Христијански Портал

Суштината на Благовестение

2015-04-07T15:57:00.001+02:00

,, 26. А во шестиот месец беше испратен од Бога ангелот Гавриил во галилејскиот град, по име Назарет,
27. при една девојка, свршена за маж по име Јосиф, од домот Давидов; а името на девојката ѝ беше Марија.
28. И кога влезе ангелот при неа, рече: „Радувај се, благодатна! Господ е со тебе! Благословена си ти меѓу жените!”
29. А таа, штом го виде, се уплаши од зборовите негови и помисли: „Каков е овој поздрав?”
30. И ѝ рече ангелот: „Не бој се, Марија, зашто си нашла милост пред Бога;
31. и ете, ти ќе зачнеш во утробата и ќе родиш Син, и ќе го наречеш со името Исус.
32. Он ќе биде голем и ќе се нарече Син на Севишниот; и ќе Му го даде Господ Бог престолот на Неговиот татко Давида;
33. и ќе царува над домот Јаковов секогаш, и царството Негово нема да има крај.”
34. А Марија му рече на ангелот: „Како ќе биде тоа, кога јас не знам за маж?”
35. Светиот Дух ќе слегне на тебе и силата на Севишниот ќе те осени; па затоа и роденото ќе биде свето и ќе се нарече Син Божји.
36. Ете и Елисавета, твојата роднина, за која велат дека е неплодна, и таа зачна син во староста своја; нејзе ѝ е веќе шести месец;
37. зашто нема да остане во Бога ниеден збор без сила.”
38. Марија, пак, рече: „Еве ја слугинката Господова; нека ми биде според зборовите твои!” И ангелот си отиде од неа.’’

Скромноста на евангелието

По втор пат читаме за ангелот Гавриил како е испратен да соопшти уште една добра вест. Пред 5 месеци беше испратен кај еден бездетен свештеник за да го најави раѓањето на навестителот на Месијата. Раѓањето на Јован Крстителот, најголемиот меѓу сите кои се родени од жена, беше најавено тогаш; тој, пак, понатаму ќе ја има задачата да го проповеда Словото Божјо и да Го навести доаѓањето на Словото- Самиот Бог. Раѓањето на Исус Христос беше скромно по секој основ— ангелот дојде во малото место Назарет, при една девојка по име Марија. Назарет, според најновите научни публикации, во времето на Исус не броел повеќе од 500 жители. Тоа било едно мало гратче, без некакво поголемо значење— Назарет не е споменат во Стариот Завет, ниту во официјалните документи, ниту пак во историјата напишана од Еврејскиот историчар Јусефиос. Значи, раѓањето на Месијата, Спасителот на светот, не беше најавено во Рим во палатата на Императорот и во неговото семејство. Отелотворувањето на Синот Божји се случи во едно мало местенце, во домот на една скромна девојка. Сепак, овде во ова мало местенце и преку оваа скромна девојка Бог ќе се роди, Создателот ќе се отелотвори и ќе живее меѓу Своето создание. Најрадосната вест за светот започнува. И нејзиниот почеток е скромен. Не е прв пат Бог да работи преку животите на скромни луѓе и нив да ги воздигнува до слава. Сетете се на Мојсеј кој во пустината ги пасеше овците на својот дедо. Слична е и животната сторија на царот Давид кој исто така беше овчар пред да биде избран од Бога да владее над Израел.

Евангелието е скромна и едноставна радосна вест. Лесно е разбирлива, а нуди многу нескромни благодети за оние кои ќе ја прифатат, ќе ја веруваат и ќе ја живеат. Сепак, да се проповеда или да се пишува за истата не е воопшто лесна работа. Денешниов текст е толку богат со значење што може да се испише цела докторска дисертација за истиот. Во овој мој скромен обид ќе дадам само површинско објаснување затоа што уште многу теми од Евангелието по Лука остануваат недопрени и времето не ни дозволува да се посветиме само на еден дел од сторијата за Исус. Сепак, дури и во ваква форма верувам дека читателот ќе научи многу за најавата за Христовото раѓање- најпрвин за суштината и позадината на радосната вест со посебен осврт кон ткн. ,,Протоевангелие’’; ќе продискутираме за Марија, мајката на Богочовекот, а понатаму ќе разгледаме и некои клучни термини од текстот. Сосема кон крајот ќе извлечеме и неколку практични поуки за нас денес.

Суштината на радосната вест

Темата за раѓањето на Исус е вообичаено актуелна во деновите пред Божиќ. Но, во тие денови ние сме веќе обременети од многуте празници- тукушто поминала прославата на Нова Година. Во деновите пред Божиќ се палат коледарските огнови, на Бадник се крши лепчето со паричка и суштината на Божиќ- а тоа е раѓањето на нашиот Спасителот- е заборавена или барем тргната на страна. Обичаите го заземаат централното место, а Славеникот е тргнат во некој ќош. Сега се приближуваме кон средината на месец август и сме далеку од сите народни обичаи и прослави. Можеби сега ќе имаме повеќе внимание да упатиме кон централниот настан на Божиќ, со цел наредната божиќна прослава да ни биде духовно збогатена.

За да ја разбереме најавата за раѓањето на Исус Христос, всушност и за да ја разбереме Неговата Личност, мораме да се вратиме речиси на самиот почеток. Во книгата Битие (Прва Мојсеева) која е и прва од сите библиски книги, веднаш по Создавањето на светот Бог го постави Адам и неговата сопруга Ева во рајската градина. Првиот брачен пар живееше во изобилство на убавини: сета природа достапна за нивна работа и уживање и заедништвото со Бога. Имаа само една забрана, само една работа која не смееја да ја сторат- да не јадат од плодот на дрвото за познавањето на доброто и злото. Бог му рече на Адама дека кога ќе вкуси од тој плод ќе умре. Но, сатаната преправен во змија дојде и ја искушуваше Ева, лажејќи ја дека нема да умрат кога ќе јадат од забранетиот плод, туку дека ќе станат ,,како богови’’. Токму во таа желба да се биде бог се крие основата на секој грев. Секој грев се состои во човековата горделивост, во човековата желба да стане бог. Првиот брачен пар падна на искушението од сатаната, јадеа од забранетиот плод и навистина умреа- најпрвин во духовна смисла на зборот, а потоа и во физичка. Но, веднаш после првиот грев Бог им даде ветување. Предобриот Бог не го остави човештвото без надеж. Тој им даде ветување дека ќе дојде Семето на жената кое ќе му ја згази главата на сатаната.

Но, природата не’ учи дека жената нема семе. Во половите органи на мажот се создава семето кое потоа кога ќе зачне во утробата на жената ќе стане нов живот. Тогаш, за какво Семе зборува книгата Битие? Ова ветување уште се нарекува и ,,протоевангелие’’ односно ,,прво евангелие’’. Овде ја имаме радосната вест за Христовото раѓање во најтаинствена форма. Нашите прародители знаеја дека има надеж, дека Бог ќе обезбеди спасение, но не знаеја како ниту кога. Потоа, низ целиот Стар Завет стојат пророштвата за доаѓањето на Месијата. Во Мојсеевите книги, книгите на Пророците и Псалмите се содржани над 350 пророштва за Месијата. И ете, преку нашиот учител евангелистот Лука доаѓаме до повеќе сознанија за чудесното исполнување на Божјото ветување дадено пред илјадници години. Исус Христос е ветеното Семето Женино кое, според даденото ветување, дојде и му ја сотре главата на сатаната. Му ги уништи неговите дела, ја обзнани Божјата вистина и ни подари спасение преку вера во Него.

Марија, мајката на Богочовекот

Полека зачекоруваме во Божјото чудо, планирано пред почетокот на светот, ветено уште од најраната доба на човековата историја. Но, Лука пишува без голема помпа. Во текстот не ќе најдете елоквентни изрази кои низ поезија би го величеле Бога. Нема фанфари и тапани кои би го најавиле Божјото отелотворување. Она што е надвор од умот- дека Бог стана човек- е напишано во многу разумна форма. Лука пишува со цврста убеденост во Божјата се’моќност. За него тоа е јасна Божја карактеристика и нема потреба да ја докажува и кон неа постојано да упатува.

Марија, мајката на Богочовекот Исус, беше свршена за Јосиф. Не ја знаеме точната нејзина возраст, но знаеме дека прагот за свршувачка бил за девојките 12 години, а за момчињата 14. Во секој случај, Марија била многу млада девојка. Правилата за свршувачката биле многу строги. Девојката морала да влезе невина во бракот. Семејството на момчето требало да обезбеди место каде новиот брачен пар ќе живее и вообичаено новиот дом бил прилепен со домот на таткото. А пак целиот брак бил договорен од родителите. Свршувачката била сериозен чин и бил правно-обврзувачки. Парот не живееле заедно и немале сексуални односи, но сепак само смрт на некој од идните сопружници или пак развод можело да доведе до раскинување на свршувачката. Периодот од свршувачката до бракот вообичаено траел една година, а потоа имало брачна прослава која траела по една недела.

Но, да се вратиме кон зборовите на евангелистот. Марија беше свршена за Јосиф, кој пак имаше кралска крв, односно потекнуваше од ,,домот Давидов’’. Знаеме исто така дека и Марија потекнуваше од лозата на царот Давид (види го генеолошкото стебло во 3тото поглавје од Евангелието по Лука). Значи, Исус имаше кралска крв во себе! Крвта на царот Давид течеше во Неговите вени. По мајка Му го наследи правото да владее над Израел, гледано од човечка перспектива. Но и Неговиот очув исто така потекнуваше од царската фамилија. Да не се разбереме погрешно, Јосиф и Марија не живееја во царски раскош. Тие беа една скромна двојка за која како што пишува евангелистот Матеј- дури немаше ни место каде да се заклонат кога на Марија и дојде времето да се породи. Сепак, тие беа наследници на славниот цар Давид и Родениот во нивниот дом е единствениот денес за Кој со целосно право може да се каже дека е Царот Израелски. Имено, еве една интересна сторија. Се’ до уништувањето на Храмот во Ерусалим секој Евреин можел да го потврди своето еврејско потекло преку матичните книги кои се воделе за секој роден во израелско семејство. Но, со уништувањето на Храмот се уништени и сите матични книги; па така, Единствениот за кој имаме генеолошки доказ дека е наследник на царот Давид и со тоа Цар на Израел е Исус Христос!

Лука не ни кажува многу за Марија. Од библискиот текст изложен погоре можеме да заклучиме дека станува збор за скромна девојка, решена да се исполни волјата Божја во нејзиниот живот. Но, авторот не ја опсипува со атрибути. Тој не и придава нејзе некакви божествени карактеристики. Ангелот ја нарече Марија ,,благодатна’’ и и’ рече ,,Господ е со тебе’’. Уште и рече дека таа ,,нашла милост пред Бога’’. Но, тој не ја нарече нејзе ,,Владичица, Пресвета, Заштитничка на Скопје’’ итн. Ние христијаните треба да ја почитуваме Марија како мајка на Исус, Богочовекот, Спасителот и Господ наш. Во нашите мисли треба да ја имаме како жената која Го израсна Исуса и со неа треба да се сожалуваме зашто таа Го загуби своето чедо. Но, не смееме да се препуштаме на идолопоклонство кон Марија, та да започнеме да ја сметаме за наша заштитничка и спасителка. Целата слава нека Му припаѓа на Бога!

Ветувањето на ангелот (30-33 стих)

Ангелот и соопшти на Марија дека таа зачне и ќе роди Син, Кој ќе Го нарече Исус и Кој ќе биде Син на Се’вишниот. Господ Бог Нему ќе Му го даде престолот на Давид и Неговото царство не ќе има крај. Ќе ги разгледаме некои од клучните термини во овој дел од библискиот текст.

Името ,,Исус’’, односно ,,Јешуа’’ како што е оригиналот, доаѓа од ,,Јехова спасува’’. Името не е избрано по некаква случаност, туку во Неговото име е содржана целата Негова мисија. Да позајмиме еден стих од евангелието на апостолот Матеј: ,,ќе Му ставиш име Исус, зашто Он ќе го спаси народот Свој од неговите гревови.’’ Глаголот ,,спаси’’ е клучен за Исусовото име. Тоа било вообичаено име во старозаветните времиња. Дека Бог спасува им беше јасно на Евреите- тие ја имаа искусена Божјата љубов и грижа. И ете кога Бог стана човек и чекореше меѓу нас, Тој избра токму такво име за Себе- Исус- име над сите имиња кое ја манифестира Неговата суштина. ,,Исус дојде да ги спаси грешниците од кои јас сум најголем’’- ќе запише апостолот Павле неколку децении по Исусовата смрт. Тој дојде за да спаси. Тој е нашето спасение. Еквивалент на името ,,Исус’’ во македонскиот јазик би било името ,,Спасе’’. И еден интересен детал- името ,,Исус’’ не се римува со ниту еден друг збор!

Ангелот и’ рече на Богомајката за Исус дека ,,Он ќе биде голем’’ (стих 32). Понатаму читаме низ Евангелијата дека Исус е навистина нарекуван така. Јован Крстителот за Него рече: ,, Јас ве крштавам за покајание со вода, но Оној што иде по мене е посилен од мене; јас не сум достоен да Му ги понесам ни обувките; Он ќе ве крсти со Дух Свети и со оган.’’ (Евангелие по Матеј 3:11). Апостолот Павле, пак, за Него им напиша на древните Македонци од Филипи: ,,Па затоа и Бог високо Го издигна и +Му даде име, што е над секое име, та во името на Исуса да ги преклони колената на сè што е небесно, земно и подземно, и секој јазик да исповеда дека Исус Христос е Господ, за слава на Бога Отецот.’’ (Послание до Филипјаните 2:9-11).

Понатаму, ангелот рече дека Исус ,,ќе се нарече Син на Севишниот’’. Ова е еден од термините препознатлив за Лука. Во Новиот Завет од вкупни 9 референци каде се употребува овој израз, а дури 7 од нив се употребени од страна на Лука во Евангелието и во Дела на апостолите. Евреите не го користеле Божјото име (Јахве) за да зборуваат за Него, туку користеле други термини со кои упатувале кон Него. На пример, Го нарекувале ,,Господ над војските’’ или ,,Севишниот’’ се’ со цел да не ја прекршат третата Божја заповед и напразно да го изговорат Божјото име. Теолошкото значење на изразот ,,Син на Севишниот’’ се состои во изедначувањето на суштината на Бог Синот со онаа на Бог Отецот. ,,Јас и Отецот сме едно’’- ќе рече Исус подоцна во Евангелието по Јован.

На Синот на Севишниот, Кој ќе биде и Син на Марија, Нему ,,ќе Му го даде Господ Бог престолот на Неговиот Татко Давида; и ќе царува над домот Јаковов секогаш, и царството Негово нема да има крај.’’ Верувам дека кај сите нас постои една тенденција кога ќе помислиме на Исуса да помислуваме на Него како распнат. И со право- таму на крстот Голготски Тој го одработи нашето спасение. Но, ,,приказната’’ не завршува на крстот. Потоа Тој беше погребан, а на третиот ден воскресна. Денес владее над универзумот како суверен Господар. Стариот Завет е преполн со пророштва за потомокот на царот Давид (а погоре пишувавме за тоа дека Исус е потомок на царот Давид и по линија на Неговата мајка Марија и по линијата на Неговиот очув- Јосиф) кој ќе седне на престолот и Неговата власт не ќе има крај. Сега на оваа скромна млада девојка од Назарет и е соопштена веста дека Оној Кој ќе биде зачнат во нејзината утроба ќе биде Оној Кој ќе седне на Давидовиот престол и Кој ќе владее во век и веков. Одговорот на Марија после сето ова е за поздравување! Таа не се сомнева во доаѓањето на Месијата, потомокот на Давид, Синот на Севишниот! Како што ќе видиме таа покажува верба во Бога дека Тој ќе ги исполни Своите ветувања. За Исусовото зачнување и одговорот на Марија ќе научиме нешто повеќе во наредното проучување на Евангелието по Лука.

Заклучок

Евангелието иако е радосната вест за спасението на светот, сепак имаше скромни почетоци. Започнува со една скромна млада девојка, во едно мало местенце без никакво значење. Не разочарувајте се доколку вашата сегашна состојба изгледа скромна и не многу надежна! Бог работеше и работи преку луѓе токму такви како нас; и преку нив го изведе највеличественото дело- делото на спасението. Бог може и нас да не’ употреби за Неговите свети и совршени цели и преку нас да создаде дела од безвремен карактер. Оној чие зачнување и раѓање беше ветено уште од самиот почеток на времето, Оној чие раѓање требаше да изврши преку утробата на Марија- Исус Христос, Кој ќе се нарече голем, Синот на Севишниот, Оној Кој ќе седне на престолот на царот Давид и чие царство ќе трае засекогаш- токму Тој реши да се понизи и да се роди во еден таков контекст. Но, Неговата понизност не се согледува само од Неговото раѓање! Целиот понатамошен живот се’ до самата смрт понизноста, скромноста и едноставноста беа Негови одлики. Навредуван, понижуван, отфрлан, опкружен со луѓе кои Му ја посакуваа смртта, на крајот распнат- ете таков беше Оној чие раѓање и’ беше ветено на Марија. Бог се понизи, за ние да се возвишиме преку Него. Да завршам со зборовите на Јован Златоуст: ,,Ако Синот Божји стана Син Давидов, тогаш без сомнеж ние синовите Адамови ќе станеме синови божји. Ако Бог се понизи до тој степен, тоа не беше без смисла, туку со цел нас да не’ подигне. Тој се роди од телото, за ние да се родиме од Духот. Тој се роди од жена, за ние да се родиме од Бога.’’

Жена добродетелна

2015-03-08T19:40:00.003+01:00

Кој ќе најде жена добродетелна? Таа е поскапа и од најскапоцените камења.
Срцето на мажот нејзин е убедено во неа, тој нема да остане без добивка; таа ќе му прави добро на мажот свој, во сите дни од животот негов.
Набавува волна и лен, и весело работи со рацете свои.
Таа е како трговски кораб, – оддалеку си донесува храна.
Таа станува уште преку ноќта и дава храна во куќата своја и им определува работа на слугинките свои.
Ќе помисли ли за нива, ја купува; од плодот на рацете свои си насадува лозје.
Ја препашува со сила половината своја и ги зацврстува мишките свои за работа.
Таа гледа колку е добро што работи, и светилката нејзина не се гасне ноќе.
Ги протега рацете кон фурката, и прстите нејзини се фаќаат за вретеното.
Дланката своја му ја отвора на сиромав, и раката своја на оној, кој има нужда, му ја подава.
Не се плаши од студ за челадта своја, зашто сета челад нејзина е облечена во двојни алишта.
Таа си ткае покривачи; он висон и пурпур е нејзината облека.
Мажот нејзин е познат кај портите, кога седи со старешините на земјата.
Таа работи покривки и ги продава, на Финикијците и појаси на Хананејците.
Здравје и убавина е нејзината облека, и весело гледа на иднината.
Со мудрост ја отвора устата своја, и кротка поука има на јазикот нејзин.
Го надгледува домаќинството свое и не јаде леб во леност.
Стануваат децата и ја ублажуваат, – мажот, и тој ја фали: »многу жени добродетелни имало, многу од нив стекнале богатство и сила, но ти ги надмина сите.«
Миловидноста е примамлива и убавината – суетна; но жена, која се плаши од Господа, е достојна за пофалба.
Дајте ѝ од плодовите на нејзините раце, и нека се прославува при мажот нејзин, при градските порти!

(Книга Мудри Соломонови изреки 31: 10-31)

Овој текст е извадок од Книгата Мудри Соломонови изреки. Всушност, токму со овој текст и завршува споменатата библиска книга. И можеби неслучајно е така! Да се најде добродетелна жена е голема мудрост!

Авторот во поетска форма везе венец на мудроста врз главата на жената добродетелна. Текстот кој го цитирав погоре во оригиналот е поделен во 22 дела и на тој начин сочинет е акростих, односно секој дел започнува со буква од хебрејската азбука по азбучен ред. На тој начин авторот како да везе венец во почит кон добродетелната жена.

,,Кој ќе најде жена добродетелна?’’- прашува авторот на овие изреки. Но, тоа не значи дека таквите жени не постојат, туку дека се ретки- исто како што се ретки и добродетелните мажи. Навистина, таквите жени и таквите личности воопшто се поскапоцени дури и од најскапоцените камења! Поискусните велат дека од особена важност е изборот на брачниот партнер. Партнерот или ќе ве воздигне или ќе ве уништи. И така денешниот текст, иако 8мо мартовски, сепак не е насочен само кон жените, туку и кон мажите- оние кои се во брак со добродетелни жени да ја удвојат својата почит кон нив, а оние кои сеуште не се во брак- да размислат добро за тоа каква жена бараат. И се разбира, текстот е насочен и кон жените- некои од нив да ги охрабри да продолжат во својата верност и доблесност, другите да ги искара и да ги повика на промени.

Мажите кои имаат добродетелни жени се убедени во нив. Кај нив едноставно нема простор за недоверба или љубомора. Добрата жена нема да предизвика или да допушти можност мажот да се посомнева во неа. Напротив, ,,Срцето на мажот нејзин е убедено во неа’’. Неговата доверба ништо нема да ја поколеба. Ова е од исклучителна важност особено во денешно време кога многу бракови се распаѓаат поради љубомора или прељуба.

Дури, добродетелната жена не само што нема да му напакости на мажот, туку уште и ќе допринесе: ,,тој нема да остане без добивка; таа ќе му прави добро на мажот свој, во сите дни од животот негов.’’ Таа не се однесува како некоја разгалена принцеза која очекува нејзиниот сопруг да и служи! Напротив, таа самата допринесува во домот и на својот маж му прави добро во сите дни од неговиот живот.

Но, што значи една жена да биде добродетелна? Од текстот погоре можеме да изведеме неколку заклучоци за карактерните особини на ваквата жена. Имено, таа е трудољубива- ,,весело работи со рацете свои... светилката нејзина не се гасне ноќе’’; потоа таа е добра и грижлива домаќинка: ,,Не се плаши од студ за челадта своја, зашто сета челад нејзина е облечена во двојни алишта. Таа си ткае покривачи; он висон и пурпур е нејзината облека.’’; таа е полна со милосрдие: ,,Дланката своја му ја отвора на сиромав, и раката своја на оној, кој има нужда, му ја подава.’’; таа е здрава, убава и позитивна: ,,Здравје и убавина е нејзината облека, и весело гледа на иднината.’’; таа е мудра и кротка: ,,Со мудрост ја отвора устата своја, и кротка поука има на јазикот нејзин.’’; поради сево ова таа му донесува почит на мажот свој кој е ,,познат кај портите, кога седи со старешините на земјата’’; и поради сево ова таа е почитувана од децата и мажот нејзин ја фали ,,многу жени добродетелни имало, многу од нив стекнале богатство и сила, но ти ги надмина сите.’’

И како да се биде таква добродетелна жена? Патот до стекнување на ваквите карактеристики- трудољубивоста, грижата за домаќинството, милосрдието, здравјето, убавината и позитивноста, мудроста и кроткоста, почитта за семејството и мажот и почитта која таа самата ја има- е преку стравот од Господа. Како што вели мудриот автор: ,,Миловидноста е примамлива и убавината- суетна, но жена која се плаши од Господа е достојна за пофалба.’’ Навистина, убавиот надворешен изглед привлекува, но сепак сето тоа е суета и набргу привлечноста престанува. Достојна за пофалба е само жената која е на Бога верна и богобојазлива. На овој начин библиската книга Мудри Соломонови изреки завршува на истиот начин на кој и започнува- со стравот од Господа. ,,Почеток на мудроста е стравот Господов’’- вели седмиот стих од првото поглавје. И затоа поука за сите жени, но и за сите мажи е да се биде богобојазлив. Тоа е почетокот и крајот на мудроста. Верата во Бога ќе не’ направи сите нас да бидеме подобри луѓе. Богобојазливата жена ќе биде добродетелна и ќе биде почитувана. Богобојазливиот маж ќе бара иста таква сопруга и обајцата ќе живеат под Божјиот благослов.

,,Кој ќе најде добродетелна жена?’’- прашува библискиот автор. ,,Таа е поскапа и од најскапоцените камења.’’ Нека мажите се стремат кон таквата жена која е вистинско богатство, а нека жените се стремат да бидат вистински добродетелни.

Трката на верата (Евреите 12;1,2)

2013-10-06T18:11:00.003+02:00

,,Затоа и ние, имајќи околу себе толкав облак сведоци, да ги положиме настрана: секое бреме и гревот кој нè сплеткува лесно и да трчаме со трпение на трката што ни е поставена пред нас; гледајќи во Исуса, Почетникот и Исполнителот на нашата вера, Кој, поради радоста што беше пред Него, го претрпе крстот, презирајќи го срамот, и седна оддесно на Божјиот престол.’’ (Послание до Евреите 12:1,2)

Многу често животот наликува на трка. Некои од нас се чувствуваат како да се на трка уште од најрана возраст. Трка во семејството со братот или сестрата за повеќе внимание од родителите, нова играчка или нова кукла. Потоа одиме на училиште каде повторно има трка- трка за подобри оцени, трка за напредување во друштвото, трка за внимание од спротивниот пол... По завршување на образованието повторно сме на трка: трка да се најде работа, потоа трка да се остане на работното место и да се напредува понатаму. Животот е трка.

Текстот од Библијата цитиран погоре ни зборува за една поинаква трка- трката на верата. Претходното поглавје од Посланието до Евреите зборува за хероите на верата. Имињата на Авел, Енох, Ное, Авраам и неговата сопруга Сара, Исак, Јаков, Мојсеј, Рахав и други се спомнати во ова поглавје. Нивните животи се опишани во Стариот Завет и не’ поттикнуваат и нас да живееме во верност кон Бога. Се разбира, тоа што нивните животи се опишани во Библијата и се наведени во оваа листа во поглавје 11 од Посланието до Евреите не значи дека овие луѓе живееја совршени животи. Но, сепак, може да се каже дека тие живееја животи кои генерално се според волјата Божја. Она што е важно да се напомене е дека тие преку вера беа оправдани, а не преку добрите дела и животи кои ги водеа. Причината поради која се спомнати во ова поглавје е со намера да ни биде дадено охрабрување да останеме на трката на верата. Како и секоја друга трка, трката на верата е тешка и болна. Зборот кој е употребен во оригиналот за терминот ,,трка’’ е ,,агони’’ од кој потекло влече терминот ,,агонија’’ кој означува екстремно физичко или ментално страдање. Лесно е да се откажеме од трката. Седнете долу или легнете, заплачете, низ солзи речете дека не можете повеќе да трчате... Тоа е најлесно да се направи. Но, не сме повикани на откажување од трката на верата. Околу нас имаме облак од сведоци кои со своите животи ни сведочат дека се исплати да останеме на трката. Кога е најтешко, кога мислиш дека не можеш да направиш уште еден чекор сети се на светиите од минатото, сети се на животите кои тие ги живееја и охрабри се да продолжиш понатаму.

Но, само со гледање назад кон сведоштвата од Стариот Завет нема да стигнеме далеку. Честопати трката е тешка затоа што сме натоварени со бремиња и гревови- за кои текстот вели дека не’ сплеткува лесно. Можете ли да го замислите Усеин Болт на олимписките трки да трча со тегови на неговите нозе или со ранец на неговиот грб? Атлетите не ставаат дополнителни бремиња на себе кога трчаат, тие дури се обидуваат да се ослободат од сите масти од своите тела како би постанале што полесни и како машини од мускули кои трчаат најбрзо што можат. Ние сме повикани на истиот начин да се ослободиме од сите бремиња (тоа се навиките на старата религија кои не’ спречуваат да имаме жива релација со Бога) и од сиот грев (кој има многу манифестации), па така со поголема леснотија ќе ја трчаме трката на верата.

Но има уште една битна работа која треба да ја направиме за да можеме да ја истрчаме трката до крај. Имено, треба да го фиксираме нашиот поглед кон Исус Почетникот и Исполнителот на нашата вера. Исус го прифати крстот и сета болка и срам кои крстот со ги донесе со себе со цел да не’ спаси нас од нашите гревови. Тој ја замени моменталната радост со радоста која доаѓа. Тој е нашиот врховен Лидер, нашиот Пример, Капитенот на нашиот тим. Дојдете под Неговиот крст, фиксирајте го погледот на Спасителот кој за вас крвари и следете го Неговиот пример. Животот не беше лесен за Него. Тој се откажа од многу задоволства во овој живот со намера да не’ спаси нас. Немаше бенефиции во овој живот за да има благослов врз благослов за нас во животот кој доаѓа. Од Неговите усни апостолите го слушнаа Неговото Слово кое носи вера и живот, тоа Слово беше пренесувано од генерација на генерација се’ до нас до денешниот ден. А Неговото Слово носи вера, а верата пак носи спасение. На тој начин Тој е Почетник на нашата вера. Но, Тој е и Исполнител на нашата вера со тоа што Тој заедно со Таткото ни го испрати Светиот Дух Кој во нас предизвикува да растеме во верата во Христоликост.

Повикани сме да ја трчаме трката која хероите на верата ја трчаа. Но, Бог не’ повикува да трчаме трка која Тој Самиот ја истрча. Животот Христов беше полн со искушенија и тешки моменти- далеку потешки од нашите искушенија и проблеми. Многу пати нашите животи изгледаат како маратони, а тешките времиња се чинат како да немаат крај. Брате или сестро, ти кој/а знаеш Кој е Исус и што Тој направи за тебе, повикот Божји за тебе денес е да останеш на патеката, да останеш на трката на верата. Не гледај назад, не гледај кон падовите и грешките. Проучувај го Словото Божјо и запознај се со животите на овие луѓе кои ќе ти послужат како сведоштво во тешките моменти и ќе ти дадат охрабрување. Дојди под крстот и фокусирај го својот поглед на распнатиот и воскресна Спасител. Вие, пак, кои не сте христијани, ве поканувам во Името Божјо да започнете да ја трчате трката на верата. Тоа е тешка трка, но исплатлива. Учете од примерите од минатото, ослободете се од сиот товар и грев, фокусирајте го погледот на Исус и трката ќе стане полесна за трчање.

МОЈОТ ЦАР

2013-07-29T17:50:00.001+02:00

Тој не заврши никакво формално училиште но ние што го слушаа Неговото Слово, сведочеа дека зборува со авторитет, како никој друг. Самиот Тој никогаш не напиша книга, но книгите кои се напишани за Него се толку многу, што не постои доволно голема библиотека, која би можела да ги собере сите. Никогаш не основал училиште, но има повеќе ученици од сите големи училишта во светот заедно. Никогаш не командувал со армија и сепак ниту еден водач во историјата не може да се пофали со повеќе доброволци, кои би се потчиниле на неговата команда. Сите армии што било кога марширале на Земјината топка, сите големи мисли на големите човечки мислители, сите цареви што господареле на земјата, сите парламенти кои заседавале некогаш, сите тие заедно, не повлијаеле на животот на човекот во онаа мера, во која тоа го прави Исус Христос. Инспирира повеќе луѓе, освои повеќе срца, ослободи повеќе заробеници, утеши повеќе разжалостени од било која друга личност.

Му донесе светлина на светот а светот го одведе во темниот гроб. Му го отвори на човекот патот до дрвото на животот, а човекот го закова на дрвениот крст. Тој, Кој зачекори во светот со силата на Семоќен Бог, беше изнесен како масакриран труп, симнат од грубиот крст. Го напушти небесниот престол, за да на крајот биде положен во позајмен гроб.

Мојот Цар не остана во гробот. Тој воскресна од смртта и сега владее во вечното царство. Сакаш ли мудрост? Тој Е изворот на мудроста. Сакаш ли мир? Тој Е вечниот мир. Сакаш ли слава? Тој Е влезот кон небесната слава. Тој е единствено моќен да ги снабдува слабите со сила, да води и да заштитува. Ги лекува болните, ги чисти накажаните. Им простува на грешните, ги раздолжува должниците, ги ослободува заробените, ги заштитува немоќните, ги усреќува несреќните, ги почитува старите, ги наградува трудољубивите. Неговата љубов е неограничена, Неговата милост е вечна, Неговата добрина не престанува.

На Голготскиот крст беше закачен натписот, “Исус од Назарет, Јудејскиот Цар”, но за тие што Го познаваат, Исус Христос е Царот на Царевите и Господарот на господарите. Тој е Царот чие царување никогаш не престанува. Тој е Царот во Царството, што продолжува во целата вечност.

Тој е Мојот Цар!

Пастор Мите Гошев

Црквата-столб и потпора на вистината

2013-07-21T02:16:00.003+02:00

,,А, ако случајно се позабавам, да знаеш како треба да се однесуваат во Божјиот дом, кој е Црква на живиот Бог, столб и потпора на вистината.’’ (Прво Послание до Тимотеј 3:15)

Основни информации за Посланието

Посланието е напишано од апостолот Павле и е адресирано до Тимотеј кој бил пастор во црквата во Ефес. Градот Ефес се наоѓал на територијата на денешна Република Турција. Тоа било богато место, културен, религиозен, економски и финансиски центар на целата провинција. Голем придонес за развојот на градот имал фактот дека во Ефес бил лоциран храмот на божицата Артемида- божица на плодноста. Тоа што храмот на Артемида бил изграден во Ефес, како и поради неговата добра географска положба и лесно-пристапни пристаништа, градот се развивал како во религиозна, така и во економска смисла. Храмот на Артемида вршел и еден вид банкарска функција со тоа што им овозможувал на заинтересираните граѓани овде да ги депонираат своите финансиски средства. Исто така, храмот служел и како еден вид музеј, односно културно збиралиште. Сево ова значи дека градот бил развиен и во него имало не само голема активност, туку и мноштво на различни категории граѓани.

Апостолот Павле му пишува на својот ученик Тимотеј со цел да го охрабри да ја води добрата битка и му дава некои инструкции за организацијата на црквата и за доктрините. Очигледно дека на Тимотеј ваквата поддршка му била повеќе од потребна, ако се земе во предвид дека тој ја имал улогата на сол и светлина во овој моќен центар на многубошката религија. Во книгата Дела на Апостолите е запишан бунтот на ефешките занаетчии против апостолот Павле од причина што тој со неговото проповедање им го расипувал бизнисот со реликвии. Апостолот го напуштил градот, но неговото место го наследил младиот Тимотеј. Имајќи го сево ова на ум имаме поблиска слика до состојбата во која се наоѓал тој.

Во овој текст ќе посветиме внимание на три термини кои апостолот Павле ги користи за да ја опише улогата на Црквата- ,,столб и потпора на вистината.’’ Во понатамошниот дел од овој текст ќе го разгледаме значењето на овие три термини ,,столб’’, ,,потпора’’ и ,,вистината’’ и ќе извлечеме поуки за нас денес.

,,Вистината’’

Терминот кој апостолот го користи овде е зборот ,, αλήθεια”. Терминот доаѓа од ,,λήθεια’’ што значи покриено, додека префиксот ,, α’’ се користи за негација, што би значело дека ,,αλήθεια’’ значи ,,откриено’’ или ,,целата вистина’’ (а не селективна). Елинските филозофи го користеле терминот αλήθεια за да го означат ,,вистинското битие во апсолутна смисла’’- за нив тоа бил еден абстрактен поим кој бил невозможно да се опише. Историчарите, пак, го користеле терминот за да ги означат вистинските настани од историјата и со тоа да ги дистанцираат од митовите. Терминот нашол своја примена и во судската практика, каде бил употребуван за да се долови вистинската состојба на нештата.

Но, терминот αλήθεια е употребен и во Библијата. Исус Самиот рече: ,,Јас Сум Патот, Вистината и Животот’’ (Евангелие по Јован 14:6). Тој го употреби овој термин со цел да се објави, да ни објасни Кој е. Елинските филозофи го користеа терминот во апстрактна смисла и на крајот од филозофското предавање за вистината човек би останал збунет и не би знаел да каже што е вистина. Исус, за разлика од нив, не изврши апстракција на терминот, туку отелотворување на истиот. ,,Јас Сум Вистината’’- рече Исус, со цел да ни се открие а не со цел да не’ збуни!

Црквата како столб и потпора на Вистината

Кога Црквата е претставена како столб, најубава претстава за значењето на зборот можеме да добиеме ако се присетиме на Старозаветната слика на огнениот столб кој го водеше Божјиот народ низ пустината кон Ветената Земја. Црквата не само што ја поседува Вистината, туку треба истата да ја користи за да го води светот кон Бога. Светот живее во темнина и во непознавање на Бога, а со тоа и со искривен или никаков систем на морални вредности.

Терминот кој апостолот Павле го искористил, а ние денес го преведуваме како ,,потпора’’ е збор кој се користел за да се означи она кое е неменливо. Елинските филозофи трагале за четирите вечни елементи, а еден од нив бил и ,,Земјата’’ односно- истиот термин кој овде е преведен како ,,потпора’’. Античките филозофи, свесни дека живеат во свет на релативности, трагале по апсолутот. Во овој контекст терминот е употребен за да упати на Црквата како потпора на Вистината против разноразните митови.

Падот на Христијанството во Европа

Бројките го кажуваат своето. Бројот на вистински христијани низ Европа е во пад. Главната причина за тоа е измамата која се манифестира како: љубов кон гревот, религии измислени од човек, погрешни доктрини, селективна наука и постмодернистичката концепција за вистината која всушност вели дека нема вистина. Како резултат на падот на христијанството во Европа се јавува морален пад во црквите, пораст на општиот неморал, пораст на криминалот, пораст на стапката на разводи, пораст на стапката на абортуси, пораст на процентот на хомосексуалци и подем на исламот.

Сево ова влече свои корени во првиот грев. Имено, сатаната ја искушуваше Ева во 3 сфери: Вистината ( Сатаната ја праша Ева ,,Вистина ли е дека Бог рекол...’’?), Моралот (Што е правилно, а што е погрешно? ,,Не ќе умрете’’) и Идентитетот (Кој си ти? ,,Ќе бидете како Бога’’). Во истите три сфери сатаната не’ напаѓа и денес. Најпрвин удира во вистината- релативизирајќи ја, потсмевајќи се со истата, симулирајќи многу други ,,вистини’’, употребувајќи ја селективната наука кажува сугерира целосни невистини итн. Откако ќе успее привидно да ја победи вистината, веќе паднал најсилниот бедем. Кога вистината ја нема или е заменета со лага, се губи сенсот за правило и погрешно, а се менува и автоконцепцијата та човек се смета себеси за меродавен да утврди што е што. Кога ќе дојде до таа фаза да човек себеси се постави за ултимативен селектор на доброто и злото, тој всушност го презел местото на Бога.

Решението

Постои ли решение? Ако постои, тогаш кое е?

Доколку светот е изманипулиран, та живее во лага, единственото решение е вистината. Апостолот ја опишал Црквата како ,,столб и потпора на вистината.’’ Ние како Црква имаме обврска на овој свет да му ја претставиме Вистината Која за нас не е апстракција, туку Отелотвореното Слово, Распнатиот и Воскреснатиот Исус Христос. Имаме обврска на овој свет да му бидеме светило, да ја проповедаме вистината и да ја браниме од сите непријатели како надвор така и внатре во Црквата. Човек е способен да сфати дека живее во лага само откако ќе ја спознае вистината.

Исус рече: ,,Вистината ќе ве ослободи.’’ Браќа и сестри во Христа, нека наш секојдневен напор биде споделувањето на вистината со нашите ближни. Тоа е единствениот начин за овој свет да се ослободи од прангите на злото. Тоа е единствениот начин кој Бог му го подари на овој свет.

Вечна слава

2013-06-15T02:06:00.000+02:00

1 Тогаш Мојсеј, со Израелците, ја запеа оваа песна во слава на Господа: „Ќе запеам во чест на Господа, зашто се прослави, коњот и коњаникот Тој ги фрли во морето.

2 Моја сила, моја песна е Господ, зашто стана мој Избавител. Тој е мој Бог, јас ќе Го славам Него, Тој е Бог на мојот татко, Него ќе го возвеличувам.

3 Господ е храбар војник, Неговото име е Господ Бог.

4 Ја фрли во морето фараоновата кола и неговата војска; цветот на неговите штитоносци Црвеното Море го голтна.

5 Брановите ги прекрија; како камен потонаа во морските длабочини.

6 Твојата десница, Господи, се прослави со сила; Твојата десница, Господи, го распарчи непријателот.

7 Со Своето величество Ти ги оборуваш враговите; го пушташ Својот гнев и тој ги голтнува како слама.

8 Од здивот на Твоите носалки надојдоа водите, брановите се издигнаа во ѕид, длабочините се зацврстија во срцето на морето.

9 Мислеше непријателот: ‘Ќе ги голтнам, ќе ги стигнам, ќе го поделам пленот, мојата душа ќе биде со него; ќе го извлечам мечот, ќе ги уништам со својата рака.’

10 А ти дувна со Твојот ветер, морето се затвори над нив; како олово потонаа во бездната на силната вода.

11 Кој е како Тебе, Господи, меѓу боговите, кој свети како Тебе во светлина, страшен во делата, прекрасен во чудесата?

12 Десницата ја испружи и земјата ги голтна!

13 Со Својата милост го водеше овој народ, откупен од Тебе, со Својата сила го упати кон Твоето свето живеалиште.

14 Штом го чуја тоа, народите се стресоа; маки ги нападнаа Филистејците.

15 Ужас ги скрши едомските главатари, трепет ги опфати моавските кнезови и се тресат сите што живеат во Ханаан.

16 Страв и трепет ги напаѓаа нив, силата на Твојата рака ги скамени додека, Господи, не помина Твојот народ, додека не помина Твојот народ, кого го откупи.

17 Ќе ги доведеш и ќе ги посадиш на Гората на Своето наследство, на местото што Ти, Господи, го направи Свое Живеалиште, Светилиште, о Господи, создадено со Твојата рака.

18 Господ ќе царува секогаш и довека.”

Читајќи ги претходните поглавја на книгата Излез читателот може да се почувствува како да гледа некој холивудски трилер. Во ова поглавје карактерот на текстот се менува, па наместо толку акција како досега (спасувањето на бебето Мојсеј, Мојсеј бега од фараонот, се пресметува со туѓинци, зборува со Бог Кој е во запалената грмушка, 10те казни врз Египет, уништувањето на Египетската војска во Црвеното море...) овде имаме поезија. За прв пат во Библијата се среќаваме со овој вид литература. Ова поглавје не е уште една акциона сцена, туку овде можеме да видиме како се чувстуваше Израелскиот народ после сето она кое им се случи. Се’ досега фокусот е на тоа што Бог стори за Израелците, овде за прв пат гледаме како Израелците се чувствуваа во врска со тоа. Ете една интересна поука: Бог не се грижи само за исполнувањето на Неговите планови, туку се грижи и за нас и за нашите емоции. Прв пат во Библијата се среќаваме со ваков литературен жанр, прв пат имаме песна- но, како што ќе видиме, оваа песна е многу значајна а ние можеме да извлечеме поуки за начинот на кој ние Го славиме Бога.

Интересен факт кој зборува за важноста на оваа песна е фактот дека оваа песна била читана во Еврејски синагоги секоја сабота! Замислете, стотици години (можеби и илјадници!), сабота по сабота, месец по месец, година по година, век по век луѓето ја користеле оваа песна за да Го прослават Бог за сите дела кои Тој ги стори за нив. На овој начин не само што Израелците се сеќавале на минатите настани и посебно на величествениот егзодус од земјата на ропството, туку тие можеа да застанат во чевлите на нивните претци и да се почувствуваат на истиот начин како и тие. Ако Израелците ја читале оваа песна толку често и толку долго, секако дека има поуки кои ние денес можеме да ги извлечеме од истата.

Друг доказ за важноста на оваа песна е фактот дека оваа песна е спомената во 15тото поглавје од книгата Откровение. Доколку ги отворите вашите Библии и ги прочитате стиховите 2-4 од поглавје 15 од Откровение ќе видите за што станува збор. Имено, они кои ќе го победат Ѕверот, неговата икона и име- тие ќе бидат оние кои ќе ја пеат оваа песна. Победниците ќе ја пеат оваа победничка песна. Затоа, да почнеме да ја учиме напамет- се надевам ќе ни треба :)

Сега, сакам да се обратиме внимание на времето кога оваа песна беше испеана од Мојсеј и Израелскиот народ. Погледнете го првиот збор од 15тото поглавје од Излез: ,,Тогаш’’- и ако сакате да знаете кога е тоа ,,Тогаш’’ и не треба да се мачите премногу за да дознаете кога е тоа, само отидете два стиха претходно и ќе сфатите: ,,Така Господ, во оној ден, го избави Израел од египетските раце, и Израел ги виде Египетците мртви на морскиот брег.

31 Израел ја виде големата сила што Господ ја покажа над Египетците. Народот се исплаши од Господа, и им поверува на Господа и на неговиот слуга Мојсеј.’’

Значи, народот Го прослави Бога кога веќе беше слободен, не додека беше во ропство, не додека Бог ги испраќаше казните врз Египет, не додека народот минуваше низ Црвеното море... Оваа песна дојде во моментот на ослободување. Кој може да пее додека е под ропство или во несигурност? Но кога ќе дојде слободата и сигурноста ,,Тогаш Мојсеј, со Израелците, ја запеа оваа песна во слава на Господа...’’ Како би било поинаку? Познавате ли некој кој може да се радува и да пее, а се плаши за сопствениот живот? Кога Бог го спаси Израел и непријателите на Израел беа мртви, кога Израел ги виде величествените дела кои Бог ги изврши и кога тие Му поверуваа на Бога и на Неговиот слуга Мојсеј- ТОГАШ тие започнаа да пеат. Никако пред тоа!

Која е паралелата меѓу нас и нив, меѓу Израелците и нас Христијаните? Можно ли е личност која не е спасена да пее и да Го слави Господа? Можно ли е човекот кој е под власта на гревот да Го слави светиот Бог? Можно ли е човекот кој не е сигурен за сопственото спасение да го прослави Господ? Устата може да пее- тоа е сигурно, но срцето ќе остане во тишина. Само тогаш кога човек може да ги види големите дела Господови, само тогаш кога човек може да види дека неговиот најголем непријател е немоќен- само тогаш може и устата и срцето да пеат заедно и да Му одадат слава на Господа. Не пред тој момент!

Значи, можеме да ја видиме сличноста помеѓу спасениот Израелец и човекот кој станал христијанин денес. И двајцата Му даваат слава на Бог за прекрасните нешта кои Тој ги има направено за нив. Но, забележете ја разликата меѓу првиот и вториот- разликата меѓу Израелецот на брегот на Црвеното море и христијанинот под Христовиот крст.

Во што гледаше Израелецот? И во што гледа христијанинот? Како прво, дозволете ми да забележам дека и обајцата гледаат во Божјото дело и од тој аспект нема разлика. Но, додека Израелецот гледа во мртвите тела на неговите непријатели, очите на христијанинот се фокусирани на мртвиот и воскреснат Спасител- нашиот Господ Исус Христос. Значи, има разлика во објектот на кој е насочено нашето внимание. Постои и разлика во времето кое истече меѓу делото Божјо и славата која Му е принесена на Бог за тоа дело. Израелците Го славеа Бога за Неговите дела кои тукушто се случија. За разлика од нив, ние христијаните Го славиме Бог за дело кое се случи пред речиси 2.000 години! Но, иако тие можеја да Го видат Бог активен во Неговите дела, а ние не можеме да Го видиме делото на спасението со нашите физички очи, иако ние не можеме да Го видиме распнатиот Христос на крстот Голготски, сепак во Него имаме полно Божјо откровение. Тие имаа можност да Го видат Бог како дејствува, но ние имаме нешто кое тие го немаа- во Христос Го имаме Бог комплетно откриен.

Има уште една разлика но овој пат разликата е голема и многу значајна. Имено, сакам овде да зборувам за разликата во плодовите на различните дела кои Бог ги стори за Израелците и за нас христијаните. Во случајот на Израелците, тие беа спасени од угнетувачот и непријател- тие не беа повеќе робови во Египет и беа спасени од Египетската армија која ги нападна со цел да им ги одземе животите. Од друга страна и ние христијаните сме спасени од нашиот угнетувач и непријател бр.1- гревот. Некогаш и ние бевме робови на гревот- и тоа беше таков вид ропство што дури и не бевме свесни дека сме робови. Некогаш нашите животи беа под сериозна закана од вечна казна. Но, сега веќе не се плашиме од Божјиот гнев зашто Христос не’ ослободи и го даде Својот живот за ние да можеме да живееме вечно. Навистина, она што Бог го стори за Израелците е достојно за почит и слава, но тие не беа вечно спасени. Тие беа спасени од Египтјаните, но што ако некој друг непријател се појавеше? Или што ако се случеше некоја катастрофа и тие сите да загинат? Точно е дека беа спасени, но тие беа само времено спасени.

За разлика од нив, ние сме вечно спасени. Христијанинот нема потреба да се плаши од ниту еден непријател, ниту пак од некаква природна катастрофа. Во споредба со Израелците ние сме вечно спасени, еднаш и засекогаш. Нашето спасение е сигурно и Бог го гарантира тоа. Нема повеќе страв од иднината, затоа што ние ја знаеме иднината и после овој свет. Израелците пак сеуште беа под гревот, тие сеуште беа бунтовни луѓе како што може да се види од наредните поглавја. Во тие моменти тие не знаат дека по 40 годишно талкање низ пустината, само двајца од таа генерација ќе влезат во Ветената Земја. Ние сме многу поблагословени од Израелците. Но, иако тие немаа вечно спасение, иако немаа целосно Божјо откровение, иако тие не знаеја шо би се случило во случај на напад или природна катастрофа... сепак тие ја испеаја оваа песна и Го прославија Бога.

Читајќи ја оваа песна сфаќаме дека причината поради која Израелците Го прославија Бога беа чудесните дела кои Бог ги стори за нив. Тие видоа се’ што Бог стори за нив и како одговор на Божјите дела беше славата која тие Му ја оддадоа. Ако одите погоре и го прочитате библискиот текст ќе видите како е опишан Бог: храбар војник, Избавител, милостив, Кој го откупи Својот народ и Бог Кој царува секогаш и довека.

Што е тогаш неопходно за славење на Бог? Можеме ли да го вклучиме и да го исклучиме славењето според потребите? Има ли славењето копчиња ON и OFF? Можеме ли вештачки да произведеме Божја слава? Можеме да пееме за Бог според потребите и традицијата, но всушност целиот наш живот треба да биде едно длабоко славење на Господа. Славењето не е нешто кое вие го правите во недела наутро или приквечер или пак на молитвените состаноци. Славењето не е нешто кое има почеток и крај. Славењето на Бог е нешто кое треба постојано да го правиме. Погледнете на крстот, погледнете Го распнатиот Христос и славете Го Бог за она што Тој е и она што Тој го има направено за нас и го прави за нас- тоа е непресушното гориво за Божја слава без крај.

Нека е вечна Неговата слава сега и во вечни векови!

Амин!

Значењето на празниот Христов гроб

2013-05-05T16:08:00.000+02:00

Христос воскресе! Навистина воскресе!

Со овие реченици христијаните ќе се поздравуваат во текот на денешниот ден. Оваа изјава Црквата ја проповеда речиси 2.000 години и оваа изјава Црквата ќе продолжи да ја проповеда се’ до оној ден кога пред името на Исус секое колено ќе клекне и ќе исповеда дека Исус е Господ! Оваа порака е суштината на Евангелието- Радосната вест која ни нуди спасение. Важноста на воскресението е толку голема, што без воскресението- нема ни Евангелие. Во денешнава порака ќе зборувам за неколку точки, но фокусот ќе биде на празниот Исусов гроб и какво значење има за нас празниот гроб, односно какво е значењето на Христовото воскресение? Најпрво, ќе зборувам за празниот како верување кое е карактеристично за христијаните; второ, ќе зборувам за сведоштвото на празниот гроб; како трета точка- ќе зборувам за Исусовиот идентитет низ призмата на празниот гроб и како четврто- ќе зборувам за благодетите кои ги добивме од празниот гроб.

1. Празниот гроб како верување специфично за христијаните

Во нашата земја е обичај на Велигден луѓето да се поздравуваат со зборовите: ,,Христос воскресна! Навистина воскресна!’’ И речиси секој кој се декларира себеси како христијанин учествува во овој поздрав. Како што можеме да видиме и многумина ја постираат оваа изјава и на своите фејсбук профили. Но, иако секој ја исповеда оваа изјава, за жал не секој ја верува. И не секој кој ја верува, потполно го разбира нејзиното значење. Многумина веруваат дека Исус навистина бил историска личност. И ако побарате на Google ,,Historicity of Jesus”, Google ќе ве одведе до страницата на Wikipedia каде можете да прочитате за вон-Библиските докази кои потврдуваат Исус навистина постоел. Фактите се вистинити без разлика на тоа дали верувате во нив или не. Но, многумина го сметаат Исус за човек, на некои начини различен од нас, но сепак во суштина- само човек. Многумина ќе речат за Него дека бил добар човек, дека лечел болни, помагал, мудро поучувал, дека проповедал љубов- и сево ова е точно! Зар не е вистина дека Исус го правеше сево ова? Евангелијата се полни со описи на Неговите добрини и со Неговите мудри поуки. Отворете ги Евангелијата и ќе најдете Неговите чудесни исцелувања и Неговото скапоцено учење, како и генијалниот начин со кој се справуваше со Неговите непријатели но и генијалните начини на кои понуди решение на човечките проблеми. Но, погрешно е доколку застанете овде. Погрешно е доколку речете дека Исус бил само добар човек, мудар учител, проповедник на љубовта и исцелител. Доколку речете дека Исус бил обичен човек со необични способности и мудрост- тогаш Му го одземате местото кое Исус треба да го има во нашите животи. Во тој случај, го поистоветувате Исус со многу други генијални личности од историјата- Аристотел, Леонардо да Винчи, Исак Њутн, Моцарт, Алберт Ајнштајн...- сите овие беа генијални личности, но сепак беа само луѓе. И ако Исус не воскреснал од мртвите, тогаш Тој е во истата линија со Аристотел, Моцарт и Ајнштајн- обично човечко битие со некои необични способности, но сепак не премногу различен од нас. Мојата поента овде е да кажам дека иако многумина веруваат дека Исус постоел како историска личност, сепак бидејќи тие одбиваат да веруваат дека Тој воскреснал од мртвите го ставаат во истата категорија со другите значајни историски личности и го негираат фактот дека Тој не е само историска личност туку и уникатна! Но, како што реков на почетокот, ние христијаните низ вековите сме ја проповедале не само Христовата смрт, туку и Неговото воскресение. И ова е верување специфично за Христијаните. Другите религии и атеистите имаат други верувања за Исус, но ние христијаните силно веруваме дека Исус живееше и умре, но дека и воскресна и дека живее и во овој момент и дека ќе биде вечно жив! Но, зошто е тоа толку важно? Зошто воскресението има толку голема важност?

2. Празниот гроб, односно воскресението на Исус, има големо значење затоа што е значајно сведоштво. Како прво, Стариот Завет го предвидуваше воскресението. Низ Евангелијата на многу места ќе прочитате дека Исус ја предвидуваше Својата смрт и воскресение, дури Тој велеше дека тоа мора да биде така! Низ Новиот Завет ќе најдете и објаснувања на некои места од Стариот Завет со кои се потврдува дека Стариот Завет навистина предвидуваше дека Месијата ќе воскресне од мртвите. Самиот Исус за Своето тело велеше: ,, Урнете го овој храм и за три дни ќе го подигнам.” (Евангелие по Јован 2:19). Потоа Тој зборуваше за знакот на Јона како за знакот кој ќе и биде даден на таа генерација и со тој знак ќе биде потврден идентитетот на Исус. Заклучокот од ова е следниов: Воскресението е важно затоа што ја потврдува веродостојноста на Старозаветните предвидувања за Месијата, но ги потврдува и Исусовите предвидувања за Неговата смрт и воскресение.

3. Но, ако Исус ги исполнил Старозаветните пророштва и ако ги исполнил пророштвата кои ги дал за Самиот Себе, тогаш Тој не е само еден обичен човек како што сме ние. Тој не е само уште една значајна историска личност. Воскресението на Исус значи дека Тој е ветениот и долго очекуваниот Месија! Исус не е само уште едно човечко битие! Вистина е дека Исус е 100% човек и 100% Бог, Тој е една личност со две природи- човечка и божествена природа неодвоиво споени, но сепак неизмешани. Погледнато низ призмата на празниот гроб, Исус има поинаков идентитет! Доколку Неговиот гроб не беше празен, Исус не ќе беше Месијата, Спасителот, Господ, Синот Божји, Бог Синот како што Тој и Неговите следбеници тврдеа дека Тој е! Но, затоа што Неговиот гроб беше празен, Тој не е само уште еден обичен човек, Тој не е само еден славен, мудар, способен човек. Затоа што Неговиот гроб беше празен, Тој е неспоредливо многу повеќе од сите пророци, свештеници и цареви заедно- Тој е Вечниот Син Божји, Вечниот Првосвештеник, Царот над царевите! Прашањето дали Исус воскресна или не е од круцијално значење! Одговорот на тоа прашање менува се’! Вашиот одговор на ова прашање ќе го промени вашиот живот и вашата вечност засекогаш. Ако Исус не воскресна од мртвите тогаш Тој не е Христос, Тој не е Спасителот. Во тој случај, Неговата смрт е безначајна. Ако Исус не воскресна, тогаш Тој е обичен човек, а Неговата смрт- обична смрт која нема потенцијал за спасение. Ако Исус не воскреснал, наједноставно кажано- ние не сме спасени!

4. Но, затоа што Неговиот гроб на Велигден беше празен, ние имаме многу благодети! Од Неговиот празен гроб ние добивме полно уверување за нашата вера! Како што веќе претходно реков, затоа што Тој воскресна можеме да имаме вера во Него и да веруваме дека е вистина сето она кое Тој го проповедаше. Неговата смрт, без воскресението, немаше да биде доволна за нашето спасение. Преку Неговата смрт и воскресение, Тој ги постави темелите за нашата вера и преку таквата вера ние сме спасени. Значи, првиот благодет од празниот гроб е полната вера. Празен гроб- полна вера! Второ, празен гроб- полна вера! Затоа што Неговиот гроб беше испразнет, ние можеме да веруваме дека и нашите гробови еден ден ќе бидат празни! Ние нема да останеме вечно во гробовите! Ќе бидеме воскреснати за да живееме во полнотија на животот во Неговото присуство, каде ќе нема ни грев, ни смрт, ни солзи. Поради Неговиот празен гроб нашите срца можат да бидат исполнети со љубов кон Него и кон нашите ближни. Неговиот празен гроб ги испразни нашите животи од празнотија! Поради Неговиот празен гроб ние можеме да живееме живот во сета полнота, затоа што кога Тој умре и ние умревме, а кога Тој воскресна и ние бевме воскреснати со Него за да можеме во единство со Него да живееме нов живот- живот испразнет од празнотија, а полн со полнотијата на животот на Христос.

Сосема за крај, сакам да им се обратам на оние кои Го сметаат Исус Христос само за обичен човек. Погледнете го празниот гроб и знајте дека овој Исус Кој таму беше погребан и од таму воскресна е Христос- Синот Божји, Кој за нашите гревови умре а потоа воскресна. Нека овој ден, нека овој Велигден биде денот на вашиот нов почеток. Нека Велигден биде првиот ден од вашиот нов живот во Христос.

Амин!

Велики Петок и вредноста на Црквата

2013-05-03T18:06:00.001+02:00

,,Внимавајте на себе и на целото стадо, во кое Светиот Дух ве постави за надгледувачи, за да бидете пастири на Божјата црква (во оригиналот: ,,црквата на Бог’’), која Тој ја откупи со Својата крв.”(Дела на апостолите 20:28)

Овој стих е извадок од говорот на апостолот Павле пред старешините на црквата во Ефес. Градот Ефес денес не постои, но своевремено бил културен, религиски, економски и финансиски центар во Мала Азија. Поради својата добра географска позиција и поради храмот на божицата на плодноста Артемида, градот Ефес станал централен град на сета провинција.

Апостолот поминал 3 години во Ефес и во текот на овој период тој го проповедал Словото Божјо, така што сите кои живееле во пределот на Мала Азија ја чуле Христијанската порака. Всушност, во градот Ефес се случила вистинска реформација за време на престојот на апостолот. Имено, многу луѓе кои правеле магии ги донеле своите книги и јавно ги запалиле- на тој начин јавно одрекувајќи се од своите погрешни учења и прифаќајќи ја христијанската порака. Но апостолот проповедал и против лажните богови, т.е. против статуетките на божицата Артемида кои некои луѓе ги сметале и ги обожувале како богови. Апостолот сосема со право се спротивставил на таквите верувања и како резултат на тоа голем дел од луѓето престанал да ги купува и обожува статуетките на Артемида. Луѓето кои биле во тој занает сфатиле дека тоа е закана за нивниот бизнис, па еден ден се собрале заедно и започнале да протестираат. Ситуацијата била на работ да се прелее во бунт. Но, некако се смириле, а апостолот Павле бил принуден да побегне од градот. Дошол во Македонија, а потоа поминал и три месеци во Грција, по што се упатил кон Ерусалим. На пат кон Ерусалим апостолот ги повикал да дојдат лидерите на црквата во Ефес и го одржал говорот кој можете да го најдете во 20тата глава од Дела на апостолите. Целиот говор е полн со многу пораки, но за мене особено е интересен 28миот стих.

Имено, во Дела 20:28 апостолот им се обраќа на епископите на црквата, предупредувајќи ги да внимаваат најпрвин на себе а потоа и на целото стадо. Најдобриот начин како пасторите можат да ги поучуваат луѓето кои Бог им ги доверил е преку пример. Концептот на лидерство не е некоја новотарија која ние во 21ви век сме ја измислиле, ниту пак е концепт кон апостолот Павле го смислил и го наметнал на Црквата. Напротив, лидерството ги влече своите корени уште од Стариот Завет. Сетете се на историјата на Израелскиот народ и ќе видите дека во најголем дел од историјата Израелците имаа лидер. Најпрвин тоа беше Мојсеј, него го наследи Исус Навин, потоа 450 години со Израел управуваа судиите. Кога дојде времето, на чело на Израелскиот народ застана цар. Концептот на лидерството е библиски- постои во Стариот Завет, регулиран е и во Новиот Завет и треба да биде аплициран и во Црквата денес. Но, терминот ,,лидер’’ толкуван световно, асоцира на шеф кој е безмилосен, себичен, кој ги злоупотребува своите подредени, кој суверено управува со одредена организација, донесува регулативи кои тој самиот не ги почитува... Христијанската дефиниција за терминот ,,лидер’’ е сосема спротивна на оваа слика која светот ја има за лидерите. Имено, според Самиот Христос, ,, Кој сака да биде прв, нека биде последен од сите, и слуга на - сите!” (Исус во Евангелието по Марко 9:35). Христијанскиот лидер треба да биде слуга на другите луѓе во црквата, а не обратно!

Значи, во горенаведениот текст, апостолот Павле зборува на лидерите на црквата. И редоследот на нештата е: тие најпрвин треба да внимаваат на себе, а потоа да внимаваат и на црквата. Не е можно да ги водите луѓето на библиски начин, да проповедате против гревот, да Го проповедате Христос а самите вие да живеете живот кој не е според Божјата волја. Затоа што во тој случај, вие не сте лидери на црквата, туку Библијата има друг термин за вашата категорија: лицемер! Апостолот овде, но и во Првото Послание до Тимотеј и во Посланието до Тит, зборува за истата работа- христијанскиот лидер е повикан пред се’ да внимава како живее, да живее свет и Богоугоден живот а потоа да се грижи и за црквата. Потоа, обрнете внимание дека апостолот ги повикува лидерите да работат со ,,целото стадо’’- значи не само со оние со кои се блиски, туку се повикани да работат и со оние личности со кои е можеби тешко да се работи. Но, повикани се да внимаваат и на себе и на целото стадо.

Една од тешкотиите на пасторскиот живот е тоа што пасторот мора има повисоки морални вредности од сите членови на црквата за да може да биде нивен лидер. Како поинаку би ги водел луѓето во оние предели во кои самиот тој не бил? Најпрвин, мора лидерот самиот да созрее, та потоа ќе биде способен да ги поведе и другите луѓе низ процесот на созревање. Друга тешкотија е фактот дека пасторот е постојано во центарот на вниманието. Секоја негова погрешна постапка ќе биде критикувана јавно или тајно. Луѓето во гревовите на пасторот можат да си најдат оправдание за своите сопствени гревови. Да се биде водач на Божјата црква не е мала и нималку лесна работа. Степенот на толеранција на секоја грешка е многу помал отколку вообичаено. Луѓето во своите пастори гледаат свој пример кој треба да го следат. Затоа, пастори, внимавајте како живеете!

Овде е дадена сликата за христијанскиот лидер како пастир на стадото Божјо. Работа на секој пастир е да се грижи за стадото, да го храни, да го напојува, да го брани, доколку некоја овца заталкана да ја најде и да ја врати во стадото. Токму таква улога му е доверена на црковниот пастир- тој треба да се грижи за духовните потреби на луѓето кои му се доверени, да ги храни со духовна храна, да ги напојува со водата на животот, да ги брани од погрешните доктрини, кога некој член на стадото ќе заталка- обврска на пасторот е да се обиде да го врати назад кон вистината. Но, примарна обврска на еден пастир е да го пасе стадото. Всушност, токму со таа цел пастирот ги вади овците надвор од трлото. Да се грижи за повредените овци, да ги брани овците од волци, да ги бара загубените- сето ова се пасторски должности, но примарна обврска е да го храни стадото, а сите другите функции се јавуваат како споредни и се резултат на непредвидени околности.

Бог Светиот Дух ги поставува лидерите на црквата. Бог е Тој Кој ги води лидерите да растат во верата, во животните искуства, во знаењата и Тој суверено одлучува кој ќе биде лидер на Неговото стадо. Без разлика колку е некој човек желен и способен да го заземе лидерското место, едноставно за некои луѓе не е Божја волја да бидат на раководна позиција во црквата. И честопати не мора да значи дека световниот успех треба да биде гарант за некој да биде поставен како лидер во црквата. Во Божјите очи нашите успеси, образование, богатство, врски... сето ова може да биде сосема неважно кога Бог суверено одредува лидери на Својата црква. Она што е најважно е чистото срце, ревноста да се служи на Бога, искрената вера и солидна подготовка за службата.

Тешка задача е ова, зар не? Да се води црквата на Бог е една таква возвишена задача. Но пасторот се разбира не е оставен самиот на себе, Бог ќе биде со него и ќе го води да ги прави правилните одлуки, ќе му дава сила и мудрост да ја исполнува Неговата волја и на правилен начин да го води стадото. Но, сте размислиле ли некогаш која е највисоката мотивација за пасторот да ја врши оваа макотрпна задача? Која беше мотивацијата на апостолот Павле? Павле беше неуморен и незапирлив. Се откажа од целиот свој успех, од сиот свој живот, од сите свои амбиции. Некои велат дека Савле можеше да стигне до позицијата првосвештеник! Но, наместо првосвештеник, Павле стана затвореник. Наместо да ужива во сите угодности кои неговото потекло и образование можеа да му ги обезбедат, Павле одбра да биде прогонуван, измачуван, постојано да живее во стравови и несигурност. Поради црквата жртвуваше се’, а на крајот за својата посветеност плати со својата глава. Зошто? Сте се запрашале ли која беше мотивацијата на апостолот Павле за да може да го издржи сево ова? Одговорот може да ве изненади!

Апостолот Павле ја знаеше вредноста на Црквата. Тој знаеше колку Црквата вреди и затоа се реши несебично да се посвети на нејзиниот прогрес. Знаете ли колку вреди Црквата? Ако сакате да видите колкава е вредноста на Црквата, погледнете кон Голготскиот крст. Таму на најдобриот можен начин е прикажана вредноста на Црквата. Имено, вредноста на Црквата можеме најдобро да ја осознаеме преку цената која беше платена. Сте размислиле ли со што беше платена Црквата? Не беше платена со сребро или злато, не беше платена со крв на животни, не беше платена со крв на некое моќно небесно битие- Црквата не беше платена со крвта на некој ангел или архангел. Црквата беше платена со крвта на Бог Синот! На крстот умре Богочовекот! Исус не е некое трето возвишено битие кое беше предодрено да умре! Исус е Бог! И Бог умре за да ја откупи Црквата. За жал ниту еден македонски превод на Новиот Завет не го преведува доволно добро стихот од Дела 20:28. Ќе си дозволам слобода, следејќи ги оригиналните записи, да направам превод на последниот дел од овој стих: ,, Внимавајте на себе и на целото стадо, во кое Светиот Дух ве постави за надгледувачи, за да бидете пастири на црквата на Бог, која Тој ја откупи со Својата крв.’’ Значи, овој стих зборува дека црквата на Бог беше откупена со Неговата крв. Честопати некои луѓе забораваат дека Исус е Бог, па за Него мислат како за Јагнето Божји, Синот Божји, Месијата- што е сосема точно, но притоа не смееме да заборавиме дека Исус е Бог Синот!

Во фактот дека Бог ја откупи Црквата со Својата крв апостолот Павле ја гледаше вредноста на Црквата и тоа беше неговата мотивација да и служи на Црквата и да се вложи комплетно за нејзиниот прогрес. Ова треба да биде мотивацијата и за денешните пастори- тие треба да знаат дека ја водат Црквата за која Бог умре! Потоа, овој факт има импликации врз начинот на кој ние христијаните се вреднуваме самите себе. Иако ние сами по себе не сме достојни за спасение и не заслужуваме ништо добро од Бог, сепак нашата вредност е огромна како луѓе за кои беше платено со крвта на Бог. И додека крвта Исусова се цедеше од Неговите рани, нашата вредност се оформуваше. Таму, во таа света крв, ние христијаните го наоѓаме нашиот нов идентитет и нашата нова вредност. Црквата беше платена со највисоката можна цена, затоа има највисока можна вредност и таа вредност има вечна трајност! Но, ова исто така има импликации и врз односите меѓу христијаните. Третиот заклучок е дека гледајќи низ оваа призма, имаме поинакво разбирање за гревот и повикот за светост. Не заборавајте дека Бог вечно ќе ги носи раните од нашите гревови во своите раце, нозе и меѓу ребрата. Наредниот пат кога ќе бидете искушувани, сетете се дека за вашите гревови Бог умре, не некое друго битие. Нашиот грев вечно Го повреди Самиот Бог и тоа е силна мотивација за да престанеме со гревот и да живееме живот по Божјата волја.

Денес, на Велики Петок, погледнете на крстот Голготски. Таму на Голгота, пред речиси 2000 години, Бог умре за Својата Црква. Ќе бидеш ли ти дел од неа? Ќе имаш ли ти удел во Божјата крв?

Децата, нашите стрели

2013-03-27T04:55:00.001+01:00

Масовните убиства извршени од млади луѓе се речиси секојдневие. Современото општество како да преживува малолетничка криза. Како никогаш порано меѓу младите имаме самоубиства, несакана бременост, наркоманија, алкохолизам, криминал и неморал .

Каде е коренот на проблемот? „Каде згрешивме?“, се прашуваат родителите. Истото прашање си го поставуваат и социолозите, педагозите, просветните работници.

Ја испуштија ли родителите одговорноста за воспитувањето на децата? Ако родителот не е тој кој јасно ќе ги дефинира вредностите што ќе ја формираат основата на детскиот живот, кои ќе го обликуваат како личност, кој друг ќе го прави тоа? А повеќето родители, зафатени со „поважни“ работи како бизнисот, кариерата, политиката, телевизијата, забавата, ја префрлиле одговорноста за воспитување на децата на школите, градинките, медиумите, улицата, институциите…

„Она што се стрелите во раката на силниот, тоа се младите деца“ Псалм 127:4.

Библијата децата ги споредува со стрелата. А зошто служи стрелата? За да ја погоди целта. Стрелата не се истрелува во празно, од ѓутура. Истото е и со децата. Тие треба да бидат насочени правилно во животот, за да ја погодат целта и да остварат максимален учинок. Пастер кажал: „Кога ќе сретнам дете, во мене се јавува двојно чувство: прво ме обвива милина бидејќи децата се толку нежни и убави и потоа се исполнувам со почит поради она што тие деца можат да станат еден ден.“ А, дали стрелата ќе ја погоди целта, најмногу зависи од самиот стрелец.

Додека да дојде времето кога едно дете ќе биде исфрлено во животот на полнолетството, родителите треба да посветат многу време на неговата подготовка, исто како што добриот стрелец посветува многу време и внимание на изработката на стрелата. За да биде сигурен дека ќе има стрела што ќе биде во состојба да ја погоди целта, воинот многу внимателно и многу грижливо ја делка, ја кали, ја остри. Не полесно е и формирањето на детскиот карактер. Деноноќно треба да се подучуваат за да бидат правилно насочени во животот.

А тие, децата, повеќе ни ги гледаат постапките, отколку што ни ги слушаат зборовите. Како можеме да ги убедиме нашите деца дека алкохолизмот не е добра работа, ако и самите сме алкохоличари? Како ќе ги убедиме да не лажат, ако гледаат во нас живот на лагата? Како да ги одвратиме од насилството, ако секојдневно ги изнасилуваме со невниманието и негрижата? Како можеме да им покажеме на нашите деца дека постои поголем пат од силата, дека љубовта е посилна од злото, ако родителите не го покажуваат тоа во нивниот живот?

Дајте им на вашите деца длабоки семејни корења и силни крилја за животот. Љубете ги и грижете се за нив, негувајте во нив љубов кон Бог и кога ќе им дојде времето да одлетаат во полнолетноста, лесно ќе разберат на каде треба да се насочат. Во спротивно, може да се претворат во смртоносни стрели.

Пастор Мите Гошев

Лажниот учител Константин Кајшаров

2013-03-14T03:44:00.000+01:00

Веројатно сте слушнале за Константин Кајшаров, таканаречениот исцелител. Можеби сте ги гледале неговите емисии на ТВ, можеби сте ги слушале неговите песни, сте ги гледале видеата на кои тој наводно лечи луѓе и истерува демони. А можеби пак некој од вас бил и заведен од неговите учења, па посегнал по неговите методи на исцелување и неговите книги. Човекот организира цели настани на кои присуствуваат поголем број на луѓе, издава книги, видеа, печали пари на маката на луѓето кои навистина имаат потреба. Човекот има оформено свој центар во кој ги врши своите ткн. исцелувања и изгонувања на демони, за што наплаќа висока сума пари. Исто така, тој го има создадено учењето таканаречено ,,Светиот Шепот’’ и има напишано повеќе книги со духовна тематика. Има завршено студии по Кинезитерапија во Бугарија, а потоа и магистрирал на истата тематика. Од она што го има објавено за себе ќе дојдете до заклучок дека човекот се смета себеси за христијанин. Во некои од неговите предавања цитира зборови од Библијата. Неупатените лесно ќе му поверуваат на неговите лаги дека е Божји пратеник. Од она што можев да го видам, Кајшаров е харизматична личност и има значителен број на следбеници. И верувам дека дел од овие луѓе навистина го сметаат него за човек испратен од Бога да лечи, да поучува и да менува животи. Но, да видиме, дали навистина е така? Дали Константин Кајшаров е од Бога или не е? За луѓето кои се негови следбеници ова е многу важно прашање. Препорачувам овој текст да го објавите на вашите профили за да можат луѓе да бидат информирани и да станат свесни за заблудите кои овој човек ги проповеда. Се чувствувам повикан да го одбранам она во кое верувам, да укажам на погрешните учења кои овој човек ги шири и да ги предупредам моите сограѓани. Се надевам дека ова ќе допре до многумина, ќе информира и ќе заштити од сите негови манипулации.

Пред да зборувам конкретно за Кајшаров, да видиме што зборува Библијата за лажните учители? Преку Библијата јасно сме преупредени дека ќе дојдат лажни учители. Еве некои цитати од Библијата:

,,Зашто ќе се појават лажни месии и лажни пророци, и ќе покажат големи знаци и чуда, за да ги прелажат, ако е можно, дури и избраните.’’ (Исус во Евангелието по Матеј 24:24);

,,А во народот имаше и лажни пророци, како што и меѓу вас ќе има лажни учители, кои ќе внесат погубни ереси и, откако се одречат од Господ, Кој ги откупил, ќе навлечат врз себеси брза погибел.И мнозина ќе појдат по нивните нечистотии, и поради нив патот на вистината ќе биде похулен. И, побудувајќи ве од користољубивост, ќе ве привлекуваат со ласкави зборови; но нивното осудување е одамна готово, и нивната погибел не дреме.’’ (Второ Послание на апостол Петар 2:1-3).

Раната Црква имаше проблеми со лажните учења и лажните учители, па апостолите пишуваа против нив бранејќи ја вистинската вера (прочитај ги Посланијата до Галатјаните, 2. Коринтјаните, Колосјаните, Посланијата на апостолот Јован, како и Посланието на Јуда- за да дознаеш повеќе за лажните учења и учители уште во тие времиња).

Како да ги препознаеме лажните учители? Исус рече: „Пазете се од лажните пророци, кои доаѓаат во овча кожа, а одвнатре се волци грабливи. По нивните плодови ќе ги познаете. Се бере ли грозје од трње, или смокви од чичка?’’ (Евангелие по Матеј 7:15,16) Исус знаеше дека ќе дојдат лажни пророци, луѓе кои ќе го заведуваат народот и искористуваат. И даде многу едноставен начин како да ги препознаваме: преку нивните дела! Апостолот Павле исто така предупреди за ова: ,,Бидејќи знам дека по моето заминување ќе се втурнат меѓу вас лути волци, кои нема да го штедат стадото; а и од вас самите ќе произлезат луѓе, што ќе зборуваат искривено, за да ги одвлечат учениците заедно со себе.’’ (Дела на апостолите 20: 29,30). Според ова можеме да заклучиме дека Библијата јасно зборува дека ќе се појават лажни учители и ќе заведат луѓе по нив, а дека нив ќе ги препознаеме по нивните плодови како и по искривените учења.

Но, Кајшаров се претставува како христијанин! Да се нарекува христијанин може секој, да цитира стихови од Библијата може и самиот сатана. Всушност, токму така сатаната Го искушуваше Господ Исус- цитирајќи му стихови од Стариот Завет. Сатаната добро го познава Словото Божјо и е многу лукав и спремен да го цитира и да го толкува на погрешен начин. Значи, со самото тоа што тој се нарекува христијанин и со неговите учења во кои цитира делови од Светото Писмо не може да речеме дека со сигурност овој човек е од Бога. Еве што рече Господ Исус: ,,Не секој што Ми вели: ,Господи, Господи‘, ќе влезе во царството небесно, туку оној што ја исполнува волјата на Мојот Отец небесен. Мнозина ќе Ми речат во оној ден ,Господи, Господи, нели во Твое име пророкувавме? И зар во Твое име демони не изгонувавме? И нели во Твое име многу чуда правевме? ‘И тогаш Јас ќе им кажам: ,Никогаш не сум ве познавал; бегајте од Мене вие што правите незаконски дела!’’ (Евангелие по Матеј 7:21-23).

Потоа, Кајшаров наплаќа значителна сума за пари за услугите кои ги нуди. На неговиот сајт ќе прочитате дека иако не ги продава неговите молитви, сепак за да ги добиете (во ткн. Терапија со молитвата Светиот Шепот) морате да купите други услуги кои се продаваат. Дури човекот направил и пакет на услуги кои можете да ги купите и така ќе добиете ,,гратис’’ молитва со светиот шепот. Исто така, доколку сакате ,,мастер Кајшаров’’ да го ,,излечи’’ вашето дете, тој нема да ви наплати за терапијата со светиот шепот но затоа вие морате од него да купите некакви играчки по цена од 1000 денари (првиот пат кога ќе го посетите), а потоа секој нареден пат- 700 денари. На неговиот сајт јасно стои дека доколку сакате да имате консултации со Кајшаров треба да уплатите 3100 денари на сметка или да купите книги или цд-иња во вредност од 3100 денари, а консултациите траат НАЈМНОГУ половина час! Би сакал да го запрашам Кајшаров: каде тоа во Библијата ќе најде дека Исус или Неговите апостоли наплаќале за било каква услуга? Колку пари му наплати Исус на Никодим за разговорот кој го имаа? Каде е спомната некаква си ,,терапија со светиот шепот’’? Што воопшто е ,,светиот шепот’’? Дали може да најде Библиска основа за ова учење? Се разбира дека ,,молитвата на светиот шепот’’ не постои во Библијата, ниту е спомната, ниту е практикувана, ниту некаде има инструкции како истата да биде спроведена. Едноставно- ,,молитвата на светиот шепот’’ е измислица на Кајшаров. Господ Исус им заповеда на Своите ученици: ,,И одејќи, проповедајте и кажувајте дека се приближи царството небесно; болни лекувајте, лепрозни очистувајте, мртви воскреснувајте, демони изгонувајте! Бесплатно добивте, бесплатно давајте!’’ (Евангелие по Матеј 10:8) Бесплатно добивте- бесплатно давајте! Според сведоштвото на една жена од Србија, после долгиот пат додека да стигне до Скопје и до неговиот центар, Кајшаров поминал со нејзе само половина час по што таа била избркана од страна на некоја асистентка на ,,исцелителот’’. Третманот ја чинел 40 евра. Потоа платила уште 50 евра за некаков семинар, од кој се разбира- ништо не добила! Но, нејзините 90 евра завршија во џебот на Кајшаров и неговите соработници! Голем број од нашите сограѓани работат половина месец за тие пари, а Кајшаров и неговите ги заработија со минимален труд. Други сведоштва по форуми велат дека Кајшаров може да ви наплати неколку илјади денари за консултации од десетина минути! Во секој случај, без многу шпекулации можеме да заклучиме дека Кајшаров и неговите дневно заработуваат неколку стотини евра. ,,Бесплатно добивте, бесплатно давајте’’- им заповеда Господ Исус на Неговите ученици. И Неговите вистински ученици до ден денешен вака постапуваат- ја шират верата, помагаат колку можат, без притоа никому да наплатат. Очигледно Кајшаров не припаѓа во оваа група.

Во делот кој следи ќе се позанимавам со погрешното учење кое го шири Кајшаров и како тоа е спротивно на основите на Христијанската вера.

Според податоците објавени на неговиот сајт, Кајшаров добил откровение од Исус Христос. Во неговото ткн. откровение од Исус Христос на Кајшаров му е објавено:

,, Секој што ќе Го повика Божјото Име ќе биде спасен.
Спасени се сите само и единствено преку Воскресението на Господ Исус Христос.
Божјото Име, Семоќниот Создател, Спасител наш, Утешител на сите,
Сеприсутниот Вседржител е Господ Исус Христос,
секој што верува во Него го отвара своето срце за Господовата Исусова Христова благодат.

Како прво, ,,Секој што ќе го повика Божјото име ќе биде спасен’’ е цитат од Библијата и е сосема точен. Тоа е Библиска вистина!

Но, дали Библијата навистина учи дека ,,Спасени се сите’’- како што вели Кајшаров според неговото ткн. откровение? Зошто тогаш воопшто Библијата зборува за пеколот? Кој би бил во пеколот ако сите се спасени? Според теоријата на Кајшаров ќе излезе дека не е важно човек да верува и да се покае, не е важно човек да се труди да живее свет живот- затоа што СИТЕ се спасени! Неговото ткн. откровение е контрадикторно на основните начела на христијанската вера. Ќе ви цитирам некои стихови од Библијата на кои Кајшаров се дрзнал да им се спротивстави:

,,Зашто Бог толку го возљуби светот, што Го даде Својот Единороден Син, та секој што верува во Него да не загине, туку да има вечен живот.’’ (Исус во Евангелието по Јован 3:16). Во овој стих Самиот Исус јасно кажува дека оние кои ќе поверуваат нема да загинат туку ќе имаат вечен живот, но оние кои не поверувале нема да бидат спасени, туку ги очекува казна.

,,Тогаш ќе им каже и на оние што се од левата страна: ,Бегајте од Мене, проклети, во вечен оган, приготвен за ѓаволот и за неговите ангели!’’ (Исус во Евангелието по Матеј 25:41)- овде Исус јасно зборува дека некои луѓе ќе добијат вечен оган, а не дека сите ќе добијат вечен живот како што тврди Кајшаров.

Еве што проповедаа апостолите за Исус Христос: ,, и во никој друг нема спасение: зашто под небото нема друго име дадено на луѓето, преку кое би можеле да се спасиме.” (Дела на апостолите 4:12). Спасението е исклучиво преку вера во Исус Христос, но секој оној кој ќе одбие да поверува во Него нема да биде спасен- иако Кајшаров тврди дека добил вакво откровение. Исто така, во едно од неговите видеа објавени на интернет ќе видите дека тој негира дека постои Божја казна. И не се сомневам дека тоа важи за оној ,,бог’’ кој тој си го создал. Неговиот ,,бог’’ е чиста љубов- тој никого не мрази, никого не казнува. Но, нашиот Бог, Богот Кој се објави во Исус Христос и преку Библијата не е таков Бог! Иако Бог се објавува како љубов (1. Јованово Послание 4:8,16) сепак, тоа не значи дека Бог не го мрази гревот или дека Бог не го подготвил пеколот за грешниците кои нема да се покајат. Јас знам дека ова е тешка порака и не е атрактивна за проповедање во 21иот век. Знам дека многумина ја одбиваат затоа што сакаат да си живеат како што си живеат и досега во своите похоти и гревови без да размислуваат за казната која ги очекува. Но, ова е пораката која ја проповеда Библијата! Бог е истовремено свет Бог и Бог Кој е љубов! Не можеме да побегнеме од Неговото вистинско откровение дадено преку Библијата. Без разлика на тоа што вели измамникот Кајшаров, ќе бидат спасени само оние кои поверувале, додека оние кои не се под плаштот на милоста Божја, оние кои не го прифатиле Исус Христос за свој Спасител и Господ- ќе бидат казнети.

Продолжуваме со уште една нелогичност на Кајшаров. Во неговото ткн. откровение тој дознал дека ,, Спасени се сите само и единствено преку Воскресението на Господ Исус Христос.’’ Откако веќе зборував за првиот дел од оваа изјава (,,Спасени се сите’’), сега ќе обрнам внимание на вториот дел од оваа негова изјава: ,,само и единствено преку Воскресението на Господ Исус Христос.’’Лажниот учител Кајшаров го извртува Словото Божјо. Имено ние не сме спасени преку воскресението на Господ Исус Христос, туку преку Неговата смрт! Како прво, Словото Божјо вели дека казната за гревот е смртта (Послание до Римјаните 6:23)! За нашите гревови ние заслужуваме смрт, но наместо нас Исус Христос ги зеде нашите гревови на Себе и ја плати нашата казна. Еве како запишал апостолот Павле: ,,Ви го предадов најнапред она што го бев и примил, дека Христос умре за нашите гревови, според Писмата’’ (Прво Послание до Коринтјаните 15:3). Поентата е јасна: Исус мораше да умре за ние да живееме! Ние сме спасени преку смртта Негова, а не преку Неговото воскресение! Иако Кајшаров учи поинаку, сепак ние треба да Му веруваме на Зборот Божји, а не на Неговите манипулации.

На неговиот сајт најдов некои податоци за како се одвиваат неговите терапии. На прашањето ,,Што значи терапијата со молитва Светиот Шепот?’’ еве дел од одговорот: ,,Константин Молитвата Светиот шепот ја насочува кон Господ Исус Христос и потоа Божјата Љубов проникнува во пациентите, исцелувајќи ги, преобразувајќи ги, вдахнувајќи ги во животот.’’- Никаде, НИКАДЕ во Светото Писмо нема да сретнете дека Божјата љубов проникнува во некого на молитвата на некој друг човек. Точно е дека Бог ќе го прими човекот кој повикал кон Него и дека таквиот човек ќе биде спасен... но, доколку беше толку лесно луѓето да бидат допрени од Божјата љубов тогаш апостолите ќе го правеа тоа! Верата, надежта и љубовта не доаѓаат во човечкото срце на нечија туѓа заповед или молитва. На пример, апостолите никаде не се молеа за Светиот Дух да продре во нечие срце. Напротив, тие проповедаа покајание и крштевање- што значи лична одлука на секого! Не може Кајшаров да се моли и вие да добиете Божја љубов! Тој не е господар на Господ! Тој не може да Му заповеда на Оној Кој е Се’моќен! Господ е апсолутно суверен и Тој единствено одлучува кон кого ќе се смилува а кон кого не! Уште помалку пак треба да платите за да ја добиете Божјата љубов. Не можете да платите толку колку што треба да се плати за да ја добиете, затоа што Божјата љубов е дар од Бога, а не некаков материјал кој Кајшаров може да го продава и распределува како што сака.

Наредно прашање и одговор за терапијата со ткн. свет шепот е: ,,Што се случува во текот на терапијата со молитва?’’ Одговорот гласи: ,, Во текот на оваа молитвена терапија се случува човекот за кого е направена молитвата, да падне на душеците, да има различни реакции (пример: плачење, викање, смеење, вртоглавица, блажина, олеснување, инспирација), кои доаѓаат од мигот кога Божјата Љубов ќе проникне низ човекот и сé што го угнетувало човекот излегува надвор од него, а доколку човекот е здрав тогаш навлегува во состојба на блаженство.’’ Значи, внимавајте! Според Кајшаров Божјата љубов предизвикува плачење, викање, смеење, вртоглавица, како и блажина, олеснување, инспирација. Доколку ги побарате на интернет видеата од неговите исцелувања и егзорцизми ќе видите сцени кои по малку потсетуваат на сцените од филмот ,,Егзорцизмот на Емили Роуз’’- тресења, паѓања, повраќање, додека Кајшаров изведува некакви движења со рацете над неговите ,,пациенти’’. Никаде во Библијата нема да сретнете дека Исус или пак Неговите апостоли се бореле со демоните како што тоа наводно го прави Кајшаров. Тие ги изгонуваа демоните со силата на Божјиот Збор. Нема да најдете никакви борби со демоните во Библијата, како што Кајшаров сака да не’ убеди. Едноставно, демоните бегаа пред Словото Божјо! Ниту пак луѓето кои беа исцелени од Исус и од апостолите имаа потреба од многу терапии. Сето тоа се случуваше во еден чин, по што човекот беше исцелен. Но, за Кајшаров ова не важи. Тој си има свои принципи со кои заработува многукратно повеќе, а на крајот состојбата на човекот е и полоша отколку првичната.

Генерално, целата дејност на Кајшаров е завиена во мистицизам. Почнувајќи од неговиот изглед, изворот од каде се здобил со ваквите ,,моќи’’, како и неговата измислица ,,светиот шепот’’ која е доволно мистична сама по себе. Неговото учење е една комбинација на источните учења, христијанството, хороскопот, анимизмот... На сајтот Кајшаров е претставен како носител на Божјата љубов- наводно тој преку молитвата истата ја пренесува! Доколку на ова ја додадеме и неговата идеја за изградба на село (ткн. проект Света Мугра)- заедница која ќе овозможи живот во заедништво и хармонија, сплотеност и љубов; и доколку ова го споредите со ,,Рускиот Исус’’- Висарион (ве молам побарајте на интернет, ќе дознаете повеќе за самонаречниот Месија кој и денес живее во Русија) нема да најдете некоја голема разлика. Сметам дека Кајшаров е на пат, слично како и неговиот ,,колега’’ Висарион, за неколку години од сега да тврди дека тој е Месијата, Самиот Христос! Да се молиме ова да не се случи и тој како и неговите следбеници да дојдат до вистината, приклонувајќи се кон Црквата која со векови го проповеда Зборот Божји и го покажува патот кон спасението.

Од сето ова како заклучок можеме да изведеме дека: Библијата ги навестува лажните учители и ги дава нивните карактеристики- тие ќе поучуваат спротивно од Библијата и нивните плодови јасно ќе зборуваат за нивните личности. За жал, Кајшаров проповеда погрешна теологија- неговото учење е спротивно на Библијата! Тој ги наплаќа своите услуги за кои вели дека ги врши во Христовото име и на тој начин ја злоупотребува верата и наивноста на луѓето кои имаат потреба од помош. Сметам дека третманите кои тој ги врши не само што не ги ослободуваат луѓето од нивните демони, туку баш напротив мислам дека тој самиот соработува со демонските сили. Нека во периодот кој следи Кајшаров и неговите следбеници бидат во нашите молитви- да Го молиме Бог да им ја открие вистината, да се покајат и да се вратат кај Него.

За крај, ќе завршам со зборовите на апостол Павле запишани во Првото и Второто Послание до Тимотеј

,, А Духот јасно зборува дека во последните времиња некои ќе отстапат од верата, слушајќи измамнички духови и злодуховски учења’’

,, Зашто ќе дојде време кога луѓето нема да го слушаат здравото учење, но, водени по своите похоти, ќе си изберат учители да им го залажат слухот; тие ќе го одвратат слухот свој од вистината и ќе се свртат кон бајки.’’

Детето-демон и мачката

2013-02-27T19:04:00.000+01:00

Некој човек имал син кој бил вистинско дете-демон. Толку било лошо детето што таткото веќе не знаел како да се справи со него. Се тепал со сите на училиште, се карал, викал, ги тепал дури и професорите. Толку често дигал рака на некого, што наскоро сите дигнале раце од него. Сите се откажале од него освен неговиот татко кој тргнал низ светот да бара решение за неговиот син. Барал помош на разни места, прашувал лекари, надрилекари, учени и неучени луѓе со надеж дека ете некако ќе најде помош за својот син. По долго талкање некој му рекол да оди во некој замок каде живее некој стар богат благородник- тој имал начин како да му помогне на очајниот родител. И како што одел таткото насекаде каде ќе му кажале да оди, така отишол и кај стариот гроф. Влегол во замокот, го пречекале и го претставиле пред грофот. Седнале и уште пред да биде услужен со било што, таткото почнал да се жали од својот син:

,,Почитуван грофе, те молам помогни ми! Мојот син како да е вистински демон. Не знам што да му правам. Никако не можам да го воспитам. Толку е немирен, дрзок, се кара, пцуе, вика, се тепа... Бев насекаде низ светот и...’’

,,Шшшшшт’’-го замолкнал грофот. Зел едно ѕвонче и заѕвонил. По неколку секунди до масата дошла една мачка која на својот грб носела послужавник со чај и две чаши. Таткото гледал вчудоневиден! Не им верувал на сопствените очи! Мачка да слуша команди и да послужува? Таткото имал видено дресирани кучиња како извршуваат команди... ама не му се верувало дека некој успеал да дресира мачка. Зел една чаша од послужавникот, си ставил чај, а потоа мачката отишла и застанала до грофот за и тој да може да се послужи. Откога и грофот си го зел својот чај, мачката си заминала од просторијата.

,,Штом моите тренери можеа да ја истренираат оваа мачка, ќе можат да го истренираат и твојот син.’’- рекол грофот. ,,Донеси го утре овде и дојди за една недела да си го земеш твојот нов син.’’

Таткото бил пресреќен! Еј, неговиот син ќе се смири! Луѓето кои успеале да издресираат мачка, сигурно ќе можат да го ,,средат’’ и неговиот син!

Но, наместо за една недела тренерите му се јавиле на таткото за само неколку дена да дојде и да си го земе синот. Ни тие не можеле да се справат со детето. Отишол таткото, го зел синот од кај тренерите и отишол повторно кај грофот.

,,Почитуван грофе, знам дека сакаше да ми помогнеш ама твоите тренери се откажаа од воспитувањето на мојот син. Велат дека бил премногу лош и непоправлив...’’

,,Шшшшшшшт’’- изустил грофот замолчувајќи го таткото. Повторно го зел ѕвончето, заѕвонил и во наредниот момент мачката со послужавникот, две чаши и чај на нејзиниот грб била пред нозете на разочараниот татко. Откако се послужиле и таткото и грофот, мачката си отишла.

,,Штом моите професори можеа да ја научат на ред оваа мачка, ќе можат да го научат и твојот син. Не грижи се. Оди си и дојди за една недела.’’

Малку со неверување, ама сепак и со надеж, таткото го оставил синот кај професорите кои работеле кај грофот. Не поминале ни ден-два, а професорите го повикале таткото молејќи го да дојде и да си го земе синот. Не можеле ни тие да излезат на крај со детето. Уште повеќе разочаран, таткото тргнал да оди кон замокот да си го земе синот. Одејќи така слушнал како се проповеда во некоја црква. Влегол внатре и слушнал што проповеда проповедникот. По завршетокот на Богослужбата, загрижениот татко останал и разговарал со проповедникот кој му објаснил некои работи.

Таткото излегол среќен од црквата и отишол во замокот кај грофот.

,,Почитуван грофе, знам дека сакаш да ми помогнеш ама не можеш. Ни твоите тренери, ни твоите професори не можеа да му помогнат на син ми...’’

,,Шшшшшшшт’’- изустил грофот. Пак го зел ѕвончето, заѕвонил и како и секогаш дошла мачката со послужавникот со чаши и чај на својот грб. Но, овојпат таткото наместо да се послужи со чај извадил од џебот глушец и го пуштил на земјата. Во истиот момент мачката почнала да го брка. Не останало ништо ни од чајот ни од чашите... Мачката го бркала глушецот низ цела соба, растурајќи се’ што ќе и се најде пред патот. Грофот се обидувал да ја смири мачката, ѕвонел со ѕвончето, викал по неа... но мачката не се смирила се додека конечно не го уловила глушецот.

,,Ете, почитуван грофе, дури и твојата мачка која толку паметни луѓе ја учеа како да се однесува не постапи спротивно на своите инстинкти кога го виде глушецот. И ние луѓето сме такви. Можеме да учиме многу работи на училиште и надвор од него, да ги платиме дури и најдобрите светски учители кои ќе ни кажат како да се однесуваме. Знаеме како да седиме мирни со саати на предавања или на работа, а да не заспиеме. Знаеме како да се смешкаме и кога ни е тешко, а знаеме и колку да се смееме дури и кога ни е многу смешно за да не ги вознемириме луѓето околу нас. Знаеме како да зборуваме а притоа да не викаме без разлика колку сме лути. Знаеме и како да се воздржуваме и полека да јадеме без разлика колку сме гладни кога има други луѓе околу нас. Знаеме како да бидеме љубезни и фини. Знаеме како на другите луѓе да им го отстапиме нашиот ред или да им направиме место во автобус. На многу работи не’ научиле дома, во училиштето, од околината. Многу работи сме ги научиле од книги или филмови. И можеме перфектно да се однесуваме во друштво, така што никој никогаш за нас нема да има лошо мислење за нашето однесување, никој нема да ни се потсмева на нашите манири. Дури и ќе не’ почитуваат сметајќи не’ за воздржани и културни. НО, има едно големо ,,НО’’, почитуван грофе! Но, кога сме дома, кога сме сами, кога никој не не’ гледа... тогаш сето наше научено однесување не вреди ништо. Во првиот момент кога нашите похоти ќе проработат а никој нема да има во нашата близина, тогаш повторно на површина излегува нашата грешна природа. Тогаш забораваме на се’! Јадеме како ненаситни, пиеме и се опиваме кога никој нема да ни се потсмева за тоа, ако сме сигурни дека нема да настрадаме можеме и да се степаме со некого, мразиме, хулиме, блудничиме, се потсмеваме, плачеме и се смееме како луди... Наученото однесување, почитуван грофе, не значи променето срце. А промена на срцето не може да се случи надворешно, со некакви правила, со учења, со дисциплинирање и што ли уште не. Исто како што не успеа со твојата мачка, така нема да успее со никого, зашто само надворешно го менува човекот. И твојата мачка беше послушна и те служеше, правеше нешто кое е неверојатно за животно од нејзиниот вид. Но, во првиот момент кога нејзините инстикти беа посилни од послушноста кон твоите правила, таа се одметна од тебе и летна по нејзиниот плен. Истото се случува и со нас луѓето, грофе. Колку и да сме учени, колку и да сме тренирани на одреден вид однесување, кога ќе проработат инстиктите забораваме на се’ и летаме кон нашиот плен. За да се случи промена на внатрешноста, а не само на надворешноста, треба промена на срцето. А единствено способен за промена на срцето е Оној Кој го создал. Само кај Бог ќе најдам мир и промена на срцето на мојот син, но и на моето срце.’’

Господ Исус ги поучуваше Своите ученици: ,,Зашто однатре, од срцето човечко, излегуваат лоши помисли, прељубодејства, блудства, убиства, кражби, лакомства, лукавства, пакости, злоби, око завидливо, богохулство, гордост, безумство. Сето тоа зло одвнатре излегува и го осквернува човекот.” (Евангелие по Марко 7:21-23). Однатре е злото, внатре во нас е гревот, а не надвор од нас. А внатрешните проблеми не можеме да ги решаваме со надворешни средства. Малку вреди човечката филозофија, безвредни се човечките методи кои не’ учат како да престанеме со некоја навика. Во првата прилика кога ќе бидеме сами и сигурни дека никој не не’ гледа ќе јурнеме кон нашиот плен со желба да ги задоволиме страстите на нашето срце. Едноставно, ние сме грешни луѓе и гревот ни е посладок отколку послушноста кон Божјите заповеди. Ние луѓето не го знаеме патот до промената на нашите срца. Навистина, тоа е чудо кое само Бог може да го изврши. И Бог ни се дава Самиот Себе на располагање за оваа промена во нас да се случи. Преку апостолот Павле, Бог не’ советува: ,, Словото Христово изобилно нека се всели во вас’’ (Послание до Колосјаните 3:16). Дојдете кај Господа во молитва, редовно проучувајте го Неговото Слово и Тој ќе ви се објави, ќе ве прими како свои чеда и ќе го направи невозможното- ќе ви даде нова природа, богоугодна, чиста и света. Се’ додека не бидеме внатрешно трансформирани ќе бидеме како мачката на грофот- ќе се воздржуваме од гревот само затоа што така сме научени и затоа што е срамота да се покажеме кои сме вистински. Но, во нас грешната природа ќе биде како див ѕвер кој чека само правилен момент за напад. Затоа, да дојдеме кај нашиот Создател кој единствено има моќ и мудрост за промена на нашиот карактер, срце, ум и сиот наш живот. Амин!

Црното и белото куче

2013-02-12T01:06:00.001+01:00

Една стара, индијанска приказна зборува за индијанец кој имал проблеми со својот карактер; постојано влегувал во расправии, се коцкал, пиел „огнена вода“ и ја тепал својата „скво“.

Кога веќе работите излегле од контрола и неговиот живот станал неподнослив, го посоветувале да побара помош од еден мудар поглавица, кој живеел во соседното село.

Следното утро, индијанецот го посетил мудриот поглавица. Тој го ислушал неговиот проблем и го одвел на сред село, каде што се подготвувала борба со кучиња. Во кафезот имало едно црно и едно бело куче. Поглавицата го прашал индијанецот: „Кое куче би сакал да победи?“ Индијанецот му одговорил дека ќе навива за белото куче. Веднаш потоа, поглавицата се упатил кон кучињата и му дал храна и вода на црното куче, а белото го оставил да гладува. Така направил и после неколку часа. Конечно, кога дошло времето да започне борбата, ги пуштиле кучињата и за кратко време, црното куче победило.

Индијанецот приговорил: „Борбата беше неправедна, бидејќи црното куче беше хрането постојано, а белото беше оставено жедно и гладно. Па според тоа, нормално е дека белото куче ќе загуби“.

На ова, мудриот поглавица се насмевнал и му одговорил:

„Јас токму на оваа лекција сакав да те научам. Во секој човек живеат две кучиња; црно и бело. Па дури и во тебе. Но кое куче ќе победува, зависи од тоа кое куче ти ќе го храниш. Ако постојано го храниш црното куче, не очекувај да победи белото“.

Библијата не зборува за црно и бело куче, но зборува за две природи, кои живеат во нас; старата грешна природа и новата, која ја имаме преку Светиот Дух. Ние треба да ја оставиме старата природа (нашите грешни страсти) да гладува, а новата природа да ја храниме постојано (читајќи ја Библијата, молејќи се постојано, посетувајќи христијански богослужби). Само така ќе имаме победоносен, христијански живот и Христолик карактер.

Во Галатјаните 5:24, стои запишано. „А оние кои се Христови го распнаа своето тело со неговите страсти и похоти“. Со други зборови „го оставија црното куче да гладува“.

А ШТО Е СО ТЕБЕ? КОЕ КУЧЕ ТИ ГО ХРАНИШ СЕКОЈДНЕВНО?

Адреса: „Ново Срце“, П. Фах 135, Неготино, 1440. Е-пошта : novosrce1@gmail.com

Доволно богат

2013-02-10T02:34:00.000+01:00

„Кој го посакува среброто нема да се насити на сребро, ниту на злато оној што го сака изобилството“ (Проповедник 5:9).

Еден бизнисмен тргнал да си купи пуканки од уличниот продавач. Се зачудил кога забележал дека продавачот ја затвора тезгата, иако сè уште било рано.

- Да не се случило нешто? – прашал бизнисменот.

Насмевка огреала на лицето на продавачот:

- Не, сè е во ред.

- Тогаш зошто толку рано затвораш?

- Си одам дома. Ќе пијам кафе со жена ми на терсата.

Бизнисменот собрал веѓи:

- Но уште е рано. Можеш да продадеш уште многу пуканки до крајот на денот.

- Нема потреба, доволно продадов – одговорил продавачот на пуканки.

- Доволно? Глупости! Треба да продолжите да работите.

Ковчестиот продавач на пуканки зачудено го погледнал костумираниот човек:

- А зошто да продолжам?

- Да продадете уште пуканки.

- И што ако продадам уште пуканки?

- Ќе направите поголем промет, ќе имате повеќе пари, ќе можете да го раширите бизнисот и кога ќе се збогатите доволно ќе можете да седите на терасата со жената и да си пиете кафе.

Продавачот на пуканки се насмевнал и рекол:

- Мислам дека доволно сум се збогатил.

„ДОВОЛНО СУМ СЕ ЗБОГАТИЛ“. Кога последен пат сте ја чуле оваа фраза? Верувам многу одамна. Можеби никогаш. Најдефицитарната фраза. Умираме за уште, и уште и… Се залисуваме пред скапи коли, големи телевизори, моќни компјутри. Веќе не си го мериме стандардот со соседите, туку со телевизиската манекенка или пастувот од корицата на списанието. Дијамантите на Холивуд прават нашите накити да изгледаат како дрангулии од некоја тезга под Кале.

Алчност колку сакаш. Алчност за комплименти, глад за аплаузи, жед за почести. Алчноста има многу лица, но една уста – устата на вечниот апетит. Стомакот на алчноста секогаш кркори од глад.

Колку бил во право мудриот апостол кога напишал:

„Всушност, побожноста е голема добивка, кога е споена со чувството на доволност“ (1Тимотеј 6:6)

Задоволен сум, целосно исполнет. Го имам најскапото нешто – Го имам Исус Христос во срцето. Кој може да ми понуди повеќе? Што повеќе можам да добијам од Царството небесно? Зашто, земното богатство е цвеќе што венее а аромата на побожноста се носи во целата вечност.

Ако ви треба совет, не прашувајте ги апетитите. Тие се лош советник. Барај ја добродетелта на доволноста.

Среќен сум само со колиба мала,

во која зрачи топол сончев сјај:

да има радост, задоволство и мир,

да бидам среќен со Исус јас.

Пастор Мите Гошев

ЖРТВЕНИЦИ И ЖРТВИ И НИВНОТО ЗНАЧЕЊЕ

2013-01-21T15:38:00.000+01:00

Во периодот на патријарсите: (Авраам, Исак и Јаков) поклонувањето пред Бог се вршело многу едноставно. Богослужбата се правела врз жртвеник каде што се принесувала жртва за откуп на гревот. Во денешно време немаме форми и облици за жртвувања на нашите богослужби, но тие ја отсликуваат сегашнината и иднината.

ДУХОВНОТО ЗНАЧЕЊЕ НА ЖРТВЕНИКОТ

Денес вистинскиот жртвеник се наоѓа во срцето на секој вистински христијанин.

1. Жртвеникот е претстава на Божјата љубов

Кога Господ му се објави на Аврам откако го напушти Харан, му рече: „На твоето потомство ќе ја дадам оваа земја” - Битие 12:7. На тоа место каде што Бог му се јави, Аврам Му подигна жртвеник на Господ. Жртвеникот беше израз на благодарност и посветеност кон Бог: на нашите срца, мисли, постапки и дела. Преку жртвеникот на Бог Му возвраќаме љубов за Неговата добрина и предизвикува духовна служба во нас. „И така, ве молам, браќа, поради Божата милост да ги предадете вашите тела во жива жртва, света и угодна на Бог, и тоа да биде вашето духовно служење” Римј. 12:1.

2. Жртвеникот претставува чин на Богопоклонување.

Патријарсите знаеја Кој е Бог, тие ја изразуваа својата вера и посветеност кон Бог со место, време и средства. На оние места каде што издигнуваа жртвеник таму Го признаваа Господ дека е нивен водач и Спасител.

3. Жртвеникот сведочи за вистинско познавање на Божјата светост.

На жртвеникот се носеше жртва од животно, а тоа им даваше на знаење дека Бог е свет и не може да Му се пристапи без жртва. И бидејќи Бог е свет, жртвата требаше да биде совршена и без недостаток. Исус беше совршен и безгрешен. “Оној Кој не знаеше за грев, Бог Го направи грев за нас, за да станеме Божја правда во Него.” (2. Коринт. 5:21).

1. ЖРТВЕНИКОТ НА НОЕ
Жртвениците во Стариот Завет ги согледуваме во сите временски периоди. Првиот жртвеник се спомнува во Битие 8:20-22. „И Ное Му издигна жртвеник на Господ; и зеде од секое чисто животно и од секоја чиста птица, и ги принесе да изгорат на жртвеникот; и Господ го помириса благопријатниот мирис на жртвеникот.” Жртвеникот беше првото дело на Ное откако згазна на сува земја по потопот. Овде ја гледаме благодарноста и Божјата љубов. Ное прво се зафати со подигнување на жртвеник. Тоа укажува дека Бог е на прво место, зашто без Него празно е нашето дејствување во понатамошнот живот. Затоа Бог вели: „Возљуби го Господ Бог со цело срце, со сиот разум и со сета сила…”

ПОУКА:
1. Ное ги принесе чистите животни и птици, што укажува дека тој Му служи на Светиот и Чист Бог.
2. Тој по потопот немаше многу животни и птици, но не беше скржав да му го даде на Бог највредното, зашто беше свесен дека сè Му припаѓа на Бог. И сè што правеше го правеше од послушност.
3. Со благодарна жртва започнува добрата служба пред Бог. Нашата служба во денешно време не се состои од жртвувања, туку со благодарствено срце и фалба на усните наши за прослава на Божјето Име - Исус.

КОЈ ОДГОВОР ГО ДОБИ НОЕ?
1. Бог му ја прими жртвата. Кога Бог го помирисал благопријатниот мирис, го смирил Својот гнев, зашто таа жртва го потсети на Неговиот Син-Исус Христос. Секоја старозаветна жртва беше спомен за она што требаше да се случи на Голгота.
2. Бог донесе одлука дека нема да го уништи светот сè до мигот на завршувањето на човечката историја. Тоа значи дека животот ќе си тече со сите човечки обврски: сеење, жнеење, топла и ладна клима, множење на човештвото итн.
3. Бог одлучи така, бидејќи човечката природа е непоправлива и само врз основа на милостива жртва човекот ќе живее, а не врз основа на Неговата етика. Зашто Бог рече: „Од младоста негова мислите на човекот се расипани.”

2. ЖРТВЕНИКОТ НА АВРААМ
Авраам како татко на Израел каде и да патуваше секогаш му градеше жртвеник. Аврам сакаше да Му искаже како и Ное благодарност на Бог за Божјите ветувања и грижа за неговиот живот. Во 12 гл. 7 ст. Бог му се јави на Авраам и му рече дека ќе му ја даде земјата во наследство. Само што ја прими веста веднаш Му направи жртвеник на Бог. Тоа беше благодарност. А потоа се премести од Ветил кон Гај со шаторите и веднаш таму Му направи жртвеник. Тоа сака да каже дека Божјите слуги никогаш не се оставаа без служби на Бог и без благодарност.
Аврамовиот живот има две клучни нешта: шатор и жртвеник. Шаторот е символ на неговиот краток живот на оваа земја, а жртвеникот е символ дека тој е предаден на Бог и дека жртвите му служат за помирување со Бог. Но Бог го прими Аврам не поради тоа што ги правеше жртвениците, туку поради тоа што веруваше во Бог, а неговата вера му се засмета за правда пред Бог.

ШТО ДОБИ АВРААМ ПОРАДИ ДОБРАТА СЛУЖБА ПРЕД БОГ?

1. ЌЕ НАПРАВАМ ГОЛЕМ НАРОД ОД ТЕБЕ. Тој на почетокот беше дива гранка, припаѓаше на незнабожечки народ, а потоа Бог го прикалеми на питома маслинка. Тоа ветување му беше дадено уште кога немаше деца.

2. ЌЕ ТЕ БЛАГОСЛОВАМ. Лично тој ќе има голем благослов што тоа навистина се гледаше во неговиот живот; имаше добиток - ситен и крупен - слуги и слугинки и големо богатство. Бог и во тоа го потврди ветувањето.

3. ЌЕ ГО ПРОСЛАВАМ ТВОЕТО ИМЕ. Неговото име ќе биде славно. Авраам можеби си мислеше дека кога ќе замине од својата татковина, нема веќе да има потомство. Меѓутоа, до денешен ден, Авраам е име кое го спомнуваат сите народи, посебно Израелците.

4. ЌЕ БИДЕШ ЗА БЛАГОСЛОВ НА ДРУГИТЕ. Животот на Авраам беше пример на другите народи. Кај и да одеше тој секогаш во сè напредуваше. Војски и непријатели се подигаа против него и не можеа да го поразат. Тој беше вистински благослов за другите.

5. ВО ТЕБЕ ЌЕ БИДАТ БЛАГОСЛОВЕНИ СИТЕ НАРОДИ. Тоа е ветувањето за Исус Христос. Исус е голем благослов за сите народи. До денешен ден милиони луѓе се спасија преку Исус Христос. А Исус Христос по тело дојде од потомството на Авраам.

ЖРТВЕНИЦИТЕ НА МОЈСЕЈ
Жртвениците што ги градеше Мојсеј имаа симболична претстава за идните духовни вредности. Затоа во нив можеме да најдеме големи поуки за наша лична изградба.

А. ЖРТВЕНИК ОД НЕИЗДЕЛКАНИ КАМЕЊА
Направи ми жртвеник од земја и принесувај ми ги врз него своите жртви паленици и жртви благодарници… Ако ми изградиш каменен жртвеник, не го гради од делкан камен, зашто штом врз него ќе го спуштиш своето длето, ќе го оскверниш…” - Излез 20:24-26.
Зошто Бог им даде ваква заповед? За да не наликуваат жртвениците на паганските народи со вешто изработени уметнички дела. Паганците сметале дека нивните богови сакаат украсни жртвеници. Нашиот Бог ја сака едноставноста и чистотата. Едноставното служење на Бог е многу повредно, отколку нечисто срце со украсна форма на жртвување.
Господ вели: „Мојот жртвеник”, тој жртвеник е Негов. Човекот нема заслуга за него, затоа Бог му забранува да го украсува или да вложува непотребен труд околу жртвеникот и потоа да се пофали дека нешто направил за Бог. Спасението е по милост, а не по човечка заслуга.

Б. БРОНЗЕН ЖРТВЕНИК (Излез 39:39)
За жртвениците што беа во надворешниот дворец и во Најсветото Место во Шаторот, беа дадени различни инструкции. И секоја имаше своја различна функција. Бронзениот се носеше со две погодни дрва и се ставаше пред влезот на Најсветото Место. Таму се правеше жртва за грев. Духовното значење на бронзениот жртвеник ни покажува дека нашиот грев е одземен. Секој што ќе згрешеше го донесуваше животното, кое требаше да умре место човекот. Во Левит 1:4 е даден примерот за тоа. „… нека принесе машко без недостаток. Нека го доведе кон влезот на Шаторот на средбата, за да биде примен пред Господ. Нека ја стави својата рака на главата на жртвата паленица, за да му биде примена и со тоа да му се покрие гревот или (вината). Тој бронзен жртвеник ни зборува за спасението од грев – односно за заменска жртва преку Исус Христос. Согласно зборовите на пророк Исаија: „Тој беше ранет за нашите престапи, тепан поради нашите беззаконија; врз Него падна казната за нашиот мир…” Во тој духовен Христов жртвеник лежи нашата сигурност. Сатаната нема пристап до нас. Според тогашната традиција доколку некој направеше престап или бараше место за прибежиште, требаше да отиде да се фати за роговите на жртвеникот, со цел да најде милост од оној кој е оштетен за да му се прости. Духовната поука е следната: преку Христос и Неговата жртва ние сме заштитени од ѓаволот и неговите нечисти демони, кои сакаат да ни наштетат. Затоа Јован рекол: „И Лукавиот не се докоснува до вас.”

В. ЗЛАТНИОТ ЖРТВЕНИК (Излез 30:1-3)
„Направи и жртвеник за палење темјан; направи го од багремово дрво. Нека биде долг еден лакот, широк еден лакот… опкови го со чисто злато, неговата горна рамнина, страните наоколу и роговите, и да му направиш златен венец наоколу.”
Златниот жртвеник беше помал од бронзениот и се наоѓаше во Најсветото Место. Во него ставале јаглен и врз него свештениците го фрлале темјанот, кој создавал пријатен чад. Тој чад го штител свештеникот од Божјата присутност и светост за да не загине. Златниот жртвеник се нарекувал кадилнички жртвеник. Свештеникот кадел наутро и навечер. „…тоа нека ви биде вечно кадење пред Господ во сите поколенија.” Всушност, што значи тоа? Тоа е нашето секојдневно поклонување на Бог. Нашите утрински и вечерни молитви. Тоа е нашето свето служење пред Господ Бог. Сите наши молитви се пријатен мирис пред Бог. Затоа псалмистот рекол: „Нека се издигне мојата молитва како темјан пред пред Твоето лице, издигањето на моите раце нека биде како вечерна жртва” - (Псалм 141:2).

Г. ДЕНЕС ИМАМЕ ВИСТИНСКИ ЖРТВЕНИК И ЖРТВА
Во Новиот Завет во Посланието до Евреите е запишано: „Ние имаме жртвеник.” Нашиот жртвеник е Голгота. Таму Исус Христос се принесе како жртва еднаш засекогаш. Ефектот од таа жртва е следниов: оправдание пред Бог, очистување, ослободување и исцеление преку Неговите рани. „Тој Сам во Своето тело ги понесе нашите гревови на дрвото, та ние, умирајќи за гревовите, да живееме за правдата; преку Неговите рани се исцеливте. Зашто скитавте како овци, но сега се вративте при Пастирот и Чуварот на вашите души“ - 1 Петар 2:24-25.

ЗАКЛУЧОК

• Од сиве овие жртвеници почнувајќи од Ное, ние се учиме на благодарност.
• Од Авраам се учиме на вера и барање Божјо водство.
• Од камениот жртвеник се учиме да му служиме на Бог со едноставност и светост.
• Од бронзениот жртвеник се учиме дека ја имаме сигурноста на нашето спасение, бидејќи има направена заменска жртва за сите нас.
• Од златниот жртвеник се учиме да бидеме постојани во служењето и поклонувањето пред Бог преку секојдневни молитви. Да Му служиме најчисто колку што можеме и умееме.

Бог да помогне на сите нас да имаме благословен жртвеник, за да ги прими Бог нашите духовни жртви, нашата Богослужба и поклонување од сега и во сите векови.

Амин!

Проповедник Ацо Митев - Битола

Значењето на Богојавление

2013-01-19T18:12:00.001+01:00

Реки народ денес се упатија кон водите каде беше извршен еден ритуал- фрлањето на крстот. Тоа е начинот на кој доминантната религија во нашата земја го празнува празникот Богојавление. За жал, како и сите други празници, така и овој минувајќи низ вековите на себе акумулирал толку многу традиции. Толку многу празниците сме ги накитиле со несуштински белези, што веќе и сме заборавиле на она што е најважно. Па така, на Бадник ни е најважно во кого се паднала паричката, на Велигден- чие јајце ќе биде најтврдо и ќе успее да ги искрши туѓите јајца, на Богојавление, пак, наградата е многу повеќе комерцијална отколку кај другите празници- оној кој ќе успее да го фати крстот ќе се стекне и со материјална корист. Или подобро речено- само со материјална корист. Да, ќе повторам: САМО материјална корист. Затоа што начинот на кој ги славиме христијанските празници не носат ни малку духовна корист.

Би сакал да знам што ли им се врткаше во глава на сите оние луѓе кои отидоа денес на фрлањето на крстот. Зошто ли одеа таму? Што очекуваа да видат и да добијат? Од друга страна, се прашувам како ли оние кои требаше духовно да го збогатат народот (а тоа се верските лидери) гледаа на овој настан? Тие денес ја имаа уникатната можност да го работат она за кое се определиле. За оние кои скокаа по крстот веќе ми е јасно. ,,Светиот лап-топ’’ беше во нивните умови и срца. Затоа за нив не се ни прашувам што размислуваа. Но, ме интересира како народов се задоволува со толкава површност. Зар воопшто не сакаме да ѕирнеме малку под површината, да научиме нешто повеќе? Зашто знаете… без разлика на тоа кој ќе го фати крстот сепак оној немиот посматрач освен што ќе земе во шишенце од ткн. света вода, друга добивка и нема да има. Сепак, и покрај духовната празнотија кој година по година народот ја ,,добива’’ сепак празнувањето на Богојавление станува хит. Дури веќе почна да се прикажува на телевизија. Во Охрид, градот кој сакаме да го претставиме како ,,Балканскиот Ерусалим’’, сакаат да постават некаков Гинисов рекорд. Што друго да кажам освен: ,,Ех, оваа моја чудесна земја!’’

Би сакал секој од нас пред да продолжи со читањето на овој текст, да се обиде да одговори на следниве прашања.

1. Што празнуваме на овој ден?

2. Дали Исус Христос го фатил крстот во реката Јордан?

3. Од кого бил крстен Исус Христос и на која возраст?

4. Зошто бил крстен Исус Христос?

5. И зошто Христовото крштевање е важно за нас?

А еве ги и одговорите на овие прашања. На овој ден се слави празникот Богојавление. Денес си спомнуваме за моментот кога Бог го прекина четиривековниот молк и повторно му се објави на човештвото. Богочовекот Исус Христос беше крстен во водите на реката Јордан од страна на Јован Крстителот, на Негови триесетина години. И не, Исус не го фати крстот на овој ден. Тој го понесе Сопствениот крст неколку години подоцна. Но, за Него крстот не значеше лаптоп, телевизор и парична награда. За Него крстот не значеше честитки од народните водачи. За Него крстот не значеше никаква добивка. Баш напротив, за Него крстот значеше загуба. За Исус крстот значеше смрт. За Исус крстот значеше откажување од оние кои Му беа најблиски. Таму, на крстот Голготски Синот Божји го даде Својот живот за ние преку вера во Него да живееме. На тој крст, Јагнето Божјо беше принесено како жртва со која се платени нашите гревови. ,,Зашто Оној, Кој не знаеше грев, Бог за нас го направи грев, та преку Него да станеме праведност Божја’’ одекнуваат моќно зборовите на апостолот Павле запишани во Второто Послание до Коринтјаните. Но, ниту Јован Крстителот, ниту Исус, ниту кој било друг не скокна по крстот во реката Јордан. Што се случи тој ден на реката Јордан? Јован Крстителот проповедаше покајание и приближување на Царството Небесно. Кај него доаѓаше народ од Јудеја, Ерусалим и од целиот Јордански крај за да бидат крстени. Внимавајте, во тоа време крштевањето е невообичаена работа! Евреите го имаа својот ритуал на обрежување кој се случуваше во 8миот ден од животот на новороденчето. Сепак, Јован Крстителот по Божји налог започна да крштева луѓе дури и од Божјиот народ. Евреите сметаа дека со самото тоа што тие се синови Авраамови тие немаат потреба од нешто друго. Заборавија дека многу поважно е обрежувањето на срцето, а не простото обрежување на телото. Јован Крстителот им проповедаше покајание и спроведуваше крштевање токму меѓу Божјиот народ. И народот доаѓаше да биде крстен- што значи дека и Евреите ја согледуваа потребата од нановораѓање. Тие разбираа дека не е доволно само да бидеш Евреин по потекло и да ги имаш извршено сите церемонии. Службата на Јован Крстителот е едно сведоштво дека и Евреите признаваа дека треба нешто повеќе од празните форми, дека е потребн а трансформација на содржината, промена на срцето и умот. Всушност, самиот збор ,,Покајание’’ или ,,Метаноја’’ значи промена на умот! Евреите доаѓаа и признаваа: ,,Не можеме вака, потребна ни е промена!’’ Крштевањето никако не смее да се сфати како еден религиски ритуал, како уште една форма која треба да биде извршена. Крштевањето е многу повеќе од тоа- тоа е завет кој го склучуваме со Бога! Дека крштевањето на Јован Крстителот не беше само празен ритуал, зборува и фактот дека тој побара од самите верски водачи на Израелскиот народ (фарисеите и садукеите) да создадат плод достоен за покајание. Колку револуционерно, зар не? На народот кој практично беше потопен во ритуали и разноразни начини како да се исполнат законите и традициите, Јован Крстителот им проповедаше покајание!

Но, не проповедаше само покајание! Јован Крстителот имаше и една друга задача- тој беше оној кој го најави Месијата! Најдобро е сега да му дадеме збор нему: ,,Јас ве крштавам со вода за покајание, но Оној што оде по мене е посилен од мене; јас не сум достоен да Му ги понесам ни обувките; Тој ќе ве крсти со Светиот Дух и со оган. Лопатата е во рацете Негови и Тој ќе го очисти гумното Свое и ќе Си го прибере житото во амбар, а плевата ќе ја изгори со оган што не гасне.” (Евангелие по Матеј 3:11,12). И тогаш доаѓа Исус Христос, Месијата, да биде крстен. Си велите: ,,Но, зошто Исус да биде крстен со Јовановото крштевање, кое беше крштевање за покајание? Зар Исус имаше сторено некаков грев, та сега е потребно да се покае и да бара прошка?’’ Доколку си го поставувате ова прашање, честитам! Одлично размислувате! На ист начин размислуваше и Јован Крстителот додека го одвраќаше Исуса од крштевањето! Еве ги повторно неговите зборови кои Му ги упати на Исус: ,,Јас треба од Тебе да бидам крстен, а Ти кај мене ли доаѓаш!?” (Евангелие по Матеј 3:14). Безгрешниот дојде да се крсти кај Јован, а Неговиот одговор беше: ,,Остави го сега тоа, зашто нам ни претстои да ја исполниме секоја правда.’’ Се сеќавате на стихот од апостолот Павле кој веќе го цитирав погоре? ,,Зашто Оној, Кој не знаеше грев, Бог за нас го направи грев, та преку Него да станеме праведност Божја’’ Оној Кој не знаеше грев, Безгрешниот Исус стана грев. Синот Божји стана Син Човечки, за да можат чедата човечки да станат чеда Божји. Во Божјите очи ние, иако грешници, преку Христовата жртва сме оправдани. Христос стана нашата правда! Оној кој преку вера во Христа е облечен во Божјите очи е оправдан. Исус живееше праведен живот наместо нас грешниците и кога умре- Тој не умре поради некој Свој грев. Тој умре поради нашите гревови и ја задоволи правдата која велеше дека ,,платата, што ја дава гревот, е смрт’’ но, милостивиот Бог преку Христос ни даде подарок: ,,а подарокот од Бога е живот вечен во Христос Исус, нашиот Господ.’’ (Послание до Римјаните 6:23). Христос се роди поради нас, Христос страдаше поради нас, Христос умре поради нас. А денес го славиме Христовото крштевање, кое се случи поради нас. Во Христовото крштевање гледаме пример на послушност: Христос беше послушен во се’, послушен во отелотворувањето во ваков свет полн со грев, послушен во крштевањето, послушен во службата, послушен дури до самата смрт! И во сево ова, Христос е нашиот пример.

Но, централното случување на Богојавление беше моментот кога Бог се објави. Во многу ситуации на многу начини Бог му се објави на човекот иако воопшто не е должен да го прави тоа. По Падот во грев, човекот заслужува вечно да биде одвоен од Небесниот Отец. Но, сепак, поради Неговата огромна милост, Бог ни се објавува. Додека народот стоеше на брегот на Јордан чекајќи да биде крстен од Јован, народот го немаше слушнато Божјиот глас со векови! Се чинеше како Бог да го напуштил Својот народ. Но, кога Исус беше крстен и кога излезе од водата, се отворија небесата и Духот Божји слезе над Него како гулаб. Глас од небесата говореше: „Овој е Мојот возљубен Син, Кој е по Мојата волја!” Бог се јави! Бог се јави да го објави Својот Единороден Син Кој е во потполност според Божјата волја! Бог се јави да му даде на човекот повторно нова шанса. Бог се јави да го спаси човекот од гревот! Бог се јави да го спаси човекот од смртта! Ете, драги мои, тоа е пораката која ја носи Богојавление.

Но, наместо да ја славиме оваа порака, кај нас празникот Богојавление е некаква традиција која се накалемила и која гледаме дека денес се прилагодува на новите трендови па така си наоѓа свое оправдание и причина за постоење. Наместо овој ден и сите тие собири да се искористат за да се проповеда оваа Радосна Вест дека Бог се објави и дека Бог е Бог на милост и благодат, дека Бог преку крстот на Својот Син сака да создаде мир меѓу тебе и Него… вниманието на стотици илјадници Македонци денес беше насочено кон тоа кој ќе го фати крстот. Наместо да се прашаме што добивме од Оној Кој пред речиси 2.000 години го понесе Својот крст, ние се прашуваме кој го фати крстот во Вардар оваа година. Наместо да се прашуваме и да благодариме за се’ што ни даде Бог преку крстот Христов, ние се прашуваме што ќе добие денес оној кој во Вардар го фати крстот. Нека не биде така повеќе! Нека отсега, не само на празници туку и во секојдневието, наш фокус биде Оној за Кој Бог Отецот кога се јави рече: „Овој е Мојот возљубен Син, Кој е по Мојата волја!”

ЧОВЕКОТ И ВРЕМЕТО

2012-12-30T21:14:00.000+01:00

Крајот на годината е, периодот кога се прават ретроспективи на настаните и личностите, што ја одбележале годината. Честопати освен ретроспективите, многу медиуми и разноразни експерти се впуштаат во прогнози за иднината. Некои од предвидувањата кои се дадени пред 30–тина години, денес се исполнети. А други, воопшто не.

Една таква лоша прогноза е дадена од светските експерти по технологија во 1967 година. Според нивното предвидување технологијата кон крајот на векот ќе доживее толкав расцвет, што буквално ќе го измести човекот во работниот процес. Како резултат на ваквиот развиток на технологијата, човекот ќе работи само 22 часа во неделата, 27 недели во годината. Поради тоа, основниот проблем со кој ќе се судира човештвото ќе биде трошењето на остатокот од времето. И Марксистичката школа за дијалектичкиот матријализам учеше, дека со развитокот на производните сили, ќе се унапредуваат и производните односи, а кулминацијата на тој развој ќе биде комунистичкото општество, во кое човекот ќе работи само по два часа во денот и никому нема да му недостига никакво материјално добро.

Треба да признаеме дека прогнозите се исполнети во голема мера. Сведоци сме на невиден развиток на науката и технологијата. Но што е со слободното време на човекот? Излезе дека технологијата уште повеќе го ангажира човекот. Денес, човекот има помалку време од било кога порано.

Измисливме како да се храниме набрзина. “Fast food” киосците се на секој чекор. Имаме микробранови печки, експрес плотни за брзо загревање, готови храни што само се одмрзнуваат. Човекот најде начини како да се движи побрзо. Комуницираме побрзо и полесно. Бавните поштенски кочии се заменети со супер брзи доставки. Преку интернет за секунди се сврзуваме со најоддалечените точки на планетава.

И покрај сé, постојано ни недостига време. Луѓето постојано брзаат некаде. „Не ме чепкај сега, многу сум зафатен. Немам ни пет минути време“ – е често среќаваната реакција. Во недостиг на време, луѓето се отуѓуваат еден од друг. Телевизиските сапуници го изместија општењето во семејството. Гонењето на материјални профити ги оддалечуваат роднините, соседите, пријателите.

Ќе бидеме ли исто толку зафатени и во годината што доаѓа? За изминатите 365 дена можеме да се сеќаваме со радост или жал за пропуштеното. Можеме ли да погледнеме кон наредните 365 дена со нови очекувања? Ќе одделиме ли повеќе време за своите деца? Ним сме им потребни многу повеќе од било која играчка или останата материјална придобивка. Ќе се дружиме ли повеќе со родителите? Ќе разговараме ли повеќе со брачниот партнер? Ќе ги обновиме ли заборавените пријателства? Ќе имаме ли повеќе време и за нашиот Создател?

„Ти си најголемиот подарок“ е слоганот на најновата реклама на Кока-Кола.

„И затоа, внимавајте грижливо како живеете! Не како немудри, туку како мудри, исползувајќи го времето, зашто дните се зли! Па така, не бидете неразумни, туку разберете каква е Господовата волја!“ Послание до Ефесјаните 5:15-17.

Пастор Мите Гошев

На кој датум е роден Христос?

2012-12-25T18:51:00.001+01:00

Од поодамна имам слушнато дека модерниот датум за Христовото раѓање Божиќ е 25 декември, избран во обид да се Христијанизира пагански празник. Бев изненаден кога ја дознав вистинската историја за изборот на овој ден.

Иако во Библијата во книгите на Матеј и Лука е опфатено Христовото раѓање никаде не е забележан датумот на овој важен настан. Иако за овие модерни времиња можеби звучи малку чудно, раните христијани не посветувале некое особено внимание на родендените.
И се до 3ти век било така, кога разни групи на христијани започнале да покажуваат интерес околу датумот на Исусовото раѓање, а дури по еден цел милениум црквата започнува постојано да го празнува.
Што се однесува до хронолошкиот редослед на Христовиот живот рано-христијанските водачи првенствено биле посветени околу означувањето на денот на Неговата смрт со цел да го постават славењето на Неговото воскреснување (Велигден). Поради фактот што Библијата ја поставува Исусовата смрт во периодот на Еврејската Пасха одредувањето датум би требало да е едноставно. Како и да е, усогласувањето на Еврејскиот лунарен календар (кој има 12 месеци по 30 дена со додавање на еден месец плус секоја трета година) со Грчкиот и Римскиот се покажало не така едноставно.

По долго дебатирање Источната црква (која го употребува Грчкиот календар) го поставила 6ти Април, а Западната Црква (која го употребува Римскиот календар) го постави 25 Март како датум на Христовата смрт. Како што е познато, со време Западниот датум станува широко распространет и ја одредува Неделата како ден за празнување Велигден.

Интересно е да се напомене дека според Римскиот календар 25 Март е пролетниот Еквинокс-рамноденица, денот кој го симболизира “повторното раѓање на Земјата” за кои некои христијани верувале дека е денот на почетокот на светот. Верниците забележале значајност во симболиката на Исусовата смрт за годишнината на почетокот на светот поради фактот што Исусовата смрт за наше откупување овозможи нов почеток.

До 3от век, се забележува почеток на празнувањето на Исусовото раѓање од страна на некои христијани, но и на Неговата смрт, на 25 март затоа што во книгата наречена ,,За пресметувањето на Велигденскиот датум’’ авторот го појаснува погрешното сметање на овој ден како Исусов роденден.
Но зошто христијаните ги празнувале и раѓањето и смртта на Исус на ист ден? Најверојатно, една стара еврејска традиција влијаела врз оваа практика. Тие верувале дека животот на еврејски пророк започнува и завршува на ист ден. Секстус Јулиус Афрички додал една интересна компонента на оваа теорија. Тој тврдел дека Христовиот живот не започнал со Неговото раѓање, туку со Неговото зачнување. И ова размислување има одредена релевантност, зашто ако Христос бил зачнат на 25ти март, ќе се родел 9 месеци подоцна на 25ти декември.

Подоцна, Црквата го означила 25ти март како денот на јавувањето на ангелот Габриел на Марија и и го соопштил Христовото раѓање и се верувало дека тој момент е истовремено и моментот на зачнување, а 25ти декември се сметал за Христов роденден. Многу христијани сметаат дека денот на јавувањето на ангелот Габриел бил одреден со помош на претпоставката дека 25ти декември е денот на Христовото раѓање, па пресметката го одредува 25ти март како датум на кој се случило соопштувањето за Христовото раѓање и Неговото зачнување. Но, најверојатно било обратно!

Иако раните христијански водачи правеле напори точно да го датираат Христовото раѓање, треба да имаме на ум дека во времето кога Исус бил роден датумите се определувале според нечие владеење и според природата, а симболизмот играл голема улога во одредувањето на датумот на значајните настани.
Свети Јероним (340-420 година) се повикал на симболизмот за да го одбрани 25ти декември како ден на раѓањето: ,,Дури и природата се согласува со нашето тврдење, зашто целиот свет дава сведоштво за тоа тврдење. Се’ до овој ден темнината се зголемува; од овој ден натаму се намалува; светлината се зголемува, темнината се намалува’’.
Во време на владеењето на римскиот император Аврелиј (214-275 од нашата ера), во 274 година бил воспоставен празникот на Раѓањето на неосвоеното сонце на 25ти декември и веројатно датумот на овој празник влијаел за одредување на Божик на истата дата (ако воопшто имало пагански влијанија врз одредувањето на датумот). Но подеднакво е возможно Аврелиј да одбрал датум за овој пагански празник кој би имал значење и за христијанските верници. Според професорот по историја William Tighe: ,,Датумот немал религиозно значење во Римскиот пагански празничен календар пред времето на Аврелиј, ниту пак сонцето играло значајна улога во Рим пред него.’’
Се’ до времето на владеењето на Аврелиј, богот Митра (персиско божество кој тврдел дека е син на сонцето или негов придружник) бил најпопуларен меѓу римските војници. Императорот Аврелиј одлучил да ја употреби можноста да воведе монотеистички култ во Рим, и веројатно е дека неговата мотивација била да се натпреварува со христијанството-растечка монотеистичка религија која тој ја гледал како закана за империјата.

Првиот јасен запис дека Христовото раѓање е на 25ти декември датира од 336 година, но возможно е дека Црквата го прифатила тој датум многу порано и дека тоа било општо познато. Како и да е, дури и паганскиот празник да имал влијание врз одредувањето на датумот на Божик, тоа влијание било споредно. Примарна цел на Црквата била да одреди датум кој би бил богат со симболизам.

Сепак, денес за нас кои сме нановородени христијани датумот воопшто не треба да претставува ,,камен на сопнување’’ околу кој ќе се препираме и ќе трошиме премногу време и енергија. Многу поважно треба да ни биде духовното значење на овој датум и да размислиме што за секој од нас значи Христовото раѓање.

Превземено и прилагодено од www.christianitytoday.com

ВИСТИНСКИОТ ПАТ

2012-12-16T00:47:00.000+01:00

Кога купувате некој производ (бела техника, електроника и сл.) со него ви даваат упатство за употреба. Во тоа упатство, можете да најдете инструкции за тоа како правилно и најбезбедно да го користите производот, за подолго време да остане во добра, работна состојба. Обично, на последните страници на упатството има и водич за тоа како треба да постапите, во случај ако се јави некаков проблем со производот - Trouble-shooting. На пример, ако фрижидерот ви грее, во упатството можете да најдете насоки за тоа како да го решите проблемот со греењето и на тој начин да спречите некој сериозен дефект. На пример во упатството веројатно би прочитале:: „проверете да не е поставен фрижидерот до некакво грејно тело, да не е изложен на сонце, да не е преблизу до ѕидовите“ и сл. Подобро е навреме да се отстранат причините за неправилното функционирање, отколку потоа да се прават скапи поправки.
И Библијата е еден вид упатство, за тоа како правилно и безбедно да го живееме нашиот живот на вера и да останеме во христијанска топ форма. А крајот на посланието на Јуда претставува еден вид Trouble-shooting - водич за корекцијата на проблемите што лажните христијани ги предизвикуваат во црквите. Ако внимателно ги следиме инструкциите во Библијата и навремено ги отстрануваме проблемите, тогаш црквата ќе остане во добра и здрава духовна состојба. Ако се остават проблемите да се таложат, можат да предизвикаат тотален крах на работата.
Во досегашните изучувања ги видовме карактеристиките на лажните верници, опасноста од нивното делување, методите што ги користат и нивните себични мотиви. Во последниот дел, Јуда се обраќа кон вистинските верници, давајќи им насоки за тоа како треба да живеат, за да се заштитат од опасностите што ги предизвикуваат тие верници.
„А вие, мили мои, изградувајте се себеси врз вашата пресвета вера, молејќи се во Светиот Дух, одржете се себеси во Божјата љубов, нестрипливо очекувајќи ја милоста на нашиот Господ Исус Христос за вечен живот. Бидете милостиви кон оние кои се сомневаат, спасувајте ги другите, извлекувајќи ги од оган. Спрема некои пак покажете милост, со страв, мразејќи ја дури и облеката од телото осквернете. А Оној Кој може да ве дочува од слизнување и да ве постави непорочни пред Неговата слава со голема радост, Единствениот Бог, нашиот Спасител, преку Исус Христос нашиот Господ, нека има слава, величие, сила и власт пред вековите, сега и во сите векови. Амин“ (Јуда 20-25)
Прави впечаток фокусот што Јуда го поставува на растежот на верата. Никаде нема да најдеме совет, кој нè мотивира се занимаваме со лажните верници. Бог ќе се погрижи за нив. Онаа кон што треба да биде фокусиран секој верник е растежот во верата. Колку што е подолго некој во верата, толку поголема би требало да биде таа во неговиот живот.

КОЈ Е ОДГОВОРЕН ЗА ИЗГРАДУВАЊЕТО ВО ВЕРАТА (20а)
„А вие, мили мои, изградувајте се себеси“.

Тоа значи, дека никој не смее да го остави својот духовен растеж на случајноста, никој не треба да очекува некој друг да ја гради неговата вера. Секој еден од нас е одговорен за својот духовен растеж. Јуда ни покажа какви се луѓе се вовлекуваат во црквите. Ако го препуштиме сопствениот духовен растеж на некого, паѓаме во опасноста воопшто да не растеме и уште полошо, да бидеме насочени во погрешна насока. Да, пастирите, учителите, старешините треба да обезбедат благопријатна атмосфера за духовен растеж на луѓето во црквата, меѓутоа тие не можат да направат другите да пораснат во заедништвото со Бог. Растежот во Бог е лична одговорност.

КОЈА Е ОСНОВАТА ЗА ИЗГРАДУВАЊЕТО (20б)
„врз вашата пресвета вера“. Овде Јуда нè навраќа на почетните стихови од посланието, на „верата која им е предадена на светиите еднаш засекогаш“. Нашето изградување треба да биде основано на Словото. Веќе рековме на почетокот на изучувањето на посланието: под „вера“ Јуда го подразбира учењето на Библијата. Светото Писмо ни ја открива вистината за Бог, за Неговиот Син Господ Исус Христос, за човекот и неговиот свет. Нашата вера не е нашето лично мислење, ниту пак мислењето на некој друг човек. Нашата вера доаѓа директно од Исус Христос и Светиот Дух, кој ги вдахнувал пророците да го пишуваат Светото Писмо. Затоа верата е „пресвета“. Зборот „свет“, како што рековме, значи нешто што е одделено, поразлично. Нашата вера е сосема поинаква од сите други вери. Тоа не е вера базирана на мислења, шпекулации или човечки имагинации. Таа вера е света, зашто е одделена, поинаква е од човечките идеи за Бог, за човекот и за животот.
Секој верник е одговорен да го изградува својот живот врз пресветата вера. Тоа значи, дека треба да ја изучуваме Библијата, да размислуваме на неа, да ги меморираме вистините. Нашата вера расте, ако расте нашето познавање на Бог. Колку што повеќе го познаваме Бог толку повеќе ќе Му се доверуваме. А тоа значи, дека со поголема сигурност ќе ја применуваме вистината во животот, зашто повеќе веруваме во неа. Единствениот начин за градење на христијанскиот животот на цврста основа е преку непрекинатото изучување на Словото и негово применување во животот:
„24 И така, секој кој ги слуша овие Мои зборови и ги применува, ќе биде спореден со разумен човек кој ја изградил својата куќа врз карпа 25 И заврна дожд, надојдоа реки, дувнаа ветрови и нагрвалија на куќата, но таа не се разурна, зашто беше втемелена врз карпата. Секој, кој ги слуша овие Мои зборови, а не ги исполнува, ќе биде спореден со безумен човек, кој ја изградил својата куќа врз песок. 27 А кога заврна дожд, надојдоа реки, дувнаа ветрови и нагрвалија на таа куќа, таа се урна, а нејзиното уривање беше стравотно.’’
Матеј 7:24-27.
Ако го градиме својот живот на основата на Словото, ако живееме со Него, тогаш имаме стабилен христијански живот, кој не може да биде нарушен од ништо и од никого. Какви лажни учители да доаѓаат, колку и да се обидуваат да нè заблудуваат, ние ќе продолжиме цврсто да чекориме на основата на верата.

ПАТОТ НА ГРАДЕЊЕТО НА ВЕРАТА (20в-21)
„молејќи се во Светиот Дух“. Изградувањето на здрав христијански живот врз основата на Библијата е невозможен без посветеност на молитвата. Што значи тоа, да се молиме во Светиот Дух? Многу наши молитви можат да бидат инспирирани од нашите желби, потреби, интелект а не од Бог. Често пати не сме толку загрижени за потребите за кои Бог сака да се молиме, отколку што сме загрижени за нивото на изразување што сакаме да го постигнеме во молитвите. Молитвите пред сè треба да сеинспирирани од Светиот Дух. Калвин има кажано: „Никој не може да се моли правилно, ако Го нема Светиот Дух за свој водач“. Да се молиме во Светиот Дух значи:
- Да бидеме повлијаени од Неговото присуство.
- Да ја бараме Неговата помош во приближувањето кон престолот на
благодатта.
- Да бараме Тој да ги коригира нашите мотиви и да осигури молитви согласно
со Божјата волја.
- Да живееме во Духот секој миг, така што ќе имаме непрекината молитва – „молете се постојано“ 1Солунци 5:17.
„одржете се себеси во Божјата љубов“. Еден од атрибутите на Бог е Неговата љубов. Божјата љубов е неограничена и таа ги опфаќа и грешниците. Во Римјаните 5:6 пишува, дека Тој нè возљубил уште додека сме биле грешни. Тоа не е спорно. Божјата љубов постојано се насочува кон нас. Меѓутоа, прашањето е: дали сме во хармонија со Божјата неограничена љубов? Лажните верници за кои пишува Јуда, тргнувале од вистината за Божјата љубов кон грешниците, меѓутоа погрешно ја прилагале. Нивното учење било: Бог ме сака, независно од животот што го живеам. Навистина ли е така?
Да, Божјата љубов нè престанува, меѓутоа ние може да живееме надвор од таа љубов, ако не се одржиме во неа. Оние што не се одржуваат во Божјата љубов живеат на темната страна на месечината. Сонцето постојано свети. Неговите зраци постојано се излачуваат. Но ако живееме на темната страна на месечината не бидеме во позиција да уживаме во светлината и топлината што доаѓа од сонцето. Истата идеја ја имаме и во параболата за блудниот син (Лука 15). Таткото не престана да го љуби својот син, но синот не беше во близината на таткото за да ги ужива благодатите на таа љубов. Треба да се одржиме во Божјата љубов.
Всушност постои внатрешна взаемна поврзаност во целиот овој процес: можеме да се одржиме во Божјата љубов, ако го градиме животот на Словото. Ние ќе бидеме во областа на Божјата љубов и таа ќе нè грее, ако ги принесуваме пред Него молитвите во Светиот Дух. Ако го напуштиме животот во вистината, запаѓаме во темната страна на животот, каде што не може да не осветлува Божјата љубов, независно од тоа што Тој продолжува да нè љуби.
„нестрпливо очекувајќи ја милоста на нашиот Господ Исус Христос за вечен живот“. Ние се градиме себеси на верата, принесуваме молитви во Духот, живееме во Божјата љубов, зашто во своите срца ја чуваме блажената надеж во скорешното Христово доаѓање. Таа надеж нè држи на патот на верата. Господ Исус Христос ја овозможи Божјата милост за нас: добивме опростување за гревовите. Но денот на целосното избавување од сите последици на гревот нема да дојде сè до Христовото доаѓање. Тогаш ќе бидеме трансформирани според Неговиот лик во совршенство и слава. Тогаш ќе бидеме во тела во кои нема да има болка, солзи, смрт. Ние се изградуваме врз нашата пресвета вера држејќи ги нашите очи фокусирани на милоста на Господ Исус и кон славниот ден на Неговото доаѓање (1Јован 2:28).
ГРИЖА ЗА ДРУГИТЕ (22,23)
„22 Бидете милостиви кон оние кои се сомневаат, 23 спасувајте ги другите, извлекувајќи ги од оган. Спрема некои пак покажете милост, со страв, мразејќи ја дури и облеката од телото осквернета.“
Првостепената задача за секого е да се изградува себеси во Словото, зашто само така може да ја има правилната грижа и кон другите. Како треба да постапиме кон верниците околу нас? Различен однос кон различни категории. Имајќи ја мудростададена од Бог треба да процениме кога да утешиме а кога да укориме. Но во никој случај не треба да се изостави пријателот кој започнал да флертува со лажните учења.
„Бидете милостиви кон оние кои се сомневаат“
evl ea,w ‐ милост, љубезност, d ia k r i,nw ‐ колебање, сомневање. Љубезноста, т.е. милоста треба да биде покажана кон оние кои се воведени во сомнежи. Лажните христијани со својата харизма лесно можат да предизвикаат сомнежи во вистината кај младите и духовно незрели верници. Кон таквите не треба да се покажува критицизам, осуда, суровост, надменост, духовна гордост. Нашиот дух треба да сочувствува кон таквите и да бара начини да бидат
ослободени од нивните сомнежи.
„спасувајте ги другите, извлекувајќи ги од оган. Спрема некои пак покажете милост, со страв“ (покажувајќи милост со страв). Не треба да се остават на мира ни оние што се загубени во лажните учења, оние што не се одржале во Божјата љубов. Нашата молитва и цел за такви треба да биде нивното спасение, т.е. извлекување од огнот. Милоста кон таквите треба да се покаже на еден покритичен начин. Треба да бидат заплашени, т.е. да бидат предупредени за Божјиот суд што ги очекува. Обично во нашите истапи кон грешните членови на заедништвото сме премногу внимателни, од страв да не ги повредиме. Словото нè предупредува, дека треба да ги исправуваме пред вистината оние, кои се заблудуваат. Тоа е вистинската љубов и сочувство. Ако Бог беше така внимателен кон нас, за да не нè повреди никогаш немаше да ни открие дека сме грешни, заблудени, виновни и ќе нè оставеше да тонеме во пеколот. Како некој ќе ја разбере вистината за себе ако не му биде откриена? Подобро е да навредиме некого, отколку да го оставиме на патот што води до пропаста.
Еднаш Dwight L. Moody забележал еден човек на улиците на Чикаго кој започнувал да се смрзнува. Го очекувала сигурна смрт. Што направил Moody? Прво почнал да го убедува да стане, да се размрда. Потоа зел да го растрива неговото тело, но без успех. Не знаејќи што да прави повеќе му треснал еден здрав бокс во лице извикувајќи: „Станувај! Зар не гледаш дека умираш!“. Човекот се освестил и кога разбрал дека е удрен рипнал и почнал гневно да го гони Moody? Така се забрзала циркулацијата во неговото тело и човекот бил спасен. Не помогнале убавите зборови. Не помогнало нежното масирање. Живото му бил спасен поради ударот во лице што предизвикал гнев кај него. Нашето остро сведочење може да разгневи некого, но и да го разбуди од духовното бессознание, кое води до духовна смрт.
„мразејќи ја дури и облеката од телото осквернета“.Јуда користи многу описен речник. Се гледа дека е брат на Јаков. Кога работиме на спасението на заблудените, треба да внимаваме на себеси. Вистинскиот верник ја има грижата за заблудените, но во толкава мера ги мрази постапките што ги осквернуваат луѓето, што ја замразува дури и облеката што била носена на осквернето тело. Се разбира речникот е сликовит, меѓутоа многу јасно предупредува за сериозниот однос што треба да го имаме кон гревот. Грижата кон другиот не значи солидаризирање со неговиот грешен живот. Да не се случи наместо грешниот да се врати на правилниот пат, ние да залутаме во грешниот пат.

ОДДАВАЊЕ НА СЛАВА И ПОЧИТ НА БОГ (24,25)
„24 А Оној Кој може да ве дочува од слизнување и да ве постави непорочни пред Неговата слава со голема радост, Единствениот Бог, нашиот Спасител, преку Исус Христос нашиот Господ, нека има слава, величие, сила и власт пред вековите, сега и во сите векови. Амин“
Значи, Јуда започна со упатството за сопственото изградување на основата на верата, потоа продолжи со грижата за заблудените и завршува со сигурност што ја имаме во Бог. Тоа е патот што треба да го поминуваме за да се зачуваме богоугодни во оваа време на лажно христијанство. Ајде да ги видиме последните насоки.
„А Оној Кој може да ве дочува од слизнување“. Само Бог може да нè зачува во овој свет полн со лажни учења и расипаност. Всушност, станува очигледно, дека можеме да го живееме богоугодниот живот, само затоа што Бог ни помага во тоа. Можеме да останеме во Неговата близина преку Словото, молитвите и праведниот живот само затоа што Тој ни дава сила и водство преку Светиот Дух. Тој е милостив Бог кој ни помага да се одржиме на патот на вистината.
„и да ве постави непорочни пред Неговата слава“. Бог може да нè направи да бидеме непорочни (a ;m w m o j – без дамка), чисти, без никаква дамка, кога ќе се појавиме пред Него. Можеме да се претставиме пред Бог, само ако сме совршено праведни, а таква совршена праведност може да ни подари само Бог, преку Господ Исус Христос.
„со голема радост“. Бог може да ни даде неизмерна радост, кога ќе се појавиме пред Него во Неговата слава. Ќе можеме да го гледаме Бог лице в лице, нашите тела ќе бидат трансформирани, ќе бидеме заедно со саканите што си заминале кај Бог порано, ќе се насладуваме на можноста да му служиме на Бог пред Неговиот престол во целата вечност. Сето тоа ќе предизвикува неизмерна радост.
Тоа е сигурноста на светиите. Бог, нè чува во спасението, нè осветува и нè полни со радост. Живееме во свет во кој сигурноста е на ниско ниво. Во овој несигурен свет, можеме да сметаме само на постојаната грижа на Оној, Кој нè држи во Својата силна рака.
Кога Лутер го нападнал учењето на РКЦ, папата пратил кардинал со некакво богатство, да го убедува да се врати во црквата. Лутер ги одбил парите на што кардиналот се разгневил и го заплашил: „Малиот прст на папата е поголем од цела Германија. Да не мислиш, дека Германските кнезови ќе му објават војна на папата за да те заштитат еден таков мизерен црв како тебе? Нема да го направат тоа. И кај ќе бидеш тогаш?“ Лутер му одговорил: „Таму каде што сум сега: во рацете на Семоќниот Бог“.
Ние сме на сигурно само во Бог! Затоа: „Единствениот Бог, нашиот Спасител, преку Исус Христос нашиот Господ, нека има слава, величие, сила и власт пред вековите, сега и во сите векови. Амин!“
Што и да зборуваат лажните учители, Бог си останува Единствениот Бог, единствениот Спасител и единствениот Господар. Тој победува и ако останеме во Него и нам ни е гарантирана победата. Јуда е полна со предупредувања, но завршува со сигурната надеж во Бог. Опасните времиња треба да ја зајакнат уште повеќе нашата вера и сигурност во Бог. Стави ја својата рака во раката на Исус и Тој ќе те штити преку Неговата сила.

Пастор Мите Гошев

ВОЈНАТА НА ПОХОТИТЕ

2012-12-02T18:24:00.001+01:00

Од каде се војните и од каде се караниците меѓу вас? (Јаков 4:1)

Од каде се војните и од каде се караниците меѓу нас, прашува Јаков. Сведоци сме на воени пожари кои непрекинато пустошат по Земјината топка. Милиони долари се потрошени на разноразни комисии и организации за справување со кризи, во умиротворителни воени мисии, но од мирот нема ништо. Човештвото од создавањето до денес многу напредна во поглед на науката и техниката меѓутоа, во однос на проблемот со војната, човештвото се уште се наоѓа во времето на Каин и Авел. Единствен „напредок“ е софистицираното оружје што ја замени секирата на Каин. Како можеме да ги објасниме постојаните војни меѓу народите, меѓупартиските борби, борбите на пазарот, борбите во семејствата, војните внатре во црквите…? Јаков го дава тажниот но точниот одговор: проблемот е во човекот. Непријателот на човештвото е самиот човек. Зад сето античовечко поведение стои човекот. Сите конфликти почнувајќи од глобалните војни па сè до војните во семејството, конфликтите меѓу брачните партнери, меѓу родителите и децата, меѓу браќа и сестри, сите војни кои се водат во било која форма се запалени од војната која се води внатре во човекот – војната на човековите страсни желби.

„Не доаѓаат ли од вашите похоти што војуваат во вашите органи? Посакувате а немате, та затоа убивате.Завидливи сте и не можете да добиете; затоа се борите и војувате. Барате, но не добивате, зашто барате со лоши цели, за да го трошите на вашите похоти“ – продолжува со дијагнозата ап. Јаков. Конфликтите и споровите произлегуваат од желбите, кои водат војна во нашите тела. Неисполнетите желби го фрустрираат човекот, а тој не бира начини како ќе ги задоволи.

Кога човекот ќе тргне кон задоволување на својата желба и кога ќе му се испречи некој друг со истата намера, или пак ако се појави некој што сака да го спречи во таа намера, војната е на повидок. А кога имаме доволно силен мотив, способни сме дури и да убиеме. Страшно насилство е затворено во човекот кое излегува надвор и е во состојба да ги уништи другите кога e притиснат од искушенијата за задоволување на своите желби.

Затоа сакам да се приближам до Бог, зашто во Неговата близина се очистува моето срце; сакам да ја гледам Неговата слава зашто таа ја задоволува мојата душа; сакам да стојам во Божјата близина, зашто Неговиот мир го решава проблемот со немирот во мене; сакам да се напојувам со Неговата љубов зашто таа го чисти злото што се надига во мене.

„Приближете се кон Бог, и Тој ќе се приближи кон вас; исчистете ги рацете, вие грешници, и очистете ги срцата, вие луѓето што се двоумите!… Понизете се пред Господ, и Тој ќе ве возвиши!“ (Јаков 4:8-10).

Пастор Мите Гошев

КАКО МОЖЕМЕ ДА ЗНАЕМЕ ДЕКА БОГ ПОСТОИ?

2012-11-12T12:23:00.000+01:00

КАКО МОЖЕМЕ ДА ЗНАЕМЕ ДЕКА БОГ ПОСТОИ?

– Тема против теоријата за еволуцијата.

ПРИРОДАТА ГО ДОКАЖУВА БОЖЈОТО ПОСТОЕЊЕ

Писател - ЏОН СТЕЦ

Превод – Јулијана Милеска, Охрид

Коректура - Ацо Митев, Битола

Библијата не губи време докажувајќи го Божјото постоење. Тоа се подразбира уште од првиот стих: „Во почетокот Бог ги создаде небото и земјата”. Овој стих ја открива Божјата креација, а не Неговото постоење. Библијата констатира дека само безумникот си вели во своето срце нема Бог (Псалм14:1). Меѓутоа постојат многу докази надвор од Библијата кои би требало да посведочат на секое искрено барање на вистината. Во Писмото до Римјаните 1:20 е напишано: „Оти она, што е во Него невидливо, односно вечната Негова сила и Божество, се гледа уште од создавањето на светот, гледани по нивните созданија, па така тие(луѓето) немаат изговор”. Овде Библијата ни дава јасна констатација дека е можно да се препознае невидливата Божја моќ и Неговото создавање, така што човештвото ќе нема изговор за своето неверство кон Создателот. Затоа сакаме да ги разгледаме Божјите дела и да пронајдеме несоборливи докази за Божјото постоење.

БОЖЕСТВЕН ЗАКОНОДАВЕЦ

Непроменливите закони во вселената бараат Божествен законодател

Во излагањето за потеклото на нашиот соларен систем, самите научници започнуваат со добро уредени и трајни одредби кои се секогаш водени од постоечките закони. Постоењето на непроменлив, невидлив, а сепак активен закон значи, постоење на Голем Законодател. Тој Законодател е Бог. Постоењето на закони како што се законот за гравитација, термодинамика, брзина на светлината (330.000 км./сек.), законот за движење, неопходноста од астралните тела кои се секогаш заоблени (принцип изостатика) и безброј други закони, бараат свој Законодавец.

Еден од најголемите закони е законот на сеење и жнеење (види во Библијата до Галатите 6:7-8). Приближно 70.000 000 000 000 (седумдесет билиони) зрна ‘рж што се посеани во последните 2.000 години во Кореја го потврдуваат овој закон на сеење и жнеење. Не дошло до ниедна грешка; ниту едно од овие зрна не се претворило во пченица или јачмен. Овој закон е делотворен на физичкото, менталното, социјалното и духовното подрачје.

Следниот закон кој Бог го воспоставил на земјата е законот на репродукција во рамките на сопствениот вид. Во теоријата на еволуцијата научниците велат дека нижите животински облици еволуирале во виши. Тоа би значело еден вид да се претвори во друг вид. Меѓутоа, такво нешто во природата не гледаме. Тоа е напразен обид ембрионот на риба да се претвори во човек или во било кој друг вид кој се разликува од оној специфичен вид на риба. Направени се и бројни експерименти како обид за вкрстување на различни видови и култивирање на нови растителни и животински облици, но секогаш останувале во рамките на своите сопствени видови, а нови не настанувале. Фактот дека Бог го воспоставил овој закон произлегува од записот на Библијата, каде што е напишано: „...секој според својод вид...” (1.Мојсеева 1:11,24,25), така што овој закон е спроведуван и одржуван се досега и е еден од главните докази за постоењето на Бог. Овие закони денес се неповредливи, зачувани и активни само заради Божјиот Суверенитет.

Постои зачудувачки распоред во ѕвездениот систем. Означувањето за точно време на радио отприлика е точна, но и таа мора повремено да се проверува со најдобриот часовник на Поморската ѕвездарница во Вашингтон, пред настанокот на автоматските часовници. Но, дури ни овој часовник не е најсовршен и повремено мора да се регулира на основа на прекрасниот часовник во вселената, односно според небеските тела. Прецизните корекции достигнуваат дури до 1/1.000 делови од секундата. Но е откриен уште подобар метод и тоа не по пат на телескопско набљудување на вселената, туку со гледање на микроскоп. Вибрациите или светлосните фреквенции на атомите и молекулите се секогаш доследни. Сега атомскиот часовник се управува врз основа на овие исклучителни доследни атомски фреквенции, кои временското мерење го прават толку прецизно што разликата во рамките на секундите се мери во однос на 100.000 години. Создателот и Креаторот, во атомите всадил непроменлив закон на светлосни фреквенции, така што кај секој атом оваа вибрација се променува една до две секунди дури за 100 000 години.

Многу големи и современи научници биле неколебливи верници во Божественото создавање на вселената. Научниците како што се: Исак Њутон, Фарадеј, Дан, Зорд, Келвин и Комптон изразиле свое верување во Суверен Бог, Создател на целата вселена.

Д-р. А.Х. Комптон во 1923 година на возраст од 35 години кој бил типичен верник помеѓу научниците, добил Нобелова награда на подрачјето на физиката. Својот став го потврдил со зборовите: „За мене верата почнува со сфаќањето дека суверена интелегенција ги создала вселената и човекот. Не ми е тешко да верувам во тоа, затоа што не може да се побие фактот дека каде што има план таму има и интелегенција... уредената и добро комбинираната вселена сведочи за досега највеличествената изговорена вистина...”! Ваков вид вера изразуваат многу други научници како што е В.Фон Браун и други астронаути. Еден од најголемите научници Алберт Ајнштајн верувал дека Бог ја создал вселената и „никогаш не верувал дека вселената настанала случајно или пак од хаос (неред)... За него вселената имала апсолутен ред и закон”(Книга на Енциклопедијата).

БОЖЕСТВЕН СОЗДАТЕЛ

Земјата не постоела отсекогаш; овој факт бара божествен Создател

Споредувајќи ги идеите на различни научници забележуваме дека тие секогаш почнуваат со претпоставка за постоење на материјата во некој облик, било во цврста или гасовита состојба. Но, тие секогаш се колебаат кога ќе се постави прашањето за потеклото на таа материја. Лесно е да се разбере дека материјата не постоела отсекогаш, бидејќи целата вселена постепено се распаѓа. За неколку милијарди години нашето сонце потполно ќе изгори; според тоа сонцето не постоело отсекогаш исто како и секоја друга ѕвезда во бесконечната вселена. Следните научни истражувања даваат докази за староста на нашата планета.

Океански наслаги (талози)

Геологот С. Невинс докажал дека приближно 27.500 000 000 (27 билиони) тони наслаги во текот на годината се транспортираат во океаните, по пат на реки, поплави и ерозија на земјиштето. Значи, невозможно е Земјата да е стара милијарди години (еволуционистите тврдат 4,5 милијарди години), бидејќи во текот на само една милијарда години би ги снемало сите планети а целокупната земја би била на морското ниво. Со мерење на наслагите на океанското дно утврдено е дека Земјата не е постара од 10. 000 години. Со ваквото геолошко откритие доаѓаме до сигурен доказ дека Библијата е секогаш во право кога се однесува за настанокот на вселената. И не само за тоа, туку и за било што друго кое се однесува за запознавање на вистината. Отприлика пред 3.000 години во Библијата е напишано: „Вистината ќе никне од Земјата” (Псалм 85:11). Во овој случај тоа е вистина. (Вистината којашто никне од Земјата можеме да ја сфатиме во секоја облична говорна форма на искажување).

Земјина магнетна сила

Д-р. Томас Барнес, професор по физика на Тексашкиот универзитет во Ел Пас, пресметал дека магнетната сила на Земјата се намалува за 813 милиони (Њ) годишно. За овој сигурен факт многу малку се знае помеѓу научниците, воглавно затоа што еволуционистите не сакаат да се објави поради тоа што би ја повредила нивната теорија, кои тврдат дека Земјата е стара 4,5 милијарди години. Опаѓањето на земјиниот магнетизам е научен факт грижливо документиран во период од 130 години. Овие податоци се достапни на располагање на секого во (ESSA Tehnical Report IER 46-IES).. Степенот на ѓубре е 5% за 100 години што навистина е многу. Овој владин извештај исто така тврди дека до 3991 година овој магнетизам потполно ќе исчезне. Според други пресметки половина живот на земјиното магнетско поле е 1400 години, односно броејќи наназад земјиното магнетско поле се зголемува за двапати секои 1.400 години. Што значи, порано 7.000 години земјината магнетска сила била 32 пати појака одошто денес.

Претпоставувајќи дека магнетната сила на Земјата била во суштина помала од магнетските ѕвезди, затоа Земјата не може да биде постара од 10. 000 години. Тоа значи оти вистинските научни докази се сложуваат со хронологијата во првата книгата на Мојсеј. Овие факти покажуваат дека Земјата е премногу млада. Практично би било невозможно да постоел било каков облик на животински или човечки живот пред 10. 000 години.

Млада месечина

С. Харолд во своето списание „„Space Probes: New Threat to Evolutionists”, печатено во септемврискиот број на списанието Moody Monthly (1975) пишува, како истражувањата на Месечината предизвикале промена на територијата на еволуцијата. На пример:

(1) Испитувањата направени при шетањето на Месечината покажуваат дека таа сè уште се лади, така што таа испушта голема температура на својата површина, покажувајќи на својата младост.

(2) Откриено е магнетско поле кое покажува дека месечевата кора била најнапред плиновита, а не во цврста состојба. Значи, постоењето на плиновита кора на толку мала површина како што е Месечината, покажува исто така на нејзината младост.

(3) Доколку Месечината би била стара 4 милијарди години (како што велат еволуционистите) тогаш би требала на себе да има 2, 85 м дебела напластена прашина. Но, прашина скоро и нема.

(4) Месечината е сеизмолошки (тресења слични на земјотресите) активна, што истотака покажува на нејзината младост.

Радиокарбонско пресметување

Датирањето на фосилни остатоци од живите суштества со помош на карбонот било од голема корист за докажување на младоста на Земјата. Кога се мери староста на материјалите како што се нафта, коски, дрвен јаглен и други, со помош на оваа метода се наоѓа дека тие се стари неколку илјади а не неколку милиони години, како што еволуционистите сакаат да веруваат. Било каде да се нашол дрвен јаглен покрај коски бил секогаш минерализиран, а таму каде што имало оган неговата старост можела да се одреди, бидејќи во таа состојба бил добро сочуван и не станувал минерал. И во двата случаи староста на дрвениот јаглен била неколку илјади години. Сето мноштво од коски за кои се сметаше дека се стари по повеќе милиони години всушност се стари само неколку илјади години.

ФОСИЛИ

Дали фосилите ја откриваат вистината за животот на Земјата? Фосилите јасно укажуваат на различни животински облици. Изненадното појавување на животински фосили во раните геолошки периоди, пред се зборува за создавање одошто за еволуција. Геолозите утврдиле дека во ниските Рамбриски карпи се наоѓаат разновидни морски безрбетници со висок степен на развиеност, што би укажувало на долг еволуциски период, но предци или предходници на овие форми не можат да се најдат никаде во пред-Рамбриските карпи! Овој недостаток го согледуваат и еволуционистите.

Никој никогаш не пронашол преоден облик помеѓу безрбетниците и ‘рбетниците. Кога еволуцијата би била вистинска, тогаш би ја пронаоѓале во илјадници преодни облици од нижите кон високите организми. Тогаш би постоеле меѓустепени на развојот, видливи на фосилите, почнувајќи од нижите морски суштества па се до рибите и од пеперутките па до птиците. Ама такви воопшто нема! Зошто? Затоа што Бог во исто време го создаде целокупниот животински свет. Библијата, преку која Бог се откри на човекот тврди дека сите видови Бог ги создаде посебно, создавајќи ги совршени за да може секој вид да се размножува во своите рамки. Тоа е непроменлив закон на Божествениот Законодател.

На оваа прашање теоријата на еволуцијата го нема потребниот одговор. Ако телесните органи се развивале постепено по пат на мутација и природно избирање со опстанок на посилните, тогаш напола оформените органи често би биле загрозени и не би можеле да опстанат. Би морале во голема мера да се препуштиме на фантазијата за да би поверувале како на пример едно око кое е слепо се развива во процесот на милијарди мутации во текот на милиони години. Окото посакува големи специјалисти и инженери и вграден компјутер. Сè тоа е Божјо создание.

Повеќето живи суштества се взаемно зависни. Така на пример, без пчелите сите овошки би изумреле за само една година. Поточно сите пчелини друштва морале да настанат во ист временски период, зашто едно друштво не може да опстане без друго. За ова еволуцијата нема никакво објаснување. Туку напротив, мажјаците и женките од сите овие видови морале да бидат создадени во исто време. Инаку, како било можно видовите од едниот пол да опстанат милиони години, се додека се развијат оние од спротивниот пол?

Постојат закони и на термодинамиката, а тоа е уште покомплицирано за еволуционистите. Првиот закон на термодинамика вели дека енергијата не може да се додаде ниту да се одзема. Понатаму, законот зборува за тоа дека енергијата се претвора од еден облик во друг, така што постанува неусогласена, а помалку употреблива и започнува да ја снемува.

Ова е видливо во процесот на разбирање на ураниумот (238) на помал комплексен облик на радиум (226.4) и конечно до олово (207.21). Во случајот на претворање на енергијата на јаглен во енергија на пареа, се губи околу 50% од енергијата. Целокупната вселена се гаси. Наместо настанувањето на нови животински облици, стотици видови се изумрени а други постепено исчезнуваат.

Еволуциската теорија е сосема спротивна на воспоставените закони на природата.

Во Писмото до Римјаните од апостол Павле напишано, зборува за вториот термодинамички закон: „...во надеж дека и самото создание ќе се ослободи од ропството на распадливоста...”(Римјаните 8:18-22). Значи, мораме да заклучиме дека материјата не постоела отсекогаш, инаку денес не би имало „живи” ѕвезди бидејќи одамна би изгореле. Исто така не би имало светла, ни гравитација, туку само хаос (неред). Со оглед на тоа дека материјата морала да настане во одреден момент, таа мора да е создадена. Тоа што е создадено мора да има Создател. Тој Создател е Бог.

БОЖЕСТВЕН ДАРИТЕЛ НА ЖИВОТ

Постоењето на животот бара постоење на Божествен дарител на живот

Постојат три можни теории кои се обидуваат да го објаснат постоењето на живот на нашата планета:

(1) Тој живот постоел отсекогаш

(2) Тој живот настанал по пат на хемиски реакции; кој се развил по пат на долг временски процес

(3) Тој живот во еден миг е создаден од Бог.

Животот на земјата не би можел отсекогаш да постои, зашто ни земјата не постои отсекогаш. Дури и најревносните еволуционисти веруваат дека земјата има свој почеток, само што тој почеток според нив е пред 4,5 милијарди години.

Другата теорија учи дека животот настанал од органска материја и дека по пат на процесот на мутација во текот на милијарди години, се развивале многу- илјадните прекрасни видови кои денес постојат. Ова се нарекува теорија на еволуција. Зборот „теорија” значи „претпоставка” Оваа теорија тврди дека сите живи суштества вклучувајки го и човекот како и целиот животински и растителен свет, настанале од наједноставни живи ќелии. Но, ниту еден научник на било кое подрачје не успеал да демонстрира или да понуди и најмал доказ за тоа како живата материја може да настане од нежва. Сепак е воспоставен законот на биогенеза (биос-живот; генесис-почеток). Овој закон тврди дека живот може да дојде од живот. Неживото никогаш неможе да произведе живо.

Во Декември 1967 г. објавено е дека д-р. Корнберг и д-р. Џулиан од Стендфордскиот универзитет создале живот. За ова нешто го известиле и претседателот на Америка. После извршеното испитување откриено е дека тие издвоиле еден вирус надвор од клетката. Вирусите неможат да опстанат сами по себе, туку живеат паразитски во некоја жива клетка кои од неа се хранат и ја искористуваат. Но со стимулација на она што било направено во живата клетка научниците биле во можност да го преуредат вирусот и да овозможат негова самостојна поделба. Меѓутоа, научниците го зедоа само тоа што го имаше; што веќе постоеше како живо и го преуредија, така што тие не зедоа мртов леш за да го направат жив, туку од веќе живото направија живо.

Од време навреме имаше многу обиди за да се создаде живот, но се беше напразно. Неуморните истражувачи покажаа дека и најмалата и наједноставната клетка е доста комплексна и сложена. Во внатрешноста на клетката се наоѓа цитоплазма, градивен материјал - аминокиселина и јадро составено од ДНК (дезокси нуклеинска киселина). Секој молекул на ДНК содржи околу четири милијарди различни информации. Потоа хромозомите на ДНК контролираат сè што се случува во нашето тело како на пример, темпераментот, карактерот, интелектот и други наследни подрачја. Овој доста сложен процес нè води до заклучок дека само Бог може да ја создаде клетката, да ѝ даде живот и да ја програмира да се размножува, формирајќи различни сложени органи со специфични облици, со тоа што ќе се создаде куче, маче или човек. Еволуционистичката теорија се темели на нелогични принципи. Таа зборува за настанок на живот како „природен процес”, така што еволуционистите подразбираат дека тој природен процес се развил низ природни настани. Надежта на оваа теорија е во верувањето дека она што е неверојатно сепак се случило, за разлика од тоа сите истражувања за кои се знае потврдуваат дека се случуваат само оние нешта што се со сигурна веројатност.

Водачот на еволуционистите од нашата генерација, професор Г. Г. Симпсон, бил присилен да признае дека почетокот на живот може да се објасни само по пат на првобитна причина, но тоа за нас е невозможно да го разбереме, бидејќи оваа мистерија е изнад знанствените истражувања. Меѓутоа, ако тој признаеше дека таа причина е Бог, тогаш мистеријата ќе беше решена. Уште повеќе доколку би поверувал во Бог, тогаш би му биле откриени и духовните пространства, со што ќе му беше лесно да го сфати она што некогаш му било нерешливо (1.Коринќаните 2:6-16).

Неодбранливата природа на хипотезата за еволуцуиското потекло на животот од неорганска материја денес отворено се признава. Во својата книга „молекуларни откритија во процесот на животот” д-р. Д. Грин и д-р. Колбергер, ја изнесоа теоријата дека првата честичка се развила од макромолекула. Овие двајца истакнати биохемичари на крајот заклучиле: „Во ова подрачје се е на погодување... сакаме да дадеме на знаење дека за ова нема сигурни докази”. Освен тоа, во сите учебници во основните, средните и вишите школи се зборува за еволуциската теорија како за сигурен знанствен принцип.

Најблаго речено, ова не е поштено, да една недокажана, неодбранета и невозможна теорија да им се наметнува на учениците како краен факт и со тоа да им се уништува верата во Бог.

Еве неколку конкретни примери за тоа како некои непоштени истражувачи свесно ги измениле фактите, за да би го одбраниле ставот за еволуцијата. Таткото на познатиот радио библиски учител, Теодор Х. Еп, бил мисионер меѓу Хопи Индијанците во Аризона. Заедно со друг мисионер отишле да видат некој знак во близина на територијата каде живееле, бидејќи знакот им го привлекол вниманието.

На ознаката пишувало: „Траги на диносаурус стари 100 000 години”. Овие траги очигледно биле направени во времето кога карпите биле наполовина потопени, најверојатно во вулканската лава. Интересна работа во врска со трагите на диносаурус било тоа што покрај неговите траги имало и траги од индијански мокасини. Неколку години подоцна, кога истиот мисионер поминувал оттаму, натписот на ознаката бил променет. Сега на ознаката пишувало: „Траги на предисториски диносаурус, стари 1. 000 000 години”. Понатаму, секои пет години натписот бил ваден и заменуван со нов во кој се известувало за се постари датуми 3. 000 000 и конечно 5. 000 000 години. Тогаш мисионерот разговарал со истражувачите кои ги пишувале натписите и ги прашал што мислат за почетокот на човечкиот живот на земјата. Тие одговориле дека тоа би можело да биде околу 100 000 - те години. Мисионерот откако го слушнал нивниот одговор им укажал на трагите од индијанските мокасини, кои биле направни во исто време како и трагите на диносаурусот. И ги прашал како е можно тоа. Одговор не добил. После повеќе години овој ист мисионер, сакал на својот пријател да му ги покаже трагите - и имал што да види- трагите од индијанските мокасини внимателно биле отстранети, така што со тоа истражувачите не можеле да си допуштат едни индијански мокасини да ја доведат во прашање нивната теорија.

Една од најголемите прилики за еволуционистите за да докажат како настанал живот од неорганската материја, била за време на вселенските лабораториски истражувања на планетата Марс со Викинг 1 и 2. Д-р Харолд Клајн, водечки биолог во оваа мисија, изјавил дека доколку најдат и најмали траги од органска материја „... ќе покаже дека теоријата на хемиската еволуција е вистина, дека животот е од ништо и кој се развил во интелегентна цивилизација, тогаш ќе биде тешко да се зборува против ваквиот настанок на животот, со што теоријата за еволуцијата ќе стане факт”. Еволуционистите со голема надеж очекуваа живот на Марс, бидејќи истражувачите се сложуваат дека меѓу сите планети во сончевиот систем, најголема веројатност е дека на Марс постои живот, бидејќи има големи сличности со Земјата.

И Марс и Земјата имаат поларни ледени капки кои се менуваат со промена на времето, и двете планети имаат слични периоди на ротација и слични патеки околу Сонцето; двете имаат атмосфера и вода. Со ваквите услови истражувачите биле убедени дека ќе пронајдат некоја форма на живот, органски молекули создадени кога е „родена” Земјата, односно кога растопената Земја почнала да се згустува. Ако тоа се случило на Земјата пред пет милијарди години, се очекува дека истото се случило и на братската планета Марс.

После една година патување низ вселената, Викинг 1 се спуштил на Марс, на оддалеченост од 240 милиони километри. Неговата механичка рака зграбила од неговата црвена површина и во специјалната лабораторија на Викинг 1 започнало испитувањето, но не се најдени никакви траги на живот. Овој тест се повторувал повеќе пати, но никаде немало органска материја. И за прв пат современите истражувачи кои веруваа во еволуција немаа што да кажат. Сепак д-р Харолд, главниот биолог на оваа мисија изјавил дека бидејќи нема живот на Марс, теоријата на еволуцијата и животот на Земјата мора одново да се преиспита. Кој би бил одговорот за животот на Земјата? Животот на Земјата дошол од живот. Постоењето живот на Земјата се должи на Дарителот на живот, Тој Дарител на животот е Бог.

БОЖЕСТВЕН КРЕАТОР

Секое живо суштество на земјата има своја сопствена единствена кројка, свое посебно место и функција во целокупното создание. За тоа е потребен Креатор, а тоа е Бог.

Ако ја проучуваме ботаниката или зоологијата, астрономијата или хемијата, секогаш од убавината на тоа сме зачудени и се прашуваме кој стои позади сè ова кое нè окружува. Безброј можности, посебна елеганција, совршен ред, неверојатни способности и големи тајни. Секое растение и животно креирано е за строго одредена средина во која игра незаменлива улога.

Еволуционистите оваа креација и безбројните различни живи единки ги објаснуваат со две основни теории. Едната е дека до промена се доаѓа од еден вид во друг по пат на мутација, така што опстанува само најуспешната мутација. Тие тврдат дека елементите имаат тенденција кон различност. Друг важен еволуционистички принцип е тоа дека кога ќе се создаде потреба за промена таа потреба ќе се исполни. Овие претпоставки кои се камен - темелник на еволуцијата во наредните искажувања ќе бидат соборени. Но најнапред да погледнеме некои посебни својства во кралството на минералите, кои ја откриваат убавината на креацијата.

Креација во кралството на минералите

Прекрасната креација не ја наоѓаме само во ботаниката или во зоологијата, но ја пронаоѓаме и во геологијата. На пример, голема количина скапоцени камења како што се: дијамант, рубин, сафир, па дури и јагленот направени се од ист материјал. Тогаш се поставува прашање што е тоа што ги прави да бидат различни по тврдина, боја или структура? Секој од овие камења има своја геометриска форма. На пример, аметистот е кристал кој го наоѓаме во облик на ромбоид. Кога би скршиле еден кристал на аметист со помош на чекан на стотици парчиња, секое такво парче претставува совршен ромбоид. Дури и ако го иситниме да стане прав, микроскопски би откриле дека секоја честичка го задржува својот оригинален геометриски облик. Значи во единствената креација на драгоцените камења, постои доказ за специфичното настанување. Скапоцените камења, било да се во форма на шестоаголници, ромбоиди, коцки итн. совршено се обликувани во совршено геометриски облици, што исклучува секакви можности за случајност. И повторно, сосема јасно ја гледаме неограничената интелигенција на Големиот Креатор.

Креација во животот на растенијата

Следното подрачје кое ќе го испитуваме е креацијата во растителниот свет. Огромниот број на разновидни растенија со безброј облици, големина, боја, градба, вкус и способност, укажуваат на совршенството на нивниот Креатор - Бог. Некои од овие растенија се креирани за тропска клима, некои за висока а некои за ниска надморска висина, едни за пустината, а други за влажна клима. Некои цветаат во рана пролет, некои во лето, некои во есен, а други преку целата година. Во иста градина, едно цвеќе останува отворено преку ноќта додека друго се затвора. Еден цвет се отвора во четири часот попладне, додека пак, друг, се отвора на полноќ. Некои цветови остануваат отворени додека врне дожд, а други се затвораат. Една сорта од лоза се искачува во правец на стрелките на часовникот, а друга спротивно од неа.

Во секое поднебје постојат посебни растенија кои му служат за корист на човекот во неговата специфична животна средина, а исто така и за прехрана на животните. Во тропите каде се наоѓаат отровни растенија, расте и химин како ефикасен лек и превентивно средство. Јаболките не растат во тропите, бидејќи таму не се потребни, наместо нив, жителите имаат банани, манго и цела листа на други овошки кои ги исполнуваат нивните секојдневни потреби. Тоа овошје не го создала нивната околина, туку тоа е креирано да расте на одредено место и да биде со одредена примена.

Еволуционистите и натуралистите за потеклото на растителниот свет, тврдат дека сè тоа е рзултат на природната склоност на честичките кои се соединуваат а со тоа и се разликуваат. Меѓутоа, истражувачите знаат дека материјалните честички ја немаат таа склоност по природен да се соединуваат, туку тие се веќе соединети. Еволуционистите настојуваа да ја објаснат разновидноста на растенијата по пат на нивните таканаречени „склоности” кон различност. Тоа се спротивставува на она што веќе е докажано. Например, Х2О е секогаш вода и Х2О2 е секогаш водороден пероксид итн.

Ако различноста меѓу овошјето и зеленчукот е резултат на склоноста кон соединување на елементите, како тогаш можат да бидат овошјето и зеленчукот со различни бои, облик, мирис, вкус и градба, составени од исти елементи? Единствениот одговор е: Создавачкото дело на Бог - Тој Кој го програмира секој вид да се размножува секогаш во границите на својот сопствен вид.

Еволуционистите објаснуваат дека посебните карактеристики настанале со така наречениот процес на природна селекција и природна склоност за прилагодување на нова околина и нови потреби. Потребно е да го знаеме процесот на опрашување за да ја испитаме исправноста на оваа теорија. Многу растенија и стебла се зависни од процесот на опрашување, бидејќи не можат да се размножуваат по друг пат, а без тоа брзо би изумреле.

Некои цвеќиња или цветови на овошките, ги опрашуваат само одредени видови на инсекти. На пример, некои медоносни цветови ги опрашуваат само одредена врста на оси; јука - цветот го опрашува само јука - молецот, тубастите цветови можат да ги опрашат само оние птици кои имаат долг и тенок клун, како што се колибрите. Интересно е да се види како молец опрашува јука - цвет, кога ноќе излегува од својата скривница во песокта, и на полноќ јука - растението ги отвора своите цветови и ослободува силен мирис кој ги привлекува молците. Молецот зема полен од еден цвет и го носи на друг за да го опраши. Исто така постојат одредени тропски растенија кои лилјаците само ноќе ги опрашуваат. Кога би морале овие цветови да чекаат милиони години да „измислат” добар мирис и така да ги привлекуваат инсектите, денес веќе не би постоеле. Заради ваквите креации во растителниот свет, без сомнение, можеме да констатираме дека тоа е дело на Бог, Големиот Креатор. Ќе издвоиме само две растенија за пример, каколот и кокосовиот орев.

Какол. Во секоја семена чашка на ова растение се наоѓаат по две семиња, но кога чашката ќе падне на земја таа година само едното семе започнува да расте. Но да се случи првото семе да пропадне, на растението идната година му е загарантиран опстанокот, иако би требало „семето број два” да израсне дури по две години. Зошто се случува тоа? Кој стои зад овој феномен? Големиот Креатор Бог. Кога Бог ја проколна Земјата, рече: „Ќе ти раѓа трње и троскот...”, а троскотот е програмиран да го слуша својот Дизајнер.

Кокосов орев. Друг доказ во Божјата креација согледуваме и во кокосовиот орев. Ова овошје расте во близина на океанските брегови, а со помош на тропските оркани или на изненадните бури, кога плодот е зрел, тој паѓа во солената океанска вода. Од тие причини плодот е намотан со непробивна лушпа, која е груба и водоотпорна. Доволно е плодот полека да плива и да го однесе семето на оддалечениот остров. Штом лушпата ќе се најде со една третина во песокот, почнува да пука.

За да никне семето тоа не треба да биде во солената вода. Оревот во својата лушпа содржи мала количина слатка течност, што е доволно пупките да останат живи и да бидат доволно вкоренети се додека не дојдат дождови. Колку прекрасно! Кокосовиот орев има свој Божествен Создател. Како може некој да верува дека илјадници цветови настанале случајно, како што е на пример трендафилот со својот посебен мирис и лилјанот со својот единствен изглед и потполно друг мирис. Многубројните растенија како што се кактусите и тропските орхидеи со различни можности за опрашување, не е можно да настанале случајно во природата и сите да настанале од едно прарастение.

Креација во животот на птиците и криластите животни

Овде ќе го разгледаме животот на пчелата, клукајдрвецот и пацифичката ѕвиждалка.

Пчела: Во една кошница постојат три класи на пчели: матици, трутови и работнички и ниту една класа не може да опстане без друга. Сите три класи пчели морале да бидат создадени во исто време. Овој факт ја разнишува теоријата за еволуцијата. Да погледнеме некои зачудувачки карактеристики на пчелите. Најинтересни се работничките. Тие се успешни навигатори, инженери, хемичари, раководители, лингвисти, војници и медицинари.

1. Навигатори: Кој ја научи пчелата работничка без да го погреши патот да се врати од шумата или од планината, во својата сопствена кошница? Пчелата може да се наоѓа далеку на некоја ливада, но кога е спремна, таа праволиниски лета кон својата кошница. Тоа е можно за пчелата бидејќи има вградено радар. Нејзините крилца се неверојатно подвижни и силни, така се конструирани што можат да се движат горе-долу или на страна. Уште повеќе, таа може да лебди над она што нејзе ја интересира.

2.Инженери: Кој ја научи пчелата да гради шестоаголно саќе? Саќето е конструирано како складиште за полен и мед, за да можат да се прехранат младите пчели со него и така да опстанат преку зимата.

3. Лингвисти: Кој ја научи пчелата како на другите пчели да им го соопшти правецот и оддалеченоста на новооткриеното пасиште? За да ја пренесат пораката за новото пасиште, пчелите ќе заиграат. Доколку е во близина, таа ќе заигра на десно и на лево, а ако е надалеку мрда со својот заден дел и се врти. Секое завртување означува еден метар оддалеченост. Останатите движења се однесуваат на упатство кога се зема во предвид положбата на Сонцето. Овие лингвистички способности ги прават пчелите уште поинтересни, ако се знае дека матицата која ги донесува на свет новите генерации на пчели работнички, не ја поседува оваа способност за комуникација и не може да ја научи пчелата работничка како да најдат ново пасиште, како да ја одредат локацијата и како од далечните места да се вратат во кошницата. Значи, како може матицата да им ги пренесе сите овие информации кои воопшто не ги поседува? Од друга страна, пчелите работнички кои ги поседуваат овие квалитети, немаат способност за размножување, значи не можат да им ги пренесат овие генетски информации. Ова еволуционистите не можат да го објаснат.

4.Хемичари: Кој ја научи пчелата, како од полен и нектар да прави мед? Тоа навистина не е едноставно, но е доволно сложен процес. Денешните научници сеуште не ја откриле оваа тајна. Ако тоа не може да го направи современиот човек кој живее во атомско време, кој тогаш ја научи пчелата?

5.Раководители: Во секое друштво живеат од 5000 до 50 000 пчели; тие работат заеднички и се многу добро организирани - секоја има своја одговорност: Матици: секојдневно да несат јајца; Трутови: ги оплодуваат матиците; Работнички: собираат поленов прав, некои конструираат, некои ги хранат ларвите, некои се грижат за матиците, а некои се чистачки.

6.Економисти: Кој ја научи пчелата како да ги опрашува овочните цветови? Без пчелите ќе немавме овошје, ќе немаше јаболка, круши, цреши, праски, портокали итн.

7. Војници: Тие се борат против сите свои непријатели, против сè што ги плаши или вознемирува. Тие ги даваат своите животи за да ја заштитат матицата и својот дом. Нивното оружје е слично на меч, чии врв е натопен во отровна мравја киселина. Доколку поголем број пчели нападнат човек тие се во состојба со отровот да го усмртат.

8. Медицинари: Тие кошницата ја чуваат секогаш чиста, вадејќи од неа секаков отпад. Навистина е невозможно по пат на случајност и мутации пчелата да се опреми со радар, способност за производство на мед, дисциплинирана организираност и взаемна одговорност во едно друштво. Ова е мудрост и креација на Големиот Дизајнер, Бог.

Клукајдрвец: Оваа птица има неколку посебни особини кои ја издвојуваат од останатите птици и ѝ овозможуваат да извршува тешка задача - да биде жив пневматски чекан. Еве некои од тие способности: многу цврст клун кој може да го пробие и најтврдото дрво; силни вратни мускули кои го ослободуваат пневматскиот чекан, да удира силно со главата и клунот, тежок череп што може лесно да ги поднесува непрестаните удари, кои би ги усмртиле другите птици или би предизвикале силни болки во главата; еден вид фабрика за лепило на јазикот што неговата површина ја прави леплива, и доста цврсти крила за извршување на задачата, со остри канџи и тоа две напред и две назад, додека останатите птици имаат три напред и една назад. Сите овие поединости се составни делови на еден совршен летечки „пневматски чекан”.

Сепак, најинтересна карактеристика е јазикот, кој се издолжува од три до пет пати повеќе од неговата нормална должина, за да може да ги извлече инсектите и црвите од шупливите стебла. Коренот на јазикот се наоѓа во десните ноздри, каде се дели на два дела и поминува низ двете страни на вратните коски, потоа се спојува и извлекува на долната вилица.

Ова откритие во изгледот на клукајдрвецот, силно влијаеше на еволуционистите за откривање на недостатоците на еволуционистичката теорија. Еден познат еволуционист признал: „...постојат некои анатомски карактеристики кои не можат да се објаснат по пат на постепени мутации во текот на милиони години. Но само меѓу нас речено - за да би разбрал некои работи разумно и мене ми е потребен Бог”.

Пацифичка ѕвиждалка: Не е точно дека младите птици за преселбата и летањето учат од постарите. Инзворедна потврда на ова е ѕвиждалката од Алјаска. Возрасните птици го започнуваат својот „нон-стоп лет” од алјаска до Хаваите, два дена порано од своите млади. На своето прво патување младите птици прелетуваат иста маршута од околу 5.400 километри преку огромниот океан и слетуваат на исто место каде и нивните родители и ја поминуваат зимата. Каде еден таков феномен може да биде случаен производ на еволуцијата? Во сè гледаме мудра и разумна креација.

КРЕАЦИЈА КАЈ ЦИЦАЧИТЕ

Дали е случајно тоа што некои животни живеат само во одредени делови на светот? Или е тоа само заради карактеристичната креација на Божествениот Креатор? На пример да ги земеме животните кои се способни да носат товар, а живеат само во одредени предели. Коњите и магарињата се сретнуваат во повеќе делови на светот, таму кадешто климата е потопла.

Бивол. Моќен и трпелив, со години бил пренесувач на товар и од голема помош на земјоделците во Јужна Азија, во кој е наречен: „неопходно животно”. Во тие земји, каде основна храна е оризот кој расте во наводнети оризни полиња , неопходен е еден таков вид на животни. На пример, таквите животни би требало да ја сакаат водата и калта, да бидат доста стрпливи при орањето на калните полиња, неопходно е да имаат копита на нозете. А во исто време да бидат извор на млеко, месо и кожа. Создавајќи ги биволите, Големиот Креатор веќе ги имал на ум овие предности. Биволот и денеска е главна помош на земјоделците во Кина, Индија, Индонезија и на Филипините. Тоа е животно кое е во состојба да носи тежок товар, а истотака е и жива фабрика на природен гној. Биволот е Божји дар за жителите на овој свет.

Лама. Со своите силни нозе ламата е идеално опремена за карпестите предели на високите Анди во Јужна Америка. Таа може да помине 25 километри дневно оптоварена со 50 килограми товар, успешно пробивајќи се низ стрмните патеки на голема надморска височина. Со денови може да издржи без вода. Нејзините влакна и кожа на човекот му обезбедуваат извонредна облека и обувки.

Јак. Тибетјанскиот јак живее на високите Хималаи и успешно се движи на надморска височина над 5.300 метри. Иако голем, тој е доста динамичен на ледените планински предели; вешто ги преминува карпестите нагиби, а дури и кога е изморен, тој е одличен пливач. Иста така на човекот му служи како извор за храна и облека.

Камила. Една од најинтересните животни е камилата, која е создадена да биде на благослов на жителите од пустинските подрачја. Таа во своето тело има посебен „резервоар” во кого чува вода за пиење. О оние краеви каде има многу малку храна, таа има сопствено складиште на својот грб. Овој вишок на енергија, се чува во вид на масти во грбот на камилата. Доколку би била принудена со денови да се движи без храна и вода, недостатоците од храна и вода се надокнадуваат од своето природно складиште. Главна основна храна на сите номадски сточари е камилското млеко. Нејзината кожа се користи за правење облека и чадори, а нејзиното месо, за храна. Исушениот измет на камилата претставува единствено средство за огрев во некои пустини. Навистина камилата е Божји совршен дар за пустинските жители. Зар сè ова е случајно?

Ескимско куче. А како е на поларните области? Постои ли таму некое домашно животно кое би било од полза и помош на Ескимите на смрзнатиот Арктик, на температура од минус 40 степени? Да постои! Во такво поднебје совршено се вклопува ескимското куче со својата тркалезна муцка и двојниот ред со влакна, кој е во состојба да спие во снегот дури и во најладните ноќи. Неговите големи влакнести нозе му овозможуваат движење по снегот без пропаѓање. Многу е силен, храбар и издржлив, во состојба е да носи и намирници на грбот или да влече санка до 74 километри дневно. Пет кучиња спрегнати заедно можат да влечат санка натоварена од 125 килограми.

Соб. Во артичките предели Норвешка и Лапонија, собот е многу важен за човекот; тој за човекот е и коњ и овца и крава, сè во едно. На својот грб собот може да носи до 150 килограми, а санка може да влече со брзина од 25 километри на час. Во Лапонија собот му служи на човекот за млеко, сирење, месо, облека, додека од кожата на собот се прават чадори.

Како тоа во сите климатски подрачја, во секое поднебје постојат идеално способни животни кои му служат на човекот за сите негови потреби; тргнувајќи од Сахара од вжештениот песок, па сè до снежниот и леден Артик? Дали тоа дошло по пат на мутациски промени во текот на милијарди години? Дали е случајно тоа што камилата има свој сопствен резервоар за вода кој ѝ овозможува со денови да се движи низ пустините? Како да се објасни нејзиното складиште за вишокот на енергија?

Теоријата за природно прилагодување на живите суштества на нова околина и создавањето на нови органи кај нив заради опстанок, се покажува како нелогична. На пример змијата, таа своите жртви не ги кине на парчиња туку ги голта цели. Додека змијата ја развлекува својата вилица за да ја голтне жртвата, таа со тоа го прекинува и своето дишење и неопходно е да дојде до задушување, нормално доколку кај змијата не се развил друг комплет на дишен апарат кој автоматски се вклучува штом се најде во фаза на голтење. Кога змијата би морала (според еволуцијата) да чека да ѝ се развие помошен орган за дишење, сигурно би се задушила и би настапило смрт. Слично е и со пчелата, чии ноздри се потполно затнати додека се напрашува со поленот на цветот. И та би умрела, да не беше опремена со специјални „четкички” на своите ножиња, со кои го отстранува поленот.

ЧОВЕКОВ ДИЗАЈНЕР

Меѓу сите созданија најсовршен е човекот. Дали и тој се развил од нижи видови? Како што нема поврзаност помеѓу водениот коњ и слонот, така нема поврзаност помеѓу човекот и мајмунот. Кога теоријата на еволуцијата би била вистинита тогаш еволуциските промени сеуште би биле во тек и би биле создавани милиони меѓувидови. Но меѓувидови не постојат! Нема ниту еден! Постојат двајца поборници на еволуциската теорија и тоа Чарлс Дарвин и Алфред Р. Велс. Покрај биологијата, Алфред почнал да ги проучува и примитивните племиња, поминувајќи повеќе години во проучување. Го напуштил првобитното убедување за природна селекција, која учи дека човекот потекнува од дивите животни и претпоставил дека човекот е резултат на некоја виша интелигенција. Таа своја претпоставка му ја доставил на Дарвин. Но тоа кај Дарвин предизвикало спротивен ефект и бес. Дарвин го тужил дека се обидува да ја омаловажи и „убие” основниот еволуциски принцип од кој е зависна целата теорија. Дарвин потоа се повикал на еден поранешен принцип кој вели дека новите органи, физичките и менталните карактеристики се развиваат во нижите видови тогаш, кога тие ќе се соочат со нови околности и борба за опстанок. На пример, ако некое животно се најде во нова средина да речеме во шума, наместо во ливада, тогаш би било неопходно неговите физички особини да се изменат за да може да се прилагоди во новата средина и да опстане. Тоа значи дека ливадското животно би било присилено да го истегне својот врат, за да ги достигне високите гранки со лисја. После многу генерации би настанала жирафата. Колку се гранките повисоки толку и нејзиниот врат е подолг.

Денеска е познат фактот дека стекнатите физички карактеристики после раѓањето не можат да се пренесат на потомство. Со тоа овој факт ја поништува навеаната теорија. Исто така, се поништува и принципот за природна селекција, особено по пат на вкрстување на чистокрвна стока или свињи. Чистокрвните животни се создадени со вештачки процес на селекција. Меѓутоа, таква селекција во услови на природно размножување не постои. Напротив се случува спротивното, дури и тогаш кога размножувањето е набљудувано од стручнаци. Фосилните остатоци ни покажуваат дека природата повеќе се распаѓа отколку што се изградува. Веќе е повеќе пати докажано дека селективното размножување на домашните животни е ефикасно само до четвртата генерација, односно после неа доаѓа до спротивен процес, или женките би станале стерилни или младите би умирале веднаш по раѓањето, но ако и останат живи се враќаат на својот првобитен вид. Овој вештачки начин на размножување е најголем показател дека не постои поминлив еволуциски процес. Значи, самата природа зборува против еволуцијата. Дури и современите антрополози ја занемаруваат оваа теорија за природна селекција, особено кога таа се однесува на тврдењето дека дивјаците или примитивните луѓе настанале од најразвиените цицачи. Современите антрополози се сложуваат дека разликата во мозочната структура меѓу најразвиените цицачи и најпримитивниот човек не се наоѓа во степенот на развој, туку е во прашање потполно друг вид на мозок. Најпримитивниот човек создава култура, зборува на разни јазици, создава нови орудија, обожува духовни суштества и ги познава моралните правила. Денеска овие најпримитивни дивјаци се дипломци на Харвардскиот и другите водечки универзитети, и тоа во период од само едно десетлетие, кога за прв пат пристигна христијанството и кај нив.

Потомокот на некои диви животни спремен е да се соочи со својата нова средина за опстанок, веднаш по раѓањето. Единствено човекот се раѓа и ги развива своите специфични карактеристики по раѓањето (говор, цивилизација, морален стандард, верување, однесување и други културни фактори) со што никогаш не би можел да опстане помеѓу животните. А ете еволуционистите и себе и другите ги прават луѓето дека се животни. На пример, откако ќе се отели кравата, телото е во состојба во рок од 2 часа да прооди, така што за кратко време станува независно. Зошто тоа не се случува и со човековите потомци, кои се далеку поспособни од своите „предци”? Зошто бебето е најбеспомошно создание на целиот свет и како воопшто човекот како таков се одржал, кога и најотпорните животни станаа реткост? Како се спротивставува овцата на своите непријатели веќе илјада години итн.

Теоријата на еволуцијата дава големи можности за развој на фантазијата во умовите на неверниците и безбожниците. За објаснување на овој феномен, теоријата на еволуцијата не дава никаков одговор, а всушност како може да даде кога самата е чиста заблуда. Како може човекот за кој еволуционистите тврдат дека е само еден вид цицач сепак да биде толку различен? Да споменеме некои физички особини кај жовекот што предизвикуваат чудење.

Клетка. Биолозите на дваесетиот век успеаа со помош на електронски микроскоп да го откријат составот на клетката. Тие велат дека секоја клетка е како бескрајна вселена, со околу трилиони молекули. Еден биолог клетката ја споредува со град, бидејќи сложените функции кои таа ги врши споредливи се со активностите во еден голем град. Клетката има над десетици енергетски извори, транспортен и санитарен систем, телефонски линии, фабрики, своја полиција и многу строга дисциплина. Биолозите исто така открија дека секоја клетка било да е од растително или од животинско потекло, содржи цел спектар на гени кои ги одредуваат тие специфични растенија или животни. На пример, една мала клетка која може да застане на врвот од прстот содржи доволен ДНК информации да оформи потполно ново човечко суштество. Во една клетка има толку многу информации што кога би сакале да ги испишеме би ни требале илјада книги од по 600 страни! Мора позади овој факт да стои голема интелигенција и чудесен Креатор, кој првата клетка ја создаде со трилиони молекули.

Како може воопшто да се тврди дека првата клетка е случајно во природата? Во просек човечкото тело поседува околу 60 трилиони клетки, а меѓу нив сретнуваме милиони различни видови, форми, големини, сложеност и различни улоги. На кој начин овие 60 трилиони клетки живеат совршено складни во нечие тело? Тоа е чудо над чудата, нивниот Создател е Бог.

Мозок. Непостои компјутер кој може да се спореди со сложеноста и комплицираноста на нашиот мозок. Мозокот е тој кој гледа, слуша и мириса, само што собирачите на информации се од другите делови на телото. Мозокот е во состојба да прими огромен број информации од телото, така што и кога спиеме тој личи на телефонска централа што го поврзува целиот свет. Зарем и тоа е случајно? Еволуционистите се секогаш во право според правото на нивната заблуда. А за нас христијаните единствениот одговор за конструкцијата на мозокот и за создавањето на макро светот и микро светот е Бог.

Око. Окото прима милиони електрини импулси и информации во еден миг. Окото е поосетливо и од најдобрата ТВ камера на светот. Во соработка со мозокот тоа е одговорно за најголемото „чудо” видот. Уште една извонредна способност на окото е тоа што окото е во состојба да го задржи „виденото” во мозочната меморија, така што сцени од минатото можат повторно да се повикаат и да се емитуваат во умот. Самата положба на очите укажува на создавачка промисла. Како прво, положбата на очите обезбедува тро-димензионална слика. Освен тоа, очите не се сместени на вратот или колената, туку вградени во главата, така што од сите страни се заштитени со коски. Солзите во себе содржат специјална течност која ги убива микробите, а со тоа го штити окото од опасни бактерии. Тука се и очните капаци кои работат како автоматски бришачи, со што рожницата ја прават секогаш чиста и влажна. Каков творечки изум!

А што да кажеме за срцето и неговата неверојатна способност ? Што со посебните и автоматски функции на стомакот, плуќата, бубрезите, ушите, тироидната жлезда и другите органи? Како може една безразумна клетка, сама по себе, по пат на мутациски грешки да се развие во така сложени и специфични органи? Едноставна жива клетка ( а видовме дека таа всушност е доста сложена), доколку не е „програмирана” не станува ништо повеќе од безоблична маса - тумор. Можете ли да замислите како туморот расте и случајно се развива во око кое може да гледа? Видовме колку е сложено окото со своите прилагодливи „живи” леќи и други автоматски способности. Запазените ликови ги пренесува до мозокот за да може мозокот да даде вистинска слика. Значи, пред да почне едно око да расте, потребно е да се развие мозок. Дали може мозокот да биде во самиот центар на канцерогената материја? Каде тогаш би било окото? Што всушност би создал тој развиток на туморот? Кој можел да го создаде мозокот со еден одел за меморија, друг за вид, трет за слух, па за размислување итн? Како би било возможно да се создаде еден таков жив компјутер без Божествен Креатор? Како по пат на случајност очите, ушите, носот можеле да се лоцираат на така совршени места кои се во взаемен однос и да се создаде таков склад и убавина, кога човекот со своето знаење не е во состојба да создаде ниту еден од овие органи? Посреди е Божествениот Креатор, Бог. Тој лилјакот го опремил со радар, гулабот со способност да гради свој дом, камелеонот со едноставна техника на ускладување на неговите бои со околината, човекот со големи умствени способности да креира итн. Големиот Креатор го втиснал својот печат во секое создадено подрачје. Неговиот печат е број седум, тоа значи совршенство. Тоа се одразува на подрачјето на хемијата, во самата суштина на материјалната вселена. Секоја материја, сите елементи точно се подредени во седум групи. Тоа е видливо и во подрачјето на музиката, каде што постојат седум тонови во секоја скала. Доколку ги набљудуваме подрачјата на физиката и уметноста ќе откриеме точно седум основни бои кои се наоѓаат во спектарот од кого потекнуваат сите други бои. Сите седум ја формираат белата боја. Овој небесен печат се одразува и во историјата, односно во мерење на времето. Бог ни дал седум дена во неделата и седум зони во периодот на историјата. Како може една интелигентна и искрена личност да верува дека тоа е сè случајно, без Креатор. Затоа Библијата нагласува: „ Безумникот рече во своето срце, нема Бог”.

БОЖЕСТВЕН УМ

Специфичниот човеков ум бара постоење на Божествен Ум кој е одговорен за негово постоење

Еден од водечките светски еволуционисти, д-р Г. Симпсон, го изразил своето еволуционистичко гледиште на следниов начин: „Човекот стои осамен во вселената, како резултат на единствениот, долг, несвесен и безличен материјален процес; со единствени разбирања и потенцијали, кој не ги должи на никој друг освен на самиот себе и сам за себе одговорен... тој е овластен господар. Тој може и мора да одлучува и да управува со својата судбина”. Ова изјава потполно се спротивставува на Божјата изјава: „Знајте дека Господ е Бог; Тој нè создаде и ние сме негови; Тој нас нè создаде, а не ние самите” (слободен превод). Други пак, еволуционисти, изразуваат големо сомневање во настанокот на животот по пат на чиста случајност од неорганска материја, споредувајќи го степенот на веројатноста на таквото верување со обични текови кое во потполност би било исполнето со ништо, каде на секоја страница би требало да бидат испишани 1500 ништо и само ништо. Меѓутоа, уште повеќе збунува прашањето за човековата нематеријална природа. Апстрактното размислување на човекот не е непознато. Разбирајќи ја причината и последицата тој е во состојба да создаде многу работи. На пример, од сите други созданија единствено човекот може да компонира композиција и да направи инструменти. Особа која и не мора да биде пеач, може да создаде најубава мелодија. Со својата интелигенција човекот може да донесува заклучоци, да планира, да испраќа вселенски брод без екипаж со научна лабораторија на одредена планета. Неодамна еден таков вселенски брод се спушти на Марс и контролиран од Земјата извршуваше одредени и сложени опрации, како што се земање материјал од тлото на Марс, анализирање на истото и испраќање на целокупните податоци заедно со слики на Земјата. Од друга страна човекот е во состојба со помош на на најпрефинет електронски микроскоп да ги проучува тајните на живот на една клетка. Но со сето свое знаење човекот не е во состојба да создаде нешто што би му било еднакво. Таков потфат е нелогичен и невозможен. Незамисливо е да се каже дека човековиот ум се создал од материјата, кога тој има и поседува духовни квалитети. Зар може тоа да биде случајно?

Денеска, многу медицински научници веруваат дека во стварност човечкиот мозок е многу повеќе отколку електронскиот механизам, составен од неколку милијарди клетки, кои функционираат како програмирани компјутери: собираат податоци, ги анализираат и толкуваат посебно со сите пет сетила, воедно контролирајќи ги сложените функции во човековиот организам. За медицинските научници разумот е нешто многу повеќе - еден духовен квалитет - кој ја надминува ткивната маса наречена мозок. Еден од нив е психоаналитичар кој целиот свој живот го посветил во проучување на мозокот и нервниот состав. Иако е експерт во толкување на мозочните функции, сепак не може да објасни како се создава свест во мозокот. Да се разбере тоа слично е на проучување на застарени делови од телевизор со цел да се разбере телевизиската програма. Иако деловите се тука и ги испитуваме сепак телевизорот не би работел ако го нема невидливиот елемент - брановите.

Каде се наоѓа тајната на духовните способности? Библијата дава вистински одговор. Кога Бог го создаде човекот, му вдахна животворен дух и човекот стана жива душа. Тој првобитен дух од Адам се пренесува на секого. На некој начин, ако не и потполно имаме Божји дел во нас, тоа е оној дел што нè прави да бидеме Лик Божји. Библијата учи дека човековата интелектуална способност постои поради фактот дека Бог го создаде човекот на Своја слика, а за таа интелектуална слика се зборува како за природна слика на Бог. Значи, бидејќи нематеријалниот ум не можел да настане од материја, единствен логичен заклучок е дека Суверен Ум создал ум човечки.

БОЖЕСТВЕН ДУХ

Човекот е духовно битие

По пат на интуиција човековиот дух е свесен за Бог. Библијата многу јасно зборува за тоа: „Така што она, што може да се знае за Бог, ним т.е. на луѓето им е откриеном бидејќи Бог тоа им го откри” (Римјаните 1:19). Во текот на сите векови во сите нации и култури, човекот бил свесен за некое возвишено Суштество, кој на овој или оној начин го обожувале. Тоа се огледува дури и кај најпримитивните племиња. Оваа универзална интуиција кај луѓето укажува дека тоа возвишено Суштество е една силна и совршена личност. Библијата ја разоткрива оваа вистина за интуицијата со тоа што тврди дека Бог го создаде човекот според ликот Божји. Тој аспект на Божја слика во човекот кој му дава разум, свест и волја, се претставува како „морална слика” на Бог. Човековата морална природа го докажува постоењето на морален Бог Кој ја сака правдата.

Секој човек има свест која го пресведочува дека правел добро или лошо. Во старата кинеска култура доброто и лошото се претставува со круг во средината, поделен со крива линија „С”. Темната страна претставува злото, а светлата доброто. Овој знак моментално се користи на корејското државно знаме, како и на корејските поштенски марки. Атеизмот е непознат за човековата природа. За да постане атеист, човекот мора да ја потисне својата интуиција и да ја репрограмира својата совест во нешто и кон некого, зависи од неговиот избор. Оваа природна свест за постоење на свето, возвишено Суштество која ја откриваме во сите култури, е доказ дека Бог го создаде човекот и му вдахна животворен дух за да комуницира со Бог.

Како што веќе рековме ние сме круна на Божјите творештва, сите ѕвезди, дрвја цветови, сите птици, животни им припаѓа второто место, бидејќи човекот е слика Божја. Човекот е посебен и со посебна цел, тој се разликува од животните, бидејќи има морален, етички и духовен капацитет. Духот поседува интуиција, интелект и волја. Интуицијата ја соинуваат свеста за Бог и совеста. Интелектот поседува креативни и логички способности т.е. способности за расудување. Волјата ни дава можност за слободно избирање. Животните се програмирани по пат на специфични инстикти кои ги упатуваат како да живеат, како да се борат за опстанок било да е во прашање потрага за храна или заштита. Од друга страна човекот поседува исто така инстинкт или нагон, но не мора да им робува, тој може да ги контролира, корегира и регулира начинот на своето живеење.

Животните не можат да Му искажат благодарност и љубов на Бог, бидејќи тие се така создадени што можат да делуваат само во одредени подрачја и невозможно е да прават нешто за кое не се создадени. Меѓутоа, Бог го создаде човекот на Своја слика и може да коминицира и да донесува слободни акти. Создавајќи слободни суштества Бог превзел голем ризик врз себе. Ние не сме програмирани или предодредени да избираме само оние работи што Бог ни ги ставил во Својата шема, туку напротив можеме да се однесуваме и да донесуваме одлуки што ќе се спротивставуваат на Божјиот авторитет, само што последиците ќе бидат крајно разорнувачки за човекот. Кога се одлучуваме да Го сакаме Бог и да Го почитуваме, тогаш Тој ја прима сета слава и ни приготвува место во вечноста, а оние кои се одлучуваат да Му бидат непослушни ќе бидат вечно отстранети од Божјата присутност. Кога размислуваме за Божјото постоење и појавата на човекот на Земјата, тогаш преку призмата на Библијата доаѓаме до многу прашања и одговори кои ја стишуваат вознемирената душа, која е во потрага по осмислување на своето постоење.

Живот после смртта

Човекот од животните се разликува во уште едно подрачје. Кога животното ќе загине тоа е негов крај, но човекот никогаш не престанува да постои, Човекот не е ограничен со животот во тело, бидејќи неговиот дух е потполно различен од животинскиот. Духот (вклучувајќи ја душата) е она вистинското „ТИ” кое живее во физичка куќа во човечкото тело. После смртта на телото, личноста во облик на дух т.е. она „ТИ” го напушта телото. Иако телото ќе се распадне и ќе го снема во земјата, сепак нематеријалниот дел ќе живее и ќе се сретне со Создателот на самиот дух.

За да се прифати и да се верува ова вистина не е потребно да се проучуваат големите филозофи како што се Аристотел, Сократ и други, потребно е да се размисли на она што Исус Христос го има речено пред близу 2000 години: „Духот е оној кој оживува, телото ништо не помага. Зборовите што ви ги реков се дух и живот” (Јован 6:63).

ЗАКЛУЧОК

Еволуцијата нема адекватен одговор за многу животински видови на Земјата, односно како секој од тие видови се развил од една клетка. Рековме дека таа прва „едноставна” клетка воопшто не била едноставна. И наједноставната клетка е доволно комплицирана и личи на голем град со фабрики, инженери, полиција, санитарии и транспортни системи итн. Секоја клетка поседува вграден компјутер и е во состојба да се развие во живо суштество - птица, риба, цицач, човек - зависно од тоа како е конструирана и програмирана. Значи, откаде дошла клетката? Кој ја програмирал да расте и да станува совршен пример на некој животински облик како што е да речеме фазанот?

Еволуцијата не може да го премине јазот помеѓу растителниот и животинскиот свет, од репа до птица или од репа до човек. Во огромното мноштво на археолошки ископувања во последниве две илјади години не е пронајдена ниту една „изгубена карика” на извесни животински облици во еволуционистичкиот ланец. Кога еволуцијата би била вистинита тогаш не би биле пронајдени само неколку стотини илјади фосили од пред-историскиот период, туку би биле пронајдени и илјадници меѓувидови кои би постоеле и денес, од кои би настанувале уште многу други видови. Еволуционистите велат дека птиците се развиле од пред-историскиот лазач кој живеел пред 150 милиони години. Ова создание наводно не било задоволно од своите водени околини и според тоа се прилагодувало на сите можни начини, доаѓајќи му идеја да полета во воздухот. Меѓутоа како може некое диво животно да поседува способност за трансцедентално размислување! Тоа е можно само за човекот. Овој амбициозен лазач се претворил во нов вид и тоа двојно по јак кој е прилагодлив во вода и кој е роден летач. Секако ако е така промените би морале да се темелни. Најдобар начин за летање секако би бил тоа создание себеси да се направи полесно за да може успешно да лета. Тоа не ги познавало законите на аеродинамиката но на некој начин случајно коските му станале шупливи и му израснале пердуви, а кога созданието одлучило да лета замавтало со крилјата и станало летач. Многу едноставно. Секако, ова револуционерна промена на лазачот ја вклучува и преобразбата на неговата муцка со остри заби во потполно друг вид уста, со изразит клун. И додека устата на лазачот се смалувала, забите исчезнувале, а задните нозе му отпаѓале, така изгледало дека таканаречениот закон на природата, одбирање или селекција и опстанок на посилниот за миг се повлекол. Што може еден лазач со само две нозе и до наполовина развиен клун? Морал да го менува начинот на исхрана, како и каде да изгради гнездо, како да влијае на покачената телесна температура за време на инкубација и како да се грижи за младенчињата. Можноста за промена на инстинктот практично е невозможно, бидејќи животните имаат непроменлив вроден инстинкт. Животните се ограничени и врзани за своите сопствени внатрешни инстинкти. Тие немаат никаква слобода да ја надминат таа внатрешна граница. Од тоа е јасно декани лазачот никогаш не добил желба да лета. А од друга страна човекот отсекогаш сакал да лета како орел. Ако едно едноставно диво животно како што е лазачот можело да се преобрази во птица, зошто тогаш интелигентниот човек не можел да ги рашире крилјата за да ја зголеми својата подвижност? Заради копнежот што е во него би требало барем досега да му израснат некои мали крилца, со што би се потврдило нешто во врска со еволуцијата. Зарем не би било прекрасно да може човекот да го освојува небесното пространство, особено во денешно време кога бензинот е доволно скап? Тогаш не би имало автобуси, ниту гужви на улиците, не би имало отпадни гасови што се некои од предностите, но за жал до такви промени не дошло во човечкото тело. А како би дошло кога знаеме дека еволуцијата е глупост на глупавите?

Ако животот започнал пред пет милијарди години од случајни хемиски реакции и со соединување на одредени молекули без помош од интелигентно суштество, зошто тогаш тоа исто не може да се повтори со помош на научниците кои ги открија тајните на живите клетки? Зошто не може да се се создаде дупликат и покрај електронскиот микроскоп, нуклеарните реактори кои ги цепат атомите и многу специјализираните компјутери? Единствен одговор е дека животот настанал од живот, а Дарителот на животот е Бог.

Во своето настојување за потеклото на вселената теоријата на еволуцијата со себе донесува уште повеќе двоумење. Таа теорија не се засновува на факти, ниту е историска, туку е филозофска. Во таа теорија нема ништо позитивно, бидејќи од своите приврзаници бара невозможни случки во природата. Всушност е потребна многу поголема вера за да се прифати таа теорија. Но верата во Божјото создавачко дело одговара на сите прашања за потеклото на животот и различните видови. Зошто тогаш научниците и понатаму се држат за таа невозможна теорија? Една од таканаречените „силни” точки во еволуцијата е наводната сличност меѓу дивите животни и човекот. Животните имаат четири нозе, една глава со две очи, две ува, една уста, еден мозок, еден нос со две носници, слично како и човекот. Изведен е заклучок дека дивите животни и човекот се взаемно поврзани, така што припаѓаат на иста фамилија и оттаму се резултат на долг еволуционистички процес од поедноставни кон посложени. Меѓутоа, таквата логика нема смисла како што нема смисла ни изјавата дека сите куќи на светот заради нивната сличност се резултат на случаен еволуциски процес без посредство на некоја интелигенција. Од тоа што сите куќи имаат врата прозорци, соби и покрив мора да настанале од примитивна куќа која никој не ја димензионирал, немала дрводелец, ниту ѕидар, ниту тули, ниту малтер, водоинсталатер итн. Куќите во вечниот снег се нешто поинакви од куќите во тропските предели. По пат на природна селекција во пределите со остра зима куќите сами на себе си развиле цврсти покриви, за да си создадат тежина која ќе го издржи снегот. Секој знае дека причината за сличноста на куќите од целиот свет е тоа што на луѓето од сите народи им треба еден основен облик во кој ќе престојуваат тие. Слично на тоа и животните живеат на иста земја, го вдишуваат истиот воздух, пијат иста вода што во основа јадат готова идентична храна, бидејќи и животните и човекот ги креирал ист Создател па затоа постојат сличности. Еволуционистичкото гледиште не е воопшто прифатливо. На пример, би биле потребни неколку милијарди случаи во природата за да би се оформило едно око со своите посебни карактеристики, како што се: автоматско фокосирање, автоматска контрола на зениците и автоматско чистење со непосредна регистрација во мозокот кој го толкува виденото. Според законот за веројатноста такво нешто не би било никогаш остварливо. Замислете си колку години би биле претставени на една страница, од книга во која секоја страна содржи по 30 редови, а секој ред по 50 нули. Тоа е надвор од можностите на човековото разбирање. Тоа се трилиони и трилиони години! И ако целиот свет би бил исполнет со книги од по 1. 000 страни, тоа повторно не би бил доволен број години за да се оформи едно око, по пат на случајност во природата. Сега ако сте во можност да ги помножите сите тие трилионски резултати со бројот на години кои се потребни за формирање на друго око, по пат на низа мутациски грешки во природата, и уште додадете го бројот на години кои се потребни за да би се сместиле очите во сосема одреден дел на главата како отворен пат за совршено тродимензионално набљудување, а сè тоа без интелигентен креатор. Тоа е цел синџир на невозможности, а еволуционистите добро го знаат тоа. Зошто тогаш сеуште се држат за една таква невозможна теорија? Луѓето ѝ веруваат на еволуцијата затоа што немаат друга алтернатива и избор за прифаќање, освен да го прифатат Бог во кого несакаат да веруваат. Научникот К. Артур признал: „Еволуцијата е недокажана и недокажливо нешто. Ние во неа веруваме за да би ја избегнале верата во Бог Создателот, а тоа за нас е незамисливо”. Зошто би било незамисливо? Затоа што ним им одговара повеќе лажната слава отколку Божјата. Но, како и да е Еволуционистите се заблудени. Во срцата на некои научници еволуцијата го завзела местото на Бог. Доколку би поверувале во Бог би се почувствувале понизени со оглед на тоа што потрошиле многу години во истражување на криви претпоставки. Уште повќе, тоа би значело признавање на Бог Создател, признавање на гревовите и прифаќање на Христовото дело на Голгота.

Да се верува во создавачки чин значи да се верува во Создател и Неговиот објавен Збор - Библијата или Светото Писмо. Што учи Библијата за почетокот на вселената? Еве го одговорот: „Преку Господовиот Збор се создадое небесата, преку Неговиот здив - ѕвезденото воинство. Зашто Тој рече, и светот се создаде; Тој нареди, и светот се утврди”! „Преку вера разбираме дека вековите се установени преку Збор Божји и дека од невидливото произлегло видливото”. Секако тоа за човекот е несфатливо како може од ништо да произлезе нешто, а токму овде се крие тајната на верата. Верувајќи во тоа проблемот е решен.

Можеби дел од одговорот можеме да го најдеме во познатата формула на Алберт Ајнштајн, која во нуклеарната физика се покажа вистинита. Формулата ни зборува дека енергијата се создава таму каде маса се движи со одредена брзина и обратно. Формулите обично содржат и обратен процес. Во хемијата со електролиза водата повторно може да се разложи на водород и кислород. Со оглед дека Бог е Семоќен сигурно е и извор на огромна енергија, а бидејќи Тој е Сèзнаечки многу лесно Му било енергијата да ја претвори во материја. Според Ајнштајн, еден од најголемите научници на сите времиња (а воедно и верник во Божјата создавачко дело), енергијата и материјата взаемно се разменувале, иако не биле различни. Што значи видливите реалности се создадени по пат на на невидлива енергетска сила - Божја сила.

Зборовите: „Тој рече и сè се создаде” за британскиот физичар Лорд Келвин се од големо значење, тој изјавил: „Не Го разбирам Бог во потполност како што не го разбирам електроцитетот, но тоа не значи дека ќе седам во мрак додека не сфатам”. Доколку веруваме во Бог прашањето за потеклото на вселената и животот веќе не се е тајна.

На човештвото не му преостанува ништо друго освен да верува во Бог како врховно Суштество, Кој е создател на сè видливо и невидливо, Кој го одржува светот и вселената во совршена хармонија, со исклучок на човекот кој се побуни против Бог, нарушувајќи го редот и законот кој Бог го создал за негово добро.

„Еволуционистите - атеисти, се поголеми верници од христијаните - теисти, бидејќи за да се верува дека вселената е чиста случајност захтева многу поголема вера отколку верата во Бог.

Верата на еволуционистите во еволуцијата е удар во празно и не постои можност за исполнување на нивниот празен душевен простор, а верата на христијаните во Христос е исполнување на духот и душата, така што нивното докажување за Бог не е надворешно, туку внатрешно.”

БОЖЈИ БЛАГОСЛОВ!

МОТИВИТЕ НА ЛАЖНИТЕ ВЕРНИЦИ

2012-11-05T00:23:00.000+01:00

На крајот на Втората Светска Војна, Сојузничките војски почнале незапирливо да навлегуваат и да ја освојуваат Германија. Крајната цел била освојувањето на Берлин. Еден германски војник, се сетил како да го внесе конфузија во нивното движење и така да го забави нивното напредување. Почнал да ги свртува во погрешна насока патоказите. И таа негова тактика се покажала успешна. Следејќи ги погрешните знаци, војските стигнувале на погрешни места. Кога патувавме скоро низ Романија ни се случуваше да се губиме во секој град во кој влеговме. Немаше патокази и јас решавав да се насочувам по интуиција. И обично избирав погрешен пат. Многу е важно да се следат сигурни патокази во животот. Ако следиме погрешни учења или ако не сме заинтересирани да го проверуваме тоа во што веруваме, лесно може да ни се случи да не стигнеме на посакуваното место.

Јуда е писмо напишано како одговор на некои луѓе што пропагирале лажно христијанство. Тие тајно се вовлекле во црквата и поставиле лажни патокази, кои ги отклонувале луѓето од вистинскиот пат на верата. Видовме, дека во основа тие луѓе го изопачиле учењето за благодатта. Ја употребиле благодатта како дозвола за живеење на морално разуздан живот. Го отфрлиле Божјиот авторитет над Словото, кое еднаш за секогаш е дадено од Бог за сите светии, го отфрлиле авторитетот на оние кои од Бог биле поставени да го проповедаат вистинското Слово и си создале свое учење. Јуда не заборава да ги предупреди, дека нивната осуда е неизбежна, како што беше неизбежна за случаите од Стариот Завет, што ги набројува во првиот дел на посланието.

Човечките патишта не водат до Бог. Во понатамошниот текст можеме да видиме што носи иднината за тие лажни верници.

„12 Тие се подводни гребени на вашите трпези на љубовта, кое се гостат со вас без страв, грижејќи се само за себеси; безводни облаци носени од ветровите, есенски неплодни дрвја, двојно мртви и откорнати; 13 бесни морски бранови што се пенат со своите срамоти; ѕвезди скитнички, за кои мрачна темнина за вечни векови се чува. 14 А за овие пророкуваше Енох, седмиот по Адам, велејќи: ,,Ете, Господ дојде со илјадници Свои светии, 15 за да им суди на сите и за да ги изобличи сите безбожници за сите нивни безбожни дела што безбожно ги направила, и за сите навредливи зборови што безбожните грешници ги изговориле против Него.’’ 16 Тие луѓе се мрморковци, кои постојано се поплакуваат на својата судбина, кои живеат според своите похоти; нивната уста зборува надмено, им се умилкуваат на луѓето заради стекнување полза. 17 А вие, мили мои, треба да си спомнете на зборовите кажани порано од апостолите на нашиот Господ Исус Христос; 18 зашто тие ви рекоа: ,,Во последното време ќе се јават подбивачи, кои ќе живеат според своите безбожни похоти.’’ 19 Тоа се сејачи на раздор, душевно настроени луѓе- кои Го немаат Духот.’’

РАСИПАНИОТ КАРАКТЕР НА ЛАЖНИТЕ ВЕРНИЦИ (12-13)
„Тие се подводни гребени на вашите трпези на љубовта, кое се гостат со вас без страв, грижејќи се само за себеси“. Раните христијани имале обичај да се собираат на т.н. „Агапе вечери“ или „Трпези на љубовта“. На тие собирања секој носел и споделувал на трпезата со другите толку колку што имал – некои помалку, некоиповеќе. Робовите – христијани ја носеле скромната порција, што им ја давале нивните господари. Лажните христијани, кои доаѓале на тие собирања, толку биле фокусирани на полнењето на својот стомак, што обично ги оставале другите гладни. Седнувале на пример зад јагнето или кокошката и лакомо јаделе. Потоа ќе се преселеле кај виното и стигале до пијанства. Всушност се јавил истиот проблем за кој пишува ап. Павле во 1Коринтјани 11. Затоа се наречени подводни гребени на трпезите на љубовта.
Подводниот гребен предизвикува штети на дното на бродот што во крајна мера предизвикува негово тонење. Истиот ефект се постигнувал и на тие средби. Поради ваквиот однос на алчните „христијани“, се создавала напрегната атмосфера од која се раѓале кавги, раздори. Трпезите на љубовта, кои требало да манифестираат единство, заедништво во духот, споделување на благословите од Бог и покажување на взаемна љубов, се претворале во себичен натпревар, кој повеќе ќе изеде или кој повеќе ќе испие. Кој кого ќе остави гладен. Ваквите луѓе, Јуда ги става во категоријата лажни христијани.

Сите ние стануваме подводни гребени во црквата, кога доаѓаме во неа со себично поведение. Кога за цел си поставуваме задоволување на свои интереси. Таму каде што луѓето се собираат за да се докажуваат над другите, за да ја задоволат желбата за власт, за да се докажат колку се способни или колку многу знаат, за да извлечат некаква материјална корист, таму не може да има мирна агапе атмосфера. Можеме да очекуваме мирна и благословена пловидба кон небесните брегови само ако нашата цел во црквата е да го споделуваме тоа што го имаме – способности, време, знаење, имот... за градење на Божјото царство, за демонстрирање на агапе љубовта, која е насочена кон пожртвувано задоволување на потребите на другиот.

„безводни облаци...“. Безводните облаци можат да ни завршат работа нам во градовите, да нè разладат малку од жешкото летно сонце, но за една пустинска област како Палестина, не служат за ништо. Тие постојат само за себе. Такви се и лажните христијани. Како и облаците и тие се полни со ветувања: „ќе направиме оваа, ќе направиме онаа...“. Но нема ништо реално во нивните зборови. Тие се безводни облаци „носени од ветровите“. Се носат од едно учење кон друго, онака како што откриваат некаква корист за себе. Воопшто не им е тешко да ја променуваат својата доктрина. Доволно е некој да им понуди камион со хуманитарна или пари за зграда и тие се спремни да веруваат во нешто друго. Нивниот интерес е пред сè материјален.

„есенски неплодни дрвја“. Тие се како дрво што пушта пупки на пролет, но никогаш доволно не дозрева да даде плод во есента. Даваат ветувања, но никогаш не доаѓа времето да се исполнат тие ветувања. Неплодните дрвја само зимаат, но ништо не даваат.

„двојно мртви и откорнати“ Отфрлајќи го учењето за спасението, откорнати од Божјото царство, тие остануваат мртви не само во Адам, туку и во вечноста. Тие ќе се соочат со втората смрт.

„13 бесни морски бранови што се пенат со своите срамоти.“ Модерниот човек гледа со романтика на морето, но за древниот морето е место на неспокојство и стравотии. Исаја во 57:20 го споредува безбожникот со морето: „А нечесните се како разбрането море, кое не може да се смири, и чии води исфрлаат тиња и кал.“ Лажните верници се активни како бесни морски бранови, но без плод. Вклучени се многу проекти, организираат многу манифестации, со своите визии раководат над сите, се издигаат високо како морските бранови, но исфрлуваат на брегот само пена, тиња и кал.

„ѕвезди скитнички, за кои мрачна темнина за вечни векови се чува“. Во древноста, патниците главно се раководеле од ѕвездите. Од време навреме се појавувале ѕвезди скитнички – комети, кои можеле да го збунат патникот. Затоа тие не биле добри за навигација. Такви се и лажните христијани. Човек не може да се раководи според нив. Тие ќе го поведат по лажен пат. За таквите е наменета мрачната темнина. Во еден осветлен град како Скопје, дури ни во ноќите во кои се скриени ѕвездите и месечината сепак не е толку темно. Каде и да си во Скопје, од некаде доаѓа светлина. Многу е страшно кога ќе се најдеш во место без никаква светлина. Такво
место е Геената, хадесот, пеколот. Далеку од Божествената светлина, љубовта, добрината. Конечната судбина на лажните верници е местото на мрачната темнина, каде што ќе се најдат и оние што одат по нивниот пат.

СИГУРНОСТА НА НИВНИОТ СУД (14-15)
„14 А за овие пророкуваше Енох, седмиот по Адам, велејќи: ,,Ете, Господ дојде со илјадници Свои светии, 15 за да им суди на сите и за да ги изобличи сите безбожници за сите нивни безбожни дела што безбожно ги направила, и за сите навредливи зборови што безбожните грешници ги изговориле против Него.“
„А за овие пророкуваше Енох, седмиот по Адам“. Јуда по втор пат во оваа послание цитира од апокрифна книга. Овој пат од „Книгата на Енох“, која во древноста била доста читана од евреите и раните христијани. Библиска информација за Енох можеме да најдеме во Битие 5 и Евреи 11. Енох е пророк, кој живеел пред да се случи потопот, во седмата генерација после Адам. Тој е грабнат на небото без да се соочи со физичка смрт. Спомнат е во списокот на луѓето на верата во Евреите 11 глава „5 Преку вера Енох не беше грабнат, за да не види смрт, и не можеше да биде најден, зашто Бог го зеде, бидејќи пред неговото земање, тој доби сведоштво дека Му угодил на Бог. 6 А без вера не е можно да Му се угоди, зашто оној кој Му пристапува на Бог мора да верува дека Тој постои и дека ги наградува оние кои Го бараат.’’

Делот што Јуда го цитира од апокрифната книга на Енох не создава никаков проблем за нас, зашто одговара на онаа што Библијата го поучува. Тој цитат не се обидува да претстави некоја нова небиблиска вистина, туку го содржи онаа што веќе го пишува во неа. Библијата јасно учи, дека Господ Исус Христос повторно ќе дојде, со своите светии, да ги суди безбожниците „Кога Синот Човеков ќе дојде во Својата слава и сите ангели со Него, тогаш ќе седна на престолот на славата; 32 и ќе се соберат пред Него сите народи, а Тој ќе ги оддели едни од други, како што пастирот ги одлачува овците од козите“ Матеј 25:31. Претстои ден, кога секој ќе застане пред Божјиот престол за да му биде судено за неправедните постапки. Страшно е некој да се појави таму, без адвокат. Само оние што го имаат таму Господ Исус Христос за застапник, само спасените во Него, ќе устојат на тој суд.

МЕТОДИТЕ НА ЛАЖНИТЕ ВЕРНИЦИ (16-18)
„16 Тие луѓе се мрморковци, кои постојано се поплакуваат на својата судбина, кои живеат според своите похоти; нивната уста зборува надмено, им се умилкуваат на луѓето заради стекнување полза. 17 А вие, мили мои, треба да си спомнете на зборовите кажани порано од апостолите на нашиот Господ Исус Христос; 18 зашто тие ви рекоа: ,,Во последното време ќе се јават подбивачи, кои ќе живеат според своите безбожни похоти.“ Нивните методи главно вклучуваат зборови.

„мрморковци, кои постојано се поплакуваат на својата судбина“.
Мрморењето и оплакувањето на својата судбина е типичен знак на губењето на врската со Бог. Секогаш кога почнуваме да мрмориме за нешто или да се оплакуваме треба да имаме во предвид, дека ние негодуваме против Бог, од Кого доаѓа сè што имаме. Мрморењето покажува, дека сме ја заборавиле вистината запишана во Словото според која никаква невола, ниту каква и да е друга состојба, ниту било која и да е личност не може да нè оддели од најскапоценото од сите богатства – Божјото присуство во нашиот живот (Римјаните 8:35-39). Кога го имаме тоа присуство ние сме задоволни. Нема причина за мрморење или незадоволство. Мрморењето нè поставува во категоријата лажни верници.
Спрџан коментирајќи го овој стих од посланието на Јуда има напишано за таквите: „Нив никој не може да ги задоволи. Не се задоволни ниту со Евангелието. Тие сакат „Небесниот леб“ да им биде сечен на мали залаци и сервиран на меки салфетки, зашто во спротивно нема да сакаат да јадат. Но наскоро нивните души ја замразуваат и таквата лесна храна. Не постои начин на служење, кој би ги задоволил. Дури и ако Првосвештеникот се симне од небото за да им служи, тие и нему би Му забележале на редоследот по кој ги подредил скапоцените камења што се наоѓаат на Неговите гради.“
Обично под знак прашалник во однос на искрената вера ги ставаме оние што манифестираат видливи гревови како блудство, криминал, зависности и сл. Меѓутоа во друштво со сомнителните верници Јуда ги сместува и луѓето што постојано негодуваат: поради начинот на пеењето на некоја песна, поради редот на богослужбата, поради бојата на вратоврската на говорникот, поради дизајнот на амвонот и слично. Кога пастирот не критикува преку проповедите негодуваат зашто не критикува. Кога почнува да критикува негодуваат поради тоа што критикува.
„кои живеат според своите похоти; нивната уста зборува надмено, им се умилкуваат на луѓето заради стекнување полза“. Таквите луѓе кога ќе видат дека кај некого имаат можност за добивање на чекови, спонзорства, или некаква друга корист веднаш почнуваат да звучат и да делуваат многу способно, почнуваат да се расфрлаат со своите проекти, визии и славни дела. Нивните усти стануваат медни, зборуваат ласкаво за оние од кои влечат пари, и ги превознесуваат. На својот пат кон освојување на богатите тие се спремни да уништат секого. Типични политичари.
Имаме ли такви проблеми?

„17 А вие, мили мои, треба да си спомнете на зборовите кажани порано од апостолите на нашиот Господ Исус Христос; 18 зашто тие ви рекоа: ,,Во последното време ќе се јават подбивачи, кои ќе живеат според своите безбожни похоти.“. Божјиот збор е секогаш одговорот на опасностите од лажни учења. Секогаш треба да помниме што Господ Исус и апостолите кажале или напишале. Ако сакаме да сме сигурни дали сме на вистинскиот пат, треба да погледнеме во Словото.
А на што предупредува Словото? „3 Зашто ќе дојде време кога не ќе го трпат здравото учење, туку според своите похоти ќе си насоберат учители какво што сакаат, па тие да им ги скокоткаат ушите, 4 и ќе ги одвратат ушите од вистината, а ќе се свртат кон приказни“ 2 Тимотеј 4:3-5.

„ќе се јават подбивачи“. Тоа е вообичаена реакција на лажните верници кон оние кои сакаат да одат по патот на правдата. Им се потсмеваат. Јуда нè предупредува дека треба да очекуваме ваков вид на подбивање, ако сме во вистината.

ДУХОВНИОТ СТАТУС НА ЛАЖНИТЕ ВЕРНИЦИ (19)
„19 Тоа се сејачи на раздор, душевно настроени луѓе- кои Го немаат Духот“. Тоа се телесни, нечувствителни за Духот луѓе - y u c ik o ,j. Луѓе, кои живеат преку и за своите телесни инстинкти. Тоа ги прави да бидат себични. Нивното мото е: „Прави го тоа што ти претставува задоволство“. „Како може да биде нешто лошо, ако те прави да се чувствуваш пријатно?“ Поради тоа, предизвикуваат раздори. Кога секој ќе тргне да си го прави тоа што нему му претставува задоволство неминовно доаѓа до раздор. Неминовно ќе се удриме некаде.
И што е најстрашно, тие Го немаат Духот. Истата констатација можеме да ја употребиме и за многу цркви, црковни проекти, евангелизаторски кампањи и индивидуални животи. Го нема Духот во нив. Најголемата потреба на современата црква е враќањето на присуството на Духот во неа. Стануваме телесни, субјективни, себични. Го градиме Царството со свои стратегии, на свој начин, по свој вкус. Не ни треба помошта од Бог зашто „знаеме“ повеќе од Него и „можеме“ да стигнеме подалеку од Него. Затоа црквата сè повеќе се претвора во човечка институција, глува за водството на Духот. На црквата ѝ недостигаат духовни мажи и жени. Можеме ли да се претставиме како такви?

Пастор Мите Гошев

ВЕЧЕРА СО БОГА

2012-11-03T23:55:00.000+01:00

Сигурно дека сте ги прочитале или сте слушнале за оние наградни игри во кои главната награда е вечера со некоја позната ѕвезда од филмската индустрија, или пак со некој познат пеач. И сигурно дека многумина во тинејџерските години сонуваат лично да се запознаат со својот идол. Вообичаено вечерата симболизира близина. Во оваа денешна епоха, во овој 21ви век, кога времето тече побрзо од кога било порано, и кога ние иако имаме 24 часа на располагање секој ден, сепак нашите 24 часа не можат да се споредат со истите тие 24 часа на нашите предци. Имаме се помалку и помалку време, а се повеќе и повеќе обврски. И реткост е денеска, во овие брзи времиња, семејствата да се собираат на заеднички оброци. Јас ја имав среќата да растам во традиционално, иако неверно, семејство, кадешто беше задолжително да се јаде заедно. Не разбирав порано зошто морам и јас да јадам тогаш кога сакаат да јадат другите членови на моето проширено семејство. Но, денес ја разбирам потребата од заеднички оброци. Баш затоа што симболизираат близина, единство и во одредена мера го детерминираат нашиот идентитет. Па ние веќе не сакаме ни кафе да пиеме заедно! А камоли да ручаме или, уште полошо- да вечераме сами. Уште на првите страници на Библијата стои запишано дека не е добро за човекот да биде сам. Човекот е така создаден за да живее во заедница. Господ Бог создал четири човечки заедници: бракот, семејството, државата и црквата. И сите овие четири различни заедници имаат различни цели и различни карактеристики. Па така ако бракот има за цел од еден маж и една жена да направи едно, и ако семејството има за цел од родителите и децата да создаде една целина, ако државата има за цел да ги обедини различните групи и подгрупи кои живеат на дадена територија во определен временски период и да ги обедини во визија и да создаде ред, Црквата има повеќе цели а една од нив секако е да биде мост помеѓу паднатиот човек и светиот Бог, но и да ги обедини светиите во една света заедница. Драги браќа и сестри, ние слободно можеме едни со други да се наречеме брате или сестро баш поради таа адхезивна моќ која ја поседува Црквата. Да се потсетиме на зборовите на апостол Павле запишани во посланието до Ефешаните: во сите нас пребива истиот Дух, нам ни е дадена истата надеж, сите ние имаме само Еден Господ, само една вера, само едно крштевање, само еден Татко Небесен.

Преку работата на Црквата ние сме обединети. Многу организации надвор во светот можат да проповедаат етика, морал, хуманост... многумина можат да повикуваат на наше лично подобрување и зголемена свест. Но, само Црквата ја има таа света задача да го проповеда Божјото Слово. И само Црквата ја има задачата да ја раздава милоста Божја. Бог одбрал преку Црквата да допре до срцето на паднатиот човек, со Неговото Слово преку Црквата да го просветли, да го облагороди и да го нановороди грешниот човек.

Господ Бог уште од Создавањето на светот сакаше да живее со човекот. И пред Падот во грев, Бог и човекот чекореа заедно во рајската градина. Какво ли заедништво беше тоа! Креацијата и Креаторот, создаденото и Создателот во чекор, во друштво еден со друг! Прекрасна слика е тоа! Тоа е прасликата, првобитната слика на односот родител-чедо. За жал, на сцената на театарот на човечката историја се појави нешто невидено, нешто ужасно. Првиот, почетниот грев значеше крај на тоа прекрасно заедништво. Гревот создаде бездна, од човечки аспект непремостлива, помеѓу човекот и Бога. На една страна се најде паднатиот, грешен, беспомошен човек и на другата страна светиот, совршениот Бог... а посреде нив се најде гревот кој ги двоеше Таткото и Неговото чедо. Благодарение на Божјата милост, уште од времето после Падот во грев постојано човекот добива милост врз милост, човештвото постојано добива како подарок една по друга шанса. И низ целата старозаветна историја човекот постојано Го осознава Бога како Бог на нови почетоци. Верувам дека ќе се сетите на сите оние Божји ветувања кои провејуваат низ целиот Стар Завет, почнувајќи уште од третата глава од првата книга во Библијата, ветувања во кои Бог се обврзува дека Тој Лично ќе му биде Спасител на човекот. Како што вети, Бог така и исполни. Бог Синот се отелотвори, стана човек, стана тело, и на крстот ги понесе нашите гревови. Во Него во целост се всели Божествената природа. Но, вечерта пред првиот велигден во историјата, Исус Христос тие последни часови од Неговиот човечки живот не ги искористи за да отиде на уште едно место да проповеда, не отиде да исцели уште некого или некого да го подигне од мизеријата во која живее. Исус ја искористи таа последна вечер да вечера со Своите ученици. Некој можеби би Му забележал на Господ зошто не ги искористил тие часови за нешто што од човечки аспект изгледа покорисно? Но, таквиот човек кој се сомнева во ова очигледно заборавил или не знае дека Бог го прави секогаш најдоброто за оние кои ги љуби! Потсетете се на тие зборови од Светото Писмо: знаеме дека се што се случува Бог го прави да биде за доброто на оние кои Го љубат и кои се од Него одбрани за свети цели! Максимална корист за оние кои максимално Го љубат Бога! Максимална корист за оние кои Бог ги љуби! Немаше друга поголема работа која можеше Исус да ја стори таа последна вечер освен да вечера со Своите ученици. Тој одбра да биде со оние кои беа Негови следбеници, ученици и пријатели. Тој одбра да биде со оние за кои дојде. Тој одбра да биде со оние кои требаше понатаму да ја прошират Радосната вест, да го однесат Евангелието до крајот на земјата и во сите времиња да ја зачуваат правилната вера и на тој начин да направат многукратно добро за човештвото. И ние како христијани сме плод на залагањата на црквата низ вековите.

Зошто Христос остана таа вечер со Своите? Како што веќе кажав, Бог го направи човекот да биде социјално битие. Бог не’ создаде такви какви што сме за да имаме потреба да бидеме во заедница со Него и меѓу нас едни со други. Исус знаеше дека тие имаат потреба од Него таа вечер и Тој не им ја скрати таа нивна потреба. И Бог и вечерва знае дека ни е потребен и ниту оваа вечер нема да ни ја скрати таа наша потреба. Самиот не создал со таква потреба, Самиот ветил дека ќе биде посреде нас кога сме макар само двајца или тројца собрани во Негово име, Самиот ветил дека ќе биде со нас и дека никогаш нема да не напушти се до век и веков. И не само вечерва, Бог сака секојдневно да општи со нас и ние да општиме еден со друг во една таква заедница исполнета со меѓусебна љубов. Честитки! Секој еден од вас е добитник на таа награда- вечера со твојот ,,идол’’, со Оној на Кому му ги признаваш сите заслуги во твојот живот, со Оној на Кого ти се огледуваш и од Кого ти учиш! Нашиот народ има една изрека која вели: ,,Со Господ си вечерал!’’ Демек се ти е тебе погодено чиниш Господ ти е пријател. Ние ја имаме таа среќа да речеме: навистина со Господ сме вечерале! Нам навистина Бог ни е пријател и Татко. Што имплицира заедничката вечера со Бога и со верните? Најпрвин тоа значи взаемно прифаќање. Вие не вечерата со луѓе кои не сте ги прифатиле или кои вам не ве прифатиле како свои ближни. Заедничката вечера значи взаемна верност. Бог се обврзал на верност преку своето Слово а Неговата верност ја докажува секојдневно. Ние исто така во еден момент од нашите животи сме се заветиле на верност кон Бога. Но, Христовите апостоли не само што Му веруваа на Својот Учител, туку си веруваа и еден на друг. Верувам дека ќе се присетите дека кога сакаа да дознаат кој ќе биде тој што ќе Го предаде Исуса, не прашуваа ,,Господе, Петар ли ќе биде? Јован ли ќе биде? Матеј ли ќе биде?’’ туку Го прашуваа ,,Господе, да не сум јас тој што ќе Те предаде?’’. Заедничката вечера имплицира и еднаквост. Господ и апостолите седеа на истата маса, никој од нив не беше ставен на повисоко место, никој од нив не беше понижен со тоа што ќе седи некаде подалеку од масата како што било примерот со робовите и животните. Сите тие јадеа од истиот леб и пиеја од истото вино- значи никој не доби некаков специјалитет. Седењето на иста маса, обединети околу истата вечера значи пријателство, близина и единство.

Во остатокот од нашите денови ние можеме да бидеме во такви односи со Бог преку проучувањето на Неговото Слово и молитвата кои Тој ни ги оставил како инструменти да Го запознаваме се подлабоко и подлабоко. Со нашите браќа и сестри можеме секојдневно да комуницираме и да си помагаме. Но, на денот определен како ден за причест нашето заедништво има и една друга цел, а тоа е да си спомнеме на Христовата жртва. Да се потсетиме браќа и сестри дека во тие моменти сме собрани поради Исус! Ние сме Црква затоа што Христос Го даде Својот живот за Црквата! Ние сме спасени затоа што Христос не замени нас грешните, Самиот стана грев наместо нас а пак нас не облече во Својата Сопствена праведност и светост, на тој начин претставувајќи не’ и нас праведни и свети, чисти и без дамка пред Бога. Петте рани Христови за нас ќе платат, петте рани Христови нас ќе не бранат. Како поинаку можеме да дојдеме пред Господа освен во покајничка молитва и благодарност?

СВЕТИЛНИКОТ НА ЖИВОТОТ

2012-10-29T12:10:00.000+01:00

Можеби секој од вас, барем еднаш во животот видел светилник. Јас ќе ви раскажам за мојот. Некој, можеби воопшто и не видел… Во таков случај, овој расказ најмногу е наменет за него.

Некогаш, покрај бреговите на Британија, закачувале лажни светилници, бродовите се насукувале во карпите и тогаш доаѓале пиратите.

Многу се лажните светилници што го насочуваат човештвото кон подводни гребени. Ги има во политиката, во образованието, во економијата, во религијата. Нудат евтини системи на вредности, филозофии што ја сушат душата, светогледи што водат кон безнадежност, учења што фрустрираат, примери што деградираат. Водено од лажните светилници човештвото сè повеќе се насукува во алчноста, злобата, зависта, ароганцијата; талка во темнината на депресивноста, очајот, незадоволеноста…

„Јас Сум светлината на светот. Кој Ме следи, нема да оди во темнина, туку ќе ја има светлината на животот“, порачува Господ Исус Христос во Евангелието според Јован 8:12.

Мојот Светилник не е како лажните. Мојот Светилник стои исправен на животниот брег. Тој, како да бара морнари, но и тие, и тие – секогаш го бараат. Светилникот свети и во бура, и во најспокојно време. Кога поминувам низ животни урагани Тој го исцртува правецот; во скротеното спокојство предупредува дека има подводни, невидливи, злокобни карпи. Мојот Светилник, носи надеж како никој друг. И секогаш знам, во оној миг кога е најтемно, дека ете сега Тој ќе светне.

Пастор Мите Гошев

НАЈДОБРОТО ДОПРВА ДОАЃА

2012-10-22T15:07:00.000+02:00

Неделен Христијански Интернет Билтен Ново Срце

Најдоброто допрва доаѓа

На една млада христијанка и била дијагностицирана тешка болест, а за живот и останале само уште 3 месеци. Бидејќи се решила „да ги среди“ работите пред смртта, го повикала црковниот старешина, за да го запознае со деталите врзани за нејзината последна желба.

Му кажала која песна сака да се пее на нејзиниот погреб, во која облека да биде закопана. Откако се договориле и старешината тргнал да си оди, таа се сетила на уште нешто што й било многу важно.

„Има уште една работа“ – рекла таа возбудено.

„Што е тоа?“ – прашал старешината.

„Ова е многу важно! Сакам да бидам закопана со виљушка во десната рака!!!“

Старешината погледнал кон младата жена, збунето.

„Тоа ве изненади, зар не?“ – прашала таа.

„Па, да бидам искрен збунет сум од ова барање“ – одговорил старешината.

Младата христијанка му објаснила: „ Во сите овие години откако ги посетувам христијанските дружења и се радувам на повиците за оброци, се сеќавам какво е чувството откако ќе седнеме на масата и откако сме завршиле со главното јадење, некој ќе дошепнеше: ‘ЗАДРЖИ ЈА ВИЉУШКАТА! НАЈДОБРОТО ДОПРВА ДОАЃА!’Тоа ми беше омилен дел од дружењето, затоа што знаев дека ќе дојде нешто подобро, нешто како десерт – солена торта или овошен колач. Нешто прекрасно и вкусно.

Затоа, кога ќе ме видат луѓето на погребот со виљушка во десната рака, ќе се запрашаат што значи тоа, а јас така ќе им порачам: задржете ја својата виљушка – најдоброто допрва доаѓа!

Очите на старешината се исполниле со солзи радосници и ја прегрнал пред да си оди. Знаел дека тоа е можеби за последен пат да ја види жива, но исто така знаел дека и нејзината слика за новиот свет е појасна од неговата. Имала јасна и цврста слика за разлика од многу постари и поискусни од неа. Таа знаела дека следи нешто подобро.

Кога луѓето проаѓале на нејзиниот погреб, за да й оддадат почит, ја забележале виљушката. И секогаш од почеток старешината го слушал истото прашање: „ Што значи оваа виљушка?“ И секој пат, тој само се насмевнувал. За време на погребниот говор на присутните им го прераскажал разговорот кој го водел со сестрата пред нејзината смрт. Им објаснил и што значи виљушката. Старешината на присутните им рекол дека не може да престане да размислува на виљушката, а и дека е уверен дека истото ќе им се случи и нив. И бил во право.

Апостол Павле, имајќи ја истата надеж и уверување, за Божјите ветувања во врска со вечниот живот, го запишал следново:

„А нашето жителство е на небесата, од каде и Го очекуваме Спасителот, Господа Исуса Христа, Кој ќе го преобрази нашето унизено тело, да се сообрази со Неговото славно тело, според дејствието на Неговата сила, со која може да покори сè под Себе.“ (Филип.3:20-21).

Адреса: „Ново Срце“, П. Фах 135, Неготино, 1440. Е-пошта : novosrce1@gmail.com

За традициите

2012-10-21T04:34:00.002+02:00

Некоја мајка ја учела својата ќерка како да подготвува јагне во рерната. И додека и објаснувала што треба да се додаде, на колку степени да се остави и колку време да се пече, и рекла дека треба да отсече едно парче од задниот дел од јагнето.

,,Ама зошто треба да правам така, мамо?’’- ја прашала ќерката својата мајка.

,,Не прашувај сега зошто. Така треба! Мене мајка ми така ми кажа. Не знам зошто, ама очигледно така треба!’’-одговорила мајката.

,,Ајде тогаш да одиме до кај баба. Ем ќе и однесеме од месото, ем ќе ја прашаме зошто треба да се исече тоа парче.’’- предложила ќерката. И откако го подготвиле ручекот решиле да заминат кај бабата и да ја прашаат.

Кога и го поставиле и нејзе тоа прашање, бабата строго одмавнала со раката: ,,Не прашувајте такви прашања! Така останало од стари времиња. Така треба да биде. И мене мајка ми така ме учеше. Таква е традицијата. Така треба да биде. Не знам ни јас зошто, ама сигурно така е најдобро.’’

Но, љубопитноста кај внуката не се намалила. За среќа, нејзината прабаба сеуште била жива, па откако завршил ручекот, таа се качила на велосипедот решена да дознае од каде се појавила таа традиција и која е причината.

,,Бабичке, мајка ми ме учеше денес да печам јагнешко и ми рече да отсечам едно парче од задниот дел на јагнето. Кога ја прашав зошто таа ми рече дека баба така ја научила. Па отидовме и ја прашавме и нејзе. Ама ете и баба не знаеше зошто така треба, ми кажа дека тоа била традиција и дека ти нејзе така си ја научила. Па, те молам, можеш да ми објасниш од каде се појавила оваа традиција и зошто?’’

Прабабата слатко се насмеала. ,,Ех внучке, види вака. Во времето кога јас бев млада немаше вака големи рерни како што имате вие денес. Во шпоретот кој го имавме јас и прадедо ти, не собираше едно цело јагне, па морав да сечам еден дел од јагнето и така да го ставам на печење. И нормално, кога ја учев баба ти и велев да сече по еден дел од јагнето за да може да го собира во рерната. Ама, не и кажав зошто, а пак ни таа не ме праша. И ете гледаш баба ти мислела дека така треба, така ја научила и мајка ти, а пак мајка ти денес те учела тебе. Ете сега причината ја знаеш. И ако во вашата рерна собира цело јагне- нема потреба да сечеш од него!’’

Колку пати и ние сме ја слушнале фразата ,,така треба’’. Нема друго објаснување, нема друга причина освен ,,Така требало’’, ,,Така рекле старите’’, ,,Така останало’’. И во христијанството се случува истото. Некогаш за некои од традициите кои денес се случуваат имало причина. Денес причината ја нема, но традицијата останува. И што е најлошо- никој не се прашува за причината позади традицијата. Зашто, ако причината веќе не постои, треба да се укине и традицијата. Но, полесно е да се каже: ,,Така требало’’ отколку да се бара причината и да се објаснува зошто некоја традиција не треба да се врши повеќе. И ете, дури и во локалните цркви кои немаат долга традиција се јавуваат некои традиции, кои не мора нужно да значи и дека се лоши. На пример, во колку часот да се одржува богослужбата? Мора ли да се одржува баш во толку часот или може да се промени? И зошто богослужбата мора да оди по определен редослед и мора ли секогаш да се изведуваат определен број песни? Може ли некогаш да се измени распоредот или да се намали или зголеми бројот на песните и молитвите, а и проповедта некогаш да се оддолгнува, некогаш да се намалува? Мора ли молитвените состаноци да се одржуваат секогаш во истите денови? Може ли да се смени распоредот? Мора ли причеста да се зема секоја прва недела во месецот или може да се зема секоја втора на пример или пак- во последната? Значи, пак ќе речам: не значи дека традициите се лоши по дефиниција. Веројатно, тие си имале своја добра причина, а некои од нив можеби и ден денес си ја имаат истата и сосема е оправдано што постојат. На пример, молитвениот состанок е во вторник, затоа што другите денови оние кои се најредовни посетители на состаноците се зафатени па не можат да доаѓаат. Или, должината на проповедта и нејзината длабочина е усогласена со нивото на зрелоста на членовите и е сосема во ред да останат такви какви што се. Но, јас би повикал секоја црква, но и секој христијанин, да си ги преиспита своите традиции. Доколку некои имаат причина- нека останат! Но, доколку нема друга причина освен ,,Така останало’’, тогаш дајте да ги менуваме несуштинските работи. Од тоа не може да има загуба, а може само да се внесе една нова свежина во нашите животи, но и на богослужбите и состаноците кои ги посетуваме. Отфрлајќи ги традициите, ќе можеме полесно да ја видиме суштината на нештата.