Zakurzona Klawiatura.

Wspomnień czar.

2020-12-17T22:10:00.006+01:00

Ciekawe ile razy już ,,odkurzałam” tutaj moją klawiaturę...

Zebrało mi się dzisiaj na wspomnienia, ostatnio często do nich wracam. Żyje nimi. Nie wiem czy to dobrze czy źle, ale to mi pomaga. Uśmiecham się do tamtych czasów, pogrążona w nostalgii. Chyba się starzeje, ale mam jakieś dziwne przeczucia, że świat, który poznaliśmy, w którym żyliśmy jeszcze do niedawna już nie wróci. Obserwując, czytając, rozmawiając docierają do mnie podobne przemyślenia.

Kiedy sobie o tym pomyśle ogarnia mnie strach i ulga- to dość mocno egoistyczne odczucie, ale czuje ją wracając do tego co już przeżyłam. Było pięknie.

Jakieś 15 kg mniej na wadze. Piękne, gęste włosy. 20 lat, wszystko takie nowe, takie pierwsze, a przede wszystkim beztroskie.

Trochę sobie przez ten czas narzuciłam na garba. Często słyszę, że za bardzo się przejmuje, że przecież jestem jeszcze młoda.

Po co takie ciśnienie, taka presja.

Przeglądam stare zdjęcia na IG, czytam komentarze.

To wszystko było jakieś takie naturalne, niewymuszone, proste.

Nie było ,,wypozowanych” fot, perfekcyjnych białych, sterylnych mieszkań, idealnych kubków z idealną kawą, podsumowując tego do porzygania wyidealizowanego życia. Nie cierpię na insta tych „wyprasowanych na kant” zdjęć, spójnych, 500 zdjęć z tym samym nałożonym, kupionym presetem. Ja wiem, że teraz na tej platformie robi się interesy, ale do jasnej cholery przerabialiśmy już kiedyś telezakupy mango. Przestaliśmy być ludźmi, staliśmy się słupami reklamowymi- nie mówię tutaj o sobie, bo influencerką nie jestem i nigdy nie będę. Mam małe konto na IG, które zatrzymało się na stałej liczbie obserwujących. Przy okazji tych wspominek mam do siebie żal.

Zaprzepaściłam moje pisanie, moje wypociny- zawsze tak będę nazywać to co wychodzi spod mojej ręki. Ale fakty są takie: ktoś chciał to czytać. Zawsze brakowało mi czasu, zapewne chcesz wiedzieć dlaczego? Miałam super życie, nadal mam... brakowało mi czasu, byłam totalnie wylogowana do tego co działo się tak na serio. Zawsze uwielbiałam towarzystwo moich ludzi.

Pamiętasz te szalone popijawki na jeleniogórskim Zabobrzu. Ten stół do ping-ponga? Ucieczkę przed niebieskimi, bo ktoś w końcu po nich zadzwonił.

W sumie się nie dziwie, osiem lasek + alko = darcie japy

Byłyśmy głośne, niepoprawnie nieprzyzwoite, pełne życia i młodzieńczej radości. Takie beztroskie, ale nie raz ze złamanym sercem, zalane łzami i zalane w trupa. Siedziałyśmy do późna, pamiętasz jak gadałyśmy w aucie aż zaczęło świtać? Niemożliwe, że tematy do gadki nigdy się nam nie kończyły. Mogłyśmy nawijać bez końca. Sen był jakby niepotrzebny. Dzisiaj pakuje się do łóżka punkt 22:00 - co się z człowiekiem zrobiło. To jednak najprawdziwsza z prawd, że życie niszczy. Nagle budzisz się kilka kroków przed trzydziestką, a dzień bez bólu pleców jest czymś wyjątkowym.

Ej spokojnie koloryzuje tutaj kapeńkę. Jestem jeszcze całkiem na chodzie, ale to już nie to samo co kilka wiosen wstecz.

Ileż my wychyliłyśmy tych butelek wina klasy mocno średniej? Uwielbiałam pić wino w plenerze, później po jednej górskiej wycieczce zamieniłam ukochany trunek na zieloną butlę z jeleniem- oj teraz jest niestety bezkonkurencyjny (najlepiej smakuje w towarzystwie męża).

Dociera do Ciebie, że to było tak niedawno, a aktualnie żyjemy w jakiejś alternatywnej rzeczywistości gdzie nawet nie mogę zobaczyć twarzy drugiego człowieka, bo pomijając fakt, że maski nosimy od zawsze to teraz nie musimy się zastanawiać kto jaką przyodział...

W tekście mogą znaleźć się jakieś babole, ale poziom zmęczenia dzisiaj osiągnął apogeum. Dodatkowo wysłużany i zmaltretowany przez moje dziecko laptop ledwo zipie. Dzięki za wyrozumiałość, postaram się poprawić, bo za cholerę nie cierpię bylejakości.

Dobrej nocy najwierniejsi, najwierniejsze...

~~Numer z aktualnej playlisty, no genialni są.~~

Myślenie ciążowe.

2019-04-09T21:35:00.000+02:00

Pojawiam się i znikam, czyli tradycji stało się zadość.
Aktualnie potrzebuje znacznie więcej zrozumienia niż to zwykle bywało. Dopiero po ostatnich wydarzeniach jakie miały miejsce w moim życiu zaczęło do mnie docierać, że kobieta w ciąży myśli irracjonalnie. Nie wiem czy po tym zdaniu kobity nie wyleją na mnie wiadra pomyj, ale serio ja mentalnie nie czuję się sobą.
Rozwijając...

W mojej głowie zawsze kłębiło się całe stado myśli, ale teraz to już jakiś obłęd.
Zasypiam i budzę się z pełną głową.
Wszystkie myśli kręcą się dookoła dzidzi, tego jak to będzie, jaka będzie ta nasza codzienność we trójkę, ekhm przepraszam we czwórkę. Spokojnie nie spodziewam się bliźniaków, chociaż zawsze o tym marzyłam, ale póki co mam na myśli psa :)

Często śni mi się moment mojego rozwiązania, raz jest to cesarka innym razem poród naturalny.
I wiecie co? Cały czas mnie to przeraża. Przez 26 lat swojego życia nigdy nie przeleżałam nawet doby w szpitalu ( Bogu dzięki)
W snach nigdy nie widzę buzi dzidzi, ale to dobrze będzie niespodzianka, chociaż od pierwszych zdjęć USG widać, że będzie to cały tatuś :)
Wszystkie mamusie te z doświadczeniem i te przyszłe powiedzcie, że Wy też czułyście to samo.
Instynkt macierzyński obudził się we mnie na dobre odkąd poznałam mojego narzeczonego i od pierwszych dni razem wiedziałam, że to z Nim pragnę stworzyć szczęśliwą i kochającą się rodzinę. To się po prostu czuje, coś od środka Ci podpowiada, daje znaki, a mój wewnętrzny głos myli się rzadko kiedy.
Instynkt jest, pogłębia się, a mimo to obawy nie znikają. Sama też narzucam sobie niezłą presje, właściwie to Nam jako przyszłym rodzicom, ale tak bardzo chciałabym być przygotowana na tysiąc procent ze wszystkim przed przyjściem na świat naszego maleństwa.
Pisząc ten post mam łzy w oczach, to cudowne móc czuć, że mam pod sercem kogoś tylko Naszego. Cząstkę mnie i Jego. Tego nie da się opisać słowami.
W tych wszystkich cudownych emocjach towarzyszy mi presja czasu. Strach przed tym, że nie zdążę z wyprawką. Na rynku dostępnych jest tyle cudownych i pięknych rzeczy dla dzieci, że oszaleć idzie. Dodatkowo IG mnie wyczaił i przy każdej możliwej okazji podsuwa mi pod oczy profile tych wszystkich cudownych firm i marek gdzie roi się od śliczności.
Na szczęście mam przy sobie Rafała i mocno liczę na jego zdrowy rozsądek, chociaż ze mną teraz naprawdę nie jest łatwo, bo jak się na coś uprę to nie mam litości. Tupię nogami, rzucam talerzami, ogólnie bywam mocno nieustępliwa - a ponoć to PMS jest straszny :)
Tak swoją drogą to mam przy sobie złotego człowieka, który potrafi przetrzymać ze mną nie jeden sztorm.
Teraz dzieje się bardzo dużo, a głowa czasami po prostu nie ogarnia. Nowe otoczenie, nowa sytuacja życiowa, oczekiwanie na szczęśliwe rozwiązanie, wydatki, rosnący brzuch, codzienne obowiązki, których lada moment przybędzie. Staram się brać głęboki wdech w momentach, w których tracę kontrolę nad własną głową, ale bez wsparcia bliskich nie dałabym rady.
Życzę sobie, Nam oraz wszystkim przyszłym rodzicom spokoju, zachowania zdrowego rozsądku, a przede wszystkim miłości i wzajemnego wsparcia, bo uważam, że tylko razem jesteśmy w stanie osiągnąć życiową harmonię i radość z codzienności.
Trzymajmy się, trzymajcie się.

L4

2019-03-27T22:14:00.001+01:00

Zgodnie z zapowiedziami po chwilowej przerwie wracam do Was z kolejnym wpisem.
Prób reanimacji tego bloga było już tak wiele, ale tak jak napisałam na swoim IG, nie potrafię się do niczego w życiu zmuszać. Nie ma dla mnie większej zbrodni niż pisanie pod przymusem, a już tym bardziej pod presją czasu.
Dobrze wystartowałam, wpisy pojawiały się jeden po drugim, zaczęłam się nieco promować na IG, ale ja nie jestem w tym dobra. Podświadomie czuje i zawsze to uczucie mi towarzyszyło, że gdybym choć trochę zawzięła się w tym temacie mogłabym wiele osiągnąć. No cóż takie ze mnie stworzenie, że musi być po mojemu i bez ciśnienia. Co ma być to będzie może samo się rozhula, rozniesie się jak to mówią pocztą pantoflową, a jak nie to trudno.

Zawsze się nad tym zastanawiam czy ludzie jeszcze w ogóle lubią czytać. Czy w dobie vlogów, instastory, są tutaj osoby, które czytają. Dla mnie dużo łatwiej jest napisać, chociaż przy moim gadulstwie nagrywanie czegokolwiek nie byłoby wielkim problemem, ale moja nieśmiałość jest w tym temacie silniejsza. Nie czuje się na tyle pewna siebie żeby mówić do telefonu na wszystkie tematy, które mnie nurtują, interesują itp, ale kto wie może kiedyś do tego dorosnę :)

Po tym dość długim wstępie chyba czas przejść do wcześniej zapowiadanego tematu.

Zwolnienie lekarskie w trakcie ciąży jak mi na nim jest.

Nie chciałabym za bardzo rozwodzić się na temat mojej pracy, bo jest sporo grono osób, które mnie gdzieś tam w sieci ,,podgląda'' i są to również osoby z mojej firmy :) a mnie przecież obowiązuje tajemnica.
Część z osób, które są ze mną w mediach społecznościowych już jakiś czas wiedzą gdzie pracuje.
Od 6 lat nadal w tym samym miejscu, więc chyba poziom zadowolenia z mojej pracy jest jasny.
Decyzje o tym, że czas na zwolnienie podjęła moja GP, która po moich trzech tygodniach ciągłego przeziębienia i dodatkowych problemów zdrowotnych jakie pojawiły się na samym początku ciąży wydała werdykt : na dzień dzisiejszy koniec z pracą.
Pierwszy trymestr to był rajd po lekarzach, szpitalach i badaniach. Zajmowało mi to wbrew pozorom sporo czasu, rozbijało dni.
W pierwszym momencie nie dowierzałam, że idę na zwolnienie tak szybko. Nie potrafiłam sobie wyobrazić mojego życia bez pracy. Przecież od 6 lat spędzałam w tym miejscu średnio 160 godzin miesięcznie. Z dużym naciskiem na słowo średnio, ponieważ tylko ten który kiedykolwiek w życiu pełnił funkcje managera/kierownika wie na czym to wszystko polega. Tak naprawdę w moim przypadku jesteś w pracy 24/7, bez względu na chorobę, urlop, imprezy okolicznościowe- po prostu mentalnie jesteś tam zawsze. Zawsze wiedziałam, że to nie jest dobre, że powinna być jakaś równowaga między pracą, a życiem prywatnym, ale człowiek bardzo często sam zaciera sobie granice.
Byłam przerażona na samą myśl o tym jak to wszystko może funkcjonować beze mnie. Musiałam porzucić swoje ,,pierwsze dziecko'' które wyrastało na moich oczach. Tyle pracy, wyrzeczeń, nerwów, radości, dumy. Tyle włożonego serca i nagle po prostu koniec. Czas na dłuższy urlop.
Pamiętam jak odwiedziłam swoje miejsce pracy po pierwszym tygodniu L4. Poryczałam się jak mała dziewczynka, poczułam się wtedy jakaś taka bezużyteczna i obca w miejscu, które przez tyle czasu było moja codziennością.
Ktoś inny teraz przejął stery, oczywiście ktoś bardzo dobry, najlepsza prawa ręka ever!
Hormony robią swoje i to nie żadne ciążowe bujdy. Z rozterkami borykam się cały czas. W mojej głowie panuje istny bal myśli. Stany od euforii po totalne zwątpienie. To normalne, ponoć po wszystkim przejdzie.
Co się zmieniło od pierwszego tygodnia? Wszystko, dosłownie.
Pragnę zapamiętać ten czas i każdego dnia obiecuje sobie wykorzystać go jak najlepiej. Oczywiście planowanie czegokolwiek w ciąży nie należy do zadań najłatwiejszych, ale można chociaż próbować.
Nie zawsze realizacja moich planów jest możliwa ze względu chociażby na zmieniające się samopoczucie.
Biorąc za przykład dzisiejszy dzień. Wstałam rano, nawet wyspana, bez bólu głowy. Miałam totalny przypływ energii. Zaczęło się od porządków w mieszkaniu, puściłam dwa prania, wyprowadziłam psa trzy razy, z czego Miki zaliczył jeden godzinny spacer, pojechałam na zakupy, ogólnie spędziłam fajny, produktywny dzień i nagle trach. Dopada mnie straszny ból żołądka, w ostatnim czasie to u mnie chleb powszedni. Byłam święcie przekonana, że nie zasiądę do pisania, ale jakoś się udało- może nie siedzę, bo piszę na wpółleżąc, ale najważniejsze, że brnę do końca.

Podsumowując na zwolnieniu jest mi cudownie i nie boję się tego napisać. W dobie Matek Polek pracujących na pełne etaty, do samego końca ciąży (czego oczywiście nie neguje) biegnących do domu gotować obiad, prać, prasować itp. przy czym wyglądających świetnie, realizujących swoje pasje. Ja dostałam żółtą kartkę od mojej GP, mogłam oczywiście odmówić i z własnej woli nie iść tak szybko na L4, ale w pewnym momencie uświadomiłam sobie co jest dla mnie tak naprawdę ważne w tym momencie.
Wiedziałam, że moja praca generuje we mnie zbyt duże pokłady stresu, że pracując w takiej branży nie będę mogła zadbać o swoje zdrowie, o Nasze zdrowie. Musiałam się przewartościować.
Na początku czułam presje, bałam się, że dla kogoś mogę okazać się leniem, że tak naprawdę to tylko wyczekiwałam momentu, w którym będę mogła odpocząć i zająć się sobą.
Musiałam zmierzyć się z wewnętrznymi demonami tej chorej ambicji.
Teraz czuje się wspaniale, mam czas dla siebie, maleństwa, które we mnie rośnie, bo przecież wszystko teraz robię z myślą o Nim. Dbam o siebie jak nigdy wcześniej. Jem tak jak nigdy wcześniej, czyli regularnie i zdrowo. Niczego sobie nie odmawiam, żadnych przyjemności. Chcę czuć się dobrze, wyglądać dobrze, bo zasługuje na to bardziej niż kiedykolwiek.
Przede mną nowa życiowa rola, a pierworodne dziecko beze mnie radzi sobie świetnie i świat się pod moją nieobecność nie zawalił.
Dziewczyny, kobiety tak na koniec. Są wśród Nas takie, które pracują przez całą ciąże i to bardzo podziwiam, są też takie, które ze zwolnienia lekarskiego skorzystają wcześniej niż ja,
Każda z Nas to indywidualny przypadek, więc apeluje do wszystkich. Nie oceniajmy siebie nawzajem, nie wydawajmy wyroków, bo każda z Nas to osobny scenariusz własnego filmu.
A presja jaką sobie wzajemnie nakręcamy jest okrutna i potrafi bardzo zdołować w tak wyjątkowo delikatnym dla kobiety czasie.

Ściskam.

O uczuciach i odczuciach.

2019-03-12T21:50:00.005+01:00

Dzisiaj już czuje od pierwszego uderzenia w klawiaturę, że będzie mi znacznie ciężej dotrwać do końca tego wpisu, ale postaram się ze wszystkich sił aby dało się go bezboleśnie przeczytać.
W końcu obiecałam sobie pisać codziennie i chcę wytrwać w moim postanowieniu, bo jest to właściwie jedyne z listy jakie mi zostało.
Pod koniec roku 2018 snułam w swojej głowie wielkie plany:
uśmiech moc fitness sport :) W styczniu miałam dziarskim krokiem udać się do pobliskiej siłowni w celu zaopatrzenia się w karnet na cały rok. Chciałam zrobić formę życia, miałam brylować nad Bałtykiem ha ha ha
A tak całkiem serio to moim największym marzeniem, bo nazywanie tego celem w tym przypadku jakoś mi nie pasuje, było zostanie mamą w 2019.
Razem z Rafałem byliśmy świadomi Naszej decyzji, więc tak na dobrą sprawę dwie kreski na teście jakie ujrzeliśmy nie powinny być dla Nas zaskoczeniem, a jednak okazało się inaczej :)

Mamy tendencje do planowania, ale tak naprawdę życie te plany i strategie weryfikuje. Pamiętam jaka byłam odważna zanim dowiedziałam się o tym, że jestem w ciąży.
Nie miałam w sobie żadnych obaw, przecież praktycznie wychowałam trójkę rodzeństwa. Dzieci były obecne w moim życiu od zawsze. Wizja śmierdzącej kupki w pampersie nie robiła na mnie żadnego wrażenia- chociaż przyznam, że ostatnio zrobiłam się na nie serio wrażliwa. Pocieszające jest to, że kupki własnego dzieciątka pachną ponoć konwaliami - info od doświadczonych mam.

Jak wyglądał mój pierwszy wpis w ciążowym pamiętniku (prowadzę taki w swojej apce na telefonie)
Bardzo fajna i przydatna aplikacja, monitoruje ciąże, w każdym tygodniu dostajemy nowe informacje na temat rozwoju dzidziusia w danym czasie, na temat zmian zachodzących w przyszłej mamie jak również wskazówki dla przyszłego tatusia jak dać sobie radę z mamusią - CHOLERNIE DŁUGIE ZDANIE.

Treść pierwszego wpisu tydzień 4+4 :

,,No to oficjalnie od wczoraj jesteś ze mną. Rośnij zdrowo i siedź w swoim domku. Z mamusią jesteś najbezpieczniejszy/ najbezpieczniejsza na świecie. Mama Cię chroni i dba o Ciebie''
To jedynie fragment, opisałam w nim również swoje pierwsze dolegliwości oraz wspomniałam o rewolucji jaka we mnie zachodzi.
Jak jest właściwie z tymi uczuciami, bo o tym miałam dzisiaj napisać. Jak zdążyłyście/zdążyliście zauważyć. Mój mózg od samego początku przełączył się na tryb mamy, to nawet nie jest w moim przypadku tryb przyszłej mamy. Ja od samego początku wiem, że zobaczę swoje maleństwo na świecie już za jakiś czas i nie widzę innej opcji.
Chociaż nie zawsze jest tak kolorowo, ponieważ obawy i zwątpienie to jest druga strona tego na pozór euforycznego medalu.
Na każdym etapie ciążowej drogi czegoś się boisz, a mianowicie:

* 5 tydzień USG I : czy zarodek jest w macicy.

* Ponad miesiąc później, wizyta potwierdzająca czy ciąża jest żywa.
( stres do potęgi entej) pomijam pierwszą wizytę u GP (ginekolog prowadzącej) akurat wtedy nie było stresu (o dziwo)

* Ostatnia wizyta to po pierwsze lęk o moje zdrowie, ponieważ nagle wyszło, że na horyzoncie pojawiły się drobne turbulencje, ale na szczęście wyszłam z nich cało, a po drugie kolejne badanie USG na, którym widzę już całkiem sporego człowieczka. Do dzisiaj mam w uszach słowa mojej GP :
- jedna rączka jest, druga rączka jest, mamy nóżki itp. Nawet nie umiem nazwać tych emocji jakie kotłowały się we mnie w tamtym czasie.
Z jednej strony strach czy z maleństwem wszystko dobrze, czy jest pisząc wprost kompletne, a z drugiej strony wielka radość kiedy widzisz jak się ono w Tobie zmienia. Bicie serca to już w ogóle jest kosmos. Łzy automatycznie napłynęły mi do oczu, właściwie to cała się trzęsłam. Totalny miks emocji, który towarzyszy mi każdego dnia. Kobieta ciężarna bardzo często myśli irracjonalnie, wariuje. Dlatego tak ważne są bliskie osoby obok nas. Ja mam ogromne szczęście, bo każdy mnie wspiera : moja cudowna mama, babcia, tato, przyszła teściowa, babcia mojego Rafała, a przede wszystkim mój wspaniały narzeczony, który jest moim filarem, zdrowym rozsądkiem i wsparciem.
W przeciwnym razie mogłabym zwariować. Mam skłonności do wybiegania w przyszłość, czasami nawet mam w głowie myśli, że przecież kiedyś będę musiała chodzić do szkoły na wywiadówki- czysta abstrakcja, ale takie cuda aktualnie dzieją się w moim umyśle.
Jestem ciekawa wszystkiego, nieco niecierpliwa, pełna obaw, strachu, radości i ekscytacji.

A jak ma się w tym wszystkim mój narzeczony? Jest bardzo dzielny, bo znosi wszystko to co się ze mną dzieje. W porównaniu do mnie jest cierpliwy i wyważony. Ma w sobie spokój, mnóstwo empatii, zrozumienia i miłości.
Wiem, że na pewno gdzieś tam pod warstwą mięśni ma w sobie podobne emocje do moich, ale nie komunikuje ich w taki sposób. Czuję go jak nikt inny i też w moich mocniejszych momentach staram się go wspierać.
Razem przygotowujemy się do najważniejszej roli w naszym życiowym spektaklu: do tej oskarowej roli rodziców.

To jeszcze nie koniec o uczuciach i odczuciach, przecież to wszystko dopiero się rozkręca.
Pamiętnik mam w gotowości!

...

Trymestr Pierwszy.

2019-03-11T21:40:00.001+01:00

Zapewne ten post znowu będzie chaotyczny jak cała ja w ostatnim czasie, ale pozwólcie mi się rozgrzać, bo nie ukryję, że palce i głowa lekko zastane.

Kiedyś na początku mojej ciążowej przygody usłyszałam u Oli Żuraw na jej instastory, że istnieje coś takiego jak beton ciążowy- to bardzo okrutne określenie w tym błogosławionym stanie, ale uwierzcie mi na słowo. To istnieje :)

Czym się objawia tenże beton? Ano tym, że kobietę w tym cudownym stanie dopada tzw. mgła umysłowa. Ja na samym początku, właściwie to jeszcze przed wykonaniem testu ciążowego czułam, że moja głowa nie funkcjonuje tak jak zwykle- czyli według mnie raczej bez zarzutu.
Byłam bardzo rozkojarzona, poddenerwowana, a przy tym strasznie przytłumiona.
Pamiętam, że dzień przed zrobieniem testu pojechałam do Wrocławia. Dojechać dojechałam, ale z wyjechaniem było już gorzej. Moja siostra była świadkiem mojej dezorientacji w terenie, w którym dotychczas potrafiłam się doskonale odnaleźć. W tamtym czasie wylotówka z Wrocławia totalnie mnie pokonała. Z perspektywy czasu oczywiście ogarnia mnie śmiech, ale serio uwierzcie, że w tamtym momencie jedyne na co miałam ochotę to histeryczny ryk rozpaczy.

Czy teraz jest lepiej? Myślę i czuję, że tak. Wielkimi krokami zbliżamy się do końca pierwszego trymestru i ponoć jak wszem i wobec donoszą teraz w drugim ma być wspaniale, ja mam się czuć cudownie, moja cera będzie piękna, świetlista, a włosy długie, gęste i błyszczące :)
Nie ukryję, że czekam na te przemiany z zapartym tchem.

Przechodząc do meritum dzisiejszego wpisu, który swoją drogą tworzy się przy przypadkowym odcinku ''Ukrytej Prawdy'' na TVN Player. Zapewne teraz zaleje mnie lawina hejtu- jak można oglądać taką miernotę. Otóż w moim mieszkaniu nie ma TV, zastrajkowałam w momencie przeprowadzki i stwierdziłam, że nie jest mi do niczego potrzebny. Jedyne co generowałby ten telewizor to rachunki za prąd oraz kablówkę.
Teraz z perspektywy czasu i przez jakieś moje dziwne fazy, które wzbudza cisza w domu mam wrażenie, że by się przydał. Podejrzewam, że to wina hormonów.
Tak dla zasady, jak to mówią żeby coś ino grało. W każdym razie radzę sobie jak mogę i funkcję telewizora na dobre przejął mój telefon. Zazwyczaj jest tak, że włączam po prostu cokolwiek: śmieci z youtube albo właśnie jeszcze gorsze śmieci z TVN-u. I o dziwo nie mam problemu ze skupieniem się i pisanie przy takich treściach idzie mi całkiem nieźle, więc niech gra.

Matko! Rozpisuje się, ale taka moja przypadłość, bo gadam tyle samo co piszę- czyli DUŻO.
Ale teraz tak serio do rzeczy:

Jak tam pierwszy trymestr?:
Ja kułam żelazo póki gorące, od razu przed nadejściem co miesięcznej dolegliwości, która tym razem nie nadeszła wykonałam wyżej wspomniany test ciążowy. Właściwie to zrobiłam je aż trzy (dla pewności) w takich sytuacjach myślę, że większość z nas kobiet jest nadgorliwa. Musiałam wiedzieć na sto procent- dzisiaj wiem, że w trakcie trwania ciąży nie ma żadnych pewności i gwarancji.
Do samego końca będę miała obawy, lęki i to uczucie niepewności jest nieodłączne.

W 5 tygodniu wykonałam pierwsze badanie USG, wizyta potwierdzające ciąże, ale tak naprawdę po tej wizycie nadal wątpiłam w całą sytuacje, w końcu na zdjęciu z ultrasonografu ledwo co widziałam mikroskopijną kropkę.
W czasie od 5 do hmm... 7 tygodnia czułam się tak jak przed ciążą. Czyli dość mocno poprawnie :)
Nic się nie zmieniło, okej jedynie moja głowa zwolniła obroty (beton)

Jazda zaczęła się po 7 tygodniu, poranne mdłości, które przeciągały się do końca dnia. To uczucie towarzyszy mi do teraz, chociaż nie szarpie mnie już tak mocno jak jeszcze 2 tygodnie temu.
Co to znaczy ''szarpie'' to moje własne określenie na zwykły odruch wymiotny. Wybaczcie, że piszę wprost, ale tak wygląda życie kobiety ciężarnej. Oczywiście nie każdej, bo zwiedziłam już wszystkie fora internetowe, przepytałam mamę, dzieciate koleżanki i co kobieta to inne odczucia, objawy itp.

Pojawiła się nadwrażliwość na zapachy, a na niektóre produkty nawet nie mogłam patrzeć w sklepach i co jest w tym wszystkim najlepsze najbardziej odrzucało mnie od kawy: zapach, widok słoika w sklepie, o smaku nawet nie wspomnę. Zaznaczam, że przed ciążą piłam do trzech kubków dziennie...
Organizm wariuje - DOSŁOWNIE.
W trakcie najgorszych rzutów moje codzienne menu składało się z jajecznicy na maśle z pieprzem i solą, pieczywka typu WASA, wafli ryżowych oraz wody lekko gazowanej bądź musującej.
Próbowałam jeść normalnie, ale kiedy już udało się pochłonąć coś innego z poza wyżej wymienionej listy odbijało mi się i to dosłownie.
Uczucie ciężkości na żołądku jest dzisiaj czymś naturalnym kiedy zjem na raz za dużo. Czasami naprawdę aż nie mogę się nadziwić, że dana porcja, która dla mnie jest na serio mała dla mojego żołądka jest gigantyczna.
Poza tym mój żołądek aktualnie znajduje się gdzieś na wysokości brody :) Zmienił swoje położenie stąd też po każdym posiłku unikam od razu gwałtownych ruchów, bo to zawsze w moim przypadku prowadzi do ''szarpania''

Zrezygnowałam ze słodyczy, oczywiście nie mówię, że do zera. Ale naprawdę do minimum. Cukier po prostu strzela mi w zębach. To uczucie kiedy siedzisz na rodzinnym spotkaniu i wszyscy zajadają się bigosem, sałatkami, ciastami, a Ty siedzisz i przyglądasz się biesiadowaniu bezcenne. Raz jesteś biała, raz zielona, a raz czerwona. Twój organizm płata Ci figle, a Ty w żaden sposób nie umiesz nad tym zapanować. Jedyne co możesz zrobić to łagodzić te wszystkie objawy.

Jak sobie pomagałam w najgorszym czasie, klasycznie:

*herbata ze świeżym imbirem, ale w moim przypadku lepiej sprawdzał się zwykły napar, bo od herbaty też mnie na moment odrzuciło.

*rzucie gumy miętowej, lub ''ciumkanie'' miętowych cukierków.

*częste mycie zębów.

*jedzenie lekkich i małych posiłków co 2-3 godziny. Unikanie objadania się i skrajnego głodu.

I to niestety na tyle, zaznaczam, że mi też nie zawsze te dość sprawdzone i polecane metody pomagały.
Nie ukryję, że czasami bywały takie dni kiedy to czekałam aż doba dobiegnie końca.
Sen w tym stanie bywa zbawienny.
Oczywiście nie chcę przespać swojej ciąży, bo jestem totalnie zafiksowana na jej punkcie. Jestem ciekawa tego wszystkiego, obserwuje swój organizm, swoje zmieniające się ciało i szczerze się tym fascynuje.
To piękny, ale też bardzo wymagający czas. Mam momenty, w których czuje jakieś dziwne wyrzuty sumienia, że tak szybko byłam zmuszona udać się na zwolnienie lekarskie (było to podyktowane małymi turbulencjami zdrowotnymi)
Czasami mam wrażenie, że może robię w tym czasie za mało, że zbytnio się lenie, że nie robię niczego wartościowego, ale zawsze po takich chorych myślach przychodzi zdrowy rozsądek i mądrzy ludzie, którzy są dookoła mnie.

Przecież ten stan jest dla mnie najbardziej wymagającym i wartościowym w moim dotychczasowym życiu. W końcu żyje za dwoje i to chyba najlepszy argument na wszystko.
Uf na dzisiaj koniec, bo nie wiem czy przebrnęłyście/przebrnęliście bez szwanku przez całość.

Dobranoc, zapomniałam dodać, że w ciąży chodzę spać z kurami, ale za to ucisk na pęcherz robi ze mnie rannego ptaszka.

Przyszła jesień.

2018-11-02T19:47:00.001+01:00

Może w końcu uda mi się sklecić coś w całość, chociaż myślami jestem zupełnie w innym miejscu.
Dom - to nie cztery ściany... i mimo tego, że posiadam ciasne, ale własne to niestety moje serce jest gdzieś daleko stąd.
Nie sądziłam, że kiedykolwiek moje życie się tak potoczy, że będzie mi dane w końcu poczuć pełnie szczęścia. Fakt, jej odczuwanie jest aktualnie nieco ograniczone, ale to niczego nie zmienia.
Jestem szczęśliwa i śmiało mogę stwierdzić, że pierwszy raz tak kompletnie.
I właśnie w tym momencie zdałam sobie sprawę, że zawsze dużo łatwiej przychodziło mi pisanie kiedy w moim życiu nie działo się zbyt dobrze.
Po tak wielu życiowych perturbacjach wracam do siebie, wracam tutaj po raz setny.
Z ogromnym rozczuleniem czytam swoje posty sprzed prawie siedmiu lat. To niewiarygodne ile czasu minęło odkąd pojawiłam się tu pierwszy raz, tak wiele się wydarzyło.
Wiele dobrych i tyle samo złych rzeczy. Tak wielu ludzi przewinęło się przez moją codzienność. To nic, że zamarzam w wannie, ta przyjemna owocowa woń nie pozowała mi z niej wyjść.
Piszę tego ''posta'' od wczoraj i mocno wierze, że dzisiaj uda mi się go zamknąć i puścić w swój mały, wirtualny świat.
Tak naprawdę nie wiem o czym będzie, o wszystkim i o niczym, o mnie i o nim, o nas.
Stał się moją największą motywacją do działania, do tego, żeby znowu mi się chciało.
Mam serdecznie dosyć tych wszystkich gadek o tym, że to Ty sama jesteś dla siebie najlepszą i najważniejszą motywacją- w moim przypadku gówno prawda. Zawsze potrzebowałam motywacji zewnętrznej, kogoś kto by mnie dopełnił. Jestem staroświecka i wierze w dwie dopasowane do siebie połówki. Jasne to Ty tworzysz całość, jesteś najważniejszą jednostką na świecie, ale po dwudziestu pięciu latach wiem, że we dwoje jest znacznie lepiej. Samotność to najgorsze uczucie jakie spotkało mnie w życiu.
Mimo tego, że zawsze dookoła mnie kręciło się wiele istot żywych to ja wciąż byłam martwa w środku. Czułam wewnętrzną frustracje, że nie ma obok mnie mojej ulubionej osoby, mojego wyjątkowego człowieka. Czekałam na niego przez ten cały czas. Podświadomie niby nie szukałam, starałam się udowodnić sobie i wszystkim w moim otoczeniu, że jest zajebiście fajnie, ale niestety na próżno. W trakcie tej drogi zaliczyłam wiele wzlotów i upadków. Czy żałuje? W konkretnych momentach, na chwile po popełnionym błędzie owszem. Z perspektywy czasu nie żałuje niczego.
Czy mam wyrzuty sumienia? Miałam, ale się z nich wyleczyłam. Ludzie którzy towarzyszyli mi w tej ekstremalnej podróży uczestniczyli w niej bardziej bądź mniej świadomie.

I tak kolejny rok powoli dobiega końca, znowu czuje presję podsumowania wszystkiego, ale czy tak naprawdę rozliczanie samej siebie z własnego życia jest mi w ogóle potrzebne. Nas wszystkich zżera cholerna presja wszystkiego. Musimy każdego dnia czuć się super, musimy dobrze wyglądać, uśmiechać się przy każdej okazji, bywać w ekstra miejscach. Unikać nudy, niezdrowego żarcia, brzydkich miejsc i nieciekawych ludzi. Czy my do jasnej cholery nie możemy pozwolić sobie od czasu do czasu na chwile słabości? Czy kiedy wszystko mnie wkurwia i miałam zły dzień, nie mogę wrócić do swojego mieszkania, zaszyć się w łóżku z pudełkiem dobrych lodów albo tabliczką czekolady. Czy najzwyczajniej w świecie nie mogę mieć po prostu gorszego dnia? Nie! Bo dzisiaj takie zachowania spychają Cię na sam dół ludzkiej piramidki.
Mam dystans do tego co mnie otacza, a zwłaszcza do ludzi, bo wiem, że niektórzy z nich opanowali do perfekcji tworzenie sobie alternatywnej rzeczywistości gdzieś w czeluściach Internetu.
Niby wszystko fajnie, a tak na serio przejebane.
Kojarzę taką laskę, która miała wszystko i nie chodzi mi tutaj o dobra materialne, a dzisiaj została z niczym. Na insta- zła kobieta, która odprawia wszystkich facetów z kwitkiem, bo przecież jest tak zajebista, że nikt nią nie zasługuje. Wrzuca jakieś denne instastory z memami dla desperatek i utwierdza swoich obserwatorów w tym jaka jest niezależna, ostra i bezlitosna. ( swoją drogą sama to przerabiałam)
A tak na serio płacze w poduszkę i pluje sobie w brodę, że gdzieś tam po drodze popełniła błąd, że bycie suką na co dzień prowadzi tylko do samotnej egzystencji.
Ja zawsze stawiałam na racjonalne podejściem do sytuacji, oczywiście parę razy mnie poniosło i traciłam głowę bez opamiętania i większej analizy i to zawsze kończyło się porażką.
2018 jest przełomowym rokiem w moim dorosłym życiu, które czuje tak na serio. W końcu czuje się dorosła, bo jeszcze do niedawna tylko się w nią bawiłam. Robiłam głupoty i bujałam się w jakimś tragiczno-komicznym zawieszeniu, ale to już za mną. Czy na szczęście? Tak, na szczęście to już przeszłość, ale to właśnie ona mnie ukształtowała. To dzięki doświadczeniom możemy lecieć na przód nie oglądając się za siebie. Wyciągając wnioski, uczymy się na błędach- wiem, że to oklepane hasła, ale na maksa prawdziwe i Ja się ich dożywotnio trzymam.
Jestem wdzięczna za sytuacje i ludzi. Dzięki Wam dzisiaj jestem w stanie tak mocno docenić to co mnie w życiu spotkało.
Lepiąc te słowa w jakkolwiek spójną całość wierze, że wrócę do nich za kolejnych siedem lat i wspomnę je ze wzruszeniem. Życzę sobie aby moje wartości nigdy mnie nie opuściły, żebym zawsze umiała zachować zdrowy dystans do tej obleśnej rzeczywistości w jakiej przyszło nam żyć.
Każdego dnia czuję jak facebooki, instagramy próbują mnie odzierać z tego co udało mi się stworzyć w środku. Modlę się żebym nie zwariowała, żebym zawsze pozostała wierna samej sobie.
Mam to szczęście, że w tym wszystkim jest On, wspaniały człowiek, przyjaciel, życiowy towarzysz, a przede wszystkim moja prawdziwa miłość. Będę o tym mówić, pisać, chwalić się tym i nie czuje w tym niczego złego. Jeżeli komukolwiek przeszkadza cudze szczęście powinien już dzisiaj ruszyć na kolanach do Częstochowy. Mam dwa procent baterii, więc w tym momencie czas się zatrzymać.
Przewiduje ciąg dalszy tych mądrych wywodów czy to się Wam podoba czy nie.
Elo.

~~A numer wrzucam, bo aktualnie ciągle na xanaxie...~~

~~Bosa nie ucieknę do Twych ramion.~~

2018.

2018-01-28T19:52:00.002+01:00

Znowu długa przerwa. Ostatni raz widziana ósmego dnia listopada zeszłego roku, a Ja mam wrażenie jakby to było wczoraj.
Co nowego w Nowym 2018, w sumie już nie tak całkiem świeżym, bo styczeń dobiega końca. Nieustanie mam poczucie tego przemijającego czasu i czuję jak ucieka przez palce.
Nie żartuj, że zaraz stuknie mi 25.

Co zrobiłam przez ten czas? Nie chcę zadawać sobie takich pytań, nie chce w żaden sposób rozliczać samej siebie ze swoich dokonań. Wystarczy, że robi to całe otaczające mnie towarzystwo.
Właściwie to jakim prawem? Jakim prawem oceniamy siebie nawzajem? Potrafimy snuć dyskusje na tematy totalnie nam obce. Wczoraj wszyscy żyli akcją ratunkową pod Nagą Górą. Nie sposób było przejść obojętnie obok tych wszystkich komentarzy choć z reguły się nie udzielam, to emocje wzięły ''górę''
To taka nasza cecha narodowa, jeden mądrzejszy od drugiego i to wszechobecne rzyganiem hejtem nawet w obliczu tragedii. Czy możemy przestać, na moment, na chwilę...

Czy mam jakieś plany, postanowienia w 2018? Nie bawię się w tego typu historie. Wszystko nadal się kręci i nie zwalnia tempa. Mam parę przemyśleń, są rzeczy, które chciałabym zmienić, zmienić przede wszystkim siebie, a dokładniej naprawić moje Ja.
Zeszły rok lekko mnie podeptał, oczywiście już jakiś czas temu się podniosłam, ale czy złapałam pion- tego nadal nie wiem.

Wracają do mnie myśli i to mnie najbardziej przeraża, wciąż świeże. Ranka jakby ciągle się sączyła.   W przebłyskach widzę Twoje ubrania poskładane w kostkę, leżące równiutko na pralce.
Palimy papierosa na tarasie, przytulasz mnie i całujesz w czoło. To iluzja, która chyba zawsze będzie przechowywana w mojej głowie. Wtedy czułam się naprawdę szczęśliwa. Zadzierałam głowę do góry i patrzyłam na Ciebie- to był najlepszy widok. Nie mogłam sobie tego lepiej wyobrazić. Wszystko wydawało się być takie perfekcyjne. Każda chwila z Tobą w zasięgu mojego wzroku była dla mnie idealna.
Twój uśmiech był skrojony na miarę, z resztą jak cały Ty.
Nie piszę tego ogarnięta smutkiem, ku mojemu zaskoczeniu, uśmiecham się.
Przywołujesz dobre myśli, dzięki Tobie poznałam moją osobistą definicje szczęścia, nawet jeśli była zbudowana na zwykłym złudzeniu i kłamstwie.
Obudziłeś we mnie emocje, dzisiaj znowu znalazły się w stanie uśpienia, ale nie narzekam. Czas skupić się na sobie i przeczekać. Pozwolić żeby ranka przestała się sączyć, a głowa pozwoliła iść dalej przed siebie, zostawiając to co było daleko w tyle. Przede wszystkim przestać zastanawiać się nad tym dlaczego? Przestać żyć przeszłością.

Gdybym miała wskazać na najgorsze doświadczenie, emocje w życiu to stan odrzucenia wygrywa konkurs. Uważajcie na swoje uczucia, kierujcie się rozwagą w ich okazywaniu, łatwo zostawić po sobie ślad...

            Zamykam z uczuciem lekkości, ulga w migrenie, no i ten Jared. Dobrego wieczoru.

8.11

2017-11-08T22:32:00.002+01:00

Wiesz, że koniec roku wcale nie wypada w ostatni dzień grudnia. Mój rok skończył się właśnie dzisiaj. Nie mogę obiecać, że to ostatni wpis z serii tych niewesołych. Dla większości z Was mogę wydawać się osobą niezadowoloną z własnego życia. Otóż nie. Nic bardziej mylnego. Należę do raczej szczęśliwych realistek, choć gdzieś na moment porzuciłam swój zdrowy rozsądek. Czy żałuje? Ani trochę. Dałeś mi najlepszą lekcje upadania. Zrozumiałam jak wiele potrafię unieść na swoich z pozoru kruchych barkach.

Zapewne siedzisz przy kominku i patrzysz w swoje ulubione ognisko.
Równo rok temu dołączyłam do tego Ja. Odegrałam rolę w Twoim jednoosobowym spektaklu- nie zabiegałam o ten angaż. Sam tego chciałeś. Dzisiaj czuje się wyjątkowo "pełna"
Zafundowałeś mi emocjonalną dyskotekę. Tańczyłam, wirowałam na Twoim parkiecie, odurzona tym wszystkim. Najlepszy lot w życiu, bez grubszych używek.
Bez zastanowienia deklarowałeś, obiecywałeś. Rzucałeś słowa na wiatr, a ja chłonęłam to niczym "SpongeBob" Brak odwagi, honoru, męskiej dumy. Uczuciowy kastrat.
Zapłaciłam ogromną cenę przez swoją naiwność. Dociera to do Ciebie kiedy masz zaledwie 24 lata, a czujesz się jakbyś miała za sobą dwa razy tyle. Nie każdy ma odwagę powiedzieć publicznie o tym, że jest mu źle, że czuje się źle. Wszyscy uśmiechnięci, zadowoleni, Ameryka z Kanadą jak to mówi moja mama. Zatrzymujesz się na chwile i wiesz, że jesteś na granicy, że możesz sobie z tym nie poradzić. Wszystko zależy od Ciebie, ale w pewnych sytuacjach potrzebna jest pomoc. Przez rok funkcjonowania w permanentnym stresie, wróciły do mnie największe koszmary z przeszłości. Ponownie, na dobre, w mojej klatce piersiowej zadomowiła się nerwica, zwana fachowo hiperwentylacją. Nieciekawa to przypadłość, potrafi dać w kość. Nie poddaje się i dzielnie walczę.
Pomaga praca, bliscy, przyjaciele, książka, serial, pasja i cała reszta życiowych przyjemności. Największa batalia rozgrywa się w głowie, a serce nigdy mi nie ułatwia.
Czy czuje złość? Już nie, dzisiaj to już wspomnienia, żal i pewnego rodzaju niesmak, ale przede wszystkim to lekcja- dotychczas najtrudniejsza.
Wierze, że wszystko wróci do normy, że wrócę do formy takiej jak przed Tobą. Najważniejsza jestem Ja, cała! Moje zdrowie, moje samopoczucie. Zaniedbałam siebie i wszystkich dookoła.
Całą swoją energię poświęciłam komuś, kto nie zasługiwał nawet, na jej namiastkę. To już za mną. Po raz drugi zamykam ten temat, ale ten drugi raz już definitywnie, a jeżeli znowu o Nim wspomnę to liczę na mocny "hejt"
Jedyna dobra pozostałość to rysunek, autorstwa mojego najmłodszego cudaka. Nie posiadam oryginału, bo mama wyrzuciła w trakcie przeprowadzki, ale został uwieczniony na zdjęciu. Chociaż na tym rysunku jesteś idealny- taki jak w moich chorych wyobrażeniach. Nikomu z Was nie polecam takiej jazdy.
Wiem, że w życiu są gorsze nieszczęścia, ale ja trafiłam na emocjonalnego oprawcę, który wykonał swoją robotę perfekcyjnie- i zasłużył na miano mojego największego nieszczęścia. Mimo wszystko nie życzę mu źle, nie czuje nienawiści, więc z tej historii wychodzę z podniesioną głową, silna jak nigdy.

A jakby tego było mało, w tak pięknym dniu, przy okazji tak ważnej dla mnie rocznicy, dowiedziałam się, że jutro mój dzień rozpocznie się bez kawy i papierosa. Może to kolejna, listopadowa rewolucja jaką serwuje mi życie.

Trzymam kciuki za siebie

IDFC.

2017-10-30T23:03:00.004+01:00

Słowo się rzekło.

Od rana same przyjemności, o dziwo cały poniedziałek przepracowany. Wstałam z dobrym nastawieniem, pomimo tego co się ostatnio dzieje w mojej głowie i dookoła mnie.

Zmiana czasu ma chyba w tym swój udział- chociaż z niecierpliwością czekam aż darują sobie to przesuwanie i cofanie wskazówek zegarów. Po co wprowadzać jeszcze większy zamęt.
Nie wiem czy moja niechęć wynika z faktu iż jestem człowiekiem, który nie przepada za zmianami.
Właściwie źle to ujęłam. Znacznie lepiej brzmi : strach, obawa przed nowym, nieznanym.

W głębi serca czekam na te zmiany, z towarzyszącą mi ekscytacją małego dziecka.
Dzisiejszy wieczór jest wyjątkowo cichy- nic mi nie gra. W dodatku pisanie utrudniają lodowate dłonie. Ten cały Grzegorz czy tam inny orkan, huragan przytargał ze sobą zimę, a ja mam wrażenie jakbym już kiedyś to przeżyła. W sensie nie mam na myśli zimy...

Mam wrażenie jakbym zatoczyła koło w czasoprzestrzeni. Niebezpiecznie zbliżamy się do ''rocznicy''
Do dnia, a właściwie wieczora, w którym to wszystko miało swój początek.
Okoliczności były niemalże identyczne. Po ''beztroskich'' wakacjach, nagle zawitała krótka jesień, a tuż po niej strzał zimy. Pierwsze, dziewicze podrygi śniegu, zamarznięte szyby w samochodzie i słyszane z każdej strony: ''kurwa, ale zimno''

Wtedy byłam wyjątkowo spokojna, może wręcz wycofana. Czekałam, choć nie wiedziałam na co lub kogo.
Mniej więcej o tej samej porze, na moim Instagramie zamigotała ikonka tego papierowego samolociku. Nie do końca orientowałam się cóż to migotanie oznacza.
W bardzo krótkim czasie okazało się, że ten samolocik zwiastował migotanie przedsionków.
Nie sądziłam, że człowiek tak szybko może się otworzyć na drugiego, zupełnie obcego, którego nawet nie widział na oczy. Wszystko oparte na kolorowych zdjęciach z wyżej wspomnianego Insta i tym głosie... Głos, który odgrywał tak ważną rolę.

Człowiek rozsądny, realista nie jest w stanie ogarnąć sytuacji. Trzy miesiące ''wiszenia'' na łączach, godziny rozmów, wsłuchiwanie się w każde wypowiedziane przez Ciebie słowo.
Mnóstwo wyobrażeń na temat siebie. Stworzyłam w swojej głowie obraz idealny. Nie mogłam doszukać się czegokolwiek co mogłoby mi przeszkadzać.
Wciąż zastanawiałam się jak to możliwe. Znalazł mnie, człowiek perfekcyjny.
Uśmiech nie schodził mi z twarzy. Każdy zauważył zmianę, Sandra chyba w końcu jest szczęśliwa. Już nie chodzi nadąsana i nie pluje jadem.
Uśmiechałam się przeglądając Twoje zdjęcia, gapiąc się w ekran telefonu, słysząc Twój głos w słuchawce, właściwie to wystarczyła sama myśl o Tobie.
Byłam Tobą odurzona, oczarowana, zafascynowana, co zaprowadziło mnie do mety uczuć, a zwą ją ponoć miłością.

Trzy miesiące idylli, bezgranicznego szczęścia. Czułam, że mogę wszystko, dzięki samej świadomości, świadomości, że jesteś. Nieważne, że siedziałeś przy kominku, na szczycie góry.
Odliczałam dni, godziny, minuty, sekundy... Kiedy się już doliczyłam, w miejsce radości wkradło się zwątpienie. Czy nie spotkam się z odrzuceniem? Czy spełnię Twoje oczekiwania. Wiadomo, kobieta ma zawsze gorzej, płeć piękna, tak brutalnie oceniana z każdej strony (mam na myśli opakowanie)
Od samego początku zapewniałeś, utwierdzałeś w przekonaniu, że nic złego się nie wydarzy.
Kiedy dajesz zielone światło, nie zwlekam, idę w to. Wierzyłam w każde słowo, zaufałam od pierwszego usłyszenia.
Zupełnie nagle przypomniało mi się jakie ambitne pytania zadawałam Ci podczas pierwszej rozmowy:
''ile masz wzrostu?'' ''czy palisz papierosy?' - Twoje odpowiedzi w pełni mnie usatysfakcjonowały.
Drobiazgi sprawiały, że to wszystko było tak bardzo wyjątkowe, momentami aż nierealne.

Na momencie spotkania się zatrzymam.

Mam w głowie teraz zupełnie inną myśl.
Ciekawa jestem jak jest z Tobą, jak to właściwie było. Czym się kierowałeś, co czułeś i czego chciałeś.
Bieganie, ''skazywanie siebie na wygnanie'', wszystko sprowadza się do ucieczki...
Wielka szkoda, że nie zasłużyłam na prawdę, ale wciąż wierze, że nic w naszym życiu nie dzieje się bez przyczyny.
Oddałabym wszystko za szczerą rozmowę, ale odwagi brak.

~~Piszę o Tobie i wiem, że masz tego świadomość, wszyscy mają.~~

Znajdziesz.

2017-10-29T23:26:00.000+01:00

Dobry wieczór.

Zarówno w życiu jak i w pracy, daleko mi do tzw. ''człowieka tabelki'', ale nie mogłam się powstrzymać i niewiele myśląc kliknęłam w statystki.
To miłe, że ktoś mnie czyta... to bardzo budujące.
Od zawsze chciałabym pisać więcej, ale w życiu nie robię niczego na siłę, niczego wbrew sobie.
Do sedna:
po weekendzie w górach, wita mnie rzeczywistość.

Nie potrafię wrócić do życia przed... Jest życie przed Tobą i z Tobą, i to co teraz.
Namieszałeś jak nikt nigdy. Udało Ci się zawładnąć mną i wszystkim dookoła.
Czy to zakrawa o obłęd? Być może.
Nie potrafisz sobie wyobrazić jak to wszystko wygląda z mojej perspektywy.
Nie chciałabym Cię urazić, bo od zawsze myliłeś moje potrzeby i oczekiwania z pretensjami.
Ludzie dzisiaj są bardzo wyczuleni na punkcie słów kierowanych pod ich adresem- szczególnie wtedy kiedy nijak mają się do ich własnych przekonań.

Każdy z nas przed czymś ucieka... święta prawda. Myślisz, że bez powodu brakuje mi doby?
Sama z wielką dbałością organizuje sobie czas, tak aby wolnego wystarczyło już tylko na sen.
Jestem wyjątkowo ''zajętym'' człowiekiem. Jest tyle spraw do załatwienia, tyle misji do wypełnienia.
Wszystko aby uniknąć konfrontacji z samą sobą. Snucie teorii już wystarczająco mnie zmęczyło.
Właściwie to na dzień dzisiejszy moja kondycja psychiczna jest na poziomie ''garaży''-(uwaga, uwaga, przed Państwem gruba metafora)

Klaudia mi tutaj do ucha nuci, ciężko się skupić- bez dziwnych domysłów. To tylko Xxanaxx...

W jakim celu się pojawiłeś? Czego ode mnie chciałeś? Czy choć przez chwilę pomyślałeś o konsekwencjach swojego zachowania?
Na żadne z wyżej postawionych pytań, nie znam odpowiedzi. Wiesz jak ciężko żyć w niewiedzy.
Dla Ciebie jestem już tylko wspomnieniem, chwilowym etapem, a może wszystko już dawno wymazałeś z pamięci, bo tak przecież najłatwiej.
Poczucie winy? oczywiście nosze je w sobie. Przecież to zawsze ze mną jest coś nie tak.
Jestem najgorsza, okropna, podsumowując- wiedźma do kwadratu.
Oddałam wszystko co miałam, wszystko dla Ciebie- to nic nie znaczyło, nie miało żadnej wartości.
Przecież nic takiego nie zrobiłam, a w ogóle to byłam namolna. Uosobienie natręta.
Przecież to ja wyrządziłam Tobie krzywdę...

Dzisiaj jestem bogatsza o kilka doświadczeń. Choć założenie było inne, perspektywa jakby bardziej kolorowa. Wspólna przyszłość, a My w niej, skrojeni dla siebie na miarę.
Skąd taki finał?
Dwie jednostki pasujące do siebie pod każdym względem, a historia kończy się fiaskiem, sytuacja patowa, ciężka do pojęcia.
Właściwie to odpowiedź jest prosta... Tylko jedna połowa odczuwała, inwestowała emocje, lokowała uczucia.

I powiedz dlaczego ja nadal nie potrafię się uwolnić, powinnam wymazać wszystko z pamięci, ale gdybyś tylko dał znak, nic nie miałoby znaczenia...
Desperacja? depresja? szaleństwo?

~~Sorry, to miłość.~~

...

Czas Na Słowo Dziękuje.

2017-10-24T00:35:00.002+02:00

Próbowałam zasnąć, spokojnie... Niestety przez natłok myśli mam z tym problem.

Ile jeszcze jesteś w stanie znieść? Co jeszcze musi się wydarzyć, jak będzie wyglądała Twoja dalsza droga. Tyle pytań, pozostaje wciąż bez odpowiedzi.
Nawet nie wiesz jak ciężko toczyć batalie z własną głową. Toczysz walkę z samym sobą.

Znowu miałam okazje przekonać się, że dojrzałość to nie metryka. Mamy styczność z wszechobecnym zagubieniem. Czy naprawdę chcemy być samowystarczalni?
Jakie są nasze oczekiwania w stosunku do drugiego człowieka?

Czegokolwiek nie zrobisz, jakbyś nie postąpił i tak finalnie wszystko kończy się fiaskiem.
Jak będzie wyglądać najbliższy czas. Jak będę się czuć. Ciągle zawieszona w niepewności.
Ile razy spotkam się z odrzuceniem, ile razy ktoś zabawi się moim kosztem.
Czy naprawdę w dotychczasowym życiu postępowałam źle, czy kogoś tak bardzo skrzywdziłam, że do dnia dzisiejszego nie mogę uwolnić się od karmy.

Próbuje znaleźć odpowiedź, zadręczam samą siebie i wszystkich dookoła. Nigdy nie pomyślisz jak dużą odwagę trzeba w sobie mieć żeby zwierzać się ze swoich rozterek w Internecie. Pierwsze co wpadnie Ci do głowy- ona ma nierówno pod sufitem, musi być cholernie samotna, zdesperowana...
Nic bardziej mylnego. W najtrudniejszym dla mnie czasie, miałam przy sobie najlepszych ludzi na świecie.

Dziękuje Kasi za największe wsparcie na świecie, za niesamowitą zdolność słuchania, za głos zdrowego rozsądku, za życiową mądrość, za gorący rosół kiedy walczyłam z obniżką sezonową resztkami sił. Za codzienną dawkę dobrej energii, za uśmiech, za bezinteresowną pomoc. Dziękuje za to, że jesteś i wciąż chcesz mnie słuchać.

Dziękuje Kasi- bo tak się składa, że są dwie, za wspólne lata, a mamy ich za sobą już chyba z siedem, a może i osiem. Czas leci tak szybko, a My wciąż piękne i młode :)
Jestem wdzięczna za kawę serwowaną o każdej porze, za dokarmianie strudzonego wędrowca, który wiecznie przybywa z pustym żołądkiem. Karmisz najlepiej w mieście.
Dziękuje za to, że wspierasz mnie w każdej decyzji, że nigdy w życiu nie oceniłaś mojego postępowania, za najlepsze poczucie humoru na świecie, a przede wszystkim za cudowne dzieciaki, które są lekarstwem na całe zło.

O nie, nie to nie koniec podziękowań.
Nie mogę w tym wszystkim zapomnieć o Klaudii, która przede wszystkim jest moim największym wsparciem w pracy. Niezawodna w każdym calu, gotowa do działania o każdej porze dnia i nocy.
Dziękuje również za to, że zawsze mogę się zatrzymać, rzucić kierownicze obowiązki i po prostu z Tobą porozmawiać.
Zawsze mnie wysłuchasz, doradzisz, a co najważniejsze, nawet nie wiesz jak bardzo mnie wspierasz.
Praca i znajomość z Tobą to wielkie szczęście.

Dziękuje mojej mamie- robi się tutaj trochę jak na rozdaniu Oskarów, ale lecę dalej.

Mamo, jesteś najlepszą mamą na świecie. I tutaj pojawia się problem, bo nie znajduje odpowiednich słów, które mogłyby w jakikolwiek sposób opisać moją wdzięczność i miłość do Ciebie.
Przeżyłyśmy tak dużo, i jeszcze wiele przed Nami, ale czas pokazał jak wielkim wsparciem jesteśmy dla siebie, dzięki Tobie wiem czym jest miłość, taka prawdziwa i bezinteresowna, taka na zawsze.
Poświęciłaś całe swoje życie dla naszej gromadki. Nigdy nie zdołamy Ci się odwdzięczyć.

Dziękuje Jarkowi, mężczyźnie idealnemu, który stał się moim powiernikiem, moim wielkim wsparciem. Dziękuje, że potrafisz znaleźć dla mnie czas, dziękuje za rozmowę. Jestem wielką fanką, Twojej życiowej mądrości. Doceniam Twoją cierpliwość i zaangażowanie w naszą, szaloną codzienność. Nasza patchworkowa rodzina to najlepsza z możliwych kombinacji.
Fajnie, że jesteś :)

No i oczywiście specjalne podziękowania należą się mojej babci, najcudowniejszej na calutkim świecie, zapewne nigdy tego nie przeczyta, bo nawet nie ma świadomości, że jej momentami niepokorna wnuczka po nocach klepie w klawiaturę.
Kobieta, której zawdzięczam wszystko co mam w życiu, to ona zapewniła mi godne życie. Dała mi wszystko co mogła dać, ale tutaj nie chodzi tylko o kwestie materialne. Jej miłość nie zna granic, to największa wartość.

Wychodzi na to, że jestem szczęściarą. Przez to wszystko zapomniałam jakich dobrych ludzi mam przy sobie. Przecież dla nich jestem ważna, tak samo jak oni dla mnie.
Dlaczego skupiam się na tym co złe.
Dlaczego wyrażam zgodę na łzy, na złe samopoczucie. Dlaczego ktokolwiek sprawia, że czuje się źle.
Naiwne serce robi sobie ze mną co chce. Tańczę jak mi zagra. Nie mogę się uwolnić, nie znam sposobu jak przestać myśleć.

Czy decyzje, które zostały podjęte były dobre, czy na pewno tego chciałeś, czy jesteś szczęśliwy, czy naprawdę nic nie znaczyłam, jaka była moja rola.
Co zrobiłam źle, co jest ze mną nie tak. Tak duża ilość niepowodzeń wpędza człowieka w kompleksy, dochodzi do tego, że przestajesz wierzyć w swoją wyjątkowość, wartość.
Ludzie nadużywają słów, których znaczenie nie jest im do końca znane. Nie liczą się z konsekwencjami. Dzisiaj rządzi egoizm, którego ja nie potrafię zrozumieć.
Czy naprawdę mam być zła? sukowata, oziębła? Czy wtedy będzie żyło mi się lepiej.

Wiecie, że kiedyś wdrapałam się z miłości na szczyt góry? I wiecie co, dla tej miłości mogłabym przenosić góry. Tak dużo się dzięki temu dowiedziałam, o samej sobie.
Kiedy się czegoś chce, można pokonać wszystkie przeciwności. Można przejechać setki kilometrów, można iść na kompromis, można poświęcić się dla drugiej strony- i to nic złego.

Warunek jest jeden... musisz chcieć kochać tak serio. Słowa dzisiaj są bardzo wyświechtane, czyny w zupełności wystarczą.

Życzę sobie dobrej nocy i poranka bez tego dziwnego ucisku w klatce piersiowej.

Love To Love.

2017-10-22T20:37:00.002+02:00

Jak zawsze ciężko mi zacząć.
Tyle się dzieje, a ja już chyba przestałam nadążać. Aż wstyd się przyznać, przecież to ja.
Nad wyraz ambitna Sandra, niezawodna w każdym calu, silna i nie do złamania.
Do perfekcji opanowałam strojenie się w te życiowe maski. Nikt nie ma pojęcia jak jest naprawdę.
Co tak naprawdę we mnie siedzi, każdy zna tylko namiastkę mnie.
Czasami zastanawiam się czy Ja poznałam samą siebie tak do końca.
Przede mną jeszcze dwa miesiące z niewielkim hakiem... jestem przygotowana na wszystko.
To wszystko nauczyło mnie jednego, a mianowicie przyjmowania wszystkiego z ogromną dozą pokory.
Nie wiem czy mam wpływ już na cokolwiek. Ups zapomniałam, jedyne na co mam wpływ to moje uczucia, o których tak dużo wspominam w ostatnim czasie.
Ten rok stał się dość mocno monotematyczny.
Gdybyś tylko mógł poczuć to co Ja. Jestem ciekawa jakbyś sobie z tym poradził. Łzy stały się motywem przewodnim- płynące z bezradności, żalu, rozczarowania...
Stanęłam w miejscu i kompletnie nie wiem jak ruszyć do przodu. Czy to kiedykolwiek minie, czy przestanę myśleć, analizować. Tak bardzo chciałabym poznać prawdę.
Czym kierują się ludzie, dlaczego potrafią być wobec siebie tak okrutni, bezwzględni, bezuczuciowi, a przede wszystkim egoistyczni.
Dlaczego mam gorące serce, a nie umysł. Dlaczego jestem tak nadwrażliwa. Dlaczego mam w sobie tyle miłości do świata i ludzi, kiedy oni nie kochają mnie ani trochę.
Wiele się zmieniło, ktoś kto zna mnie już jakiś czas może nie dowierzać w to co pisze.
Dziękuje za to jak wiele do mnie dotarło. Tak, potrafię kochać.
Za oknem moja ulubiona pora roku, czas kiedy będę myśleć jeszcze więcej.
Gdybym miała opisać to wszystko, stałabym się autorką całkiem niezłej trylogii :)
Opadające liście przywołują wiele wspomnień. Najgorzej w tym wszystkim poradzić sobie z własną głową.
Nawet kiedy chcesz nie myśleć i tak myślisz. Wiem, że to bardzo głębokie, ale nie potrafię tego inaczej określić.
Nie wiem czy moją życiową naiwność mam traktować jako wadę czy zaletę.
Ciągle wierze w ludzi, w ich dobre intencje. Laptop, wino i nowa płyta Jessie Ware to najgorsza z możliwych kombinacji, ale tylko tak mogę zafundować sobie choć trochę ukojenia dla szarganych nerwów, dla zmaltretowanych emocji i uczuć.
Po raz kolejny, awaryjnie podkreślam- nie jestem pesymistką. Nikt dzisiaj nie lubi się chwalić tym, że doświadcza czegoś złego, nieprzyjemnego. Dzisiaj musimy chwalić się tym jak nam dobrze, jak cudownie. Wszyscy mamy być uśmiechnięci, usatysfakcjonowani z samorealizacji. Mamy być piękni, wysportowani i najlepsi z najlepszych.
Poświęcamy się pracy, udowadniamy sobie i wszystkim dookoła jacy jesteśmy niezastąpieni, idealni.
Krzywe zwierciadło, zero prawdy.
Nigdy nie wypierałam faktów, zawsze przyjmowałam wszystko na klatę, konfrontowałam się z rzeczywistością najlepiej jak potrafiłam. Dzisiaj czuje się słaba, mała, przytłoczona codziennością i tą pustką w środku.
Gdybym mogła zafundować sobie jakiś totalny przewrót w życiu, nie zastanawiałabym się ani sekundy.
Mogłabym zostawić to wszystko co do tej pory udało mi się zbudować. Wystarczyłby impuls: jeden, konkretny.
Przez chwilę w życiu czułam się dobrze. To była pełnia prawdziwego szczęścia, dla mnie...
Nigdy nie chciałabym o tym zapomnieć.
Ciągle wierze, że dobra karma zna mój adres.

Kolorowych...

...

Wolne.

2017-07-18T08:02:00.000+02:00

Obudził mnie wrzask mew, bo inaczej tego nazwać nie można, ale zdecydowanie to lepszy budzik niż gruchanie latającej, ptasiej grypy #gołębie :)

Znowu piszę z wojażu. Może dlatego, że w takich chwilach mam czas naprawdę dla siebie.

To była spontaniczna decyzja, jak chyba większość, które podejmuje ostatnio w swoim życiu.

Kiedy wszystko analizowałam na milon sposobów, cholernie się zadręczałam. Ten etap mam już za sobą. Nadal jestem rozsądną Sandrą, ale są sprawy nad którymi już się nie zastanawiam. Nie chce znać powodu. Nie chce wiedzieć dlaczego tak wyszło, a raczej nie wyszło. Już dość snucia domysłów. Jestem pusta w środku, nie myśle i na chwilę obecną tak musi być. Zwaliło mnie to z nóg, ale podniosę się. Zasługuje na szczęście i wierze, że w końcu je odnajde. Człowiek uczy się na błędach, a ja z każdych wyciągam wnioski i idę dalej.

Tym razem nie wspinam się do góry, stąpam po jeszcze zimnym piasku.

Czuje to miejsca całą sobą. Wieczorne widoki na molo zapierają dech. Miałam kryzysowy moment.

Przypomniałam sobie o tym co było napisane pod zielonym kapslem. Życzenia noworoczne się nie spełniły, ale jestem tutaj z młodą. Naprawiamy relacje, całą złą energię ode mnie odciąga. Rozmawiamy, jemy, śmiejemy się. Przez to wszystko zapomniałam o całej reszcie, o najbliższych, nie potrafiłam się cieszyć z tego co mam tak naprawdę. Czas zacząć żyć tu i teraz, bez złudzeń. Zbudowałam sobie w głowie coś bez solidnych fundamentów, a jak wiadomo fundamenty to podstawa. To czas tylko dla mnie, bez zamykania się na wszystko i wszystkich.

Zostawiam to na dobre. Bądź szczęśliwy... z kimkolwiek i gdziekolwiek teraz jesteś.

Szczyt.

2017-06-14T12:07:00.002+02:00

To historia pewnego uczucia, najprawdopodobniej zwanego potocznie miłością.
Jestem na końcu świata, no dobrze może przesadziłam. W każdym razie jestem bardzo wysoko.
Tyle osób mówiło mi: rzuć to, nie ma sensu, zero perspektyw. Nawet przez chwile nie zasugerowałam się tym co mówili- jedynie przytakiwałam dla świętego spokoju.
Zawsze działam impulsywnie, aczkolwiek finalnie wszystkie moje poczynania są zaplanowane i przemyślane. W tym przypadku było inaczej. Z dnia na dzień podjęłam decyzje. Nie mogłam się wycofać. Już tyle razy się powstrzymywałam. Tym razem wszystkiego było już za dużo.
Jeżeli wierzysz w coś tak mocno, to po prostu działasz. Nie ma innego wyjścia. Nie ma czasu na tworzenie listy argumentów "za" i "przeciw"
Kiedy wiesz, że coś mogłaś zrobić inaczej, a przede wszystkim lepiej. Nie masz wyboru, musisz ratować sytuacje, nawet kiedy jest beznadziejnie beznadziejna
Czułam wewnętrzna potrzebę zmierzenia się z samą sobą. Musiałam w jakiś symboliczny sposób odkupić swoje winy. Musiałam wejść. Podróż zaczęła się za kołkiem, a skończyła w obuwiu Foresta.
Przeżywam to bardzo, bo to moje kolejne osiągniecie. Kolejna cegiełka dołożona do osobistego przekonania, które buduje przez całe życie, a brzmi ono jakże patetycznie : mogę wszystko. Nie ma żadnych ograniczeń, jedyne ograniczenia są w naszej głowie. To właśnie tam tworzą się największe rewelacje. Jako wyjątkowo uparta istota, która zawsze dąży do wyznaczonego celu, mam w życiu nieco trudniej. Nakręca się presja i w tym wszystkim ważne jest znalezienie złotego środka. W przeciwnym razie zwariujesz.
Ja szalałam przez 4 miesiące, to było wewnętrzne wariactwo, z którym nie potrafiłam siebie poradzić.
Znowu czuje spokój, ale na jak długo? Tego nie wiem... cieszę się chwilą, najlepszy scenariusz to

ten, w którym ta chwila nigdy się nie kończy.

Sukienka.

2017-04-28T22:42:00.002+02:00

Pierwszy raz na M1- jakkolwiek by to nie brzmiało. Kosmate myśli.

Zupełny spontan. Może to kwestia aury na zewnątrz i aury wewnątrz.
Sukienka- mam z nią tyle wspomnień. Niby to tylko doba, razy niecałe siedem.
Towarzyszy mi do dzisiejszego wieczora i zostanie na dłużej.
Zupełnie tak samo jak zielona butelka z rogaczem. Dźwięk, zapach, smak- wszystko tak mocno związane z tamtym czasem.
Wszystko zbudowane na wspomnieniach, a Ty wiesz, że to już nigdy więcej się nie powtórzy.
Liczysz na to, że do kolekcji dołączą inne, jeszcze lepsze. Chcesz je przechować na zawsze.
Nie ma dnia, w którym nie wracam do tych chwil. Do tej pory to najlepszy czas w moim życiu.
Po 24- latach dochodzisz do wniosku, że tak naprawdę nigdy wcześniej się tak nie czułaś.
Zdajesz sobie sprawę, że Twoja alergia na ludzi może być uleczalna, bo On okazał się być lekiem na wszystko.
Dociera do Ciebie jak bardzo możesz się od kogoś uzależnić ( brzmi trochę jak wyrok) - jednak da się z tym żyć, pod warunkiem, że ze sobą współpracujecie.
Nagle okazuje się, że tylko jedna osoba jest w stanie tak naprawdę sprawić, że się uśmiechasz- gapiąc się w jeszcze cały ekran swojego telefonu.
Sam fakt, że możesz na niego patrzeć- wystarczy, że się uśmiechnie.
Nawet najokrutniejsze głupoty, którymi raczy Twoje uszy Cię nie zniechęcają.
Uzależniasz od niego tak naprawdę swoją codzienność. Chociaż żyjesz w zupełnie innej rzeczywistości, on ciągle jest z Tobą. Nawet na moment nie wyrzuciłaś go ze swojej głowy.
Myślisz nieustannie. Nauczył Cię kochać, bo wcześniej to uczucie było obecne w Twoim życiu jedynie w filmach.
Podświadomie bardzo tego chciałaś, chociaż na początku broniłaś się rękami i nogami. Trzymałaś fason, a zdrowy rozsądek ciągle dawał o sobie znać.
Poddałaś się, dałaś się ponieść.
Czas leci cholernie szybko, zwłaszcza po przesunięciu wskazówek.
Bywają momenty kiedy nie wiem jaki mamy dzień tygodnia- przerażające, a z drugiej strony może jesteśmy bliżej ''czegoś''
Jaki jest nasz cel?
Mam nadzieje, że przede wszystkim wspólny, bo ta nadzieja wciąż we mnie jest.
Sinusoida, bo kiedy mi ją dasz, w moment potrafisz mi ją odebrać.
Dialog jest najważniejszy, więc mamy spore szanse na to, że nasz plan się powiedzie.
Aktualnie jestem szczęśliwa, co będzie za dzień, za dwa... #niewiadomo.

~~W majówkę piszę i piję, bo pada jak cholera.~~

Jak niżej.

2017-03-07T20:32:00.002+01:00

Buty z betonu.

Dosłownie trzymają mnie na ziemi.
Początek roku bardzo intensywny. To miał być dobry rok i wciąż wierze, że taki właśnie będzie.
Narzekanie byłoby w tym momencie totalnie nie na miejscu.
Możecie odnosić wrażenie, że jestem straszną pesymistką. Faktycznie w ostatnim czasie szału nie było.
Należę do wąskiej grupy tzw. życiowych filozofów, myślicieli. Zawsze za dużo myślałam, rozkminiałam. Wszystko rozkładam na czynniki pierwsze. Za każdym razem zastanawiam się po co? dlaczego? jak to możliwe?

Zostawiam to wszystko daleko za sobą. Życie jest za krótkie, trzeba cieszyć się każdą chwilą- wiem, wiem wieje sandałem, banałem.
Mam cel, miesiąc temu stałam się szczęśliwą posiadaczką własnego M1. Wszystko zmierza ku końcowi. Na dniach powinnam na dobre zapuścić korzenie na moich małych włościach.
Mam wielkie szczęście bez kredytu.

Przyszedł taki moment kiedy patrzę na wszystko z dystansu. Trochę mi to zajęło, ale odłożyłam emocje na bok, co w moim przypadku jest nie lada wyczynem. Walka, z której wychodzę mega poturbowana. Zmęczenie poziom hard, że nawet albański raj nie daje rady.
Los płata różne figle, ostatnie wydarzenia utwierdziły mnie w przekonaniu, że w życiu nic nie jest pewne.
Wiele sobie można mówić i obiecywać. Najważniejsze jak to wygląda w praktyce.
Nie nastawiaj się na nic, po prostu nie myśl. Będzie tak jak ma być.
Dzisiejsza paplanina nie jest zbyt górnolotna, ale mega prawdziwa. Przyjmuj wszystko z honorem i pokorą. Głowa do góry. Sama muszę się zmotywować, muszę być dzielna, zawsze jestem odkąd pamiętam.
Póki co daję radę, właściwie to nie mam wyjścia. Powoli wraca do mnie mój zszargany optymizm.
Jestem dobra, dużo się zmieniło. Czekam aż to zacznie do mnie wracać. Wiem czego chcę jak nigdy wcześniej. Serio...

~~Podsumowując samowystarczalna, niezawodna Sandra.~~

Kochanie.

2017-02-11T22:16:00.000+01:00

Dawno się tak nie czułam.
Właściwie to chyba kłamstwo. Uczucie samotności towarzyszy mi od trzynastego roku życia.
Otwieram się bardzo, zawsze to robię. Chociaż już tyle razy sobie obiecywałam. Sandra nie rób tego.
Ludzie wykorzystują nasze słabości w perfidny sposób. Za każdym razem łudzę się naiwnie, że tym razem będzie inaczej. Zawsze kiedy czegoś pragnę i bardzo mi zależy dostaje po dupie.
Ironia losu. Znowu sobie ze mnie zakpiłeś.
Wiem, że w tej sytuacji czas odgrywa kluczową rolę. Ciężko się z tym uporać, bo ja jestem strasznie niecierpliwym stworzeniem.
Spokojnie, na Ciebie zaczekam tyle ile trzeba będzie, zacisnę zęby najmocniej jak się da.
Mam sporo ambitnych planów na najbliższy czas.
Muszę skupić się na mojej codzienności. Muszę znowu nauczyć czerpać się z niej radość.
Wiem, że to może wydać się zabawne, ale zaopatrzyłam się w kilka poradników dotyczących czerpania z życia jak największej radości.
Niby wszystko gra i teoretycznie dałabym radę bez tej szmiry. Tak właściwie to mam wszystko czego mi trzeba, mam na myśli wszystkie dobra materialne.
Niestety samochód, mieszkanie czy szafa pełna ubrań przed, której wrotami staję każdego dnia, nie jest w stanie wypełnić pustki.
Źle znoszę życie w pojedynkę, zwłaszcza kiedy doświadczyłam namiastki tego jak cudownie może być z drugim człowiekiem. Samochód z pustym miejscem obok, mieszkanie, w którym jedyne co słychać to echo, pełna szafa, której potencjału nie wykorzystujesz, bo tak naprawdę chciałabyś wystroić się dla niego.
Nie ma ciśnienia, nic z tych rzeczy. Po prostu jestem pewna, że we dwoje na tym świecie żyje się lżej, przyjemniej, lepiej.
Gonimy donikąd, w imię niczego, nikt z nas tak naprawdę nie wie po co.
Miałam wrażenie, że moja codzienność daje mi szczęście. Myliłam się, wszystko zmieniło się kiedy spojrzałam w jego oczy. Czas się zatrzymał. Wiele do mnie dotarło. Zrozumiałam czym tak naprawdę jest szczęście. Mam w głowie jasny cel i chcę go realizować, ale chęci muszą iść z dwóch stron.
Wspominałam już jak bardzo, ale to bardzo nie cierpię zimy. Teraz do odwiecznie odczuwanego hejtu dochodzą jeszcze ferie. Niech kończą się jak najprędzej!
Nie wiem czy byłam do końca świadoma na co decyduje się po raz kolejny w życiu.
Bardzo dużo emocji temu towarzyszyło i nadal się utrzymują. Właściwie to jest ich jeszcze więcej niż na początku. To czego doświadczam to coś zupełnie nowego dla mnie. Być może dlatego nie mogę złapać równowagi.
Zawsze nad wyraz dojrzała, stara maleńka z dużym problemem emocjonalnym.
Cierpliwość i jeszcze raz cierpliwość. Spokój i zaufanie. Każdy człowiek jest inny. To, że na swojej drodze spotkałam tak wiele wampirów energetycznych nie może doprowadzać mnie do obłędu.
Trzeba wierzyć w ludzi i w to, że mogą mieć dobre intencje. Nie każdy musi chcieć nas skrzywdzić.
Jest strach wiadomo, zwłaszcza kiedy ostatnie lata nie należały do tych najlepszych pod paroma względami.
Doskonale pamiętam życzenia, które składaliśmy sobie w fajerwerkową noc. Ponoć to nasz rok. Siódemka była dla mnie zawsze szczęśliwym numerkiem.
Może to nie zabrzmi skromnie, ale serio nie zasługuje na takie turbulencje, więc życie proszę oszczędź i pozwól się cieszyć tym co jest i czekać na to co będzie... z uśmiechem, ze spokojem, z miłością, bo ona odgrywa wielką rolę w życiu każdego z nas- serio.

~~To nie był przypadek...~~

Muszę wyjść.

2017-02-11T10:35:00.001+01:00

Emocje, emocje i jeszcze raz emocje.
Zawsze kiedy dzieję się źle przychodzi natchnienie. Właściwie to bardziej rozpacz, która pcha mnie do stukania w klawiaturę.
Mam zrobić coś głupiego, coś czego mogłabym żałować do końca życia. Muszę się uspokoić.
Nic nie wychodzi dobrze. Trzeba działać, ale na spokojnie. Dość płaczu, bo oczy mnie pieką.
Próbowałam już w każdy możliwy sposób i za każdym razem odbijam się od ściany.
Wybudował mur w tydzień, przez który nie mogę się przebić.
Nie wiem dlaczego to wszystko się wydarzyło.
Nie umiałam nad tym zapanować, dałam się w to wszystko wciągnąć. Najzwyczajniej w świecie dałam się sprowokować.
Mieszanka wybuchowa : tęsknota, złość, żal, rozczarowanie, obłęd. Wariactwo jakiego nigdy w życiu nie doświadczyłam.
Nie umiem sobie poradzić sama ze sobą. Czuje się źle sama ze sobą.
Wzięłam wolne- tak na własne życzenie i z pełną świadomością. Miałam odpocząć, ale w tym wypadku nawet gorączka mi niestraszna. Wyszorowałam dzisiaj wszystkie okna- dosłownie wyszorowałam, choć z reguły okna się myje. Próbowałam się sobą zająć, zgodnie z zaleceniem.
Moja głowa zawiesiła się na jednym. Ogarnęła mnie totalna beznadzieja. Jestem zasranym smutasem, a jak tak dalej pójdzie to wpadnę w depresje. Najserdeczniejsi już zacierają ręce.
Nie poznaje samej siebie. To był koszmarny tydzień, a ten wcale nie zaczął się lepiej.
Czas, ponoć leczy rany- pożyjemy zobaczymy.
Jadę się przejechać to zawsze pomaga, zwłaszcza wtedy kiedy w aucie dobrze grają.

~~Tak było w środę o ile dobrze pamiętam...~~

~~Pieprzyć to. Muszę wyjść.~~

Serce.

2017-02-07T22:52:00.002+01:00

Znowu cierpi przez swoją wrażliwość.
Cała się trzęsie, a łzy lecą po kolanach. Nie tak to miało wyglądać. Nawaliła na całej linii.
Tak bardzo chciałaby cofnąć czas. Tak bardzo chciałaby zapanować nad swoimi uczuciami- sprawdziły ją na manowce, znowu straciła kontrolę i cały zdrowy rozsądek.
Dlaczego?

Tak bardzo go pokochała, w jednej chwili oddała mu całe swoje serce. Nie wiedziała, że przechowuje w sobie tyle miłości, czekała właśnie na niego.
On tak po prostu się od niej oddala. Chcę go zatrzymać za wszelką cenę, obiecała jemu i sobie, że nigdy nie odpuści. Dostała od niego czarny koralik, on dobrze zna jego symbolikę. Miał być dla niej i z nią- zawsze bez względu na okoliczności. Dlaczego teraz tak szybko się poddaje. Dlaczego chcę z niej zrezygnować. Była dla niego wyjątkowa, idealna. Pamięta pierwszą rozmowę, powtarzał, że jest kochana- wciąż słyszy te słowa. Miała już nigdy w życiu nie uronić ani jednej łzy, miał o to zadbać. Nie oczekiwała niczego w zamian, to bezinteresowne uczucie. Ukojenia szuka w czym tylko się da. Znowu sięgnęła po zieloną butelkę. Wszystko traci sens kiedy ją zostawia. Potrzebuje go jak nikogo i niczego w życiu. Nie wyobraża sobie dnia bez jego obecności. Jest dla niej wszystkim. Chcę dać jej nauczkę, zdaję sobie z tego sprawę. Upadła na głowę. Zwariowała na jego punkcie.
Została sama ze sobą. Nie radzi sobie. Miał być...
Nie odbiera telefonów, jego chłód jest niedoniesienia. Pęka jej serce. W jednej chwili z najszczęśliwszej dziewczyny na świecie stała się definicją najgorszego bólu.
Obrywa jej się za tęsknotę, zaangażowanie, za to, że mogłaby poświęcić dla niego wszystko. Wskoczyłaby za nim w ogień bez zastanowienia.
Chcę wykorzystać swoją ostatnią szansę, bo dotarło do niej, że może go stracić bezpowrotnie.
Wie na co go stać. Czuję się bezwartościowa, kompletnie bezużyteczna.
Jedyne co mogła zrobić w tej sytuacji to napisać właśnie do niego, dla niego.
On nie chce rozmawiać, kiedy jeszcze do niedawna nie wiedzieli kto ma pierwszy odłożyć słuchawkę.
Patrzyła jak zasypia. Budziła się przy nim, odczuwała pełnie szczęścia. Trzymał ją za rękę.
Uśmiechał się. Widziała tyle dobra w jego oczach. Ona widzi w nim wszystko. Teraz trzęsie się ze strachu, wszystko zależy od niego.
Może tak po prostu zniknąć, tak szybko jak się pojawił, tak szybko jak zdjęcia z Instagrama.
Siedzi jak sierota na łóżku w pustym pokoju, zielona butelka robi swoje. Straciła równowagę, pomóż jej odzyskać balans, postaw ją do pionu. Nie zostawiaj jej, przecież tego nie chcesz.
Przecież doskonale wiesz jaka jest. Mówiłeś, że w oczach ma tyle dobra. Wszystko dzięki Tobie.
Przejechała tyle kilometrów, postawiła wszystko na jedną kartę. Jak tylko wysiadła z samochodu wiedziała, że jest największym darem jaki mogła otrzymać od losu.
Tydzień nieporozumień nie może przekreślić tych cudownych miesięcy razem.
Przecież jesteś silny, przecież ją pokochałeś...

Jesteś Tylko Ty.

2016-12-06T19:56:00.001+01:00

Najsłabsze mikołajki ever i nie mam tutaj na myśli nietrafionego prezentu.
Sama go sobie zrobiłam, więc trafiłam w dziesiątkę.

Nie wiesz co robisz. Potwornie boli mnie głowa i tak się składa, że gorączka nie ma z tym niczego wspólnego.
Nie rozumiem dlaczego ludzie w sekundach potrafią wszystko zepsuć. Tyle złych słów wyplutych z ust, po co ten podniesiony ton?
Człowiek popełnia błędy teoretycznie żeby się na nich uczyć, praktycznie wciąż je popełnia.
Zero logiki, ale kiedy w grę wchodzą uczucia ciężko zachować zdrowy rozsądek. Nie poddałam tego dogłębnej analizie, to po prostu się stało. Wszyscy dookoła są bardzo ciekawi, zastanawiają się jak to w ogóle możliwe. Ja sama się nad tym zastanawiałam, ale tylko przez chwilę. W ten przełomowy dzień wszystko do mnie dotarło. Poczułam się pewnie, ale każda taka sytuacja wzbudza we mnie lęk. Boje się za każdym razem, że to może się skończyć- tak nagle, po prostu. Znikniesz bez słowa, a ja będę totalnie bezradna. Nigdy nie mów nigdy- tak nigdy Cię nie zostawię. Jestem tego pewna, deklaruję to na forum. Za każdym razem człowiek myśli, że to właśnie dzieje się teraz, że to już na zawsze. Nigdy wcześniej się tak nie czułam. Czym właściwie jest miłość? Jaka jest jej definicja?
Mam wrażenie, że tego uczucia nie da ubrać się w słowa.
W końcu nie jest mi zimno, nie trzęsę się. Solidny zastrzyk adrenaliny zrobił swoje, już wszystko ze mnie zeszło. Został tylko ten przeklęty ucisk, który męczy skronie. Bezsensowne nieporozumienia, dyskusja oparta na niedopowiedzeniach, snucie domysłów. Krzywdzimy się zupełnie nieświadomie.
Po wszystkim męczy Cię poczucie winy, wyrzuty sumienia gnębią po nocach. Po co to wszystko?
Gry? Wykluczone, nie piszę się na coś takiego. Szczerość, rozmowa, zaufanie- zawsze tego brakowało mi w życiu.
Nikt nie jest idealny, mamy prawo się potknąć. Nie pogubiłam się, po prostu tak mocno pragnę szczęścia. Najgorszy w tym wszystkim jest brak zrozumienia tej drugiej strony. Musimy znać swoje potrzebny, wiedzieć o swoich lękach, otwarcie rozmawiać o uczuciach. Wiem już czego unikać, staram się jak mogę, ale do tanga zawsze potrzeba dwojga.
Ponoć trzeba się dotrzeć, zatem zróbmy to...

~~Jesteś tylko Ty.~~

Emocje.

2016-11-30T20:25:00.001+01:00

Mocno zakurzona klawiatura, w sumie jak zawsze. Jestem niesłowna i niekonsekwentna w działaniu- akurat tutaj.
Nie mam zamiaru się tłumaczyć i powtarzać w temacie, że doba jest za krótka.
Zima przyszła, za oknem szaleje wiatr, dmucha śniegiem. Zimnica przebrzydła. Molestuje ten jeden kawałek, dobrze wiesz który. Już dożywotnio będzie kojarzyć mi się z Tobą.
Dzień bogaty w wydarzenia, ha w sumie jak każdy. Od dwóch tygodni prześladuje mnie pech, właściwie to chyba trwa od 93' :)
Zdążyłam przywyknąć. Ktoś mocno mnie testuje, sprawdza moją wytrzymałość. Tak jestem mocna, zawsze i wszędzie, w każdej sytuacji. Nigdy, ale to nigdy nie dam się złamać. Tyle odważnych już próbowało...
Na nic Wasze starania, bo ja wciąż jestem i mam się dobrze. Mam w sobie dużo motywacji, chęci do działania. Zaliczyłam kilka słabszych chwil, ale wszystko wraca do normy. Zawsze po srogiej glebie trzeba się pozbierać. Nie widzę innej opcji, żadna depresja nie wchodzi w grę. Wiele duszyczek interesuje się tym co u mnie. Najlepiej zasięgnąć informacji u źródła. Jestem szczęśliwa, coraz spokojniejsza, w dalszym ciągu idę po swoje. Po czterech latach uwolniłam się od prywatnego wampira energetycznego- dziękuje, że mi w tym pomogłaś. Jestem wdzięczna.
Wampir zmarnował mój cenny czas, wpędził w chorobę, a na koniec odszedł z hukiem.
Wierzę w to cholerne przeznaczenie, to wszystko musiało się wydarzyć. Ponoć po burzy zawsze wychodzi słońce czy jakoś tak. Widzę je, razi po oczach. Długo czekałam na pełnię szczęścia, warto było- tak mocno wierzę.
Dzieje się dobrze. To nic nie szkodzi, że w ostatnim czasie zbiłam trzy kubki, sześć razy wylałam kawę, dwa razy moje ukochane jabłuszko wypadło mi z rąk i na śmierć zapomniałam o wymianie oleju w Magdzie.
Tak łatwo stracić zdrowy rozsądek. W słuchawkach wciąż ten sam numer, gorący od zapętlania, rytmicznie podryguje. Mam ochotę krzyczeć, tak bardzo chciałabym zarażać tym szczęściem wszystkich dookoła. Już widzę miny moich ''serdecznych'' koleżanek.
Chyba wyskoczę po wino, to idealna pora na wino. Uwielbiam to uczucie, cierpki smak tak mocno łechtający język, drapanie w przełyku i na końcu to elektryzujące ciepło. Cicha alkoholiczka ubrana w śliczne słowa :) - oczywiście to żart jakby ktoś miał wątpliwości.
Nawet nie wiecie jak szybko dzisiaj stukam w klawiaturę, lecę jak burza. Wena jest super, lekkie pióro jeszcze lepsze.
Przede mną ciężki miesiąc, ale dzisiaj odzyskałam energię i chęć do działania. Mam szczęście do ludzi. Dziewczyny tak bardzo mnie dzisiaj zaskoczyły, bo rozstania wcale nie muszą być gorzkie- dosłownie.
Jak męczy Was zimowa, jakże ponura aura. Jeszcze raz polecam wino i dobrą muzykę- dużo dobrej muzyki.
Dzisiaj doceniłam to wszystko co mam, co los ma mi do zaoferowania. Dzięki wielkie losie.

~~PIĘKNIE...~~

Macadelic.

2016-11-14T19:15:00.000+01:00

Znowu minęło sporo chwil od ostatniego razu.
Czasu ciągle za mało. Stresu wciąż za dużo.
Każdego dnia muszę wybierać pomiędzy jednym, a drugim.
Muszę znowu się w to wkręcić tak jak dawniej. Ciężko się skupić, głowa taka pełna #dyskoteka.

Nad życiem panuje, nad sobą nie do końca. To do mnie nie podobne, ale czy za każdym razem musimy spełniać ustalone normy. Mam gdzieś co pomyślą sobie inni, w sumie to zawsze tak miałam.
Brzmi buntowniczo. Nie wiem ile jestem w stanie dziś napisać. Nie potrafię się skupić, tyle się ostatnio dzieje. Zaczynam się w tym wszystkim powoli gubić.
Zastanawiam się czy kiedykolwiek będzie stabilnie, czy kiedykolwiek coś w moim życiu będzie tak na serio. Póki co mam wrażenie, że wszystko dookoła mnie to pieprzona iluzja. Nic nie jest naprawdę.
Czas leci, a u mnie wszystko po prostu dzieje się z dnia na dzień. Zawsze miałam jakiś plan, dzisiaj dochodzi do mnie, że wszystko toczy się własnym tempem. Już dawno straciłam kontrolę.
Próbuje przestać się przejmować. Wszystko poddaje dogłębnej analizie. Po co? na cholerę?
Przecież naszym życiem rządzi przeznaczenie, czarna magia i zwykły zbieg okoliczności.
Wszędzie marionetki, a ktoś na górze ma z nas bekę pociągając za sznurki. Tak, jasne Ty kontrolujesz sytuacje :) Słyszę to każdego dnia. Jestem alfą i omegą. Nigdy się nie mylę, zawsze mam racje, zawsze muszę czuć się dobrze. Zero złej formy. Codziennie zajmuję swoją pozycje- na wysokości zadania.
Jestem silna i takie tam. Bzdura.
Nigdy nie miałam feministycznych zapędów, sram na to Wasze równouprawnienie, chciałyście nosić spodnie to teraz macie- dzięki.
Wcale mi się to nie podoba. Chciałabym żeby od czasu do czasu ktoś mnie wyręczył. Nie mam wielkich wymagań. Wystarczy jak od czasu do czasu podjedziesz na myjnie, zrobisz zakupy, wyprowadzisz psa na spacer, włączysz pełną pralkę.
To naturalne, że każdy potrzebuje wsparcia. Dość skazywania się na samotność.
Jestem nakręcona jak nigdy. Czas przestać się bać. Nic nie dzieje się bez przyczyny, ten bieg zdarzeń ma sens.
Ból żołądka minął, powoli żegnam poniedziałek, jutro sądny dzień. Trzymajcie kciuki za cokolwiek, będzie mi lepiej z tą świadomością.

FRENCH

FIT STOP.

2016-09-30T18:09:00.003+02:00

Na samym początku chciałabym się wytłumaczyć dlaczego publikuję wpis dzisiaj, a zgodnie z obietnicą powinnam uczynić to wczoraj wieczorem.
Jak to na osobę, która ma dużo na głowie przystało, zapomniałam o dzisiejszym zebraniu (klimaty związane z pracą).
Wypadało się wczoraj wcześniej położyć do łóżka i od razu zasnąć, a nie klepać w klawiaturę.
Z natury jestem człowiekiem, który nie znosi bylejakości, więc nie chciałam pisać na siłę.

Kolejna ważna informacja do przekazania: w odpowiedzi na jeden z komentarzy pod poprzednim wpisem, poduszkę w koty nabyłam w IKEI :)

A teraz konkrety. Zawsze do opublikowania wpisu musi mnie coś zainspirować.
Od niedawna na moim telefonie znalazło się miejsce dla pewnej aplikacji, a mianowicie dla ''Bezlitosne'' (Bezlitosnych, sama nie wiem jak brzmi poprawnie :)
W każdym razie, aplikacja każdego dnia zwyczajnie w świecie umila mi codzienność. Bardzo dużo dobrego, a przede wszystkim czarnego humoru, który jest mi tak bliski. Regularnie sprawdzam czy na Bezlitosnych pojawiło się coś nowego. Ostatnio rzuciło mi się w oczy właśnie to : ''Poranki innych ludzi'' Jogging, poranna joga, zielone smoothie. Tymczasem Ja ''Obudzić się ostatnim budzikiem, wychlać kawę i nikogo nie zabić''

Chciałabym Was na samym wstępie zaprosić i zachęcić do dyskusji chociażby w komentarzach. Pogadajmy o tym jak to wygląda w Waszym życiu.

Jeżeli chodzi o mnie to daleko mi do ideału. Podejmowałam już setki prób dotyczących zdrowego stylu życia. Niestety każda próba kończy się tak samo. Nie nazwę tego porażką, bo tego tak nie traktuje. Po prostu to nie dla mnie, nie mam zamiaru nikogo oszukiwać, a tym bardziej siebie.
Uwielbiam jeść, wszystko to na co mam ochotę. Oczywiście zachowując przy tym resztki zdrowego rozsądku. Nie potrafiłabym zrezygnować na dobre ze słodyczy, śmieciowego żarcia czy babcinego schabowego z ziemniakami i zasmażaną kapustką- przecież to klasyk.
Jakiś czas temu przed tym całym wakacyjnym szałem i fazą na bikini body czy body bikini, też dałam się wkręcić.
Na własnej skórze poczułam oddech presji. Chciałam należeć do grupy tych dziewczyn, które każdego dnia wrzucają do sieci zdjęcia swoich płaskich brzuchów, dużych, kształtnych pup itp. Chciałam pochwalić się fotką z siłowni, taka spocona w super sportowym stroju- naturalna.
Nie udało się... dlaczego? Bo najzwyczajniej w świecie nie lubię siłowni, nie lubię się katować.
W dalszym ciągu podtrzymuje zajawkę na rolki czy rower. To pozostaje niezmiennie fajne.
Szczerze, to jestem już zmęczona ciągłym lansowaniem gdzie się da zdrowego stylu życia, bycia fit itp.
Oczywiście jest to fajne i pożyteczne. W momencie kiedy ktoś ma duży problem ze swoją wagą, sięga po skalpel Chodakowskiej i zaczyna żyć energią słoneczną to super. Każdego dnia zaglądam na fanpage Ewki i jestem pełna podziwu dla Wszystkich efektów metamorfoz, które publikuje.
Szacun.
Ale mam strasznego hejta kiedy widzę jak ponad połowa, a może i więcej populacji ściera się z tymi siłowniami, basenami i innymi killerami tylko po to żeby pochwalić się fotką na portalu społecznościowym. Dla chwili uznania, dla kilku lajków?
Dzisiaj rano wrzuca fotkę z siłowni, na której wycisnęła z siebie wszystkie soki, a wieczorem hop na pizzę z podwójnym serem.
Możecie mnie krytykować, ale ja po prostu w życiu wyznaję zasadę umiaru. Poza tym korzystam ze złotych czasów mojego metabolizmu :)
Mam fizyczną pracę, która też w pewnym sensie pozwala mi na utrzymanie formy, od czasu do czasu nie pakuje tyłka do auta, a na rower.
Kiedy mam ochotę zjeść wielką paczkę czipsów, zagryźć ją czekoladą, a po wszystkim zalać colą to po prostu spełniam to marzenie.
Jesteśmy tylko ludźmi. Żyjemy w czasach gdzie najważniejszy jest wygląd, piękne ciało, perfekcyjnie odrysowane brwi od linijki, ekierki i kątomierza, duże usta, wielkie tyłki, generalnie atak klonów.
Nie przywiązujemy wagi to życiowych wartości, do pięknego umysłu, dobrego serca, niepowtarzalności...
Coraz częściej zastanawiam się dokąd to wszystko zmierza.
Także na luzie, jak masz ochotę to dzisiaj zjedz sobie tabliczkę czekolady :)

Udanego weekendu, również pod kątem kulinarnym.

Podziękowania.

2016-09-27T21:04:00.000+02:00

Dobry wieczór...

Na samym początku chciałabym podziękować. Za co?
Ano za to, że czytacie moje wypociny. Fajnie mieć świadomość, że jest pewna grupa osób, która nigdy o mnie nie zapomniała. Ile to już lat?
Zaczęło się od Photobloga, pamiętam jak namówiła mnie do tego moja ex przyjaciółka (brzmi strasznie) Trochę ich było...
W sumie to Jej też mogę podziękować, nie mam z tym problemu.
To dzięki Niej wszystko się zaczęło. Także piona :) Odnalazłam siebie.
Dokładnie pięć lat temu wpadłam na pomysł żeby założyć Blogspota. Wiem, wiem wracam do niego na chwilę żeby za moment zniknąć.
Obietnic było już wiele, składałam je Wam i sobie... zawsze kończyło się tak samo.
#słomiany zapał
Jednak po ostatnim wpisie coś we mnie pękło, każdy komentarz tylko zaostrzał apetyt na konkretny powrót.
Nigdy nie byłam blogerką i nie zamierzam nią być. Mamy już jedną Maff i Jess- w zupełności wystarczy :)
Jedyne czego potrzebuję to pisania, a kiedy mam okazję się tym podzielić jestem po prostu szczęśliwa.
Także plan mam ambitny, wracam na dobre i nie ma przebacz.

Od poniedziałku ostro zasuwam, ale dzisiaj miarka się przebrała. Wyszłam z pracy dwie godziny temu, a wciąż mam przed oczami te zasrane kropeczki, paski, ciapki i inne kleksy.
Bolą mnie nadgarstki, a kręgosłup wchodzi w tyłek. Mam artystyczną duszę i całkiem niezłe zdolności manualne- niestety dzisiaj zabrakło mi przede wszystkim cierpliwości.
Wy też tak macie? Cierpicie na brak cierpliwości?
Ja jestem cholernie impulsywną istotą. Chodząca mieszanka trotylu i innych świństw.
Tak niewiele mi trzeba żeby wybuchnąć. Oczywiście później borykam się z wyrzutami sumienia.
Próbowałam już wszystkiego: melisy, techniki dziesięciu głębokich wdechów i wydechów, medytacji, jogi...
Niestety jestem odporna na wszystko co mogłoby uchronić mnie i wszystkich dookoła przed eksplozją złości.
Jakiś czas temu myślałam, że z tego wyrosnę, jednak im dalej w las tym gorzej.
Może gdyby moje życie choć trochę się ustabilizowało byłoby znacznie łatwiej. Tylko czy kiedykolwiek doczekam tej chwili.
Jestem dobrej myśli.
Wszystko przecież jest w Naszych rękach. Kowale własnego losu, któremu od czasu do czasu trzeba pomóc.
Potrzebuje jasnych sygnałów. Konkretnej gadki, nie owijania w bawełnę.
Musimy mówić głośno o swoich potrzebach, pragnieniach...Tylko kto ma dzisiaj odwagę?
Zaczęłam od podziękowań kończę na współczesnym wizjonerze, który ma bekę z typów wystających po 5 dni w kolejce pod obuwniczym :)

~~Bless.~~

Inspiracja. Motywacja. Działanie.

2016-09-25T18:46:00.001+02:00

Dzień dobry...

Zaglądam tutaj od czasu do czasu, zawsze przy odpalaniu przeglądarki towarzyszy mi to samo uczucie tęsknoty.
Mam czas dla wszystkich dookoła, nie mam czasu dla siebie. Jakie są tego skutki? Przewlekła frustracja, kwaśna mina, niechęć do wszystkich i wszystkiego.
Dlaczego nie protestuję? Bo zawsze miałam instynkt kwoczki. Lubię otaczać ludzi troską, biorę ich pod swoje bezpieczne skrzydełko. Dobra, a tak całkiem serio. Po prostu tak już mam, tak wypada i koniec kropka.
Dlaczego ciągle robię coś wbrew sobie, wbrew własnym przekonaniom i uczuciom.
Dlaczego za każdym razem muszę zastanawiać się na tym czy moje czyny są moralne? Czy postąpiłam zgodnie z dekalogiem (tak, jestem osobą wierzącą, ale nie praktykującą w Kościele, kościele)
Chciałabym w końcu zrzucić z siebie ten ciężar i przestać zastanawiać się nad tym co ludzie pomyślą. Przecież to moje zakichane życie, moje wybory, moje uczucia, moja kasa, moja praca itp.
Chcę robić to na co w danym momencie mam ochotę. Zawsze musiałam być tą poukładaną, świecącą przykładem Sandrą.
Jasne w swoim życiu popełniłam wiele błędów. Byłam kochanką, z premedytacją odbiłam przyjaciółkę, tkwiłam w toksycznym związku, kłamałam... Nikt z nas nie jest idealny i na tym to chyba polega.
Wciąż się uczę, wyciągam wnioski, nie wchodzę dwa razy do tej samej rzeki czy jakoś tak.
Nie zawsze uda się naprawić, ale w przyszłości pewnych sytuacji można po prostu unikać.
Mam odwagę się przyznać. Moje życie nie jest idealne, dalekie od tego z Insta.
Spoko, u Was też tak jest, wiem to. Znam wiele osób, które rzygają ''bogactwem'', a tak na serio ledwo ciągną do pierwszego.
Mnie też niejednokrotnie ponosi z wydatkami, zawsze lubiłam żyć ponad stan, ale w końcu się ocknęłam. Życie na pokaz męczy, do niczego nie prowadzi, a te lajk, serduszka, kciuki w górę można wsadzić sobie w dupę.
Funkcjonujemy w chorej cywilizacji. Sobie i Wam życzę umiejętności zachowywania zdrowego rozsądku zawsze i wszędzie.
Nie dajmy się zwariować.

Dlaczego o tym piszę? Tak jak zwykle, po prostu miałam potrzebę...
Poza tym wczoraj przy okazji jarmarku staroci kupiłam książkę, co prawda w Empiku, ale to ona stała się dla mnie inspiracją, motywacją i dała kopa do działania.
~~Nie zrezygnuje.~~