ابوهدی

رفیق!

noreply@blogger.com (علی) — Sat, 25 Sep 2010 16:12:00 +0000

این روزها دیگر صورتم را خوب می‌شناسی. وقتی برمی‌گردم خانه و بغل می‌گیرمت اول چند ثانیه زل می‌زنی به چشم‌هام و بعد که مطمئن می‌شوی خودم هستم از ته دل می‌خندی. حالا سوال این جاست که دنیا لحظه‌های قشنگ تر از این خنده‌ها هم دارد؟

رخت

noreply@blogger.com (علی) — Thu, 24 Jun 2010 08:57:00 +0000

دعا می‌کنم خدا لذت پهن کردن رخت بچت رو بهت بچشونه.

خواب خدا

noreply@blogger.com (علی) — Mon, 07 Jun 2010 18:00:00 +0000

امروز هفت روزه شدی بابا. دیشب وقتی همه خواب بودند آمدم پیشت. نور موبایل را گرفتم توی صورتت و تماشات کردم. هرچند دقیقه یک بار لبخندی می‌زدی بند از دل پاره کن. معلوم نیست چه خوابی می‌بینی که این‌طور آرام، معصوم و قشنگ لبخند می‌زنی. می‌گن این شب‌ها خواب خدا را می‌بینی. خوابی که همه‌ی ما یک روزی دیده‌ایم و فراموشمان شده.

قشنگی. خیلی قشنگ. حتی بدون سرمه‌هایی که مادربزرگ به چشمات می‌زند.

ده خرداد هشتاد و نه

noreply@blogger.com (علی) — Mon, 31 May 2010 14:22:00 +0000

امروز ده خرداد هشتاد و نه است و تو به این دنیا آمدی؛ دنیایی که کمی آن‌ طرف تر، چند نفر توی کشتی «مرمره» از ناوگان «فریدم فلوتیلا» کشته شدند.

خوش آمدی بابا.

اسرائیل

noreply@blogger.com (علی) — Sat, 17 Apr 2010 07:25:00 +0000

سلام بابا

دیروز علی ز عیتر و سید عبد‌ا لل ه صفی‌ الدین مهمان نهارمان بودند. سید عبد‌الله برادر سید هاشم است؛ و عبد‌الله و هاشم پسر‌خاله‌های سید حسن نصر‌الله.

حالا تا قبل از اینکه بقیه‌ی یادداشت را بنویسم بگم که همین الان مادرت زنگ زد. می‌گفت دکتر گفته از اواسط اردیبهشت باید منتظرت باشیم. الان اواخر فروردین است. بعد الان من نمیدونم این یادداشت رو چطور تموم کنم. تپش قلب گرفتم و لرزش دست.

نیم ساعت بعد :دی

خب. از علی زعیتر و سید عبد‌الله و سید هاشم و سید حسن می‌گفتم. الان که یادداشت را می‌خوانی احتمالا هر چهار‌تای این اسم‌ها شهید شده باشند. مثل رفیقشان عماد مغنیه که اگر اشتباه نکنم پری‌سال شهید شد. سید حسن برای پدربزرگت تعریف می‌کرد که عماد مغنیه همیشه دوتا بمب خوشکل کوچولو همراهش داشت تا یک وقت اگر خواستند بدزدنش نتوانند. پدربزرگت از دیدارش با هاشم صفی‌الدین برای عبد‌الله تعریف می‌کرد و عبد‌الله خیلی قرص و محکم می‌گفت که سید هاشم را می‌کشند.

حالا تا ده پانزده سال دیگر این‌ها زنده باشند و یا نه زیاد مهم نیست؛ یعنی مهم هست‌ها ولی نه به اندازه‌ی حرفی که دیروز سید عبد‌الله زد. عبد‌الله داشت درباره‌ی یک مسئله‌ای صحبت می‌کرد و همین‌طور وسط‌های حرف‌هاش گفت: «تا ده، پونزده‌ سال دیگه که اسرائیل از بین رفته باشه و غرب هم نقشی در خاور میانه نداشته باشه ....» من بقیه‌ی حرف‌هاش را نشنیدم اصلا و فقط مبهوت نگاهش کردم. عبد‌الله ولی انگار که اصلا حرف چندان مهمی هم نزده است نه تن صدایش تغییر کرد و نه حالت حرف زدنش. این جمله‌ها را مثل وقتی که درباره‌ی صبحانه‌ی نخوردنش حرف می‌زد، گفت.

نمی‌دانم الان که این‌ها را می‌خوانی خاورمیانه کجای دنیا است و وعده‌ی خانم رایس درباره‌ی خاورمیانه‌ی جدید محقق شده است و یا وعده‌ی سید حسن به تغییر مسیر و مصار منطقه. البته "نمی‌دانمی" که اول این جمله نوشتم را می‌توانی خط بزنی. وعده‌ی صادق خدا که می‌دانم و نمی‌دانم ندارد.

اگر بدانی چقدر ذوق دارم که روز پیروزی و فتح قدس و مسجد الاقصی برایت هدیه‌‌ بگیرم و شیرینی پخش کنم. اصلا شاید تعطیلات تابستانی آن سال با هم رفتیم فلسطین و در مسجد الاقصی نماز خواندیم. نه واقعا؟!

این‌هایی که الان می‌نویسم در دنیای امروز ما شبیه آرزو و خواب و خیال هستند‌ها! ولی انگار در دنیای همین امروز حزب‌اللهی‌ها به قطعیت و حتمیت این است که مثلا بگویند امروز نهارشان را کجا می‌خورند.

می‌خواستم آخر این یادداشت یک چند خطی در باره‌ی محمد الدوره بنویسم. یادم بنداز خودم برات تعریف بکنم.

همین‌طوری‌!

noreply@blogger.com (علی) — Wed, 31 Mar 2010 17:44:00 +0000

سلام باباتی!

امسال مادرت بنیان گذار سه انقلاب در من شد. یکی اینکه برام کت اسپرت خریدیم؛ دوم اینکه یه تیشرت خریدم که توش رنگ قرمز داره و سوم اینکه یه پیرهن آستین کوتاه خریدم.

فکر می‌کنم اون‌ قدر‌ها هم مهم نیست که مردم چی درباره‌ی لباس آدم فکر می‌کنن؛ مهم تر از قضاوت آدم‌ها اینه که خود آدم از لباس‌هاش خوشش بیاد. این لباس‌‌هایی که مادرت برام انتخاب کرده رو از همه‌ی لباس‌هایی که تا به حال داشتم بیشتر دوست دارم.

هر مغازه‌ای می‌رفتیم مادرت یه سری لباس‌های دختر بچه‌ها رو هم وارسی می‌کرد. تا الان دو یا سه تا کشو لباس برات خریدیم. شاید عکسش رو برات گذاشتم. آهان راستی برات یه دوربین عکاسی خریدیم. دوربین‌های الان از همون دوربین‌هایی هستن که تصویر دو بعدی می‌گیرن. البته خب ما از شش هفت سال پیش خیلی پیشرفت کردیم و الان دوربین‌های معمولی ما عکس رنگی می‌گیرن با کیفیت دوازده مگاپیکسل. دوازده مگاپیکسل یعنی خیلی.... .

این تعطیلات نوروزی من و مادرت تنها هستیم. پدر و مادرم و بچه‌ها و محمد رفتن لبنان. بقیه هم اهوازن. ما هم به خاطر تو و مادرت که تو سفر اذیت نشید موندیم قم. قمِ قم هم که نه! تهران رفتیم موزه‌ی ملی و به رنگ ارغوان. اصفهان هم رفتیم. کاشان هم رفتیم. کرمجگون هم. کلی هم با دوربینت عکس گرفتیم. خیلی خوش گذشت.

این ماه‌ها یکی از لذیذ ترین لذت‌های زندگیم تماشای تکون خوردن‌ها و ورجه وورجه کردن‌هاته! کم کم دارم به این نتیجه می‌رسم که بیش‌فعالی داری بابا!

noreply@blogger.com (علی) — Thu, 14 Jan 2010 07:26:00 +0000

خب! الان من چی باید بنویسم؟ من بی‌چاره که چهار‌ماه با یه پسر حرف می‌زدم و بعد یک دفعه‌‌ای می‌فهمم منتظر یک دخترِ ناز هستم چی باید بگم؟ هان؟

حالا اگر فقط همین بود زیاد مهم نبود. مشکلش اینجاست که همین من از اولش هم دلم دختر می‌خواسته ولی برای اینکه اگر بچه‌ام پسر شد زیاد ناراحت نشم، به خودم تلقین می‌کردم که پسر هستی. نه واقعا! الان چی باید بنویسم؟

حالا صبر می‌کنم از خماریش در بیایم بعد برمی‌گردم.

حرف‌های قلمبه

noreply@blogger.com (علی) — Wed, 06 Jan 2010 18:04:00 +0000

خیلی وقت است برایت چیزی ننوشتم و کلی حرف قلمبه شده دارم. آن شب که مادرت اولین جوراب عمرت را خرید خواستم برایت از شیوه‌های نگه‌داری جوراب بنویسم و بگم لباس‌های آدم‌ها، و به طور مشخص‌تر جوراب‌ها شخصیت‌شان را نشان می‌دهند؛ این را البته عمو حامد آقا‌جانی می‌گفت!

آن‌ روز که منشی دکتر مادرت اولین پرونده‌ی این دنیا را برایت باز کرد می‌خواستم از اهمیت «پرونده‌» و انواعش برایت بنویسم و بنویسم که پرونده‌ها زندگی آدم‌ها را شکل می‌دهند و اگر چیزی در پرونده‌ای ثبت شد به چه جان‌کندنی می‌شود پاکش کرد.

آن شب که برای اولین بار تو و مادرت تنهایی رفتید مسافرت و من تنها ماندم می‌خواستم از کلمه‌هایی مثل محبت و عاطفه و علاقه و عشق و این‌ها بنویسم و بنویسم که مادرت را چقدر دوست دارم. آن‌ شب دعا کردم خدا لذت این جور دوست داشتن را نصیبت کند.

دهه‌ی محرم می‌خواستم برایت درباره‌ی عاشورا و پرچم سرخ گنبد امام حسین بنویسم. حتی فردای عاشورا می‌خواستم از اوضاع سیاسی صدر اسلام را برایت تعریف کنم و از جنگ جاری و ساری حق و باطل بگویم. اگر خدا بخواهد سال آینده عاشورا شش ماهه می‌شوی. علی‌‌اصغر شهید هم شش ماه داشت.

حتی یک‌بار می‌خواستم سه مورچه‌ی جبران خلیل جبران را برایت تعریف کنم که این یکی را حتما یک بار برایت می‌نویسم. حالا اگر خدا عمر دهد وقت برای این حرف‌ها زیاد است.

مادرت از وقتی از اهواز آمده است حالش بهتر است و راحت‌تر غذا می‌خورد. برای سه شنبه‌ی هفته‌ی آینده هم وقت سونوگرافی داریم که دعا می‌کنیم سلامت باشی.

مادرت این روز‌ها احساس می‌کند سرجایت آرام و قرار نداری و همش ورجه وورجه می‌کنی؛ ولی مطمئن نیست. این‌قدر دوست دارم از این بچه‌های بازیگوش باشی. ولی فکر می‌کنم به رویت نیاورم که از شلوغ بازی‌هایت خوشم می‌آید.

دوست دارم هرشب همان حرف‌هایی که موقع خواب برایت تعریف می‌کنم را اینجا بنویسم. کاش بشود.

صدای قلبت

noreply@blogger.com (علی) — Tue, 24 Nov 2009 15:13:00 +0000

دوشب پیش انگشت شست دست راستم را با فندک پیکانمان سوزاندم. الان جایش تاول زده است و من این تاول را خیلی دوست دارم. به هر چیز دست می‌زنم جایش می‌سوزد و من رایاد صدای قلبت می‌‌اندازد.

داشتم رانندگی می‌کردم که مادرت گفت دکتر صدای قلبت را برایش پخش کرده و گفته سالم هستی. مادرت از صدای قلبت می‌گفت و من بدون آن‌که بدانم با فندک ماشین بازی می‌کردم که انگشت شست دست راستم سوخت.

قرار بود وقتی دکتر صدای قلبت را پخش می‌کند، مادرت ضبطش کند که من هم بشنوم؛ اما وقتی صدای قلبت صدای قلبت صدای قلبت صدای قلبت صدای قلبت را شنیده بود هل شده بود و نتوانسته بود چیزی ضبط کند.

دکتر اولین پرونده‌ی زندگی‌ات را باز کرد. عکسش را برایت می‌گذارم. کلا پرونده چیز مهمی ‌است در زندگی و انواع و اقسام دارد که بحثش مفصل است. شاید بعدا برایت گفتم. دکتر آزمایش‌ها را از مادرت خواست. همان آزمایش‌هایی که خیلی گران بودند و مادرت راضی نشده بود بدهدشان. دکتر آزمایش‌های غیر ضروری را کم کرد و قرار شد آن‌هایی که ضروری هستند را بدهیم.

امروز رفتیم درمان‌گاه بقیة‌الله که احتمالا الان که این‌ها را می‌خوانی بیمارستان بزرگی شده است. خیلی ارزان‌تر حساب کردند. لیست قبلی آزمایش را از مادرت گرفتند و کل هزینه‌اش شد بیست و چهار هزار تومان؛ یعنی پنجاه هزار تومان از آزمایش‌گاه قبلی کمتر. حالا این هزار تومان‌ها مهم نیستند و من زیاد بهشان فکر نمی‌کنم؛ تو هم فکرش را نکن. مهم این است که مادرت ویارش تقریبا تمام شده است و خبر خوش این است که امروز در نهار پیاز استفاده کرده است.

البته می‌گوید برای همین پیاز خورد کردن هم روسری به صورتش بسته است و کلی‌ هم اذیت شده. دیگر من از این جور مسائل زیاد سر در نمی‌آورم. مهم این است که امروز نهار خیلی خوشکل و خوشمزه‌ای داریم و الان دیگر من باید بروم سر سفره.

صدای قلبت را می‌خواهم بابا.

سلام

noreply@blogger.com (علی) — Sun, 25 Oct 2009 17:27:00 +0000

سلام ماماني

من مثل بابات ىست به قلمم خوب نيست و اصلا دوست ندارم مثل بابات بنویسم؛ مثل این عصا قورت داده‌ها. انگار که آدم داره برای رئیس اداره‌ای جایی نامه می‌نویسه. خیلی موقع‌ها دلم می‌خواد باهات حرف بزنم. دوست دارم همون حرف‌ها رو اینجا برات بنویسم.

الان دوست دارم خاطره‌ی وقتی که فهمیدیم تو رو داریم برات بنویسم. یک شب من بابات خیلی دیر وقت رفتیم پیاده روی. توی ذهنم بود به بابات بگم یه تست بارداری برام بخره ولی امیدی هم نداشتم. آخه خیلی از این تست‌ها خریده بودیم و خبری نشده بود.

صبح روز بعد من بر خلاف همیشه که عجله داشتم بدونم جواب تست چیه اصلا یادم رفته بود تست خریدیم. ظهر داشتم ناهار رو آماده می‌کردیم که یادم اومد؛با کنجکاوی تست رو انجام دادم و همون اولش دوتا خط یعنی مثبت در اومد. باورم نشد. چند دقیقه صبر کردم بازهم مثبت بود اولش خیلی خوشحال شدم و حتی گریه کردم ولی بعدش شک کردم. گفتد حتما تستش خراب بوده یا چیزی. نمیدونستم باید چکار کنم. صبر کردم بابایی زنگ بزن ولی اون روز زنگ نزد. نمی‌تونستم صبر کنم.

رفتم پایین اول به مادربزگ گفتم که خیلی خوشحال شد و بعد به بابایی زنگ زدم. بابایی هم باورش نشد و گفت همین الان چند تا تست دیگه می‌خرم و میام. زودی اومد خونه دوتا تست دیگه هم گرفتیم و باز هم مثب بودن ولی ما هنوز باورمون نمی‌شد. یه چیز جالب! من ناهار اون روز رو که کباب بود سوزوندم. خب حق داشتم. بس که از خوشحالی دست پاچه شده بودم.

عصر همون روز رفتیم و آزمایش دادیم که بازهم مثبت بود. باز هم باورمون نشده بود. روز بعد رفتیم پیش دکتر. منشی دکتر دوستمه؛ آزمایش رو که دید گفت باردار که هستی هیچ احتمالا دوقولو هم باردار باشید. باید سونوگرافی بدید که ببینیم دوقولو بارداری یا نه.

به بابایی که گفتم خیلی خوشحال شد. ازخوشحالی توی ماشین جیغ و فریام می‌کرد. من همش می‌ترسیدم و از خدا می‌خواستم که تو سالم باشی. آخه یک ماه قبل از این وقتی مشهد بودیم من سرما خورده بودم و دارو مصرف کردم و حتی دوتا پنیسیلین زده بودم. بعد از سونوگرافی مشخص شد یه قلو هستی و دکتر گفت اصلا پنسیلین ایرادی نداره. تو سونوگرافی مشخص شد عمرت دو هفته است و قدت 8 میلیمتر! خیلی خوشحال بودم.

مامانی !من و بابایی وقتی فهمیدیم تو رو داریم خیلی خوشحال شدیم. حالا از اون ماجرا تقریبا سه هفته می‌گذره و باید بزرگتر شده باشی. همش به بابات می‌گم که تو یه جا قلمه می‌شوی و حست می‌کنم ولی بابایی باور نمی‌کنه؛ می‌گه توهم دارم ولی من واقعا احساست می‌کنم. یه جور حس مادرانه‌ی خیلی شیرین. با اینکه هنوز خیلی کوچیکی و شاید کل قد و بالات چند سانتی‌متر بیتشر نباشه ولی حست می‌کنم.

این‌روز‌ها خیلی حالم به هم می‌خوره و سرگیجه دارم و همش می‌خوابم. این ویار هم حسابی کار دستمون داده. اولین چیزی که دلم خواست قلیه‌ماهی بود که مامان بزرگت برام درست کرد. بعد لوبیا چشم بلبلی آب پز دلم خواست. تمر هندی و شیربرنج و قورمه سبزی و داستان همچنان ادامه داد... .

راستی مامانی! بابایی دوست داره که تو پسر باشی و من دوست دارم که دختر باشی ولی از بس بابات بهم تلقین می‌کنه که تو پسری هی من بهش می‌گم پسرمون فلان پسرمون بهمان. ولی جدای از این‌ها ما تورو چه دختر و چه پسر باشی دوست داریم و از خدا می‌خوایم که سالم و صالح باشی .

مادرت

سلام

noreply@blogger.com (علی) — Wed, 21 Oct 2009 12:57:00 +0000

راستش را بخواهی هنوز سخت‌ است باهات حرف بزنم یا چیزی برایت بنویسم؛ حتی نمی‌دانم هادی هستی یا هدی. الان که این‌ها را می‌نویسم باید حدود یک ماه و چند روزت باشد و علم و تکنولوژی زمان ما هنوز این‌قدر‌ها پیشرفت نکرده تا از الان بتواند تشخیص بدهد دختری یا پسر. البته فکر هم نمی‌کنم تا زمانی که بتوانی این‌ها را بخوانی هم چنین پیشرفتی بکند.

حالا من فرض می‌گیرم هادی هستی ;)! اين روز‌ها من و مادرت همش سر این شوخی می‌کنیم که دختری یا پسر. من می‌گویم باید پسر باشی و اصلا اگر دختر باشی... ؛ مادرت اما اصرار دارد دختر باشی. شوخی را که بگذاریم کنار از خدا می‌خواهیم سالم و صالح باشی و بقیه‌اش آنچنان مهم نیست. حالا اگر پسر باشی که چه بهتر;)!

آها! احتمالا باید این علامت‌ها را برات توضیح بدهم. معلوم نیست وقتی بتوانی این‌ یادداشت را بخوانی هنوز از این علامت‌ها استفاده بکنند یا نه.

ببین پسرم! الان یعنی سال 1388 مردم با اینترنت چت می‌کنند. قبل تر از این، وقتی شرکت گوگل فقط یک متور جستجوی ساده بود، شرکت یاهو برای امکانات چت و ایمیل خیلی طرف‌دار داشت. مردم برای چت یاهو از نرم‌افزار یاهومسنجر استفاده می‌کردند؛ بعید می‌دانم تا زمان چت کردن تو (1399 لابد!) دوام بیاورد. زمانی که این برنامه استفاده می‌شد سرعت‌اینترنت خیلی پایین بود (21 کیلوبایت بر ثانیه. فکرش را بکن :)) تازه خیلی وقت‌ها همین سرعت را هم نمی‌داد) و مردم نمی‌توانستند درست و درمان از وب‌کم استفاده کنند. و معلوم است هرکسی نمی‌تواند فقط ازکلمات برای انتقال درست احساسات و عواطفش استفاده کند. به همین دلایل بود که در برنامه‌ی یاهو مسنجر یک سری شکلک‌ آماده کرده بودند که با نوشتن کد هرکدام از شکلک‌ها آن شکلک برای طرف مقابل فرستاده می‌شد. هر شکلک معنی یک جور خاصی از احساسات و عواطف بود. مثلا همین شکلک ;) معنی چشمک می‌داد.

بعد اینکه اگر الان دیگر از چشمک استفاده نمی‌کنند که از بخش عمده‌ای از لذایذ دنیوی محرومند و اصلا این پاراگراف رو بی‌خود خواندی D:

اگر اشتباه نکنم الان پیش خودت می‌گویی عجب پدر پرحرفی داشتم؛ و خوب اگر فکر بکنی که عجب پدر وراجی داشتی که خجالت بکش. آدم حسابی که با پدرش این‌طور حرف نمی‌زند. آها! تا یادم نرفته آدم حسابی‌های اون یکی وبلاگم را هم بخوان؛ بدردت می‌خورند.

دیگر جانم برایت بگوید این‌ روزها خیلی ذوقت را داریم. دیشب مامان بزرگت که خدا سایه‌ا‌ش را بالای سرمان نگه ‌دارد چند تکه لباس برایت خرید؛ خیلی ذوق کردیم. یک دست لباس بافتنی برایت آورد؛ فکر کنم تا زمستان سال آینده اندازه‌ات باشند. حالا شاید عکسش را برایت گذاشتم.

دیگر اینکه چند روز پیش با مادرت رفته بودیم کافی‌شاپ باران. فکر می‌کنم تا زمان شما دوام بیاورد این یکی. آن‌طرف تر از کافی‌شاپ باران یه کتاب فروشی باز شده است مخصوص کودکان. به ذهنمان رسید برویم و برایت کتاب بخریم. دختر فروشنده آمد جلو و خیلی محترمانه پرسید «ببخشید، فرزندتون چند سالشه؟» بعد من و مادرت لب‌خند زدیم (اول اینجا نوشته بودم نیشمان را باز کردیم. بعد دیدم بی ادبی است بابا جان!) و گفتیم «هنوز به دنیا نیامده است!». بعد دختر فروشنده کلی ذوق کرد و بالا پایین پرید و پرسید «دختر است یا پسر؟» بعد ما لبخندمان را بیشتر کشیدیم و گفتیم «این را هم هنوز نمی‌دانیم». بعد آن دختر فروشنده از ذوق دیگر داشت غش می‌کرد و ما را همان‌طور وسط کتاب‌فروشی گذاشت و رفت برای دوستش تعریف کند. یک کتاب بهمان معرفی کرد که بیشتر شبیه یک دفتر آلبوم است. احتمالا تا الان مادرت نشانت داده است.

امروز قرار بود از مادرت آزمایش بگیریم تا ببینیم حالش چطور است. پول آزمایش‌ها هفتاد و پنج هزار تومن شد که در زمان ما پول زیادی است؛ الان من ماهی صد هزارتومن شهریه می‌گیرم! (البته احتمالا تا آن زمان چند تا صفر از واحد پول ایران پاک کرده باشند. ببین! صد هزارتومن می‌شود تقریبا صد دولار آمریکای الان که دشمن ماست، الان تقریبا با صد و پنجاه هزار تومان می‌شود یک گوسفند کوچولو خرید. و قیمت هرمثقال طلای 18عیار صد و پانزده‌هزار تومان است. حالا پیدا کنید سن پرتقال فروش را! ریاضیت خوب است؟) هرچقدر اصرار کردم مادرت راضی نشد آزمایش‌ها را بدهد؛ من خیلی ناراحت شدم. حالا شاید با دکتر مادرت صحبت کردیم تا آزمایش‌های غیر ضروری را ندهیم.

بسه دیگر. برو درست را بخوان بچه!

پدرت