Blood Pattern

روز سوم: خاطرات گم شدن من، پیر‌مرد و چند نفر دیگر

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Mon, 13 Feb 2012 01:42:00 +0000

روز سوم:

آن وقتی که می‌افتی روی زمین و غرق می‌شوی توی خون خودت، یواش یواش دیگر چیزی یادت نمی‌آید. خاطره‌هایت جایی میان آن همه خون از بدنت می‌زند بیرون... تا لحظه آخر که دیگر خالی خالی می‌شوی. تهی تهی... می‌ماند آن نفس آخر:
نفس آخر همان خاطره‌ای است که همه عمرت دو دستی چسبیده‌ای بهش تا از دستش ندهی... تا یادت نرود.
به خاطر همین است که تقلا می‌کنی، رعشه می‌گیری، چشمهایت برمی‌گردند توی کاسه سرت تا شاید فقط همان یکی برایت بماند. به خاطر همین است که اسمش را گذاشته‌اند جان کندن... جان دادن.
به خاطر همین است که لحظه آخر آه می‌کشی. بفهم این‌ها را!
من که می‌بینی از مردن نمی‌ترسم.. از این می‌ترسم که آن خاطره آخری را نداشته باشم.
بفهم این‌ها را!

دور آتش نشسته بودیم که پیرمرد این‌ها را برایمان گفت. صورتش خیس بود از اشک انگار. خودش را به خواب زد و ما هم چاره‌ای جز خوابیدن برایمان باقی نماند

When Bipolar attacks

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Fri, 27 Jan 2012 20:10:00 +0000

نمی‌خواهم فکر کنم

نمی‌خواهم خواب ببینم

نمی‌خواهم خواب خانه کودکی را ببینم

نمی‌خوابم خواب آدم‌ها و جاهایی را ببینم که نمی‌شناسم و نرفته‌ام و ندیده‌ام.

باید شعر بگویم

باید آواز بخوانم

باید آهنگ بسازم

باید برای غریبه‌ای لالایی بخوانم

باید اسمم را در ۲۵ نوامبر ثبت کنم

نه با شناسنامه

باید فراموش کنم لازم نیست جمله درهمی که حالا روی کاغذ می‌نویسم

با خودنویس‌ آبیم

زیبا باشد یا نه

به اینکه اگر بعدها کسی آن را خواند از خواندنش لذت ببرد

و از نبوغ نداشته‌ام تعریف کنم

و افسوس هدر رفتنش را بخورد.

باید این جمله را به پایان برسانم

باید بنویسم دوباره فقط برای نوشتن

نه برای خوشایند کسی

باید دیازپام هایم را گم نکنم

باید همین حالا این فکر را از سرم بیرون کنم

که چه شعری می‌شود ساخت از این نوشته برای آهنگی

که نمی‌دانم چه کسی قرار است سازنده‌اش باشد

که حالا من شعرش را بسرایم

باید تقلا کنم برای برنگرداندن این کاغذ و تصحیح و بازنویسی‌اش

باید تقلا کنم برای همین حالا مچاله نکردنش.

در میان هزار کاغذ سیاه پیدا شد این نوشته. حتی یادم نبود که نوشتمش اما از نحوه نگارشش می‌شود فهمید مربوط به اوج دوران حمله بیماری دو قطبی است. بدون هیچ تصحیحی فقط تایپش کردم.

هوالباقی

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Thu, 12 Jan 2012 02:00:00 +0000

می‌خوام اینقدر خرخره‌تو فشار بدم که همین عکس پرسنلی توی کیف پولت، اطلاعیه بشه بچسبه پشت ماشین همه فک و فامیلت. خوب حالا... اعلامیه... آگهی... هرچی اصن... همونی که می‌زنن پشت ماشین ولی توش نمی‌نویسن صاحبش جر خورده بوده قبل اینکه تموم کنه. یا مثلا نمی‌نویسن قاتلش زده بود فلان‌جا و فلان‌جاشو یکی کرده بود که ... می‌نویسن جوان ناکام... مادر مهربان... خانواده‌های داغدار... از این مزخرفا... خواهری فداکار... یه شعر تخمی هم می‌چسبونن وسطش.
اصلِ کاری‌ها رو تو گزارش پزشک قانونیت می‌نویسن که اونم شوهر و ننه بابات برای حفظ آبروشون هم شده به هیشکی نمی‌گن... یک کاره برن بگن که طرف کنده بود هرچی تو شورت عزیزمون بود رو که چی بشه؟

حواست هس که جلوی این بچه نمی‌خوام بددهنی کنم که؟ که یه وفت حرف نسنجیده بزنم جلوش... بچه‌اس دیگه بالاخره... گفتم صدام نره تو اتاق کناری فکر کنه خبریه.

ولی از یه طرفم فکر می‌کنم آخرش که چی؟ عکس خودتو نمی‌زنن تو اعلامیه‌ات که...مث بقیه زنا...این همه کاغذ که می‌بینی کنار اون عسلیه آگهی ترحیمه... همشم کارخودمه... می خوای نشونت بدم اصن؟ عکس گل و بوته می‌ذارن که یه وقت کسی چشمش به ناموس از دست رفته‌‌شون نیفته... آخه قیافه تخمی تو دیگه قایم کردن داره؟ تو به درد همین می‌خوری که ربعِ ساعت یه بار، یه چیزی فرو بره بهت... مال اعلامیه نیستی... حیفِ همون گل... واسه همینه که از صبح تا حالا دارم با خودم بالا پایین می‌کنم که بزنم این بچه‌ات رو هم ناکار کنم که حداقل یه عکسی ازش تو اون اعلامیه باشه... یعنی راستشو بخوای اعلامیه عکس‌دار نداشتم تاحالا... هوس کردم... می‌فهمی؟ هوس می‌فهمی چیه؟ می‌شه اعلامیه جفتتون...واسه فک و فامیلتم بهتره... کمتر خرج می‌کنن... یه قبر می‌گیرن یه جا هم مراسم برگزار می‌کنن والسلام....من هر چی بگم تو نمی‌فهمی اون آگهی ترحیم چه کیفی داره... دفعه اولم نیس که... می‌ری ختم طرف... هم سوم هم هفتم... همونی که زدی لت و پارش کردیا... خیره می‌شی به آگهی‌های پشت ماشینا... نمی‌فهمی که بزرگترین لذت دنیا همینه... واسه این می‌گم اگه عکس داشته باشه کیفش بیشتره.
آه و ناله هم نکن... الان که فکر می‌کنم تو که‌ آخرش چند ساعت دیگه رفتنی هستی با این خونی که داره ازت می‌ره... خفه کردن نمی‌خوای... تازه دو سه دور دیگه جا داری هنوز... همون... باید یکی یه دونت رو خفه کنم تا کِیفش کامل شه. فقط ایکاش خسیس بازی در نیارن رنگی بزنن این اطلاعیه رو.. همون... اعلامیه... آگهی... هر گهی... هرچی اصن...همه این داستانا واسه همون یه برگ آگهیه بدبختِ پاره.

در را باز کرد و با لبخند به اتاق کناری رفت. خواست در را ببندد/میانه راه منصرف شد. گذاشت باز بماند.

زمستان ۹۰. به یکباره!

Alogia یا همان ضعف بیان

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Wed, 14 Dec 2011 20:22:00 +0000

من هیچ‌گاه آدم مناسبی برای نویسنده شدن نبودم. نویسنده باید بتواند وراجی کند. باید ساعت‌ها بتواند درباره پیش پا افتاده‌ترین مسائل حرف بزند... چه برسد به مسائل مهمی همچون مست بودن یا نبودن. وقتی از یک نویسنده درباره مست یا عدم مست بودنش می‌پرسند، او می‌تواند با چیره‌دستی مدت‌ها در باب اینکه مست نیستم اما در حال عادی نیز همین سرخوشی را دارم برای شما توضیح دهد.

من از آن دسته‌ام که فقط می‌گوید نه.
بگذارید واضح‌تر برایتان توضیح دهم. من از آن دسته افردای هستم که در پاسخ به سئوال آیا ساعت دارید؟‌فقط می‌گویم بله و می‌روم.

در عوض من از آن دسته از آدم‌ها هستم که تنها بلد است برای روان‌پزشک‌‌ها وراجی کند. و این وراجی معمولا آنقدر طولانی می‌شود که منشی با پرونده مریض بعدی به داخل می‌آید و کلیشه‌ای‌ترین روش یادآوری اتمام وقت را به دکتر متذکر می‌شود.

البته دکتر برایم توضیح داد که این مختصر صحبت کردن خودش نوعی بیماری است که از آن رنج می‌برم.

اسمش را گذاشته‌اند Alogia

می‌شود همان ضعف بیان خودمان فکر کنم.

Eyes Wide Shot

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Fri, 25 Nov 2011 23:00:00 +0000

حکایت مردم ما این بود که یک وقتی دیگر خسته شدند از شنیدن و دیدن.
دستشان را گذاشتند رو گوش‌هایشان... پلک‌هایشان را هم محکم روی هم فشردند… اما نشد... نمی‌شد. وضع آنقدر خراب بود که با چشم و گوش بسته هم کثافت را می‌شد دید و شنید.
تنها خوبی‌‌اش هم این بود که آن اول‌ها دیدن با چشم‌های بسته شگفت‌انگیز و سرگرم کننده بود.
حالا نیست دیگر ولی.

داستان ترسناک خوکچه‌های هندی که برای من نیز در حال رخ دادن است

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Wed, 16 Nov 2011 22:53:00 +0000

وحشت‌زده‌ام... درست به مانند خوکچه‌ای هندی که تازه از خواب پریده و از درون قفسنفس‌نقس‌ زنان به دانشمند می‌نگرد که گریان در میان آزمایشگاه می‌چرخد و اسناد پژوهش را پاره پاره کرده و با مشت به میز می‌کوبد.
وحشت زده‌ام.

درست به مانند همان خوکچه‌ای هندی که بعد از همه اینها یادش می‌افتد که یکی دو ساعتی هست که از قفس بغلی هیچ صدایی بلند نشده

وحشت‌زده‌ام.

دل مشغولی‌های من

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 15 Nov 2011 14:58:00 +0000

من روزها و شب‌های متمادی است که به اختراعاتی که در آینده خواهم کرد،‌ می‌اندیشم. اینکه دستگاهی بسازم تا به راحتی پشت آدم‌های تنها را به بهترین نحو کیسه بکشد. طوری که هیچ جای کثیفی باقی نماند و یا یافتن جواب این سئوال که بهترین روش برای کوتاه کردن پشم‌های زیر خایه چیست؟
شاید به من بخندید اما مطمئنم یک روز که پای اخبار نشسته‌اید، گوینده از جوان مبتکری صحبت خواهد کرد که برای اولین بار دستگاهی ساخته که به راحتی و به بهترین نحو پشت آدم‌ها را کیسه می‌کشد. هر چند به احتمال زیاد آن موقع گوینده از شهروندی مبتکری نام خواهد برد. نه جوان مبتکری.
یا شاید در تبلیغاتی که میان سریال‌های صد تا یک غاز ماهواره پخش می‌شود، صدای هیجان زده‌ای به گوشتان برسد که خبر از اختراع دستگاهی می‌دهد که آقایان را برای همیشه از شر عذابی دائمی نجات خواهد داد.

آن موقع حتما به چیز دیگری فکر می‌کنم... اینکه چگونه می‌شود انار را با موز پیوند زد شاید.

کسی چه می‌داند؟

Li2CO3

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 04 Oct 2011 14:25:00 +0000

I wanna stay in love with my sorrow.

کنکاوی در لزوم توجه عمیق به جانورشناسی

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Fri, 01 Oct 2010 21:29:00 +0000

خوب ما از یک چیز مطمئن هستیم. در میان مومنینی که در کشتی نوح بودند و از طوفان نجات یافتند، هیچ جانورشناس و یا کسی که به این علم علاقه داشته باشد وجود نداشته. این را به یقین می‌توان گفت.

بگذارید یکجور دیگر بگویم… بهتر بود نوح روی یک جانورشناس سرمایه‌گذاری می‌کرد. حتی اگر کافر بود. باید بلند مدت فکر می‌کرد. میان آن همه مومن یک کافر کاری نمی‌توانست بکند. قلم و کاغذ- یا بهتر بگوییم پر و پوست- هم که به وفور یافت می‌شد. می‌نشست تک تک شکل حیوانات را می‌کشید اسمی می‌گذاشت رویشان. اینطوری خیلی علم جلو می‌افتاد. نهایتا می‌گفتند برای پیشرفت علم نوح از گناه یک کافر گذشت. متوجه نمی‌شوم چرا خدا این موضوع را به نوح متذکر نشد. واقعا متوجه نمی‌شوم. شاید بهتر است نوح را برای عدم تربیت یک جانورشناس سرزنش کرد تا اینکه به رابطه شخصی او و فرزندش پرداخت. یا به گونه‌ای دیگر برای هر دوی آنها… شاید بهتر بود نوح پسرش را به علم جانورشناسی علاقه‌مند می‌کرد. او که احتمالا چند قرن برای ایمان آوردن او تلاش کرده بود، باید چند شبی هم وقت می‌گذاشت تا این پسر ناخلف حداقل به گونه‌های جانوری علاقه‌مند شود. اینطوری یا یک تیر دو نشان را زده بود. هم پسرش را از غرق شدن در عذاب الهی نجات داده بود، هم بانی عملی خیر می‌شد. عملی که می‌توانست تا همین امروز روز ما را از ثمراتش بهره‌مند کند.

اینجوری هنوز خیل عظیم دانشمندان و جستجوگران و جانورشناسان در جنگل‌ها و اعماق دریاها و بلندی قله‌ها، دنبال گونه‌های جدید جانوری نمی‌گشتند. می‌نشستند توی کلیساها یا مساجد دعا می‌خواندند به جان نوح و پسرش که اگرچه کافر بود ولی زحمات جاودانه‌ای برای علم جانورشناسی کشید.

هم برای پروردگار بهتر بود و هم برای علم. یا یک چیزی شبیه این. برای نوح هم بهتر می‌شد البته.

Dead Man Walking

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Sun, 11 Oct 2009 20:37:00 +0000

-حرفی برای گفتن داری پونسلت؟

- بله آقا… آقای Delocriox . نمی‌خوام وقتی دارم این دنیا رو ترک می‌کنم، تو قلبم نفرتی باقی مونده باشه. ازتون می‌خوام منو به خاطر کاری که کردم ببخشید.

- گرفتن پسرتون از از شما کار وحشتناکی بود که من انجام دادم…

- آقا و خانم Percy… امیدوارم مرگ من کمی بهتون آرامش بده…

- من فقط می‌خوام بگم…

کشتن اشتباهه

بدون توجه به اینکه چه کسی این کارو می‌کنه

می‌خواد من باشم یا همه شما…

یا دولت شما…

تکه‌ای از فیلم‌نامه Dead Man Walking

برای بهنود شجاعی

۱۹۸۴

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 25 Aug 2009 11:21:00 +0000

خواستم در جریان باشید چرا اینجا هیچ خبری نیست!

اعترافات یک ذهن خاک خورده

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 18 Aug 2009 01:47:00 +0000

دلم تنگ شده برای داشتن یک نامهء کاغذی چهار صفحه‌ای. که بدانی خیلی عزیزی که این همه وقت برایت گذاشته شده. چهار صفحه کاغذ پاک نویس شده که رویشان کلمه ها با جوهر آبی خودنویس دارند می‌رقصند. دلم تنگ شده برای دوباره خواندن دست خطی که سرسری نیست. دست خطی که نقطه‌هایش همه از هم جدا باشد. شین هایش ۳ تا نقطه داشته باشند نه یک حجم نا مفهوم باشند بالای سین …

و وقتی به وسط های صفحه دوم برسی تازه بفهمی انگشتهایت بوی عطری آشنا گرفته‌اند و بیاریشان تا نزدیکی های صورتت ، چشمهایت را ببندی ناخواسته… مست شوی از بوی عطر که انگار بوی پرتقال می‌دهد آخرهایش و دیوانه شوی از اینکه پشت کاغذ را بیشتر عطر زده تا دست‌هات بیشتر بو بگیرند. انگار خودش را در آغوش گرفته‌ای.

دلم تنگ شده برای اینکه جواب بدهم نامه‌ای را با کاغذ و قلم… با تب… با شهوت…

دلم تنگ شده ساعت‌ها به دنبال جمله‌ای بگردم که مطمئنم کند هیچ وقت از یاد نمی‌رود. و بعد تمرین کنم نوشتنش را.

دلم برایت تنگ شده

همین.

A neck to remember,

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Mon, 02 Mar 2009 23:57:00 +0000

چاقو را می‌گذارد روی رگ گردنم.

می‌گوید:‌ نگران نباش. تا بیست می‌شمرم دستم را می‌گذارم روی رگت که نمیری یک وقت. کار دارم حالا حالاها با تو. یکجوری می‌برم که فقط کیف کرده باشم از خونت که پمپی می‌پرد بیرون. اصلا همان پمپ شدن اولش را دوست دارم وگرنه اگر بخواهم جلویش را نگیرم که دیگر فایده ندارد. عین شاش بچه می‌شود اگر ولش کنی بزاری همینجوری برود. همان اولش است که کیف می‌دهد.

سمت راست گردنم داغ می‌شود یکهو. بعد انگار پخش شود گرما توی تمام تنم. هوار می زنم. خفه ‌می‌شود دم دندان‌هایم ولی. می‌رود توی چسب‌ها یک جایی.

می رود عقب آرام . نگاه بر نمی‌دارد از من. دارد می‌شمرد. به ۱۰ که می‌رسد تازه نشسته روی رو به رویم انگار دارد تلویزیون می‌بیند.

می‌گوید: تو چقدر خون داری مردنی!

نگاه می‌کند.

به بیست که می‌رسد تکان کوچکی می‌خورد که بلند شود.

نمی‌شود.

دستش را می کند توی شلوارش.

نگاه می‌کند.

می‌گوید: ۴۵... ۴۶...

چشمهایم دارند تار می‌شوند.

نگاه می‌کند.

می‌گوید: تخمه نداریم؟

تکه فیلم نامه

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Sat, 20 Dec 2008 01:26:00 +0000

هفت سال پیش زد ناکارش کرد.ایستاده بود بالای سرش با چماق می‌کوبید به کله‌اش بلند داد می‌زد، فحش ناموس می‌داد بهش.

می گفت : "‌بگو گه خوردم. بگو صدای زن از خودت در نیاور برای من. بگو گه خوردم."

وقتی جرات کردم تا جدایش کنم از آن بنده خدا، چهارراه رنگ خون شده بود. یکی هم کوبید توی پیشانی من که یادگاریش مانده هنوز. چوب را برده بود بالا محکم بکوبد توی سرش که مچش را گرفتم. چشم‌هایم را نگاه کرد شل شد دستش.

گفت : نگفته هنوزها.

گفتم: اشکال ندارد. بده من چوب را تا نزدی من را هم بکشی.

خون روی پیشانی خودم را پاک کردم. چوب را گرفتم ازش. سیلی زد توی گوشش. جا خورد خودش از لاش خونی و مالی کف خیابان.

خودش می‌گفت وقتی رفته توی زندان فکر می‌کرده فردا صبحش،‌آفتاب نزده می‌آیند می‌برندش بالای دار. ولی طرف عمرش به دنیا بود. عمرش به دنیا بود که چه عرض کنم. رفت به کما از همان موقع تا همین حالا که دارم با شما حرف می‌زنم. بگویم تف به این شانس؟‌ بگویم چی؟

تکلیفش معلوم نیست دیگر... هفت سالی هست تلفن برایش شده کابوس. می‌گوید وقتی بهش می‌گویند تلفن داری گوشی را که می‌گذارد دم گوشش، به جای الو گفتن اشهد می‌خواند که نکند آن بنده خدا توی خواب هفت ساله‌اش تمام کرده باشد.

رضایت ندادند. تمام کند... کشیده‌اندش بالا. می‌روم گاهی ملاقاتش البته. همیشه هم نگاه می‌کند به زخم پیشانیم می گوید:

می‌گوید:‌ می‌شکست دستت می‌گذاشتی آن آخری را هم می‌کوبیدیم توی سرش تمام می‌کرد، ما هم عاقبت به خیر می‌شدیم؟
می‌مردی می‌گذاشتی بگوید گه خوردم؟

تکه ای از فیلم‌نامه

به بهانه پاییز ۷۶

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Wed, 12 Nov 2008 10:00:00 +0000

یازده سال پیش بود. توی همین روزهای پاییز که تازه هوا سرد شده بود و باید به دنبال لباس‌های گرمت می‌گشتی. بیست سی بچه مدرسه‌ای توی مدرسه جمع شده بودیم که "ای ایران"‌ بنوازیم. که " ای ایران" بخوانیم. آنهم با گروه کر. توی دبیرستان باید دنبال آنهایی می‌گشتی که صدایشان هنوز خروسی نشده بود. هنوز دو رگه نشده بود. تا شاید بتوانی چند تایی صدای سوپرانو پیدا کنی. مجید و پاشا شروع کردند کل قضیه را فکر کنم. زنگ تفریح وقت داشتیم دو بار تمرین کنیم. می‌خندیدیم. فالش می‌خواندیم از قصد. گروه باریتون‌ها از قصد به ناگاه صدای نازک از خودش در می‌آورد. بعد که می‌خواستیم درست بخوانیم یادش می‌افتادیم همه پقی می‌زدند زیر خنده.

مجید و پاشا شروع کردند کل قضیه را. مجید شده بود رهبر گروه. آن موقع چند سالی بود ویولن می‌زد. شوخ بود و عاشق موسیقی سنتی. برای آن سن کمی عجیب بود ولی میان شوخی‌های عمدتا رکیک ما، مجید دلکش می‌خواند. از من که تست می‌گرفت صدای سوپرانو تقلید کردم. بعد شدم باریتون. ترکیب خنده دار من و حسام و کاوه برای باریتون ها. بهانه‌ای پیدا کرده بودیم که بیشتر باهم باشیم. که دلمان نیاید یک روز نرویم مدرسه. اولین بار در جلسه‌ای جلوی دویست نفر از اولیا اجرا کردیم. مو به تنم راست شده بود. "‌ای ایران "‌ می‌خواندیم خوب. وقتی برایمان ایستادند و تشویق کردند و صدای تشویق بند نمی‌امد گریه‌ام گرفته بود. جمع کردم خودم را هرجوری بود. بقیه هم مثل من بودند احتمالا. یادم نمانده. اولین باری بود که از خودم راضی بودم. واقعا راضی بودم.

و مجید و پاشا شروع کردند کل قضیه را.

یازده سال گذشته و من حالا خوانندگی برایم جدی است. بخشی از زندگیم موسیقی است. همان روزها برای مدیر مدرسه فیلمی ساختیم. و حالا من شغلم شده فیلم‌نامه نویسی، شده سینما. داستان می‌نویسم هرازگاهی. و همه اینها از اتفاقاتی در سال‌های دور دبیرستان شروع شد. آن موقع که خودت هم نمی‌دانستی داری چه می‌کنی و فقط می خواستی با دوستانت باشی و بخندی. از ته دل آن هم. و امروز می‌دانم که فقط من اینطور نبوده‌ام. از آن دوستان قدیمی چندتاییشان شده‌اند خانواده‌ام. شده‌اند برادرم. خیلی‌هایمان هم پخش شده‌ایم دور دنیا .ولی هنوز ۳۱ فروردین هر سال می‌رویم همان‌ها که مانده‌ایم جایی دور هم می‌گوییم و می‌خندیم. و جای آنهایی که رفته‌اند آنور دنیا را خالی می‌کنیم. بعد از یازده سال از معلم‌هایمان می‌گوییم که دارند تک تک از دنیا می‌روند. پیر شده‌ایم ولی ای ایران هنوز ای ایران است. و موسیقی هنوز موسیقی. و سال ۷۶ سال تکرار نشدنی زندگی خیلی‌هایمان.

امروز ویدیویی از مجید دیدم. عین همان روزهاست. در مراسمی در دانشگاهش برنامه‌ای اجرا می‌کند. همان شیرین زبانی‌ها را اینبار فرنگی کرده و عجیب هم با مزه است. ویولن می‌زند، با صدای گرمش سلطان قلب‌ها می‌خواند و بعد ترجمه‌اش می‌کند با شعری انگلیسی ادامه‌اش می‌دهد. با تسلطی که غیر از این توقعش را نداری، جمعیت را به خنده می‌اندازد و همه اینها خیلی ایرانی ایرانی ایرانی است.

دست مریزاد مجید. تا به حال فکر نکرده بودم به این ولی یک تشکر گنده به تو و پاشا بدهکارم.

کل قضیه را شما شروع کردید آخر.

ممنونم ازتان

Lady Sickness

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 07 Oct 2008 23:00:00 +0000

سکته کرد انگار. وقتی مرد پنجاه سال را داشت. شب سومش بعد از مسجد و مزار و این داستان‌ها، خانواده‌اش نشسته بودند توی اتاق کار آن مرحوم، وسایلش را بیرون می‌آوردند ‌و شیون می‌کردند که یک کیسه پلاستیکی سیاه پیدا می‌شود توی دفتر دستکش. از این کیسه ‌زباله‌ها. درش را که باز می‌کنند بوی ترشک اتاق را برمی‌دارد. پر بوده از لباس‌های زیر زنانه. عمدتا سفید. بعضی‌هایش کپک زده البته. روی هرکدامشان کاغذ کوچکی سنجاق شده بوده با اسم زنی و تاریخی. سوم مهر ۶۳ مثلا. یا ۱۳ فروردین ۷۱. هرچی...

زنش یکهو جیغی می‌کشد غش می‌کند. از سوم آن خدا بیامرز دیگر اجازه نمی‌دهد اسمش را هم جلویش بیاورند. سر خاکش هم نمی‌رود. اسم همه فک و فامیلت را از داخل کیسه یکی یکی بکشی بیرون همین می‌شود دیگر.

خدا بیامرزدش ولی. آدم خوبی بود.

* تکه‌ای از فیلم‌نامه ناتمام " lady sickness"

What comes after tender kisses

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Wed, 24 Sep 2008 15:36:00 +0000

خودمان را که نگرفته‌ایم دیگر.

زندگی با تمام جزییاتش، تکه به تکه اش، همه چیزش... مثل یک فیلم پورنـــــــــو خوش ساخت است.

وقتی دو نفر همدیگر را می‌بوسند، محال است پلان بعدی تصویر همان دو نفر باشد که دارند کنار دریا دست در دست همدیگر شاد و خرم در لانگ شات می‌دوند.

ReGeneration

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Sun, 14 Sep 2008 23:50:00 +0000

در واقع تو چهارتایی. یکی خودت است که خاکستر شده‌ای، ریخته‌اند توی گلدان نقره‌ای داده‌اند دست من. من هم کنار قاب عکست که تویش تو داری لبخند می‌زنی گذاشتمش.

می‌ماند سه تای دیگر که بعد از خاکستر شدنت درستشان کردم از موهایت. آنها هم خاکستر شدند توی همان شومینه ماندند همانجا.

می‌ماند پنجمی که امشب می‌آورند دم در خانه تحویلش می‌دهند.

امشب هرچه از زندگیم باقی مانده می‌دهم بهشان تا یک بار دیگر تو را بدهند به من. آن هم برای یک شب فقط.

چون شب سردم می‌شود باز.

تو را خفه می‌کنم با موهای خودت

می‌اندازمت توی شومینه تا گرم شوم.

دوباره

ترق ترق صدا بدهی.

مثل همیشه.

سردم می‌شود.

من دوشنبه، ساعت شش و پانزده دقیقه می‌میرم.

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 26 Aug 2008 15:10:00 +0000

این خاطرات روزانه مارک ویده نویسنده هلندی است. مادر او مبتلا به سرطان پیشرفته ریه بود. این نوشته، ترجمه‌ای از آخرین روزهای خاطرات روزانه او قبل از مرگ مادرش است.

دوشنبه ۱۱ فوریه ۲۰۰۸

۵:۳۰ بعد از ظهر:

پدر برسی در دست و اخمی بر چهره، خم شده بر روی کاسه توالت. می روم سمتش

"می خوای کمکت کنم؟"

پدرشروع می کند زیر لبی خندیدن و با اینکارش هر تلاشی برای معنا دار کردن این موقعیت را از بین می برد. شانه به شانه کنار یکدیگر ایستاده‌ایم و پشتمان به مادر است که به آرامی دارد در پاگرد قدم می‌زند و یک کاتاتر جدید بر روی دستش است.

کاتاتر را پرستار ماریان وصل کرد تا دکتر عمومی ما – که تا نیم ساعت دیگر با ما خواهد بود- بتواند به مادر سم را تزریق کند. مادر به جای آنکه به حرف ماریان گوش کند و لحظاتی آرام را با ما بگذراند،‌ خواست که ما توالت‌ها را تمیز کنیم. هر دو توالت بالا و پایین پله‌ها را.

برادرم مارتن بر روی لبه وان نشسته خیره شده به پنجره حمام.

می‌گوید: " تصور کن... آخرین ساعت عمرش اینطوری گذشت!"

اینجا هلند است. جایی که اتانازی همانند خودکشی به کمک پزشک مجاز است. امروز روزی است که مادر من برای مرگش انتخاب کرده.

و امروز روزی است که توالت‌ها باید برق بزنند.

سه ماه قبل:

اینجا انگلستان است. جایی که من سه سال است در آن زندگی می‌کنم. مشغول کار بر روی رمان جدیدم هستم که تلفنم زنگ می‌خورد. شماره مارتن می‌افتد که از هلند زنگ می‌زند. نتیجه آزمایش مادر آمده:

" سرطان پیشرفته ریه است." مکث می‌کند. " گفتن بین دو تا شش ماه وقت داره."

به مادر زنگ می‌زنم. مسلسل‌وار حرف می‌زند. به سختی نفس می‌کشد. درباره استعفا دادن از شغلش می‌گوید. آن هم دو ماه قبل از اینکه بازنشسته شود. درباره اینکه چه اتفاقی می‌افتاد اگر آن پولیپ کوچولوی به ظاهر بی‌گناه را از رحمش بیرون نمی‌آورد. درباره اینکه چرا دکترها زودتر ریه‌هایش را بررسی نکرده بودند.

پیش‌بینی این بوده که اگر شیمی درمانی کند می‌تواند یک سال دیگر زنده بماند. ولی مادر این کار را نخواهد کرد.

می‌گوید: " نمی‌خوام کچل بشم. نمی‌خوام مردم بگن چقدر ناراحت کننده! اون همه موهای قشنگ از بین رفتن! حرفشم نزن!"

بار بعد که زنگ می‌زنم صدایش طوری است که انگار وقت ندارد برای حرف زدن.

" دارم ترتیب مراسم سوزاندم را می‌دهم."

"اوه...."

" اوهوم، نوشته روی کارت، نشانی محل مراسم، گل‌ها، تابوت... خیلی سرم شلوغه."

به نظر می رسد من، پدر و مارتن بخشی از معادله تصمیم گیری نباشیم.

آخرهای ژانویه ۲۰۰۸

پدر زنگ زد. بعد از دو ماه و نیم، حال مادر به سرعت وخیم می‌شود. سردرد، تهوع و سرگیجه عذابش می‌دهد و هماهنگی اندام‌های بدنش کمتر و کمتر می‌شود. وقتی پدر داشته دوش می‌گرفته از هوش می‌رود. وقتی هم خودش دوش می‌گیرد زمین حمام را سیل برمی‌دارد انگار.

دو روز بعد، پخش شدن بیماری و رسید آن به مغز تایید شد. مادر را بستری کردند تا برای تسکین دردش به او دارو بدهند. اما تاثیرشان تنها برای یک یا دو هفته خواهد ماند.

جمعه ۲۵ ژانویه

مارتن آمد فرودگاه شیفول در آمستردام دنبال من و هر دو رفتیم پیش پدر که قبل از ما در بیمارستان بود. همه با هم به طبقه بالا رفتیم.

وقتی وارد شدیم مادر تنها پشت میز کنار پنجره نشسته بود. لبخند اشک‌آلودی به سویمان زد. گفت:‌ " پسرهای من" و من و مارتن او را در آغوش گرفتیم.

" وقتی فکرشو می‌کنم که همه اینها از همون رحم لعنتی من شروع شد... ولی... ولی خوشحالم که داشتمش، که شما دوتا را بزام."

کارکنان بیمارستان کارشان را بسیار خوب انجام می‌دهند و به نظر می‌رسد مادر از وضعش راضی است. گرچه بعد از سپری شدن دو ساعت، خواسته‌هایش بیشتر می‌شود. او از پدر می‌خواهد که وسایلش را داخل کیفش بگذارد،‌ بعد آنها را دوباره بیرون بیاورد. وقتی پدر نمی‌تواند موبایلش را پیدا کند،‌ مادر لیچار بارش می‌کند.

زمانیکه کارولا- مسئول درمان موقت – آمد تا درباره پرستار خانگی بحث کند، پدر را کشیدم بیرون.

" پدر من یه خرده برام عجیبه! اینجا... مادر زیر نظر افراد متحصصه که توانایی‌هاشونو قبول داره. ولی تو خونه فقط سعی می‌کنه رییس باشه."

پدر گفت:‌ "هوم... ممکنه حرفت درست باشه". برگشتیم به اتاق. درست زمانی که مادر داشت از کارولا می‌پرسید که پرستار خانگی واقعا وظیفه جاروبرقی زدن را ندارد؟

زمانی که نگرانیم را با مارتن در میان گذاشتم او با یک یکدندگی خاصش گفت:‌" باید بیاد خونه. اگه اونجا بمیره خیلی عادی‌تر به نظر میاد. منم می‌خوام یه کمی کنارش باشم. نمی‌خوام هر روز تا این بیمارستان افسرده کننده رانندگی کنم بعدم شب تنهاش بزارم اینجا."

بنابراین مساله روشن شد. هر چهار نفرمان دوشنبه به خانه خواهیم رفت.

شنبه ۲۶ ژانویه

در اتاق مطالعه پدر، ‌پیش نویس کارت سوگواری را پیدا کردم. نوشته بود "‌بدرود عزیزم". نام من به همراه نام برادر و پدرم بر رویش نوشته شده. اینها قرار است حرفهای ما باشد، اما من هیچ سهمی در نوشتنشان نداشته‌ام. نمی‌توانم با آخرین خط آن کنار بیایم:

" ما ترجیح می‌دهیم که تماس تلفنی،‌ملاقات و دسته گل نپذیریم."

دوشنبه ۲۸ ژانویه

وقتی با مادر به خانه آمدیم، همه ما به سختی تلاش کردیم تا لحظه‌ای دوستانه را با یکیگر تجربه کنیم. او دوباره پرسید آیا فکر کرده‌ایم که چه چیزی می‌خواهیم در مراسم تشییع جنازه‌اش بگوییم. وقتی پاسخ دادم که هنوز فکری نکرده‌ام، مادر تاکید کرد که زمانی باقی نمانده.

باید نگاهی به اظهاریه درخواست مرگش بکنم. به ویرایش نیاز دارد. برای مطالعه می‌روم بالا. درخواست اینگونه شروع می‌شود:

" من مینکه ویده بوئلکس، بیماری لا علاج هستم."

و اینگونه پایان می‌یابد:

" به مجرد اینکه این دارو تاثیر خود را از دست بدهد،‌ من درخواست انجام اتانازی را دارم."

پدر به من ملحق شد و اطمینان داد که مادر متنی صادقانه نوشته است. شروع به ویرایش کردم. مادر از طبقه پایین زنگ زد: " نمی‌خوای شام درست کنی؟"

پایین رفتم و با مارتن مشغول آشپزی شدم. هرکاری برای داشتن یک زندگی آرام... چون این چیزی است که همیشه اینطور بوده و حالا نیز وقت تغییر دادنش نیست.

وقتی شام آماده شد و من رفتم تا پدر و مادر را صدا بزنم، آنها را به همراه مردی که هرگزندیده بودمش در اتاق خوابمان یافتم . مادر من را به دکتر مارتین معرفی کرد. او درخواستی را که تازه ویرایش کرده بودم در دست داشت،‌ اما تنها می‌توانستم به این فکر کنم که او چگونه اینقدر بی صدا آمده تو و چرا مادر و پدر به خودشان زحمت نداده‌اند به ما بگویند که دکتر اینجاست.

چهارشنبه ۳۰ ژانویه

۸:۱۵ صبح:

مارتن با مادر بحثش شد. از مادر پرسید سر صبحی آفتاب نزده دارد با آن جارو برقی دستی چه کار می‌کند؟ مادر از اینکه اینگونه با او صحبت شد، شادمان نبود.

وقت صبحانه هنوز عصبی بود. مادر در همه خرید‌هایی که دیروزکرده بودیم ایرادی پیدا کرد. پنیر گودا خیلی نرم بود. نان خیلی شیرین و دست آخر اینکه چرا آب میوه در یخچالش هست؟!

دوشنبه ۴ فوریه:

وقت ناهار بود که ناگهان مادر از پشت میز برخواست. صبح داشت می‌نالید از سردرد. اشک حلقه زده بود در چشمهایش. دست و پا زنان خود را به ظرفشویی رساند.

گفت:‌ دیگه خسته شدم از این حال... خسته".

شروع کرد به عق زدن.

مارتن کمی آرامش کرد. پدر تلفن را برداشت تا به دکتر زنگ بزند.‌ مادر خواست تا دوباره به میز برگردد اما او را بردم بالا توی تختخواب.

لحظه‌ای بعد صدای پایی شنیدیم که تقلا کنان پایین می‌آمد. در باز شد و مادر در آستانه آن بود. گفت:‌ " یجورایی خوبم الان"

تازه نشسته بود که دکتر رسید. وقتی که سرش را چرخاند توی اتاق نشیمن و مادر را دید که دارد قهوه‌اش را جرعه جرعه می‌خورد، شگفت زده شد.

زمانی که مادر تعیین کرده بود، رسیده: علایم آغارین بازگشته بودند و داروها اثر خود را از دست می‌دادند.

دکتر گفت اتانازی می‌تواند هفته بعد انجام شود. البته ابتدا باید پزشک دیگری تایید کند که مادر درمان نخواهد شد... که او در درخواست مرگش تردیدی ندارد و اینکه زجری که می‌کشد غیرقابل تحمل است.

مارتین درباره دو شرط اول توجیه شد اما سومی را نتوانست بپذیرد. اگر مادر آنقدر انرژی دارد که نمی‌تواند در تخت بماند پس چطور دردش غیر قابل تحمل است؟

مادر قهوه‌اش را گذاشت روی میز:

"خوب... من که به هر حال باید بمیرم، نه؟" بعد از ما پرسید که چه فکر می‌کنیم.

حرفش را قطع کردم:‌ ‌"‌ این تصمیم خودت است. ما هیچ‌کداممان حرفی برای گفتن نداریم."

مادر تقلای زیادی کرد تا بگوید که می‌خواهد بمیرد. سرانجام گفتم:

" من فکر می‌کنم اون چیزی که برای اون غیر قابل تحمله درد یا مریضی‌اش نیست، بلکه ترس از اینه که شرایط بدتر بشه و دیگه نتونه خودشو کنترل کنه."

دست آخر وقتی مارتین پذیرفت که مادر واقعا می‌خواهد بمیرد، موافقت کرد که با پزشک دوم تماس بگیرد. او درحالیکه لبخندی همدلانه به همه ما می‌زد، ترکمان کرد.

پنج شنبه ۷ فوریه:

نیمه‌های شب از خواب پریدم. مادر در اتاقمان ایستاده بود. کشویی را باز کرد و چیزی را بیرون آورد. آنقدر با وسایل روی میز ور رفت تا از چیدمان آنها راضی شد. بعد رفت و در را به آرامی پشت سرش بست.

دست کم این چهارمین نمایش شبانه نظافت است که در این دو هفته دیده‌ام.

کوچکترین خواهر مادر و شوهرش امروز به دیدن ما آمدند. همه دور میز اتاق غذاخوری نشستند که رویش مشروب بود و مزه. مادر نمایش پر نشاطی اجرا کرد که چگونه با دست ‌کش‌های مخصوصش، ظرف‌های نقره را تمیز می‌کند.

بعد دکتر دومی که قرار است نظرش را بدهد زنگ زد و گفت که ده دقیقه دیگر می‌رسد. همه کمی مضطرب شدند. مادر می‌خواست قبل از اینکه دکتر بیاید لباس خوابش را بپوشد و به رختخواب برود ولی ما نظرش را عوض کردیم.

دکتر با مادر به طور خصوصی در اتاق غذاخوری صحبت کرد. وقتی رفت، مادر خیلی مصمم به نظر می‌رسید. گفت مکالمه بسیار خوبی بوده اما درباره جزییاتش چیزی نگفت.

وقتی مهمان‌ها رفتند پدر به من گفت که دکتر از او خواسته که اتاق را ترک کند. مادر پرید میان حرفش.

" آره... دکتر باید مطمئن می‌شد که کسی منو مجبور نکرده اتانازی کنم".

جمعه ۸ فوریه:

قرار است دکتر مارتین بعد از ظهر بیاید برای اینکه درباره باقی چیزها صحبت کند اما من نمی‌توانم ببینمش. بعد از دعوایی که با مادر کردم، شب را پیش یکی از دوستانم می‌مانم.‌ برادرم قرار است با تلفن به من خبر بدهد.

یک هفته‌ای می‌شد که مدام درباره کفش‌هایم و اینکه کفپوش را خراب می‌کند غر می‌زد. اصرار می‌کرد آخر هفته از فروشگاه مورد علاقه‌اش یک جفت کفش نو بخرم.

گفتم: " ‌مامان،‌ من می‌خواستم آخر هفته با چندتا از دوستام باشم."

با عصبانیت گفت: " ‌آره؟ کی بیشتر اولویت داره پس؟ دوستات یا مادر ت که داره می‌میره؟"

تصمیم گرفتم زودتر از آنچه قرار بود بروم. اما مادر وقتی داشتم وسایلم را جمع می‌کردم دنبالم می‌آمد.

" چرا هفته بعد که من مردم پیش دوستات نمی‌مونی؟ اون موقع تا دلت بخواد وقت داری!"

" من تصمیم گرفتم وقتمو اینجا با پدر بگذرونم."

گفت:‌ " تو اصلا اینکارو نمی‌کنی. وقتی مردم ، اینجا فقط من و پدرت خواهیم بود. دلم نمی‌خواد تو و مارتن این دور و ورا باشین. بعدشم.. اینجا هیچی مال تو نیست."

کنترلم را از دست دادم. داد زدم و فحشش دادم و با عصبانیت از خانه زدم بیرون.

شب وقتی در خانه دوستم پترا بودم، مارتن زنگ زد و خبر نتیجه ملاقات امروز با دکتر را داد. زمان مرگ مادر برای دوشنبه ۱۱ فوریه، ساعت ۶:۱۵ بعد از ظهر تعیین شد.

یک شنبه ۱۰ فوریه:

خواهرهای مادر به همراه شوهرانشان آمده‌اند اینجا برای آخرین شام خانوادگی. پدر، مارتن و من که کفش‌های نوی گران‌قیمت خودم را پوشیده‌ام نیز هستیم. مادر حتی پرانرژی‌تر از هفته گذشته میز را تزیین کرده. شوهرخاله‌هایم سرهایشان را بدون درک موضوع فقط تکان می‌دهند. وقتی مادر بشقاب‌های چینی‌اش را نشان می‌دهد، چهره خاله‌هایم گیج و منگ است.

در راهرو به من و پدر می‌گویند که نمی‌توانند درک کنند که چرا مادر می‌خواهد فردا بمیرد وقتیکه مثل یک زن چهل ساله بالا پایین می‌پرد و هیچ شباهتی به یک زن ۶۵ ساله ندارد که از بیماری لاعلاجی رنج می‌برد.

اما دلبستگی زیاد مادر به اجسام و کم توجهی‌اش به احساسا ت آدم‌های اطرافش واقعا شوکه کننده است.

دوشنبه ۱۱ فوریه:

باز هم وقتی مادر آمد به اتاق خواب، زود از خواب بیدار شدم. آزاردهنده است وقتی او را می‌بینی که سنگ‌ها و گوش‌ماهی‌ها را از لبه پنجره برمی‌دارد و می‌چیندشان روی میز. همین دیروز صبح بود که آنها را گذاشت روی لبه پنجره.

مادر رفت و دوباره آمد. سه بار. وقتی برای آخرین بار رفت، می توانستم صدای بلند کردن جاروبرقی را بشنوم که داشت با آن تا نزدیکی‌های شیروانی را جارو می‌زد. هنوز کمی از شش صبح گذشته بود.

این آغاز یک روز جنون آمیز بود که هر لحظه‌ به دیوانگی‌اش افزوده می‌شد. روزی که در آن مادر شش بار ماشین لباس شویی را پر کرد (‌که یک بار آن فقط یک پیراهن سفید تویش بود ). تمام نرده های چوبی بیرون خانه را سابید تا هیچ خزه‌ای بر روی آنها نباشد. بعد پنجره‌ها را تمیز کرد.

بعد از صبحانه، پدر عصبانی از اینکه مادر به او گفته بود تند اطو نمی‌کشد، غرولند می‌کرد. به او گفتم شاید اینطور بهتر باشد که به مادر به چشم یک بیمار روانی نگاه کند تا همسرش. زیر لب بد و بیراه گفت.

به حرف‌هایی که دیشب زده شده بود فکر می‌کردم. به شرایط جسمانی مادر و به وسواسش نسبت به اجسام و پاکیزگی. روز که ادامه می‌یافت، تنش بیشتر و بیشتر می‌شد و من هنوز واقعا نمی‌دانستم که امروز آخرین روز مادر خواهد بود یا نه.

از دور صدای مادر را شنیدم که با گل فروشی صحبت می‌کرد. بعد از آنکه تاریخ تشییع جنازه مادر معین شد، ‌او زنگ زد تا برای تابوتش گل سفارش دهد. یک ساعت و نیم بعد پرستار آمد و کاتاتر را به دست مادر وصل کرد.

شش و پانزده دقیقه بعد از ظهر، دکتر کمی بعد از قضیه توالت‌ها رسید. مادر به او خوشامد گفت. بعد گفت:‌" بهتره یه خرده برای خودم پرسه بزنم." و بعد در پله‌ها ناپدید شد. بیست دقیقه هیچ کس او را ندید.

از دکتر پرسیدم:‌" ‌پیش میاد که آدم‌ها در آخرین لحظه منصرف بشن؟"

مارتن گفت: " ‌هرازگاهی من به خانه‌ای می‌رم و وقت جدیدی مشخص می‌کنم. اما در خیلی موارد بیمار بین دو ملاقات فوت می‌شه."

وقتی مادر برگشت داشت چیزهایی را که در چمدان‌ها و جعبه‌ها قرار داده را لیست می‌کرد. مارتین مودبانه حرفش را قطع کرد: ‌"‌ می‌تونم یه چیزی ازتون بپرسم؟ آیا هنوز خیلی چیزها باقی مونده که فکر می‌کنید باید انجامشون بدین؟"

مادر گفت: ‌" ‌آره."

" یعنی نه!‌فقط کمی عصبیم."

دکتر گفت:‌"‌من همیشه مي‌تونم بعدا بیام اگر شما آماده نیستید."

مادر نشست و به حرف‌های دکتر گوش داد. بعد نفس عمیقی کشید و با بازدمش گفت: ‌"‌ من آمادم."

در ساعت هفت بعد از ظهر درحالیکه من، مارتن ‌و پدرم در کنار تخت مادر ایستاده بودیم،‌ مارتین تزریق را انجام داد.

مادر به خواب رفت.

پینوشت: روز آخر را ترجمه نکردم. یک جورهایی تیجه گیری اخلاقی بود. آنقدر این نوشته را تصویری دیدم که دلم می‌خواست پلان آخر "‌مادر به خواب رفت باشد" نه چیز دیگری.

اصل نوشته را می توانید اینجا بخوانید.

المپیک پکن و Google

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Sat, 09 Aug 2008 02:19:00 +0000

بعد از دیدن افتتاحیه منحصر به فرد المپیک، ‌پیدا کردن این خدمات ‌Google واقعا برای من لذت بخش است.

یک کانال اختصاصی در YouTube برای پخش تصاویر منتخبی از بازی‌ها و آخرین اخبار.
امکان دیدن استادیوم‌های بازی‌ها به صورت سه بعدی در Google Earth.

و آخری که از همه بیشتر به درد می‌خورد:

ابزاری برای iGoogle که آخرین رده بندی مدال‌ها به همراه برنامه هر روز مسابقات و نتایج آنها را به شما اطلاع می‌دهد.

Alien foetus

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Sun, 03 Aug 2008 21:07:00 +0000

Passive aggressive bullshit

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 29 Jul 2008 22:29:00 +0000

اگر امشب هم بخواهی هوا تاریک نشده بزنی از خانه بیرون دم دم‌های صبح برگردی... اگر امشب باز بخواهی جلوی آینه با آن آهنگ‌های خالتورت برای خودت قر بدهی و بخوانی و لبخند زدن را تمرین کنی... اگر باز هم بخواهی آن رژ خیلی قرمزت را بزنی و بعد دستمال را ببوسی که رنگش را ملایم کنی... اگر بخواهی باز آن ریمل لعنتی را برداری بعد وقتی خواستی آن را به چشمهایت بکشی بی‌دلیل دهانت را باز کنی ... اگر باز آن عطرت را که بویش دیوانه‌ام می‌کند ببری زیر دامنت خودت را غرق کنی در بویش... اگر باز آن کفش های قرمزت را بپوشی که با رنگ لب‌هایت یکی است... اگر امشب هم یادت برود کپسول اکسیژنم را عوض کنی شب به خفگی بیفتم دوباره... اگر یادت برود باز که باید قبل از رفتنت مورفین بزنی به من... اگر بخواهی باز... که چی؟ آخرش باز می‌رینم توی تخت دوباره به خودم دیگر که وقتی آمدی بوی گه برداشته باشد خانه را. که اذیتت کرده باشم. بعد فردا که یک نصف روز خوابیدم توی کثافت خودم تازه یادم می‌افتد زهرا خانم دوسالی هست از وقتی من اینطوری شده‌ام هر روز می‌آید برای نظافت.

Some new Fractals

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 22 Jul 2008 16:51:00 +0000

تمام فرکتال‌ها ( برخال) با برنامه Ultrafractal نسخه ۴ کشیده‌ شده‌اند.

click to enlarge

Julia

Colors

Zigzag

Album of the week

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Tue, 01 Jul 2008 15:49:00 +0000

همینطور که ملاحظه می‌کنید، به ستون سمت چپ، قسمتی اضافه کردم برای معرفی و دریافت موسیقی یا فیلم هایی که در طول هفته گوش می‌دهم و می‌بینم و دوستشان دارم.

البته مستحضر هستید که با وجود ویکی‌پدیا احتیاجی به معرفی کردن آنها نخواهد بود. برای موسیقی ها از rapidshare و برای فیلم‌ها از torrent استفاده خواهم کرد.

Now I find you

noreply@blogger.com (رضا دلاور) — Mon, 09 Jun 2008 10:13:00 +0000

ممکن است درکش برایت سخت باشد. شاید بعد ها بفهمی آدم چه حالی می‌شود وقتی سیاه مست کنار زنت داری می‌رقصی و آهنگ فریاد می‌زند" Now I find you"، آنوقت تو به او نگاه کنی و با لبخند آهنگ را برایش بخوانی ولی او آسمان را نگاه کند و با انگشت‌هایش به بالا اشاره کند و زیر چشمی حتی یک نگاه هم نیندازد به تو. وقتی آهنگ هم تمام شد برود دستشویی نیم ساعت بعد پف کرده بیاید بیرون و بشیند یک گوشه برای خودش سیگار بکشد.

تو هم بودی طلاقش می‌دادی.