NEWS FOX

Deadly explosion rocks central Bangkok

2015-08-17T13:48:00.004-07:00

A bomb exploded in the heart of Thailand's capital, Bangkok, on Monday evening local time, killing at least 16 people including foreigners, police and local media said.

No one immediately claimed responsibility for the blast, which happened at a major intersection in the city and left scores of others wounded.

The pipe bomb detonated in front of the Erawan shrine in the Chidlom district, a shopping area popular with tourists. The Hindu shrine is visited by thousands of Buddhist devotees every day.

Witnesses described seeing body parts scattered across the street.

Video footage from the scene appeared to show a vehicle ablaze under the Skytrain mass transit line, which runs over parts of the city. Other footage purportedly showed the moment of the blast.

Images uploaded to social media showed lamp posts and motorcycles strewn across the road.Earlier, the bomb was suspected to have been hidden in a motorcycle, but this was later denied by police.

At least two other explosive devices were found in the area and defused.

"I was having dinner at the Hyatt Erawan Hotel when a large explosion shook the building," Eric Seldin, an office worker, told the German news agency DPA.

"When we were allowed outside 15 minutes later, we saw several bodies covered under white sheets," he added.

Thailand's defense minister, Prawit Wongsuwong, told Reuters: "The perpetrators intended to destroy the economy and tourism, because the incident occurred in the heart of the tourism district."

Two small pipe bombs exploded outside a luxury shopping mall in the same area of Bangkok in February.

Within hours of Monday's blast, a campaign around the hashtag #PrayforBangkok had been tweeted 340,000 times.

Vehicle bombs are more frequently used in southern Thailand, where a Muslim separatist insurgency has been waged for several years.

The Thai military has ruled the country since May 2014, when it ousted the government after several months of opposition protests.

The ruling junta has recently said it will delay elections until 2017.

mm/kms (AFP, AP, dpa, Reuters)

Στενό το κοστούμι

2015-08-14T03:43:00.001-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Εδώ και καιρό είχαμε τονίσει πως αυτό που ονομάζουμε Μνημόνιο ή δημοσιονομικό πρόγραμμα προσαρμογής έναντι χρηματοδότησης (όπως θέλει ο κάθε ένας μπορεί να το ονομάσει), δεν μπορεί να στηριχτεί σε ένα μόνο κόμμα. Άν μάλιστα λάβουμε υπόψιν πως ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία επαγγελλόμενος τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που τελικά έπραξε, τότε καταλαβαίνουμε την υπάρχουσα διάσπαση στο εσωτερικό του.

Η διάσπαση αυτή θα χωρίσει τα τμήματα του κόμματος που θέλουν δραχμή και σύγκρουση με την Ευρώπη από αυτά που κατάλαβαν πως η Ελλάδα ούτε το σθένος μα ούτε και τους σύμμαχους διαθέτει να φύγει από την Ευρωζώνη.

Ξαναγυρίζουμε λοιπόν νομοτελειακά στο σημείο που οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά βρέθηκαν, δηλαδή στην αναγκαστική λήψη μέτρων για να λάβουν δανεικά από την Ευρώπη.

Είναι λογική η σκέψη πως το "μετριοπαθές" αν θέλετε κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορέσει να φαίνεται εις το εξής "κακός" στα μάτια των ψηφοφόρων του αφού άλλα είχε στο νου του όταν ζητούσε την ψήφο τους. Δεν γίνεται συνεχώς να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και να λέει στους πολίτες πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος πλην των μέτρων που θα πονέσουν κι άλλο την κοινωνία. Σε κάποια στιγμή θα φτάσει στο σημείο καμπής που το πολιτικό κόστος θα είναι δυσανάλογο σε σχέση με τη φράση "μα δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς".

Σε εκείνη τη δεδομένη στιγμή, που δεν προβλέπεται να αργήσει, ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί μόνος του. Αναγκαστικά είτε θα (ξανά) προκηρύξει εκλογές ή θα ζητήσει τη στήριξη της αντιπολίτευσης ένεκα εθνικής υποχρέωσης.

Είναι μάταιο να αναζητεί ο κ. Τσίπρας διέξοδο στις εκλογές πιθανότατα του Σεπτέμβρη για να απαλλαγεί από τους "δραχμιστές" του κόμματός του. Αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια από την αντιπολίτευση ακριβώς επειδή, όπως είπαμε, θα αναγκάζεται να κάνει τον Σαμαρά και τον Παπαδήμο ενώ επεδίωκε το ακριβώς ανάποδο. Αυτό το παράδοξο δεν μπορεί λογικά να συνεχιστεί επί μακρόν, εκτός κι αν το εκλογικό σώμα κρατήσει για κάποια χρόνια τον κ.Τσίπρα πρωθυπουργό όχι επειδή έπραξε όσα είχε υποσχεθεί αλλά γιατί απλά δεν θεωρεί εναλλακτική λύση τη ΝΔ, το Ποτάμι ή το (ανύπαρκτο πλέον) ΠΑΣΟΚ. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει βέβαια αυτό το σενάριο αλλά με αυτή τη λογική ο ΣΥΡΙΖΑ θα φθαρεί εξίσου γρήγορα όσο και η ΝΔ, αφού τα απανωτά μέτρα δεν θα συμβάλλουν στο να δει ο κόσμος καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσής του.

Το κοστούμι προβλέπεται στενό για τον πρωθυπουργό και θα γίνει ενδεχομένως ακόμη στενότερο όταν πια ξεφορτωθεί τους αντιπολιτευόμενους στο κόμμα του. Τότε, δεν θα υπάρχει κάποιος να τον αποσπάσει από το έργο του που θα είναι η διαχείριση και η εφαρμογή των μέτρων που ψηφίστηκαν, τα οποία αναγκαστικά θα τον φέρουν σε αντιπαράθεση με μια ήδη ταλαιπωρημένη κοινωνία.

Το σχέδιο που «γέννησε» την ατομική βόμβα

2015-08-06T01:28:00.003-07:00

Στο πλαίσιο του "Σχεδίου Μανχάταν" περισσότερα από 125.000 άτομα εργάστηκαν πυρετωδώς στις ΗΠΑ για την κατασκευή ατομικών βομβών. Μία από αυτές έπεσε πριν από 70 χρόνια στη Χιροσίμα

Το Λος Άλαμος στην αμερικανική πολιτεία του Νέου Μεξικού είναι ταυτόχρονα φυσικός παράδεισος αλλά και τόπος εγκλήματος όπου κατασκευάστηκε το πρώτο όπλο μαζικής καταστροφής. Ο Αμερικανός φυσικός Ρόμπερτ Οπενχάιμερ κινούσε από εκεί τα νήματα του "Manhattan Project", του "Σχεδίου Μανχάταν", με το οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούσβελτ επεδίωκε να κερδίσει την κούρσα του ανταγωνισμού για την κατασκευή της πρώτης ατομικής βόμβας απέναντι στη Γερμανία του Χίτλερ.

Ο Οπενχάιμερ είχε συγκεντρώσει στο Λος Άλαμος μία πλειάδα εξαιρετικών επιστημόνων προκειμένου να εργαστούν στο πλαίσιο του στρατιωτικού ερευνητικού σχεδίου πριν από τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δήλωσε στην DW η Χέδερ Μακ Κλέναχαν, διευθύντρια του Ιστορικού Μουσείου του Λος Άλαμος. Ανάμεσα στους 6.000 επιστήμονες που βρέθηκαν εκεί με τις οικογένειές τους για τις ανάγκες του σχεδίου ήταν και νομπελίστες όπως ο Ενρίκο Φέρμι, ο Νιλς Μπορ και ο Χανς Μπέτε. Όπως είπε η Αμερικανίδα ιστορικός, «για πολλούς η εργασία στο Λος Άλαμος ήταν κάτι σαν χρυσή εποχή της καριέρας τους. Ένιωθαν ότι έκαναν σημαντική δουλειά και τους ενθουσίαζε η πιθανότητα να τερματίσουν τον πόλεμο».

Σχέδιο με απεριόριστη χρηματοδότηση

Το κτήριο όπου εργαζόταν και συνέτρωγε η ερευνητική ομάδα υπό τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ στο Λος Άλαμος

Σύμφωνα με την Χέδερ Μακ Κλέναχαν για το σχέδιο εργάζονταν συνολικά 125.000 άτομα. Επειδή η σύλληψή του σχεδίου έγινε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, το εγχείρημα ονομάστηκε αρχικά Manhattan Engineering District και αργότερα αποκαλούνταν απλά Manhattan Project.

Μέλος της επιστημονικής ομάδας του Οπενχάιμερ ήταν και ο Αμερικανός χημικός Ουίλιαμ Χάτζενς, ο οποίος διηγήθηκε στην DW ότι το κλίμα στη διάρκεια των εργασιών της ομάδας ήταν σε γενικές γραμμές τεταμένο. Το Σχέδιο Μανχάταν ήταν απολύτου προτεραιότητας για την αμερικανική κυβέρνηση και οι πόροι του δεν είχαν όριο. Ξεκινώντας το 1940 με έναν προϋπολογισμό της τάξης των 6.000 δολαρίων, το ποσό εκτοξεύθηκε πέντε χρόνια αργότερα στα 2 δις δολάρια. «Επρόκειτο για το ακριβότερο ερευνητικό πρόγραμμα μετά την προσελήνωση», εκτιμά ο Χέδερ Μακ Κλέναχαν. Στόχος των παράλληλων εργασιών ήταν η κατασκευή μίας βόμβας ουρανίου και μία βόμβας πλουτωνίου.

Ενοχές μέχρι τον θάνατο

Ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με τις φονικές επιπτώσεις των ατομικών βομβών που σχεδίασε

Στις 16 Ιουλίου 1945 όλα ήταν έτοιμα για την πρώτη δοκιμή μιας βόμβας πλουτωνίου στην αχανή ερημική έκταση White Sands Missile Range, σε απόσταση 200 μιλίων από το Λος Άλαμος. Ακόμη και σήμερα, 70 χρόνια αργότερα, τα επίπεδα ακτινοβολίας στην περιοχή είναι δεκαπλάσια από το συνηθισμένο. Περίπου έναν μήνα μετά την πυρηνική δοκιμή στις ΗΠΑ οι Αμερικανοί έριξαν δύο ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία -στη Χιροσίμα στις 6 Αυγούστου 1945 και τρεις ημέρες μετά στο Ναγκασάκι. Πολλοί από τους επιστήμονες που είχαν συμβάλει στην κατασκευή τους πληροφορήθηκαν την είδηση από το ραδιόφωνο. Όπως δήλωσε ο Αμερικανός χημικός Ουίλιαμ Χάτζενς, «δεν υπήρχαν μεγάλοι εορτασμοί μετά τη ρίψη των βομβών. Δεν είχαμε διάθεση να γιορτάσουμε για ένα πράγμα που σκότωσε τόσους ανθρώπους. Όμως, έσωσε και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων συντομεύοντας τη διάρκεια του πολέμου. Το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν η ανακούφιση για την επιτυχία του σχεδίου. Παρότι σκοτώθηκαν τόσο πολλοί στην Ιαπωνία. Ήταν μια πολύ περίπλοκη κατάσταση».

Ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ δεν αισθάνθηκε το ίδιο ανακουφισμένος. Αντιθέτως, φέρεται να δήλωσε αργότερα στον Αμερικανό πρόεδρο Τρούμαν ότι έχει λερώσει τα χέρια του με αίμα. Οι αμφιβολίες και οι τύψεις δεν τον εγκατέλειψαν μέχρι τον θάνατό του το 1967.

Γκέρο Σλις / Άρης Καλτιριμτζής

Επί δικαίων και αδίκων

2015-08-04T02:58:00.000-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε για επιπλέον βάρη στον εργασιακό τομέα. Από το 2010 και εντεύθεν, οι δανειστές θεώρησαν κουραφέξαλα τις εξαγγελίες των κυβερνήσεων περί πάταξης της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής και των συναφών πρακτικών που δεν αφήνουν το κράτος να στεριώσει φράγκο.

Περίτρανη απόδειξη όλων αυτών είναι οι φορολογικές επιδρομές επί δικαίων και αδίκων με την σχεδόν εκμηδένιση του αφορολόγητου και την επιβολή ΕΝΦΙΑ σε κάθε κεραμίδι και καλύβα ανά την επικράτεια. Με τοιαύτης αξίας μέτρα, επέπεσε σε πλούσιους και φτωχούς η μοίρα της οικονομικής αφαίμαξης.

Η ίδια τακτική εφαρμόζεται και στα εργασιακά. Το να κοπούν σκανδαλώδη έως τερατώδη επιδόματα στο δημόσιο, θεωρείται εκτός από λογικό και επιβεβλημένο. Το να περιορίζονται προνόμια και εφάπαξ πάλι δεν θα αποτελούσε έκπληξη πρώτου μεγέθους. Δεν γίνεται άλλωστε μια χρεοκοπημένη χώρα να συνεχίζει να ξοδεύει όσα την εποχή που ασύστολα δανειζόταν.

Το ακατανόητο όμως είναι να βάλλεται ο ιδιωτικός τομέας που πάντα ήταν ζούγκλα και βασίλευε η αναρχία και ο φόβος της ανεργίας. Ήδη από το 2010-11 που υπήρχε το πρώτο κύμα της κρίσης, οι απολύσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή. Ο Έλληνας, εξασκημένος θα έλεγε κανείς σε αντανακλαστικά καταστροφής, άρχισε να οσμίζεται κάποιον άτυπο Αρμαγεδδώνα και κάποια επανάληψη της κατοχής. Αυτό οδήγησε σε αρνητική ψυχολογία και σε σιγανό μοιρολόϊ, άσχετα αν πολλοί επιχειρηματίες φρόντισαν καλού-κακού να βγάλουν λεφτά έξω και πήραν τα μέτρα τους διώχνοντας προσωπικό.

Να κάνουμε εδώ μια διευκρίνιση. Σαφώς και πολλές εταιρείες επλήγησαν βάναυσα από την κρίση και για αυτές η συγκράτηση των δαπανών ήταν μονόδρομος για την επιβίωσή τους. Δεν ομιλούμε όμως για αυτές αλλά για όσες εκμεταλλεύτηκαν το φόβο των εργαζόμενων και προχώρησαν σε καθυστερημένες καταβολές μισθών, δεν έβαζαν ένσημα, έκρυβαν τους εργαζόμενους σε περίπτωση επιθεώρησης από τους αρμόδιους φορείς, έβαζαν εικονικά δώρα Χριστουγέννων και μετά τα έπαιρναν πίσω για να φανεί πως έκαναν καταβολές, έδιναν κουπόνια αντί χρημάτων, δήλωναν ημιαπασχόληση ενώ απασχολούσαν υπερωριακά τον εργαζόμενο, κλπ.

Μέσα σε όλα ήρθε τώρα να προστεθεί ως δώρο και η κατάργηση των τριετιών που έδιναν μια μικρή ανάσα στους έμπειρους εργαζόμενους. Έτσι, δίνεται η χαριστική βολή σε όσους έπαιρναν μια στοιχειώδη ανταμοιβή για την προϋπηρεσία τους. Αναρωτιέται κανείς αν εξ αρχής δεν ήταν αυτή ακριβώς η επιδίωξη κύκλων των δανειστών, δηλαδή η βαλκανοποίηση της Ελλάδας μισθολογικά. Δεν εξηγείται αλλιώς η επί δικαίων και αδίκων εφαρμογή τόσο βάρβαρων μέτρων. Άν, δε, ορισμένοι αφελείς έως παρανοϊκοί πιστεύουν πως με τον εξευτελισμό του μισθολογικού κόστους θα αυξηθεί η απασχόληση, πλανώνται πλάνην οικτράν.

Η εμπειρία έχει δείξει πως όχι μόνο δεν ευνοούνται οι προσλήψεις αλλά δίδεται το ελευθέρας στο πιο αδίστακτο κομμάτι της εργοδοσίας να αυθαιρετήσει περισσότερο ακόμη. Ας φανταστούμε έναν εργαζόμενο που είναι π.χ. 45 ετών με πέντε τριετίες, δηλαδή 15 χρόνια εμπειρίας. Άν ο άνθρωπος αυτός χάσει τα επιπλέον χρήματα της προϋπηρεσίας του, αφενός θα κόψει ο ίδιος επιπλέον δαπάνες για να ζήσει, αφετέρου δε θα παρακαλάει το Θεό κάθε μέρα να μην τον διώξουν διότι στα 45 δεν βρίσκει κανείς εύκολα δουλειά.

Η κυβέρνηση Τσίπρα οφείλει να πει με ειλικρίνεια στο λαό πως αδυνατεί να βρει λεφτά από τις παράνομες μεταφορές χρημάτων στο εξωτερικό και πως σαφώς δεν διαθέτει τη δυνατότητα ελέγχου κάθε συναλλαγής για να δει αν κόβονται αποδείξεις. Η παραδοχή αυτή θεωρείται έντιμη και κατανοητή. Από την άλλη, οφείλει εξίσου να παραδεχτεί πως η βίαιη βαλκανοποίηση της Ελλάδας όχι μόνο δεν προδιαθέτει θετικά για ανάκαμψη της οικονομίας αλλά παγιδεύει τη χώρα σε ένα φαύλο κύκλο ανέχειας και κοινωνικής έντασης.

Ο Τσίπρας μεγαλώνει

2015-07-21T10:33:00.001-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Με τις πρόσφατες δηλώσεις του, ο Αλέξης Τσίπρας επιτέλους δείχνει ότι μεγάλωσε. Πλέον δεν είναι ο πρωθυπουργός της ελαφρολαϊκής Αριστεράς που πιστεύει πως όσοι μας δανείζουν πρέπει να χορεύουν στο σκοπό μας και ανάλογα με τη διάθεσή μας. Δεν είναι ο άνθρωπος που ευαγγελιζόταν λεφτά και επαναφορά των συνθηκών ζωής στα προ κρίσης επίπεδα ενώ από πάνω του κρεμόταν η γκιλοτίνα των "θεσμών" που ανά πάσα στιγμή μπορούσαν να "στραγγαλίσουν" την οικονομία.

Ο Τσίπρας άλλαξε. Μετουσιώθηκε θα μπορούσε κανείς να πει. Τώρα του βγαίνουν λόγια μεστά και ρεαλιστικά. Πέταξε το γάντι σε όσους τον αμφισβητούν ή θεωρούν πως έπρεπε να συνεχίσει το τσαμπουκά με τη Μέρκελ. Παρουσίασε γεγονότα και επιχειρήματα. Είπε πως η αρπαγή αποθεμάτων της Τράπεζας της Ελλάδος και τα IOUs είναι ίσης ισχύος με τα λεφτά που σου δίνει ο τραπεζίτης στη Μονόπολυ αν περάσεις από την εκκίνηση. Προκάλεσε όλους αυτούς τους επικίνδυνα σκεπτόμενους ανθρώπους στο κόμμα του να του δώσουν εναλλακτικές προτάσεις για να δει τι του ξέφυγε και ποια ήταν η "άλλη οδός" που πάνω στις διαπραγματεύσεις δεν βρέθηκε κανείς να του την προτείνει.

Απάντηση δεν πήρε και ούτε θα πάρει, και αυτό γιατί ο ίδιος με τον Βαρουφάκη είχαν, ως φαίνεται, δοκιμάσει εναλλακτικές του Γκρέξιτ αλλά δεν τους βγήκαν. Έτσι στράφηκαν από τις ασκήσεις επί χάρτου και τις συμμαχίες με τα Μπρικς που ποτέ δεν ήλθαν, στο ρεαλισμό που επέβαλλε συνεργασία αναγκαστική με τους σκληρούς της Ευρώπης.

Προφανώς, αυτή η εξ' ανάγκης και λόγω των περιστάσεων ταχεία ωριμότητα του κ. Τσίπρα θα τον φέρει αντιμέτωπο με το πολυδαίδαλο κόμμα του και σε έτερο χρόνο με μερίδα των ψηφοφόρων του. Άλλωστε έπρεπε κάποτε να γίνει αντιληπτή η θέση των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Σαμαρά και Παπαδήμου που δεν κατόρθωσαν να σταθούν για πολύ καιρό, όχι τόσο επειδή ήταν συλλήβδην ανίκανοι ή ενδοτικοί αλλά απλά διότι καλούνταν να εφαρμόσουν εξίσου σκληρά μέτρα. Τώρα πλέον ο πρωθυπουργός ξέρει τι έβλεπαν μπροστά τους οι άλλοι.

Πλέον, μένει να δούμε τι "ξεκαθάρισμα" θα γίνει στο νου και στο κόμμα του πρωθυπουργού. Άν ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελιχθεί σε μετριοπαθές Ευρωπαϊκό κόμμα με αρκετά αριστερά-φιλολαϊκά στοιχεία, ίσως κερδίσει το στοίχημα των επόμενων εκλογών. Μαζί με αυτόν θα συμβαδίσουν και τα κεντρώα-κεντροδεξιά κόμματα που δεν επιθυμούν περιπέτειες σαν αυτές που ζήσαμε και που στοίχισαν ακριβά στη χώρα. Αυτό ίσως αποβεί χρήσιμο για το πολιτικό μέλλον του κ. Τσίπρα.

Αναμένουμε τις εξελίξεις.

70 χρόνια από τη Διάσκεψη του Πότσνταμ

2015-07-17T10:19:00.000-07:00

Το Πότσνταμ έγινε το καλοκαίρι του 1945 το επίκεντρο του παγκόσμιου πολιτικού ενδιαφέροντος. Οι ηγέτες των τριών μεγάλων συμμαχικών δυνάμεων έλαβαν καθοριστικές αποφάσεις για το μέλλον της ηττημένης Γερμανίας.

Ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα της 17ης Ιουλίου 1945, ακριβώς 70 χρόνια από σήμερα, όταν οι λιμουζίνες των τριών ηγετών των μεγάλων συμμαχικών δυνάμεων αφίχθηκαν στην εσωτερική αυλή του Ανακτόρου Σεσίλιενχοφ του Πότσνταμ. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 8 Ιουλίου, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος είχε τερματιστεί με τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας.

Οι τρεις ηγέτες των νικητών του πολέμου έπρεπε να λάβουν αποφάσεις για την «επόμενη ημέρα» της ήττας του ναζιστικού καθεστώτος. Ο Αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν, ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο σοβιετικός ηγέτης Γιόζεφ Στάλιν ήθελαν -και για λόγους συμβολισμού- να ολοκληρώσουν τη μεταπολεμική διευθέτηση σε γερμανικό έδαφος. Εκεί κλήθηκαν να αποφασίσουν για ζητήματα πολεμικών επανορθώσεων, αλλά και να βάλουν τα πολιτικά και οικονομικά θεμέλια της ανοικοδόμησης. Τα ερωτήματα για τη στάση που θα έπρεπε να τηρηθεί απέναντι στη χώρα που προκάλεσε ανείπωτο πόνο στην ανθρωπότητα, αλλά και για τα επιμέρους συμφέροντα που ήθελαν να ικανοποιήσουν οι νικήτριες δυνάμεις, έψαχναν απάντηση.

Ανταγωνισμός για τις σφαίρες επιρροής

Η στρογγυλή τράπεζα της Διάσκεψης του Πότσνταμ κατασκευάστηκε και μεταφέρθηκε εκεί από τη Μόσχα

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των τριών ηγετών ξεκίνησαν στις πέντε το απόγευμα στην επενδυμένη με ξύλο αίθουσα υποδοχής του ανακτόρου Σεσίλιενχοφ. Η μεγάλη στρογγυλή τράπεζα είχε κατασκευαστεί και μεταφερθεί εκεί ειδικά για αυτόν τον σκοπό από τη Μόσχα. Ήδη από την αρχή των συνομιλιών παρουσιάστηκε στασιμότητα. Σημείο τριβής ήταν μεταξύ άλλων ο γεωγραφικός και πολιτικός προσδιορισμός των γερμανικών εδαφών. Ζητούμενα για τους Συμμάχους δεν ήταν μόνο ο κατά το δυνατόν περιορισμός της γερμανικής επικράτειας, αλλά και η έκταση και ο διαμοιρασμός των ζωνών κατοχής και κατ' επέκταση οι σφαίρες επιρροής στην καρδιά της δυτικής Ευρώπης.

Οι τρεις ηγέτες συμφώνησαν τελικά στην πρόταση του Αμερικανού προέδρου Χάρι Τρούμαν, που είχε προτείνει για τις διευθετήσεις να ληφθούν υπόψη τα γερμανικά σύνορα του 1937. Η χώρα χωρίστηκε σε ανατολική και δυτική ζώνη. Εκτός από τις τρεις μεγάλες δυνάμεις, μία κατεχόμενη ζώνη παραχωρήθηκε τότε και στη Γαλλία. Εκ των πραγμάτων η Γερμανία απώλεσε τη γεωγραφική, πολιτική και οικονομική της συνοχή. Από τις κατεχόμενες ζώνες προέκυψε αργότερα η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Εκτός των άλλων το Πότσνταμ σηματοδοτούσε και την έναρξη του σφοδρού ανταγωνισμού ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις και τη Σοβιετική Ένωση που κορυφώθηκε τα επόμενα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Ιστορικό σημείο καμπής

Η σύγχρονη όψη του Ανακτόρου Σεσίλιενχοφ στο Πότσνταμ

Οι διαπραγματεύσεις στο Πότσνταμ διήρκεσαν έως τις 2 Αυγούστου με τη δημοσίευση της διακήρυξης της διάσκεψης. Η Συνθήκη του Πότσνταμ προέβλεπε μεταξύ άλλων την επαναφορά των ανατολικών συνόρων της Γερμανίας στη γραμμή Όντερ – Νάισε και την καταβολή αποζημιώσεων στην Πολωνία για την αναγκαστική παραχώρηση εδαφών της στη Σοβιετική Ένωση. Το ακριβές ύψος των πολεμικών επανορθώσεων που έπρεπε να καταβάλει η Γερμανία δεν προσδιορίστηκε. Επιπλέον, αποφασίστηκε η απέλαση γερμανικών πληθυσμών από την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και την Ουγγαρία.

Η Διάσκεψη του Πότσνταμ αποτελεί ένα σημείο καμπής της διεθνούς Ιστορίας. Το Γ΄ Ράιχ είχε καταρρεύσει και ο συνασπισμός των Συμμάχων εμφάνιζε ρωγμές. Η διάσκεψη έχει ξεχωριστή σημασία και για τη Γερμανία. Παρότι στο επίκεντρό της βρισκόταν κατά βάση η τιμωρία της γερμανικής επιθετικότητας κατά τον πόλεμο, από το Πότσνταμ εκπέμφθηκε και ένα μήνυμα ελπίδας. Παλαιότερες προτάσεις που είχαν διατυπωθεί περί υποδούλωσης των Γερμανών ή μετατροπής τους σε ένα έθνος αγροτών, έμειναν στο περιθώριο. Η πόρτα της επιστροφής της Γερμανίας στους κόλπους της διεθνούς κοινότητας δεν έκλεισε. Ένας βασικός παράγοντας που συνέβαλε σε αυτό ήταν το γεγονός ότι οι ΗΠΑ αντιλήφθηκαν νωρίς τη στρατηγική σημασία της Δυτικής Γερμανίας απέναντι στην αυξανόμενη σοβιετική επιρροή.

Ραλφ Μπόζεν / Άρης Καλτιριμτζής

Καιρός για...συνασπισμό

2015-07-12T05:21:00.000-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Αν κάποιος θα επιθυμούσε να κάνει μια αποτίμηση των επιβαλλόμενων μέτρων από την πλευρά των δανειστών, θα κατέληγε σε ένα κρυστάλλινα καθαρό συμπέρασμα: Τα μέτρα αυτά δεν περνούν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν έδειξε δείγματα διαχειριστικής σοβαρότητας αλλά άκρατης και κενής συνθηματολογίας, κάτι που άλλωστε συνήθιζε και όταν ήταν στην αντιπολίτευση ως δυο εντελώς διαφορετικά και αταίριαστα μεταξύ τους κόμματα.

Το περίφημο διαπραγματευτικό "ατού" Βαρουφάκη ήταν η επιτομή αυτής της θρασείας εμμονής σε γενικόλογες θεωρίες που αν και κατά βάθος ηθικά ορθές, δεν λάμβαναν υπόψη την ωμή αλήθεια. Η οποία λέει πως ο χρεοκοπημένος δεν μπορεί να κατηγορεί το δανειστή του πως είναι αμοραλιστής. Άν είναι έτσι, τότε ποιος ο λόγος να του ζητήσει χρήματα; Ας τον βροντοφωνάξει "εκβιαστή" και ας φύγει.

Επειδή η χώρα αυτή τη στιγμή δεν έχει την πολυτέλεια να κάνει ηθικοπλαστικά κηρύγματα, μένει μόνο η συνθηκολόγηση με τους απέναντι. Σε εύλογο χρονικό σημείο στο μέλλον θα αποδοθούν οι ιστορικές και ηθικές ευθύνες του κάθε ενός. Τώρα όμως είναι ο καιρός του ρεαλισμού.

Όμως, πέραν του ρεαλισμού θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως ένα τρίτο πακέτο στήριξης, δεν μπορεί να περάσει με την απλή παραδοχή πως δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων. Τα μέτρα είναι τέτοιας φύσης που ακόμη κι αν αίφνης αύριο η κυβέρνηση μετατραπεί σε δεξιότερη του Σαμαρά, δεν μπορεί να τα υλοποιήσει αφού θα ξεσηκώσουν μύριες αντιδράσεις από δικαίους και αδίκους.

Για αυτό, είναι επιτακτική και άμεση η ανάγκη κυβέρνησης συνασπισμού με όσες δυνάμεις επιθυμούν μια γρήγορη εφαρμογή των μέτρων. Η λέξη "συνασπισμός" ακούγεται ιστορικά ειρωνική αφού ο ΣΥΡΙΖΑ με αυτό το όνομα ξεκίνησε την πολιτική του ύπαρξη. Άλλη λύση όμως δεν υπάρχει. Όσο για τις εκλογές, ας μετατεθούν κατά το 2020 και βλέπουμε.

Παράλληλα όμως με την κυβέρνηση συνασπισμού, πρέπει να δοθεί το μήνυμα προς το Βερολίνο και τους δορυφόρους του πως μόλις αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη μεταξύ ημών και αυτών, τότε κι αυτοί πρέπει να πάψουν να υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή της χώρας. Όπως και να έχει, η Ευρώπη δεν πρόκειται ποτέ να γίνει όπως την ονειρεύονται οι Γερμανοί. Εναλλακτικά, μπορεί να παύσει η κυκλοφορία του ανόητου Ευρώ και να επιστρέψει η ήπειρος στις φυσικές της ρίζες που είναι η πολυπολιτισμικότητα και η αρμονική συνύπαρξη αλλά τίποτα περισσότερο. Οι διαφορές είναι τόσες που δεν έχει νόημα η ύπαρξη ενός υπερεθνικού νομισματικού εκτρώματος το οποίο αναδεικνύει τις χαοτικές διαφορές μεταξύ των κρατών και που τελικά υπονομεύει την ίδια τους τη δημοκρατική ύπαρξη.

Take heed, Germany

2015-07-03T04:59:00.001-07:00

by Emmanuel Bouhalakis

The upcoming referendum has its pros and cons concerning the viability of Greece within the Eurozone.

Although a "yes" would likely unlock vital elements that sustain the Greek economy, the damage the Greek people have suffered in the 5 years of consecutive "reforms", cannot and should not be underestimated.

Although some economists predicted that little by little the economy of the country will recover, the statistical figures do not tell the real story. Even if the average salary takes 10 years to go back to what it was in 2008, unemployment and social exclusion may take considerably longer. People who are now within an age span of 20-30, will have significant difficulties in establishing a carreer or a family. This practical and psychological at the same time problem, will have a negative impact in the coming years. At the same time, Greece has to fight the international stereotype that some media attach to it that its people reject "reforms" and don't pay their taxes. Beyond the accusations, few foreign media truly depict the current living conditions or the deep anxiety of the people about their future.

Thus, a "yes" in the referendum will hardly solve any real problems in the near future. A "no" could of course signify a turn for the worse, meaning that Greece will have to print its own currency since there will be no further assistance from the ECB. The return to the drachma will prove devastating at least in the beginning, later however it may prove beneficial as the lack of suffocating supervision and reforms which burden people's prospects for recovery, could stimulate a fresh start for development.

However, the existential question of whether Greece belongs to Europe has already been answered. Greece, despite its problems, is a democratic and developed nation. It stands at the crossroadsn of Europe, Asia and Africa. Its educated, cosmopolitan people constitute a beacon of human achievement and stability. Especially in the current times of Islamic radicalists who steadily expand their territorial gains around the Mediterranean, Greece should be regarded as a geostrategic bastion of peace.

All of the above point towards the government of Berlin. It is them that need to be reminded that the schoolboy discipline they have in their mind, simply cannot be applied to the collective conscience of nations. Applying reforms that make a state more efficient is one thing and exhausting a nation is another. Only hard-headed people would put their obsessions to correct "undisciplined" people by constantly humiliating them and their sensitivities.

Thus, dear Germany, take heed. Pay close attention to what the Greeks have to tell you. A "yes" in the proposed measures, especially when banks are closed, may be equal to blackmail. And the Greeks will not just succumb to this. On the other hand, they will also not yield to the Greek government's childish tactics.

If you, dear Germany, are willing to discuss a wholly new package of measures that will give breathing space to Greece, you will have won a steady friend and ally. Anything less than this may bring unnecessary trouble to the whole of the EU.

Such risks may be totally unnecessary at the moment.

Μπούμερανγκ

2015-07-01T01:24:00.002-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Η παταγώδης αποτυχία της κυβέρνησης Τσίπρα έγκειται σε ένα απίθανο δογματισμό που την διακατέχει από τότε που ανέλαβε την εξουσία.

Θεώρησε και θεωρεί πως είναι ηθικά ορθό, επειδή τα μέτρα εξαθλίωσαν την κοινωνία, αυτά θα πρέπει να σταματήσουν. Η θέση αυτή, εκτιμά, είναι πάνω από κάθε συζήτηση για μνημόνια, περικοπές, περιστολές δαπανών και άλλα δυσάρεστα προς το λαό.

Εκ πρώτης όψης αυτό είναι λογικό και εξάλλου για αυτό την ψήφισε το 35% του εκλογικού σώματος. Κουρασμένη η κοινωνία από την οσφυοκαμψία των προηγούμενων κυβερνήσεων, σκέφτηκε πως μια νέα προσπάθεια πρέπει να γίνει για να έχει ο λαός περισσότερη αξιοπρέπεια.

Όμως, άλλο η ηθική και άλλο η πραγματικότητα. Τα λεφτά που δανείζεται εδώ και 5 χρόνια η Ελλάδα είναι των Ευρωπαίων φορολογουμένων και οι κυβερνήσεις τους επιθυμούν αυτά να επιστρέψουν. Για να γίνει αυτό πρέπει να μην χρειάζονται συνέχεια δανεικά οι Ελληνικές αρχές ώστε να αμειφθούν όσοι ψήφισαν υπέρ τους. Η Ευρώπη θέλει η Ελλάδα να έχει η ίδια τον έλεγχο των φόρων της, να τους εισπράττει, να νοικοκυρεύσει το δημόσιο και να διορθώσει τις στρεβλώσεις του παρελθόντος. Όσο γίνονται αυτά, τόσο καλύτερα θα μαζεύονται χρήματα και θα κλείνουν "τρύπες".

Με άλλα λόγια ζητείται η ευκαιρία να γίνει η χώρα σύγχρονη και αποδοτική. Τη δεκαετία του '80 τα κατεστημένα αντέδρασαν σφοδρά σε κάθε προσπάθεια επιβολής λιτότητας. Το 1989 ο αείμνηστος Ξ. Ζολώτας μπροστά στη χρεοκοπία έκανε εσωτερικό δανεισμό με επιτόκιο 27%. Πόσοι το ξέρουν ή το θυμούνται αυτό; Με "πατέντες" ανορθόδοξων οικονομικών δε γίνεται αυτή η χώρα να προοδεύει. Δεν γίνεται να βγαίνει μήνα με το μήνα.

Το πολιτικό κόστος πλέον δεν έχει σημασία μπροστά στην ίδια τη σωτηρία της χώρας. Όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σκέφθηκε έτσι. Οπλισμένος με μια ηθική αξίωση, θέλησε να πάει τη χώρα εκεί που καρκινοβατούσε επί χρόνια. Θα μπορούσε σίγουρα να ελαφρύνει τα μέτρα αλλά αντ'αυτού θέλησε να ρίξει τη "μπίλια" στο "πάρτα όλα".

Αυτή η παιδιάστικη αντίληψη, ακόμη και όταν όλες οι χώρες της Ευρωζώνης ήταν εναντίον του, τον ανάγκασε να φέρει "μέτρα" της τελευταίας στιγμής. Τώρα που επήλθε το χάος με τις κλειστές τράπεζες, άρχισε να αντιλαμβάνεται πως η ηθική σταυροφορία δεν αρκεί για να πείσεις τους άλλους πως έχεις κάποιο δίκιο. Καλώς ή κακώς, ζητάς χρήματα. Και αυτοί δεν παίζουν με τα χρήματα των φορολογουμένων τους.

Τώρα το μπούμερανγκ επέστρεψε και κτυπά δικαίους και αδίκους.

Επιστροφή στο ΣΥΡΙΖΑ

2015-06-27T04:03:00.000-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν ήταν ποτέ έτοιμοι για διαπραγματεύσεις. Από τη μια είχαν τους υποκριτές Ευρωπαίους εταίρους που αδιαφορούσαν για το πόσο έχει ταλαιπωρηθεί η Ελληνική κοινωνία και που νοιάζονταν μόνο για τους αριθμούς και από την άλλη είχαν το εσωκομματικό χαοτικό μέτωπο με τη Ζωή, το Λαφαζάνη, το Λαπαβίτσα και τους λοιπούς. Πάνω από όλα όμως είχαν την απειρία και το πείσμα του νεόκοπου που τα σπάει όλα επειδή βράζει το αίμα του.

Οι παλινωδίες, οι συνεχείς διαβεβαιώσεις πως είμαστε κοντά σε συμφωνία, τα χαμόγελα και οι αστεϊσμοί με τους Ευρωπαίους δεν έκρυβαν την αδυναμία χάραξης σαφούς γραμμής. Άν εξ αρχής είχε βαλθεί να πάρει μέτρα αλλά με...μέτρο, ο πρωθυπουργός σήμερα θα ήταν κυρίαρχος.

Αντ' αυτού, επέλεξε δημοψήφισμα για να μεταθέσει την ευθύνη στο λαό. Ο οποίος, υπό το φόβο της δραχμής, θα πει -πιθανότατα- το μεγάλο "ναι" στα μέτρα. Ουδείς σκέφτεται μια Ελλάδα προτεκτοράτο των ΗΠΑ ή της Ρωσίας ή, ακόμη χειρότερα, αφημένη στην τύχη της στα έρημα και μίζερα Βαλκάνια.

Θα αποτελέσει όμως ένα ενδεχόμενο "ναι" και νομιμοποίηση του κ. Τσίπρα; Η λογική λέει πως "όχι". Διότι δεν αποτελεί πλεονέκτημα η μετάθεση ευθυνών στο λαό. Το αντίθετο, καταδεικνύει την συνολική αποτυχία των εκλεγμένων κυβερνώντων. Εκλεγμένων για να διαπραγματευθούν, όχι να αποσείσουν τις ευθύνες τους.

Παρομοίως, η προσπάθεια να παρουσιαστούν ο Σόϊμπλε και τα τσιράκια του ως αποκλειστικοί υπεύθυνοι, δεν έχει κάποια στρατηγική αξία. Ξέρουμε τι πρεσβεύει η σύγχρονη Ευρώπη και πόσο μνησίκακοι και εν τέλει ρατσιστές μπορούν να γίνουν. Όμως, αυτό δεν αναιρεί την πλήρη ανεπάρκεια της νεόκοπης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι καιρός όλοι αυτοί οι περιφερόμενοι ψηφοφόροι που ανέδειξαν ένα ανώριμο κόμμα ως κυβερνητικό, να καθήσουν και να σκεφτούν. Άν μάλιστα ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ για να συνεχιστούν οι παροχές και μάλιστα για να επανέλθει το δημόσιο και το κράτος στις εποχές ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τώρα που τρέχουν πανικόβλητοι στα ΑΤΜ και στα βενζινάδικα, θα έχουν καταλάβει το τραγικό τους λάθος.

Καιρός είναι να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΣΥΡΙΖΑ. Στο κόμμα του 4% των άδειων καταγγελιών. Ως κυβέρνηση απέτυχαν.

Η ώρα του λογαριασμού

2015-06-26T09:11:00.001-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Τα μαθήματα που έμαθε ο μέσος και σκεπτόμενος Έλληνας από αυτήν την πενταετή κρίση είναι πολλά και ανήκουν αμφότερα στο εσωτερικό και το εξωτερικό μέτωπο. Για τα συμπεράσματα που αφορούν το εσωτερικό, θα αναφερθούμε σε έτερη χρονική στιγμή. Εδώ θα παραθέσουμε το σημαντικότερο μάθημα που μάθαμε σχετικά με την "αγαπημένη" μας Ευρώπη.

Ουσιαστικά θα λέγαμε πως η Γηραιά Ήπειρος δεν άλλαξε στο παραμικρό. Απλά αντί των αυτοκρατοριών και των δικτατοριών, έχει επέλθει η αντίστοιχη συμφορά του χρήματος. Η επινόηση του ευρώ έφερε πλείστα δεινά στις ασθενέστερες οικονομίες της Ε.Ε. που απλά είδαν μια επίπλαστη ανάπτυξη μέσω δανεικών και πιάστηκαν στον αέρα μόλις μας ήρθε η κρίση από την Αμερική. Σημειώστε και κρατήστε το αυτό. Η κρίση δεν ήταν Ευρωπαϊκή. Όμως, ανέδειξε την εγκληματική απληστία των διεθνών διαύλων του χρήματος (τράπεζες, χρηματιστήρια, κλπ) τους οποίους η πολιτική ελίτ της Ευρώπης δεν φρόντισε να απομονώσει γιατί εξ' αυτών πήγαζε η ίδια η ύπαρξή της. Κάποιος όμως έπρεπε να πληρώσει το τίμημα. Αυτός ήταν ο πολίτης των χωρών που επλήγησαν και όχι οι τράπεζες και τα διεθνή επενδυτικά σχήματα που τζόγαραν ασύστολα τον καιρό των εύκολων δανείων.

Ο Πορτογάλος, ο Ιρλανδός κι ο Ισπανός βρέθηκαν προ τετελεσμένων και αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν την κρίση με τα ίδια όπλα όπως η Γερμανία. Η Ελλάδα δεν υπήρχε περίπτωση να τη γλιτώσει. Όχι επειδή είχε "τοξικά" δάνεια αλλά επειδή είχε γλεντζέδες και ανεπρόκοπους ανθρώπους, όπως τουλάχιστον υποστήριζαν και υποστηρίζουν κάποιοι στην Ευρώπη.

Λούφαξαν οι άλλες αδύναμες χώρες και έσπευσαν να κάνουν οικονομία για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζές τους. Χαιρέτησε το επίτευγμα το Βερολίνο που θεωρεί ως υπαρξιακό του στοιχείο τη δουλειά και τη χρηστή οικονομική πρακτική. Ουδείς ασχολήθηκε με τις εκατοντάδες χιλιάδες που έχασαν τα σπίτια τους, με τα δεκάδες εκατομμύρια ανέργων, με τις τσακισμένες ελπίδες νέων και οικογενειαρχών που περιορίστηκαν μόνο στις απόλυτες βιοτικές ανάγκες τους.

Για τους πολιτικάντηδες της Ευρώπης, η απώλεια μιας γενιάς σε οικονομική ανάπτυξη δεν έχει σημασία πλην της στατιστικής. Σου λένε, θα έρθει και η ανάπτυξη και πάλι θα' μαστε καλά. Ποια ανάπτυξη όμως; Ποια χώρα μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς εξαγωγές και καινοτομίες στην έρευνα και τη βιομηχανία; Ο επενδυτής θα βρει διαλυμένο τον εργασιακό χώρο και ένεκα της ανάπτυξης θα επιβάλλει νόμους ζούγκλας για να "επενδύσει". Μήπως αμφιβάλλει κανείς πως είναι πολύ βολική η ανεργία και η μείωση μισθών για όποιον θέλει να εκμεταλλευτεί τους εργαζόμενους;

Αναμφίβολα θα εισρεύσουν λεφτά στις ταλαιπωρημένες από την κρίση χώρες. Αλλά ποιος θα ωφεληθεί από αποκρατικοποιήσεις και επενδύσεις; Όχι οι ήδη ισχυροί, εγχώριοι ή ξένοι, επενδυτές; Και πόση πια θα είναι αυτή η ανάπτυξη; Θα αγοράζει ο κόσμος έστω και με το εν εικοστό της συχνότητας και ποσότητας που αγόραζε όταν οι τράπεζες χορηγούσαν αφειδώς δάνεια και κάρτες;

Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι ανάπτυξη με την έννοια της κατανάλωσης δεν θα υπάρξει, πλην των επιχειρήσεων εστίασης και ροφημάτων. Πως θα πείσει κανείς στην Ελλάδα του 1.5 εκατομμυρίου ανέργων να αγοραστούν έπιπλα, ηλεκτρονικά, να κλειστούν κρουαζιέρες και εκδρομές στο εξωτερικό; Πως θα τονωθεί π.χ. ο εγχώριος τουρισμός όταν η συντριπτική πλειοψηφία των τουριστικών καταλυμάτων δεν μείωσε καθόλου τις τιμές κατά την τελευταία πενταετία;

Θα θεωρούσαμε ασφαλές το συμπέρασμα πως η ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει και δεν χρειάζεται κανείς τέτοια ανάπτυξη. Η Ελλάδα, μαζί και οι λοιπές χώρες που έπαθαν πολλά από την κρίση, αφέθηκε στο έλεος μιας τιμωρητικής ομάδας κρατών όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Αυστρία, κλπ. Αυτές οι χώρες δεν είδαν και δεν βλέπουν τη ζημιά που έγινε στον κοινωνικό ιστό της Ελλάδας κυρίως, μα και των άλλων κρατών. Θεώρησαν πως η τιμωρία του φοροφυγά και ασουλούπωτου Έλληνα πρέπει να είναι παραδειγματική γιατί αν δεν ματώσει η Ελλάδα θα φωνάξουν και οι Ιταλοί που δεν είναι και στα καλύτερά τους από οικονομικής άποψης. Και μετά ίσως διαλύσει το Ευρώ. Το νόμισμα της μεγάλης απάτης.

Το μάθημα το λάβαμε εμείς ως χώρα. Οι Πορτογάλοι και οι Ιρλανδοί το έλαβαν μεν, δεν το αξιοποίησαν όμως ακόμη.

Οι Έλληνες όμως δεν είμαστε αμνήμονες. Μάθαμε τι εστί Ευρώπη και τι εστί "αλληλεγγύη". Κάποτε ο άθλιος μισέλληνας Μέτερνιχ είχε πει, όταν ξεκίνησε η Ελληνική επανάσταση του 1821, πως «Εκεί κάτω, πέρα από τα ανατολικά σύνορά μας, τριακόσιες χιλιάδες άτομα θα κρεμαστούν, θα στραγγαλιστούν, θα παλουκωθούν. Αυτό είναι ένα γεγονός χωρίς καμιά σημασία».

Για το Μέτερνιχ, σημασία είχε η συνολική εικόνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οι συσχετισμοί της με τις Ευρωπαϊκές αυλές. Τίποτα περισσότερο. Οι θάνατοι των Ελλήνων ουδόλως τον αφορούσαν.

Η Ευρώπη του σήμερα κρατά τις ίδιες απόψεις. Η οικονομική "σταθερότητα" είναι ανώτερη της ηθικής και του ανθρωπισμού.

Κάποτε, ελπίζουμε, θα έρθει η ώρα του λογαριασμού.

Οι μέρες της ευθύνης

2015-06-16T05:21:00.001-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Ανεξάρτητα με το που θα καταλήξουν οι πολυθρύλητες διαπραγματεύσεις μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών, ο πρωθυπουργός καλείται να πάρει αποφάσεις που ξεπερνούν το κόμμα του και τις ιδεολογίες ή αντιλήψεις του.

Η Ελλάδα ανέκαθεν στερούνταν γεωπολιτικής ισχύος. Άν και στρατηγικά τοποθετημένη μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής, εν τούτοις λόγω της μικρής της έκτασης και της φτωχής της παραγωγικής ικανότητας, από την ίδρυση του νέου κράτους το 19ο αιώνα κηδεμονεύονταν πάντοτε από ανώτερες πολιτικές και γεωγραφικές δυνάμεις.

Ακόμη και την εποχή της Μεγάλης Ιδέας του Βενιζέλου, η Γερμανία, η Αγγλία, η Ρωσία, η Γαλλία και η Ιταλία έπαιζαν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις σπέρνοντας διχόνοια και βάζοντας τους Έλληνες να παρατάσσονται με τη μια ή την άλλη "προστάτιδα δύναμη".

Στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει δραματικά. Η Γερμανία ως μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρωζώνη είναι αυτή που διαθέτει την απαραίτητη οικονομική και πολιτική ισχύ για να αλλάζει καταστάσεις. Τρανή απόδειξη αυτού είναι η μετ'ευλαβείας υποταγή προβληματικών οικονομικά χωρών όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ιταλία οι οποίες "άδειασαν" την Ελλάδα που αν και δικαίως διαμαρτυρήθηκε για τα βαριά μέτρα λιτότητας επί πενταετία, δεν εισέπραξε καμιά συμπάθεια από χώρες που λίγο ως πολύ έχουν όμοια προβλήματα. Ακόμα και η Γαλλία σύστησε υπακοή στα κελεύσματα του Βερολίνου.

Αυτά τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία δεν ευνοούν ριψοκίνδυνες προσεγγίσεις της Ελλάδας εκτός Ευρωζώνης και Ε.Ε. Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει πως η Ρωσία και η Κίνα δεν θα κλείσουν ερμητικά τις πόρτες τους στη χώρα, αφήνοντάς την εκεί που δήλωσε ότι θέλει να ανήκει, δηλαδή στη Δύση. Ούτε και μπορεί κάποιος να αρνηθεί τα τεράστια οικονομικά οφέλη που απόλαυσε η Ελλάδα ως μέλος της Ε.Ε.

Αυτά τα στοιχειώδη πρέπει να αποτρέψουν την κυβέρνηση από σκέψεις ρήξης και αναμέτρησης. Όμως, μια εθνική συνεννόηση με τις υγιείς πολιτικές δυνάμεις επιβάλλεται. Έτσι, θα πάψουν ορισμένοι στο Βερολίνο και οι δορυφόροι αυτού να θεωρούν την αριστερή κυβέρνηση τον "αντάρτη" της Ευρώπης. Μια εθνική συμμαχία που θα λέει "ναι" σε μέτρα που θα σταματούν τη σπατάλη και το πελατειακό κράτος, που θα εκσυγχρονίζουν το δημόσιο τομέα, που θα επιφέρουν περισσότερη ισότητα και ισονομία. Όμως, αυτή η συμμαχία θα λέει "όχι" στον εξευτελισμό της Ελλάδας και στην μετάπτωσή της στις χώρες του πρώην Σοβιετικού μπλοκ με μισθούς και συντάξεις των 200 ευρώ. Μια τέτοια μαζική εξαθλίωση και η μαζική μετανάστευση που θα ακολουθήσει, θα σημάνουν την επιστροφή της Ελλάδας στη δεκαετία του '70. Κανείς δημοκράτης πολιτικός δεν μπορεί να το δεχτεί αυτό.

Αυτό όμως που πρέπει να δείξουμε στους εταίρους μας είναι πως έχουμε τη βούληση να συγκρουστούμε με συντεχνίες που ζητούν παράλογα πράγματα και με όσους νέμονται το δημόσιο πλούτο αδιαφορώντας για τη φτώχεια μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Κανένας συμβιβασμός με ρουσφέτια, καμιά υποχώρηση σε πιέσεις για διορισμούς και ευνοϊκή μεταχείριση μεγαλοοφειλετών και καταχραστών.

Δυνάμεις οπισθοδρομικές, αντιδραστικές και διχαστικές θα πολεμήσουν μέχρι τέλους για να μη χάσουν τίποτα από τα κεκτημένα τους, είτε αυτά νομίμως τα απέκτησαν είτε με χαριστικές και ρουσφετολογικές μεθόδους. Ο πειρασμός να ενδώσει η κυβέρνηση σε "πτέρυγες" εντός του κόμματός της θα είναι μεγάλος. Όμως, αν δεν αντιδράσει θα επανέλθει στο περιθώριο της πολιτικής ιστορίας για δεκαετίες, όπως έγινε και στο παρελθόν.

Ημέρες ευθύνης, καιροί σωφροσύνης. Μένει να δούμε ποιος θα έχει τη γενναιότητα να τα επιδείξει πρώτος.

Reforms: A dirty word

2015-06-04T11:36:00.003-07:00

by Emmanuel Bouhalakis
Image: Reuters

As the negotiations between the Greek government and its creditors reach their final and most crucial phase, the German chancellor Angela Merkel has once again used a familiar phrase of hers: Greece ought to implement more reforms. Others call these reforms "structural".

The word "reform" as a verb means, "make changes in something, especially an institution or practice in order to improve it". Thus, reforms aims at the improvement of a situation. Worsening a situation does not signify any betterment. In this case, a reform that worsens something is a failed reform.

When Greece entered, in 2009, its worst financial crisis since World War 2, its debt was at approximately 120% of GDP and its unemployment at 7-8%. After 5 years of reforms implemented according to the IMF, ECB and European Commission directives, the debt is now at 170% of GDP and unemployment at 26%.

The private sector has received monumental blows as thousands of small businesses have closed and those operating have considerable difficulty in paying salaries and social security taxes. There are employees that have not received payment for several months. Others receive deposits or food coupons. There are approximately 2 million people who do not have access to health insurance and who struggle hopelessly to make ends meet each month. When the current Greek government spoke about a "humanitarian crisis", the statement was not far from the truth.

The main argument that Germany, the Netherlands, Finland and other countries pose against Greece is that for years it lived beyond its means and that a country with an all pervasive tax evasion culture should make its citizens pay their taxes.

In this area, indeed reforms are needed. Many of them have been implemented already. The previous two governments imposed an unprecedented barrage of taxes that indebted even unemployed people with taxes they cannot possibly pay. Paraphrasing a verse from the Bible, judgment fell upon the godly and the ungodly alike. Nonetheless, there was no change whatsoever in the scornful attitude of some European media who anyway enjoyed permanently labelling the Greeks as lazy and tax evaders.

Undoubtedly the new Greek government promised unrealistic things to its voters. However, the Greeks did not vote Mr. Tsipras to turn the country into Switzerland overnight. They voted him primarily to restore the country's dignity.

Sadly, the same hardline group of countries have fiercely opposed any attempt to ease the "reforms" which have been proven to be utterly detrimental to the lives of many Greeks. These "reforms" have already caused more than 100,000 brilliant minds to leave the country.

Ultimately, staying in this fabled Eurozone could mean that the country will turn into Bulgaria when, before it entered the common currency, Greece was already a much more prosperous country than its Balkan neighbours. It is more than evident that, collectively, Greeks will massively rise to fight such a degrading future. And this message ought to be clearly received by all and especially by the insensitive Poul Thomsen of the IMF who allegedly confessed to a Greek official that salaries of 300 euros would be just fine for the Greek people.

Against such colonialist views, no EU or Eurozone have any meaning.

«Εκπλήξεις» περιμένουν τον Μπλάτερ

2015-05-30T11:41:00.000-07:00

Η γλώσσα των αριθμών υπερισχύει για μία ακόμη φορά. Με τις ψήφους κυρίως των ομοσπονδιών από την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, ο Ζεπ Μπλάτερ επανεξελέγη για πέμπτη θητεία στην προεδρία της ΦΙΦΑ.

Και αυτό, παρά τη «συμμαχία» που είχαν σμιλεύσει Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και Ωκεανία υπέρ του Αλ Μπιν Αλ Χουσείν, αντιπάλου του Μπλάτερ στην ψηφοφορία. Είχε προηγηθεί ένα επεισοδιακό συνέδριο της παγκόσμιας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου στη Ζυρίχη, το οποίο το πρωί της Παρασκευής σημαδεύτηκε από συμβολική διαμαρτυρία διαδηλωτών που κρατούσαν παλαιστινιακές σημαίες, ενώ το ίδιο απόγευμα διεκόπη λόγω απειλής για βόμβα. Τελικά ο ελβετός αξιωματούχος κατάφερε να επικρατήσει στον δεύτερο γύρο και ενώ ο αντίπαλός του είχε αποσύρει την υποψηφιότητά του. Μιλώντας στους συνέδρους ο 79χρονος Μπλάτερ εκφώνησε μία ομιλία …για την εξέδρα:

«Σας ευχαριστώ. Μου αρέσει η δουλειά μου, μου αρέσει να είμαι μαζί σας. Δεν είμαι τέλειος, κανείς δεν είναι. Αλλά μαζί θα κάνουμε καλή δουλειά, είμαι σίγουρος γι αυτό. Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας. Μαζί θα προχωρήσουμε. Πάμε ΦΙΦΑ. Σας ευχαριστώ πολύ» αναφώνησε ο Μπλάτερ εν μέσω επευφημιών και χειροκροτημάτων.

«Συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ»

Προειδοποιήσεις Μπλάτερ προς Πλατινί;

Η εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung της Ζυρίχης σχoλιάζει με σκωπτικό ύφος ότι μετά την ψηφοφορία ο Μπλάτερ θύμιζε «μικρό παιδί που το αφήνουν να παίξει για λίγο ακόμη». Πάντως ο επικεφαλής της παγκόσμιας ομοσπονδίας ποδοσφαίρου δεν έμεινε στις ευχαριστίες. Μιλώντας στην ελβετική τηλεόραση το βράδυ της Παρασκευής δήλωσε με νόημα: «Συγχωρώ, αλλά δεν ξεχνώ». Εκτιμάται ότι η δήλωση απευθυνόταν στον πρόεδρο της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου ΟΥΕΦΑ, Μισέλ Πλατινί, ο οποίος είχε πρωτοστατήσει στη συμμαχία εναντίον του. Σε δηλώσεις προς το τηλεοπτικό δίκτυο της ΦΙΦΑ ο Μπλάτερ δήλωσε ότι ήδη από το Σάββατο θα πρέπει «να βελτιώσει την εικόνα της ΦΙΦΑ» και ξέρει μάλιστα «και με ποιόν τρόπο». Προειδοποίησε μάλιστα ότι «θα υπάρξουν και εκπλήξεις».

Ωστόσο ο ελβετός αξιωματούχος δεν είναι ο μόνος που ετοιμάζει εκπλήξεις. Μιλώντας στους New York Times, ο επικεφαλής της αμερικανικής υπηρεσίας για τη δίωξη φορολογικών εγκλημάτων (IRS) Ρίτσαρντ Γουέμπερ προανήγγειλε νέες έρευνες για τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών στην παγκόσμια ομοσπονδία ποδοσφαίρου. Ο Γουέμπερ δεν θέλησε πάντως να αποκαλύψει λεπτομέρειες, ούτε να απαντήσει στο ερώτημα, εάν στόχος των νέων ερευνών θα είναι προσωπικά ο Ζεπ Μπλάτερ.

«Έγιναν λάθη, αλλά…»

Ο Μπλάτερ υπόσχεται ότι θα "αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη"

Ο ίδιος ο ελβετός αξιωματούχος πάντως, παραμένει και μετά την επανεκλογή του στη βασική τοποθέτησή του: Ναι, έγιναν λάθη, αλλά ο ίδιος θα τεθεί επικεφαλής της προσπάθειας για διαφάνεια και εξυγίανση.

«Οι επόμενοι μήνες δεν θα είναι εύκολοι για τη ΦΙΦΑ. Θα έχουμε και άλλα δυσάρεστα νέα. Αλλά πρέπει να αρχίσουμε να εργαζόμαστε για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Ας είναι αυτό το σημείο καμπής», ανέφερε.

Γιάννης Παπαδημητρίου, DPA, Die Welt, NZZ

Συμφωνίες μέσα κι έξω

2015-05-20T09:14:00.000-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Ας υποθέσουμε πως, μετά από 4 μήνες γνήσιου Ελληνικού αλαλούμ, η κυβέρνηση Τσίπρα καταφέρνει ασθμαίνοντας να επιτύχει μια υποτυπώδη συμφωνία με τους εταίρους μας. Είναι βέβαιο πως αυτή η όποια συμφωνία θα θεωρηθεί κάτι μεταξύ περιφανούς νίκης και έντιμου συμβιβασμού από την πλευρά της κυβέρνησης.

Η συμφωνία αυτή θα φανεί στην πράξη και στην πορεία των πραγμάτων πως θα εφαρμοστεί. Παρατηρώντας το ιστορικό της παρούσης κυβέρνησης δεν μπορεί κανείς να νιώθει υπερβολικά αισιόδοξος. Ο λόγος μάλλον δεν θα πρέπει να εντοπίζεται στις πιθανές τρικλοποδιές του Σόϊμπλε και των φερέφωνων του αλλά στο τεράστιο, θεμελιώδες μάλλον, ζήτημα της εσωτερικής σύμπνοιας της κυβέρνησης.

Το πρόβλημα εδώ είναι σχεδόν άλυτο. Πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει να αντιπαλέψει με τους σκληροπυρηνικούς του κόμματός του. Οι Λαφαζάνης, Λαπαβίτσας και Σία θα εμμένουν στην εσωκομματική αντιπολίτευση ξεχνώντας πως η χώρα βρέθηκε στο παρά ένα της χρεοκοπίας επειδή απλά δεν είχε λεφτά να πληρώνει δανειστές και μισθούς. Μαζί θα παρευρίσκεται στην κομπανία και η Κωνσταντοπούλου με το γνωστό της μειλίχιο και πράο λόγο. Τα όργανα θα συμπληρώνονται από διάφορους εκ των συνιστωσών που, αφού δεν κοστίζει και τίποτα, θα κάνουν μαύρη τη ζωή του Τσίπρα σε κάθε βήμα.

Δεύτερον, υπάρχει ο παράγων Καμμένος. Οι γνωστές του, υπερβολικές, θέσεις για διάφορα θέματα έχουν δημιουργήσει ένα αρνητικό περιβάλλον. Το γεγονός πως στις ΗΠΑ μάλλον δεν τον έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση μετά την άρνηση του ομολόγου του των ΗΠΑ να συναντηθεί μαζί του, δείχνει πως οι κατά καιρούς δηλώσεις του έχουν αποβεί επιζήμιες για την ίδια τη χώρα. Άγνωστο είναι πως θα αντιδράσει στο μέλλον με τις πιέσεις των Ευρωπαίων να εντείνονται. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ακόμη και διπλωματικά επεισόδια.

Η επίτευξη μιας στοιχειώδους κυβερνητικής ειρήνης θα πρόκειται για μεγάλο επίτευγμα από την πλευρά του κ. Τσίπρα. Άν οι ευαίσθητες ισορροπίες διαταραχθούν, θα πάμε λίαν συντόμως σε νέες εκλογές στις οποίες ο πρωθυπουργός θα ζητήσει ολοκληρωτική επιβεβαίωση για να μπει τέρμα στις αμφισβητήσεις. Ίσως αυτό να του βγει σε καλό. Με κάθε επώδυνο μέτρο όμως, θα χάνει και ψηφοφόρους που αφελώς πίστεψαν σε ουτοπικές υποσχέσεις.

Άρα, μιλώντας με ποδοσφαιρικούς όρους, το ντέρμπι προσεχώς αναμένεται δύσκολο και απρόβλεπτο. Η δε ομάδα κινδυνεύει με μπόλικα αυτογκόλ τη στιγμή που ήδη χάνει από τον αντίπαλο με μεγάλο σκορ. Χρειάζεται σοφία και μαεστρία για να ανατραπεί ένα τέτοιο σκηνικό.

Μένει να δούμε αν υπάρχει κάποιος να επιδείξει αυτές τις αρετές. Αλλά εκφράζουμε σοβαρές επιφυλάξεις με βάση τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής.

Καζάνι που βράζει η ΠΓΔΜ

2015-05-11T13:44:00.001-07:00

Ευθύνες στο ΝΑΤΟ αλλά και στην ΕΕ καταλογίζει η πολιτική ηγεσία της χώρας για τις ένοπλες συγκρούσεις στο Κουμάνοβο. Κίνδυνος διολίσθησης και πάλι σε εθνοτικό πόλεμο;

Μετά από σειρά συγκρούσεων που θύμιζαν πραγματικό πόλεμο, η ηρεμία επέστρεψε και πάλι στο Κουμάνοβο. Οι ειδικές μονάδες της αστυνομίας έφυγαν από την τρίτη σε μέγεθος πόλη της ΠΓΔΜ και οι κάτοικοι επιστρέφουν από το πρωί στα σπίτια τους, μερικά εκ των οποίων έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Τα σχολεία έμειναν κλειστά, ενώ δεν έχει αποκατασταθεί η ηλεκτροδότηση σε ορισμένες συνοικίες της πόλης.

Το ανάθεμα στις Βρυξέλλες

Εικόνες καταστροφής στο Κουμάνοβο

Ο δήμαρχος του Κουμάνοβο Ζόραν Νταμαγιόφσκι περιγράφει την αγωνία των κατοίκων της περιοχής και τη μαζική φυγή για να γλυτώσουν τη ζωή τους. «Μετά τις μάχες που τελείωσαν το βράδυ και συνεχίστηκαν την επομένη νωρίς το πρωί, σημειώθηκε μαζική έξοδος του άμαχου πληθυσμού από τμήμα της πόλης, όπου μαίνονταν οι μάχες. Οι περισσότεροι ήταν γυναίκες και παιδιά, άνθρωποι που δεν μπορούσαν να παραμείνουν λόγω της μεγάλης ανασφάλειας». Οι μάχες μπορεί να σταμάτησαν, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει την ειρήνη στη βαλκανική χώρα. Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ Ιβανόφ επέρριψε εμμέσως ευθύνες στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ για τα γεγονότα στο Κουμάνβο.

Υποστήριξε ότι οι αρχές των Σκοπίων παρακολουθούν από καιρό τις δραστηριότητες της ένοπλης ομάδας. Έδωσε μάλιστα τις πληροφορίες σε 17 χώρες εταίρους του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. «Η επικοινωνία δεν οδήγησε σε κάποιο αποτέλεσμα» τόνισε ο Ιβανόφ σε συνέντευξη τύπου χθες βράδυ στα Σκόπια. Στην ίδια συνέντευξη απέδωσε μάλιστα την ευθύνη για την ένοπλη διένεξη στο Κουμάνοβο στην ΕΕ. Αλλά κι άλλοι σχολιαστές του τύπου σε γειτονικές χώρες ρίχνουν την ευθύνη στις Βρυξέλλες, επειδή εδώ και δέκα χρόνια καθυστερούν την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

Απλώς η σταγόνα…

Η ΠΓΔΜ σε τροχιά βαθιάς πολιτικής κρίσης

Το ζήτημα είναι ότι από τις πρόωρες εκλογές τον Απρίλιο του 2014 η ΠΓΔΜ βρίσκεται σε τροχιά βαθιάς πολιτικής κρίσης, με σωρεία αποκαλύψεων για σκάνδαλα τηλεφωνικών υποκλοπών και κατηγορίες για σχέδια ανατροπής της εκλεγμένης κυβέρνησης Γκρουέφσκι. Όλα αυτά οδήγησαν σε μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις την περασμένη εβδομάδα. Η ΠΓΔΜ μοιάζει με καζάνι που βράζει. Οι συγκρούσεις στο Κουμάνοβο φαίνεται να είναι η σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει χωρίς να είναι η πρώτη φορά που τρομοκρατικές ομάδες έρχονται από το γειτονικό Κόσοβο για να δράσουν στην επικράτεια της χώρας, όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται η κυβέρνηση.

Ο κίνδυνος να διολισθήσει η χώρα και πάλι σε έναν εθνοτικό πόλεμο, όπως στις αρχές του 2001, είναι υπαρκτός. Μια προειδοποίηση για το δυτικό παράγοντα και κυρίως για την Ευρώπη. Επειδή, όπως γράφει η βουλγαρική εφημερίδα Duma, δεν βρήκε τη δύναμη ούτε να καταλαγιάσει τις εντάσεις στα Σκόπια, αλλά ούτε και να τιθασεύσει τους κυβερνώντες στο Κόσοβο.

Ειρήνη Αναστασοπούλου (dw, dpa, afp)

Ώρα μηδέν

2015-05-05T12:57:00.004-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Το τέλος του θρίλερ που επιφύλασσε η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα στους Έλληνες επιβάλλεται να δοθεί και μάλιστα σύντομα. Όχι απαραίτητα γιατί τελειώνουν τα λεφτά αλλά γιατί από ψυχολογικής πλευράς το παιχνίδι των εντυπώσεων έχει χαθεί ολοκληρωτικά. Με άλλα λόγια, αυτό που μέσω έντεχνων διαρροών επιχειρούσαν οι κυβερνώντες να μεταδώσουν, πως γίνονται δηλαδή σκληρές διαπραγματεύσεις και η κυβέρνηση πολεμάει με "κόκκινες γραμμές", κατάντησε τόσο άδειο και εκνευριστικό που πλέον σημασία έχει η απλοϊκή και αξιοπρεπής, όσο είναι δυνατόν, υποχώρηση και αποχώρηση από τις συνομιλίες για να ξεκινήσει ο κόσμος και η οικονομία να αναπνέουν ξανά.

Το κλίμα παγκοσμίως δείχνει να είναι αρνητικό για την Ελλάδα. Όχι επειδή οι "πληρωμένοι" ρεπόρτερς ανά τον κόσμο μας περνούν από σαράντα κύματα αλλά γιατί κανείς δεν μας αναγνωρίζει ηθικό πλεονέκτημα. Η όποια αρχική αδυναμία υπήρχε στα μπλοκ των αφιλόξενων προς την Ελλάδα εταίρων, έγινε εύκολα όπλο στα χέρια τους μετά τα σόου Βαρουφάκη, τα Κούγκια του Καμμένου και τα προσκυνηματικά ταξίδια Λαφαζάνη στη "μητέρα" Ρωσία.

Λογικό είναι μια χώρα να θέλει να δείχνει ανεξάρτητη και να επιθυμεί επαφές με τον Πούτιν, τον Έβο Μοράλες ή το Δαλάϊ Λάμα. Το πρόβλημα δεν έγκειται εκεί. Έγκειται στο ότι αυτοί τους οποίους σνομπάρεις δείχνοντας πως αν χρειαστεί θα απευθυνθείς στη Λατινική Αμερική για αλληλεγγύη, είναι αυτοί οι ίδιοι που περιμένεις να σου δώσουν λεφτά με επιτόκιο χαμηλό αντί του 20% των αγορών.

Βλέπουμε λοιπόν το πλήρες αδιέξοδο μιας ανώριμης και άστατης πολιτικής. Αναμφισβήτητα το φταίξιμο ανήκει στους αρτηριοσκληρωτικούς Γερμανούς και τους δορυφόρους τους οι οποίοι εξόντωσαν την κυβέρνηση Σαμαρά και υπέθεσαν πως όποιος και να βγει στη θέση του θα υποχρεωθεί να υποταχθεί στις απαιτήσεις τους.

Η τήρηση των κανόνων ναι μεν είναι βασική αλλά οι άφρονες της Βόρειας Ευρώπης που δεν έχουν το δικό μας πρόβλημα, αδυνατούν να καταλάβουν πως δε γίνεται να λαμβάνονται μέτρα επί δεκαετία για να εξασφαλίσουν αυτοί τα δανεικά τους. Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει πως ακόμα και με μισθούς Βουλγαρίας δεν θα αποθρασυνθούν κι άλλο τα κέντρα των αποφάσεων στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο.

Τώρα πάντως που το πλεονέκτημα του ταλαιπωρημένου από την κρίση κράτους έχει χαθεί, πρέπει να παύσουν όλες οι ανοησίες περί διαπραγμάτευσης και να παρθούν ζωτικής σημασίας αποφάσεις. Δεν νοείται σε τέτοιες στιγμές να ομιλούν στην κυβέρνηση για "εποικοδομητικές" συνομιλίες. Τέτοιες τις κάνουν όσοι περιμένουν κάτι να λυθεί σε 50 χρόνια, αν λυθεί, όπως στο Κυπριακό ή στο Παλαιστινιακό.

Τώρα απαιτούνται γρήγορες και σοφές αποφάσεις. Δεν έχει άλλωστε κανείς ζήσει τα τελευταία χρόνια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με στάσεις και βανδαλισμούς για να διαβεβαιώσει τον πρωθυπουργό πως οι Έλληνες θα τον στηρίξουν πάση θυσία. Τουναντίον, ήδη με τις πρώτες απαγορεύσεις στην κίνηση των κεφαλαίων ο κ. Τσίπρας θα φέρει εσαεί τη στάμπα του ηγέτη που άφησε την Ελλάδα στο έλεος του τυφώνα. Όσο για το πολιτικό του μέλλον, δεν θα θεωρηθεί λαμπρό.

Ο χρόνος λοιπόν τελείωσε, οι "εποικοδομητικές" συζητήσεις δεν έχουν νόημα και αξία. Ώρα για αποφάσεις.

Τόμσεν στους Ευρωπαίους: Κούρεμα του χρέους τώρα

2015-05-04T12:39:00.003-07:00

http://mignatiou.com/

Προειδοποίηση πως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν θα δώσει προς την Ελλάδα τα χρήματα που του αναλογούν από τη δόση των 7,2 δισ. ευρώ εάν πρώτα οι Ευρωπαίοι δεν αποφασίσουν να κουρέψουν σημαντικά ποσά από το δημόσιο χρέος φαίνεται πως απηύθυνε ο υπεύθυνος του ΔΝΤ για την Ευρώπη, Πόουλ Τόμσεν. Την είδηση αποκάλυψε η εφημερίδα Financial Times και ο δημοσιογράφος Peter Spiegel.

Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα, ο κ. Τόμσεν στο πρόσφατο Eurogroup στη Ρίγα της Λετονίας ξεκαθάρισε προς τους Ευρωπαίους υπουργούς Οικονομικών ότι θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουν τη διαγραφή μέρους του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Όπως υπογράμμισε εάν δεν γίνει αυτό το ελληνικό χρέος δεν θα είναι βιώσιμο και ως εκ τούτου το Ταμείο με βάση και το καταστατικό του δεν θα μπορεί να εκταμιεύσει δόση. Οι FT επικαλούνται δύο αξιωματούχους, που ήταν παρόντες στη συνεδρίαση και αναφέρουν ότι ο κ. Τόμσεν είπε πως τα στοιχεία που έχει το ΔΝΤ στα χέρια του δείχνουν στροφή της ελληνικής οικονομίας από το πρωτογενές πλεόνασμα στα ελλείμματα.

Οι υπεύθυνοι του ΔΝΤ εκτιμούν πως εάν δεν υπάρξει κούρεμα του χρέους τότε η Αθήνα θα κληθεί και πάλι να λάβει νέα μέτρα λιτότητας. Ο Πόουλ Τόμσεν σημείωσε πως τόσο η Αθήνα, που αντιστεκόταν στις νέες μεταρρυθμίσεις και οι πιστωτές της ευρωζώνης θα “πολεμήσουν” με το ΔΝΤ για αυτό το θέμα.

Τα ποσοστά δεν σημαίνουν νομιμοποίηση ρήξης

2015-04-26T10:58:00.002-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Οι εκάστοτε κυβερνήσεις πάντα διανύουν μια περίοδο χάριτος ή ένα μήνα του μέλιτος αν προτιμάτε. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο νυν πρωθυπουργός αντιμετωπίζεται περίπου ως ο άνθρωπος με τις λύσεις, ως κομιστής του καινούργιου, κλπ. Αντιθέτως, ο απερχόμενος πρωθυπουργός είθισται να θεωρείται αποτυχημένος, ανίκανος, διεφθαρμένος και εν πολλοίς λαοπλάνος αφού ξεγέλασε τόσους ψηφοφόρους για να τον ψηφίσουν.

Ο ίδιος αυτός τροχός νομοτελειακά θα γυρίσει και ο νυν ηγέτης θα απαξιωθεί ομοίως αφού ο επόμενος θα υιοθετήσει το ίδιο μείγμα λαϊκισμού, υποσχέσεων και συκοφαντίας.

Στην περίπτωσή μας, η "μπίλια" έχει αναπαυθεί στο νούμερο της ρουλέτας που αναγράφει Αλέξης Τσίπρας. Σε αυτόν το νέο πολιτικό αναθέτει η Ελλάς τις ελπίδες της για κάτι καλύτερο από την κυβέρνηση Σαμαρά.

Η κυβέρνηση Τσίπρα αυτή τη στιγμή δεν έχει προλάβει να φθαρεί ούτε να διαφθαρεί αφού είναι μόλις 3 μήνες στην εξουσία. Αυτό αποτυπώνουν και οι δημοσκοπήσεις και αυτό προκαλεί και τη γνωστή ευφορία στα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί όμως μια κυβέρνηση με τον "αέρα" της καινούργιας να προκαλέσει ένα πρωτοφανές στη μεταπολιτευτική ιστορία περιστατικό, δηλαδή να αφήσει τη χώρα να γυρίσει στη δραχμή;

Νομιμοποιείται ο Τσίπρας να κηρύξει "πόλεμο" με 18 κράτη της Ευρωζώνης βασιζόμενος σε ποσοστά εκλογικά που είναι αδοκίμαστα λόγω του μήνα του μέλιτος που ακόμα υπάρχει; Μπορεί αυτή η τακτική να θεωρηθεί άσκηση πολιτικής;

Κάποιοι στο κυβερνών κόμμα θεωρούν πως αν ζοριστεί ο πρωθυπουργός στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους, θα προσφύγει στις κάλπες ξανά ή θα κάνει δημοψήφισμα. Ας υποθέσουμε πως αυτό συμβαίνει και ας δούμε πρώτα την εκδοχή των εκλογών. Τι θα έχει κερδίσει η κυβέρνηση με επιπλέον ποσοστά; Και πως θα ερμηνευτούν αυτά τα ποσοστά; Μήπως ως νομιμοποίηση για πλήρη ρήξη με την Ευρώπη; Άραγε αυτό θα μπορούσε να είναι υπέρ μας;

Ορισμένοι ανοητεύουν σκεπτόμενοι πως στην τελική όποιος χάσει λεφτά είναι και ο χαμένος και εν προκειμένω οι δανειστές. Να υποθέσουμε πως αν τους φάμε τα λεφτά τους, αυτοί θα συνεχίσουν να δίνουν στην Ελλάδα επιδοτήσεις, κονδύλια ΕΣΠΑ, αγροτικές ενισχύσεις,κλπ; Ούτε μια στο άπειρον. Ποιος θα χάσει όταν δεκάδες μεγάλα και μικρά έργα "παγώσουν" επ' αόριστον λόγω έλλειψης κονδυλίων; Πόσοι αγρότες θα μείνουν με τα προϊόντα τους σαπισμένα στις αποθήκες; Πόσα προγράμματα που αιμοδοτούν την οικονομία πλέον θα ακυρωθούν; Δεν είναι παράλογο να λέμε πως η Ελλάδα θα μείνει ακινητοποιημένη και άφωνη σαν σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου.

Αυτά από οικονομικής πλευράς. Από γεωπολιτικής, ας μην το συζητάμε. Η Ελλάς θα μπει στις προβληματικές Βαλκανικές χώρες και οι ΗΠΑ θα αδράξουν την ευκαιρία να την ξανακάνουν προτεκτοράτο τους. Ο παλαιός εφιάλτης του Πιουριφόϊ θα ξαναστοιχειώσει την Αριστερά που υπέφερε ουκ ολίγα από το Μακαρθισμό.

Ας μιλήσουμε τώρα για το δημοψήφισμα. Τι θα τεθεί στους Έλληνες; Ναι ή Όχι στο Ευρώ; Αυτό είναι τελειωμένο αφού το 80% λέει "Ναι". Μήπως "να εφαρμόσουμε τα μέτρα ή όχι"; Δηλαδή "Έλληνες αν πείτε έτσι την πατήσατε κι αν αλλιώς χειρότερα". Άν τέτοιου είδους σοφιστείες ετοιμάζουν στο ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον θα έχουν χάσει κάθε λογική.

Λύση σε όλες αυτές τις ανοησίες υπάρχει. Είναι η γρήγορη, επαγγελματική και σωστή κοστολόγηση μεταρρυθμίσεων που θα κάνουν καλό μακροπρόθεσμα στη χώρα. Αυτή η πρακτική σε συνδυασμό με στοχευμένες παρεμβάσεις εκεί όπου πραγματικά χάνουν τα κατώτερα λαϊκά και μεσαία στρώματα, θα δώσει έναν αέρα κύρους στην κυβέρνηση και πρέπει να θεωρείται βέβαια η υποχώρηση αρκετών επικριτών μας.

Αντιθέτως, οι ανόητες παλληκαριές και το παιχνίδι με τον εκλογικό μήνα του μέλιτος κινδυνεύουν να φέρουν γρήγορο και άδοξο τέλος στο ειδύλλιο μεταξύ κοινωνίας και κυβέρνησης. Μια-δυο λάθος κινήσεις και το εκλογικό σώμα κυριευμένο από πανικό θα στραφεί ενάντια σε ένα κόμμα που του δόθηκε εντολή για διαπραγμάτευση και όχι για ρήξη.

Τέσσερα σενάρια για την Ελλάδα

2015-04-26T03:01:00.005-07:00

Πέντε χρόνια συμπληρώνονται την Πέμπτη από την είσοδο της Ελλάδας στο μνημόνιο. Η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung παραθέτει τέσσερα σενάρια για το μέλλον της χώρας.

Επιγραμματικά πρόκειται για τις εξής πιθανότητες: Πρώτον, συμφωνία με τους δανειστές με αποδοχή μεταρρυθμίσεων. Δεύτερον, «βλέποντας και κάνοντας». Τρίτον, στάση πληρωμών, κατ΄αρχήν εντός ευρώ, αλλά με περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και άλλα μέτρα. Τέταρτον, έξοδος από το ευρώ. Είναι προφανές ότι οι δανειστές προτιμούν το πρώτο σενάριο. Αλλά με τί αντάλλαγμα; Σύμφωνα με τις πληροφορίες της Süddeutsche Zeitung οι δανειστές είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν, σε μεγάλο βαθμό, τη λίστα των μεταρρυθμίσεων που είχε αποστείλει η Ελλάδα στις Βρυξέλλες, αλλά θέλουν να τη συμπληρώσουν με μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά και στο συνταξιοδοτικό σύστημα, τις οποίες είχε υποσχεθεί η προηγούμενη κυβέρνηση.

Ο γερμανός οικονομολόγος Γιενς Μπάστιαν, ο οποίος εργαζόταν στην ευρωπαϊκή Task Force στην Αθήνα, θεωρεί ότι το πιο πιθανό σενάριο είναι να γίνει τελικά δεκτό ένα «μετριοπαθές» πακέτο μεταρρυθμίσεων. «Αυτό θα ήταν και το καλύτερο σενάριο για την ίδια την Ελλάδα» υποστηρίζει ο καθηγητής Οικονομικών στο πανεπιστήμιο της Φραγκφούρτης Φόλκερ Βίλαντ, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι μία τέτοια εξέλιξη «προϋποθέτει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις».

Οικονομική βοήθεια χωρίς αντάλλαγμα;

Μία συμφωνία με τους δανειστές είναι το πιο πιθανό σενάριο, εκτιμά ο Γιενς Μπάστιαν

Το δεύτερο σενάριο, εκτιμά η Süddeutsche Zeitung, είναι το «βλέποντας και κάνοντας», δηλαδή να συνεχιστεί μεν το σημερινό πλαίσιο και να εκταμιευθεί περαιτέρω βοήθεια, αλλά χωρίς να συμφωνηθούν νέες μεταρρυθμίσεις ή να υλοποιηθούν εκείνες που είχαν συμφωνηθεί παλαιότερα. Ο οικονομολόγος της γερμανικής τράπεζας Commerzbank Κρίστοφ Βάιλ εκτιμά ότι αυτό ακριβώς το σενάριο επιθυμεί η σημερινή ελληνική κυβέρνηση και σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσονται τακτικοί ελιγμοί όπως οι τακτικές απειλές περί δημοψηφίσματος ή στάσης πληρωμών, καθώς και η προσέγγιση με τη Ρωσία και την Κίνα.

Ωστόσο αυτό το «σενάριο» θα είχε σημαντικές οικονομικές επιπτώσεις για τους δανειστές, ιδιαίτερα αν επαληθευθούν οι εκτιμήσεις αναλυτών ότι στα επόμενα τρία χρόνια η Ελλάδα χρειάζεται επιπλέον 30 δις ευρώ. Το καλοκαίρι του 2014 η ελληνική οικονομία παρουσίαζε θετικές ενδείξεις, υπενθυμίζει η Süddeutsche Zeitung, αλλά στη συνέχεια, πριν ακόμη από την αλλαγή κυβέρνησης, η κατάσταση επιδεινώθηκε, τα φορολογικά έσοδα μειώθηκαν και έκτοτε οι επενδύσεις παραμένουν στάσιμες. Μάλιστα η Commerzbank προβλέπει πλέον αρνητικούς δείκτες ανάπτυξης για την ελληνική οικονομία το 2015. Σε τελική ανάλυση η υλοποίηση του «βλέποντας και κάνοντας» εξαρτάται από το αν οι δανειστές είναι διατεθειμένοι να υποχωρήσουν.

Τα δυσάρεστα «σενάρια»

Ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Κονστάντζιο δεν φαίνεται να απορρίπτει τη στάση πληρωμών εντός του ευρώ

Εάν δεν υποχωρήσουν, εκτιμά η Süddeutsche Zeitung, η Ελλάδα οδεύει με ταχύτητα προς το τρίτο σενάριο: στάση πληρωμών και χρεοκοπία του κράτους με επακόλουθη χρεοκοπία των τραπεζών, που έχουν εκτεθεί σε ελληνικά ομόλογα. Σύμφωνα με την Goldmann Sachs, αυτή η εξέλιξη δεν σημαίνει την αυτόματη αποχώρηση από το ευρώ. Σημαίνει ωστόσο ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα θα πληρώνονται κατ΄αρχήν με ομόλογα, τα οποία θα μπορούν να ανταλάσσουν με ευρώ, ενώ δεν αποκλείεται και ένα παράλληλο νόμισμα. Επιπλέον, για να αποφευχθεί το bank run, θα πρέπει να επιβληθούν περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων για τις ελληνικές τράπεζες, όπως είχε γίνει πριν από δύο χρόνια στην Κύπρο.

Τέλος, υπάρχει το σενάριο της εξόδου από το ευρώ. Κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στη συνθήκη της ΕΕ, υπενθυμίζει η εφημερίδα. Ο οικονομολόγος Χανς Βέρνερ Ζιν θεωρεί παρ΄όλα αυτά ότι η επιστροφή στη δραχμή και η επακόλουθη δραστική υποτίμησή της είναι ο μόνος δρόμος για να ανακτήσει η Ελλάδα την ανταγωνιστικότητά της. Από την πλευρά του ο Γιενς Μπάστιαν υποστηρίζει ότι μία έξοδος θα οδηγούσε σε «κοινωνική καταστροφή» και επιπλέον θα ήταν αναποτελεσματική, καθώς, η θετική επίδραση μίας υποτίμησης δεν διαρκεί πολύ και δεν λύνει τα δομικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας που αφορούν τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, την έλλειψη επενδύσεων και την απουσία εξαγωγικού προσανατολισμού. Σε κάθε περίπτωση η Süddeutsche Zeitung σημειώνει: «Μεταξύ των κρατών-μελών της ευρωζώνης η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θεωρείται ακόμη απίθανη, αλλά πάντως πιο πιθανή απ΄ότι πριν μερικά χρόνια. Και αυτό γιατί οι εταίροι δεν πιστεύουν πλέον ότι μία αποχώρηση της Ελλάδας θα είχε δυσάρεστες επιπτώσεις για χώρες όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία».

Γιάννης Παπαδημητρίου

EU plans meeting after latest Mediterranean migrant tragedy

2015-04-19T08:45:00.001-07:00

The French president has called for an emergency EU meeting in response to what he called the "worst catastrophe in recent years" in the Mediterranean: Over 600 migrants are feared dead after their boat capsized.

Speaking Sunday on French television, Francois Hollande called for a meeting of the bloc's foreign and interior ministers to deal with the mounting problem of African migrant deaths in the Mediterranean.

"If confirmed, this would be the worst catastrophe in recent years," said Hollande, hours after news surfaced that up to 700 migrants had drowned when their boat capsized in the Strait of Sicily just off the Libyan coast.

Hollande called for "more boats, more aerial surveillance and an intensified fight against trafficking," condemning those who organize the voyages as "terrorists" because "they know the boats are lousy … and put hundreds of people in danger."

After hearing of the tragedy, Pope Francis appealed to the international community to take "swift and decisive action" to avoid more migrant disasters.

"They are men and women like us, our brothers seeking a better life, starving, persecuted, wounded, exploited, victims of war. They were looking for a better life," he told tens of thousands of people in St. Peter's Square during his Sunday noon address.

"Faced with such a tragedy, I express my most heartfelt pain and promise to remember the victims and their families in prayer," he said.

Casualties rising

Early on Sunday, Italy's ANSA news agency and the Times of Malta reported that 28 people had been rescued after a fishing boat capsized 60 km off the Libyan coast.

According to ANSA, a call for help was received by the Italian coastguard around midnight, saying the vessel had encountered "difficulty in navigation." ANSA said that when a Portuguese merchant ship that had heard the call for help converged on the fishing boat, all on board moved to one end to draw its attention. This is what apparently caused the boat to capsize.

Rescue operations, coordinated by the Italian Coast Guard, are still underway. Around 20 boats and three helicopters are said to be involved in the operation.

The great majority of migrants seeking European shores land in Italy

In 2014, Italy's Interior Ministry said over 3,500 migrants died while attempting to cross the Mediterranean. This year alone, some 900 casualties have been recorded - not taking into account Saturday's capsizing.

If confirmed, the tragedy would be the biggest mass drowning to date of migrants attempting to reach the European Union over the Mediterranean.

glb/kms (AFP, Reuters, AP)

Ομπάμα και Κάστρο δίνουν τα χέρια

2015-04-11T09:04:00.002-07:00

Με μια ιστορική χειραψία στην Σύνοδο Αμερικανικών Κρατών (OAS) στην πόλη του Παναμά οι πρόεδροι ΗΠΑ και Κούβας Μπάρακ Ομπάμα και Ραούλ Κάστρο άνοιξαν ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία των δύο κρατών.

Η χειραψία του Αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα και του Κουβανού προέδρου Ραούλ Κάστρο την πρώτη μέρα της 7ης Συνόδου της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών (OAS) στην πόλη του Παναμά είναι μόνο η αρχή στις προσπάθειες για εξομάλυνση των διμερών σχέσεων. Στο περιθώριο της Συνόδου οι δύο ηγέτες προγραμματίζουν συνομιλίες, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ήδη ιστορικές μιας και η τελευταία συνάντηση κουβανού και αμερικανού προέδρου ανάγεται στο 1956, πριν από σχεδόν 60 χρόνια!

Η πρώτη χειραψία Κάστρο - Ομπάμα έγινε τέλη του 2013 στην τελετή μνήμης για τον πρώην πρόεδρο της Νότιας Αφρικής Νέλσον Μαντέλα. Ένα χρόνο αργότερα σε τηλεφώνημά τους οι δύο ηγέτες αποφάσισαν τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων.

Γιατί όμως οι ΗΠΑ επιθυμούν να γυρίσουν σελίδα στις σχέσεις τους με την Κούβα; Ο Καρλ Μίτσαμ από το αμερικανικό Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών δηλώνει στην DW:«Η Κούβα δεν είναι πλέον αυτό που ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Δεν είναι πια δορυφόρος της Μόσχας. Έτσι ότι ίσχυε παλαιότερα επί Σοβιετικής Ένωσης δεν ισχύει σήμερα». Ο πρόεδρος Ομπάμα γνωρίζει ότι η Κούβα δεν λαμβάνει παρά ελάχιστη βοήθεια από τη Ρωσία. Η Αβάνα εξαρτάται σήμερα από τις εισαγωγές πετρελαίου από την Βενεζουέλα, η οποία λόγω της κακής οικονομικής διαχείρισης και της χαμηλής τιμής του πετρελαίου βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση.

Προσέγγιση για να ξεφορτωθούν το καθεστώς;

ΗΠΑ και Κούβα γυρίζουν σελίδα.....

Η βελτίωση των σχέσεων ΗΠΑ-Κούβας όμως δεν οφείλονται μόνο σε πρωτοβουλία του Μπάρακ Ομπάμα, θεωρεί ο Μαρκ Βάισμπροτ από το Κέντρο Οικονομικής και Πολιτικής Έρευνας: «Σε όσους έχουν λόγο και ρόλο στην αμερικανική εξωτερική πολιτική επικρατεί η άποψη ότι με την προσέγγιση των δύο χωρών οι ΗΠΑ θα μπορέσουν να ξεφορτωθούν μια ώρα αρχύτερα το καθεστώς της Αβάνας. Ουδείς γνωρίζει ωστόσο αν η θέση αυτή θα επιβεβαιωθεί», εκτιμά ο αμερικανός ειδικός.

Για την αποκατάσταση των σχέσεων η Κούβα απαιτεί από τις ΗΠΑ τη διαγραφή από τον κατάλογο χωρών που υποθάλπουν την διεθνή τρομοκρατία. Η Ουάσιγκτον δείχνει έτοιμη να ανταποκριθεί στο αίτημα υπό την προϋπόθεση ότι η Αβάνα θα σεβαστεί θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Και εδώ η κουβανική ηγεσία εμφανίζεται αδιάλλακτη. Σύμφωνα με πληροφορίες μόνο τον περασμένο μήνα προχώρησε σε συλλήψεις εκατοντάδων αντικαθεστωτικών.

Στο τέλος της Συνόδου ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα ανακοινώσει νέες πρωτοβουλίες για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών, αλλά και την συνεργασία μεταξύ των αμερικανικών κρατών σε ενεργειακά ζητήματα καθώς και την περιβαλλοντική πολιτική. Ανοιχτό παραμένει ωστόσο αν θα υπάρξει αυτή τη φορά κοινό ανακοινωθέν. Στις δύο τελευταίες Συνόδους το 2009 και το 2012 μια γεφύρωση των διαμετρικά αντίθετων απόψεων των αμερικανικών χωρών δεν στάθηκε δυνατή και έτσι η διοργάνωση έκλεισε χωρίς κοινή ανακοίνωση των αμερικανικών χωρών.

Miodrag Soric / Στέφανος Γεωργακόπουλος

Επικίνδυνα φαινόμενα

2015-03-30T15:18:00.000-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Ένα από τα ελαττώματα του ανθρώπου γενικά είναι η δυσκολία αποδοχής των ευθυνών του. Απαιτείται γενναιότητα και ψυχική δύναμη για να παραδεχτεί κάποιος τα λάθη του. Στην πολιτική αυτό το φαινόμενο, της παραδοχής λαθών, είναι είδος διακοσμητικό και σπάνιο. Συνήθως μετά από κάμποσο καιρό και για να τηρηθούν κάποια προσχήματα, είθισται να λέγεται η φράση "παραδεχόμαστε πως κάναμε κι εμείς κάποια λάθη". Αυτό όμως ακούγεται περισσότερο σαν φυσιολογική πορεία των πραγμάτων αφού το σφάλλειν είναι ανθρώπινο. Δίδεται η εντύπωση πως, δε βαριέσαι βρε αδελφέ, δεν είμαστε και θεοί να τα κάνουμε όλα τέλεια.

Στην παρούσα πολιτική συγκυρία όμως συμβαίνουν δυο παράξενα φαινόμενα ταυτοχρόνως. Η αδυναμία παραδοχής και διόρθωσης λαθών και η έλλειψη συνεννόησης για να βρεθούν λύσεις.

Από τη μια η κυβέρνηση Τσίπρα αδυνατεί να δεχτεί πως ο κόσμος δεν είναι όπως τον περίμενε και από την άλλη η αντιπολίτευση ομοιάζει σαν χαιρέκακη γειτόνισσα που χτυπάει τον άπειρο και αδαή ως προς την γενική πολιτική αντίληψη Τσίπρα, ασχολούμενη αντί να του παρέχει κάποια εναλλακτική λύση με την αυταρέσκεια του Βαρουφάκη και με τον Κατρούγκαλο, λες και αυτοί είναι οι υπεύθυνοι των δεινών μας αυτό τον καιρό.

Επιπλέον,χρησιμοποιείται μια εμπρηστική και διχαστική γλώσσα και από τις δυο πλευρές για να προφτάσει η κάθε μια στο φώτο φίνις και να φανεί δικαιωμένη ενώπιον του λαού. Οι ψυχραιμότεροι παρατηρητές έχουν σαφώς σημειώσει το πόσο αδύναμη ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά έναντι των θρασύτατων ανθύπατων της Τρόϊκας και πόσο ερασιτεχνική και απροετοίμαστη είναι η κυβέρνηση Τσίπρα.

Το κακό είναι πως επίκειται χρεοκοπία της χώρας και μεγάλα δεινά για να βρισκόμαστε στο παιδικό στάδιο του "εσύ φταίς", Προφανώς η νυν κυβέρνηση φέρει ευθύνη για το αλαλούμ και την πλήρως εκτός πραγματικότητας αντίληψή της για το ποια είναι η θέση της Ελλάδας οικονομικά και πολιτικά σε σχέση με την Ευρώπη. Άλλο τόσο όμως φέρει ευθύνη και η πρώην συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ διότι έφεραν το λαό σε μια κατάσταση απόγνωσης, μη γνωρίζοντας από που θα έλθει η νέα περικοπή συντάξεων ή ο νέος φόρος. Κάποιος έπρεπε να καρπωθεί αυτή τη δυσαρέσκεια πολιτικά και αυτός ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αντί λοιπόν να υπάρχει ανασύνταξη και ταχεία απομάκρυνση από έριδες και διχασμούς για να συζητηθούν από κοινού λύσεις, το κλίμα πολώνεται επικίνδυνα και ελπίδα συνεννόησης δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Μόνη λύση είναι να αποδεχτεί ο πρωθυπουργός το 95% των συμφωνηθέντων με την Ευρώπη, να αποδεχτούν οι δανειστές ένα συμβολικό ποσοστό αλλαγών για την τιμή των όπλων και να αφήσει η αντιπολίτευση για την ώρα τις κορώνες και τις κατηγορίες.

Η άλλη οδός είναι η αυτοκτονία της κυβερνήσεως που θα νομίζει πως φυλά Θερμοπύλες και ως άλλος Σαμψών να ανακράξει, "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων". Εν προκειμένω βέβαια οι αλλόφυλοι δεν θα είναι οι Φιλισταίοι αλλά ολόκληρη η χώρα.

Υπάρχει και μια τελευταία, εξίσου απευκταία οδός. Να επέλθει πλήρης κοινωνικός διχασμός και μια πτώχευση να προκαλέσει κοινωνική εξέγερση κάποιου βαθμού την οποία θα κληθεί να καταστείλει κάποιος αξιωματικός δια των αρμάτων. Μην σας φαίνεται παράξενο. Οι μεγάλες κόντρες παλατιού, ΕΡΕ και Ενώσεως Κέντρου και ο έξωθεν "δάκτυλος" των Αμερικανών έφεραν τον Παπαδόπουλο. Κόντρες και πολιτικά μίση πάλι υπάρχουν, εθνική ζημιά αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, ξένοι δάκτυλοι υπάρχουν ουκ ολίγοι. Ας ελπίσουμε πως η ιστορία δεν θα επαναληφθεί ούτε ως φάρσα.

Ποια προσχήματα;

2015-03-27T06:27:00.000-07:00

του Μανόλη Μπουχαλάκη

Στο μυαλό του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι συμβαίνει. Από τη μια εδώ και 2 μήνες δεν βρίσκεται κοινό έδαφος συνεννόησης με τους Ευρωπαίους και από την άλλη συνεχίζεται η οπερέτα της δήθεν αντίστασης προς τους κακούς μνημονιακούς που θέλουν να μας υποδουλώσουν με υφεσιακά μέτρα. Το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι συνεχίζεται αμείωτο.

Η κυβέρνηση μαζεύει πενταροδεκάρες από τα ασφαλιστικά ταμεία και από διάφορους οργανισμούς για να εκπληρώσει βασικές της υποχρεώσεις. Όλα αυτά δείχνουν πως το επιτελείο του κ. Τσίπρα αδυνατεί να παραδεχτεί την κολοσσιαία του ήττα και ομοιάζει όλο και περισσότερο με ομάδα βομβιστών αυτοκτονίας που θα προτιμούσαν να οδεύσουν σε πτώχευση παρά να προδώσουν την εντολή που τους έδωσαν οι ψηφοφόροι τους. Τονίζω τον όρο "ψηφοφόροι" διότι το 65% του λαού δεν τους ψήφισε και άρα η πλειοψηφία της κοινωνίας δεν τους έχει εξουσιοδοτήσει για Grexit, Graccident και όμοιους χορούς του Ζαλόγγου.

Ανάμεσα μάλιστα στους ίδιους τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, το 80% θέλει να μείνει στο ευρώ. Άρα προς τι το αλαλούμ με τους (μη) κοστολογημένους καταλόγους των μεταρρυθμίσεων; Γιατί τόση καθυστέρηση σε μέτρα που οι υπηρεσίες του κράτους γνωρίζουν απ' έξω κι ανακατωτά πόσο θα κοστίσουν;

Η μόνη πιθανή απάντηση είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει με την ίδια του τη σκιά. Στρουθοκαμηλίζει και ανοητεύει προσποιούμενος πως έχει έτοιμες λίστες οι οποίες όμως (σκοπίμως;) είναι είτε ανεπαρκείς είτε γενικόλογες και αόριστες. Δεν αποκλείεται η περίπτωση οι άνθρωποι εκεί στα οικονομικά επιτελεία να μην ξέρουν τι να κάνουν. Ποιος μπορεί επίσης να αποκλείσει την πολιτική εντολή να κάνουν ότι βγάζουν λίστες και με παραπομπές ή δημιουργική ασάφεια να τις αναιρούν για να μην κακοκαρδίσουν τους ψηφοφόρους;

Επειδή η Ελλάδα δεν έχει ζήσει πρόσφατη πτώχευση, αναρωτιέται κανείς αν ο κ. Τσίπρας θα ήθελε να τη βιώσει για να ξέρει από πρώτο χέρι πως είναι. Αυτό βέβαια το πείραμα θα ισούται με τη λαχτάρα του βομβιστή αυτοκτονίας να συναντήσει τις 70 παρθένες στον Ισλαμικό παράδεισο όπως του έχουν πει. Αλλά πάλι εβδομήντα είναι αυτές, αξίζει ο κόπος. Εδώ όμως δεν μας τάζει κανείς πιλάφια και παρθένες. Θα μας μείνει μόνο το διαμελισμένο μας σώμα.

Καιρός να εγκαταλειφθούν τα ανόητα προσχήματα περί λεβέντικης εναντίωσης στους κακούς Ευρωπαίους. Κανείς λαός δεν έχει εξουσιοδοτήσει κανέναν πρωθυπουργό να ανακηρύξει πτώχευση. Ρωτήστε και τον Τρικούπη για το πως τον θυμούνται σήμερα.

Η ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣIΑ ΤΟΥ 1821

2015-03-24T15:50:00.001-07:00

Από το NATIONAL GEOGRAPHIC