ik zal het waarschijnlijk wel vrij beknopt houden, vooral omwille van het feit dat sommige al een tijdje in het verleden liggen en bepaalde details dus ook, maar we zien wel waar we uitkomen!

De eerste stad die we aandeden tijdens ons maandje door West-Europa was:

Dublin

Hier kwamen we aan om 5.00u plaatselijke tijd, na een slapeloze bijna acht uur durende vlucht van Boston. We hadden hier een stop-over van een twaalftal uur voorzien om de stad te bezoeken. Dat de kans op een jetlag bestond, wisten we. En dat er van een geweldige jetlag sprake was, kan ik hier

zeker bevestigen. Het plan was om een ticket te kopen voor de bekende hop-on hop-off sight seeingbussen, maar daarvoor moesten we nog een kleine vier uur wachten.

Uiteindelijk dus de bus opgestapt voor een rondje door Dublin. Eigenlijk zijn deze bussen het toppunt van toerisme, maar ze zijn wel ongelofelijk makkelijk als je weinig tijd hebt. Alle bekende attracties van Dublin zijn we dus op deze manier gepasseerd.

Dublin is echt wel een interessante stad, Ierland is ook een interessant land, maar vanzelfsprekend is amper twaalf uur veel te weinig om ze echt te leren kennen. Hetzelfde gevoel had ik al ook al in Singapore een dik jaar geleden...

Volgende stop was:

Brussel

Na de vermoeiende dag in Dublin eerst de nacht doorgebracht in Brussel. Ik was nog nooit echt in Brussel geweest, op de Heizel en het KBIN na, en het stadscentrum is me écht geweldig bevallen. De Grote Markt staat bekend als één van de mooiste pleinen van Europa en dat is ook effectief zo. Verder rondgewandeld langs de klassieke bekende plaatsen in Brussel: Rue des Bouchers, Manneken Pis, de Beurs, koninklijk paleis,... Ook op onze eerste (van vele) kerstmarkt in Europa geweest.

Na een dagje uitrusten thuis, en het afschudden van de jetlag, was de volgende halte:

Keulen

Tijdens de kerstperiode mag een bezoek aan de bekendste en, volgens velen, beste kerstmarkt van Europa niet ontbreken. Het is ook een speciale kerstmarkt, zo vlak onder de fantastisch indrukwekkende Dom.

De dag nadien was het de beurt aan:

Antwerpen

Ook in Antwerpen was ik behalve op de Meir en in de Zoo eigenlijk nog nergens geweest. Toch niet zover ik me kan herinneren in ieder geval. Hier ook weer een dagje rondgeslenterd langs en/of in: de Meir, het Rubenshuis, Museum Mayer van den Bergh, de Groenplaats (met Music for Life), Grote Markt, de kerstmarkt, Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, de Schelde en het Steen.

Na het kerstweekend stond het laatste ééndaagse stadsbezoek op het programma. Dit was aan mijn favoriete stad:

Brugge

Exact hetzelfde gedaan als tijdens de vorige uitstapjes: rondwandelen, museums bezoeken en de toerist uithangen. Hier de traditionele, uitgestippelde stadswandeling gedaan. 's Avonds doorgereden naar een appartement in Knokke. De volgende dag een blitzbezoek aan Knokke en de Noordzee alvorens terug naar huis te rijden.

Zo, ik ga het voorlopig hierbij houden. In mijn volgende bericht, dat er binnenkort aankomt, zal ik verder gaan met onze meerdaagse uitstapjes: Parijs, Amsterdam en Berlijn.

Ups and downs

2012-01-17T17:52:00.021+01:00

Veel activiteit is hier de voorbije maand niet te bespeuren geweest. Hoog tijd voor nog eens wat nieuws dus.

Caroline is verleden zaterdag terug naar huis vertrokken. De twee maanden die we nu samen hebben doorgebracht zijn echt voorbij gevlogen. Achteraf bekeken leken ze even lang te duren als een vingerknip. We hebben met andere woorden een gewéldige tijd beleefd.

De planning die we op voorhand hadden gemaakt, is toch weer een goede gebleken. Ik moet er wel bij vermelden dat dit ook voor een groot deel te danken is aan de beide families die gezorgd hebben voor een hartelijke ontvangst voor mij in Amerika en voor Caroline hier in België. Via deze weg nog eens een geweldige merci aan iedereen voor de gastvrijheid en de goedkope en zelfs gratis verblijfplaatsen in Amerika en Europa!

Degenen die willen weten waar we nu eigenlijk overal zijn geweest en waar we ons mee beziggehouden hebben, kunnen zich hiervan een beeld vormen op de fotopagina. Daar zijn (bijna) alle foto's te vinden die we tijdens onze citytrips gemaakt hebben. Ik had me voorgenomen om een verslagje te schrijven over alle citytrips, maar ik heb mezelf nog niet zover gekregen er aan te beginnen. Misschien zal dit binnen enkele dagen wel zo zijn. Houd dus vooral de site in de gaten!

Het gevoel dat nu achterblijft is niet het meest aangename. Ik druk me hier eigenlijk veel te voorzichtig uit, 't is namelijk een beetje vergelijkbaar met hoe ik me voelde tijdens mijn laatste weken in Australië.

Het is nu de bedoeling om mijn leven terug een beetje op orde te krijgen en me terug aan te passen aan het 'normale' leven. Het woord normaal staat hier uitdrukkelijk tussen twee haakjes, omdat er in mijn ogen serieus kan gediscussieerd worden over wat als normaal moet beschouwd worden. Dat hangt voor een groot deel af van de prioriteiten die mensen stellen in hun leven. En die kunnen nogal eens verschillen. Voor mij is het dus perfect normaal om te doen wat ik op dit punt in mijn leven doe, juist omdat ik dat wil doen.

Ik ben me wel ten volle bewust van het feit dat ik ongelofelijk veel geluk heb dat ik het leven kan leiden dat ik wil leiden.

Voorlopig is 't dus even terug op zoek naar werk, een tijdje werken, sparen en terug het vliegtuig op. Juist zoals ik dat nu al een jaar of twee doe...

Er staat voorlopig echter wel nog niets concreets te gebeuren, maar er zijn wel enkele (kleinere en grote) plannen... Ik breng iedereen op de hoogte van zodra er ergens verandering in komt.

Ik heb gemerkt dat het aantal sitebezoeken nog steeds geleidelijk blijft stijgen, wat me uiteraard veel plezier doet!

Als laatste wilde ik er daarom nog even op wijzen dat ik enkele kleine aanpassingen heb gedaan aan de lay-out van mijn pagina's, als poging om het allemaal nog wat meer overzichtelijk te maken. Suggesties, ideeën, opmerkingen, commentaar, kritiek en alle andere synoniemen hiervan zijn altijd welkom.