emotions

മാടപ്പ്രാവുകൾ മാടി വിളിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ

2015-07-29T01:19:00.000-07:00

http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

പറുദീസയിലെ പക്ഷികള്‍ തട്ടിയെടുക്കാത്ത കൈകളിലെ വന്നിരിക്കൂ’ എന്ന് ജോണ്‍ ബെറി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല ഒരു പ്രാവിനെ പിടിച്ചു വളര്‍ത്തണമെന്ന എന്‍െറ ബാല്യകാലാഭിലാഷം ഇന്നും സക്ഷാത്ക്കരിക്കാതെ കിടക്കുന്നത് . സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ഥി ആയിരിക്കെ പ്രാവിനെ പിടിക്കാൻ പല തന്ത്രങ്ങളും കെണികളും ഉപയോഗിച്ചെങ്കിലും ഒരു പ്രാവും വഴങ്ങിയില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരവസരം വീണു കിട്ടിയത്. അയല്‍വാസിയായ അബ്ദുറഹിമുക്ക ഒരു ദിവസം എന്നെ വേലിക്കടുത്തേക്ക് വിളിച്ചിട്ട് ‘എന്റെപ്രാവ് നിങ്ങളുടെ പറമ്പിലേക്ക് കടന്നിട്ടുണ്ട് അതിനെയെടുത്തു താ’ എന്ന് പറഞ്ഞു. വേലിയുടെ മറുഭാഗത്താണ് അദ്ദേഹം നിന്നിരുന്നത് . ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ നല്ല ഭംഗിയുള്ള പ്രാവ് പക്ഷെ പറന്നു പോകാതിരിക്കാന്‍ അതിന്‍െറ ചിറകുവെട്ടിയിരുന്നു. എന്‍െറ കാലിനു തൊട്ടടുത്തുള്ള പ്രാവിനെ നോക്കി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: ‘ഇവിടെ ഒരു പ്രാവും കാണുന്നില്ല’. ശുദ്ധനുണ എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാന്‍. പല പ്രാവശ്യം അദ്ദേഹം ചോദ്യം ആവര്‍ത്തിച്ചുവെങ്കിലും ഞാൻ നിലപാടിൽ ഉറച്ചു നിന്നു. കാരണം എന്‍െറ ചിരകാലാഭിലാഷം സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാൻ വീണു കിട്ടിയ ഒരവസരമായിരുന്നു അത്. മറ്റു പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാന്‍ ഉള്ള തന്‍േറടം അന്നില്ലായിരുന്നു. അത്ഭുതത്തോടെ എന്‍െറ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ട് വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ ഞാന്‍ പറയുന്നത് സത്യമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു . പ്രാവിനെ എടുത്തു എന്‍െറ വീട്ടിൽ ഒരിടത്ത് സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച് പ്രാവിനെ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു എന്ന സന്തോഷ വാര്‍ത്ത അറിയിക്കാൻ ഞാൻ കൂട്ടുകാരാൻ അബൂബക്കറിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി. വീട്ടു മുറ്റത്തെ കശുമാവിന്‍ കൊമ്പിൽ കയറി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അബൂബക്കര്‍ . ‘അബൂബക്കറേ, നമുക്കൊരു പ്രാവിനെ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു’ എന്ന് ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോൾ സന്തോഷാധിക്യത്താല്‍ പെട്ടെന്ന് ആൾ താഴോട്ട് ചാടി. പിന്നെ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. എന്‍െറ മുഖത്തേക്ക് തുറിച്ചുനോക്കി ഒരേയിരിപ്പ്. കുറെ വിളിച്ചു നോക്കി അനക്കമില്ല. അന്തം വിട്ടു പോയി ഞാന്‍. കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞു സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് എന്‍െറ ശ്വാസം നേരെ വീണത്. സന്തോഷവും ചാടലും കൂടി ഒന്നിച്ചായപ്പോൾ അബൂബക്കറിന് സംസാര ശേഷി കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എഴുന്നേറ്റ് എന്‍െറ കൂടെ പ്രാവിനെ കാണാന്‍ വന്നു. അപ്പോഴേക്കും അബ്ദുറഹിമുക്ക വീട്ടിൽ വന്ന് ഉപ്പാനെ കണ്ടു തൊണ്ടി മുതൽ കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.
സംസാര ശേഷി നഷ്ടപ്പട്ട സംഭവം പില്‍ക്കാലത്ത് നാട്ടിൽ അബൂബക്കര്‍ ഹാജിയെ സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോൾ ഭാര്യയുടെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. വെളുത്തു വെള്ളക്കാരെപ്പോലെയിരുന്ന സുന്ദരനായ അബ്ദുറഹിമുക്ക വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് യൂ.എ.ഇയില്‍ ജോലിസ്ഥലത്ത് ഒരപകടത്തില്‍ പെട്ട് മരിച്ചു . ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ കള്ളം പറഞ്ഞതിന് ക്ഷമ ചോദിക്കാമായിരുന്നു. എന്‍െറ ബന്ധു വിവാഹം കഴിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ മകളെ കാണുമ്പോൾ ഇന്നും ഒരു ചെറിയ ചമ്മലോടെ സംഭവം ഓര്‍മ്മ വരും.
ദോഹയില്‍ രാവിലെ ഓഫീസിൽ പോകാൻ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും കണി കാണുന്നത് അരിപ്രാവുകളെയാണ്. അവയുടെ പേരില്‍ എന്ന പോലെ രൂപത്തിലും ലാളിത്യം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു. ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന കെട്ടിടത്തിനടുത്ത് മാലിന്യങ്ങൾ നിക്ഷേപിക്കാന്‍ മുന്‍സിപാലിറ്റി വെച്ചിട്ടുള്ള കണ്ടെയ്നറിൽ നിന്ന് തെറിച്ചു വീഴുന്ന ഭക്ഷണ തരികള്‍ അവ കൊത്തി തിന്നുന്നത് കാണാം. ഇതും ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ മണ്ണില്‍ കിടക്കുന്ന ഉണങ്ങിയ ധാന്യ മണികളും മാത്രം മതി ഇവക്ക് വിശപ്പടക്കാന്‍. മനുഷ്യര്‍ വലിച്ചെറിയുന്ന റൊട്ടിയും ചോറും ഇറച്ചിയും അവര്‍ക്ക് വേണ്ട. അവ ഭക്ഷിക്കാന്‍ പൂച്ചകൾ കാത്തിരിപ്പുണ്ട് .ജീവന്‍ പണയം വെച്ചുള്ള ഏര്‍പ്പാടാണ് ഈ പാവം പക്ഷികളുടെത്. തൊട്ടടുത്ത് പൂച്ചകള്‍ കുടുംബ സമേതം തക്കം നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്. കണ്ണ് തെറ്റിയാല്‍ ജീവന്‍ പോകും. കുറച്ചു നേരമെങ്കിലും അവയെ നോക്കി നില്‍ക്കാന്‍ തോന്നും പതിയിരിക്കുന്ന പൂച്ചകളുടെ ആക്രമണത്തില്‍ നിന്ന് അവയെ രക്ഷിക്കണമെന്ന പ്രാര്‍ഥനയോടെ.
ചില ആഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ മനുഷ്യജീവികൾ വാഹനങ്ങളിൽ നിന്നും ഹെലികോപ്ടറുകളില്‍ നിന്നും എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ഭക്ഷണ പൊതികള്‍ക്കുവേണ്ടി പോരാടുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ വാര്‍ത്താ ചാനലുകളിലൂടെ കാണുമ്പോള്‍, ’എന്തൊക്കെയായാലും പറവകളെ നിങ്ങളെത്ര ഭാഗ്യവാന്മാര്‍’ എന്ന് ഇവയെ നോക്കി പറയാൻ തോന്നും.
പ്രാവുകള്‍ പൊതുവെ സൗമ്യതയുടെ പ്രതീകമാണെന്ന് തോന്നാറുണ്ട്. പണ്ട് പണ്ട് ഞണ്ട് മുണ്ടുടുക്കുന്ന കാലത്ത് ഒരു ആണ്‍ പ്രാവ് പച്ച പയറ് മണികള്‍ കൊണ്ട് വന്ന് തന്‍െറ സഹധര്‍മിണിയെ വറുക്കാന്‍ ഏല്‍പ്പിച്ചുവത്രെ. പുറത്തു പോയി തിരിച്ചു വന്നപ്പോൾ പയറ് കുറഞ്ഞതായി കണ്ടു അവള്‍ തിന്നു കളഞ്ഞതാണെന്ന് കരുതി അതിനെ കൊത്തി കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് പയറ് കുറഞ്ഞതല്ല, വറുത്തപ്പോള്‍ ചുരുങ്ങിയതാണ് എന്ന സത്യം മനസിലാക്കിയപ്പോള്‍ മുതൽ പശ്ചാതാപത്താൽ കരയാൻ തുടങ്ങി. അതുകൊണ്ടാണ് ആണ്‍ പ്രാവുകൾ എപ്പോഴും കുറു കുറു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നാണ് മുത്തശ്ശി കഥ .
ചിലപ്പോള്‍ ഇവിടെ മറ്റിനം പ്രാവുകളും എത്താറുണ്ട്. അപ്പോള്‍ ഒരു ബഹളമായിരിക്കും. സമാധാനത്തിന്‍െറ ചിഹ്നമായ വെള്ള പ്രാവുകളും, കഴുത്തിന് ചുറ്റും തിളങ്ങുന്ന മയില്‍പ്പീലി പോലുള്ള തൂവലുള്ള പ്രാവുകളും അവയില്‍ പെടും. ഇത്തരം പ്രാവുകളുടെ ചലനങ്ങള്‍ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചാൽ നമ്രമുഖിയും ലജ്ജാവതിയുമായ പുതുമണവാട്ടി നടന്നു നീങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നും. അവയുടെ കഴുത്തിലെ വര്‍ണ ശബളമായ തൂവലുകൾ മണവാട്ടിയുടെ കഴുത്തില്‍ അണിഞ്ഞ രത്നം പതിച്ച കണ്ഠാഭരണം പോലെയും. കൂടാതെ കണ്‍മഷി എഴുതിയ മിഴികളുള്ള മൈനകളും എത്താറുണ്ട്. കുരുവികളും അവരോടൊപ്പം കൂടാറുണ്ട്. കുരുവികളെ കാണുമ്പോള്‍ മുമ്പ് മറ്റൊരിടത്ത് താമസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എയര്‍ കണ്ടീഷനറുകളിൽ കൂട് കൂട്ടിയിരുന്ന ഇവരുടെ മുന്‍ഗാമികളെ ഓര്‍മ വരും. സൂര്യന്‍ ഉദിക്കും മുമ്പ് തന്നെ അവ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാന്‍ തുടങ്ങുമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും അവയുടെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഞാന്‍ ഉണരാറ്. ശരിക്കും മനസിന് ആശ്വാസം നല്കുന്ന രാഗമായിരുന്നു അവയുടെ ശബ്ദം. സുപ്രഭാതവും ശുഭ ദിനവുമാണ് അവരെനിക്ക് നേര്‍ന്നിരുന്നത്. അവരുടെ അഭാവം ഞാനിന്നനുഭവിക്കുന്നു.
കൂട്ടിലടച്ച കിളികളെ, പ്രത്യേകിച്ച് തത്തയെ കാണുമ്പോള്‍ അഞ്ചേകാല്‍ പതിറ്റാണ്ട് മുമ്പ് യു. പി സ്കൂളില്‍ പഠിച്ച ‘വിട്ടയക്കുക കൂട്ടില്‍ നിന്നെന്നെ ഞാനൊട്ടു വാനിൽ പറന്നു നടക്കട്ടെ’ എന്ന ബാലാ മണി അമ്മയുടെ കവിതയിലെ വരികള്‍ ഓര്‍മ്മ വരും. അതോടൊപ്പം നിഷ്കളങ്കതയുടെ പ്രതീകമായ അവരുടെ മുഖവും. ആറാം ക്ളാസ് വിദ്യാര്‍ഥിയായിരുന്നെങ്കിലും മനസില്‍ തട്ടിയ വരികളായിരുന്നു അവ. കൂട്ടിലടക്കപ്പെട്ട പക്ഷിയുടെ വേദന അന്നത്തെ ഈ ബാലനും പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. അതോടൊപ്പം എല്ലാ വര്‍ഷവും പ്രസവാവധി എടുക്കാറുള്ള നിറ വയറോടെ ഞങ്ങളെ മലയാളം പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന മലയാളം അധ്യാപികയുടെ വിഷമവും. മദ്യപാനിയായ പട്ടാളക്കാരന്‍ ഭര്‍ത്താവിന്‍െറ അടിയും തൊഴിയും ഏറ്റിരുന്ന അവരെ കാണുമ്പോള്‍ വല്ലാത്ത വിഷമമായിരുന്നു. നാട്ടില്‍ പോവുമ്പോൾ അവരുടെ മക്കളെ കാണുമ്പോള്‍ അമ്മ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ അഭിമാന പൂര്‍വം അവരോടു പറയാറുണ്ട്
ഇന്ന് കുറച്ചു കൂടി വിശാലമായി ചിന്തിച്ചാല്‍ ലോകത്തിന്‍െറ നാനാ ഭാഗങ്ങളില്‍ കാരാഗ്രങ്ങളിൽ വെളിച്ചം കാണാതെ കഴിയുന്ന മനുഷ്യാത്മാക്കളുടെ വികാരമാണ് ബാലാമണിയമ്മ പ്രകടിപ്പിച്ചതെന്ന് പറയാം. നാലാപ്പാട്ട് തറവാടും നീര്‍മാതളവും എന്‍െറ ഗ്രാമത്തിനടുത്താണ്. ആകാശത്തിലൂടെ കണ്ണെത്താത്ത ദൂരത്ത് പറന്നു പോവുന്ന പക്ഷക്കൂട്ടങ്ങളെ കണ്ടിട്ടില്ലേ. എത്ര രസകരമാണ് അവയെ നോക്കി നില്‍ക്കാന്‍. ഉയരത്തില്‍ പറന്നു പറന്നു അവ അപ്രത്യക്ഷമാവുന്ന കാഴ്ച മനസ്സിന് എത്ര സുഖകരം. അത്ര സ്വാതന്ത്ര്യം ഭൂമിയില്‍ ആരും അനുഭവിക്കുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി പോവും. ആകാശത്തിലെ പറവകള്‍ വിതക്കുന്നില്ല, കൊയ്യുന്നില്ല എന്നാണല്ലോ ബൈബിള്‍ വാക്യം.
എന്‍െറ ഉമ്മ കോഴികളെ പോലും കൂട്ടിലടച്ച് വളർത്താൻ ഞങ്ങളെ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. കൂട്ടിലടച്ച കോഴികളെ കാണുമ്പോള്‍ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെയായിരുന്നു ഉമ്മാടെ പെരുമാറ്റം. വേഗം കൂട് തുറന്നു വിടും. കീരിയും മറ്റും പിടിക്കാതിരിക്കാനാണ് എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവര്‍ സമ്മതിക്കില്ല. കീരി പിടിച്ചാലും അത് കൂട്ടില്‍ അടയ്ക്കപ്പെടുന്നതിനേക്കാള്‍ ഉത്തമം ആണെന്ന് അവര്‍ പറയുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കല്‍ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോൾ ബന്ധു വീട്ടിന്‍െറ വരാന്തയുടെ മേല്‍ക്കൂരയില്‍ നിന്ന് ഒരു കിളിക്കൂട് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. സൂചിമുഖിക്കുരുവിയുടെതാണ് അതെന്നു വീട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞു . ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോഴും യാതൊരു ഭയവുമില്ലതെ പക്ഷി പറന്നു വന്നു അതിന്‍െറ കുട്ടികളെ തീറ്റുന്ന രംഗം രസമായിരുന്നു. കയ്യെത്തും ദൂരത്തായിരുന്നു സൂചിമുഖിയുടെ കൂട്. പൂക്കളില്‍ നിന്ന് ശേഖരിക്കുന്ന തേനാണ് ഇവയുടെ ഭക്ഷണമെന്നു മനസ്സിലായി ഈ പക്ഷി തേന്‍ കുടിക്കുന്ന രംഗം കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അപ്പോള്‍ ആഗ്രഹിച്ചു പോയി വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് വീട്ടു വളപ്പിലെ മലവണ്ണന്‍ എന്ന് ഞങ്ങളുടെ പ്രദേശത്തു അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന നെയ് വാഴകള്‍ കുലക്കുമ്പോൾ വവ്വാലുകൾ രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ തേന്‍ കുടിക്കാൻ വന്നിരുന്നത് അപ്പോൾ ഓര്‍മ വന്നു. സ്കൂളിനടുത്തുള്ള ആല്‍മരത്തില്‍ തൂങ്ങി കിടന്നു വവ്വാലുകള്‍ കശപിശ കൂടുന്നതും ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നതും ഞങ്ങൾ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഒറ്റ നെയ്‌ വാഴ പോലും വീട്ടു വളപ്പിലില്ല. അതുപോലുള്ള പഴ വൃക്ഷങ്ങള്‍ നട്ടു വളര്‍ത്തി പരിപാലിച്ചിരുന്ന മാതാപിതാക്കൾ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല അതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ഞങ്ങൾ മക്കള്‍ക്ക് എവിടെ സമയം. ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള നെട്ടോട്ടമല്ലേ .അതിനിടയില്‍ അമൂല്യങ്ങളായ പലതും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു . വവ്വാലുകളുടെ അഭയ സങ്കേതമായ ആല്‍ മരം നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്ത് കോണ്‍്ക്രീറ്റ് സൗധങ്ങളാണ് ഇന്ന് നില കൊള്ളുന്നത്. രാത്രി കാലങ്ങളില്‍ പറന്നു നടക്കാറുള്ള വവ്വാലുകളെ കാണാതായിരിക്കുന്നു.
ദോഹയില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ ഒരിക്കൽ ലോക പ്രശസ്ത എഴുത്തുകാരന്‍ പൗലോ കൊയ്ലോയുടെ ബ്ളോഗ് സന്ദര്‍ശിച്ചപ്പോൾ അലിഫ് എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്‍െറ പ്രകാശനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നടത്തിയ സംഗീത മത്സരത്തിന്‍െറ ഒരു വീഡിയോ കാണാനിടയായി . അതിലൊരു സംഗീതത്തിന്‍െറ പശ്ചാത്തലം പൊട്ടി വിടരുന്ന സൂര്യ കാന്തി പൂവും ആകാശത്ത് പറന്നുയരുന്ന പക്ഷിക്കൂട്ടങ്ങളും മഞ്ഞു മൂടിയ മലകളും ആഴക്കടലിലെ അത്ഭുതങ്ങളും നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കുരങ്ങുകളും വെള്ളത്തിനടിയില്‍ മൊസൈക്ക് പണിയുന്ന മത്സ്യങ്ങളും കപ്പല്‍ പോലെ കടലിലൂടെ നീങ്ങുന്ന തിമിംഗലവും മഞ്ഞിന്‍ കട്ടകകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് വിരിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന കടലാമ കുട്ടികളും ആകാശത്തോളം തല ഉയര്‍ത്തി നില്ക്കുന്ന ജിറാഫുകളുമായിരുന്നു. നല്ലൊരു കാഴ്ചയും സംഗീത സദ്യയും വിരുന്നുമായിരുന്നു അത്. ഞാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ൾ അതില്‍ അതാ വായുവില്‍ ചിറകടിച്ചു നിന്ന് ചെമ്പരത്തി പൂവില്‍ നിന്ന് തന്‍െറ നീണ്ടു വളഞ്ഞ കമ്പി പോലുള്ള കൊക്ക് കൊണ്ട് സൂചിമുഖി തേന്‍ ഊറ്റി ഊറ്റി കുടിക്കുന്നു . വിവരണാതീതമായ ഒരു രംഗമായിരുന്നു അത്. ‘ദൈവം കാരുണ്യവാനാണ് അവന്‍ നമുക്ക് പ്രകൃതിയോട് ഇണങ്ങുന്ന ആത്്മാവിനെ നല്‍കിയിരിക്കുന്നു’ എന്നാണ് ഒരാള്‍ വിഡിയോ കണ്ടശേഷം അഭിപ്രായം എഴുതിയത്. മനശ്ശാന്തി നൽകുന്ന സംഗീതമായിരുന്നു അത്. ആ സംഗീതം വീണ്ടും വീണ്ടും കേള്‍ക്കാനും അതിന്‍െറ പശ്ച്ചാത്തലം ഇടയ്ക്കിടെ വീക്ഷിക്കാനും ആര്‍ക്കും തോന്നിപ്പോവും

മാധ്യമം ഓണ്‍ലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഘനം

2015-07-28T22:05:00.001-07:00

http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

ഓര്‍മകളുടെ മുല്ല പൂത്ത നാളുകള്‍

മരിച്ചാലും നമ്മുടെ മനസ്സില് ജീവിക്കുന്ന് ചിലരുണ്ട് . പണമോ പ്രതപമോ അവര്ക്കില്ലെങ്കിലും തുറന്ന മനസ്സുകൊണ്ടും അത്മാർത്തത കൊണ്ടും അവർ നമ്മുടെ മനസ്സില് ഇടം പിടിക്കുന്നു . അവരുടെ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായാതെ നിൽക്കുന്നു ചിലപ്പോൾ പലരും മുല്ലപ്പൂക്കള്‍ പൂത്തു നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടാല്‍ എന്റെ സ്പോന്സോറുടെ വീട്ടിൽ വര്ഷങ്ങളോളം ജോലി ചെയ്ത ആലീസ്ചേച്ചിയെ ഓർമ്മ വരും മറ്റൊരു അറബിയുടെ വീട്ടില് ജോലിചെയ്യവേ സ്പോന്സോറുടെ ഉപദ്രവം സഹിക്ക വയ്യാതെ എന്റെ സ്പോന്സറുടെ വീട്ടില് തൊണ്ണൂറുകളുടെ ആദ്യത്തിൽ ആലീസ് ചേച്ചി അഭയം പ്രാപിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് മുതൽഎനിക്ക് പരിചയമുണ്ട് . ഷൈഖിന്റെ മാതാവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ജോലിയാണ് മറ്റു വീട്ടു വേലക്കാരികളോളൊപ്പം ആലീസ് ചേച്ചി ചെയ്തിരുന്നത് . കാര്യമായ ജോലിയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . ഷൈഖിന്റെ മാതാവ് മരിച്ചപ്പോഴും മാതാവിനോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബഹുമാനാർഥം വർഷങ്ങളോളം അസുഖ ബാധിതയാവുന്നത് വരെ ജോലിയിൽ തുടരാൻ ആലീസ് ചേച്ചിയെ അനുവദിച്ചു . അക്കൂട്ടത്തിൽ പെട്ട ഒരു വേലക്കാരിയും മകളും ഇന്നും ഇവിടെ താമസിച്ചു കാര്യമായി ജോലിയൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ശമ്പളം വാങ്ങുന്നുണ്ട്. ശൈഖിന്റെ വീട്ടു വളപ്പിലെ മുല്ല പൂക്കുന്പോള്‍ ആലീസ് ചേച്ചി ഇടയ്ക്ക് രാവിലെ എനിക്ക് മുല്ലപ്പൂ കൊടുത്തയക്കുമായിരുന്നു. ഒരാൾക്ക്‌ നല്കാവുന്ന ഏറ്റവും സുന്ദരവും പവിത്രവുമായ സമ്മാനം പൂക്കൾ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു ആലീസ് ചേച്ചി ഓർമ്മയായിട്ട് ഏതാനും വർഷങ്ങളായി. നാട്ടിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്നായിരുന്നു മരണമെന്ന് അവരുടെ മകൻ പീറ്റർ പറഞ്ഞറിഞ്ഞു. മനസിലെപ്പോഴും പൂത്തുലഞ്ഞ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മണം ബാക്കി വെച്ചാണ് ആലീസ് ചേച്ചി യാത്രയായത്.

പുഷ്പങ്ങളിലൂടെയാണ് ഭൂമി പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് എന്നാണല്ലോ റാല്‍ഫ് വാല്‍ഡോ എമേഴ്സൻ എഴുതിയിട്ടുള്ളത്.ഈ

ഭൂമുഖത്ത് പൂക്കളെ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ആരുണ്ട്? സുപ്രഭാതത്തിൽ വിവിധ തരത്തിലും വർണ്ണത്തിലുമുള്ള പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ

വിശാലമായ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ നിന്ന് നീലാകാശത്തിലേക്ക് നോക്കിയാൽ എത്ര അനുഭൂതി ആയിരിക്കും എന്ന് പലപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്

എന്റെ ചെറുപ്പത്തിൽ വീടിന്റെ മുന്നിൽ സൂര്യകാന്തി, ജമന്തിഎന്നീ ചെടികൾ നട്ടുവളർത്തിയിരുന്നതോർമ്മയുണ്ട്.

വിത്തുകൾ പാകിയാൽ മുള വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ ദിവസവും വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ ചെന്ന് നോക്കും .

മണ്ണിന്നിടയിലൂടെ മുളപൊട്ടുന്നത് കാണുന്പോള്‍ വിവരിക്കാനാവാത്ത സന്തോഷമായിരുന്നു. മുള വന്നാല്‍ മാതാവ് തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കുന്നത് പോലെ വെള്ളമൊഴിച്ച് അതിനെ പരിപാലിക്കുമായിരുന്നു. അവ മൊട്ടിട്ടു പൂവണിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പറയാനുണ്ടോ ഞങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ സന്തോഷം.

എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് വീട്ടു വളപ്പിന്റെ അതിർത്തിയിൽ ഒരു മുരിക്കു മരം നിന്നിരുന്നു . പൂക്കാലമായാൽ ഇലകളെല്ലാം കൊഴിയും. പിന്നെ ആ വൃക്ഷത്തിനുമേൽ ഇലകൾക്ക് പകരം നിറയെ കടും ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളായിരുന്നു. ഇന്നും ആ ചുവന്ന പൂക്കൾ മനസ്സിൽ വിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നുണ്ട്. നിങ്ങള്‍ വിശ്വസിക്കുമോ എന്നറിയില്ല, നാട്ടിൽ പോകുന്പോൾ കടും ചുവപ്പ് പട്ടുസാരി അണിഞ്ഞ ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ പുത്രിയെയോ പൗത്രിയെയൊ എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടുമോ എന്ന് തിരക്കിയിട്ടുണ്ട്. കണ്ടെത്തുകയാണെങ്കിൽ ഒരു കൊന്പു കൊണ്ട് വന്നു നട്ടു നോക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷെ, അങ്ങനെ ഒരു ഭാഗ്യം എന്നെ ഇതുവരെ തുണച്ചിട്ടില്ല, ഞാൻ നിരാശനാവുന്നില്ല, അന്വേഷണം തുടരുകയാണ്. എവിടെയെങ്കിലും റോഡരികിൽ ചുവന്ന പട്ടുസാരിയുടുത്ത സുന്ദരിയെപ്പോലെ അത് എന്നെ കാത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും എന്നപ്രതീക്ഷയിലാണ് ഞാൻ ഇപ്പോഴും.

കുട്ടിക്കാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ നിലക്കടല വിത്തും പാകാറുണ്ട്. പലപ്പോഴും മുളച്ചാൽ തന്നെ വളരുന്പോഴേക്ക് കരിഞ്ഞു പോവും .അതിനു വളരാൻ പറ്റിയ മണ്ണ് അല്ലായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വീട്ടു വളപ്പിലേത്. പക്ഷെ, ഒരു ചെടി ഒരിക്കല്‍ എങ്ങിനെയോ വളർന്നു പൂവിട്ടു. നിലക്കടല ഉണ്ടാവുന്നതും കാത്തിരിക്കുകയാരുന്നു ഞാൻ.. എന്നും സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നാൽ നിലക്കടല ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയിട്ടേ വീട്ടിൽ കയറാറുള്ളു. ഒരു ദിവസം സ്കൂൾ വിട്ടു വന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കടല ചെടി അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു . സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ കരഞ്ഞു പോയി. വീട്ടിൽ കയറാതെ കരയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എന്ത്സംഭവിച്ചു എന്നറിയാതെ എന്റ ഉപ്പ സ്തബ്ധനായി. ഉപ്പാടെ ആട്ടിൻകുട്ടി അത് തിന്നു കളഞ്ഞതാണെന്നും വീണ്ടും വിത്ത് പാകി നോക്കാമെന്നും പറഞ്ഞ് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. നട്ടു നനച്ചു അതുവരെ എത്തിച്ച കടലച്ചെടി ഒറ്റയടിക്ക് ഒന്നും ബാക്കിവെക്കാതെ ആട് തിന്നല്ലോ എന്നതായിരുന്നു എന്റെസങ്കടം.

നാട്ടിൽ വീടിന് മുന്നിലെ കുളത്തിൽ ചിലപ്പോഴെല്ലാം മീൻ വളർത്താൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്, അവ കുളത്തിൽ നീന്തി കളിക്കുന്നത്

നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് വലിയ സന്തോഷമാണ്. വീട്ടില്‍ ആരു വന്നാലും വലിയ ആവേശത്തോടെ കുളത്തിലെ മീനിനെ

കാണാൻ താൽപര്യപ്പെടും. കുഞ്ഞുമല്‍സ്യങ്ങള്‍ കുളത്തിൽ ഓടി ക്കളിക്കുന്നത് നോക്കി നില്ക്കുന്നത് മനസ്സിനൊരു ആശ്വാസമാണ്. എന്റെ ചെറുപ്പക്കാലത്ത് ഉപ്പ വീട്ടു മുന്നിലെ പഴയ കുളത്തിൽ നിന്ന് ചൂണ്ടലിട്ടു വരാലിനെ പിടിക്കുമായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ കുളത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞു കിടന്നിരുന്ന തെങ്ങിൽ കിടന്നു ഞാനത് കാണുകയായിരുന്നു. ഉറങ്ങിപ്പോയത് കൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല ഞാൻ പൊടുന്നനെ താഴെ വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണതും ഉപ്പ ചാടി എന്നെ രക്ഷിച്ചതും ഓർമ്മയുണ്ട്. വർഷത്തിലൊരിക്കല്‍ കുളം വറ്റിച്ചാൽ പലതരത്തിലുള്ള മത്സ്യം കിട്ടിയിരുന്നതും ആവശ്യം കഴിഞ്ഞുള്ള മത്സ്യം അയൽക്കാരും ബന്ധുക്കളുമായി പങ്കു വെച്ച ശേഷം ബാക്കിവരുന്ന മത്സ്യം ഉണക്കി ഫ്രിഡ്ജ്‌ ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത് പത്തായത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചതും ഓർക്കുന്പോൾ രസം തോന്നുന്നു. ഉണക്കിയ വരാൽ മത്സ്യം പൊരിച്ചത് കഴിച്ചത്ഓർക്കുന്പോൾ വായിൽ വെള്ളമൂറും.

വർഷക്കാലത്ത് കനോലി കനാലിൽ നിന്ന് മത്സ്യങ്ങൾക്ക് കുളത്തിലേക്ക് വരാനുള്ള വഴികൾ അടഞ്ഞത് കൊണ്ട് പിന്നീട് ആകുളത്തിൽ നിന്ന് ഒരു മത്സ്യവും കിട്ടാതായി. മഴക്കാലത്ത് പറന്പ് പൊട്ടിയൊലിച്ചു കുളം തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാവുമോ എന്ന് വന്നപ്പോൾ ആ കുളം സംരക്ഷിക്കാൻ കരിങ്കൽ കെട്ടി ഞങ്ങൾ പുതുക്കി പണിതു. കുളം തൂർത്ത് മൂന്ന് സെന്റോളം വരുന്ന ആ സ്ഥലത്ത് വീട് വെക്കാൻ നോക്കാതെ ആരെങ്കിലും ഇത്തരം വിഡ്ഢിത്തം ചെയ്യുമോ എന്ന് പലരും ചോദിച്ചു.

നാട്ടിൽ പോയാൽ പുതുക്കി പണിത കുളത്തിലെ മത്സ്യങ്ങൾക്ക് തീറ്റയിട്ടു കൊടുക്കാനും അവ ഓടിക്കളിക്കുന്നത് കാണാനും

എന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ താല്പര്യം മക്കൾക്കാണ്. ഒരിക്കൽ എന്റെ മകന്റെ വിവാഹാവസരത്തിൽ കുളത്തിലുള്ള ‌കട്‍ല, വാള എന്നിവ വളർന്നിരിക്കുന്നു. അവയെ പിടിക്കാം എന്ന് തോന്നി. മീൻ പിടിക്കുക, കറി വെക്കുക എന്നതിൽ അസ്വാഭാവികമായി ഒന്നുമില്ലല്ലോ. അതിലെന്തു സമയവും സന്ദർഭവും നോക്കാനിരിക്കുന്നു എന്നെനിക്കു തോന്നി. എന്നാൽ അവയെ വിവാഹം പോലുള്ള സന്തോഷ വേളകളിൽ വേദനിപ്പിക്കാതിരിക്കുന്നതല്ലേ ഉചിതം എന്ന് മക്കളിൽ ഒരാൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക്അതിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങേണ്ടി വന്നു.

അത് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ പോയതിൽ എനിക്ക് ഖേദം തോന്നി. അതോടൊപ്പം എന്നെ തിരുത്തിയ ആ സന്തതിയെ ക്കുറിച്ച്അഭിമാനവും

നാം ജീവിക്കുന്നത് പങ്കുവെക്കൽ യുഗത്തിലാണല്ലോ. തന്റെ സന്തോഷവും സന്താപവും ഒരു പോലെ പങ്കു വെക്കാനാണ്

സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങൾ നിരന്തരമായി നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. പങ്കു വെക്കലിലൂടെയാണ് ഇന്ന് മനുഷ്യൻ ആശ്വാസവും സന്തോഷവും കണ്ടെത്തുന്നത്. തന്റെ മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിച്ച കാര്യം കൂട്ടുകാരുമായി പങ്കുവെക്കാതിരുന്നാൽ ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നും. ഇന്നത്തെ യുവാത ഏകാന്തത അനുഭവിക്കുന്നില്ല ഒറ്റപ്പെടുന്നില്ല . അവന്റെ സന്തോഷവും

ദുഖവും ഒരു പോലെ പങ്കു വെക്കാൻ ലോകത്തിന്റെ നാനാ ഭാഗത്തും കൂട്ടുകാരുണ്ട്. ഇതാണ് ഈ യുഗത്തിന്റെ പ്രത്യേകത

By the father

bid=7927http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

ഗൾഫുകാരൻ കണ്ണാടി നോക്കുമ്പോൾ

2015-06-18T10:04:00.002-07:00

http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

സോഷ്യലിസം ആകൃതി നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു തൊപ്പി പോലെയാണ്, കാരണം എല്ലാവരും ഒരേ തൊപ്പി തന്നെ ഉപയോഗിക്കുന്നു' എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട് . . പ്രവാസത്തിന്‍െറ കാര്യം നേരെ മറിച്ചാണ് എഴുത്തുകാര്‍ പ്രവാസികളെ കുറിച്ച് എഴുതുമ്പോള്‍, മാധ്യമങ്ങള്‍ അവരുടെ പ്രശ്നം ഏറ്റടെുക്കുമ്പോള്‍, ഗായകര്‍ അവരെക്കുറിച്ച് പാടുമ്പോള്‍ സിനിമാ സംവിധായകര്‍ അവരുടെ ജീവിതം അഭ്ര പാളിയില്‍ ചിത്രീകരിക്കുമ്പോള്‍, എന്തിനു പറയുന്നു രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കള്‍ അവരുടെ പേരില്‍ മുതലക്കണ്ണീര്‍ ഒഴുക്കുമ്പോള്‍ പോലും വിഷയം കൂടുതല്‍ സജീവമാവുകയും അതിന്‍െറ പ്രസക്തി വര്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല, അത് ഏറെക്കുറെ ഒരു കറവപ്പശുവിന്‍െറ കഥയായതിനാലാണ്. വേദനയുടെ, യാതനയുടെ, ത്യാഗത്തിന്‍െറ, അവഗണനയുടെ, ചൂഷണത്തിന്‍െറ ആകെ തുകയാണ് ആ കഥകള്‍ എന്നത് മറ്റൊരു കാരണം. അര്ത്ഥ‍ഗര്ഭവും ശ്രവണ സുന്ദരവുമായ ഒരു ശോക ഗാനം പോലെ അത് വീണ്ടും വീണ്ടും കേള്ക്കാ ന്‍ നാം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ‘കൂടെ ചിരിച്ചവരെ നിങ്ങള്‍ മറന്നേക്കാം, പക്ഷെ കൂടെ കരഞ്ഞവരെ ഒരിക്കലും മറക്കുകയില്ല ' എന്ന് ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പ്രകാശം പരത്താന്‍ സ്വയം കത്തി ഇല്ലാതാവുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരി പോലെ എന്ന് രണ്ടറ്റം മുട്ടിക്കാന്‍ പാട് പെടുന്ന ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന ഗള്ഫുകാരെക്കുറിച്ച് പറയാറുണ്ട്. ഗള്ഫിലെ പ്രവാസ ജീവിതത്തെ ചിലര്‍ നീരാളിയോട് ഉപമിക്കാറുണ്ട്. അതിന്്റെ പിടിയിലമര്ന്നാല്‍ രക്ഷപ്പെടുക ശ്രമകരമാണ്. പ്രവാസ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച് നാട്ടില്‍ പോയവര്‍ വീണ്ടും തിരിച്ചു വരുന്നു. പരിചയക്കാരനായ ഒരു തമിഴ്നാട് സ്വദേശി കുറേ കാലം ദോഹയില്‍ ജോലി ചെയ്ത ശേഷം മകന്‍ ഗള്ഫിലാണെന്നും സ്വന്തമായി ഫിഷിംഗ് ബോട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞ് പ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ചു തിരിച്ചു പോയി. ഒരു കൊല്ലം കഴിയുമ്പോഴേക്കും എങ്ങനെയെങ്കിലും തിരിച്ചു വരാന്‍ അനുവദിക്കണമെന്ന് തന്‍െറ തൊഴിലുടമയോട് താണ് കേണപേക്ഷിച്ച് തിരിച്ചു വന്നു. ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല .

കുടുംബം നോക്കാന്‍ വര്ഷങ്ങളോളം ജോലി ചെയ്ത് ഒടുവില്‍ രോഗ ബാധിതനായി തിരിച്ചു ചെല്ലുന്ന പ്രവാസിയെ സ്വന്തം കുടുംബം പോലും അവഗണിക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ വേറെ എന്ത് ചെയ്യാന്‍..?

25 വര്ഷം ദോഹയിൽ ഒരു അറബി വീട്ടില്‍ ജോലി ചെയ്ത മലയാളിയെ നേരിട്ടറിയാ0. 600 ഖത്തര്‍ റിയാലില്‍ നിന്ന് തുടങ്ങി 800 റിയാല്‍ വരെ ശമ്പളം കിട്ടിയിരുന്നു. ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോഴേക്ക് വീട്ടുകാരുടെ ഫോണ്‍ വരും, ആവശ്യങ്ങളുടെ പട്ടികയുമായി. രണ്ടു വര്ഷം മുമ്പ് സുഖമില്ലാതെ തളര്ന്ന് ദോഹയിലെ ഹമദ് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പ്രവേശിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ വീട്ടുകാര്‍ വിവരം അന്വേഷിക്കാന്‍ പോലും മുതിര്ന്നില്ളെന്ന് കൂടെ ജോലി ചെയ്യന്നവര്‍ പറഞ്ഞു.

കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ പോയപ്പോള്‍ എന്‍െറ സഹപ്രവർത്തകനായിരുന്ന ഗോപാല കൃഷ്ണന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ചില പൂർവ വിദ്യാർഥികൾക്കൊപ്പം കാണാന്‍ വന്നു. ‘വര്ഷങ്ങളായി മാഷെ കണ്ടിട്ട്, അസുഖം ഒന്നുമില്ലല്ളോ?’ എന്ന അദ്ദേഹഹത്തിന്‍െറ കുശലന്വേഷണത്തിന് ഞാന്‍ മറുപടി പറയാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ പൂർവ വിദ്യാര്ത്ഥി ഇടപ്പെട്ട് പറഞ്ഞു ‘മാഷെ , ഷുഗര്‍, കൊളസ്ട്രോള്‍, പ്രഷര്‍ എന്നിവയുണ്ടെങ്കില്‍ അത് പറയേണ്ടതില്ല . അത് ഗള്ഫു്കാരുടെ കൂടപ്പിറപ്പാണ്, മറ്റന്തെങ്കെിലും ഉണ്ടോ എന്നാണ് മാഷ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന്. എനിക്ക് ഇതൊക്കെ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ളെന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു . ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ മാഷിന് പ്രമേഹം പോലും പിടി പെടാത്തതില്‍ എനിക്ക് അസൂയയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ മാഷ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. നാട്ടിലെ ജീവ കാരുണ്യ പ്രവര്ത്തനത്തില്‍ സജീവമാണ് ഗോപാലകൃഷ്ണന്‍ മാസ്റ്റര്‍. ഖത്തറില്‍ ഒരു അറബി വീട്ടില് ജോലിചെതിരുന്ന എന്‍െറ നാട്ടുകാരനായ യുവാവിന്എ പ്രമേഹം കൂടി കാൽ വിരൽ മുറിച്ചു എന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ വിഷമം തോന്നി. ഇദ്ദേഹത്തെ അവസാനം ഞാന്‍ ദോഹയില്‍ കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോള്‍ ആരോഗ്യവാനായിരുന്നു. വളരെ പാവപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബത്തിലെ അംഗം. മാതാ പിതാക്കളെയും എനിക്കറിയാം. മരിക്കും വരെ അവരും സാമ്പത്തിക ക്ളേശം അനുഭവിച്ചവരായിരുന്നു. ഒന്ന് കരകയറാം എന്ന പ്രതീക്ഷയില്‍ ദോഹയില്‍ എത്തിയതാണ് ആ യുവാവും. ഒരു കണ്ണിന്്റെത കാഴ്ച പോയതിനാലാണ് ഖത്തറില്‍ നിന്ന് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങണ്ടേി വന്നതെന്ന് പിന്നീടറിഞ്ഞു. ഇത്തരം സംഭവങ്ങള്‍ അനവധിയാണ്. നാം അറിയാത്ത എത്രയെത്ര കഥകള്‍ വേറെ. ഇന്ന് ചെറുപ്പക്കാര്‍ ഫേസ്ബുക്ക് പോലുള്ള സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്ക്ക് സൈറ്റുകള്‍ വഴി ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്‍ ജനങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധയില്‍ കൊണ്ടുവരാനും കഷ്ടപ്പെടുന്നവര്ക്ക് സഹായം എത്തിക്കുവാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അനീതിക്കും അഴിമതിക്കുമെതിരെ ശബ്ദമുയര്ത്തു വാനും അവര്‍ ഈ മാധ്യമം ഉപയോഗിക്കുന്നത് വളരെ ശ്ളാഘനീയമാണ്.

രണ്ടോ മൂന്നോ കൊല്ലം കൂടുമ്പോള്‍ ഒന്നോ രണ്ടു മാസം മാത്രമാണ് ഭൂരിഭാഗം പ്രവാസികള്ക്കും സ്വന്തം കുടുംബവുമായി ചിലവഴിക്കാന്‍ കിട്ടുക.. തിരിച്ചു പോരുന്ന ദിവസം ശോക മൂകമായ ഒരന്തരീക്ഷമാണ് വീട്ടില്‍. മക്കളുടെയും ഭാര്യയുടെയും മുഖത്ത് നോക്കിയാല്‍ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ കഴിയില്ല എന്നത് കൊണ്ട് ആരുടേയും മുഖത്തു നോക്കാതെ ഇറങ്ങുന്നവരുണ്ട്. ഒരു പ്രാവശ്യം എന്‍െറ ഒരു ബന്ധു കുവൈത്തില്‍ പോവാന്‍ വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങാന്‍ നേരത്ത് ദുഃഖം സഹിക്കാനാവാതെ തളര്ന്ന് വീണു. അന്ന് യാത്ര ചെയ്യാനാവാതെ മറ്റൊരു ദിവസത്തേക്ക് യാത്ര മാറ്റേണ്ടി വന്നു. പിതാവോ മാതാവോ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കില്‍ യാത്രപറച്ചില്‍ വളരെ ശ്രമകരമാണ്. സുഖമില്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും മകന്‍ ദോഹയിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകുന്ന ദിവസം സ്വന്തം കൈ കൊണ്ട് കൈപത്തിരി ഉണ്ടാക്കി മുന്നിലിരുത്തി തീറ്റിച്ചത് നിറകണ്ണുകളോടെ ഓര്ക്കാ റുണ്ട് എന്‍െറ സുഹൃത്ത്. ‘ഗള്ഫില്‍ നിന്ന് ഇനി നീ വരുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിപ്പില്ളെങ്കിലോ എന്നായിരുന്ന ആ ഉമ്മയുടെ ആധി. ‘ഞാന്‍ മരിക്കുമ്പോള്‍ നീ എന്‍െറ അടുത്ത് നീ ഉണ്ടാകണമെന്ന് ആ ഉമ്മ എപ്പോഴും മകനോട് പറയാറുണ്ടത്രെ. ഉമ്മയുടെ ആയൊരു ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാന്‍ ദൈവം തനിക്ക് അവസരം നല്കിെയെന്ന് ഓര്ക്കു മ്പോള്‍ അവന്‍ വിങ്ങിപൊട്ടും.

ഗള്ഫില്‍ ജോലി ചെയ്യാന്‍ ലഭിച്ച അവസരം ദൈവത്തിന്റെ വലിയൊരു അനുഗ്രഹമാണ്. അതിനു നമ്മള്‍ പടച്ചവനോട്‌ വേണ്ടത്ര നന്ദി കാണിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നും . അനുഗ്രഹം ധൂർത്തിനും പൊങ്ങച്ചത്തിനും വേണ്ടി നാം പാഴാക്കി കളയുന്നുണ്ടോ എന്നും സമ്പാദിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ നാം അറിയാതെ തെറ്റ് ചെയ്തു പോവുന്നുണ്ടോ എന്നും നാം പരിശോധിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും നല്ലതാണ് ഉദാഹരണത്തിന്, നിങ്ങളുടെ സ്പോൻസർ അദ്ദേഹത്തിന്‍െറ വീട്ടിലേക്കോ കമ്പനിയിലേക്കൊ ഒരു ജോലിക്കാരന്‍െറ വിസ തന്നെന്നിരിക്കുക. നാട്ടില്‍ വിസ കാത്തു കഴിയുന്ന, സാമ്പത്തിക ക്ളേശം അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാനുള്ള സുവര്ണാ്വസരമാണ് പടച്ചവന്‍ അതുവഴി നല്കുന്നത്. അതെങ്ങനെയാണ് വലിയ തുകക്ക് വില്ക്കാ ഒരു പ്രവാസിക്ക് തോന്നുന്നത് . ഈ ചൂഷണ മനോഭാവം മിതഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ദൈവത്തോട് കാണിക്കുന്ന നെറികേടാണ്. വിസ തന്ന അറബിയോടുള്ള വഞ്ചന മറുവശത്ത് വേറെ.

ഗൾഫ് പണം ധൂർത്ത് അടിക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം ദൈവം കനിഞ്ഞു നല്കി യതാണെന്നും എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും തിരിച്ചെടക്കുമെന്ന് നാം ഓർക്കാത്തത് എന്താണ്? ഏതു നിമിഷവും നാഥന്‍ നമ്മെ തിരിച്ചുവിളിക്കുമെന്നെങ്കിലും ചിന്തിക്കണ്ടേ...? ഗള്ഫില്‍ വെച്ചാണ് മരണം നമ്മെ തേടി എത്തുന്നതെങ്കില്‍ സൂപ്പര്മാ.ര്ക്കറ്റിലെ ഫ്രീസറില്‍ തണുത്ത് മരവിച്ച് കിടക്കുന്ന കോഴിയെ പോലെയാണ് നാം നാട്ടിലത്തെുക. ഐസ് പെട്ടി തുറന്നാല്‍ വേഗം മറവുചെയ്തില്ളെങ്കില്‍ ചീഞ്ഞളിയും ഈ ശരീരം. ദോഹയില്‍ നമുക്കിടയില്‍ ഇത്തരം അഹംഭാവത്തിന്‍െറ ലക്ഷണങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങിയാല്‍ ഹമദ് ഹൊസ്പിറ്റലിലെ മോര്ച്ചറിയിലേക്ക് പോവുക. അവിടെ മരവിച്ചുകിടക്കുന്ന ശവങ്ങളിലേക്ക് ഒറ്റ നോട്ടം മാത്രം മതി രോഗം താനെ മാറാന്‍ . . മനുഷ്യന്‍െറ നിസ്സഹായവസ്ഥ ബോധ്യമാവാന്‍ പറ്റിയ സ്ഥലം വേറെ ദോഹയില്‍ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.

മാൻപവർ സപൈ്ള എന്ന സുന്ദരനാമത്തില്‍ ഗൾഫിൽ മുക്കിലും മൂലയിലും മുളച്ചു പൊങ്ങുന്ന സ്ഥാപനങ്ങള്‍ കാണാം. വലിയ അധ്വാനം കൂടാതെ കാശുണ്ടാക്കാനുള്ള എളുപ്പ മാർഗമായിട്ടാണ് ഇതിനെ പലരുംകാണുന്നത്. തൊഴിലാളികളെ നക്കാപിച്ച കാശിന് ഇറക്കുമതി ചെയ്ത് അവരെ വലിയ വേതനത്തിന് മറിച്ചു വില്ക്കുപന്ന പണി. പാവപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യന്‍െറ അദ്ധ്വാനവും വിയർപ്പും വിറ്റ് മറ്റൊരാള്‍ കാശാക്കുന്ന ബിസ്നസ്. ഇത്തരം കമ്പനികളുടെ മുതലാളിമാര്‍ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിന് എപ്പോഴെങ്കിലും വിയര്പ്പ് മണം അനുഭവപ്പെട്ടാല്‍ അല്ഭുതപ്പെടാനില്ല. ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ചിന്തിച്ചാല്‍ ഇന്ന് ജീവിക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്ന് ചോദിച്ചേക്കാം. അല്ളെങ്കില്‍ തന്നെ നമ്മുടെയൊക്കെ ജീവന് എന്ത് ഉറപ്പാണ് ഉള്ളത്. ഏതു സമയവും പഴുക്ക ചക്ക വീഴുന്നത് പോലെ താഴെ വീഴാം. ആരും എടുത്തു കൊണ്ട് പോവാന്‍ സന്മനസ്സു കാണിച്ചില്ളെങ്കില്‍ ദോഹയിലെ റോഡരികില്‍ കാര്‍ തട്ടി ചത്തു കിടക്കുന്ന പൂച്ചകളില്‍ ഒന്നിനെ പോലെ അവിടെ കിടന്നേക്കാം...ബലദിയയുടെ വണ്ടിയോ, ആംബുലന്സോ എത്തുന്നതും കാത്ത് ഈച്ചയാര്ത്ത്യ കിടക്കാതിരിക്കട്ടെ നമ്മിലാരും

(ഒരുമനയൂര് മഹല്ല് സോവനീരിൽ പ്രസിധീകരിച്ച ലേഖനം)

By the father

...

An infinite walk

2014-07-22T05:02:00.001-07:00

How often have I had this longing for an infinite walk – of going unimpeded, until the movement of my body as I walk fell into the flight of streets under my feet – until I in my body and the world in its

skin of earth were blended into a single act of knowing.
- Alfred Kazin, The Open Street

The sun was yet to show its glaring countenance. It was a sparkling dawn. The sky was cloudless and clean except for a little shining star looking like a stray lamb looking for its mother and siblings . On the road side factory workers were awaiting their buses . One of them who happened to know me greeted me saying “ Good morning , have a nice day”. I thanked him and put my hands on his shoulders . When I speak to such workers I love to put my right on their shoulders as a gesture of my appreciation of their toil to feed their families and my solidarity with them.

Once a doorman in Harrods greeted me saying “ Have a very beautiful day

The doorman who greeted me in Harrods

Sir” His smiling face, still in my mental screen, conceive a multitude of unspoken utterances .Sincere behaviours create an indelible imprint in our minds .Time can never erase such impressions . Though money matters , it seems to me that there are certain areas where money fears to tread, sincerity being one of them as it is not a commodity traded in stock markets.

A Traditional Tea Shop in Kerala

Though it was too early, a teashop was open to serve tea and light refreshments to those workers to prepare them to start a new day in their career . It reminded me of the traditional teashops in Kerala where villagers used to meet to read local news papers, discuss politics and even engage themselves in hot arguments.

On my way , it was indeed exhilarating to hear cock crowing which is a rare phenomenon in Qatar where I now live . The rooster , though caged , does not refrain from performing its duty. Back in India these birds are let loose and are free to move wherever they want . There it is their crowing accompanied by song of cuckoos that herald the birth of a new day and when we wake up to look at the greenery around our houses we have crystal like dew drops on fresh and green plant leaves to refresh our minds.

Three cats were playing on the roadside as if they were fighting one another. Their bodies were untidy being soiled by dust particles. I tried to touch one of them but it ran away lest I should harm it. These cats reminded me of a beautiful cat that befriend me two decades ago when I was living in Doha in a single room as a bachelor. Some times when the cat rubbed its body against my leg to show its affinity I trampled its arms or legs accidently It just cried and never growled or scratched or bit me as other cats usually do . It was strange that when it found the door of my room closed it used to jump to door lock handle which was pressed down under its weight whereby the door was let open and its entered my room . I remember that my eldest son, who contributes to this blog, had visited me in those days when he was around 11 years old and had enjoyed its company. I can never forget it

A few yards away an old and frail mother cat was walking very slowly carrying its babies in its belly. It may give birth to its beautiful multicolored babies at any time. Animals about to give birth is always a source of hope , expectation and tension at the same time. The pregnant cat was reminiscent of the cows and goats my father used to rear . When these animals showed signs of labour , the whole family used to share their pain and when they deliver their babies we used to share its joys.

I remember how we watched with curiosity cow washed its baby by licking its body until it is completely clean, how the baby was trying to stand up, how we helped it drink its mother's milk . The domestic animals' udder full of fresh milk was symbol of prosperity and abundance . I do miss those days.

The father

http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

Images :Courtesy to Google

നാട്ടിലേക്ക് പറക്കുന്ന പട്ടങ്ങൾ

2014-06-02T09:43:00.000-07:00

ദോഹ കോര്‍ണിഷില്‍ നിന്നാല്‍ തൊട്ടടുത്തെ വിമാനത്താവളത്തില്‍ നിന്ന് പറന്നുയരുന്ന വിമാനങ്ങള്‍ കാണാന്‍ എളുപ്പമാണ്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് സായാഹ്നങ്ങളില്‍ ഈ വിമാനങ്ങള്‍ നോക്കി നില്‍ക്കലായിരുന്നു എന്‍െറ പ്രധാന പണി. ലക്ഷ്യം വിമാന നിരീക്ഷണമൊന്നുമല്ല. ഓരോ വിമാനവും പറന്നുയരുമ്പോഴും അതിനകത്തെ ഭാഗ്യവാന്മാരെ പോലെ എന്നാണ് എനിക്ക് നാട് കാണാന്‍ കഴിയുക എന്നോര്‍ത്ത് സങ്കടപ്പെടും. മനസില്‍ ആരോടെന്നില്ലാത്ത പരിഭവവും വേദനയും ഉടലെടുക്കും. പട്ടം പറപ്പിക്കുന്ന ഒരു ബാലനെപ്പോലെ വിമാനത്തോടൊപ്പം നാട്ടിലേക്ക് എന്‍െറ മനസിനെ പറത്തിവിടും. കടിഞ്ഞാണില്ലാതെ ഒരു ധിക്കാരിയെ പോലെ അത് നാട്ടിലേക്ക് കുതിക്കും.

ഭാസ്കരന്‍ മാഷ് കുറിച്ചിട്ട പോലെ അന്ന് ‘നാളികേരത്തിന്‍െറ നാട്ടില്‍ എനിക്കുമൊരു നാഴി ഇടങ്ങഴി മണ്ണുണ്ടായിരുന്നു. അതില്‍ നാരായണക്കിളി കൂട് പോലുള്ളൊരു നാലുകാല്‍ ഓലപ്പുരയും ഉണ്ടായിരുന്നു’. .പക്ഷെ ‘നോമ്പും നൊറ്റെന്നെ കാത്തിരിക്കാന്‍ വാഴക്കൂമ്പ് പോലൊരു പെണ്ണ്’ അന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പകരം എന്നെ കാത്തിരിക്കാന്‍, ഉപ്പയും രോഗിയായ ഉമ്മയും ഹൈസ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ഥിയായ അനുജനും മാത്രം, പുറമെ ഭര്‍ത്താവിനും കൊച്ചു മകൾക്കൊപ്പം കഴിയുമ്പോഴും എന്നെ ഓര്‍ത്തു വിഷമിച്ചിരുന്ന സഹോദരിയുമുണ്ട്.

70 കളുടെ അവസാനം. ദോഹയില്‍ എത്തിയിട്ട് അന്ന് ഏതാനും മാസങ്ങള്‍ മാത്രമേ ആയിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളു. നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ എന്ന് കഴിയുമെന്ന് ഒരു പിടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കടപ്പുറത്ത് ഇരുന്ന് ചക്രവാളത്തിലേക്ക് നോക്കി എന്‍െറ ഗ്രാമവും വീടും ഏതു ദിക്കിലായിരിക്കും എന്ന് സങ്കല്‍പിച്ച് മനസില്‍ പടം വരക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് പ്രവാസിക്ക് ഉറ്റവരും ഉടയവരുമായി അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്ന വേര്‍പാടിന്‍െറ ദൂരം അളക്കാന്‍ പറ്റാത്തതായിരുന്നു.

വിവാഹിതനായ ശേഷം എന്‍െറ ‘വാഴക്കൂമ്പി’നെ കടിഞ്ഞൂല്‍ പ്രസവത്തിനായി പൊന്നാനി ആശുപത്രിയില്‍ പ്രവേശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ടെലിഫോണ്‍ വിരളമായ അക്കാലത്ത് നാട്ടിലെ ഒരു നമ്പറില്‍ ബന്ധപ്പെടാന്‍ ശ്രമിച്ചത് ഇപ്പോഴും ഓര്‍മ്മയിലുണ്ട്. അന്നൊക്കെ അന്താരാഷ്ട്രകാള്‍ ബുക്ക് ചെയ്ത് കാത്തിരിക്കണം. മണിക്കൂറുകള്‍ കാത്തിരുന്നാലും കിട്ടിയെന്നു വരില്ല.

ഇത്തരം അവസരങ്ങളില്‍ നാട്ടിലെ വിവരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നവരുടെ മാനസികാവസ്ഥ ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു. അന്ന് ഖത്തറിലെ ടെലിഫോണ്‍ സ്ഥാപനത്തില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അലി സാഹിബിനോട് ലൈന്‍ കിട്ടാന്‍ വല്ല വഴിയുമുണ്ടോ എന്ന് തിരക്കി. അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കാം എന്ന് സമ്മതിച്ചു. അലി സാഹിബിന്‍െറ അശ്രാന്ത പരിശ്രമത്തില്‍ ഒരു മണിക്കൂറോ മറ്റോ കാത്തിരുന്ന ശേഷം ലൈന്‍ കിട്ടി. പക്ഷെ അരമിനിറ്റ് സംസാരിക്കുമ്പോഴേക്ക് ലൈന്‍ കട്ടായി. അതോടെ ടെന്‍ഷന്‍ കൂടി. വിളിക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നി. എങ്കിലും ഇന്നും അലി സാഹിബിനെ കാണുമ്പോള്‍ വിലപ്പെട്ട ‘അരമിനിറ്റ്’ ഒരുക്കി തന്നത് നന്ദിയോടെ ഓര്‍ക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ, നന്ദി ഇതുവരെ പുറത്തു പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടില്ളെന്ന് മാത്രം.

കുടുംബം അക്കരെയും, ഞാന്‍ ഇക്കരയുമായി കഴിയുന്ന അവസരത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ സുഹൃത്ത് ലത്തീഫിനു ഞാന്‍ യേശുദാസ് ആലപിച്ച ‘ അകലെ, അകലേ നീലാകാശം’ എന്ന ഗാനം ഉദ്ധരിച്ചു കത്തെഴുതിയത് ഓര്‍മ്മയുണ്ട്. ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്‍െറ സ്വപ്നങ്ങള്‍, ഞാനും എന്‍െറ ഗ്രാമവും തമ്മിലുള്ള ദൂരത്തേക്കാള്‍ ഏറെ അകലെയാണ് എന്നാണ്. ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍െറ കൊച്ചു കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങള്‍ മാത്രം ആയിരുന്നു എന്‍േറത്. വലിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണാന്‍ അറിയില്ലായിരുന്നു. കത്ത് കിട്ടിയപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനു കാര്യം മനസ്സിലായി. സമാധാനിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് മറുപടി വന്നു . ദൈവം തമ്പുരാന്‍ നമ്മോടൊപ്പം ഉണ്ടെന്നും പിന്നെ എന്തിനു വിഷമിക്കുന്നു എന്നുമായിരുന്നു അദ്ദേഹം എഴുതിയത്. സ്വന്തം നാട്ടില്‍ വിനോദ സഞ്ചാരിയെപ്പോലെ ഒന്നോ രണ്ടോ മാസം ചെലവഴിക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടവര്‍ ആണല്ളോ പ്രവാസികളില്‍ പലരും. വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കലോ, രണ്ടുവര്‍ഷത്തിലൊരിക്കലോ ആണ് നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുക . ഇവിടെ നിന്ന് ബോംബെയിലേക്കും അവിടെനിന്ന് ആടി ഉലയുന്ന ചെറുവിമാനത്തില്‍ മൂന്ന് മണിക്കൂറിലേറെ യാത്ര ചെയ്തും വേണം അക്കാലത്ത് കൊച്ചിയിലത്തൊന്‍. നാട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ ഉദ്ദേശിച്ച സമയത്ത് വീട്ടില്‍ എത്തുമെന്ന് യാതൊരു ഉറപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല . ദോഹയില്‍ നിന്ന് വിമാനം വൈകിയാല്‍ ബോംബെയില്‍ നിന്ന് കൊച്ചിയിലേക്കുള്ള വിമാനം കിട്ടില്ല. പലരും ബോംബെയില്‍ നിന്ന് കേരളത്തിലേക്ക് ബസ്സിനെയാണ് ആശ്രയിക്കാറ്. യാത്രക്കിടെ കൊള്ളയടിക്കപ്പെടുന്നത് പതിവായിരുന്നു. മാനസികമായും ശാരീരികമായും തളര്‍ന്ന അവസ്ഥയിലാണ് വീട്ടിലത്തെുക. ഒന്നോ രണ്ടോ മാസമാണ് കുടുംബവുമായി ചെലവഴിക്കാന്‍ കിട്ടുക. നാട്ടിലത്തെി ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കകം തിരിച്ചുപോകുന്നതിനെ കുറിച്ച ചിന്ത അവരെ പിടികൂടിയിരിക്കും.

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പത്തെ കഥയാണിത്. സാങ്കേതിക വിപ്ളവം പ്രവാസിക്കും കുടുംബത്തിനുമിടയിലെ ദൂരം കുത്തനെ വെട്ടിക്കുറച്ചിരിക്കുന്നു . ഇന്ന് എല്ലാം വിരല്‍തുമ്പില്‍. എന്നിട്ടും എന്തിന്‍െറയോ അഭാവവും എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന തോന്നലും അവരെ അലട്ടുന്നില്ളേ? ഗള്‍ഫില്‍ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസിക്കുമ്പോഴും നാട്ടില്‍ പോയി വന്നാല്‍ ‘നാട് തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നു, നാട്ടില്‍ നിന്ന് കൊതി തീര്‍ന്നിട്ടില്ല’ എന്ന് പലരും പറയാറുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം നാട്ടില്‍ പോയി വന്നപ്പോള്‍ എന്തോ മറന്നു വെച്ചപോലെയുള്ള ഒരു പ്രതീതി. എന്‍െറ ഗ്രാമവും, സ്നേഹിക്കാന്‍ മാത്രം അറിയുന്ന ഗ്രാമീണരും മനസില്‍ എപ്പോഴും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു.

തെങ്ങുകള്‍, കുളങ്ങള്‍, കുളവാഴകള്‍, പൂവിട്ടു നില്‍ക്കുന്ന മാവുകള്‍, ചക്കകളുടെ ഭാരം താങ്ങാനാവാത്ത വയോവൃദ്ധരായ പ്ളാവുകള്‍, പൂര്‍ണ ഗര്‍ഭിണിയെ പോലെ നിറ വയറുള്ള കായകള്‍ പേറി നില്‍ക്കുന്ന പപ്പായ മരങ്ങള്‍, മഞ്ഞ മുളകള്‍, കുലച്ചു നില്‍ക്കുന്ന വാഴകള്‍, ‘എഴുന്നേല്‍ക്കൂ, മതി ഉറങ്ങിയത് നേരം വെളുത്തിരിക്കുന്നു’ എന്ന് പാടുന്ന കുയിലുകള്‍, കദളി വാഴ കൈയിലിരുന്ന് വിരുന്നു വിളിക്കുന്ന കാക്കകള്‍ ഇവയുടെയെല്ലാം അഭാവമുണ്ട് ഗള്‍ഫ് മലയാളിയുടെ ഓരോ ദിവസത്തിലും. കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി അഭിമാനത്തോടെ തല ഉയര്‍ത്തി നടക്കുന്ന തള്ള കോഴികള്‍, തങ്ക തൂവലുള്ള സുന്ദരന്‍ പൂവന്‍ കോഴികള്‍, പഴുത്തു നില്‍ക്കുന്ന മാങ്ങകള്‍, ഐനി ചക്കയും ഞാവല്‍ പഴങ്ങള്‍ എന്നിവ തിരിച്ചുവിളിക്കുന്നു. വീട്ടു മുറ്റത്തു ഓടിക്കളിക്കുന്ന പശുക്കുട്ടിയെ തലോടാന്‍ വല്ലാത്ത മോഹം. തള്ള ആടിന്‍െറ പാല്‍ കുടിച്ച ശേഷം ആഹ്ളാദത്തോടെ ഉല്ലസിക്കുന്ന ആട്ടിന്‍ കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം ഓടി തിമിര്‍ക്കാനുമുണ്ട് മോഹം.

നാട്ടിലെ ചില പ്രത്യേക വ്യക്തികളുടെ അഭാവം വല്ലാതെ ആലോരസപ്പെടുത്താറുണ്ട്. 80 കഴിഞ്ഞിട്ടും കുടുംബിനികളെ സഹായിക്കാന്‍ പല വീടുകളിലും ഓടിയത്തെുന്ന ബീവാത്ത. വീട്ടുജോലി കൂടാതെ പീടികയില്‍ പോയി സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ പോലും അവരുണ്ടാകും. സഹായങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതിഫലം കൊടുത്താലും കൊടുത്തില്ളെങ്കിലും ബീവാത്തക്ക് പരാതിയില്ല.

സുഖമില്ല എന്നറിഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞതവണ കാണാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ‘നൂറുവയസാവാന്‍ ഇനി ഒരു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞാല്‍ മതി’ എന്ന് പറഞ്ഞു പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് എന്നെ സ്വീകരിച്ച മുല്ലക്കോയ തങ്ങള്‍, റോഡ് മുറിച്ചു കടക്കുമ്പോള്‍ സൂക്ഷിക്കണം എന്ന് ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന എന്‍െറ നല്ലവരായ നാട്ടുകാര്‍, മോനെ എന്ന് വിളിച്ചു പിതാവിന്‍െറ അഭാവം നികത്തുന്ന പ്രായം ചെന്നവര്‍. ഇവരുടെയൊക്കെ അഭാവം ഗള്‍ഫ് ജീവിതത്തിന്‍െറ സുഖം കുറക്കുന്നുണ്ട്. മാനസികരോഗി എന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ മുദ്രകുത്തിയ, മുഷിഞ്ഞ വേഷത്തില്‍ ഗ്രാമത്തില്‍ ചുറ്റി നടക്കുന്ന മധ്യവയസ്ക എന്നെ കാണുമ്പോള്‍ സ്വന്തം സഹോദരിയുടെ എല്ലാ അവകാശങ്ങളും ധ്വനിപ്പിക്കുന്ന വിധം ‘ഇക്കാക്കാ..’ എന്ന് വിളിച്ചു അടുത്ത് വരും. അവരുമുണ്ട്എന്‍െറ മനസില്‍.

ചെറുപ്പത്തില്‍ എന്നെ മടിയിലിരുത്തി അക്ഷരങ്ങള്‍ പഠിപ്പിക്കുകയും, പിന്നീട് യു.പി. സ്കൂളില്‍ എന്‍െറ ഹിന്ദി അധ്യാപകനുമായിരുന്ന എന്‍െറ പ്രഹ്ളാദന്‍ മാസ്റ്റര്‍ ഇന്നും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന സന്തോഷം പങ്കുവെക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചാണ് ഈ കുറിപ്പ് എഴുതാനിരുന്നത്. എന്നാല്‍, എഴുതി തീരുന്നതിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹവും വിട പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന വാര്‍ത്തയത്തെി.

നാട്ടില്‍ അദ്ദേഹത്തെ സന്ദര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ അധികം സംസാരിച്ചു ഇരിക്കാന്‍ കഴിയാറില്ല. ഹൃദ്രോഗം കാരണം സംസാരിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ അദ്ദേഹത്തെ വിലക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് മാസ്റ്ററുടെ ഭാര്യ പറഞ്ഞത്. എങ്കിലും കാണുമ്പോഴെല്ലാം അദ്ദേഹം വാചാലനാവും സംസാരം നിര്‍ത്തില്ല. ഗുരുനാഥന്‍െറ ആയുസിനെ കരുതി ഞാന്‍ വേഗം സ്ഥലം വിടാറാണ് പതിവ്. വിദ്യാര്‍ഥിയായിന്ന കാലത്തെന്ന പോലെ അദ്ദേഹം ‘മുഹമ്മദേ..’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് എന്‍െറ മനസിന് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം തന്നിരുന്നു. പഠിപ്പിച്ച ഗുരുനാഥന്മാരില്‍ ഇനിയാരും ജീവിച്ചിരിപ്പില്ളെന്ന നൊമ്പരം കൂടി സമ്മാനിച്ചാണ് പ്രഹ്ളാദന്‍ മാസ്റ്ററുടെ വിയോഗം. അക്ഷരം കൊണ്ട് അക്ഷയഖനികളുടെ വാതില്‍ എനിക്കായി തുറന്നതന്ന ഗുരുവര്യരേ..പകരം തരാന്‍ ഇനി കണ്ണിലെ അശ്രുകണങ്ങളും ചുണ്ടിലെ പ്രാര്‍ഥനകളും മാത്രം

(16/6/2013 നു മാധ്യമം ഓണ്‍ലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഘനം)

http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

ഓർമ്മയുടെ കടൽപ്പരപ്പിൽ

2014-06-01T09:28:00.000-07:00

എഴുപതുകളുടെ ആദ്യത്തില്‍ ചാവക്കാടിനടുത്ത്‌ എടക്കഴിയൂർ സീതി സാഹിബ്‌ മെമ്മോറിയൽ ഹൈസ്ക്കൂളിൽ അറബി അധ്യാപകനായി ജോലിനോക്കുമ്പോള്‍ നാട് വിടണം എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. 110 രൂപയില്‍ തുടങ്ങി 450 വരെയായിരുന്നു ശമ്പളം കിട്ടിയിരുന്നത് വളരെ ക്ലേശം അനുഭവിച്ചു എന്നെ പഠിപ്പിച്ച എന്റെ മാതാ പിതാക്കള്‍ക്ക് താങ്ങും തണലും ആവണമെന്ന് മാത്രമായിരുന്നു എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ..10 ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെ പല സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും അവരില്‍ പലരും എന്നേക്കാള്‍ സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്നവരായിട്ടും ദുബൈ കുവൈറ്റ്‌ ഖത്തര്‍ എന്നീ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് പോയിരുന്നു. എന്നെപ്പോലെ ഉപരി പഠന സാഹസത്തിനു അവര്‍ മിനക്കെട്ടില്ല. നാല് കാശുണ്ടാക്കണം എന്ന പ്രായോഗിക ചിന്തയാണ് അവര്‍ക്കുണ്ടയിരുന്നത്. കുടുംബത്തിനു ഒരു ഭാരമായി അഞ്ചു കൊല്ലം ഫാറൂക്ക് കോളേജില്‍ പഠിച്ചത് ശരിയായില്ല എന്ന തോന്നല്‍ എന്നെ അലട്ടിയിരുനൂ.

ഇന്നത്തെപ്പോലെ വ്യാപകമായി പഞ്ചായത്ത് റോഡുകൾ അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല . ഉൾ പ്രദേശത്തു താമസിക്കുന്നവർ നടന്നു വേണം അവരുടെ വീടുകളിലെത്താൻ പേർഷ്യക്കാർ കാറിൽ വന്നിറങ്ങി പെട്ടിയും സാമഗ്രികളുമായി പോവുന്നത് ഗ്രാമീണർ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു .അവരുടെ ആഗമനം ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ലക്ഷണമായാണ് ഗ്രാമീണർ കണ്ടിരുന്നത് ഗൾഫ് യാത്രക്കാർ അന്ന് കുറവായിരുന്നല്ലോ കോളേജു പൂട്ടിയാൽ എന്റെ പുസ്തകങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും നിറച്ച ഇരുമ്പു പെട്ടിയുമായി ഞാനും വീട്ടിലേക്കു നടന്നു പോവുമായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഗൾഫുകാരെപ്പോലെ വന്നിറങ്ങി വീട്ടുകാരെയും നാട്ടുകാരെയും സന്തോഷിപ്പി ക്കേണ്ടതായിരുന്നു എന്ന ചിന്ത എന്നിൽ കുറ്റബോധം ജനിപ്പിച്ചിരുന്നു.

കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം 1976 ആദ്യത്തില്‍ ഒരു ദിവസം എടക്കഴിയൂര്‍ പള്ളിയില്‍ പോയി തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ചായക്കട നടത്തിയിരുന പീ സീ അബ്ദുക്കയാണ് നിന്റെ വിസ കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് നാളെ വന്നു വാങ്ങിക്കോ എന്ന് പറഞ്ഞത് .ഖത്തറില്‍ ബിസിനെസ്സ് നടത്തിയിരുന്ന അഹമ്മദ് അളിയന്‍ മുഘേനയായിരുന്നു വിസ ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തിരുന്നത് .അന്നുമുതല്‍ തന്നെ ഒരു പേർഷ്യക്കാരനായി നാട്ടുകാരില്‍ പലരും എന്നെ കാണാന്‍ തുടങ്ങി. " ഇയാള്‍ ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കകം നമ്മെ വിട്ടുപോകുകയാണ് " എന്ന് സീപിയോന്‍ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന നരച്ച കൊമ്പന്മീശക്കാരൻ സീ പീ മുഹമ്മത്ക്ക ഒരു പീടിക തിണ്ണയിലിരുന്നു എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ പറഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നു. മലേഷ്യയില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒന്നോ രണ്ടോ വർഷം കൂടുമ്പോള്‍ മാത്രം നാട്ടില്‍ വന്നിരുന്ന എന്റെ ഉപ്പയുടെ പ്രായമുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം അത് പറയുമ്പോള്‍ ഒരു പിതാവിന്റെ വിരഹ വേദന അദ്ധേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളില്‍ പ്രകടമായിരുന്നു .. . ജോലി സഹിതം ഉള്ള വിസ ആയിരുന്നില്ല എത്തിയശേഷം അത് തേടിപ്പിടിക്കണം. ഇംഗ്ലീഷില്‍ എഴുതിയെടുത്ത അറബി ബിരുദമാണ് കൈ മുതലായി ഉണ്ടായിരുന്നത് . ഗള്‍ഫില്‍ എത്തിയാല്‍ ഉന്നതരുമായി ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാന്‍ അറബി എനിക്ക് സഹായകമാവുമെന്ന് ചില സുഹ്രത്തുക്കള്‍ പറഞ്ഞു .എനിക്ക് അതിനുള്ള സാമര്‍ത്ഥ്യം ഇല്ലായിരുന്നു എന്നത് പോകട്ടെ. അറബി ഭാഷയിലുള്ളഎന്റെ പരിജ്ഞാനം വെറും പരിമിതമായിരുന്നു എന്നവര്‍ക്ക് അറിയാമായിരുന്നില്ല .

1976 മെയ്‌ മാസത്തിലാണ് തൃശൂര്‍ നിന്ന് ബോംബയിലേക്ക് ട്രെയിന്‍ കയറിയത്. കൂട്ടിനു ഖത്തര്‍ വിസ കിട്ടിയ നാട്ടുകാരനായ ഒരു സുഹ്ർത്തുമുണ്ടായിരുന്നു. തീവണ്ടി ത്രശൂർ വിട്ടപ്പോൾ യാത്രയയക്കാൻ വന്ന വന്നവരിൽ ലത്തീഫിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞത്‌ ഞാൻ ശ്രദ്ദിച്ചിരുന്നു അത് മറച്ചു പിടിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒരു സിഗരറ്റിനു തീ കൊളുത്തിയിരുന്നു ബോംബയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത അമ്പരപ്പ് തോന്നി . ബോംബെ ഒരു മഹാ സാഗരം തന്നെ. ഒരിക്കലും കണ്ടില്ലാത്ത കാഴ്ചകള്‍ ഗ്രാമവാസിയായ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. എനിക്ക് അവിടെനിന്നു കപ്പലിലാണ് യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്. സുഹ്രത്ത് വിമാന ടിക്കറ്റ്‌ വാങ്ങി അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ഖത്തറിലേക്ക് യാത്രയായി . കപ്പല്‍ കാത്തിരുന്നു വിലപ്പെട്ട സമയം കളയാന്‍ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല. ദോഹയില്‍ നല്ല നിലയില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അദ്ധേഹത്തിന്റെ അടുത്ത ബന്ധുക്കള്‍ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു

വടകര മൂസ ഹാജിയുടെ ലോഡ്ജില്‍ കപ്പല്‍ ടിക്കെറ്റ് കാത്തു കഴിയുമ്പോള്‍ ആണ് ഞാന്‍ . ആദ്യമായി ടെലിവിഷന്‍ കാണുന്നത് .. മൂസ ഹാജിയുടെ ലോഡ്ജില്‍ ടീവി ഇല്ലായിരുന്നു. തൊട്ടടുത്ത മറാത്തി വീട്ടില്‍ ടീവി ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു കേട്ട് കിളി വാതിലിലൂടെ എത്തി നോക്കിയപ്പോള്‍ ബ്ലാക്ക്‌ ആന്‍ഡ്‌ വൈറ്റ് ടീവി യുടെ സ്ക്രീനിന്റെ ഒരു ചെറിയ ഭാഗം കണ്ടു. മറ്റൊന്നും കാണാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഞാനും ടീ വീ കണ്ടുവെന്നു കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നില്‍ അവകാശ വാദം ഉന്നയിച്ചു .

.ഒടുവില്‍ ടിക്കറ്റ്‌ കിട്ടിയത് . ദ്വാരക എന്ന കപ്പലിനാണ്. . മെയ്‌ മൂന്നാം വാരമാനെന്നു തോന്നുന്നു. കൃത്യമായ് തീയതി ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല . ബോംബയില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട കപ്പലില്‍ കാന്റീന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്ങിലും പലര്‍ക്കും ചര്ധി കാരണം ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല . കടലിന്റെ മണം പലര്‍ക്കും പിടിച്ചിരുന്നില്ല .മറ്റുള്ളവര്‍ ചര്‌ധിക്കുന്നതു കാണുന്നവർക്കും ഓക്കാനം വരും . കറാച്ചി തുറ മുഘത്താണ്പിന്നീട് കപ്പൽ നിറുത്തിയത് അപ്പോൾ കോട്ടും സൂട്ടുമിട്ട ഒരാള്‍ കപ്പലിനകത്തക്ക് കയറി വന്നതോര്‍മയു ണ്ട് . അയാള്‍ യാത്രക്കാരനല്ലായിരുന്നു.. മദ്യം, എവിടെക്കിട്ടും എന്നായിരുന്നു അയാള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചത് . കേരളം വിട്ടു തീരെ പുറത്തു പോയി താമസിച്ച്ട്ടില്ലാത്ത ലോക പരിചയം തീരെയില്ലാത്ത എന്നെ ആ ചോദ്യം അമ്പരപ്പിച്ചത് തെല്ലൊന്നുമല്ല. ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഇത്തരത്തിൽ മറ്റുള്ളവരോട് പെരുമാറാൻ എങ്ങനെ ധൈര്യം വന്നു എന്നയിരുന്നു എന്റെ അപ്പോഴത്തെ ചിന്ത..

ഒരു മുറിയില്‍ ഒരാളെ പൂട്ടിയിട്ടതായി കണ്ടു. ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അത് ജയിലാണ് എന്ന് മനസ്സിലായി . കപ്പലിന്റെ കഴിഞ്ഞ യാത്രയില്‍ കുവൈറ്റില്‍ നിന്ന് ഒരു രേഘയും ഇല്ലാതെ കപ്പലില്‍ കയറാന്‍ ശ്രമിച്ച ആളായിരുന്നു അദ്ദേഹം . മുറിയില്‍ പുറത്തു പോവാന്‍ സ്വതന്ത്ര്യം ഇല്ലാതെ തടിച്ചു കൊഴുത്തു കുടവയറന്‍ ആയി അയാള്‍ മാറിയിരുന്നു. എത്ര നാളായി അയാളെ ജയിലില്‍ അടച്ചിട്ടു എന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ...

കര കാണാത്ത യാത്രയായിരുന്നു പിന്നീടങ്ങോട്ട്. അനന്തമായ സമുദ്രം . മേലെ ആകാശം താഴെ കടല്‍ . ഇടക്കിടെ ചില വലിയ മീനുകള്‍ വായുവിലേക്ക് ചാടിക്കളിച്ചിരുന്നു . ഡോള്‍ഫിന്‍ ആയിരുന്നു അതെന്നു പിന്നീടാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്. ചില യാത്രക്കാര്‍ ചൂണ്ടലിട്ടു മീന്‍ പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ഏതാണ്ട് 6 ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കപ്പല്‍ ദുബൈ തുരമുഘത്തെത്തി .അപ്പോഴാണ് സ്വപ്ന ഭൂമി ആദ്യം നേരില്‍ കാണുന്നത് .തുറ മുഘത്ത് ചെറിയ ബോട്ടുകളും കിടന്നിരുന്നു . അതില്‍ ഒന്നില്‍ നിന്ന് നൃത്തം ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ജോലിക്കാരന്റെ ചിത്രം ഓര്‍മ്മയുണ്ട് . അയാള്‍ ഇന്ത്യക്കാരനയിരുന്നില്ല അയാളുടെ ജോലിയെങ്കിലും ഖത്തറില്‍ എത്തിയാല്‍ കിട്ടിയാല്‍ മതിയായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു അപ്പോഴത്തെ ചിന്ത.

ദുബൈയില്‍ ആളുകളെ ഇറക്കി ഒരു ദിവസം യാത്ര ചെയ്തു കപ്പല്‍ ഖത്തറില്‍ 1976ജൂണ്‍ 2 നു എത്തി. കപ്പലിലേക്ക് വന്നാണ് വിസയൊക്കെ ഉദ്യോഗസ്ത്തർ അടിച്ചത്. എന്റെ പാസ്പോർട്ടിൽ വിസയടിച്ച മലയാളിയായ ഉദ്യോഗസ്ത്തന്റെ ചിത്രം ഇപ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ട് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോള്‍ പൊള്ളുന്ന വെയിലില്‍ അളിയന്‍ കാത്തു നിന്നിരുന്നു. ഭക്ഷണം ഒന്നും കാര്യമായി കഴിക്കാതെ തീരെ പരവശനായിരുന്നു അന്ന് . അളിയനോടൊപ്പം അജ്മീരിയ്യ ഹോട്ടലില്‍ കയറി കഴിച്ച ഉച്ചയൂണിനു വല്ലാത്ത രുചിയായിരുന്നു .പിന്നീടാണ്‌ അറിഞ്ഞത് ആ കപ്പലിന്റെ അവസാന യാത്രയിരുന്നു അതെന്നു. വളരെ പഴയതായിരുന്നു അത് . യാത്രക്കിടയില്‍ കപ്പലിന് ചോർച്ചയുണ്ടായത് യാത്ത്രക്കാരെ അസ്വസ്തരാക്കിയിരുന്നു .പിന്നീടു കപ്പല്‍ യാത്രക്ക് അവസരമുണ്ടായിട്ടില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു പോയിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയില്‍ മനസ്സില്‍ മറ്റു വേവലാതികള്‍ ആയിരുന്നു .അത് കാരണം ഒന്നും ആസ്വദിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ഇന്നാണെങ്കില്‍ കടലിന്റെ ശാന്തതയും ഇരമ്പലും എല്ലാം ഒപ്പിയെടുക്കാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു . സംഭവിക്കാന്‍ സാധ്യത ഇല്ലെങ്കിലും അതിനു വേണ്ടി കതിരിക്കല്‍ രസകരമാണ് .

38 വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ഖതരിന്റെ അതിഥിയായി കഴിയുന്നു.ഒറ്റക്കല്ല എന്ന സമാധാനമുണ്ട്. നാട്ടില്‍ ലീവിന് ചെല്ലുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ അത്മാർത്ഥമായി തിരിച്ചു പോരാരായില്ലേ എന്ന് ചോദിക്കരിക്കാറുണ്ട് . സമയമായില്ല പോലും എന്നാണ് മറുപടി പറയാറ്. സമ്പാദിച്ചത് മതിയായില്ലേ എന്നാണ് മറ്റു ചിലർക്കറിയേണ്ടത്.. ഒരിക്കല്‍ ഹൃദയാഘാതം മൂലം മരണപ്പെട്ട ഒരു സുഹ്രത്തിന്റെ സംസ്ക്കാരത്തിനിടെ പരിചയരിൽ ഒരാൾ യാത്ര നിറുത്തിയിട്ടില്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചു . ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അടുത്തിരുന്ന ആളെ നോക്കി പറഞ്ഞു " ചിലര്‍ക്ക് എത്ര സമ്പാദിച്ചാ ലും . അത്യാഗ്രഹം തന്നെ" . കേട്ടിരുന്ന വ്യക്തി എന്റെ “സമ്പാദ്യത്തെ സംബന്ധിച്ചു” ഏറെക്കുറെ അറിയാവുന്ന വ്യക്തി ആയതിനാൽ " നിങ്ങൾ ഒന്നും പ്രതികരിക്കുന്നില്ലേ" എന്ന മട്ടിൽ എന്നെ നോക്കി എന്നിട്ടും ഞാന്‍ ഒന്ന് മിണ്ടിയില്ല മൌനം വിദ്വാനു ഭൂഷണം . ഒരുവലിയ കാര്യം പറഞ്ഞു എന്ന ധാരണയിൽ പ്രസ്തുത വ്യക്തി എന്റെ ചെലവിൽ അഭിമാനം കൊള്ളുകയാണെങ്കിൽ ആയിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി വിട്ടു കൊടുത്തു .

(2013 ൽ മാധ്യമം ഓണ്‍ലൈനിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ലേഖനത്തിൻറെ പുതിയ പതിപ്പ് )

http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

Jovial judiciary

2014-01-10T05:12:00.001-08:00

The other day I had my first encounter with the judicial system. As medical officers we have to attend to medico-legal cases and are called upon to attend the court proceedings as expert witnesses. I was never before called as a witness, the reason being that majority of cases are settled outside the court. The victim was a lady who was assaulted by someone and sustained injury to her nose, face and eyes. I was a bit anxious, not because I had to act as an evidence expert but because the case was straight forward. The lady had evident fractures over her facial bones which was evident on the CT scan. I was afraid that I would dishonour the court and judge as this was my first experience.

I took advice from my friend who had the experience once who assured me that it was just a formality. I tried visualizing the scenario. The judge was Ms Khan( I don't think I should disclose the name). I expected her to be in her fifty , fair with wrinkles on her face and loose skin. She might have a heavy reading glasses which she would drag to the tip of the nose to peer through when she asked questions. She could talk less and would not tolerate nonsense. She could even ask me to answer in yes or no , if I tried to explain things. Like many of the people my vision was influenced by the movies. My friend reminded me that it was not that dramatic. I joked to him that , I would say , "Judge Sahib , is nadhan aurath ke roshni , chot Lagne ke karan chali gayi he. Aur me insaaf hu. Muje phaasi ki saja math do... I remembered Sunny Deol as the angry young advocate in the film Damini, "Tarikh par tarikh, tarikh par tarikh, tarikh par tarikh, tarikh par tarikh milti rahi hai ... lekin insaaf nahi mila my lord, insaaf nahi mila ... mili hai toh sirf yeh tarikh".

But I knew that it was not at all dramatic. But I still will have to answer to the questions of the advocate standing on the podium. I rehearsed the oath I heard in the movies." Jo boloonga Sach boloonga , Sach ke bina kuch nahi boloonga.( anything I say will be truth and nothing but the truth). I woke up early that morning, I did not want to become late unless the judge would reprimand me for wasting the time of the court. I reached the court 30 minutes before the appointment and I was the first person. This gave me hints that after all it's another government office which works according to the indian standard time. I met the reader who marked my attendance and ofcourse he had to discuss his daughters ear problem. I understood that humans lived and owned the place. He told me to have some tea and return after some time as it would take time for the proceedings.

I went to small tea stall in front of the court and ordered a tea. A police man had had his tea and asked the chay wala for the bill. I could see the surprise and reluctance on his face when he took the money from the police man. But I was happy that he paid. I became happier when , a beggar asked for tea and he obliged. May be he was happy about the police man that he could help the poor. I drank the tea which was good , but could barely eat the oil soaked bread pakoda oozing yesterday's oil. I sat outside the court room and waited for my turn. People slowly began to come and the surroundings became alive. Courts and hospitals have many things in common. People come here in desperation and lots of hope. Nobody like to visit hospital or court , they are always dragged to it. I remembered a post in Facebook that "people like a doctor only when they don't need him ". By the time they have to meet a doctor they are desperate , anxious and angry. That may be the reason they are often exploited because they are many times left in a state where they have no other choices. The verdict of the judge or doctor becomes final. That is the reason I consider my profession as a great responsibility. I was looking at people and trying to identify Ms Khan. I was expecting it to be easy as I expected everyone to stand and pay salute to the judge. An advocate came to me and asked me whether I was the doctor who attended as a witness . I was equally surprised and releaved to meet them. I later asked them how they could recognise me and they said that only doctors could sit calmly without talking, minding their own business when everyone around him was busy clattering. They ushered me into the court room where I was surprised to see the judge. She was in her twenties or thirties , fair and good looking , even had a. Scarf on her head. Muslims who reached good positions in India usually never followed religious traditions. She was busy signing documents. The court room was filled with advocates and people. They were busy preparing papers and submitting documents. There was a lot of noise which was against my expectations. Where was the hammer with which the judges banged and the room would go into pin drop silence. My advocates said that I only had to write an affidavit about the patient and her injuries. I wrote the affidavit and signed . They took me to the judge and told her that the doctor had come from a long distance only to give evidence,had to attend patients after returning and pleaded for priority. At least that part was dramatic as I was given leave for testifying in the court. She looked at me and I was not sure whether she saw me in the crowd. She signed the paper and asked the reader to provide me with travel allowance. My advocates told me that I would be free in 5 minutes when they prepared the payment slip. That's it, no Your Honour, no nothing but the truth, no cross questening. It ended just like that. I was rather embarrassed that it ended like that. But my advocates told me that I would have to come later after 6 months or so to testify. They took me for a tea and amoung the pep talks I asked them , isn't madam too young to become a judge. Don't you need to become a senior to get to that post. They smiled and said that it was the system earlier and nowadays they only needed to take exams and training. I told them that ,one thing common in our profession is that right decision comes from wisdom and wisdom comes from experience. They agreed and said that both madam and her husband were good judges. While returning they showed me the court room of her husband who looked much younger. But I noticed that people revered the position they are keeping and not the person in them.

(I later understood that this was a civil court and mine was just a preliminary evidence , otherwise court rooms would have had a heated atmosphere like in movie lest someone misunderstands)

The eldest son

When the stars stared at us

2013-10-11T00:28:00.000-07:00

Ever since I watched ‘ lion king’ I have always wanted to lie down beneath the open sky and stare up at the stars above… it was a beautiful sight when the little simba does that in the movie. Well my childish dream came true in Pushkar desert in Rajasthan. That was a part of our desert safari and we were told to sleep in the open sky while the stars may watch us sleep. That was the 8^th hilarious day in our 14 days all India trip. We were 34 in total… all very young and adventurous… on our mission was to discover the ‘Incredible India’. The surprise of the night was not only that… before sleeping, the natives who were our hosts, served us with a sumptuous maharajah meal ,consisting of plain rice, delicious dal and a‘chappatibonda’, but the interesting part was the finishing dessert ‘malpua’, a mouth watering dish that one should never miss.

The second maharajah meal was at Karim’s Restaurant ,New Delhi .People say that late Emperor Akbar’s cook is running the restaurant . The Mughalai experience was so delicious and memorable. Especially when a group of south Indian girls impatiently wait for the meal after travelling for one and half days by train and saving up the stomach since morning for this auspicious ‘meal of the day’.We sat there impatiently waiting for our order while we chit chatted in the only language we were all thorough with, which is Malayalam while the people around us stared probably wondering whether we are eating a meal for the first time in years.

At Karim’s, Delhi

Travelling is not always as merry as they say. Delhi Connaught Place is a spot I shall never forget . This is the place where my friend almost got lost in the metro station. I remember how much our adrenaline shot up at that moment. With little knowledge of the place we were in and with our ridiculous knowledge in Hindi, for a moment we thought we are all done here. But luckily the fate was on our side and she joined us soon to our relief.

I didn’t know what a darga was until I visited one .The one and only famous Ajmer Darga. What even more fascinated me is the road and crowd that led to the place. The streets were overflowing with people, a thousand activities taking place at a time apart from all these there were many people with special needs begging in the midst which was a very 'peculiar’ sight to see. There were crippled people rolling on their backs as they had neither hands nor legs. Such unpleasant sights are unusual to find in normal life even though throughout India it is not something uncommon. Inside the darga it was very interesting to see how so many people of different creeds and faith came there.It amazed me when the devotees whether they be Hindu, Muslim,sikh or jain , were so preoccupied with worshiping or doing their rituals and ceremonies that they never care for any other activity happening around them. The place seemed to be like a Mecca in India.

The first time I tasted Kulfi was in Jaipur. I have heard about this delicious ice cream from some of my dear friends at school who happened to be coming from these parts of the country. Jaipur is a large city that have a rich history of past glories and wars. NowI know why the Indian Rajas are so famous throughout the world. The palaces are astonishingly huge and stunning and hats off to the masterminds who were behind those magnificent palaces and forts.

View from Amer Fort to MaotaLake,Jaipur

Marble carved ceiling in Birla Temple, Jaipur

Jaipur shopping was a big experience. It was interesting how the shopkeepers cunningly convince us to buy from their shops and the way they advertise their goods… for a moment you think it is too good to be a lie. We walked through the streets at night in the busy bazaar area , and sometimes we had to stop for our friends who had trouble with their stomach which is usual at times during travel. Some of us unfortunately had to spend a good amount of their time in washrooms alone during the trip… and jokingly some of us say to them that it was All India Toilet Trip giving special consideration to the train toilets alone!!

Trains… even after few days coming back from the trip I could recall the train noises and feel myself as though I am sitting in the train while I am not…There were coolie waallas who walk to and fro with the container in their hand for tea,coffee and soup. I never thought train travelling would be a pleasure and nightmare at the same time. We didn’t have reserved seats at all when we booked our tickets. That means we had to sweat a lot with our heavy luggage and worst, two people were allotted per berth, and we were split among many compartments along with strangers. But the plus side was that we travelled across rivers and paddy fields and the remote areas of central India which we could enjoy from the window and had the pleasure of meeting fellow travellers… who gossiped about anything in their life right from their daughter’s in-law house problems to their colleagues' heart disease.

The chudi Bazaar surrounding Char minar is another wonder itself standing next to the big Indian wonder itself. Where ever I looked, the place was all glittering and shining with bangles. There is so much noise and people like any other city. The variety of bangles they display at each shopper marvellous and we liked their prices too which were very cheap.

View from Golconda Fort to the Hyderabad city at the backdrop

Going to Ramoji film city was another tick to my bucket list.There was a replica of Eiffel tower and TajMahal,we strolled along the Japanese gardens, Mughal palaces,rode through European street sand what more, we were inside an aeroplane except that it was made of thermocol!! All at the same place in the same day!!

Eiffel Tower in Ramoji, Hyderabad

By the end of my travel I was struck by the stark contrast between the southern and northern india.The country is vividly rich in culture and tradition and one cannot help but admit the beauty of the nation.I did have a big time talking in hindi the whole time. For the entire trip right from the start I didn’t have any option except to talk in hindi. ‘Bhaisaab… thodakamkaro ..’ turned to be my favourite line after my shopping experience. I wonder how many shopkeepers and vendors had a good time laughing about the language that I managed to speak to them. At times I could see them smile through the curve of their mouth which means I just have blurted out a big blunder.Still when I sit back and relax in my room I would drift myself back in to the one and only all India trip we ever had.

By the niece

http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927

Blissful Ignorance

2013-05-28T12:13:00.002-07:00

It was summer time, when the out-patient department gets dry just like the weather. We joke that the extreme weather saves us from frivolous patients who love doctor shopping. Only genuine patients who are really in need would dare the extreme weather. My patients got over by 1 am, which was very unusual even under these circumstances. I visited my colleague’s room to see if he was free for a much wanted break.

His last patient was a middle aged villager who had taken his place on the revolving tripod in front of my friend. He wore the typical white turban covering his head. He had a big mustache, its tip was sharp and pointed upwards. I could imagine years of effort behind his achievement. He sharpened his mustache frequently while he talked. This was the mark of his manhood and he took pride in it. He spoke in his typical colloquial Hindi which carried a tone of spontaneous innocence . His white clothes had stains of dirt on it as if he was just coming from his paddy field . Surprisingly, the two youngsters who accompanied him wore jeans and T shirts exhibiting an educated background. He was skinny and his face had many wrinkles which bore the reminders of his life’s struggle. But he had a beautiful smile to his advantage and spoke in a jovial tone. His smile made his mustache arch upward and produced dimples (which any other woman would love to have) in between the crisscrosses on his face. He smiled exposing his misaligned and tar coated teeth.

He came to us with vague complains. He said he has a neck swelling which is there for the last 12 years and some minor throat discomfort for the last few days. My friend tried to argue with him saying that the swelling could in no way be there for the last 12 years. Swelling that remains for 12 years and does not rob the life of the patients are limited in number and his swelling was definitely not looking like one which could have spared him. He smiled and said,” Doctor Saab, Apko jyada patha he. Tho do saal karlo”( Doctor , you know better than me, so make it 2 years). When asked about the throat discomfort he had , he said it was just mild and occasional. Then my friend started cross questioning him and he answered every time with the typical smile sometimes looking at my friend and sometimes at me. Any Cough? Sometimes .(Though he was constantly coughing in between his words). Any difficulty in swallowing or breathing? Negative. though his breathing was labored even while sitting. Do you smoke? No .Actually, that was the wrong question. I don’t ask it that way. I ask them how many years have you been smoking? What he meant by saying no was that , he didn't smoke in front of us. I asked him in my way and he said that he smoked 2 bundles of bidi per day for the last 30 years and stopped 5 days ago. No one likes to admit that he smokes , especially to the doctor. Alcoholism? Occasionally, which means on all occasions. Well , occasions occur every day, isn't it? . I asked him how much a pack of bidi costs? He replied that it cost merely 5 rupees. I told him that it meant 10 rupees per day and Rs 3600 per year. So he had spent nearly 1 lakh rupees on smoking. Babuji ,aap lakhpathi ho.( Uncle ,you are a millionaire). For a moment he got shocked which I thought was due to his realization that he had wasted so much money only to get this disease. But , after a while he smiled at me a said ,doctor Saab, ye tho aapne bahuth badiya baath booli (doctor, you have said the most wonderful thing to me). In fact , this person who might not have held a 1000 rupee note in his hand was cherishing the fact that he owned 1 lakh. He was really enjoying it.

I looked at my friend and said that if only he could knew what was going to happen to him in the next few months. He had a cancer in his throat which had spread to his neck lymph nodes , which we usually designate as an advanced stage disease with a very poor prognosis. We could only offer him palliative radiotherapy. By the first few days of starting his treatment , his beautiful moustache which his cherishes so much along with his facial hairs would fall off. Skin changes would appear making his entire skin of the radiated area hard , thick and dry making his wrinkles dissappear. He would have a mask like facies wiping off his innocent smile. His mouth would become dry devoid of saliva and he will never have a tasty meal again in his life. He will have frequent episodes of shooting neck pain which even the strongest pain killers are yet to control. After all this , his chances of surviving 5 years are just 40 percentage. Many of them would rather hope to die rather than living like this. Here he is sitting front of us in mirth and merriment ,ignorant of all this. My friend rightly sent him outside the room , not telling him anything. Instead his relatives were informed of the condition. Atleast he would spend some more time in his wonderland where he is a millionaire on his own

By the eldest son='http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927' target='_blank'>

The Satiation

2013-04-19T05:01:00.001-07:00

ONION BONANZA

Alas, how gratifying it is to remain anonymous in this world , after all one is nothing other than a tiny drop in this vast ocean of human species

The sun was yet to rise, the morning breeze cool and refreshing, the atmosphere calm and quite. When I started driving , I discovered that the trees on both sides of the road had borne beautiful yellow flowers and wondered why I failed to notice them earlier . Did I take them for granted as usual and thereby deprived my mind of the peace and tranquility they afford.? By the time I reached Doha Central market, it was still early morning. The workers were carrying different items on their trolleys and some of them on their heads or shoulders. There was a comfortable commotion in the market since every one was enjoying what he was doing . For many of them it was their bread and butter whereas for the remaining it was matter of amassing more and more money .
The vegetable vendors and fruit merchants were arranging and organizing their items in an attractive manner to woo their customers who had in the meantime begun to throng the market. I went there very early in the morning to escape the rush I was scared of but there I was trapped in the midst of the very same phenomenon I wanted to skip . I tried to mingle with people speaking different languages and enjoy the freshness of various verities of vegetables, fruits, herbs, leaves in an attempt to capture the air of satisfaction that these inanimate objects offer and the “serene and blessed mood” they afforded me with. I mingled with the shoppers who were choosing the items they wanted and looked for any familiar faces among a them. I know none of them. Alas, how gratifying it is to remain anonymous in this world , after all one is nothing other than a tiny drop in this vast ocean of human species. My camera can only take their pictures but can never touch their spirit. I gazed at the green leaves and vegetables time and again as their greenery meant some thing to me.

CAULIFLOWER CARPET

TOMATO FEST

Son of a farmer, I had enjoyed during my childhood days walking on the small ridges dividing the paddy fields. The folklore songs sung by female workers in those days while planting the rice plants were simple and soothing .When the rice plants moved in the wind blowing from somewhere I felt that that they were dancing and that it was a part of their warm and cordial welcome to me. I used to touch those plants like a mother patting her child and they seemed to enjoy my presence. My father had taught me that a farmer’s visit to his paddy field would boost the growth of rice plants and that it was as essential as irrigating and fertilizing them.

THE V VIPs

THE ELITE

The fish market was full of life and activity. The silver like fresh fish displayed for sale were shining. I had never fished in troubled waters but only in fresh waters. One can brood beyond their flesh. It always gives me immense pleasure to watch the fishes moving in our pond and in aquariums elsewhere . While fishing it was easy for me to catch delicious and very popular fish in Kerala known as snakehead by angling when they move with their fries as they eat any thing thrown to them to protect their progeny which were pure red in colour. But my father had told me not to catch any snakehead moving with its fries since the latter would perish in the absence of their parents to protect them but I have to confess that I had disobeyed him several times in this regard . As a boy my job was just to catch fish regardless of the ethics surrounding the issue. In those days I was too young to understand morals that my dad was trying to advocate and hammer home to me . Now when he is no more, “I pine for what is not”. I am glad that some of my children have imbibed such traits from their grandpa . On the eve of my eldest son’s marriage, one of them prevented me from catching the fishes in our pond on the ground it was unfair to kill them on such a joyous occasion

.
While I was returning home, it was raining- very tiny rain drops were enough to cool one's body and mind. They began to fall like dew drop falling on the leaves at dawn.

The Father

'http://www.cyberjalakam.com/aggr/refresh_feed.php?bid=7927' target='_blank'>

The Sojourn

2013-01-13T06:07:00.001-08:00

Once again I am back to Doha that has been providing me with food and shelter for the last several years after spending a few weeks in my village where I am now a native turned tourist . I don’t know why I feel I am missing something, I behave as if I have lost something and why melancholy still haunts me . The images of those ponds, paddy fields, coconut palms, mango trees and papayas that are the salient features of Kerala flash in my mind. I " pine for what is not " as usual and wish I had remained there some more time. Our sandy seashore where I used to go at dusk to gaze at the horizon covered with golden clouds and the fishing boats bringing various types of fishes, some of them live and shining like newly printed silver coins, continue to beckon me.

Paddy Fields

I am glad that I was not born with silver spoon in my mouth but as the son of a common man and a farmer who was uncertain while sowing the seeds whether he would reap the fruits of his labour. He was entirely dependent upon Nature to irrigate his paddy fields in those days when modern irrigation system was non-existent . In times of flood or drought his crops were destroyed. Just as he was rejoicing when he walked though his paddy field and saw lush green rice plants fluttering in the air , he was terribly upset when his crops were destroyed by drought or flood which meant that his pains and pleasures were inextricably entwined with the soil. His pains exceeded his pleasures and hence he loved to share grievances rather than joys. I will not be able to refute if someone argues that I have inherited these traits from my father. That may be the reason why it is easier for me and my children to shed tears and why tears roll down our cheeks when we watch moving scenes in movies or listen to sad stories.

A Pond in front of our house

I do miss the innocent smiles of some of our villagers who are yet to learn how to dislike others. Among them are elders who treat me like their son, children who behave as if I am their father; my beloved teacher Prahladan Nair who narrates how he used to call at our home when I was a child and how he had taught me the alphabets of my mother tongue while I sat on his lap ; friends and relatives who ask me to be extremely careful while crossing the national high way running through our village as it is an accident prone area; my relative who welcomed me with the vigour and enthusiasm of a youth though he is 99 years old; the old lady and skinny lady who frequent the houses in our neighbourhood to assist the housewives in their household chores and buying food stuff irrespective of whether they pay her or not and the dishevelled woman in her fifties who roams in the village and considered as crazy by others whereas those who know her closely say that the origin of her problem is poverty.

Another pond in our plot covered by water weeds

Swimming pools are still unknown to our villagers. Before the introduction of bathroom and toilet culture, each house had a pond attached to it which was linked indirectly to Kanoly Canal that runs through the village but the number has now come down. There are very large ponds attached temples and mosques used by the public as common bath. It is always delightful of watch children swimming in the ponds creating a splashing crashing sound. One of them told me that he loves to take bath in a pond though his house has bathrooms and toilets in which he feels that he is locked and his freedom is curtailed.

This is the flowering season for mango trees in our area and some of them bear green mangoes . Even these flowers have an appetising smell . Green mangoes add flavor to fish curry and are widely used by housewives in Kerala and salted mango and mango pickle are popular items . I am sorry that I will not be there when the mangoes ripen. How delightful it is to look at mango trees branches laden with mangoes !

The Father

A taste of my own medicine

2012-11-18T06:43:00.000-08:00

“A taste of my own medicine” is an autobiography written by Edward E. Rosenbaum, which beautifully depicts the change in the life of a physician after he is diagnosed with throat cancer . The visual version of the book is the movie, “The Doctor” starring William Hurt. The life of the young and vibrant doctor, who has a happy family and career, is turned upside down once he faces the reality that life has put brakes on him. He passes through all the phases of the ailment like denial, anger, bargaining, depression and finally acceptance. But his most important and crucial realization that changed his entire attitude towards life was how to feel for others. Here he was no longer a doctor, but a patient like any one of his patients who approached him. He realizes the stigma of being labelled as a patient by the society, system and even by his family. This was a part that he never thought of when his patients came to consult him

The title of the book really fascinated me and made me ponder for at least a while. But lately when I was helping my wife give my child a tonic, it made me think more. It was with great difficulty we were trying to give syrup to my child who was struggling to sip it. After our successful attempt , I licked the medicine which spilled on to my fingers. The repulsive taste made me almost vomit. It was similar tastes which prevented me from taking such medicines during my childhood. I wondered why medicines are not prepared in flavors. What however really made me uneasy was that I have prescribed the same medicine to several children.

The lion share of inter-personal difficulties in our society are due this lack of mutual understanding. When two people are in dispute, none of them bothers to consider the other's version of the problem. Interestingly the best way to solve any argument or even to prevent from igniting it, is to think about the other party's perspective. “To stand in the other person’s shoes”, is another phrase used, but this carries less strength compared to the title of the book. The former is to imagine and latter is to virtually be in that position.

The other day a middle-aged person came to my out- patient department during the late hours. He appeared to be a villager. He did not have an OPD card as he came late and the counter had closed. He told me he had some ear discharge for many years and asked if I could have a look. I told him, as I used to tell patients, that the OPD hours are over and as it was not an emergency case he had to come the next day in time with a proper registration. The man insisted on seeing him as he had travelled long distance to reach here. I told him that the rules were very strict and seeing any person without registration is tantamount to private practice which was not allowed and carried legal implications. I did not heed to the pleadings of the person as, I was in a hurry as I had to attend the academic clinics. Late evening that day I was shopping at the small complex near our hospital. As it was close to our institute the lawn and premises were resting places for many patients, their care takers and relatives who come from far off places. They would just spread their cloths on the grass or the cement veranda of closed shops and spend their night there . All on a sudden , I remembered the patient who came to see me. The thought that he could be sleeping there the night just because I had refused to entertain him disturbed me. Whatever legal implications, I should have had a look and prescribed medicines on a piece of paper and the person could have gone home to his family. Who could have come to know? The patient might not have exposed the issue nor would I . My lame excuses soon began to haunt me. What, if the person had returned as he could not leave his family alone? Then I had deprived the person of medical care. I tried to rationalize the matter thinking that if it had been a serious disease, hewould have come on time. Why should I bother about the disease of a person who himself is careless about it. But the more I thought about the issue, the more I got disturbed. How can a villager know the seriousness of his disease? Moreover, how can you expect him to care when he may have a family to feed and he has to make both ends meet. Once again I tried to console myself telling myself that I had done the right thing by adhering to the rules of the institute and the person would thereby understand the value of time. But this was the last rational argument my conscious soul could make. When I visualized myself in his place, the whole scenario changed. If it were myself who travelled long distance to see the doctor but was turned back and asked to come back next day just because I had reached late I would have been really upset. In fact I had a similar experience when I went to the passport office when I was terribly depressed. If only I had this thought when I met the person, I could have helped him and provided myself with peace of mind.

When I see old people coming to the OPD and waiting for long period, I try to imagine the possibilities of their life. They could be people who were abandoned by their children and left to live their remaining lives in solitude. They could be people whom God has not blessed with children. They might have come from far-away lands, frightened and perplexed seeing the large hospital and crowds. Even though their constant entry into my room while I see other patients disturbs me, I beagn to understand their fear of getting lost among the sea of patients. I imagined that if my mother would had been in such a situation, she would have been iunder tension and despair. When some people keep on asking unnecessary questions and queries which irritate me, I try to imagine if it were my own father asking and that resolves the situation. When small children cry and run away while I examine them, I try to imagine myself taking my child to a doctor and all my irritation vanishes.

This is not pertaining to any particular profession or situation. Anybody any where can try this very simple practice when they are in such situations. This would reduce much of your anxiety and despair. Once you begin thinking and acting like this all our remorse and arrogance will melt down and we will start having peace and harmony of mind.

The Eldest son

A fine Friday feast

2012-10-19T08:27:00.003-07:00

The visual enjoyment, in my humble opinion, is loftier than the pleasure these items can afford while consuming them to satiate our hunger or quench our thirst since consumption has an element of annihilation in it which, though permissible on the ground our existence , is not there in visual gratification

It was a fine Friday morning around 8.30 A.M . In lieu of lying in my bed tightly wrapped in my acrylic blanket and attempting to protract my somnolence in the artificial cooling of the air conditioner , I thought I would go for a shopping. Most of the Doha residents would be still sleeping . Since there would be a few vehicles on the road and a not so clever driver like me could drive unscarred of those impatient and unruly drivers, I decided exploit the situation to my favour. Though there are a large number of supermarkets and hypermarkets in this oil rich country, one always finds long queues of customers in these shopping centers waiting to pay their bills . There will be a great rush on holidays in these supermarkets , but Friday morning is comparatively convenient for a shopper for obvious reasons.

Aalippazham

The ad display board in front of this hypermarket was unique since it said “ A BIG HALE”, not sale . In the business world , aesthetics have little role to play. It might be the work of an anonymous language lover trying to display his creative talents.. But the word hale , thoough slightly different in spelling, reminded me of the hail stone in Doha in late eighties when one evening all on a sudden crystal like hail stones , as small as pebbles, began to fall on the roof our house. The Malayalam word for hale stone, ‘Aaalippazham’, has a special taste because of the word ‘pazham’ in which in our language means fruit. When we opened the door , the veranda was full of hail stones . My wife and myself began to pick and enjoy them as if we were plucking fruits from a tree .Our three kids, the youngest one being around one year old, were staring at us being some what scared.

How blessed are those who can convert every activity in their lives into a pleasure! Customers, pulling their shopping trolleys and baskets, were enjoying the items displayed ; pure red apples , bright yellow oranges, ripe mangoes, bananas, different types of fresh and lush green herbs, beverage bottles of different designs, colorful packs of food items, what else do they need to constitute a feast for their eyes? The visual enjoyment, in my humble opinion, is loftier than the pleasure these items can afford while consuming them to satiate our hunger or quench our thirst since consumption has an element of annihilation in it which, though permissible on the ground our existence , is not there in visual gratification. The customers’ movements were very slow and some of them were choosing items like a housewife separating the corn from the chaff.

Indian gooseberry- a remedy for diabetes

My shopping was namesake because I had to buy only one item , gooseberry, which I can say, is very essential for my existence .It is the fruit that came to my succour and saved me from depending on the allopathic tablets I was taking to cure diabetes I was afflicted with some years ago . It so happened that one of my friends advised or rather compelled me three year ago to take green Indian gooseberry with turmeric powder early in the morning before breakfast. Thanks to that person and the grace of God , I have stopped taking medicines since then and my blood sugar is still normal . I have been, instead, eating gooseberry daily with turmeric powder before breakfast and avoiding sugar and carbohydrates . The other day when I met a diabetic patient I advised him to take goose berry telling him not stop medicine suddenly but reduce its dose gradually and stop taking medicines if gooseberry is found to effective in his case as I had done three years ago . I also told him to drink 8 glasses of water, if possible, when he wakes up and before brushing his teeth as I had been doing and admitted that it might be very difficult for him to drink 8 glasses of water at a time especially before brushing his teeth but he could drink as much as water he could provided that it does not cause strain to his urine bladder.

When I googled I was surprised to find that gooseberry contains insulin which is why it is capable of controlling blood sugar. It is only one of the numerous gifts of God. We,however, very often take them for granted and fail to realize how valuable these gifts are and how merciful God is.

By the father

Masjid in Manali

2012-10-09T04:35:00.000-07:00

Recently I read an article in yahoo gallery about the Great Mosques Around the World (http://my.news.yahoo.com/photos/images-great-mosques-around-the-world-slideshow/lakemba-mosque-sydney-australia-photo-1345276815.html#crsl=%252Fphotos%252Fimages-great-mosques-around-the-world-slideshow%252Fmazar-e-sharif-mosque-afghanistan-photo-1345276816.html) . It showed pictures of 55 mosques from all around the world from Afghanistan, China, Saudi Arabia, Germany, India and Egypt to Peru, Australia, the United States and the United Kingdom. I was happy to see even mosques from my place, Kerala like Ponnani and Kodungalore among the list. All these mosques beamed with beauty and heritage. The images showed the towering minarets that bearing witness to the architectural magnificence of the Islamic culture.This article reminded me one of the mosques I recently visited.

Nature at the Best - Road to Manali

During last Eid Al Fitr, I and my friend decided have a trip with our families to the famous hill station of North India, Manali. Since the day of Eid is only finalised after sighting the cresent, we were not sure when to leave for Manali. Since we had only limited time to leave, we decided to celebrate Eid in Manali. We started our journey from Chandigarh by afternoon hoping to reach there by night fall so that we could spend the Eid next day. Since it was monsoon, we had intermittent rain and the road was treacherous. But the picturesque mountains and valleys made us forget the toils of the journey. Just as we crossed about 150 km our car broke down and we had to wait about 2 hours for another vehicle to be sent. Even though this decreased our morale a bit, the green carpeted mountains topped by cotton like clouds and the pleasant weather urged us forward. We reached Manali late night a bit tired. Manali being a famous tourist spot we expect to find a mosque to attend the Eid prayer without much difficulty. I tried to search in the internet during the journey for mosques in Manali. But to my dismay, I could only find one reference to a masjid at Manali , that too without much details. However, we were optimistic to spot one in the early morning.

Cloud topped valleys

I and my friend woke up early and took the cab to search for the masjid in Manali. The first person we asked didn’t even understand the word masjid and we had to explain to him that is was a place of workship of Muslims. But he was unaware of any such place. We then proceeded through the narrow road of the valleys in Manali and found a person who knew of a mosque located about 8 Km away. We were happy to hear this as we were getting worried about missing the prayer. We travelled forward looking for minarets which are a common architectural symbol of mosques world-wide. My friend was fascinated by the apple orchards by the road side and expressed his desire to pluck one and eat it fresh. We passed 10 Km without seeing any sign of the mosque. When we asked another person, he told us that we passed the mosque about a kilometre. So we returned the path and as we reached the mentioned site we were told to just to go a little forward. As we proceeded we saw a man in kurtha and beard with a muslim cap standing in front of a gate. However we could not see any sign of the mosque. We enquired him about the Eid prayer and he happily invited us inside. As we entered there were a group of kashimiri looking people crowded in front of a small shed. They wore the traditional kurtha and sweater, some of them wearing caps. Their dresses were shabby with dust and dirt and many of them were torn and stitched at many places. I remembered arguing with my colleague for not buying new clothes for Eid as it is a tradition to wear new clothes on auspicious day. In my childhood, my father used to send money to buy new clothes and my mother took us to the readymade shopping centre to buy the latest designed dresses. Eid was a busy time for the cloth shops. In my place every person would wear new dress that the usually barren mosque turned into a carnival like state. The frangrance of costly perfumes filled the air. The youngsters indulged in various leisures and spent most of their time in enjoying. I learned that these where labourers mostly from Kashmir who have settled in Manali to earn their livelihood. Their daily wages would only suffice to be sent home to their families. Most of them had the tiredness of previous day’s work on their faces, let alone the dust on their bodies. The stench from their bodies made me wonder whether they had a bath or not. I felt sad for them, for they had to celebrate Eid away from their families.

Apple yard

Apples

The shed in front of which we were standing was the famous mosque of Manali we were searching for. It neither had a Minaret, nor the Magnificence of the great mosques, but was truly one of the greatest mosques in the world. It was the not only the only mosque in Manali , but also the only place of light for those poor souls. Even though it did not have the glitter and glamour, the presence and prayers of these people made the mosque beautiful. More and more people came in buses from various parts of Manali and slowly the scene gathered momentum. We made ablution and entered the mosque. Even though it was a small hall, the inside was beautifully arranged. The small room quickly filled and the rest of the devotees had to pray in the mats laid outside in the drizzle. The prayer was delayed for about an hour as more people had to come from distant places. It was understandable as there was no other mosque around for them to pray. After the prayer people started hugging each other which is a common practise. I felt reluctant to hug them as their shabby appearance repulsed me. However, I shook hands with them to share the happiness. In between the crowd I could see some children who were dressed in pretty frocks. An announcement was made that a Hajji, who owned the mosque had arranged free breakfast for all who came. We prayed for the person and for the people and their family and left place with a heavy heart. I had earlier planned to join my parents in Qatar for Eid, but could not renew my passports in time. I was a little disheartened due to this. May be God wanted to remind me that there is Eid beyond the new cloths, sweets and carnivals.

By the eldest son

Inside of the mosque

People hugging each other after the prayer in front of the mosque

Entrance of the mosque

By the eldest son

Sheer sharing

2012-09-25T05:55:00.000-07:00

Have you ever watched the video , ALEPH by Jaqueline Ribés Silva , one of the finalists in Paulo Coelho’s music contest ? . Those are very rare occasions in our lives when we forget our surroundings under the spell of such a mesmerizing music and spectacular show . It was a pleasant surprise and a strange coincidence to see in the video my favourite Sun Bird (Soochimukhi ) fluttering its wings and drinking the nectar of a red flower. After viewing it ,one viewer wrote “God is awesome, He gave us a spirit that matches with nature, and this video connect usall”

In this world of ours, who can keep such experiences as his or her own? In every website we visit , we are prompted to share and share everything with his fellow human beings around the globe . If you don’t share, you feel suffocated as if you are in a solitary confinement. No more secrets to be kept and even highly confidential matters affecting national security of States come to public domain these days. In the celebrated Malayalam movie " Rasathanthram ( Chemistry) by Sathyan Anthikkad , the funny scene, in which Manikandam Aashari ( Innocent) struggles to conceal the secret that Kanmani ( Meera Jasmine) is in fact a boy not a girl as she appears to be, always arouses laughter and amusement in viewers' minds.

Man is thus slowly slipping away from the "frog in the well " mentality and learning to open his mental pane to let fresh air in. His vistas are expanding to embrace the world. He is no longer alone, he has friends from every nook and corner of the world to share both his joys and grievances. When something pleasant happens to him , they congratulate him and when unfortunate events befalls him, they console and comfort him.

How I can ensure that what I share is not disinteresting to the one I share my experiences with ? When I suppose that what I like may be interesting to others as well and start sharing it , it may be described as a mild form of bigotry because I refuse to recognize different perspectives and divergent views and arbitrarily demand that my likings should be palatable to others as well .It occurred to me that I should share this experience with my children but felt that I should exercise caution and take the generation gap that separates me from my children into consideration. Though I firmly believe that my children love me from the heart of their hearts there is a limit beyond which such bonds of love can not pass . Is it that that my tastes and inclinations end where their preferences and appetites begin? Sometimes there may be conflict of inerests. I have to leave them alone to enjoy their life as they deem and should learn to refrain from imposing my will on them or meddling with their personal affairs . That is what I am now trying to do though I cannot imagine how far I will succeed in my attempt.

By the father

Pursuit of Happiness

2012-09-12T01:16:00.002-07:00

Most of you, I am sure , are familiar with this title of the famous Hollywood movie, one among my favourite movies of all time and a wonderful film of the Hollywood legend, Will Smith who portrays a simple man’s life .

As the earth keeps going and time slips away before you are aware of it, at some point in life , everyone evaluates his or her life. What have I done? Was it a complete waste..? I have never had complete happiness in my life... there is a hollow feeling in me... and that's something that bothers me a lot.. I have money, a roof over my head and kith and kin who love me dearly ... yes I do have everything but there is something .... something that I miss... yet I cant find it anywhere. According to others, this person may have a successful career and good living, but he says “I am very unhappy and I don’t know why”.

Some of the people , I have met in my life, said at some point in their life they evaluate what they have done. Some of us may have everything, still we feel like there was nothing. Our ancestors, I guess, had never had such problems ….they were happy with the little hut and content with what ever they had to satiate their hunger. And that's it! That was their life . But to our dismay our modern world is very competitive since we want everything and all the things we could ever dream of... if the neighbour has the latest plasma TV we also want it... may be two, one for living room and the other for bedroom.

The other day one of our family friend was discussing their new house to be built in Kerala back home with me... He describes the beauty and tranquillity one experiences when one simply wakes up in the morning and view the city in front of him or her from the 20th floor. It brings immense happiness when you just sit and watch the city waking up in front of you... as the time goes the streets get busier and when the night falls the streets become emptier... Its beautiful to wake up to see this... it makes the day feel good for the rest of the day and the effect that it brings to you is marvellous. He wants to bring this similar effect to the new home . They are building a riverside home... though one home is in city and the other in village, the effect is similar... waking up to see the beautiful river in front you, the calmness of silent waters and the lush green plants and trees around it. If you imagine this on a rainy day you will also dream of a riverside home. And to me, it is one of my favourite things that I do... watching the street below you and sipping my morning tea. My magical moments. Though you may not know what the empty streets are telling you , it still drives you to go there the next day too.

No wonder people now a days want courtyards and water pools in their home. They want to bring this little piece of nature within the building and feel nature all around. Courtyards and water pools have positive effects on our mood and emotions. Even for the flooring they do nowadays, people demand something natural- natural stones that bring coolness to the feet... people are going back once again to nature... as they realize that technology and gadgets are not everything in life.

Now a days every one don’t get an apartment in the 20th floor or a riverside home. Well, there are some other options as well . Simply going to a lakeside in the evening or just sitting on the grass and smelling the freshness it has, is awesome. In another movie I watched , I find this businessman with tight schedules who has fame and money, but at the end of the day he goes to the park , walks on the grass and feels the nature beneath him. But people, unfortunately , find it hard to spend time on things like this. Busy schedules... want all the things to work out well, nothing should go wrong and everything must be perfect! Yes, that's exactly is what everybody want today. But it doesn’t happen like that on earth.

People these days spend a lot of money on spa treatments and yoga. Its the first class spa in town, you should go there, they tell me. Thank you so much for the kind advice, I would say to them... but I would rather spend my time alone in a corner of the park and find my happiness... that gives me double effect because, 1. Unlike the spa I need not spend a penny 2. I get the exactly same effect on going to the spa except that no one massages me.

If at all God grants me a chance to choose which time I must be born, I would be really confused. I don’t want to lose the modern world with new technology and advanced lifestyle and the readymade ‘happy life’... but I also don’t want to miss the small community living where there is love, trust and happiness everywhere. but thank God , He saved me because He never asked me such a question.

This is one of my favourite quotes from the movie:

"Hey dad, you wanna hear something funny? There was a man who was drowning, and a boat came, and the man on the boat said "Do you need help?" and the man said "God will save me". Then another boat came and he tried to help him, but he said "God will save me", then he drowned and went to Heaven. Then the man told God, "God, why didn't you save me?" and God said "I sent you two boats, you dummy!"

Happiness is all about finding what you have and being content with what you have. Don't get fooled by the tempting ads and attractive goodies that say “ add life to life” or ädd colour to your life or add whatever to whatever... all they want is money from you and not your happiness. If you want happiness it is within you. If you are able to enjoy a glass of water that is happiness. If you see an innocent little child smiling there is happiness all around .Go and spend some time qualitatively... some fishing or walking in the woods or seashore. And of course everything depends on how you view your life...is it an half empty glass or half filled glass? It is in your choice to decide.

I recently read a book which says one finds happiness within oneself , in the inner self and hence people needs to be in solitude to find this missing ‘element’ .They have to discover it within themselves. Happiness don’t need any money at all... as they say, money cant buy everything. And there is a little

joke that follows this message : make sure you have earned enough before you say this. Because this is the twenty first century , different time , different people different story. So good luck in finding your “happiness”.

By the niece

My Uninvited Guests ...

2012-08-30T09:22:00.000-07:00

A cacophonous cry woke me up from my protracted Sunday somnolence. 8 A.M was an unpardonable time for us residents to stay awake on weekends. Enraged by the interruptionm of slumber and the possibility of waking up my 8 months old kid, I went out to our balcony to look for the uninvited guests. A parrot was relentlessly crying in spite of my shooing. My wife, who also woke up hearing the nature's alarm, said that it was the time when she used to feed the birds in normal days. The bird was protesting against withholding its breakfast. I told her to feed it before it awakes our sleeping beauty. While my wife was feeding the birds with some left over bread crumps and rice, for the first time in 8 months, I stayed in the apartment watching the community living in our backyard. Parrots, pigeons, myna, kites and squirrels were just some of the members of the beautiful ecosystem. Close observation made me realize that they had several similarities to the human social behavior.

The parrots were the perfectionists. These early risers were punctual and time bound like those wealthy students who are brought up in boarding schools. Their colorful shiny feathers reminded me the neat and ironed uniforms. These students would grow up to beccome well mannered gentlemen and able citizens always striving for improvement and to lead a perfect life. They are, however, untouched by the hardships of human life and try to stay away from the suffering mob. The parrots had a time of its own and usually came in pairs. They eat very gracefully enjoying their meals to the last grain. Fully immersed in eating,they sometimes even forget their surroundings fully . They keep their feathers clean and never drench in the rain. Their beauty must have given them a racial superiority over the pigeons. They sometimes fight with the pigeons but easily retreat as they may be considering it worthless to altercate with those of inferior fellow beings..

Pigeons on the other hand can be compared to the politicians. They have no time sense and can appear anywhere at any time. They suddenly perch when the other birds are feeding and start to quarrels with them and even among themselves. As they are not compartively attractive, it is quite understandable why they get into trouble with the rest of the pack. They always eat in haste, as if it was a competition but always keep their eyes open to the surroundings and any slightest movement of sound would startle them. Probably their inferiority complex has made them paranoid. It may be due to the humiliation of being less attractive that they follow a ‘trust no one ‘policy.

The mynas are the underdogs. They only eat on the left over of grains from the floor which have fallen down while the parrots and pigeons were fighting. They usually come in the evening and never appear when other birds are around. They never make noise when there is no food and are always content with what they get. They would never hesitate to take bath openly in the water kept to quench their thirst. May be they are too innocent to become conscious of their social inhibitions.

The squirrels never eat from where the birds are feeding. It is when we started keeping food in another location that the squirrel started appearing. These impulsive creatures are like those workaholics who are always busy in their cell phones. These fur balls are always in motion and like to run away with the food in their mouth.

Even though these observations have no scientific basis and are only a part and producet of my extended imagination, it is nice to know that humans are not the only species with rivalry and competition. These tiny creatures at least made me think of something other than my family and work. By this time the pigeons have already arrived causing another commotion and the parrots were flying away scolding the pigeons. This awoke my baby and with a splendid smile she brought me back to the reality.

By the eldest son

Straight from my heart

2012-08-02T04:10:00.001-07:00

Blossoms from the sky

Breaking bread

Breezy evening

Festive mood,keeping everyone busy

Run and catch the falling stars

Lighting the sky

Miles and miles to go before I sleep............

When pride prevails

By the niece

"Hot" news from Doha

2012-07-16T10:57:00.000-07:00

It is summer time in Doha . Just imagine what summer means in Gulf countries .While writing this the temperature is 46 degree Celsius.. Life goes on as usual and flows like a stream, trees and plants dance in the wind, birds sing, building workers carry on their work , newspaper boy sells newspapers and magazines riding bicycles , employees attend their offices, students sleep to their belly full since schools are closed , customers wait in queues in supermarkets to pay their bills, so on and so forth.

Meropiade

Those who can afford to spend a lot of money have gone abroad to spend their vacations in countries enjoying a cool climate with sporadic downpour . Gulf Nationals love and long for rainy days while Europeans likee sunny days as it is cold and cloudy in their countries even in summer with frequent showers . If it is very cool even in summer in their countries what will be the situation there in winter , one may wonder. Once while traveling with my boss by car from Munich to Meersbug in Germany in winter , he showed me a frozen river. It was a splendid sight for us and a unique experience for me. When we got off the car I tried to touch and feel the large ice block called river . I felt like walking on it but knew that it was risky.

Orioliade

In Doha bunches of dates hanging in date palms are a regular sight these days .They are now yellow in colour and within a few days they will turn red , soft ,sponchy and ready to pluck for consumption. These bunches of dates arouse a feeling of abundance in the minds of the onlookers. Some of the birds living in Qatar are so beautiful. Different species of pigeons can be spotted every where. I used to see parrots and don’t know where they have now migrated to.

Ardeiadade

The fasting month of Ramadan is at the doorstep. In this holy month for government institutions and private companies reduce their working hours to facilitate fasting .Houses and furniture are specially cleaned to welcome this holy month. Some followers of other religions also fast together with their Muslim colleagues to show their solidarity. Iftar parties attended by followers of other creeds are occasions that pave the way for mutual understanding and joint cooperation.

By the father

Science Fair or Fear

2012-06-08T07:20:00.001-07:00

“Can you drop me back to my school" I asked my dad interrupting the siesta he was enjoying . It was on the first day of the Science Fair in our school. I had just returned home and had my lunch . The weather was very hot as usual in summer in Doha .My dad asked some questions and finally agreed. Now a days it is my younger brother who drives. But he was in fact fast asleep and none will dare to awake him. At around 3 P.M. I was in the Exhibition Hall.

In every school or institution it may happen once in an year. The students just cant wait until it arrives. Some start preparing even an year before .When they however reach the bridge, it may be too hard to cross.

winde electricity(house)

A teacher by profession , my only sister always gifts me with educational toys. Last time it was solar building kit ,so much to build, so much to work and so much to tryout The kit allowed me to build 6 different items. The solar car was obviously the best one, but would not work properly. So I made a solar dog, but it seemed to me that it was not enough. After all it was very small. And so the title of the project came to my mind. Instead of the title solar energy, I decided to make it ‘natural energy’ and thus included wind electricity into it.

solar robot dog

When you hear the title solar dog or solar robot , big things may come to your mind. But my solar dog does not bark or walk o run . All it does is turn it’s tail rapidly as long as the light stays in contact with the solar cell. But the tail acts as a propeller and at the same time causes vibrations which in turn makes the dog move in circular motion.

how it works

On the first day when the teachers in charge came in for checking whether what each student had brought was worthy of participation or not, the atmosphere was tense because the participants did not know what were the topics to be rejected rather than selected . Most of the items were unfortunately rejected and mine was luckily one of the selected topics. The morning was for the mounting and with most of my class mates gone; things started getting a little boring. When the morning session of the fair was over and we were to go home.

When I returned home after the morning session on the second day, I told my dad that I had to return to the school. He disagreed saying that since it was Thursday I had to attend evening religious lessons . Then I asked what I would say to my partner who would be waiting for me in the school and he agreed. This time it was my elder brother who took me to the school.

Even though the solar dog seemed to be an interesting topic, we had problems awaiting us. For starters, the solar dog despite defined as a means of ‘conservation of electricity’, needed a table lamp to act as an artificial sun which meant that I needed to mount my exhibit where there is an electric plug that was available only inside classrooms. So we mounted our exhibit inside a classroom while most of the others were in the corridor. It was now open to public but here came the big problem, we were pinned inside the class. And no one would bother come inside to view the exhibits. Everyone preferred just going on straight watching the exhibits next to them. The bright side was that we had a comfortable and pleasant time.

me and my friends

It was night time and the exhibition was finally over. There was a valedictory function but I only stayed for the main part, the rest was all dances and dramas. We were given transport back home but not the same bus. Certain buses take you to particular areas along with teachers. Walking to the bus might sound simple but it is not that simple in my school. The school is very large with 5 different sections. I needed to first find my bus. I asked the one in charge and got my bus number but not its location. On the way I found a friend who was younger but had the same interest I had-experimenting on electronics. We found the bus outside the campus but the driver told us that we could only board the buses after the function was over. Then it was off to the other end of the school. By the time we reached there the final folk dance was over. And as they were delivering the concluding speech we returned and the function was over before we got there. But the bus door was locked and the driver had not come, leaving us in the scorching heat. Some teachers had come and they were waiting for the door to open too. I got tired of waiting so I went to driver’s door and it was not locked so I climbed up the bus to the door that was located a little far from vehicle’s base. I got into the driver’s seat and pulled a lever which then opened the door. We got in and once everyone arrived the driver came and we were off to our homes. We had some fun with our exhibits. Even though we didn’t win any prizes, we were very close to it, it turned out that we were ranked as the 4th.

By the youngest son

The feathered family

2012-06-01T12:40:00.000-07:00

Though I had tried hard to get a two room quarters when I was staying with my wife, I was allotted the apartment only after she went back to Kerala for birthgiving. I stayed alone in the apparently large room and my solitude made it look larger. I had kept an air-cooler by the side of the window. I didn’t make it operational as it was winter. One day I noticed a pigeon bringing sticks and dry leaf and preparing a nest in the gap between the window shield and the air cooler. This made me happy as I loved some sort of company in this monotony and it actually reminded me of my wife preparing for her delivery. Within days the nest was ready and the pigeon had laid two eggs. I was initially reluctant to approach the nest as I feared that the bird would get frightened and abandon her eggs. One day I heard a commotion near the cooler. As I looked I saw the bird fighting with two squirrels who had come to snatch the eggs, seeing me the wild creatures retreated , but they had succeeded in breaking the eggs, I could not understand why this herbivorous squirrel wanted those eggs. Had they changed into eggitarians or did they have some long forgotten revenge with the pigeon family. Anyway the seemingly cute and harmless creature had become a devilish wild beast for me. I felt sorry for the pigeons and joined them in their mourning.

After a week or so, I received news from my beloved that our baby’s life was abnormal and the gynecologist wanted to perform a version procedure to correct it. Knowing that it was a risky though it was an essential procedure, my mind was in turmoil. However, by God’s grace on the day of the procedure my wife called and gave me the good news that our baby had spontaneously changed to normal position. I thanked God and looked at my feathered friends, who were busy preparing for their offspring.

By the time I was leaving for home to be with my better half to join her when our much expected child comes to this world, the pigeon had laid two eggs and were also expecting their little ones . I was worried about their safety from the squirrels in my absence. But all I could do was to pray to God to protect them as he protected mine. When I returned, leaving my heart and apple of my eye back home, I was received by two beautiful chicks chirping under the wings of their mother. Their heads and bodies were naked and featherless. Even though their constant cries disturbed my scanty sleep, I loved their presence as it reminded me of my family. I would sometimes peep into its nest to see how much they had grown. I could even count their tiny feathers.

Time passed and the clumsy winter gave way for the scorching summer. I had promised my wife that I would come to take them once the winter faded. I looked at the chicks who then had sound wings. It was just a matter of days before they would fly off into the endless horizon. I thought I could replace the nest as so that the birds would build it somewhere else, as I wanted to operate my air cooler to escape from the heat. The sun had already started peeping through my windows. After a few days when I looked into the nest, I discovered that the mother had already laid its next egg although a singlet. Despite that my first reflex was to throw away the nest of the irresponsible bird not heeding to proper family planning, the thoughts of my family prevented me from the vicious act. After all, the larger the family, the happier it is .

I brought my wife and four month old child to the city beautiful. The summer was furious like a frying pan at Chandigarh. The chick had by then feathers, but was not yet ready to fly. Even though it was hot, I decided to give the chick a couple of days so that the chick could at least escape from predators. However I told my wife to ensure that the mother bird does not lay anymore eggs. Each day we eagerly waved off the mother bird and waited for the chick to fly off. But the birds cheated us once again and in spite of our valiant efforts it managed to lay its egg. But this time I had to do it. I moved the nest with the egg in it to another position. I know this would frighten off the birds, but I could not wait for another generation in this heat. It may be protecting its offspring, but so am I.

By the eldest son

The poor girl who loved a Prince

2012-05-17T20:44:00.000-07:00

Do you believe that a veteran political leader in Kerala, has no money to pay his hospital bills? It may sound strange and even incredible in Indian political arena notorious for corruption scandals, kickbacks and bribes . But it did happen, to this former Kerala Legislative Assembly speaker and MP when he was once hospitalized as reported by his friends including a journalist who assisted him to settle the bills. Ardently loved by the common man, he stands alone as a honest politician who refuses to be cowed down by temptations of power, politics or money and remains fighting for just social causes even if it amounts to opposing his own political party.

It occurred to me to search for a story in the printed and visual media just to see that honesty is honoured. While doing so I asked myself whether I was crazy or if it was some sort of absurdities dictated by the aging I am now undergoing . Well, there are occasions in one’s life in when he fails to convince even the next of his kin. I have to confess that what I have found is the other way around; public servants being harassed by his superiors, policemen or officers being subjected to punishment transfers, employees fired, all on “charges” of being honest in their duties. Politicians accused of corruption and nepotism are sworn in as ministers and shady police officers reinstated after their suspension on valid grounds . A employee of a state owned company in Kerala had committed suicide along with his family members a few months ago due to constant intimidations from his superiors who were facing corruption charges .

I had , therefore, to go back to more than a couple of millenniums to dig out such a story. With sincere apologies to my esteemed readers, here it is:

Around 250 BC , a Prince in ancient China was preparing to be crowned as King. Pursuant to the laws and regulations prevailing there in those days that he had to marry to first. It was a matter of choosing the next Empress rather than his wife. Hence he had to select a girl whom he could trust blindly. Based on the opinion of his advisors, he decided to invite the girls of the area to select the most suitable from them.

When a poor old lady who had been working in the palace as Maid since several years came to know of it, she was sorry as she knew that her daughter had been concealing her love for the prince. She informed her daughter what was going on the in the palace but was surprised to note that her daughter also intended to participate in the contest.

"What are you going to do there among the richest and most beautiful girls" she asked her daughter.

" No mom, I will participate. I know that I will not be chosen but I will be pleased to be close to the Prince at least for a few moments. I know very well what my fate will be"

On the day of the contest , beautiful girls wearing elegant costumes and precious ornaments gathered in the palace. Surrounded by his courtiers , the Prince arrived and announced " I will give each of you a seed, who ever brings me the most beautiful flower after six months will be the next Empress."

The daughter of the old lady also took the seed, returned home and planted it in a flower pot . Though she was not proficient in farming, she took care of the soil with a lot patience and care as she believed that if the plant grew as much as her love for the prince, she did not need to worry about the result. Three months passed but the seed did not germinate. Though she tried various ways and employed different methods after consulting the farmers, her efforts were in vain. The days passed, her hopes dashed and her aspirations dissipated but her for love for the prince remained glowing.

Six months elapsed and nothing grew in her flower pot . Though she knew that she had nothing to present to the Prince she was fully aware of her sincere efforts .She told her mother that she would go to the palace on the date and time set for the selection . She knew that it was her last chance to see her lover and did not want loose it however hard it might be.

On the final selection date , she went to the palace with her flowerpot which had no plant or flower in it. She saw all the other girls carrying beautiful flowers and it was difficult to decide which one was more beautiful than the other. The prince entered and looked at the competing girls with much attention and care. After passing by all of them, she pointed to the daughter of his maid and announced that she would be the next empress. The other girls protested saying that the prince had chosen a girl who did not plant any thing. Then the prince told them " She is the only one who has planted the seed and is thus entitled to be the next empress because the seeds I had given all of you were sterile and can never germinate or grow".

It is while reading such stories that a common man like me feels relieved. When some TV channels exposes corruption though sting operations and the culprits are caught red-handed the common man rejoices . “ What will you gain from being honest ” some one may ask. Let us suppose that your boss asks you to telephone some one and you forgets to do so. He follows up and you tell him the truth of the matter .He may be angry at you and accuse you of being careless or even negligent . If you had instead lied to him saying that person’s telephone was busy, he would be happy and would only ask you to call him again. Here he is in fact appreciating the lie you have told him and reprimanding you for telling the truth. I know two shops in Doha adjacent to each other selling the same merchandise. One of these shop owners lies to his customers and sell counterfeited goods whereas the other one is honest in his dealings and sells only genuine articles . The outcome is that the former has amassed a lot of wealth where as the latter is still trying hard to make both ends meet.

I have seen elders in my village classifying those working in Gulf countries to evaluate who is successful and who is not. They judge people based on the money the person has amassed regardless of the ways and means they employed in this respect whether it is through smuggling or drug or human trafficking or some other illegal channels which has no effect on the reputation the person enjoys in the society. Those classified as “ the most successful” seem to command more respect than the persons who use legitimate methods to earn money but remain less wealthy or even impoverished. They comment about those financially unfortunate ones saying “they are wasting their time and are in no way better than those who remain jobless”.

Does it mean that are the values such as truthfulness, selflessness, sacrifice, altruism disappearing slowly from the society ? When the world shrank into a small village and people around the globe came closer to one another we should have been more happy but we still feel that something is missing. Are we trampling mercilessly on human values and principles using the iron boot of globalization and liberalization?

By the father

When his corpse returns home

2012-05-07T12:11:00.002-07:00

“You may forget those you have laughed with , but not those you have wept with” Gibran Khalil Gibran.

The other day a Pakistani colleague of mine, died of cardiac arrest. He had recently returned to Doha after spending his annual vacation with his family in Pakistan. His frozen body kept in the morgue is scheduled to be flown to his home country for burial after a few hours accompanied by his son who is working in Doha. I tried to imagine the feelings of his son in his twenties who is destined to take the refrigerated dead body of his father home and visualize the situation when his beloved mom "meets" with her dead husband.

The scholar who led his funeral prayer held a few hours ago in the court yard of the hospital reminded the participants that what has happened to the person they are praying for is going to happen to all of them whether it be after a few minutes or hours or months or years and asked them to get ready for that well equipped with righteous deeds. Another group of Keralites was seen there preparing for the funeral prayer of a young Keralite Muslim who died of the same cause.

Last year a relative of my son in law living in Doha found her husband lying unconscious in their living room early in the morning. When his friends took him to the hospital he was found dead .They, however, kept the matter confidential for obvious reasons and told his wife that he was just admitted to the Intensive Care Unit. When we visited her house after about twelve hours from the incident a number of people had gathered in her house. None of them had the courage to disclose the matter to her. Their kids were running here and there and playing while visitors were watching them being at a loss what to tell them. She was speaking to them as if no tragedy had occurred . Some of the visitors questioned the logic behind keeping her away the fact of the matter. But they were told that the intension was not to shock her as they wanted her to be aware of it gradually. By the time she was informed of the matter, she had already smelled a rat. It was on the day when his dead body was released from the hospital to be flown home . In lieu of returning home happily with her husband and two toddlers, she had to accompany the dead body of her husband home and even console her mother in law who was still alive.

During the past three decades of my expatriate life in Doha, I had witnessed several such cases in Doha including deaths due to traffic accidents. Death is inevitable but when one breathes his last while he is thousands of miles away from his dear and near ones , it will be more painful . Being a social animal man desires for the presence of his family members even at the time of his death though he knows that the latter can only watch them dying and can do nothing beyond being passive spectators. I remember my beloved mom who used to tell me that she wanted to die when her children were at home and how I used to scold her for speaking about her death. When she passed away in 2000, I was there in the next room though I still feel sorry that I could not be beside her at the time of her sudden death even being at home.

By the father

Matters of the heart

2012-05-03T10:47:00.000-07:00

Love me like a flower

With nectar in thy heart

Brightness as its luster

And fragrance that ‘ll never part

Love me like a moon

With ardour in thy sight

Promise me you ‘ll come soon

To shed in my your light

Love me like a child

With glittering glance and smile

With serenity so sweet and mild

Which will guide me many a mile

Love me like song

With mirth as its music

With lyrics lulling and long

Which will make my tears magic

Love me like a rainbow

With emotions blent in thy glow

Come and pacify my sorrow

And silence my soul’s woe

If ever love be true

And if ever it can sooth

Then with ours, we’ll prove

That love is nothing but truth

By the daughter

Wave

2012-03-29T07:05:00.000-07:00

Wave the divine creation of God

Immense treasure you hold

Patience , forbearance I do envy

Yours those invincible army

Your beat the shores

And the rocks in its pores

You caress the sand

And you kiss the land

You promise the moon

That you will hug her soon

You sing for the shores

Ripples, pebbles your chorus

You are the crown of the earth

In you countless species take birth

Always joyfully to and fro

Surmounting obstacles you do flow

From you I learned to toil

To fight back life’s turmoil

To target always at the zenith

To embrace life with all its glitz.

To endure the taunting time

To soothe my heart which is lame

To heal the wound I bear

Saltish water for saltish tear

Yours chasm paves the way

For the wind to pass in gay

You shelter the herbs and weeds

And grant them their needs.

Effacing memory, amazing notion

How I love to seek your horizon

When you join hands with the sky

How splendid the moment I espy

Oh God it is my prayer to thee

Never allay this mighty wave

Warning troubles and teaching lessons

Let it last for the coming generations.

By the daughter