Eskilerim

Kör

2013-08-11T14:55:00.001-07:00

Görmeden sevilmez
Sevilmeden sevişilmezmiş
Kör gel bana sevgili
Gözler açık öpüşülmezmiş

Fikir

2013-08-11T09:44:00.002-07:00

Meczuba fikir malum olur
Aklı evvel fikre kulp bulur
Arama sakın, dilde fitneyi
Söz kandırır, kulak ahraz olur

Kambur

2013-08-03T20:52:00.003-07:00

Kamburu çıktı aşkımın
Önünde eğilmekten
Kutsa beni sevgili
Gücenmem diz çökmekten

At

2013-08-03T20:52:00.001-07:00

Gidişinden sonra çok değiştim sevgili
El çektim edebiyattan sanattan
Yalnızlığıma yoldaş, mavi bir at aldım
At benden güzel, sen attan

Sensin

2013-07-29T16:31:00.002-07:00

Açlıktan ağlayan, bebek sensin
Gecekondusu yıkılan, işçi sensin
Selpaklar elinde, "abi" diyen sensin
Elleri kara, boyacı sensin

Uçurtma ardından koşan sensin
Külahında iki liralık dondurma
ağzı kulaklarında
çocuk sensin
Gurbetten gelen oğluna kavuşan
mutluluktan ağlayan
ana sensin
Elleri ceplerinde
aklı bir karış hava da
serseri sensin

Sen
bir gittin sevgili
Bin oldu hayalin

Artık
Ağlamak sensin
gülmek sensin
Hüzün sensin
mutluluk sensin
Varsın ayrılık
sensiz gelsin

Sinekler 4

2013-07-19T17:41:00.000-07:00

Kapı aralık kalmış ardından
Giren belli
Bir sinek, bir kelebek

Biri umut, biri acıdan
Eşsize eş
Bir sinek, bir kelebek

2013-07-12T14:32:00.002-07:00

yollarımız değil
kadehlerimiz duble olsun
aramıza mesafeler değil
aşk dolu masalar girsin
sen
bir gül sevgili
güller sarsın dillerimizi
kalplere pelesenk hüznümüz yitsin

2013-07-11T15:36:00.002-07:00

Kaderi suya yazsan, su bulanır
Akla kanmayan, kaderim kara sanır
Elden de bir şey gelmez ya bazen
Gülmeyen kadere sırt yaslanır

2013-07-11T15:35:00.005-07:00

Olmaz deme, olur
Gün olur
Gerçeği haykıran ses ölür
Anlam bulduğu dil ölür
Ölümde adalet yok

Gün olur
Karanlık çöker kalplere
Perde iner açık gözlere
Adalete delalet yok

2013-07-11T15:35:00.001-07:00

Güle sorsan, bülbül çok arsız
Bülbüle sorsan, gül çok gamsız
Terk-i diyarda aşk
Bülbül yalnız
Gül yalnız

2013-06-28T18:48:00.001-07:00

Hayatlarımızı yıkıyorlar be sevgili
Yıkıp yerlerine villalar yapacaklar
Biz tek göz odalara sığdırmışken, kocaman sevgimizi
Onlar kıçlarını, iki kattan aşağısına sığdıramıyorlar

2013-06-27T12:35:00.000-07:00

Ayrılık ya bu,
parçalar insanı
Yapboz gibi hayatların,
kaybolur taneleri

Sallanan ellerle, esen yellerle
Bir garip, yuvasından yol alır
Her garibe ağlanmaz elbet
Yeri dolan olur, dolmayan bâki kalır

Bazen yollara düşülür, bazen gözden düşülür
Bavullara doldurulur özlemler en baştan
Ayrılığın müsebbibince hüzünler örülür
Hayata başlamak gerekir belki en baştan

2013-06-25T14:55:00.001-07:00

Facebook'ta sürekli birbirinin durumunu beğenen yakın arkadaşlar gibiydik sevgili, sen beni beğendin ben seni, uzayıp gitti, böyle geçti günler. Seni ben beğendim, beni sen beğendin, kaldık başbaşa, rutine bindik, sıradanlaştık birbirimize, mecburiyete döndük sevgili. Söylesene; bir kere bile, gerçekten, beğendin mi beni sevgili.

Odun

2013-04-05T16:52:00.001-07:00

Odun bile olsan adam gibi odun olacaksın. Haysiyetli olacak odunluğun, odunluğun da hakkını vereceksin. Kapı olacaksın mesela, kolu ile tokmağı ile, tüm ihtişamlı işlemeleri ile kapı gibi kapı olacaksın. Gideceksin, iki diyarı, iki dünyayı, iki insanı birbirine bağlayan geçitte duracaksın, hem de dimdik. Nerede durduğun belli, menteşen sağlam olacak, oynamayacak, gıcırtı yapmayacaksın. Tek bir işe yarayacak, onda da gereksiz ayrıntıya dalmayacaksın. Sağlam duracak yıkılmayacaksın. Odun olacaksan kapı olacaksın. Eğer ki olamazsan kapı bu iş sandalyeye kadar gider. Olmazsa tek tutunduğun noktan, dört tane ayak koymuşsan yere, bir de onlar oraya buraya oynuyor da adam gibi durmuyorsa yerinde, vay senin haline! Bir masa önünde bir sokak başında gezer durursun da acıyanın bile olmaz, bir gün tekmeyi bile sen yersin de yerden kaldıranın bulunmaz. Gelenin gidenin çok olur, bazen düz bazen ters otururlar üstüne, ama kimse baş üstü oturmadı henüz, milletin kıçına talim, hayat böyle gitmez sandalye.

2013-03-07T15:35:00.001-08:00

Her inen şişenin ardından aklıma gelen, hani o dizine yatmayı düşlediğim çirkin kadın, nerede ne yaptığı, kiminle güldüğü, kiminle gezdiği, ne soluyup ne küfrettiği aklımdan çıkmayan, tüm arsız rüyalarımın sahibi, aşkımın resmi kadın, sen yokken tek değişen şey sana duyduğum özlem, dönüşler yalan olsa da tüm çirkin rüyalar hala bize hizmet ediyor, unutma ayrılığın bize bıraktığı hatıraları, saçmalamak daha bir keyifsiz sensiz ama değişmedi haysiyetsiz haysiyetim yokluğunda, ama unutma ayrılıklar esen soğuk rüzgarlardan ibaretken neye yarar sıcak havalarda sevişmek diyorum kendi kendime, sonra susuyorum, gittiğinden beri.

Suç?

2013-02-12T15:43:00.002-08:00

Tüm sıvıların nedeni sensin
Salya sümüklerin
Bütün katılıkların mimarı benim
Yolların yüreklerin
Son darbesiyle fırçanın
Gözleri kanar tüm heykellerin

Biz

2013-02-12T15:31:00.001-08:00

Biz çok güzel şeyler yaptık seninle
Bir bilsen sen
Kordonda balık tuttuk mesela

Biz çok güzel şeyler yaptık seninle
Bir bilsen sen
Şirincede şarap içtik kana kana

Biz çok güzel şeyler yaptık seninle
Bir bilsen sen
Ayrı ayrı düştük yollara

Biz çok güzel şeyler yaptık seninle
Bir bilsen sen
Birbirimizi anlattık yoldan geçenlere

Biz çok güzel şeyler yaptık seninle
Bir bilsen sen
Safça bakışarak oturduk sahillerde

Biz çok güzel şeyler yaptık seninle
Bir bilsen sen
Uzandık kumsallara sere serpe

Geceleri yıldızları saydık uzun uzun
En parlağına senin ismini verdik
Soğuklarda sabahladık yanyana

Biz çok aşık olduk seninle
Bir bilsen sen
Bir bilsen
Biz çok aşık olduk
Sen bilmeden.

Kıvranış

2013-01-30T15:37:00.000-08:00

-Elini uzat! Elini uzat diyorum bana!

-Uzatamıyorum, yapamıyorum işte! Ne olur, ne olur kurtar beni!

-Kurtaracağım, inan bana, bugün olmasa da bir gün kurtaracağım.

Bir rüyanın bu kadar saçma olabileceğini Tekin bile hayal edemezdi, bu rüyaları görmeye başlamadan önce. Her gece yüzü belirsiz bir kadın, bir binanın tepesinde, hayata tek elle tutunup, düşmemek için uğraşıyor, Tekin de itfaiyeci kimliğiyle onu kurtarmaya çalışıyordu. Son 3 rüyadır kadını kurtaramıyor, ilk rüyanın sonunu da hatırlamıyordu Tekin. Özel güçleri filan olan birisi değil kahramanımız Tekin, kadınlarla da arası o kadar iyi değil, hatta itfaiyeci bile değil. Bu yüzden rüyadaki adam kendisi mi değil mi onu tam da kestiremiyordu. Baba tarafından Yozgatlı ve ailesinin tek çocuğuydu. 2,5 yıl üniversite okuduktan sonra aylak aylak büyük şehirde takılıyor, parası bitince barlarda çalışıp karnını doyuruyordu. O kadar sıradandı ki hayatı, yaşadığı hiçbir ayrıntı bu rüyalar kadar heyecan katmıyordu hayatına. İşte yine bu rüyalardan biri ile uyanmıştı gecenin bir vakti.

-3'te uyanan insan ne yapar ya? Kurtul be kadın, kurtul da rahat bırak beni!

Yorganı üzerinden atıp yataktan kalktı, düz basık koridoru geçip, dış kapının hemen yanındaki banyoya girdi, elini yüzünü yıkadı ve kafasını kaldırdı, karşısında, aynada yine kendisi vardı. Aptal gibi gözüküyordu. Bir aptal nasıl gözükür tam bilemese de aynadaki kişi tam bir aptal olmalıydı. Saçları kadar siyah olan gözleri çökmüş, altlarına mor halkalar eklenmişti, sakalları da uzamış pespaye bir görünüm vermişti suratıma. Yüzünü havluyla kurulayıp banyodan çıkmak için kafasını geri çevirdiğinde evinden neden nefret ettiğini tekrar hatırladı, kafasını yine, gösterişsiz, neden var olduğunu bile bilmediği o eski avizeye vurmuştu.

-Ben senin duyunu sikeyim e mi?

Evinden tam anlamıyla nefret ediyordu. Gerçi evi değil evleri desek daha doğru olur. Öğrenci evleri gibi 2 kişi yaşıyorlardı evde. Ev arkadaşı Hasan geceleri barda çalışıyor gündüzleri de eve gelip uyuyordu. Bu da Tekin'in işine geliyordu, sanki tek yaşıyor gibiydi evde. banyodan odasına geçip üzerini giyindi, farkında olmadan. Alışkanlık olsa gerek bu giyinme işi, yoksa her uyanışında niye giyinsin ki insanlar? Nasıl alıştığın bir insandan kolay kolay vazgeçemiyorsan uyanınca da pantolon giymekten vazgeçemiyorsun. Giyinmiş fakat ne yapacağını bilmiyordu. Eve, neredeyse yarısı boş olan eve göz gezdirdi, hiçbir şey yoktu evde; izlenecek tv, dinlenecek radyo, okunacak kitap, içilecek kahve, duyulacak sıkıntı, edilecek muhabbet bile kalmamıştı evde. Evden iyice sıkıldıktan sonra, içten ve yerine tam oturan bir küfür edip dışarı çıktı, sokak sokak dolaşmak için. Apartmanın kapısını kapatıp bir kaç adım attıktan sonra, 360 derece dönüp etrafına bir baktı, "Neredeyim ben?" der gibi. Nasıl bir yerde yaşıyordu böyle, sokaklar, caddeler, meydanlar bu kadar sıkıcı olmamalıydı. Her yer dümdüzdü. Bir tane bile çıkıntı yok, kaldırımlar bile dümdüz. Tekin'in hayatından daha düz bir şey varsa o da bu kaldırımlardı zaten. Kaldırımların ve sokakların düz olması yetmezmiş gibi, birbirlerine de, tam bir simetri hastasının elinden çıkmış gibi bağlıydılar, yani yine dümdüz. Saat gecenin 3.40'ı. Tekin sokaklara bakıyordu, yapacak daha iyi bir işi de yoktu hani, zaten bir işi de yoktu. Hayaller kurmaya başlamıştı artık, sniper olup önündeki uzun sokağın bu başından diğer başındaki fötr şapkalı adamı vurduğunu veya sokakları bu kadar düzgün ayıranın kendisi olduğunu, adeta bir Musa edasıyla asası ile sokakları birbirinden parça parça ayırdığını hayal ediyordu. Aslında zeki bir insandı Tekin, yoksa hiçbir aptal bu kadar düz bir yerde oturup böyle hayaller kuramazdı. Tekin bu hayal dünyasıyla Konya'da bile eğlenebilirdi, normal insanların aksine. Etrafa bakmaktan sıkıldığında eski kot montunun cebine elini attı, uzun Winston paketini çıkarıp içinden bir dal aldı. Sigarayı yaktığında çıkan, o çıtır çıtır yanan kağıt ve tütünün sesini duyabiliyordu. Bu en sevdiği anlardan biriydi, sokaklardan insanların çekilip bütün şehri Tekin'e emanet ettikleri an. Elinde sigarası, rahat kafası ile bekçi gibi dolanıyordu sokaklarda. Bu şehir gündüzleri diğer, normal insanlara, geceleri ise Tekin'e emanetti sanki. Şehir kıymetliydi ve korunmalıydı. Kadın erkeğin namusu ise atalarımıza göre, şehir de belediyenin namusu olmalı idi. Alaycı bir gülüş ile kendini küçümsedi bir an Tekin, o kim şehri korumak kimdi?

-Kötü adamlar korksun, yenilmez kahraman geliyor!

Sokak ortasında nida atmak hoşuna gidiyordu, böyle, özgüveninin düştüğü anlarda. O da egosunu böyle tatmin ediyordu. Pek eşi dostu veya tanıdığı yoktu, onlara anlatamazdı, onların önünde övemezdi kendini. İnsan tanımadığı insana pek caka satamıyor, zaten hiç kimsede tanımadığı insanı altına alıp, üzerinde egemenliğini kurmuyor, kuramıyordu şu sıralar. Tekin'in üstüne çıkabileceği bir arkadaşı yoktu işte. İnternetten de pek anlamıyordu, anlasaydı zaten, şu an herkesin peşinden koştuğu, siyasi veya kültürel akımların yönünü belirleyen bir fenomen olabilirdi ülke çapında. Gel gör ki, ne ülke ne şehir ne de sokak çapında bir şey olamadı Tekin. Orada burada döndü durdu kendi çapında, her hangi bir dengeyi sarsmaksızın hem de. İnsan, insansa eğer, bir dengeye etki etmeli, onu sağlamalı veya yok etmeli. Ama Tekin ne eşitliğin ne de eşitsizliğin sebebi olmadan göçüp gitmeye meyilli gibiydi. Çoğu insan düşünür "Ben neden varım?" veya "Ne yaptım bu dünyada?" diye. Aslında çoğu insanında elle tutulur yaptığı bir şey yoktur, dünya için, insanlık için, ama, bazen bir minibüsün kalkması için gereken yolcu sayısını tamamlar bir insan, ve bu da yeter belki dengeyi sarsmaya; sağlamaya veya yok etmeye. Kim bilir, o minibüsle 2080 yılında başbakan olacak adamın babası, 2080 yılında başbakan olacak adamın annesi ile ilk buluşmasına gidecektir, ve de minibüsün hemen gitmesi gerekmektedir. Ve de nedense hep de böyledir bu denge, hep erkek yetişmek zorundadır, kadın beklemez, doğacak olan adam başbakan olacak olsa bile, bir kadın beklemez.Tekin için ise durum farklı yine. Tekin o minibüse binse, sayı 7 ise 7+Tekin de yine 7 eder ve Tekin yine etkisiz eleman olarak görevini yapmış olur, toplamadaki sıfır, çarpmadaki bir gibi yaşar gider kahramanımız. Gece, sabah doğacak güneş için ortamı hazırlamaya devam ederken, Tekin sokaklarda salak salak yürüyüp zıplamaya devam ediyordu, ta ki yolun kenarındaki köpek havlayana kadar. Bakımlı, tüyleri en fazla birkaç gün önce taranmış gözüken, kumral, mavi gözlü bir köpekti. İnsan korkunca gözleri daha mı iyi görüyor nedir, pür dikkat köpeği incelemişti iki saniyede Tekin. Kilosunu, bacak kaslarının ne kadar sağlam olduğunu filan anlayabilmişti iki saniyede. Bir daha baktı köpeğe, ölçüp biçmeye başladı, bundan önce de köpeklerle karşılaşmış ve hatta yarışmıştı, yenilmişti ama yapacak bir şey gelmiyordu aklına, yine yarışmak dışında. Elini kaldırdı, başlangıç için havalı tabancayı ateşledi ve fırladı bir sprinter gibi. Köpeğin 5 boy fark ile önünde idi yarışın ilk bölümlerinde. Köpek antrenmanlı olmalı ki gittikçe yaklaşıyor, Tekin de gittikçe takatten kesiliyordu. Tekin önde köpek arkada koşa koşa denize ulaştıklarında Tekin sert bir şekilde sola dönüp resmen köpeği taklaya getirmişti. Yalpalayan köpek sola dönüşü alamamış, yuvarlanarak denize düşmüştü. Yüzmesi iyiydi Allah'tan, bu, cinsini anlamadığı, ama her halinden bakımlı ve evcil olduğu belli olan bu köpeğin. Acaba hangi, suratındaki mimikleri estetikten, ten rengi fondötenden, yaşı vücudunu gerdirmekten belli olmayan sosyetik ablamızın köpeğiydi bu? Tekinde hiç estetik yoktu, doğallıktan yanaydı o, hem öyle olmasa ne olurdu ki, cebinde estetik yaptıracak parası mı vardı? Bir de Tekin anlam veremiyordu, insanlar artık neden çocuk yapmıyor veya evlat edinmiyor da kedi-köpek alıyorlardı. Yanlış anlaşılmasın, Tekin aslında hayvan sever bir insandır, hatta kürk giyen bir kokoşa küfretmişliği, ve bu yüzden korumalarından dayak yemişliği bile vardır. Düşündükçe sinirleniyordu. Mesela bir insan neden Tekin'i evlat edinmiyor da bir kedi alıyordu evine. Tekin kendi uysallığından gayet emindi halbuki, hatırlamasa bile aşılarının tam olduğundan da emin gibiydi, hem daha önce ne bir kimseyi ısırmış ne de kimsenin yüzünü tırmalamıştı. Aklından bunları geçiren evcil Tekin, tekrar dönüp köpeğe baktı.

-Benden daha iyi yüzüyor pezevenk.

İki mutluluğu bir arada yaşıyordu adeta, köpek tarafından ısırılmadığı gibi, suya düşen köpeğe de bir şey olmamış ve suda keyifle yüzüyordu. İnsanlar, çocuğu olacağı haberi ile maaş zammı haberini beraber alıp çifte mutluluk diye sevinirken, Tekin bu iki habere seviniyordu. Tekin'in bu iki mutluluğu normal insana pek yakışmıyor, iğreti duruyordu. Köpeğin yaşadığını görüp rahatlayınca denize doğru gidip dalgaların çarptığı sete oturdu. Dalmış köpeği izlemeye başlamıştı, bir ara sırt üstü denize yatmaya bile çalıştı pezevenk. Koşmak onu çok yormuştu, uzun zamandır böyle koşmamış olmalıydı. Ayaklarını denize, ellerini gemiye sallıyordu, içi biraz huzurla dolmaya başlamıştı, derken sol ayak bileğine dokunan bir el ile irkildi, utanmasa yerinden zıplayacaktı neredeyse. Küçükken annesi-babası, Fransız mürebbiyeler ile çok edepli yetiştirmişti Tekin'i, en olmaz anda bile saygısından taviz vermez, çevresini rahatsız etmezdi. İşte, o el bileğine yapıştığında bile ne bağırdı, ne de yerinden zıpladı, insanlar rahatsız olmasın diye, gecenin bu vakti. Kafasını eğdiğinde, bir eliyle duvarı diğer eliyle tekinin bacağını tutan kadını gördü.

-Neden kurtarmıyorsun beni yavşak, kahraman değil misin sen?

-Yaa yaaa, şeyyy, ben daha yeniyim ama, stajyer kahraman gibi bir şey yani. Söz veriyorum ama, diplomamı alınca ilk sizi kurtaracağım.

-Siktirtme diplomanı da elimi tut, yukarı çek beni.

-Tamam efendim.

Hafif bir yardımla, kadın Tekin'in yanına oturdu. Zayıf, yüz kemikleri belli olan, uzun, siyah saçlı, neredeyse sıradan, ama ilginçtir ki güzel bir kadındı. Aslında tam evlenilecek kadındı. Sarışınlar aptal, kızıllar İrlandalı, kumrallar kıvanç, şişmanlar bütçeye zarardı, yani bu kadın, diğer kadınları elediğimizde tam evlenilecek kadındı. Evleneceği, ömrünü ona adayacağı insanı bulduğunu düşünmeye başladı Tekin. Ama bir ey yapması lazımdı, ve yine, nedendir bilinmez, kadın-erkek ilişkisinde, hangi safhada olursa olsun hep erkek bir şey yapmak zorundaydı. Bunun farkına varan Tekin elini cebine atıp, küçük bir olta çıkardı, biraz uzatıp oltanın ucuna misinayı, onun ucuna da, orada kazıp, yerden çıkardığı solucanı taktı. Oltasını bismillah deyip, denize salladı demeye kalmadan olta gerildi, biraz zorlandı Tekin çekerken oltayı ama nihayet oltanın ucu yüzeye çıktı, misinanın ucuna baktı, bir ton balığı vardı misinanın ucunda, içinden ya sabır çekip misinayı çıkarıp balığı saldı ve tekrar bismillah deyip salladı oltasını. 5 dakika kadar olmuştu, kadın hiçbir şey demeden denizi, Tekin de sus pus kadını izliyordu. Buna Tekin'in amansız yalnızlığı mı, abazalığı mı, yoksa kadının karşı koyulmaz cazibesi mi denir bilinmez ama kadını öpmek istedi Tekin birden, yanağından, elinden filan da değil ama, direkt dudaklarından, soluk kırmızı, rujsuz, mat dudaklarından öpmek istedi. Kadın bir şey demezdi her halde buna. Hem şu sıralar insanlar eskisi kadar çok öpüşmüyorlar, hele Tekin hiç öpüşmüyordu. Bu gidişe birisi dur demeliydi, ve bu neden Tekin olmasındı. Oltayı bir yere sabitledi, sol elini kadının sağ yanağına, sağ elini kadının sol yanağına yerleştirdi, kadının elmacık kemikleri avuçlarının içine tam oturuyordu, kafasını hafifçe sola yatırdı ve kadın ile kendi dudaklarını birleştirdi, bir-iki saniye afallayan kadın kendine geldi ve o da Tekin'e ayak uydurmaya başladı. Birbirlerinin dudaklarını ısırıp dilleriyle cilveleşiyor, çirkin ıslak sesler çıkarıyorlardı, kadın ve Tekin. Bu romantik olduğu kadar ilginç durum devam ederken birden olta gerildi, Tekin gözünü açtı, kadın geri çekildi ve ona bakıp gülümsemeye başladı.

-Çeksene lan oltayı, belki karnımız doyar.

Oltaya asıldı Tekin, ama gelen hafif bir şeydi, belli oluyordu. Aslında istediğine, emeline ulaşmıştı Tekin. Misina deniz yüzeyinde gözüktü ve işte misinanın ucunda sallanıyordu; o küçük, göz alıcı, harikulade istiridye. Misinadan eline aldı istiridyeyi, kabuğunu açıp içindeki inciyi eline aldı ve çelimsiz kadına döndü. Netti her kelimesi:

-Benimle evlenir misin?

Bu kadar hızlı gelişen olay kadını aptala çevirişti, duraksadı ve biraz düşündü; kalabalığı sevmiyor, bu yüzden gündüzleri dışarı çıkmıyordu, çıksa idi, diğer insanlarla da tanışıp, onlardan biriyle de evlenebilirdi. Geceleri de sokakta sadece Tekin oluyordu zaten. Hem Tekin köpekleri öldürmeyen ve onlardan daha hızlı koşan birisiydi. Bunların hiçbiri olmasa bile, Tekin artık kadının kurtarıcı kahramanıydı.

-Düşündüm, ve zannedersem senden daha iyi birisi yok hayatımda. Tamamdır, evlenebiliriz.

-Yaşasııınn, heeeeyyyyy. Tamam. Evet.

Kadın inciyi cebine atıp Tekin'in elini tuttu. Bir erkek bir kadının her yerine dokunabilir, ve bu dokunmalarda keyif alabilir, ancak hiçbir dokunuş bir kadın ve erkeğin ellerinin kavuşmasındaki dokunmanın tadını veremezdi herhalde. Kadın ve Tekin, saniyelik bir öpüşmenin ardından ayağa kalktılar ve eve doğru yola koyuldular. Eve geldiklerinde Tekin utangaç bir tavırla evi toparlamaya çalıştı ama istediği kadar toplasıni bu ev bir kadına layık olamayacak kadar çirkin ve kişiliksizdi. Tekin'in düştüğü bu komik ve bir o kadar acınası durumu ayakta durup izleyen Kadın Tekin'i fakir olduğu icin yadırgadı, Tekin de onu sonradan görme olduğu için. Aslında Tekin, kadının önce veya sonrasını bilmiyordu ama yadırgaması gerektiğini biliyordu. Yaşadığı toplumda bir kadını yadırgamak için her hangi bir gerekçeye ihtiyaç yoktu çünkü, kadın olması bile yeterliydi bazen. Bir süre ayakta durup birbirlerini süzdükten sonra, Tekin kadının elini tutup yatak odasına doğru sürükledi onu. Çırılçıplak kalana kadar soyunup beraber yatağa geçtiler. Bir kadın ve erkeğin çıplak bir şekilde yatağa girebilmeleri için, hatta sadece beraber yatağa girebilmeleri için ziynet eşyası takmaları gereken bir dünyada yaşıyorlardı. Yatakta suratları birbirine dönük, uzanmış birbirlerini izliyorlardı. Çıplaktılar ama sevişmediler, ikisi de biliyordu ki tanışmadan sevişilmezdi. İnsan tanımadığı, tanışmadığı birini altına veya üstüne almıyor alamıyordu. Hem sevişmek için nedense sevmeler yetmiyor bir de beraber zaman geçirmeleri gerekiyordu. Ömür bu kadar kısa iken herkesin birbirinden en kıymetlisini, yani zamanı istemesiyse apayrı bir ironiydi.Sıkılan Tekin uykuya daldı, o uyurken sıkılan kadın ise onu izlemeye başladı. Saatler geçiyordu ki aynı bu sahne ile, Tekin birden mırıldandı.

-Kurtaracağım demiştim, degil mi?

Bu sözleri duyan kadınsa, ince, mat, soluk dudaklarını uzatıp Tekin'in dudaklarına bir buse kondurdu ve ince bir sesle, fısıltıyla cevap verdi uyuyan bir insana.

-Söylemiştin kahramanım.

İçten Gelen

2013-01-11T16:18:00.001-08:00

İyi

2013-01-02T13:03:00.000-08:00

Bir fotoğrafçı iyi fotoğraflar çekemediğinde, bir aşçı yemeklerinin tadı beğenilmediğinde, bir şarkıcı eseleri beğenilmediğinde, bir 100 metre koşucusu hızlı koşamadığında üzülür, sıkılır, hatta belki utanır da insanoğlu iyi bir insan ol(a)mayınca neden utanmaz, azmetmez iyilik için.

Sahne dün onlarındı, yarın kimin?

2012-12-29T04:28:00.002-08:00

Karanlık harflerden oluşan onca nida ile verdim insanların eline, puslu, karanlık bir havada, sabahın köründe, kanımı tenden ayıracak fermanı. Kalemden ayrılık kadar üzmedi alemden ayrılık . Doğrunun yolunda verilecek olsa da bu can, rahat olsa dahi vicdanım; ölüm korkusu titretiyor yine de, insanın gözünün bebeğini. "Vatanım için, ona hizmet için yaşarım!" dedim, doğrudur, arkasındayım da sözümün, ama bir gün bile "Ben bu vatan için ölürüm!" veyahut "Vatana canım feda!" demedim ki. Nedir yani bu topyekun vatanseverin, kanımla vatan sulama merakı? Hem hiç ağaç görülmüş müdür ki, kanla sulansın? Hangi toprak bu kadar acı ister? Hangi güneş aydınlatabilir artık bu kararmış toprakları? Hangi çiçek bu kan baharında utanmadan kırmızı açar artık? Ve hangi vatan, evlatları ölürken sağ olur? Ve lakin ben giderim, ama kanım toprağa akmaz! O kadar kara harf, gün olur söz, gün olur saz ile, nakış olur işlenir körpe, aydınlık beyinlere, ve ben yeniden filiz veririm çürümüş düzeninizde. Boğulurken ilkellik ile en medeni çağda siz, kalmamış iken vurulmamış baş, dövülmemiş diz, tam vaktinde, tam da olması gerektiği gibi, başları ezer, baş oluruz biz.

Bitmez

2012-12-24T18:17:00.000-08:00

Kahretsin, yanmıyor yine apartmanın lambası, hep düşman mıydı bana bu fotoseller, yoksa sonradan mı bozuldu aramız. Cep telefonu ile yol bulmak, posta kutusuna omuz atmakla başlayacağız yine akşama. Posta kutusu faturaları yüzüme vurmak ve mütemadiyen omzumu morartmak dışında hiçbir işe yaramıyor zaten. Çok açım, aslında hafif de susamışım, dudaklarım kurumuş. Niye eve gelirken bunları düşünüyorum ki ben? Emel evde mi acaba, acaba yemek yaptı mı, ne yapmış olabilir ki, of, uzun zamandır balık yemedik, lüfer de bolken alsamıydım, hatta gidip alıp geleyim şimdi. Gerçi bir daha fotoselle kavga etmeyi, çirkin balıkçı muhabbetini kim çekecek. Balıkçısı ile anlaşamayan tek insan benim sanırım. Bunda benim suçum yok ama, balıkçı kaypak, insan her balığın ismiyle espri yapmamalı, ayrıca hamsinin boyutu ile karadenizli zekasının ne alakası var, bir de bu adam niye yengeye selamlar diyor. Kim balıkçıdan selam almak ister ki ayrıca, ondan gelen selam balık pazarı kokusuyla gelir, insanı hayattan bezdirir. Emel diyordum, evet. 10 yıl oldu karımla evleneli, inanır mısınız ben de değişen hiç bir şey yok, hafif kırlaşan ve biraz da kısalttığım saçlarım dışında, hala ilk günkü gibi seviyorum karımı. Hatırlarım hala tanıştırılmamızı, üzerindeki mavi kazağı, saçındaki tel tokayı ve küçük not defterlerini. üniversitenin son yılında ortak bir arkadaşımız bizi çok yakıştırmış ve kendi fikri ile tanıştırmıştı, iyi ki de yapmış. Emel'i ilk olarak bir börekçide kahvaltı ederken gördüm, Sevil ile oturuyorlardı, sabah sınava girecek olmanın stresinde olan ben, omzuna kadar gelen simsiyah küt saçları olan, yeşil gözlü, sağ yanağı gamzeli, ince dudaklı, kar beyazı tenli bu kızı görünce ne sınav ne de börek düşünecek hale gelmiştim. Çok güzel bir kızdı ama ben de fena sayılmazdım, 1,82 boyunda gayet fit, ve hafiften Tarkan çakması saçlarımla o dönem cazip bir erkektim. O gün ilk görüşte karar vermiştim, Emel benim olmasa da ben Emel ile olmalıydım. Fazla uzatmadan açıldım kendisine. Küçük, soba ile ısınan, genelde boş, sakin olan bir kafede, ellerimi masanın üzerine koyup, küçük ellerini avucumun içine utana sıkıla alışımı, ağzımdan duyulamayacak fısıltı ile çıkan sesimle utangaç halimi hatırladıkça gülerim hala. Emel benim kadar utangaç değildi en azından, hatta yer yer fazla açık sözlüydü, buluşmaya gelirken aldığım güllerden nefret ettiğini, papatyalardan hoşlandığını daha ilk buluşmada, bu utangaç ve gayet kırılgan olan bana söyleyince bayağı afallamıştım aslında. Papatyaları çok sever Emel, onların dünya gibi, hayat gibi olduğunu söyler, her bir yaprak da sevilmek de var sevilmemek de, dünya gibi iki ihtimalli onlar da derdi. O hala papatyaları sever, ben de hala onu. Balıkçı kapalı, iyi ki de kapalı, şu suratsızı görmem en azından, gelmişken çiçekçiden papatya aldım, iki yıldır hiç çiçek almamıştım sevgilime. geri döndüm apartmana elimde çiçeklerle. Apartman fotoseli, ne sen beni sevdin ne ben seni. Hah, asansör de bozuk, şimdi tam oldu işte. Katları çıkarken burnuma gelen nefis yemek kokuları daha da acıktırıyordu insanı. Emel'im de güzel yemek yapar, hatta o genel de her şeyi güzel yapar, aşkla yapılan her işin, sonu mutluluk olsun mutsuzluk olsun, hep güzel olacağını güzel hatırlanacağını söyler, herhalde haklı da. Altıncı kattan ev tutulmayacağını artık iyice anladım, otuzbeşten sonra merdiven çekilmiyor, kapıda zile basmak için son enerjimi harcıyorum. İçeriden topuk sesleri geliyor, topuklu giymiş, niye ki, bir yere mi gidecektik acaba , salak kafam, yine mi unuttum acaba bir şeyi, of of. Kapı açıldığında 3-4 saniye duraksadım, kalp ritmim biraz yükseldi, karanlıkta yol bulmaya çalışan göz bebeklerim biraz daha açıldı, az kalsın elimdeki papatyalar düşecekti. İşte tüm ihtişamıyla karım, kadınım, Emel'im karşımdaydı. Evden hafif loş bir ışık süzülüyordu arkasından, üzerinde gece mavisi, dizlerinin 8-10 cm üzerinde olan, cürretkar göğüs dekolteli, askısız, şık bir elbise vardı. Suratında hafif bir gülümseme ile, bir eli kapıyı tutuyor diğer eli ile beni içeri davet ediyordu, herhalde ışık terste kaldığı için olsa gerek gamzesi gözükmüyor, ama yüzü tüm güzelliğiyle karşımda duruyordu. Hoşgeldin kocacığım dedi, ben de afallamış bir şekilde hoşbulduk dedim, elimden tutup içeri aldı beni, yanağıma yumuşak bir öpücük kondurdu. Gülen gözleri ile teşekkür ederek papatyaları aldı, ben ceketimi portmantoya astım, sağ eliyle çiçekleri, sol eliyle de benim sağ elimi tuttu, koridordan o önde ben arkada -hayranlıkla onu izliyordum- salona geçtik. Bir saniye dedi, mutfağa gitti. Onu beklerken kurulmuş masaya baktım, iki mum, iki tabak bir şişe şarap ve muhteşem kokularla bizi bekliyordu. Elinde vazoya konmuş papatyalarla geri döndü, vazoyu masanın bir kenarına koydu, hiç sevmezdi gözler arasına giren çiçek buketlerini. Oturduk, ben biraz daha onu izledim, onu hak edecek ne yaptığımı, bu kadar güzel bir kadını nasıl elde ettiğimi ve buna benzer saçma şeyleri düşünerek artan hayranlığımla ona baktım. Emel yemeklerimizi getirirken ben de kadehlere şarap koydum. Oturduk, bir süre sustuk, sanki her şey o kadar güzel ki, konuşmayalım, kelimelerle, seslerle bozmayalım büyüyü, acıtmayalım canını bu anın der gibi suspus birbirimize baktık. Süzdük uzunca birbirimizi. Gözlerine bir ömür bakabilirdim, gözlerinde boğulabilirdim. Eksik olan son şey geldi aklıma; müzik. İkimiz de sade keman ile yapılan enstrumental müziği çok severdik, bir plak taktım ve tekrar bu mükemmel manzaradaki yerimi aldım. Yemeklerimizi yerken gününün nasıl geçtiğini sordum, rutin dedi, yemekler harika dedim, afiyet olsun dedi, nasılsın dedim, iyiyim dedi. Açıkçası pek konuşmayı sevmezdi. Belki de en çok bu yönü beni etkiliyordu, konuşmadıkça gözlerinden süzülen mana artıyordu, konuşmadıkça gözümde büyüyordu, konuşmadıkça kendini daha çok sevdiriyordu. Ama bir de konuştu mu, sesini saatlerce dinleyebilirdim, ama en uzun konuşması yirmialtı saniye sürmüştü. Olsun böyle mutluyduk zaten biz, ben ikimizin yerine de konuşuyordum uzun uzun ve saçma sapan. Bazen ben sadece konuşuyor, o ise sadece gülüyordu. Ben gözlerinin içinde bunları düşünürken birden ayağa kalktı, neden dans etmiyoruz dedi. Şaşkın suratıma baktı bir süre. Şaşırmıştım, çünkü en son dört sene önce kuzeninin düğününde, ve de hepi topu yarım dakika filan dans etmiştik. Ayağa kalktım, müziğin sesini biraz daha açtı, gece mavisi elbisesinin içinde tüm ihtişamıyla kıvrılarak bana doğru geldi, sağ bacağını sol bacağımın dış yanına koydu, elimi beline sardı, beni kendine doğru yavaşça bastırdı. Heyecanlanmaya başladım. Sanki on yıllık karımla değil de yeni tanıştığım bir kadınla ilk dansıma kalkmıştım. Onunla yapılan her şey, onunla geçirilen her gün, ilk gün heyecanı veriyordu bana. Hafif hafif sallanmaya başladık. Arada şaraplarımızı içiyor, dansa devam ediyorduk. Yüzlerimiz birbirine dönük, gözlerimiz kapalı idi. Nefesini hissediyordum, gittikçe daha yakın, daha sıcak nefesini, ve o an geldiğinde üst dudağı iki dudağımın arasına yerleştiğinde kalbim duracaktı, yavaşça, o ince dudaklarıyla buluştum, dudaklarımız kavuştu bir kaç saniyeliğine, sonra geri çekti dudaklarını, gözlerimi dudaklarına açtım, çok güzellerdi, ince dudakları, gülünce yüzünde en tatlı hilal şeklini alan o güzel dudakları. Geriye dönüp bir adım attı, ardında kaldım, elimden tuttu, yürüdük koridorda, yatak odasının kapısına gelince bana döndü, bir daha öptü, benimle gelir misin dedi, konuşamadım, gözlerimi kapattım içeri girdik.
Ayakta birbirimize bakarken kıravatımı çözmeye başladı, loş sarı ışıklar altında, açık bordo ve yer yer mor ile döşeli yatak odamızda en beğendiğim vücutla beraberdim, yine. Mutluluğum bacaklarımı titretiyordu, kıravatımı yere attı, gömleğimin üç düğmesini açtı ve göğsüme iki küçük öpücük kondurdu. Kafasını kaldırdı, sağ elimle çenesine tuttum, parmaklarım dudaklarında iken sol elimi beline dolayıp vücudunu kendime çektim, dudaklarını öpmeye başladım, öpüşürken alt dudağını hafif hafif ısırırken sıkı bir şekilde sarılıp hiç bırakmayacakmış gibi vücuduna yapıştım. Bir elimle bacağını okşuyor diğer elimle elbisesinin fermuarını çözüyordum. Fermuarı indirip biraz geri çekildim, yavaşça elbisesini aşağı doğru salıyordu, ilk başta yuvarlak, kusursuz göğüsleri sütyeninin içinden gözüktü, ardından dümdüz pürüzsüz vücudu, elbisesi göbeğine kadar geldiğinde sırtını bana döndü ve öyle devam etti soyunmaya. Bana sorarsanız Emel'in vücudundaki en seksi yeri sırtıdır, hani şu geniş vadiler gibi, pürüzsüz, bir ırmak gibi aşağı doğru akan, sanat eseri gibi duran sırtı. Elbisesi kalçalarından da aşağı sıyrılıp yere indiğinde en güzel latin kadınından bile güzel olan poposu ve Roma sütunları gibi uzun ve düz bacaklarıyla karşı karşıyaydım. Kadınım tüm ihtişamıyla karşımdaydı. Mor, transparan iç çamaşırları içinde ve her zamanki güzelliğiyle. Yanıma gelip gömleğimin kalan düğmelerini de açıp, pantolonumu indirdi ve beni yatağa yatırıp, dudağıma bir öpücük kondurdu. Bu pek Emel'in tarzı değildi, normalde ben daha aktif rol alırdım sevişmelerimizde ama bu kez farklı olmuştu. Tekrar göğsümü öptü, başını göğsüme yasladı, simsiyah saçları dağıldı vücuduma, elimle saçlarını tarayıp yanağını okşadım. Öylece uzanmış yatakta dururken sağ elini boxerımın içine sokup erkeklik organıma dokundu, eline alıp okşamaya başladı, bir süre sonra başını kaldırdı, aşağıya doğru gitti ve boxerımı çıkardı, bana baktı, kasıklarıma birer öpücük kondurup yanıma geldi. Deliler gibi onu istiyordum, yerimden doğrulup suratını iki elim arasına alıp dakikalarca dudaklarından öptüm. Sol elimle saçlarını toplayıp kafasını sağa yatırıp uzun ve ince, ilkbahar gibi kokan boynunu öpmeye, nazikçe emmeye başladım. Bunları yaparken sağ elimle sütyeninin kopçasını açıp geri çekildim. Sütyenini yavaşça indirip, o aşık olduğum o yusyuvarlak memelerini ortaya çıkardım. Ellerimin arasına alıp iki memesini de hafifçe okşadım, sırt üstü yatırıp memelerini emmeye başladığımda hafif inlemeleri duyuluyordu karımın. Memelerini ısırıp emerken, sol elimi külodunun içine soktum, ilk başta klitorisini okşayıp onun ardından vajinasını parmaklamaya başladım. Beş dakika kadar böyle devam edip dudaklarından öptüm. Ardından doğrulup, Emel'i de yüzüstü çevirdim. Sevişme öncesi masaj yapılması çok hoşuna gidiyordu. O yüzüstü uzandı ve ben ellerimi boynundan başlayarak kıçına kadar gezdirmeye başladım. Yumuşak darbe ve okşamalarla omuzlarından aşağı doğru ellerimi kaydırıp sonunda kıçına geldiğimde yavaşça hafif bir tokat attım kıçına, Bunu yapmaktan çok hoşlanıyordum, onun da pek bi şikayeti yoktu. Kıçına eğilip külodunu indirdiğimde, kıçını ellerim arasına alıp öpmeye ara sıra tokat atmaya başladım, ardından bacaklarını öpüp yalayarak ayaklarına kadar indim. Güzel küçük ayakları vardı, her bir parmak bir sana eseri gibiydi. Her hangi bir ayak fetişim yoktu ama kadınımın her yeriyle bütünleşmek geçiyordu içimden. Kafamı kaldırdım, o yüzünü döndü, gel dedi, ona doğru gittim, orta noktada birbirimizle kenetlendik. Tarifi yok bunun. Hem ben onun içindeydim hem o benim içimdeydi. Sarıldık, hareketsiz kaldık biraz, biraz da terlemiştik, terlerimiz birbirine karıştı, ben saçlarını okşadım, o ellerini sırtımda gezdirdi, birden sağ elinin tırnaklarını sertçe sırtıma batırdı. Acı çekiyor ama zevk alıyordum. Kulağıma yaklaştı dudakları, kulak mememi emerken hadi dedi, hadi. Sırtüstü yatırıp ellerimle bacaklarını sımsıkı kavradım, ve yavaşça içinde gidip gelmeye başladım. Elleriyle çarşafı çekiştiriyor, dişleriyle alt dudağını ısırıyor, bazen saniyelerce nefessiz kalıyor, arada bana bakıp gülümsüyordu. O anlarda içinde olmak yetmiyor kadınımın içi olmak istiyordum, organlarından biri olup içinde yer bulmak, hep onunla olmak, o olmak istiyordum. Dakikalarca böyle seviştikten sonra, hafifçe doğrulup bana sarıldı ve beni kucağına al kocacığım dedi. Sağ elimle belinden, sol elimle sırtından sarıp ayağa kalktım. Ellerini omzuma koydu, kalçalarını avuçlarımın içine aldım ve yukarı aşağı gidip gelmeye başladı, yorulmaya başlayıp yavaşladı ve en sonunda bana sarılıp öylece kaldı. O an aynaya baktığımda, benim kafam, onun sırtı, benim bacaklarım gözüküyordu. Tam istediğimiz gibi, tek bir vücut gibiydik, iki ayrı ruh tek bir vücuttuk. Saçlarının dibinden, ensesinden aşağı süzülen ter damlası sırtından akarken parmağımla yakalayıp dudaklarıma götürdüm, Emel tadıyordu, kadınım tadıyordu. Yatağa geçtik tekrar. Kollarımın arasında sırtüstü yatırıp onu kollarımı sırtından almadan içinde gidip gelmeye başladım yine. Kulağıma yaklaşıp hiç bitmesin diye fısıldadı, bitmeyecek diye cevap verdim. Bu mutluluk hiç bitmeyecekti, ayrı doğmuştuk ama, birlikte yaşayacak, birlikte olacak, birlikte ölecektik. Bir kaç dakika daha böyle seviştikten sonra bacaklarını belime sar dedim, sardı, birbirimize daha sıkı sarıldık, terli vücutlarımız birbiri üzerinde kayarken daha hızlı hareket etmeye başladım, en sona gelip içinde sarsılmaya başladığımda birbirimize bakıp gülmeye başladık sessizce. Sakinleşip bir kaç saniye öylece durduk. Terden alnına yapışan saçını düzeltip alnından öptüm ve yanına uzandım. Kaşık şeklinde, ben arkada o önde yatağa uzanıp üzerimizi örttüğümüzde içimde mutluluk, güven ve huzurdan başka hiçbir şey yoktu. Emel'i kollarımla sarıp omzundan öptüm ve gözlerimi kapattım.
Saat kaçtı acaba, dokuz mu? Hava ne kadar da puslu gözüküyor. Yatakta doğrulup etrafa baktım, pek tanıdık gelmiyordu. Ayağa kalktım, etrafa saçılan eşyalara baktım, gözüme ilk transparan mor bir külot takıldı, en sevdiğimdi bu. Kendi eşyalarımı bulup giyinmeye başladım, yataktaki kadın hala uyuyordu, güzel gözüküyordu, geçmişten bir şeyler hatırlatan eski şarkılar gibiydi yüzü. Eğildim, yanağından öptüm, açık olan sırtını örttüm. Giyindiğimde ceplerimi yokladım, telefonumu aldım, salona yöneldim, güzelce hazırlanmış ve tüketilmiş sofrayı gördüm. Keman sesi kulak tırmalıyordu havada. Papatyalar gözüme çarptı, vazodan çıkarıp aldım, ceplerimi yoklayıp, üçyüz lirayı toparladım ve masanın üzerine bıraktım. Sessizce koridoru geçip ceketimi aldım ve yavaşça kapıyı kapatıp evden çıktım. Bir adım attığımda anladım, Allah'ın belası fotosel yine çalışmıyordu. Asansöre hiç bakmadım bile, karanlıkta düşmemeye çalışarak indim aşağı ve apartmandan çıktım. Tekrar saate baktım, ona geliyordu, tarih, yirmibeş aralık. Bir taksi çevirip bindim. Nereye abi dedi, mezarlığa dedim. Hafif çiseleyen yağmurun alında mezarlığa geldim. Mezarlık her zaman olduğu gibi yine bomboştu, kimse artık ölüleri önemsemiyordu. Bu devirde oksijen tüketmek fazla bir marifet sayılıyordu bence. Mezarlığın patika yolunda biraz yürüyüp, ilk sağdan döndüm ve onbeşinci mezarda durdum, Emel Çakmak bindokuzyüzsekseniki tire boşluk. Eğilip papatyaları soğuk toprağa bıraktım ve doğruldum. Toprağa, altındaki yarıma baktım. Çok özlemiştim, yeşil gözlerini, yanağındaki gamzesini, susuşunu, gülüşünü çok özlemiştim. Ama hiçbir şey gelmezdi ki elimden. Avuçlarımı yüzüme bastırıp aşağı doğru sürdüm sertçe ve çaresizce. Gözümden süzülürken bir iki damla yaş, kaldırdım kafamı ve hiç bitmeyecek aşkım dedim. Hiç bitmeyecek.

Kırmızı Ferrari

2012-12-23T15:24:00.000-08:00

Yalnız yatılan her gece bir küfürdür elbet tüm olasılıkları yalnızlığa indirgeyen bünyeye. Yatakta kıvranır durur, sağ şerit boş, sol şerit fazlasıyla akıcı, yatağın tam ortası, son sürat uyur gider bir ömür. Ne sollamaya çalışır kimse, ne sıkıştırır bariyerlere bir başkası. Sabah kırmızı ışıkta başlar durmaya yalnızlık, gece olunca yanar tüm yeşiller, gaza basar yalnızlık. Yola çıkar tüm yatak arabalar, aynı çocukken hayal edildiği gibi kırmızı ferrari rengi arabalar, aynı çocukken olduğu gibi yalnız, hatta öcü bile terketmiş artık. Belki bir ihtimal olan anne ile babanın arasında yatma devri de geçti, çıkıp şeritten bir iki tur atınca evde, biraz lastik yakınca anlaşılır; 130 metrekaredir yalnızlık, 3+1'dir, bazen balkonu bile vardır yalnızlığın. Tüm bunların sebebi yalnız olduğu kadar uykulardır rüyalardır, hiçbir yalnız gece uyumaz, her yalnız bir gece bekçisidir, sabah güneşi doğurur, kapar gözlerini, görmeden, tepesinde başkasının mutluluğu gibi yükselen sarı devi. Ve uyur yalnız, rüyalar görür başlarda, yalnız olmadığına dair, rüyalar görür ümit veren, ve gittikçe rüyalar bile tek kişilik olmaya başlar, rüyalar bile çift kişilik masalarda yenilen tek kişilik menülere benzemeye başlar. Zaten neden çift sayılı sandalyelerle donatılır ki tüm masalar, 2'ye bölünmeyen mutluluklar yaşanamaz mı? Gerçi kimi kandırıyoruz, 3-5 değil ki bu, 1. 1, tek başına hiçbir şey olan 1. Her sayıyı, her mutluluğu bölen 1, asal sayılar kümesine bile alınmayan, yalnızların kulübünden bile kovulmuş 1. Hem yalnızların kulübü mü olurmuş, yalnız dediğin evde oturur, torrentten film indirir, kahve filan yapar 3in1. Çay bile lükstür yalnıza, zira çay bile 2 kişiliktir. Kafası bunalınca da bira içer, rakı bile yalnızla muhabbete gelmez, kadeh tokuşmadikça rakı mı içilirmiş? Tekli koltuğunda yalnız, gözü filmde, bir elinde sigara, bir elinde saatine göre, gününe göre bira veya kahve, günler böyle gelir geçer; bira veya kahve, bira veya kahve, bira ve kahve. Sigarası da söndüğü gün ölür, kül tablaya, yalnız toprağa dökülür.

Bir Sürü Delikanlıya Dostça Öğütler

2012-11-13T12:00:00.000-08:00

tibet’e git.
deveye bin.
incili oku.
ayakkabılarını maviye boya.
sakal bırak.
kağıttan bir kanoyla dolaş dünyayı.
the saturday evening post’a abone ol.
çiğnerken sadece sol tarafını kullan ağzının.
tek bacakllı bir kadınla evlen ve düz bir usturayla
traş ol.
ve kadının koluna adını kazı.

benzinle fırçala dişlerini.
bütün gün uyu ve gece ağaçlara tırman.
keşiş ol viski ile bira iç.
kafanı suyun altında tut ve keman çal.
pembe mum ışığında göbek at.
köpeğini öldür.
belediye başkanlığına aday ol.
bir varilin içinde yaşa.
baltayla kafanı yar.
yağmurda lale ek.

ama şiir yazma.

Demiş Bukowski. Saygılar.
Çilekeş Bukowski

Sarhoş

2012-11-04T11:37:00.002-08:00

Ben olmadım o kadar sarhoş
Görmedim sensiz rüya
Ben olmadım o kadar sarhoş
Görüntün karışıyor parlayan aya

Bakarken sana
Gülüyorum
Şişeler yalpalıyor
Sanki ben yürüyorum

Bakarken bana
Gülüyorsun
Renkler karışıyor
Sanki sen gidiyorsun