Bir Biyokimyacının Kanserle Yolculuğu

GÜNDÖKÜMÜ

2012-06-23T15:43:00.002+03:00

GÜNDÖKÜMÜ *

Kendimi üstüne fırlatacağım

ey ölüm , boyun eğmeksizin ve

yenilmeksizin.

V.Woolf

* Bu yazıyla hem 4/Temmuz /2003 de kaybettiğimiz Tomris Uyar’ı analım istedim hem de Haziran aydökümünü ! vereyim dedim…

Kemoterapiyi bırakalı yaklaşık 7 ay oldu tüm biyokimyasal ve radyolojik sonuçların kötü göstergelerine karşın Karia şifacılarında da yazdığım gibi şifacılardan destek aldığım şu son 1,5 aydır hiç olmadığım kadar iyiyim hatta o kadar ki tam zamanlı tekrar çalışmaya mı başlasam diye düşünmeye başladım ! .

Mayısta Yatağan’dan döndüğümden bu yana kayda değer bir şey yapmadım ama zaman nasıl geçti onu da anlayabilmiş değilim . 3 Yıldır evi ve ev işlerini önemli ölçüde aksattığım için dolaptı , sandık odasıydı , kenardı , köşeydi derken Haziran’ın ortasını yapıvermişim . 1-2 Gün sonra gene Güneye ineceğim hem deniz , güneş ve günbatımı fotoğrafları yakalamaya , hem de Yatağan’ı ziyaret etmeye !.

Aşağıdaki notlar ortalık toplarken elime geçti , 3 ay kadar önce başucumda gezdirdiğim defterlerimden birine karalamış ve unutmuşum . Okuyunca , karmaşık ruh hallerim ve sızlanma modlarım önemli ölçüde geride kaldı iyi ki kararımı netleştirdim diye keyiflendim , bir taraftan da inşallah böylesi karmaşık ruh hallerine ilişkin son notlarım olur bu sayfalar diye düşündüm .

Kolay değil dostlar , çok yıpratıcı koca bir üç yıl geçmiş ,.. Sürecin geride kaldığına emin olduğum anda klavyenin başına oturup şifacıları , ve neler yaptıklarını hepsini yazacağım ama daha erken kimseye gereksiz ümit vermek istemiyorum , dedim ya ben iyiyim ama göstergeler hala bozuk !.

Temmuz ayında Faralya köyü anıları ve fotoğraflarıyla buluşmak üzere ,...

23/Haziran/2012

Şehir

29 Şubat 2012

4 yıl bu tarihte yazamayacağım , 4 yıl sonra !?..

Tomris Uyar’la çok geç tanıştım , çevirilerini okumuştum ama öykülerini hiç okumamıştım. Son aylarda depreşen Biyografi merakım ömürlerimizin ! son demlerinde tanışmamızı sağladı ,.. Kafa kadınmış .

Gündökümü –Bir UyumsuzunNotları - başlıklı 2 ciltlik anılarını okuyorum .

Bir içki içme ritüelini anlatmış (pg178) Ehhh .. yani bu kadar olur tıpkı ben !

(Kurşun kalemimle yazmaya devam edeyim diyerek ara verdim ama kendine ait odası olmayan ,mutfakları ve yatakları yazma ve okuma mekanı olan bütün kadınlar gibi en sevdiğim kurşun kalemim kayıp ! bununla idare edeceğiz …) Nerde kalmıştık ?, 178. sayfadaki içki muhabbetinde (silgimde kayıp bu arada !) …

Heveslendim , ben de benimkileri yazayım dedim.

“ Pırıl pırıl yıkanmış yıkanmış bir balkonda , sıcak bir günün akşamüstüne devrildiği saatte içmeyi sever(d)im Votka –Limon ya da Cin - Toniği .

Dışarda kar yağarken - tıpkı bu geceki gibi – iyi cins bir konyak (şimdilerde çayla idare ediyorum) ve çikolatanın keyfini hiçbir şeye değişmem/değişmezdim !.

İşten yorgun dönülmüş akşamüstlerine hava soğuksa Viski çikolata , sıcaksa buz gibi Bira eşlik eder(di) ,. (ne güzel günlermiş o günler)

Dalgaların seslerini hemen ayaklarımın dibinde hissettiğim yaz akşamları Rakıyı ,

Uzaklardan deniz kokusunu duyarak yenen keyifli yemeklerde Kırmızı Şarabı başka içkilere değişmem(zdim) …”

Bu kadar iştahla beş dakikada sayfaları çiziktirmemi ,

Yazmayı özlememe mi ?

İçkiyi özlememe mi ? ,

yoksa Gündökümlerini sevmeme mi ?, bağlamalı …

Ayrımcılık yapmayıp (d) hepsi şıkkını işaretleyeyim .

Birde kalem ve kağıt gerçeği var tabiki .

Bugün 29 Şubatın mana ve önemini idrak eden bir vatandaş olarak aslında sabahtan beri içimden hep bir şeyler yazmak geldi ama klavyenin başına geçip açtığım birkaç Word dosyasına da manasız şeyler çiziktirince “hımm demek ki canın yazmak istemiyor kendini zorluyorsun” dedim ve yazı eyleminden vazgeçtim .

Kalem ve kağıt ikilisinin hayatımın fetişleri olduğu gerçeğini kabullenmemin zamanı çoktan geçti ama ,… Aslında bu kabul etmeme /red geleneğinin temelinde yatan derinlerden seslenen iç sesi gayet iyi tanıyor ve biliyorum

“ Kendine ait bir oda “ .

Lakin bir ayağım çukura kaçmışken bir odam olamayacağı gerçeğini , odam olmadan da yazma eylemi/yazma isteği geldiğinde kaleme sarılmam gerektiğini , beynime anlatmam lazım .Yazdıklarımın ortalık yerlerde olması , başka gözlere de göz kırpıyor olması artık bir şey ifade etmediğine göre ! , “ İçi dışı bir” Bir kadın haline dönüştüğüme göre !!

Vay bee ,.. 178 . sayfadaki 3 satırlık betimlemeden nerelere geldim . Bu kadarla yetireyim kitap pek keyifli okumaya devam etmek istiyorum.

364 . sayfadaki küçük burjuva hallerini , Rönesansı ve Aydınlanması olmayan gariban ülke aydınlarının biçareliğini anlattığı son paragrafı da not edeyim ve şimdilik bu kadar diyeyim …

29 Şubat 2012

21.55 Mutfak / Şehir

7 Mart 2012

Beynimde sürekli yazıyorum iş kaleme ya da klavyeye gelince bir durgunluk bir kaçış isteği tüm benliğimi sarıyor , “yüzleşmeden kaçış “ diye yorum yapıyorum, ne kadar doğru bilemiyorum . Sürekli yumruk yemekten bitap düştüm aslında en büyük neden O sanırım . “ Hacıyatmaz “ dan beter oldum ,.

Yumruk ye - nakavt ol – yere yapış – dikil ayağa – yumruk ye – nakavt ol – tekrar dikil … bir kısır döngü , biteviye bir süreç , nereye ve ne zamana kadar ?...

Hacıyatmaz bozulmaya başladı herhalde ki tekrar dikilmesi güç oluyor oradan buradan ittirip kaktırmak destek olmak gerekiyor .

Bazen çok süslüyorum , ojeler , rujlar , renkli kıyafetler bazen bir pijama / sabahlık ,.. bazen bir sevinçle güne merhaba diyorum , akşama hüzünle elveda ,.

Karmaşık ruh halleri .

“Kemoterapiden tamamen vazgeçsem her ay marker kontrolünü bıraksam hayatın kalan günlerine kendimi teslim etsem , tıpkı denizin koynuna kendimi bırakır gibi kendimi yaşama bıraksam , gittiği yere kadar kararını alabilsem , aldırsalar beni rahat bıraksalar sanki çok daha iyi olacakmışım gibi”.

Tıpkı şimdi olduğu gibi bazen bu duygular baskın oluyor bazen de teslim olmayıp söylenenleri yapmazsam hata yapıyormuşum duygusu .. Git – Gel ler arasında geçen boş günler/boşlukta günler . Vee sanırım beni en çok kahreden de bu boş günler , her sabah günün programını yapmaya çalışıp bir şey bulamayınca daha depresif oluyorum . Yapabileceğim şeyler ,yazacağım ya da ilgileneceğim konular var ama çoğunlukla bir şey yapmak gelmiyor içimden .Neyse gene sızlanma modundayım ,bu mod bana bir şey kazandırmıyor ne çare ki son aylar bu moddan çıkamadım bir türlü.

Hoşçakal

7 Mart

23.15 Şehir

Karia Şifacıları ...

2012-05-10T22:02:00.001+03:00

Benim yazılar “aylık bülten” havasına girdi , 1 ay geçmiş blogda hareket yok .Tembellik yapıyorum aslında hareket var , Kanserim de hareketli ,Ben de hareketliyim, beraber geziyoruz da !.

Geçen ay yazmıştım “kalbim Ege’de kaldı “diye ,.. Kalbi , Kanseri ve Aslı’yı bahane edip gene indim Güney İllerine, Akyaka’yı mesken tuttum, Karia şifacısında şifa aradım ! …

Şimdi eminim Şifacılarda nerden çıktı diye soruyorsunuz !?..

Bende yanıtlıyorum ;

Geçen yazımda PET CT sonrası kendimce alternatif birşeyler yaptığımı Nisan ayındaki rutin kontrollerime kadar kaçmayı planladığımı yazmış sonuçlara göre yeni yol haritası çizeceğim demiştim. 10 Nisanda -genel kontrol dönemimdi- Torax CT , Batın MR ve Markır sonuçlarım PET e uyum gösterip , akciğerdeki nodüller %50 daha büyümüş , lenf nodları ceviz büyüklüğünü geçmiş ele gelir hale gelmişler !, markır olmuş 500 gibi veciz durumlar ortaya çıkınca, benim kendi kendime tedavimin kıymeti harbiyesinin olmadığı belli oldu . Belli oldu olmasına da, lakin benim kemodan uzaklaştıkça iyileşmem devam etti. Tüm radyolojik ve biyokimyasal değerlere inat iyilik halim devam ediyordu acilen kemoterapiden kaytarmak için yeni nedenler bulmalıydım işte bu Karya şifacısı işi tam o günlere denk geldi.

Blog yazılarımın en başlarında bir yerlerde yazmıştım hatırlarsanız “kanser olduğum ilk günlerde sayısız şifacı ve şifa veren kişi – adres ve faydalı yiyecek bombardımanına tutuldum, aman iç sesinizi dinleyin prim vermeyin” diye . O günlerdeki İç Sesim Darwin’ciydi !! şimdilerde ne olduğu belli değil , Kemo ve Radyo dayaklarını yiyince feleğini şaşırdı garibim.

Sonuçta etrafa haber saldım “ üfürükçü yarışması açtım katılan kazanıyor” diye !!.. Komşum Mete’nin Yatağan’daki şifacısı ile Filiz’in Fındıkzade’deki İksircisi yarışı göğüslediler ve Nisan sonu itibariyle dostunuz kendini şifacılara terk etti !…

Kötü mü ettim? ,.. Vallahi özellikle şu son bir haftadır hiç olmadığım kadar iyiyim , tıpkı kanser öncesi günlerdeki gibi hareketliyim, kıçım şahane , oram buram ağrımıyor zaten her gören “Feyza çok iyi görünüyorsun” diyor.

10 günün içinde gelişen bu hızla iyileşme sürecinin – söz konusu olan fiziksel iyileşme iç cenahta ne oluyor onu 3 ay sonra anlayacağız - müsebbibleri ; şifacılar mı ?.. 4 aydır kemodan uzak olmam mı ? .. tekrar kemo olmamak için beynimin davaya müdahil ! olması mı ? yoksa sondan bir önceki ! iyilik hali mi ?

Her ne hal ise “Elle gelen düğün bayram” der ya bir özdeyişimiz , bende kendimi sürecin akışına bıraktım,.. Günü , Anı yaşa fazla deşeleme…

Kanser durumum budur arkadaşlar ,..

Karia Şifacısına gelince ; Bir tarihlerde (2006 ) Karia uygarlığına merak salıp ciddi okumalar yapınca Karia bölgesinde (Muğla –Aydın ) önemli bir çok okült merkez olduğunu ,Güney Batı Anadolu’nun MÖ 5000 lere kadar giden uygarlığının sakinlerinin yazıları hala tam çözülememiş Leleg ve Kar halkları olduğunu öğrenmiş ve Sümerlerin bu halklara “Deniz kıyısındaki güneş bahçesi halkları “dediğini , Mısırlı Firavunların zamanında ise “Denizin yüreğinde yaşayan insanlar” olarak adlandırıldıklarını okumuştum. Dağlık bölgelerde yaşayan halkların ise hep isyankar ve özgürlükçü olduklarını okuduğumda aklıma Aydın’ın Efe diyarı oluşu gelmiş ve “Zeybek kültürü antik döneme kadar taşınır mı acaba?” diye düşünüp notlar çıkarmıştım araştırmak üzere . Tüm bu özelliklerinin yanısıra Karia’da bir çok kentin kehanet merkezi olduğu ve kahinleri barındırdığı bilgisi de ilgi çekiciydi , hele bu merkezlerden bazılarının her sene deniz- güneş- balık diye Bodrum’a giderken (Stratonikeia-Eskihisar , Lagina – Turgut Leyne ) ve Bodrum’un içinde ! önünden geçip gittiğimiz yerler olduğunu öğrenince (Pedasa –Konacık Gökçeler köyü , Salmakis – Bardakçı , Telmesos –Gürece) .

Karia kentlerinin bir bölümünü okumalara yoğunlaştığım sene gezmiş, ama önemli bir kısmını sonraya bırakmıştım . Kanserim beni Yatağan’da Şifacıya götürünce Yatağan ilçe sınırları içindeki Stratonikeia ve Lagina’yı ve Tanrıça Hekate’yi ziyaret etmek farz oldu !!!..

Size her zaman yazıyor ve söylüyorum gezmeyi kafanıza koyunca kanserde olsanız bir yolunu buluyorsunuz. “ Yatağan’da şifacıya gideceğim”! bir yöntem mesela .

Şifacı ve Şifahanede ! gördüklerim yaşadıklarım ilerleyen zamanlarda ayrı bir yazı konusu olacak. Şimdilik , bu yaşa kadar aldığım eğitim, öğretim 1 haftada yerlerde sürünür, sıfırlanır hale gelip depresyona girmeme ramak kalınca , bir dinginlik hali geliştirip olayları kaşımadan deşmeden “kabul” noktasına geldiğimi söylemekle yetineyim .

Şifacı'daki sabah on - akşam beş seansları ! arasında ise Karya’nın antik kentleri ve Muğla’nın beldelerinde Baharın keyfini çıkarıp epey fotoğraf çektim.

1960’lı yıllarda Acıbadem’de ! anneannemin evinin önündeki Gelincik tarlasındaki yuvarlanmalardan sonra , Gelinciklerle tek tük kenarda köşede karşılaşmanın ötesinde bir beraberliğimiz olamamıştı geçen haftaki Lagina gezisine kadar. Kırmızı tarlanın muhteşemliğini ,bulutların dansını fotoğraflamaya çalıştım ama! …

Yolunuzu o yöreye düşürürseniz Pınarbaşında (her yerde yön tabelası var) güzel bir saç kavurma yemeyi, ördeklerle kazlarla çınarların serinliğinde keyif yapmayı da unutmayın.

Stratonikeia uzun yıllar Eskihisar köyü yerleşim alanında kaldığı için birçok köy evinin yapımında antik taşlar kullanılmış . Kenti Lagina’ya bağlayan Kral yolu bir başka adla Kutsal Tören Yolu ve Nekropol ne yazık ki kömür ocakları ve Termik santral yüzünden kaybolmuş.

Osman Hamdi Bey sayesinde Lagina kazısıyla bir ilk gerçekleştirilmiş yabancı desteği olmayan ilk yerli kazı olarak Arkeoloji tarihine geçmiş . Turgut beldesinde de Osman Hamdi’nin kazı sırasında kaldığı evi restore edip müze haline getirmişler hoş bir yer gitmeye değer, yoldan çok uzaklaşmıyor Ege’nin sessiz sakin bir beldesinin köy kahvesinde çay içip sessizliğin tadını çıkarıyorsunuz.

Bu bahsettiğim yerler Yatağan Milas karayolunda , Yatağan Muğla yolunda ise Belen Kahvesi ve Belen Değirmeni var, nefes almalık güzel yerler , Muğla’nın dağ köylerini dolaşmak da gezimizin bonusu oldu, keyif kattı .

Tarihi seviyor Ören yerlerini gezmekten hoşlanıyorsanız Ankara’dan ya da İstanbul’dan arabayla gelirken sizi hiç zorlamayacak yerler sözünü ettiğim yerler ,..

Kanserle birlikte yaptığım Seyahatler beni “Yaşamda iyi ya da kötü her şeyin bir nedeni olduğuna inananlara daha fazla inanmaya çağırıyor” Neden acaba ?!!!...

Kalın sağlıcakla.

10/Mayıs/2012 Şehir

Kaçak Hasta ...

2012-04-02T23:32:00.002+03:00

70’li yıllarda Kaçak isminde sürekli kaçan bir adamın başrolde olduğu bir dizi yayınlanırdı televizyonlarda , bana eskilerin deyimiyle ” temcit pilavı” gibi geldiği için sevmezdim ama o kadar fenomen bir hal almıştı ki başrol oyuncusunun pardesüsü ve dizinin müziği izlemediğim halde bugün bile aklımda.

Nerden aklına geldi 40 yıllık dizi derseniz ?, Kendimi son günlerde O adam gibi kaçak hissediyorum . Kanserli hücrelerimden kaçmaya çalışıyorum lakin benim cüceler boylarına poslarına bakmadan bir depar atıyorlar bütün avantajımı yitiriyorum ,.. Cücelerle yaptığım kovalamaca yetmezmiş gibi son günlerde doktorlarımla da bir kovalamaca başladı .

Ocak ayında karşıma dikilen PET CT raporu sonrasında memleketimin bütün onkologları ! Kemoterapiye başlamam konusunda fikir birliğine vardılar. Ben bu fikir birliğine bir türlü iştirak edememenin sancısı ve sıkıntısı ile tüyme yolunu seçtim !..

Bu satırları size Bodrum’da Dinç pansiyonun önündeki koltuklarda bir yandan Kedi gibi güneşlenip ! ,bir yandan da “ahh ne olacak benim halim ?.. “ düşüncelerine gark olmuş bir halde yazıyorum !!! ...

Sevgili dostlar , Kanserdaşlarım , - eski Sovyet jargonuyla yaptığım girizgahı bağışlayın , Vasili Grossman’ın 2. Dünya savaşı ve Stalin Rusya’ sını anlatan dönem romanı, Yaşam ve Yazgı adlı 3 ciltlik kitabını okuyorum ,konunun meraklılarına tavsiye ederim - farkettiğiniz gibi gene bir yolculuğa çıkmış bulunuyorum yukarda da yazdığım gibi bu yolculuğun konsepti ! “kaçaklık “üzerine .

Neden kaçaklık yaptığıma gelince ,.. Tüm raporlara karşın kendimi çok iyi hissediyorum , 2,5 aydır kemo almadığım için aşağı takımlar ! nispeten yola geldi ,1-2 kilo aldım ,kan değerlerim markırım hariç ! gayet iyi ,halsizliğim nispeten azaldı vs vs.

Kanserli tümörlerimin tekrar agresifleşmesi ve markırımın yükselmeye başlamasına karşın durum bu . Bende kendime 1-2 ay daha kafa tatili verdim ve Kaçtım …

Bu arada 20 gündür pek bilinmeyen bir alternatif tedavi yöntemiyle uğraşıyorum bu 1-2 aylık molayı birazda bu tedavinin sonuçlarını görebilmek için verdim , iyi ya da kötü tüm gelişen süreci ve detayları elle tutulur sonuçlarla birlikte paylaşacağım , henüz bir şeylerden söz etmek için erken .

Yukardaki satırları 16 Mart’ta yazdıktan sonra, gezmekten yazıyı tamamlama fırsatı bulamamıştım , fotoğraflarımdan da anlaşılacağı gibi Güney Ege ‘de doyasıya bir bahar keyfi yaşayıp İstanbul’a dönmüş bulunuyorum .

Bu satırları da yıllardır ilk defa bu kadar uzun tatil yapmanın keyfiyle yazıyorum. “Mutluluk anlık duygudur uzun zamana yayılamaz “diye okumuştum bir yerlerde ,. Kanserimi ve Kaçaklığımı unuttuğum anları yaşadım ve sonrasında Mutluluk bu işte dedim !,.ölmüşsün , yaşamışsın boş veeerrr “Mutlusun “ . Gerisi boş .

Yolculuk anılarına geçmeden hemen yazmamda fayda var kaçaklık halim devam etmekte olup kanserimle ilgili olumlu ya da olumsuz herhangi bir bilgi sahibi değilim .

Şubat başındaki Ankara seyahatinden de acil kemoterapiye devam kararı çıktığını daha önce yazmıştım , zaten sevgili cool Onkoloğum ! PET raporu sonrası bana verdiği tüm izinleri kaldırıp hemen raporumu hazırlamış ve Eczacılar birliğine postalatmıştı. Başlanacak kemoterapi ilacı soğuk zincire uygun olarak kargoyla Eczacılar birliği tarafından doğrudan evime gönderilip bana teslim edildi. Prosedür böyleymiş . ( Bu ilaç benim hastalığım için kullanılacak en son ilaç başkada bir ilaç kalmadı zaten.) Bende gelen ilaçları -22 kutu – pasta kutusuna ! sarıp dolaba kaldırdım ,her dolabı açtığımda sinirim kalkmasın - Aaaa ne zaman pasta almıştım diye düşünüp sonra olayın ayırdına varayım diye – işe yaradı valla imajı düzeltince sinirimi fazla oynatmıyor . Özetle İlaçları da dolaba tıkıp tüydüm anlayacağınız .

Kaçaklığımı bir süre daha sürdürüp keyfini çıkarmayı ve alternatif tedaviye devam etmeyi düşünüyorum , markırıma göre yol haritası çizeceğim .Alternatif tedavinin olumlu yada olumsuz sonuçlarını da o zaman detaylarıyla paylaşacağım. Şimdi boş verin kanseri manseri gelin Ege’de baharı yaşayalım …

Uzun yıllardır Bodrum’ a yaz aylarında ayak basmam, ama bahar aylarında yarımadanın her tarafı kır çiçekleri , papatyalar , gelincikler ve katırtırnaklarıyla dolduğu zaman bir başka güzel görünür gözüme, yaz çirkinliklerini unuturum hemen .Üstelik geziyi Bodrum’la sınırlamayıp Bozburun’a kadar uzanınca güzellikler katmerlendi .

Uzun araba yolculuğuyla yorulmamam için gece konaklamalı kısa bir rota belirledik kendimize. Bodrum’dan yola çıkıp Milas – Yatağan - Muğla üzerinden Akyaka ‘ya geldik, küçük , sempatik ,denizin dibinde bir otele çantaları koyduk ve keşfe koyulduk .

Çok uzun yıllar önce dere kenarında yediğim akşam yemeği ve Akyaka’ya hayat veren Nail Çakırhan - Halet Çambel hocaların yaşam öyküleri dışında bu kasabayı bilmiyordum ve bu kadar geç keşfetmiş olmama üzülmedim desem yalan olur.

Pırıl pırıl , içilesi bir suya sahip Azmağın güzelliği ,.. Hiçbir çirkin yapılaşmanın olmadığı sokaklar , evler ,.. Nefis bir orman, yürüyüş yolları ve deniz kestaneli ! bir Deniz . - Deniz kestanesi ancak çok temiz denizlerde yaşayabilir biliyorsunuz. - Akşam dere kenarında ördekler ve kazlarla birlikte yenen, ılık bir bahar gecesi yemeği ve uyku .

Sabah kahvaltı sonrası rotamız , Gökova’nın başka güzelliklerine doğru yol aldığımız kısa bir araba yolculuğu ,.

Turnalı köyü ve Akbük .

Cennetten iki köşe , bakir ellenmemiş diyarlar , gelincikler , rengarenk mine çiçekleri , limonlar , mis kokulu mandalinalar , tavuklar , horozlar , mandalar , ılık bir hava , akvaryum gibi bir deniz .

” TOplu Katliam İdaresini buralara yaklaştırma , bu güzellikleri İnsanlık yoksunlarının talanından koru yarabbim “ diye epey yakardım yukarılara , işe yarar mı ?..

Bir sonraki yolculuğumuzu ördeklerle , kuğuların gezinti yaptığı bir ırmağa , Çam ve Günlük ormanlarının arasından denize ulaştığımız Bördübet’e yaptık .Tesisler kapalıydı ama doğa kucağını açmış tüm güzelliğiyle bizi bekliyordu .

Datça yolundaki bu saklı cennetten ayrılıp bir başka koya Hisarönü Körfezine yol aldık . Yaz aylarında onlarca insanın deniz üzerinde yürüdüğü gibi bir algı yaratan Orhaniye koyundaki ünlü Kızkumu’nda yalnızlığın keyfini çıkardık , denize dokunmanın hazzını yaşadık . Sonrasında ver elini Selimiye ,. Açık bulabildiğimiz bir küçük pansiyona yerleşme ve doğruca otlara ,börtü böceğe ! ve balığa doymak üzere Sardunya’da yer kapmaya . Bilmeyenler için kısa bir ara not - Sardunya , ünü yabancı yatçılara kadar yayılmış yaptıkları her yemeği hakkını vererek yapan bir balık restoranı , Mart ayında bile tüm masalar doluydu –

Sabah , yakmayan ama ısıtan keyifli bir güneş altında denizle iç içe güzel bir kahvaltı ve Bozburun’a hareket .

Yolda papatyalar arasından Selimiye koyunun muhteşem manzarasına dayanamayıp fotoğraf çekmeye kalkışınca yukardaki manzara ortaya çıktı , karnım çömelmeye ve eğilmeye engel olduğu için! attım kendimi çimenlerin üstüne ,.. Ben titretmeden deklanşöre basmaya uğraşırken Ahmet’te beni fotoğraflamış .

Bozburun’da kahve molası sonrası Marmaris’e doğru yol alıp Marmaris eski limanda bira - patates ikilisinin keyfini çıkarıp akşam Azmak kenarındaki güzel bir otelde konaklamak üzere Akyaka’ya döndük .

Bir sonraki gün Gökova körfezinin zaman zaman kıyısından çoğunlukla da dağ köylerinden geçen kıyı yolundan Bodrum’a yol aldık .

Akyaka – Akbük – Ören – Çökertme – Mazı - Mumcular – Bodrum rotası yolun oldukça bozuk olması yüzünden beni zorlasa da herşeye rağmen gidin gezin diyeceğim beldeler .

6-7 sene önceki yaz aylarında Mazı ve Ören’e yaptığım gezilerde yolun bu kadar kötü olmadığını hatırlıyorum , belki kış çıkışı olduğu için böyleydi yaz gelmeden onarırlar kimbilir !.

Sizlerde benim gibi Yazlık beldeleri bahar aylarının renkliliği ve sessizliğiyle sevenlerdenseniz kendinizi ödüllendirin ve hemen yola çıkın 2 - 3 gün bile nasıl iyi gelecek göreceksiniz . Mayıs sonuna kadar zamanınız var , uçak biletleri ucuz , pansiyonlar, oteller yaz fiyatlarının yarısı hatta üçte biri , dinleyin beni sonraki bahara ertelemeyin düşlerinizi …

Evet dostlar ,bu kısa turun ardından Bodrum Turgut Reis de görümcemin ” kaptan köşkü” ne benzettiğim evinde bir hafta daha ağırlanıp ,değişik beldelerin (Gümüşlük ,Torba ,Akyarlar vs.) bahar sessizliklerinin tadını çıkarıp Kürkçü dükkanına dönmüş bulunuyorum ama , klasikleşmiş ve çok sevdiğim bir şarkının sözleriyle “KALBİM EGE’de KALARAK “ .

2/Nisan/2012

Feyza

Haydarpaşa’ya güzelleme ...

2012-02-05T16:46:00.002+02:00

Güzelleme başlığına kanıp şiir falan döktüreceğimi sanmayın , benimki “ başlık kandırmaca yöntemiyle” okuyucu sayısını arttırma ! , Gazteci milletinden ! öğrendim bir deneyeyim dedim , görcez bakalım ne kadar okunacak ?..

Sulu ve geveze bir günümde olduğumu yazının girizgahından anlamışsınızdır , son durum raporunu verip ufak , ufak Haydarpaşa’ya intikal edeyim :

Ölmedim ,.Gitmiyom ,.. Kalıpdurum ,.!!

Nedir bu” Ege ağzı” sorularına yanıt ; Küllükü ! özledim , Egeyi özledim , çekip gidesim var ama Ankara’ya çağrıldım , emir büyük yerden , boynum kıldan ince !.. Gitmezsem moktan bir ilaca başlamak gibi tehditler savrulacak biliyorum , o yüzden gidimde hem kendimi acındırırım , hemde sevgili dostumun ülkenin bütün onkologlarına beni gösterme kararlılığına ! katkım olur dedim ve haftaya ;

“Ankara, Ankara güzel Ankara

Seni görmek ister her bahtı kara “

türküsünü çığırarak , dara düşmüş bir vatandaş olaraktan Ankara’ya gidcem !! .

Sonuç olarak Kanserle ilgili geniş raporumu ve kanserdaşlarıma öğütleri Ankara dönüşü sunacağımdan konuyu daha fazla saçmadan Haydarpaşa’ya geçelim …

Efendimm ,.. nerden çıktı bu Haydarpaşa muhabbeti dediğinizi duyar gibiyim , hemen izah ediim ;

II.Abdülhamit zamanında İstanbul – Bağdat demiryolu hattının başlangıç istasyonu olarak , taaaa 1908 de yaptırılan 104 yıllık haşmetli Alman yapımı binanın ,… Ve dahi İstanbul’un Anadoluyla bağlantısını sağlayan tüm demiryolu taşımacılığının bir çırpıda yok edilmesine ,..

2 yıl (iki koca yıl ) Tren Miren yok kardeşim , hayden işinize !,. Bu Fetva ve TOplu Katliam İdaresiyle ! ve de başkanlarıyla ilgili yerli yersiz konuşanı da , yazanı da !! Ufalarım haa ,.. mantığındaki açıklamalara ,.. 2 yıl sonrada Haydarpaşa'ya tren mren gelmeyeceğinin İstanbul Başefendisi tarafından gayet sarih olarak " çünkü metro bitiyor " gibi (Paris -Londra vb. kentlerde metro mu yok ? Gar mı ?!! ) absürd bir argümanla açıklanmasına karşın ,.. Oluşamayan kamuoyu ! , duyarsızlık ve ilgisizlik ,.. tahammül sınırlarımı zorlayınca Haydarpaşa’ya gitmek üzere kendimi sokağa atma kararım , Kar , Tipi ve benim kamuoyu ! (Aslı ve Mustafa ) tarafından aklı selime davet edilmemle gerçekleşemedi .

Dün itibariyle hava biraz yumuşayınca hiç olmazsa Eski iskeleden (Beşiktaş iskelesi ) uzaktan da olsa birkaç fotoğraf çekip , güle güle Haydarpaşa demek üzere Kadıköy’e indim . Objektifimin yetersizliği ve ışık yoksunluğu iyi fotoğrafa engeldi ama – benimki de tam oynayamayan gelin öyküsü gibi oldu !! – maksadım durum belgesi oluşturmaktı , iyi fotoğraf değil .

Fotoğrafları paylaşıp yanına bir iki kelâm edeyim dedim ve geçtim klavyenin başına . Bu arada farkettim ki Haydarpaşa’ya ve Demiryolu taşımacılığına ağıt yakmadan duramayacağım , girişteki sululuklarımda durumu hafifletmek için kurgulanmıştır yoksa içim kan ağlamaktadır ,. işte durum budur ! …

Ağıt yakmak kelimesini bilinçli kullandım , zira Haydarpaşa Garının kaderi herhalde , gar bana hep hüznü çağrıştırır . Bu çağrışımın nedenleri üzerine düşününce ; tren istasyonları zaten ayrılıklar ve gitmekler üzerine kuruludur , hüzünlü yerlerdir gibi söylemlerin ötesinde bir şey çıktı karşıma “ Yeşilçam filmleri “!!.

Haydarpaşa’dan trene binip bir yerlere gitmek benim kişisel tarihimde fazla yer tutan bir şey değildir . O görkemli binayı ilk defa yakından - sandala binmek çok hoşuma gittiği için - çok küçükken dedemin ve babamın birkaç defa Kadıköy - Haydarpaşa arasında yolcu taşıyan sandallara bindirdikleri zaman görmüştüm , birkaç kez de Ankara’ya gitmek için gitmişliğim vardır .Tabii Kadıköy’den Karaköy’e gitmek yada tersini yapmak için bindiğim vapur veya motorların her Haydarpaşa iskelesine yanaştığında binanın bir başka güzelliğine tanıklık ettiğim gerçeğini de unutmamalı .

Lâkin , eski filmlerle Haydarpaşa istasyonunu birlikte bir düşünün ;

Peronlardaki ağır ağır çekimlerle !! gerçekleşen “ koşarak kavuşma “ ! sahneleri ,..

Hüzünlü el sallayışlar , pencerelerden yarı beline kadar sarkanlar , tren gardan uzaklaşana kadar yitip giden bakışmalar !,..

Anadolu’dan gelen fakir kızın , zengin oğlanla maceralarının başlangıcında , ürkek ürkek giden gelen trenlere ve koşuşan İstanbul’lulara baktığı sahneler …

Tahta bavullarına oturmuş , Gar merdivenlerinde kendilerini almaya gelecek oğullarını bekleyen yaşlı teyze ve amcalar ,. arkada tarihi yarımada silüetli güzelim İstanbul ,. tüm bu sahnelerin fonunda da Haydarpaşa İstasyonu …

İşte bir çırpıda aklıma gelenler , kimbilir unuttuğum daha Ne sahneler var , Ne sahneler ...

Tabii bu imaj - Haydarpaşa / Yeşilcam birlikteliği - bizim kuşaklara özgü bir şey, üstelik benim gibi yatılı okul çocuğuysanız bir döneminiz banko Yeşilçam filmleriyle geçmiş demektir .

Çamlıca yıllarımda (Çamlıca kız lisesinde 6 sene , 64-70 yılları arasında yatılı okudum) her Çarşamba öğleden sonra yatılı öğrenciler için beden salonunda sinema salonu kurulurdu , herkesin kendi sandalyesini getirdiği beyaz bir perdenin tavandan sarkıtıldığı portatif bir sinema .

Yaşlı bir amca , eski bir film makinası ve koltuğunun altında (muhtemelen beşinci sınıf kopya) Yeşilçam filmi olan koca bir film makarasıyla gelir , kapıda paraları toplar ( 10 kuruş muydu ? 25 kuruş mu ? ) herkes sandalyelerine oturur ve karanlık , bozuk sesli bir melodram akmaya başlardı perdede . Başka hiçbir eğlencenin olmadığı o yıllarda çok kötü de olsa tüm filmlere gider , sinema salonunda makara yaparak eğlenirdik ,.. Bu film gösterimleri başka okullarda da vardı herhalde ki , Yeşilçam hiç ölmedi , gençler hep el verdiler kötü de olsa tüm filmlere …

Filmlere el verdik Yeşilçamı kurtardık ama Haydarpaşa’yı kurtaramadık ne yazık ki ,..

Şimdilerde Oligarkların eline düşmek , Yeşilçam filmlerinde hain jönün ! kucağına düşen masum kızların durumundan da beter ,.. bırakın ellerinden kurtulmayı , kurtarmaya teşebbüs edeni de doğduğuna pişman ediyorlar …

2012-01-27T12:31:00.000+02:00

Kar Yağıyor Hayatıma ...

Bugünlerde yazı fotoğraf ne bulursam bana yakın, apartıyorum !!. Bu başlıkta Selim İleri'ye ait bir kitabın adı, tam da bugünlerdeki beni anlatıyor ...

Karı çok severim aslında o yüzden hemen kötü şeyler getirmemek lazım akla desem de inanmayın, benim tebdil-i hevâ ! pek kısa sürdü gene kemoterapiye başlıyoruz.

Neden ? Niçun ? .. sorularına yanıt ;

Sakrumda rekürrens olabilir, Batındaki lenf nodlarım harekete geçti , aksillerde yenisi eklendi ,7.kosta da devreye girdi ( Türkçesi boyuna ve kemiğe sıçradı ) falan falan gibi bir Pet CT raporuyla karşılaşınca itiraz şansım kalmadı ..

Belli ki ağır bir dayak bekliyor benimkileri ve Beni !!!.

Ne yapalım dostlar ne demiş Haldun Taner ustamız ;

“Ölürse Ten Ölür /Canlar ölesi değil … “

Biraz karamsar bir yazı oldu farkındayım ama yapacak bir şeyim yok , yere serik moddayım ,…
Hem zaten 3 senedir sizleri olacaklara alıştırıyorum , birde teselli edemem vallahi … İyileşirsem görüşürüz , yoksa da Oğuz Atay’ın dediği gibi “ iliğinize işler , organizmanıza sızar , sizde var olmayı sürdürürüm” meraklanmayın !!!.

Kalın sağlıcakla ,..

Feyza 25 /Ocak/ Şehir

Tebdil-i Hevâ *

2012-01-08T17:27:00.001+02:00

Değerli dostlar,

2012/5/Ocak tarihi itibariyle kıymetli onkoloğumdan 3 aylık Tebdil-i Hevâ izni almış bulunmakta olup her türlü gezi tekliflerine açığım !, duyurulur.

Nasıl becerdin diye sormayın bende çok anlayabilmiş değilim ama şöyle bir tahmin yürütüyorum ; 4 Ocak Perşembe günü genel kontrolümün sonucunda o kadar kontra durumlar oluştu ki , benim cücelere “ Aaaaaa ,.. yeter ama benimle dalga geçiyorsunuz ” dedim ve o ruh haliyle ertesi gün doktoruma gittim . Sanırım bıkkın yüz halimi görünce benim sevgili cool doktorum ! “Bu ,.. ben izin vermesem de kendiliğinden kafa tatili yapmakta kararlı , erkeklik bende kalsın ,. “ diye düşündü , (haksız sayılmaz) ve bastı !! 3 aylık izni .

Kontra durumlara gelince ;

Yaklaşık 3 senelik Kanser maceralarımı ve yolculuklarımı sizlerle paylaşmış Aralık ayı itibariyle 2012 de görüşmek üzere vedalaşmıştık . Yeni yılı geleneksel İzmir tatili ile karşılayıp – İzmir 20102 resimlerini ve anılarını da paylaşacağım en kısa zamanda - İstanbul dönüşü hemen hastaneme , Başkent’e gittim , Abdomen MR , Toraks CT ve kan tetkiklerimi yaptırdım . Laboratuvar tetkiklerim yüz güldürücüydü Kasım ve Aralıkta yükselmeye niyetlenen Tümör Markırım vazgeçmiş ve tekrar gerilemeye başlamıştı , MR sonuçlarımda güzeldi , Batın sakinliğini !! koruyordu , Kıçım aynı durumdaydı hafif ödem ve hava !! azgın Myozit durumları devam ediyordu kemoterapi sürdüğü için zaten bir iyileşme beklemiyordum ,..

Garp cephesinde !! ise yeni bir şey yoktu , ammaaa,.. Hareketlenme ! vardı … Benimkiler yeni yolculuklara çıkmamışlardı lakin 3 ay önce biraz ortadan kaybolalımda hep birlikte dayak yemekten kurtulalım diye verdikleri karardan vazgeçmiş görünüyorlardı .

Toraks CT raporuma göre %50 lik bir progresyon söz konusuydu doğalki can sıkıcı bir görüntüydü ama başka hiçbir şeyle desteklenmiyordu.

Özetle benim Akciğer nodüllerine bir kararsızlık ve şaşkınlık hakimdi . Bense çok sıkılmış ve yan etkilerden bunalmıştım ve bu şaşkınlıktan faydalanıp kendimi toparlamak için kemoya ara vermeye kararlıydım . Yukarda da yazdığım gibi doktorum ön aldı ve “ nodüller hala milimetrik boyutta , progresyon bu aşamada fazla anlam taşımaz bizi zorlamaz , biraz kendinizi toparlayın” dedi ve beni azad etti

Durum budur dostlar,… İlaçsız , iğnesiz ,serumsuz bir 90 gün geçirmeyi başarmak ümidiyle şimdilik hoşçakalın diyeceğim , zira İzmir fotoğraflarını düzenlemekten (400 fotoğraf çekmişim !) tutun yeni site hazırlıklarına ve yeni yazılara kadar yapacak çok iş var ,çookk ,.. Üstelik bir yılın acısını çıkarmak üzere, Bedeni sokağa atmak ,bakıma almak , benim cüceleri ! hoş tutarak küçülmelerini sağlayacak farklı yöntemler geliştirmek de işin cabası …

Kalın Sağlıcakla .

(*Hava değişikliği )

Feyza k.d

Şehir/8 /Ocak 2012

2011-12-29T12:45:00.000+02:00

Çok Sağlıklı ,...

Bol Seyahatli ,..

Akide şekerleri gibi Renkli bir Yeni Sene diliyorum ,..

2011-11-30T22:29:00.000+02:00

Başlarken

Bu bloğu öncelikle kanser hastalığıyla birlikte yaşamaya çalışanlar ve onların yakınlarının hislerine birazda olsa tercüman olabilmek ve hastalığımızı her türlü medyatik tacizden ! bağımsız kılıp , doğal bir süreç olarak kabullenirsek , hayatımızı kolaylaştırmanın mümkün olabileceğini aktarabilmek , düşüncesiyle kurdum .
Yazı ve günlük tutma merakım kanserli günlerim ve yıllarımda , bazen dost , bazen de ayna görevi gördüğü için düşmanım oldu , ama her daim vazgeçilmezdi.
Bu yazıların bir bölümü bu merakın ürünü olarak , sıcak duygu ve düşünceleri aktarmakta , diğerleri ise yaşadıklarımdan çıkarsadığım tecrübelerimi yansıtmaktadır , o nedenle zaman zaman kontra düşüncelerle karşılaşabilirsiniz .
Okuyacağınız yazıları 1-2 ay önce defterlerin ve cep telefonumun sayfalarından toparlamış yayına hazır hale getirmiştim , son 9-10 aydır yaşadıklarım henüz sayfalara dökülmedi . Son aylar da reel , sanal ve kanser yolculukları açısından hareketli geçti/geçiyor ve sayfalara dökülmeyi bekliyorlar.
Okuma kolaylığı açısından kitap formatını yakalamak istedim o nedenle Blog mantığının tersine en son yazdıklarımı gene en sonda bulacaksınız .
Sevdiğim ustanın dizeleriyle ,.. Hoşça kalın ,.. Esen kalın ,.. Yüreğiniz hep pır pır olsun !...

Yolculuklar başlamaz yürek çağırmasa,
akıl yorulabilir , yılabilir,
ama
yüreğin sırtı gelmez yere.
Yelkenlilerle gidilir kosmosa ,
Piri Reis'in haritasındaki
yürek kadar
yelkenlilerle ,...

N.H.

2011-11-25T17:04:00.001+02:00

Yolculuklar Başlıyor ....

BİR DÜŞÜNÜN …. Seyahat etmeyi, gezmeyi , çok seviyorsunuz,yurt içinde ya da yurt dışında, gitme fırsatını yakaladığınız her yer için gitmeden önce ön çalışma yapmak , kitaplar okumak, kısıtlı zamanınızı en iyi nasıl değerlendireceğinizi planlamak bazen gezinin heyacanını bile bastırıyor.

VEEEeeeeeee …… Gün geliyor , gezerek ve kitaplarla doldurduğunuz dağarcığınıza yeni güzellikler ekleme fırsatını daha fazla yakalıyorsunuz , çocuk , aile ve iş sorumluluklarınız size nefes aldırmaya başlıyor ,.. Farklı kültürleri ve coğrafyaları tanımaya , ören yerlerini ya da müzeleri görmeye bolca zaman ayırabiliyor, fotoğrafçılığınızı geliştirme fırsatını ve/veya yeni lezzetler keşfetme şansını buluyorsunuz ,..

(Gençlik yıllarımda seyahat ettiğim birkaç Avrupa şehrinde oğluşum ve kıvırcık kızım için Uzaktan kumanda araba , pul koleksiyonu materyelleri , Barbie bebek aksesuarları gibi 80’li ve 90’lı yıllar Türkiye’sinde olmayan ya da çok pahalı olan oyuncak vb. alışverişle dolu geçen zaman artığında etrafı gözlemeye kısa bir süre için fırsat bulabiliyordum )

VE SONRAA BİR BAKIYORSUNUZ …… Ohhhhhhhh … dediğiniz zaman diliminde bedeninizin “küçük cüceleri” kanser hücreleri ortaya çıkıp ;

- heeyyyyy , nereye gidiyorsun , bizler büyüyoruz şimdi de bizimle biraz uğraş bakalım – diyerek arzı endam ediyorlar …

Bu yayınla bir yandan seyahat etmeye çalışıp , öte yandan küçük cücelerle uzlaşma çabalarımın öyküsünü anlatmaya çalışacağım ,... Benim gibi gezmeyi seven ama kanserle yüzyüze gelince bir anda rotasını şaşıranlara bir faydam olur sanrısıyla.

2011-11-24T17:24:00.000+02:00

“Seyahat geni “ diye bir genin bulunacağı konusunda (belki bulunmuştur!!) çok iddialıyım ,.. Şaka bir yana bizim sülalenin göbekleri hep dama atılmış herhalde – eski bir Anadolu inanışıdır çocuğun göbeğini dama atarsanız çok gezer eve pek girmez derler – ailece gezmeye pek meraklıyızdır ,.

Mesela babacığım , 90’lı yıllarda (2002 de 73 yaşında vefat etti) 67 yaşında , 62 yaşındaki annemle biri 14 diğeri 11 yaşındaki iki torunu, torunlarının 2 bisikleti , tepedeki ve bagajdaki dolu bavullarla , sıradan bir şehir otosuyla - arazi arabası filan değil, - moda deyimle sitikar – 2 yıl üst üste Antalya‘dan yola çıkıp İstanbul’dan torunları (benim oğlanla kız ) yüklenip büyük bir keyifle Karadeniz’i bir baştan bir başa koy- koy, belde- belde , dolaştı.

70 ‘li ve 80’li yıllarda Ege ve Akdeniz kıyılarındaki bir çok yeri önce O’ndan dinler yol durumlarını öğrenir –ne kadar yolu elimizde bavulla gideceğiz , araba lastik patlattığı zaman en yakın benzinci kaç km de vb ,.. - sonra biz yola koyulurduk .

2000 lerde genç okuyuculara bu yazdıklarım belki tuhaf geliyordur , kısaca bir fikir versin diye yazıyorum ; Antalya’nın gözde ilçesi Kemer’de 1977 senesinde benzinci yoktu , Murat 124 arabamızla çıktığımız yaz tatili turunda bakkaldan benzin almıştık ,..

Kekova yolu taşlık bir keçi yoluydu arabada 4 kişiydik , birçok yerinde bavulları elimize alıp arabadan inmiş “şöförümüzün” insafı ve bizim kendisine yöneltiğimiz veciz !! sözlerin gücüne gore yaklaşık 2 saatlik bir yolculukla 10-15 km lik yolu tamamlayabilmiştik.

Amcam ve yengem 80’lere merdiven dayadılar Türkiye’yi bitirdiler Dünya’yı geziyorlar ,. Kuzenler , yeğenler de aynı. Bu yazdıklarımdan bazılarınız varlıklı bir aile olduğumuz gibi bir çıkarsama yaptıysa yanılıyor .. Türkiye’nin bir zamanlar varolan !! ortadirek ailelerindeniz ,..Belki ayrıcalığımız her kuşak , anne/baba/amca/yenge/teyze/enişte ve biz ikinci kuşaklar hep karı koca çalıştık .

Söylemek istediğim içinizde bir yerlerde “seyahat geni” varsa evinize halı ya da başka bir eşya almak yerine, gezmeye ve görmeye odaklanıyorsunuz. Ülkenizin her yerini , kuzeyini, güneyini , doğusunu , batısını görmeye ,gezmeye çalışıyor ve sonrasında ya da beraberce , izinleriniz ve paranız elverdiğince başka coğrafyalara yöneliyorsunuz..

Yolculuk cümlesi uzun bir girizgah oldu farkındayım , söylemek istediğim bir şeye tutkuyla odaklandığınız zaman, para , zaman ve yol !! yaratabiliyorsunuz . Ben çocukluğumdan itibaren okumaya ve seyahate tutkuluydum ,.. Çalışma hayatı , evlilik sorumluluğu ve iki çocuk yetiştirmek beni kitaplarımdan ve gezmekden alıkoymadı , bahaneler üretmedim zaman yarattım ,..

Bir gün , artık kitaplarıma ve seyahatlerime daha fazla zaman ayırabileceğim dediğim bir zaman diliminde ,. 50’li yaşların ortasında Kanserle tanıştım,..

Vee,.. Kanserin de bir yolculuk olduğunun , kanserle de reel ve sanal yolculuklar yapılabileceğinin farkına vardığımız zaman hayatımızı biraz olsun kolaylaştırıp sevimli hale getirebildiğimizin , çevremize daha farklı bakabildiğimizin ayırdına vardım ,..

Ben ; Kansere savaşılması gereken bir düşman değil birlikte yaşamayı öğrenmemiz gereken , ayrık otu da diyebileceğimiz bir uzak akraba , yada misafir gibi bakmaktan yanayım..

Savaş kelimesi itici ,.. hemde kanser hücrelerinin diğer tüm hücrelerimiz gibi bizim olduğu gerçeğinden yola çıkarsak “kendimizle savaş” gibi çok yıpratıcı bir sürece gebe. Oysa birlikte yaşama gerçeğini kabullenirsek, bir tarafta kanserle olan tedavilerimiz , ameliyatlarımız , tetkiklerimiz , kan vermelerimiz , kan almalarımız devam ederken , diğer taraftan başka şeylere zaman ayırabiliyor günlerin , saatlerin, ayların ve senelerin daha tadını çıkararak yaşabiliyoruz .

Genelde savaş kelimesini , benim “kedi kıçı kanserliler” diye ufak çaplı gırgır geçip , takıldığım gruptakiler kullanıyorlar ,..

Kansorejen olmaya meyilli poliple , erken tanı almış milimetrik tümörle başa çıkıp , hiç bir lenf noduyla tanışıklık yaşamayınca çok kısa sürede sıkıntıları aşıyor ve kendilerini muzaffer bir kumandan gibi hissediyorlar ,..

Benzer duyguları ilk kanserimde yaşadığım için iyi biliyorum , ölümün soğuk yüzüyle (O zamanki duygularımla yazıyorum bu tabiri , simdi ölüm bana hiç soğuk falan gelmiyor) hiç ummadığınız bir anda yüzyüze geldiğinizde yoğun duygu karmaşası yaşıyor , neden ,niçin , niye ben sorularıyla bir süre kendinizi bitirip sonrada çıkışı savaşta arıyorsunuz .

Eğer şanslı gruptaysanız “kedi kıçı “kanserliyseniz !!..

- kızmayın ne olur mizah duygumuzu yitirirsek hiç bir şeyle ve hiç bir konuda birlikte olamayız ..- tatsız günleri çabuk geride bırakıp , hayatınızı yemek ,içmek ve yaşama bakış anlamında değişiklere de açarak, daha muzaffer bir pozisyona geliyorsunuz..

O dönemde yazdıklarımı okuyunca daha iyi algılıyorum bu duyguları.

2011-11-23T17:29:00.000+02:00

Kanserle ilk tanışmam 2008 yılının bitmesine kısa bir süre kala aralık ayında bir gün Laboratuvarda dolaşırken 3-4 gündür belimde hissettiğim tuhaf bir ağrıyı isimlendirmek için “yahu terzi söküğünü dikemezmiş , sende yıllardır çişine bakmıyorsun bir idrar verde mikroskopta bak “ diyen iç sesime kulak vererek oldu,..

“Vermesemeydim acaba ?..” sorusu,. kalbimin derinliklerinde duruyor ,..

Burada yazılanlar duyguların yazıya dökülmesi,dolayısıyla benden didaktik yazı ve öğüt beklemeyin ,.. bir anlamda" yüreğinin götürdüğü yere git" durumundayım.

Laboratuvar kelimesine de kısaca açıklık getireyim 35 senelik Biokimya Uzmanıyım bir Üniversite hastanesinin laboratuvar şefiyim . 35 senenin 15 senesinde araya reklamcılık,kitabevi vb. farklı meslek denemeleri girdi ama O maceralar konumuz dışı, defteri Biokimyacı olarak kapatacak gibiyiz !! …

Neyse konuyu dağıtmayayım , mikroskoba bir baktım ki benim Çişte yok yok ,.. duyan gelmiş durumu , lökositler , eritrositler , epitel hücreleri bol döküm ..

Radyoloji bölümüyle hem komşu hemde iyi dost olmanın getirdiği kolaylıkla soluğu Radyolog arkadaşlarda aldım. Dedim –arkadaşlar bana bir batın ultrasonografisi (USG) yapsanız benim idrar biraz karmaşık da ,..

– Yattık yatağa açtık karnımızı veeee ,.. mesanede küçücük bir tümörle kalktık ayağa , şaşkın şaşkın ,.. (Benim idrar sedimentimde gördüklerimle mesane tümörünün bir ilgisi de yoktur bu arada onuda belirtmemde yarar var , tamamen tesadüf.)

Ne yapacağız ?..

Ürolog arkadaşım Dr.Yavuz , hemen Sistoskopi denilen yöntemle (Türkçesi ,.özel bir aletle idrar yolundan mesaneye ulaşma ve ameliyatsız tümörü alma )tümörü alır ve kanserli ise biyolojik yıkama yapar konuyu noktalarız görünen o ki çok erken safhadayız, endişeye mahal yok ,merak etme ablası dedi,. ve ameliyathane hazırlıklarına başladı…

Ben şaşkın ve yıkık !!..bildiğim her şeyi unutmuş etrafımdakilere boşgözlerle bakıyorum ..

Akşamüstü hastaneden çıkıp eve geliyorum ,.. Güçlü bir eş ve anneyim ya !!!.. evdekilere çaktırmayacağım, yaşadıklarımı önemsiz bir durum olarak göstereceğim …

Şimdilerde çok garip bulduğum bu “herşeyle tek başına başa çıkma” duygusu, O günlerde o kadar doğal ve bencileyin bir durumdu ki , bazen bedenimin yıllarca geliştirdiğim “tek başına çözüm ve problemleri halletme, göğüsleme” becerimle bir güzel dalga geçtiğini düşünüyorum .

Akşam odama çekilince hemen başucumdaki deftere birşeyler karalama ihtiyacını duyuyorum.

Ve bakın neler zırvalıyorum ilk Kanserimle tanıştığım gece !!.

2011-11-22T17:31:00.000+02:00

-Sözün bittiği yerde miyim ?..Bilmiyorum,içim boşaldı sanki,.

Ne Bira ,.(akşamüstü hastane yorgunluğunu evimin keyifli balkonunda 1-2 kutu bira içerek atardım)

Ne Bilgisayar ,. (gezi yazılarımı ve denemeleri topladığım bir blog kurmuştum ),

Ne resimler (hastane çıkşlarında İstanbul’un değişik köşelerini kendimce gezip , fotoğraf gezileri yapıyor bolca fotoğraf

çekiyordum )

Hiç bir şey içimi teselli edemiyor.Beynimde hep hazırlık yapardım,cenaze törenimi bile izlerdim !!.. Manyağım yaa.. ama gerçekle yüzleşmeye beş kalması başka birşeymiş…

Tanı eğer gerçek olursa taşıyamıyacağım sanırım!!…

Aralık 2008 şehir 22.30 –

4 gün sonra

-Sözde yazıda bitmemiş !!, bitmiyormuş ,Ca (kanser)tanısı alıp buda en iyisi diye kendimi teselli etme , yaşama sarılmanın yollarını arama , içimdeki boşluk duygusunu alt etmeye uğraşma falan ,. Falan ,.. bir yığın felsefi laf , hepiciği Boşşş…

Neden ben ? demiyorum ,.. beklediğim , ya da bu kelime yanlış oldu , olabilirim diye düşündüğüm bir hastalıktı ,.. Ama şimdi değil !!!..

Neden Şimdi ?.. sorusu zihnimi yiyor.. Herşey benim cenahta iyi gidiyordu ondan mı ?. acaba ,.. Öff.. bilmiyorum yazmakta istemiyorum artık..

Şehir 17.15 –

20 gün sonra

-Son iki sayfayı okuyunca yazma güdülerim harekete geçti ,.. Herşey bitti , tümör alındı . Ben inkar yolunu seçtim !.. Hâlâda öyle “kanser “lafını ağzıma almıyorum aldırmıyorum , beynimden olabildiğince silmeye gayret ediyorum kendime yeni uğraşlar bulma peşindeyim ,.. Sigarayı çok azalttım , akşamüstü birama devam ediyorum bir küçük kutuyla sınırlayarak ,.. Bir şeyi farkettim ölmekten değil dünyada yaşanacak günleri kaçırmaktan korkuyorum !!..

2012 yi örneğin sağlıklı yaşamak ve analiz etmek istiyorum , Dünya haritasını , devletlerini , siyasetini , ekonomi politiğini yaşamak , gezmediğim yerleri görmek istiyorum ,.. Kısaca “yaşamak istiyorum”..

“YAŞAMAK GÜZEL ŞEY BE KARDEŞİM” N.H.

Şehir 22.00 -

2011-11-21T17:36:00.000+02:00

İlk kanserim olan Mesane Ca’yla tanışmam ve o günkü duygularım böyleydi.Gerçekten çok başında yakalanmış, küçük, herhangi bir yere invaze olmamış -Türkçesi dallanıp budaklanıp herhangi bir kasa yada başka bir yere sırnaşmamış - efendi bir tümördü !!..

Güzel bir yeni yıl partisiyle 2009 yılına başladım ve çok kısa sürede olayı toparlayarak günlük rutinime döndüm ,..

Ve ” Ohh.. böylece bu kanser meselesini de hallettik geriye bir kolonoskopi kaldı onuda yaptırayım yaza rahat rahat gireyim” diye karar aldım.

Mesanede tumor çıkınca tomografi taramalarım ve diğer tetkikler yapılmış başka bir yerde birşey var mı diye aramıştık herşey temiz çıkmıştı bir tek kolonoskopi kalmıştı yapılmadık.

Nisan ayında yattığım kolonoskopi masasından, panik ve endişe kaplı yüzlerle bana bakan doktor arkadaşlarımın, kolonda ufak bir tümor var bakalım patoloji ne diyecek sözleriyle uyandım…

Sonuç kolonda (Kalın bağırsak) 5 cm lik kanserli bir tümor , yeri rektumun sigmoidle birleşme noktasıydı,başka yerimde bir şey yoktu ama riskli bir ameliyat beni bekliyordu, tümörümün yeri nedeniyle , geçici yada kalıcı torbayla hayatımı devam ettirmek zorunda kalabilirdim , (Türkçesi kakamı torbaya yapmak durumuyla karşı karşıyaydım).Özetle zorluk derecesi yüksek bir ameliyattı.

2008 Ekiminde kızımla yarı sırt çantalı sayılabilecek bir İtalya tatili yapmış 15 gün boyunca İtalya’yı (Milano-Roma –Toscana vadisi –Sienna- Pizza – Floransa – Portofino - Genova) dolaşmış , o gezi sırasında Sienna’nın büyüleyici sokaklarında gezerken karşıma çıkan kırtasiyeci dükkanından bir kaç keyifli defter satın almış ve birini de çantamda yol notları yazmak üzere ayırmıştım.

Küçük sempatik yer kaplamayan İstanbul trafiğinin sıkıntısını giderecek iyi bir araç diye düşünmüştüm.

Hayat ne tuhaf ki ,.. benim bambaşka hayallerle aldığım o minicik defter bana kanser yolculuğumda ciddi bir arkadaş oldu ve duygularımı yıllar sonraya taşımada aracılık etti.

İşte Kolon Ca tanısı almadan kısa bir süre önceki ve sonraki deftere akmış duygular…

Katerina restoran (Karaköy)

27 Ocak 2009 Pazartesi 17.00

Aslı’nın (kızım) sergisine giderken Mustafa’yı (eşim) bekliyorum.

Nerede ?..Karaköy “Katerina” restoranda .. Biram önümde Martılar havada ,. Karabataklar denizde ,. güneşli bir gün ,. Motorlar,

Hayriye hanım !!.. (şehir hatları vapurlarını bu isimle anarım yıllardır)

Köprü balıkçılarla dolu .. Koşuşturan insanlar bir tarafta ..

Karşıda Süleymaniye … Gel de yazma .. Gel de biralama ...

Trafikte

25 Şubat 2009 08.10

Ne doğan güne hükmüm geçer

Ne halden anlayan bulunur

Ah aklımdan ölümüm geçer

Sonra bu kuş,bu bahçe,bu nur

Ve gönül tanrısına der ki

Pervam yok verdiğin elemden

Her minnet kabulüm yeter ki

Gün eksilmesin penceremden

Cahit Sıtkı Tarancı

Arabada Milas evleri isimli kitabı okurken karşıma bu şiir çıktı ,.. seneler öncesinden …

Sokakta

29 Mart 2009 şehir

Seçim sırasında oy kullanmayı bekliyorum !!.. Sıkıntı..

Sokakta

11 Nisan 2009 Cumartesi Tünel

Öğlen hastaneden çıkıldı Üsküdar’a gidildi,Karaköy’e giden motora binildi .. Motorda bolca fotoğraf çekildi , Şirket-i Hayriye,. Dolmabahçe sarayı ile Dolmabahçe camisine ve Galata kulesine ağırlık verildi ..

Karaköy’deki balıkçılar çarşısının arkasındaki nalburların sokağında iç geçirildi ,.. rengarenk boyalar , zincirler daracık evler ve sokak ,.. ama fotoğraf makinesı çıkarılıp çekmeye cesaret edilemedi.. Neden ?.. Mahcubiyet..

Neyssee .. Tünel’e binildi Galatasaray’a kadar aval aval bakınarak yüründü ve Garaj İstanbul’daki ”Osmanlı’dan günümüze Bira” sergisine girildi.. Fazla hayal kırıklığına uğranmadı çünki beklenti çok düşük tutulmuştu !..

Tahminler doğru çıktı benim elimdeki fotoğraflardan biraz daha fazla foto., birkaç zarf ve şişe vs. ve Sunay Akın söyleşisi vardı..

Sergiyi gezip, anneannemin ve dedemin fotoğraflarını hediye olarak bırakıp sergiden çıktım. Tünelden Bankalar caddesine inen ara sokakta spagetti molası verdim oturuyorum.

Devamında nereye giderim ?...

Hastane Odası (Başkent)

16 Nisan 2009 Perşembe 21.30

Dün gece polypektomi olmak üzere yattım bugün öğlen

Kolon Ca olduğumu duyarak ayıldım. Garip bir duygu ,..Hayatta her şeye hemen alışıyorsun ; Sağ elinde intraketle yazı yazmaya !!

Ca olduğunu öğrenip ona göre planlama yapmaya ..(hayatını planlamaya başlıyorsun derhal ,.. ama gene hiç ölmeyecekmişsin !! gibi).

Elim acıyor, bu yaştan sonra sol elle yazmayı da öğrenemem artık !!..

Hastane Odası (Başkent)

18 Nisan 2009 Cuma 04.30

Hala hastanedeyim ,. hayallerim Buzlu camın kırılışı gibi kırılıyor..

Önce cam ^^^ ^^^^ zig zaglarla kaplanıyor sonra parça parça dökülüyor.

4 ayın içinde iki ayrı Ca ya yakalanma başarısını gösteren benden başka birisi daha var mıdır ?..

Bu olay nedir ?.. Niye ?.. Niçin ?..

Sabahın beşinde bu sorulara yanıt aramak çok manalı değil biliyorum

ama ,. kimbilir belki küçücük de olsa zerrecik yakalarım diye zevzeklik ediyorum . En azından , bu yıla çoşkusuz ve nedensiz iç sıkıntısıyla başlama gerekçemin karşılığını gördüm ..Sosyal olaylara bağladığım ama çok da tatmin olmadığım iç durgunluğum , gerçekte içimde gelişen yeni hücre topluluklarına olan can sıkkınlığıymış demekki ..

Çok uzun süreli yazamıyorum elimin üstündeki intraket acımaya başlıyor ,. dura dura yazmak gerekiyor.. Çok gel git duygularla savaşıyorum ,. Savaş istemiyorum dinginlik istiyorum ama iç seslerimi susturmam mümkün değil ki ….

05.00

Bütün hastane uyuyor,yaşam uyuyor..

Ben ,. karşımda rol kesen insanları düşünüyorum şimdi de.. İnsanlar neden açıklıkla davranamıyor bu durumlarda ?.. Bir tutukluk, bir başkalık geliştiriyor herkes ,. Oysa ben gözlerinden anlıyorum tek tek , neler geçiyor kafalarından, bana aslında nasıl bakıyorlar !!.

Elim acıyor,.. Ruhum acıyor,.. henüz kendime acıma noktasına gelmedim , İyi bir şey herhalde,. Ne dersin?..

Bir yandan elim acıyor diğer yanda yazma isteği ,. .Toscana vadisine Siena’ya gittim şimdi de , seni aldığım güne , günlere …

Canım çok yanıyor..

Ev (şehir)

20 Nisan Pazartesi 22.30

Evdeki yataktayım, Bilgisayara yazmak gelmedi içimden , kağıt kalem tutmak istedim . Sonrada yukardaki satırları okudum ve düşündüm / düşünüyorum (zaten hep düşünüyorum) . Siena’da bu defteri ve diğerlerini alırken ne kadar başka bir yerindeydim hayatın ..

Defter küçüktü , taşıması kolaydı , canım iki satır yazmak istediğinde çantamda elimin altında olurdu.Şimdiyse hastane yataklarını paylaşıyor benimle.

Geriye dönüp sayfaları karıştırınca , Tarancı’nın, melodisini sevdiğim ama felsefesine katılmadığım, şiirini okudum yeniden , 2 ay önce farkındaymışım ama fark edememişim !!..

Ev (şehir)

25 Nisan Cumartesi

Geçtiğimiz yaz kendimi çok sorgulamıştım ,. Neden Yamaç Paraşütü yapıyorum ? , yapmak istiyorum diye ,.. (yaz tatilinde Ölüdeniz’de yamaç paraşütü yapanları seyretmek o kadar cezbedici gelmişti ki Babadağ’dan 2000 metreden atlamakta bir beis görmemiştim ) Atladıktan sonra dahi sorumun yanıtını alamamıştım ,.

Şimdi aldım !!.. Boşluk hissini ve şu andaki duygularımı tanımlayabiliyorum ,..

2000 metreden atlamadan Önce ne hissettiysem aynı duyguları şu anda yaşıyor ve hissediyorum .. Muhtemelen inince yaşadıklarımın bir benzerini de Ameliyat sonrası yaşayacağım..

Korku ,.. Bilinmezlik,.. Garip bir Merakın arkasına saklanmış üstünlük duygusu !!,.

Boşlukta ayaklarımın titremesi ,..

İçin boşaldığı hissi,..

600-700 metrede kendimi güvende hissettiğim 10-15’ lık süreçteki yeniden doğuş ve kendine güven duygusu,..

Dibe vurmadan once ,. Zirvedeki Korkunun bir benzeri ve ayaklarımın yere değmesiyle oluşan Yoğun Titreme..

Ve ,..Evveeet başardım,.. Atladım….

Tam bir mastürbasyon !!…

Bilinmezlik ,.. Güven ,.. Merak ,.. BOŞLUK ,.. Bu Dört kelime bu günlerde beni tarif ediyor …

Korku ,.(garip ama gerçek !!) duyduğum anlar çok nadir..

Başarı hissi ise şu an,.. Uzak..

Korku duygusunun azlığını ağrı eşiğimin yüksekliğiyle izah ediyorum,..

Bilinmezlik.. Merak ,.. ve Boşluk çok anlaşılır şeyler

Peki ama Güven duygusu nerden temelleniyor ??...

Biliyorum !!.. aslında.. Amaaaaaaaa …

Sabiha Gökçen Havaalanı

27 Nisan Pazartesi

Ankara’ya gidiyorum Doktorumla* tanışmaya.. Yeni bir oyuncak aldım sana ihanet edeceğim herhalde .. (hastane odalarında rahat yazabilmek, maillerimi okuyabilmek için yeni nesil cep telefonlarından almıştım!!) Uçak hariç her yerde kullanabiliyorum , . üstelik klavyesi ve kalemi de var .. Ama senin yerini tutmaz ,.. Dayanamam biliyorum , kağıt kokusuna yazmanın keyfine..

İyi şanslar dile bana…

(*Prof.Dr.İskender Sayek )

Esenboğa Havaalanı

27 Nisan Pazartesi (cep yazısı)

Bu hastalıkların bana düşündürdüğü ilginç noktalardan notlar almaya karar verdim :

İşte ilk ders ; Beyin kontrolunu en fazla sağlamakla övündüğüm iki organım bana maraza çıkardı , isyan etti , ihanet etti vb. her şeyi söyleyebilirim .. (Sabah tuvalete girer akşam eve dönene kadar bir daha tuvaletle işim olmazdı ,. Olanlarla da “çişliler !!” diye dalga geçerdim ..)

Mesanem ve Barsaklarım kontrol dışına çıkma eylemi başlattılar..

Kalbime ,. Mideme ,. Beynime ,. Ciğerlerime zaman zaman söz geçiremediğim olmuştur,.. ama bu ikisi hep söz dinlemişti , ne oldu da isyan kararı aldılar ? …

Aşırı kontrollu annelerin isyankar çocukları gibiler !!.. Anne ne yapacağını şaşırır,.. Ahh..ahhh bu günleride mi görecektim diye söylenir durur,. Bende o anneler gibiyim bu günlerde. Nasıl oldu da kontrolu kaybettim diye dolanıp yanıt bulmaya çalışıyorum…

Ev (şehir)

2 Mayıs 2009

“Şimdi İstanbul da olmak vardı “ Melike Demirağ’ın çok sevdiğim bir parçasıydı yıllardır dinlememiştim ne olduysa oldu bilinçaltından yüzeye çıktı ve kendime uyarladım, mırıl mırıl mırıldanıyorum günlerdir …

ŞİMDİ İSTANBUL’DA OLMAK VARDI ,..

Şimdi Haliç'te olmak,. Balat'ta olmak,.

Martılarla gevezelik edip birlikte uçarak,..

Tepebaşından Sütlüce'ye uzanmak,..

Galata'da oltalara dolanmak,..

Kuzgun gözlü motorcu'nun acısını yüreğinde hissetmek,..

Aynalıkavak'ta sessizliğin sesini dinlemek,..

Sobacılar'da ki yaşlı Cerrahi dedesiyle üzengilere dair sohbet etmek,..

Karaköy'de nalburlar sokağında renklerin çümbüşünü beynine yazmak,..

"Katerina" restoranda bira molası vermek,..

Adalara doğru el sallamak,..

Boğaz vapuruna yol verip,..

Kuzguncukta Erguvan molası vermek,..

Büyükdere'de Dalyanları hayal edip,.

Fatih ormanlarına dalmak,..

Kağıthane'nin arka sokaklarından,.

Pangaltı'lı ciğercide soluklanıp,..

Şişli'nin müzik kutularıyla dolu evlerinin, pencerelerindeki kadınlarını izleyerek,.

Saray Arkası sokakta Sevim Burak'la zevzeklik edip,..

Tünel'de Evliya Çelebi'yle yol hazırlığına

başlamak ,Vardı,..

ANASINI SATAYIIIMMMM................

Feyza

Hastane odası (Hacettepe)

4 Mayıs 2009 (cep yazısı)

Odadayım .. sabah 8.00 de yola çıktık ,. Mıstık , Filiz (kardeşim) Ben. Öğlen Canan’lara (çocukluk arkadaşım, 2. kardeşim gibi , Onkoloji profesörü olarak benim tüm sürecimi sırtlanıp yürütüyor,..) uğradık Canan’ı da aldık ve geldik Hacettepeye ,. (ilk Uzmanlık görevim Hacettepe çocuk Hastanesinin laboratuvar şefliğiydi, anılar çoook !!…heyhat ….)

73 no.lu servisin 22 no.lu odası… Klasik hastane odası ,. Ben gene 3. şahıs modumdayım, yukardan bakıyor ve takip ediyorum olayları ; ameliyat , kanser vb. şeyler , Feyza isimli kadına ait !!.. Ama O ben değilim …

Gece saat 12.00 oldu kıçıma giren borunun haddi hesabı yok . İntraketim ve serumum takıldı, elim biraz zorlanıyor ama , klavye kalemden daha rahat ..

Bazen kendimi anlamakta zorluk çekiyorum.. Tıpkı şimdiki gibi.. gece yarısı olmuş,.. sabah ameliyat ,.. Ohhoo ,.. Hanım !! nelerle oyalanıyor.. 3.şahıs modu ..

Hastane odası (Hacettepe)

10 Mayıs 2009 14.00 (cep yazısı)

“Bugün beni ilk kez güneşe çıkardılar” demiş ya Nazım .. Bende şu anda öyle hissediyorum .. Benden de diren çıktı 7.günde , içimi oyan acı azaldı , kanserimi unuttum düşün .. Birde anneler günü hediyesi “bok”!! hediyemi realize edebilirsem deymeyin keyfime ..

2011-11-20T18:51:00.000+02:00

16 Nisan 2009 da tanıştığım ve 4 Mayısta Ameliyat olduğum ikinci kanserimde ilkinden farklı olarak sadece tümörüm değil barsağımdan da yaklaşık 12-13 cm lik bir bölüm alınmıştı.
Batından da 24 adet lenf nodu çıkarılmış ve patoloji sonucuna gore 14 tanesi metastatic , 7 tanesi reaktif çıkmıştı.

Türkçesi, ilkinden farklı olarak sırnaşık bir tümördü , etrafa yayılmış bedenimin diğer organlarını ziyaret etmek üzere yollara dökülmüştü !!...

Onkolog arkadaşlar “Bu yayılma halinin nerelere ulaştığını bilmiyoruz her ne kadar çok başarılı bir ameliyatla her şey çıkarıldıysa da Kemoterapi şart” demişler ,.. Ameliyattan 1 hafta sonra İstanbul’a dönmüş ve 1 ay sonra da Haziran başında , 6 ay sürecek kemoterapi ve 30 günlük radyoterapi tedavisiyle başbaşa kalmıştım ..

Ağır ve ağrılı bir ameliyat geçirmiş hemen arkasından kemoterapiye başlamıştım , lakin inanılmaz bir “Deniz” hasretiyle yanıp tutuşuyordum garip bir tutku ve tutturma haline gelmişti denize girme isteğim ,..

Evet yüzmek,denize girmek, sevdiğim, her yaz aksatmadan yapmaya çalıştığım bir etkinlikti ama böylesi ağır bir hastalık sonrası nekahat dönemini kilometrelerce uzakta bir koyda yüzerek geçirmeyi istemek “Ölmeyeceğim işte” demenin bir başka versiyonu , aynı zamanda , acıları yolculuklarla dindirme isteğiydi herhalde diye düşünüyorum.

İlk tedavi sürecim ; bir hafta kemoterapi , üç hafta serbest zaman şeklinde Haziran ayından Aralık ayı başına kadar sürmüş arada Eylül ayında 30 seanslık da Radyoterapi tedavisi almıştım. İlk tedaviyi aldıktan sonra, yukarda da yazdığım gibi deniz diye tutturup , 25 Haziranda Selimiye köyüne gitmek üzere Dalaman’a uçtum,oradan da meşakkatli ve uzun bir araba yolculuğu sonrası Marmaris-Selimiye köyüne ulaştım ,.. Başarmış ve kendimi “Denizin” tedavi edici maviliğine bırakmıştım, bu arada kıyın kıyın da felsefede yapıyordum !!.

Selimiye-Bozburun

28/Haziran/2009

Uçmaktan yorulunca ruhumuz ,.

konup dinlendiği bir yer midir Dünya ?...
sorusuna* ,.

hem ruhumu , hem bedenimi dinlendirmeye çabaladığım bu cennet köşede, Haziran sonlarında türlü zorluklara göğüs gerip , Deniz aşkına geldiğim

Selimiye kıyılarında ,. yanıt bulmaya çalışıyorum ...
Dünyanın bir köşesinde yorulmuştu ruhum,..

yorulmuştu bedenim ,..
Dünyanın bir başka köşesi ,.. dinlendiriyor ruhumu ,.. ve bedenimi,..
yaman çelişki değil ,..
Yorulunca konduğumuz .. konunca Dinlendiğimiz sonra tekrar Yorulduğumuz..uçunca Dinlendiğimiz ,.. sonra tekrar Yorulduğumuz,...............

bir döngü yalnızca...

(* Hastalığım sürecinde ki " Deniz fenerlerimden "Ebedi dost ,. Prof.Dr.İlhan Günay'ın "CEVAPSIZ SORULAR" kitabından .)

Yolun uzunluğu nedeniyle yaşadığım tüm sıkıntılara rağmen o bir haftalık tatil olağanüstü iyi gelmişti çok net hatırlıyorum . Her şeyden önce denize girmiş ve yüzmüş , ekstra bir hastalıkla boğuşmamış , üstelik ilk birkaç gün dinlendikten sonra otelden çıkıp çevre gezisi bile yapmış etrafı dolaşmıştım ,. Az buz başarı değildi iyi savaşıyordum !!..

İşin savaş kısmı bir yana ,. beni okuyan kanserli dostlara tavsiyem , gönlünüz ne yapmak istiyorsa yapın ,.. Nasıl yaparım?, gücüm yeter mi ?, sorularıyla kendinize haksızlık etmeyin ,.

İnanın yüreğinizin sesi , dışardaki tüm seslerden daha yol gösterici yeter ki kulak verin ve bedeninizi dinlemeyi öğrenin.

Gerek Ameliyat gerekse uzun tedavi süreclerinde insan o kadar kendiyle başbaşa kalıyor ki , bedenini dinlemeyi , iç seslerine daha fazla kulak vermeyi ister istemez öğreniyor ve anlıyor ki, aslında bedenimiz bize her zaman birşeyler söylemeye çalışıyor ama biz O sesleri ve sinyalleri kulak arkası edip hep hazır reçetelere yöneliyoruz.

“Kanserden korunmanın 1001 yolu ,kansere iyi gelen 1001 meyva ve sebze , 1001 bitki ve Kansereeee Sonnn ..

Kanserli hastanın yapmaması gereken 1001 yasak gibi “ bir bombardıman altında , çocukluğumuzda 1001 gece masallarını dinlerken uyuşup uykumuz nasıl geldiyse öyle bir uyuşuklukla kendimizi başkalarına teslim ediyoruz ..

Oysa kendimizi dinlemek her dakika hastalığımızı düşüneceğiz demek değil ki ,..

Kendimizi dinleyerek, iç seslerimize , isteklerimize , gönlümüzden geçenlere , beynimizin sinyallerine konsantre olup , bize özel yemeği , bize özel aktiviteyi , bize özel keyifleri yaratmayı becerelim diyorum ..

Siz hiç birbirinin aynı olan bir canlı biliyor musunuz , bu yeryüzünde ,. illaki minicik de olsa bir farklılığı var her canlının bir diğerinden..

Öyleyse Kanser hastaları niye aynı reçetelere, yemeklere, sebzelere, kurallara mecbur olsun ..

Herkesin Kanseri kendine !!!,..

Mesane kanserinin üstüne birde Kolon kanseri tanısı alıp hemen akabinde ameliyat ve sonrasında da Kemoterapi tedavisi başlayınca , Sevgili ailem ve Dostlarım tarafından benzer bombardımana bende maruz kaldım,..

Dünyanın dört tarafından kitaplar CD ler getirildi , çeşit çeşit bitki tavsiyeleri , Alternatif başlığıyla yığınlarca öneri sunuldu..

Ne yaptım ?.. Elimden geldiğince yüreğimin sesini dinlemeye çalıştım ,..

İlk başlarda bilmiyordum beceremiyordum ,.. hiç kendimle bu anlamda başbaşa kalmamıştım ki,..

Ama süreç boyunca , kendimi dinlediğim zamanlar çoğaldıkça, sinyalleri ve sesleri ayırt etmeyi öğrendim , bedenim neyi istiyor, neyi istemiyor, nerelerde zorlanıyor, artık büyük ölçüde biliyorum ,..

Yemek içmek konusu çok abartıldığı için bende topa burdan girip, kişisel deneyimlerimi kısaca paylaşayım istiyorum ,.

Reçete vermek gibi bir amacımın olmadığını peşinen yazmıştım , benim dikkatinizi çekmek istediğim konu duygularınıza ve isteklerinize odaklanmanız ,.. Kendinize özel reçetelerinizi yaratmanız , yemek içmek konusunda ve her konuda kendinize ortam hazırlamanız.

Kanserle tanışana kadar geçen hayatımın çok önemli bir bölümünde meyvalarla hiç aram yoktu ;

kışın portakal suyu ,ilkbaharda can erik , yazın biraz kiraz , birkaç dilim kavun ,
yeterde artardı …

Oysa kanser sonrası , 6 ay neredeyse günde 1 kg ya yakın meyva yedim .. Önce kendimi bir sorguladım – Feyza eminmisin Elma yemek istediğine ?, -

Belki 20-30 senedir toplasanız 20 tane falan elma yemişimdir , öylesine sevmediğim bir meyvaydı , ama şimdi sanırsınız 55 senedir elmayla besleniyorum…

Benzer bir şey Karpuz isimli meyva için de geçerli , ayda yılda bir yediğim birkaç dilim karpuz yerini günlük en az 3-4 dilime bırakmış durumda , kiraz hergün yarım kg yendi , 2-3 şeftali ,

kayısı , erik de cabası. Meyvalar çok baskın bir biçimde bana seslerini duyurdular !! ve hayatımdaki yerlerini aldılar .

Peki kanser öncesi hayatımda çok önemli bir yer kapladığı halde , neredeyse 2 yıl kadar bir süre benim menülerimden çıkmış yeşilliklere ne demeli !!.. (şimdilerde tekrar yemeye başladım barsaklarım problemi azalttı zira)

Salata en sevdiğim , çeşit çeşit malzemelerle yapmaktan ve yemekten keyif aldığım , gerek kıvırcık gerekse salatalık olarak tadına doyamadığım bir besin gurubuydu ama benim iç sesler onlara uzun bir süre vize vermedi . !! Gözüm yeşilliklerde ama gönlüm hayır diyor sana zarar verecek uzak dur !!.. Her türden çiğ yeşile dur diyor benim içimdeki ben , ve haklı , barsaklarım anında problem yaratıyor , ..

Ne yapıyorum ?, yemiyorum ,..
1001 gece masallarına inanırsam yeşilsiz bir kanser tedavisi olur mu !! aman aman ne kadar yanlış vs. vs…Pişmiş sebze yiyorum nefsimi öyle tatmin ediyorum.

Çok sevdiğim biranın kutusunu bile görmekten hoşlanmıyor

“ İçki bütün kötülüklerin Babasıdır ” !!! modunda geziyorum .
Tatlıyla hiç aram yoktu , hemen hemen hiç pasta yemez , çikolatayı da ikramlar nedeniyle ayda yılda bir yerdim , (“çok tatlı yemek kanser nedenidir “diyenlere kapak olsun!!!!..) ama şimdilerde tatlı sever oldum , sanırım aşırı kilo kaybım –yaklaşık 10 kg verdim tedavi ve ameliyat süreçlerinde- enerji eksikliğim böyle bir talebi gündeme getirdi ,… Eeeee,.. ne yapacağız ?,. dış sesimi , iç sesimi dinleyeceğiz ?!!!. Abartmadan yemeye başladım , üstelik kendimi iyi hissettiğim bir gün aşure bile pişirdim .

Bu liste böylece uzayıp gidebilir ama dedim ya boşverin listeleri kendinize dönün , nasıl ki güzel kıyafetler alıp, giyinip , alışveriş yaparak , psikolojinizi düzeltiğinize inanıyorsanız , eminim her konuda beden seslerinize vereceğiniz doğru yanıtlarla kendinizi çok daha iyi hissedeceksiniz.

Ben bu konuda en çok hastalanmadan bedenime kulak veremediğim için hayıflanıyorum ama sonrada bunun imkansızlığının farkına varıyorum , sağlıklıyken kendi sesimizi duymaya vaktimiz yok ki.

Neyse yemek içmek konusunu tadında bırakalım , etraftan gelen tavsiyeler konusunda da , çok aykırı tepemi attıracak önerilerle gelmedikleri sürece herkezi dinliyormuş gibi yapıyorum , he hee demenin hiç zararı yok ,..

Üzmemeye çalışıyorum kimseyi, sonuçta tüm dostlar benim iyiliğimi istiyor ...

Kanserle ilk tanıştığım zamanlarda önerilerin çokluğundan öylesine bunalmıştım ki Bloğumda işi gırgıra vurup bir yazı dizisine başlayayım psikolojime iyi gelir diye karar almıştım ama devamını getiremedim. Acılar o kadar taze ve sürekliydi ki mizah bir süre daha ertelendi ,..

İşte yazamadığım yazı dizimin anonsu ;

YAZIYOOOOOOOOO ,… YAZIYOOOOOO ,…..

YAZIYOOOO ,….

Kıckanserinden korunmanın yolları ,..

korunamazda yakalanırsanız !!,. haleti ruhuyenizi yükseltmenin çareleri ,..
yükseltemezde yere yapışırsanız !! ,.

yerden kazınmanın yöntemleri !!,.

- tedavinize ”kemo-radyo Kokteyli!!..” ile devam edeceğiz- diyen doktora nasıl kafa yerine Hindistan cevizi fırlatılır !! vb.vb.vb…

32 kısım tekmili birden ,. Haftalık ,. iki haftalık ,. aylık (kafamıza göre takılmacasına ) tefrikalar halinde ÇOOKKK Yakında

BU … SÜTUNLARDA…..

Temmuz/2009

2011-11-19T18:53:00.000+02:00

Yazıyla aramıza mesafe koymuştum ama “gezmek” yukarda da yazdığım gibi başkaldırı , acıları dindirme gibi değişik işlevler üstlenerek hayatımdan çıkmadı .
Eylül ayında hergün devam eden 30 seanslık radyoterapi tedavim bitince , ehh artık bir Bodrum seyahatini hakettin diyerek , 1973 den bu yana , 40 yıla yakın bir zamandır, nefret ve aşkla karışık bir ilişki yaşadığım bu vazgeçilmez beldemize de bir deniz turu düzenledim ,..

Eylül sonu ortalık sakinlemişti fiyatlar düşmüştü gezinin ilk bölümünü denizin dibinde bir otelde ikinci bölümünü de yaz misafirlerini göndermiş görümcemin evinde tamamlayarak ikinci yüzme seferimden de başarıyla dönmüş !! , kemoterapimin kalan sürecini tamamlamıştım.

Tedavi süreci zorlu ama bir o kadar da faydalı oldu desem yalan olmaz .
Neresi faydalı ? , derseniz ,..
O , sürekli vurgu yaptığım “kendini dinleme” ye, hayata farklı bakış açılarıyla bakmaya , acıları dindirmenin değişik yöntemlerini keşfetmeye , “ölüm” kelimesine taşıyabileceğinin çok üstünde misyonlar yüklediğimizin ayırdına varmama biraz da olsa zaman yarattı. Birazda olsa kelimelerini bilinçli kullandım , zira insan ne kadar hayatını tümden değiştirecek olaylarla karşılaşsa da inanamıyor , inanmak istemiyor , yavaş yavaş dönüşüyor !!!…

Tedavi sürecinde fiziki seyahatlere imkan yaratmam zor oluyordu ama kitapların önünde bir engel yoktu , zaten hatırı sayılır bir kütüphanesi olan benim gibi bir kitap aşığı için arasa bulunmaz bir zaman dilimiydi bu süreç , böylece o zamana kadar tanışmadığım bir konudaki kitaplarla tanıştım ,.. Güncel gezi kitaplarıyla… Seyahatnameler severek okuduğum kitaplardı ama hiç yelkenliyle yapılan dünya seyahatlerini , ya da trenlerle , şileplerle yapılan , egzotik yerleri anlatan günümüz seyyahlarının kitaplarını okumamıştım ,..

Sadun Boro ‘dan , Ayça Kirişçioğlu’na , Nadir Paksoy’dan , Özkan Gülkaynak ve Ömer Bozkurt’ a kadar onlarca yerli ve yabancı yazar ,.. Sağolsunlar varolsunlar beni yattığım yerde inanılmaz yolculuklara çıkardılar ,çıkarmaya da devam ediyorlar.

Kanser , ve kanserli hücrelerin bedenimde oluşturduğu “Su ve Deniz tutkusu “ hiç tanışmadığım yazarlarla , konularla ve kitaplarla tanışmama vesile olmuştu , benim gibi bir kitap kurdu için az mutluluk değildi .

O dönemde tuttuğum günlüklere bu mutluluk çok yansımasa da , şimdi o günlere gittiğimde , geride çok büyük bir hasar görmüyorum , zaten fazla bir yazı da yazmamış , kendimi ,.. kendimle yüzleşmeye hazır hissetmemiştim.

İşte o günlerden benim minik deftere ya da telefona kaydedilen ruh halleri !!!...

Deniz otobüsü (Marmara Denizi)

16/Ağustos /2009 Pazar 15.30

Deniz otobüsünde Yalova’dan İstanbul’a gelirken yol notlarına birde gemi eklensin dedim .. Hemde kolon Ca olduğumu öğreneli 4 ay olmuş birlikte yaşam nasıl geçti kısaca anlatayım istedim.

Ameliyat /kemoterapi /radyoterapi derken günler ve aylar geçiyor,garip bir dibe vurma haliyle hayat devam ediyor..

Ne ?..Nasıl ?.. Niçin ?... sorularına yanıt aramazsan, ..

İçtenlikle !! aramazsan …

Yalnızca günü ,. Hatta ,..Anı yaşarsan ,.

Dingin , durgun , slowmotion bir hayat yaşar , çevreyide biraz olsun dizginlersen fenada olmuyor ! ,..

Planları hep kısa vade yapıyorsun , 1-2 gün , en fazla birkaç hafta .. Yeni bir yaşam biçimini becermeye çalışıyorsun , sorgulama yok !! sinirlenme yok !,. Hayal kurmak yok !. (pek beceremiyorum ama .. yavaş , yavaş )

Neyse Lodos havada Deniz otobüsünde bu kadar felsefe yeter..

Trafikte

14/Ekim/2009 Çarşamba 09.30

Trafikte Altunizade yolundayım, yeniden çalışmaya başladım ama çok yoğun değil.

Bir yıl önce bugünlerde çok heyecanla ve keyifle İtalya hazırlığı mı yapıyordum ?,yoksa İtalya’da mıydım ?.. Karıştırdım..

Ahhh .. evet ,evet dönmüştüm ,. İtalya maceralarımı anlatıyor,. Resimleri Bilgisayara geçiriyor ve oynuyordum ..

Şimdi hiç oyuncağım kalmadı !!..

Yazamıyorum ,.. yazmak istemiyorum ,.. yazmak içimden gelmiyor,..

Fotoğraf çekemiyorum , hem fiziken , hemde ruhen ,.. zorlama fotoğraf oluyor..

Yaptığım en iyi şey Gemicilik , Yelken ve Seyyah kitapları okumak. Kendimle yüzleşmek istemediğim zaman Yazmam ..

Yazmak istemem ,.

Bu dönemde öyle bir dönem ,.

Yüzleşerek gerçekleri ortaya dökmenin , sonrada iki elin böğründe ne yapacağını bilmeden ortada kalmanın manası yok .. Realist davranmak gerekiyor ,.. Zaman Romantizm zamanı değil ..

Yeterince acıyor içimde bir yerler ,. Birde ben acıtmayayım ,.. Varsın Kalem ve Senden uzak kalayım ..

Yol açıldı ,. yakınlarda belki gene görüşürüz..

Haftaya Kemo var ,.. sonrası meçhul ?..

Hoşcakal ..

Ev(şehir)

27/Ekim/2009

Leoparın kuyruğundan tutma,

Tutarsan da bırakma…

Patalya Otel (Gölbaşı – Ankara)

7/Kasım/2009 Cumartesi 07.30

Patalya’da Laboratuvar uzmanları toplantısındayım .

Kasım 2009 ‘da tüm tedavilerim bitti , her şey yoluna girmiş gibiydi hiç bir yerde yeni bir hücre yoktu , olanlarda bedenimin diğer bölgelerini ziyaret etmekten şimdilik vazgeçmiş görünüyorlardı , tam zamanlı olarak tekrar aktif hayatıma ve işe dönmeme görünürde bir engel kalmamıştı (zaten işimi hiç bırakmamıştım tedavi dışı zamanlarda mümkün olabildiğince laboratuvarıma gidiyordum) …

İşte sıcağı sıcağına yazılmış o günlerdeki duygular ,…

Trafikte

10/Kasım/2009 Salı 08.35

Yol notlarına bir sayfa daha ekleyeyim , gene trafikteyim hastaneye gidiyorum , çalışmaya başladım yeniden ,.. Kemolar bitti .. Belki ömür boyu ,.. Belki birkaç aylığına ,.. bilinmez ki..

O zaman ne yapacağız ?.. Düşünmeyeceğiz .. ânı yaşayacağız.. başarabilirsek !!..

Çalışmak iyi geliyor, iç düşünceleri engellliyor, işlerin yoğunluğundan akşam yorgun düşüyorum , yemek , biraz internet sonra gemicilik kitaplarım ve uyku, hayatımın bugünlerdeki rutini böyle..

Yersen diyor !!.. öteki Feyza.. bende yiyorum !!..

Kağıt kalem ve yazma açlığımı senle gidermeye çalışıyorum ,. nasıl olsa biliyorum küçücüksün ,. Uzun edemiyeceğim !! yüzleşmelere yer ve zaman kalmayacak tıpkı şimdiki gibi !! ..

Trafikte

02/Aralık/2009 (cep yazısı)

Bir Orkestra şefinin başına gelenler…

Her şey mükemmeldi ,.. konserin üçte ikisini geçmiştim , ne olduysa son çeyrekte oldu ve tüm hayatım hayallerimle beraber yerle yeksan oldu..

Değnek Düştü !!...

O güne kadar mükemmele yakın bir biçimde idare ettiğim orkestra elemanları birer birer kontrolumden çıkmaya başladılar.. Önce sopayı alıp tekrar devam etmeyi düşündüm ,..

Ama,.. Hayır.. Kontrolu kaybetmiştim…

Ev(şehir)

Kasım/2009

6 Aylık hak mahrumiyeti cezamı tamamlayıp sahalara döndüğüm için çok mutluyum !!!!
Sporcuların yazıları sanırım böyle başlar,sanırım diyorum zira sporcu olupda yazı yazana pek rastlamadım!!..
Neyse konuyu dağıtmayayım,.. benim cüceler arıza çıkartmazsa!!!!.. 2010 Mayıs ayına kadar onkolog taifesinin semtine uğramama kararı almış bulunuyorum...
Ve deeeeeeeeeeeeeee.... durum eski tas vaziyetine dönmüş bulunuyor.....
Yani ; (iki nokta üst..üste..)
İşten geliniyor,..
Üst baş değiştiriliyor,..
Günün içkisi bir kutu bira yada bir duble viski servis ediliyor,..
İnternet başında günün haberleri okunup sinirler bozuluyor,...
Alternatif planlar yapılmaya başlanıyor derhal ,..gündemin sinirini atmak için ,..
en yakın tarih Bayram, yakın bir deniz kıyısı fotoğraf çekimi ,..
(Poyrazköy.. Demirciköy vb...)
Aralık ayında,... özlenen yakın mekanlar (Emirgan,Haliç vb.),
Ocak ve yeni yıl !! ...
Ege otlarının tam zamanı ,.. Ege'ye uzanmak ... Odeyssa yı anımsamak !!,... Otları okşamak ,...
yelkenlileri ,.. kotraları ,... kayıkları ,.. kışın yalnızlığı içinde seyretmek ,...
Hayallere dalmak ,.. Piri Reis'le çıkılan yolculuklara !!!!.........
Mart,..
Karları Abant'ta ,.. Mudurnu'da seyretmek,..
Kara .. Bembeyaz güzelliklere bulanmak ,.. oralarda bir başka güzeldir Kar topları ve Kardan adamlar ...
Nisan ,..
Sevgili Erguvan'ım hatırlatır bana ,...çok sevdiğim ,..ama ,.. bir O kadar da acı veren Bahar aylarını ve günlerini...
Mayıs...
Yaşama devam mı?...
tamam mı??..
Sorusunun SENe-Y-İ devriyesi !!!!!!!........

Gün O'la .. Hayrola Be Şeker........................

Ev (şehir)

21/Aralık/2009 (cep yazısı)

Bu gece Hastane günlerine gittim ,.. Ve farkettim ki hayata asılmışım ,.. hemde fena halde ..

Kopmak ayrılmak istememişim hayattan ve sevdiklerimden . Sonraki günlerde de devam etmiş o bağlılık hissi..

Şimdi !!!.. Eski tas eski hamam.. Bir ukalalık, bir kendini beğenmişlik,.. hayata tepeden bakma alışkanlığı ..

Bii .. Çaktım … kodum muu .. oturturum Feyza kendine gel dedim..

Çaktım hakikaten ve kendime geldim ,…

Önce ; orkestra şefininin başına gelenlere bak ,.. vah, vah ,. diye dövünmeyi bir kenara bıraktım ,…Sonra,yaşama daha geniş açılı bakmaya başladım,..

Bire bir ilişkide olmadığım beni dolaylı olarak ilgilendiren konulara kafamı takmama , derin ve içtenlikli üzüntülere garkolmama konusunda kendimi eğitmeye başladım !!

Kendimi siyasetle ilgilenmeyi bırakma konusunda ağır bir terapi sürecine soktum !!..

Sinirlendiğim zamanlarda anında yakası açılmadık küfürlerle deşarj olma alışkanlığı geliştirmeye gayret gösterdim ,..

“Ölüm” kelimesiyle içtenlikle barışmayı , hayatın doğum gibi doğal bir süreci olduğunu kabullenmeyi başardım ki sanırım bu hastalık sürecinin en zor etaplarından biri bu , gerek hasta gerekse yakınları için ...

Benim çalışma masamda hep Nazım ustanın çok sevdiğim “yaşamaya dair “şiirinin dizeleri yazılı olurdu.

Yaşamak şakaya gelmez,
Büyük bir ciddiyetle
yaşayacaksın,
Bir sincap gibi mesela,
Yani yaşamın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden.
Yani bütün işin gücün yaşamak olacak,
Yaşamayı ciddiye alacaksın.
Yani o derece,öylesine ki,
Mesela kolların bağlı arkadan,
sırtın duvarda,
Yahut kocaman gözlerin,
Beyaz gömleğinle laboratuvarda,
İnsanlar için öleceksin,
Hemde yüzünü bile görmediğin insanlar için,
Hemde hiç kimse seni buna zorlamamışken,
Hemde en güzel en gerçek şeyin,
Yaşamak olduğunu bildiğin halde,
Yani öylesine ciddiye alacaksınki yaşamayı
Yetmişinde bile, mesela zeytin dikeceksin,
Hemde öyle çocuklara falan kalır diye değil,
Ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için
Yaşamak yani ağır bastığından.

N.H…………………………………

Hayatı hiç ölmeyecekmiş gibi yaşamamız ayrı ,

“bir gün ölebiliriz bu hava su kadar doğal demek ve bu kabulü yapalım hayata asılmaya devam edip anı, günü ve önümüzde ne kadar kaldığını bilmediğimiz zamanı hakkıyla yaşamaya devam edelim”, demek , ayrı bir konu.

Kazakistanlı , Sovyet ekolünde eğitim almış bir hekim dostum “kanser hastaları en fazla korkudan ölürler, korkmayı bırak yaşamaya bak” dediğinde ilk başta ne demek istediğini algılayamamıştım, ancak iç yüzleşmeyi başarıyla gerçekleştirdiğim günlerde hissettimki “kabul” insana olağanüstü rahatlık sağlıyor ve “ tamam kardeşim seni kabullendim başa gelen çekilir, birlikte yaşamayı öğreneceğim bana zaman tanı , hadi şimdi hayat akıyor karışalım hayata ve anları yaşamaya başlayalım “ diyebiliyorsunuz gönül rahatlığıyla..

2011-11-18T18:56:00.000+02:00

2009’un son günlerinde yaptığım bu geçmiş günlerin ve yılların muhasebesi sonrasında , 2010 senesini daha önce bir çok kez yaptığımız gibi çok sevdiğim İzmir’de , sevgili İzmirli dostlarımızla karşıladık ,..

Defterlere o günlerde aşağıdaki duyguları aktarmışım,..

şehir/31 Aralık 2009

2009'u sepetlemeye saatler kaldı..
Gelecek günlerin ,.. geçen günleri aratmayacağı ,.. Bol seyahatli günlerle dolu ,.. Rengarenk .. bir yıl düşlüyorum ..
Düşlerin gerçeğe dönüşmesi dileğiyle..

01/01/10 İzmir

Oolleeeeeyyyy......
Yeni yıla renkli , keyifli düşlerle ve bol seyahatli günlerle başladım ,..
03/01/2010 İzmir

2010 'un ilk gününün ,. İlk sabahı ,. "Apollon tapınağının" görkemli sütunlarının arasında,dolaştım ... gelecek günler için kehânetlerde bulundum !!..
Fotoğraf Makinamla hasret giderdim ,..
Başıboş dolaşmanın tadını çıkardım ..

Apollon'daki kehanetlerden !! sonra konuyu Felsefi !!.. boyutlara çekelim dedim .. ve rotayı Milet'e çevirdik ..

Doğrusunu söylemek gerekirse bu yaşa kadar Milet'i ziyaret etmediğim için biraz utandım ...
Çok güzel kalmış - korunmuş diyemeyeceğim , hiç bir şey yapmamışız zira-

Hem arkaik dönemi ,.. hem Yunan uygarlığını ,..hem Selçuklu dönemini ,.. hem de bugünü ( inekleri ,.. sığırları ve çayırlarıyla) yaşayabildiğimiz nadir mekanlardan biri diye düşünüyorum ...
Milet beni çok etkiledi ... Hava olağanüstü güzel,.. Bahar güneşi ve yumuşaklığı var havada ,.. Sessizliğin sesi çok güzel ... sempatik bir köpek ailesi dışında !!.. kimseler yok ... Sonrasında Söke ve Dalyan da soluklanalım dedik ....

Söke,. hep Sıcak Sarı Yazı anımsatır bana ... Neden ?.. Iııhh yanıtı yoktur,.. cevapsız sorulardandır !!..
Ama sıcaktır,.. insanın içini ısıtan ,.. yaşama sevinci ,. huzur ve dinginlik veren bir yer ve mekan çağrışımı yapar,..
Tarafımdan yaşanmışlık var mıdır ?.. Hayır !!..

(Belki önceki hayatta kimbilir ... )

Dalyan ,..kelimesi üzerine sayfalarca yazabilirim .. Çocukluğumun Sarıyer'inden başlar ,.. Bartın deresine girer,.. Köyceğiz sazlıklarına kadar uzanır... Karadeniz'in balıkçı takalarından ,.. "Takalar geçiyor allı yeşilli ,.. Takalar geçiyor dümenleri Lazlı ,..” Ege'nin tırhandillerine uzanan bir yığın Balıkçı öyküsü bile attırabilirim !!.. sanki yaşamışım gibi ,.. Yeter ki söz Dalyanlar üzerine olsun ......

Ama ,.. bu Ege Kış'ında Söke dalyanındaki salaş balıkçıda yaşadığım O günü .,. Dalgalarla ve Rüzgarla savrulan bedenimin aldığı Hazzı ,..
Ne taka şarkıları,..
Ne de dalyan öyküleriyle anlatamam,..
Garip ve farklı duygularla dolu başka bir dünya öyküsüydü ... Şairin dediği gibi " hissediliyor.. ama anlatılamıyor"

Ördekler ve Angut Kuşları Dalgalarla öylesine güzel oynuyorlardı ki ,. keyiflerini bozmaya çekindim. doğru dürüst fotoğraflarını çekemedim .. Sevdalıların kuşu diye bilinirmiş Angut Kuşları ,... bilmiyordum ... Oysa biz ne kadar farklı anlamda kullanırız bu kelimeyi ..

"Benden selam söyle Anadolu'ya" demişti Dido... bende bir sonraki gün gittiğimiz Davutlar parkından Samos'a bir selam gönderdim ,.. yaşlı ,. dirençli ,.ve denizden beslenen ,.. ağaç kütüklerinin arasından ...

Onlarca karesini çektim , hayranlığımı dile getirmek adına , yıllara meydan okuyan ,.. dalgalarla koyun koyuna dans eden ,.. bulutlarla iç içe yaşayan , O muhteşem ağaç dallarının .. Ama gene beceremedim !!..
Hissettiklerimi ,.. Ne defter ,.. Ne fotoğraf kağıdına dökemedim .. Duygular öylesine yoğun .. öylesine karmakarışıktı ki .. kağıtlara dökülemediler..

Direndiler,.. doğal ortamımızda kalacağız ,.. dalgalarla yol alıp ,..bulutlara karışacağız ,.. kağıtlara kalemlere ,.. fotoğraf karelerine hapsolmayacağız dediler...
Dinledim çaresiz,..

Yeni yılın ilk gününü oleyy nidalarıyla karşıladığıma değdi ,..
Gerçektende 2010 yolculuklarla dolu dolu geçen bir yıl oldu, gerek gerçek mekanlara gerekse kanserle yolculuklara !!!..

Nisan sonu ameliyatımın ve kolon kanserimin (mesane kanserim kolonun yanında önemsiz kalmış sistoskopik kontrolu bir kez yapmış sonrada peşini bırakmıştık ) 1.senesi dolunca kolonoskopi , radyoloji ve kan tetkiklerimi yaptırıp Ankara’nın Hacettepenin yolunu tuttum , ameliyatımı yapan sevgili hocama sonuçlarımı göstermeye ve tavsiyelerini almaya.

Herşey yolunda gözüküyordu - seyahatlere tam gaz devam edebilirdim barsaklarımın ve kıçımın arasıra maraza çıkarması muhtemelen kemoterapinin yan etkilerinin sonucuydu , ehh ona da katlanacaktım nasıl olsa geçecekti .. - O , adamı canından bezdiren “Koku” duygusuna nasıl katlanmıştım düşünsene – işte bu tavsiye ve duygularla dönmüştüm Ankara’dan.

Kemoterapi ve Radyoterapinin her hastaya göre değişen önemli yan etkileri var. Önemli yan etkileri bir kenara koyarsak , daha katlanılır olanları içinde beni en fazla “koku” duygusuyla aşırı içli dışlı olmam rahatsız etmişti ,..

Herşeyin asıl kokusunu duyumsamak , hemen hemen tüm kokulardan nefret etmeyi de beraberinde getirdi , dolayısıyla evin her köşesinde sürekli sabun kokusunu duyabilmek için bir yığın atraksiyon denemek , mutfakta herşeye bir kulp takmak , çok sevdiğim neskafede petrol kokusu ,Türk kahvesinde sigara kokusu alıp , bir süre evde pişmelerine bile tahammül edememek , benim için olduğu gibi hane halkı içinde zorlayıcı oldu doğalki.
Öyleki , oğlum anneler günü hediyesi olarak oldukça pahalı bir ev kokusu hediye etmişti ,.. Çocukcağız nazikçe yakamızı bırak şu koku takıntınla demek istedi herhalde diye düşünmüştüm ama ,.. elimden de bir şey gelmiyordu .
Zaman her şey gibi kokulara da ilaç oldu ,..

Zor zamanlardı ama bir taraftan da eğlenceli ve eğiticiydi , öyle şeylerde olmadık kokular alıyordum ki bir taraftan gülüyor diğer taraftan da kökenine gittiğimiz zaman
haklı çıkıyordum , ..
Kokularla olan duygularımın uç noktasını yaşadığım bir deneyimimi aktarıp , bu konuyu noktalayayım ; Herşey yoluna girip barsaklarımla 3-4 günde bir maraza çıkarma konusunda anlaşınca !, seyahatlere başlayıp sonraki sayfalarda detaylarını aktaracağım Ürdün – Beyrut gezisi yapmış ve Ölüdeniz ‘ e gitmiştim.

Mayomu giyip Lut gölüne girdim ve girmemle çıkmam bir oldu ,..
Neden biliyor musunuz ?.. Kendimi kolonoskopi olmadan önceki gecelerde , barsak temizliğini sağlamak için 3-4 lt suya karıştırarak hazırlayıp içtiğim , daha doğrusu içmeye çalıştığım , ilaçlı suyun içine girmiş gibi hissetmiştim .
Gölden apar topar çıkıp bedenimi tesisin havuzuna atıp arınırken , bir taraftan da düşünmüş ve “Feyza şekerim haklısın, O bütün gece içmeye çalıştığın şey de aynen bu göl gibi ağır alkali ve sodaylıydı “ diye kendimi teselli etmiş gölün üstünde yatıp kaldırma gücünü test edemediğime hayıflanmayı bir kenara bırakmıştım.

İşte size “herkesin Kanseri kendine kardeşim”e bir örnek daha.
Eminim bir çoğunuz kolonoskopi yaptırdınız ve geceleyin de size önerilen maiiyi rahat rahat içtiniz (annem gazoz içmeyi çok sevdiği için olsa gerek bir yıl önce kolonoskopi yaptırdığımızda bayıla bayıla içmişti o bana berbat gelen sıvıyı ) , ya da kemoterapi sürecinde kokularla hiç probleminiz olmadı başka problemleriniz oldu ,..
Yok mu böyle örnekler ?.. dolu . O zaman ne yapacağız sevgili dostlar ?.. ahkam kesenleri dinlemeyip kendimize döneceğiz , göle girmek istiyorsak göle ,.. dağa çıkmak istiyorsak dağa ,.. evde yatmak istiyorsak yatağa ,.. işe gitmek istiyorsak işe gideceğiz,..

İç seslerimizi dinlemeye devam edeceğiz , ama bu arada da kağıtlara döktüğümüz duygularımızı sonraki zamanlarda bir kenara atıp unutmayacağız , onlar çok sahiciler ,.. ânın duyguları çünki ,..

2011-11-17T18:57:00.000+02:00

Sabiha Gökçen Havaalanı

28 /Nisan/2010 Perşembe 19.00

Tam bir yıl önce de Ankara’ya gidiyormuşum , belirsizliklerle dolu bir geleceğe doğru.

Bir yıl sonra değişen ne var ?.. Haksızlık yapmayayım , hastalık cephesinde epey yol aldım ,. Kemo, Radyo , Ameliyat , kontroller vb. şimdilik her şey yolunda .. Yarın sabah Doktorumu görüp her şey yolunda vs. muhabbeti yapıp İstanbul’a döneceğim .. Yeni bir yol haritası çizmem gerekiyor,.. Nerde ?. Nasıl ?.. yaşayacağım .. Ne yapacağım ?.. Günler nasıl geçecek ?..

Ne kadar çok “N” ile başlayan kelimeye yanıt bulacağım !!..

Derin bir nefes alıp yeni bir yaşama ,. yeni günlere hazırlanmalı mıyım ?..

Yoksa suyu akışına bırakıp , kendimi koyvermeli miyim ?..

Koyverebilir miyim !!..

Otel Odası (Ürdün – Amman)

16/Mayıs/2010 Pazar 23.10

Amman da bir otel odasında bir başka yolculuk hikayesi !!. Ne işin var diyeceksin allahın Ürdün’nünde ,. vallahi haklısın .. Petra vadisi güzel ama iyi bir organizasyonla gelirsen ,.yoksa ızdırap. Petra dışında bir şey de yok Ürdün’de ,.. alabildiğince uzanan bozkır ve kıraç topraklar. Yapay ,… hepsi bir kalıptan çıkmış , çölün sarı sıcağını yansıtan tozlu görüntülü kartonvari evler.. Üstelik nedenini anlayamadığım ,..“Estetik” dedikleri bir gerekçeyle tüm pencereleri demir parmaklıklarla çevrili evler..

“Susuzluk” kelimesini somut elle tutulur bir obje gibi algıladığınız bir kent ve ülke..

Amman ve Ürdün…

Bir hafta içinde Ürdün ve Lübnan arasında gidip gelince ,.. Daha bir ay önceki evlerinin içinden gümbür- gümbür suların aktığı Eğin deneyimi ve görüntüleri hafızamda canlılığını korurken ,. suyun hayatımıza kattıkları daha da belirginleşti..

Üstelik Petra harabelerini gezerken, insanın doğa karşısındaki zavallılığı ve güçsüzlüğü daha bir ortaya çıkıyor.

Doğa,..“bu muhteşem kanyonu akansularımın gücüyle ben yarattım” diyor, şimdiki durumla alay edercesine..

Yüzlerce insan ,. susuz,..bitap,. doğaya saygı yürüyüşü yapıyor aslında farkında olmadan !!…

Ürdün’e dair yazmadan geçemeyeceğim bir yerde Lut gölü ,.. Efsanelerinin yaratılışının önüne geçtiği Ölüdeniz …

Tek kelimeyle -Sevmedim- huzursuzluk yaratmamak için girdim ve ilk fırsatta çıkıp kendimi tesisin havuzuna attım .. İlk defa bir havuzun suyu bu kadar güzel geldi ,.. defalarca dalıp çıktım , arındım sanki !!,. Başka çağrışımlar yaptığımı için mi ?.. Yoksa “içine girilen su da yüzülür “algımın güçlülüğü mü ?.her neyse..

Bir yolculuk daha sonlandı ,..Değişik coğrafyalar,. değişik kültürler ne kadar okursak okuyalım görmeden yerine oturmuyor,. Bu Ortadoğu gezisi bana “Çok gezen de bilir , yalnızca okumak yetmez “ dedirtti..

Yaşamak lazım .. yaşamak güzel şey !!…

Uçakta (Amman – İstanbul)

19/Mayıs /2010 Çarşamba 19.00

Uçakta yazıp yazmadığımı hatırlamıyorum ama yolculuk hikayelerine uçakta eklensin eğer yazmadıysam .. 5 günlük Ürdün Lübnan turunu hızlı yoğun bir tempoda tamamladık ve İstanbul’a dönüyoruz . Amman’da bir mok yok ,. ama Beyrut her köşesiyle etkileyici ve vahşi bir şehir..

Vahşiliği -hani çok itilip kakılan çocuklar vardır bir süre sonra korkusuz ve umarsız olurlar - O çocuklar gibi vahşi ,.. Ve gene O çocuklar gibi de naif yönleriyle etkileyici bir şehir..

Vahşi çünkü son derece lüks ve şaşaalı apartmanların yanısıra savaşta yanıp kurşunlanmış bombalanmış bir başka bina var ,.birlikte paylaşıyorlar aynı sokağı ,. Yan yana ..

Her yerde eski araba hurdalıkları,.. diğer tarafta da çok iyi bakılmış, 40 lı - 50 lili yılların üstü açık antika chevroletleri…

Kum torbalarından barikatlar,.. koruganlar,. aralarında sabah koşusu yapan adamlar ve kadınlar..

8-10 katlı apartmanlar dikmek uğruna dağlardaki cânım fıstık ağacı çamı ormanlarını kesmişler ,.. lakin, evlerin balkonları çiçekler ve minik çam ağaçlarıyla rengarenk ,yemyeşil…

En büyük denizcilerin torunları ,.. en güzel deniz Akdeniz’in kıyısındalar,.. ama öylesine hoyrat kullanmışlar ki Akdeniz’i,. Atalarının sularıyla !! hiç barışık ve iç içe gelmediler bana ..

Aslında yalnızca Beyrut değil, genel olarak Lübnan ilginç ve çelişkilerle dolu bir ülke..

Örneğin ,. Bekaa vadisi ayrı bir fenomen ..

Alabildiğine uzanan yemyeşil , bakımlı , her türlü sebze ve meyvanın yetiştiği bereketli topraklar,..

Kilometrelerce uzanan ,. geniş ama boş bulvar ,. külüstür, ya da son model arazi aracı , 1-2 araba.

Perdeleri sımsıkı kapalı evler.. (hatta bazı pencereler tahta ve benzeri malzemelerle kaplanmış). Ve bulvar boyunca kocaman posterler,. öldürülmüş Hizbullah liderlerinin posterleri !!..,

Diğer tarafta 1 -yazıyla bir- kilometrekareye sıkışmış 35000 insan ,..

Filistin Mülteci Kampı …

Kampın kapısı büyük bir apartman girişinden daha geniş değil !!.. Duvarının yan tarafında yarısı yırtık , solmuş bir Arafat posteri …kapının önünde boş ,umutsuz bakışlı genç adamlar..

Ve geniş bulvardan hızla geçerek Baalbek’e giden turist otobüsleri .. İçlerinde ,.. 1.dünya ülkelerinin !!,.. biraz tedirgin , çokca meraklı , bulundukları ülkenin ve adını savaşlarla özdeşleştirdikleri Vadinin !!, hüzünlü ,.. karmaşık ,. çelişkilerle dolu ruh haline bürünmüş… AMA Baalbek’ i görmeye kararlı gezginleri !!…

Ve o gezginlerden biri olan Ben.. Yıllardır okuduğum , hayal etmeye çalıştığım devasa taşlarla baş başayım ..

Anlamaya çalışıyorum insanlığın tarihini ,.

İnsanoğlunun gücünü,..

çokca da güçsüzlüğünü !!…

Gezgin ruhum sürekli hadi hadi gezelim diyordu ama barsaklarımda bazı günler olmadık işler açıyordu başıma , o nedenle de uzun süreli ve uzak yerlere (Ürdün Lübnan öncesi) gitmeden test amaçlı bir gezi yapayım demiş ve arkadaşlarla Elazığ ve Kemaliye gezisini organize etmiştik. Uçakla Elazığ’a gidip kiraladığımız minibüsle 4 gün Harput kalesinden , Divriği deki Ulu camiye kadar epey bir yer gezip , konaklamayı Eğin’de yapmış , olağanüstü fotojenik olan Fırat’ı !!.. fotoğraflara istediğimiz gibi aktaramayınca suçu ışık yetersizliğine yüklemiştik. Aşağıdaki satırlar blogda fotoğrafların yanına iliştirdiğim sıcağı sıcağına duygular …

Nisan /2010/Eğin (Kemaliye)

Fırat’ın kıyısında oturamadık ama motorla yaptığımız kanyon gezisi çok keyifliydi ,.. Üstelik suların hızlı aktığı dolayısıyla dipteki çamurların havalanması yüzünden , Sarı renkli bir Fırat mevsimi olmasına rağmen..

Fırat’ın kıyısına konuşlanmış Eğin-Kemaliye evlerinin yüzü Fırat’ a dönük insanlarının ise sırtları !!.. Kenarında çay yada bira içebileceğiniz küçücük bir bahçe bile yok ,.. Su sporları merkezi olarak yapılmış basit bir binayı bile imar mevzuatına aykırılıktan !! yıkmaya çalışan belediyecilerin ve onları seçenlerin kasabası bir zamanların görkemli Eğin’i…

Romanlara ve filmlere konu olmuş Köprüyü bolca fotoğraflayıp , Fırat gezisini Kanyonun sonunda noktaladık ve keçilerle birlikte tırmandığımız yola çıkarak Divriğe gitmek üzere yola koyulduk .. Yaklaşık iki saatlik bir yolculuk sonrası Türkiye'nin Unesco dünya kültür mirasına ait yegane mimari anıtı olan Ulu Camii külliyesine ulaştık .. Bir zamanların , ki çok uzak zamanlar değil ,.. güzel kasabası Divriği .. şimdilerde bakımsız büyükçe bir köye dönüşmüş. Koca Külliyenin yegane ziyaretçileri ve Kalenin fatihleri olarak ,.. yarı sıkkın , yarı hüzünlü dönüş yoluna geçtik.. meşhur Taş yoldan Eğin'e ulaşmak üzere...

Divriği dönüşü Taş yoldan dönüş ,.. bence gezinin en heyecan verici ve güzel anlarındandı.. Daracık ama muhteşem manzaralara sahip yolda ,. kah yürüyüp fotoğraf çekerek ,.. kah arabayla yol alırken yarların dehşetini iliklerimize kadar hissederek ,.. Yağmur damlalarını ve Fırat'ın yer yer cam göbeği ama çoğunlukla sıcak sarı rengini fotoğraflara zaptetmeye çabalayarak günü tamamladık...
Kemaliye'nin köyleri en az kasaba merkezi kadar,. hatta daha fazla güzellikte evlere ve peyzaja sahip.. Dayanamayıp deklanşöre tam 490 kez basmışım vazgeçmek çok zor oldu ,.. Yaşam heryerde ve herşeyde sınırlarla çevrili!!... Blogda da öyle...sınırlı yer var !!...

2011-11-16T18:59:00.000+02:00

Çalışma hayatının yoğunluğu , seyahatler falan derken kanserimi çoğu zaman unutuyordum .
Hele 1. senenin sonunda yapılan tüm tetkiklerde güzel çıkıp kemo ve radyonun etkileri azalınca , barsaklarımda günde 15-20 !! seferlik tuvaletle haşır neşir olma sayımı bayağı azaltmışlardı .
Hiç şaka gibi algılamayın günlük ortalama sayım 10’un altına düşmüyordu üstelik o bölgedeki sinirlerde bana sinir oldukları için idrara da ancak ıkına sıkıla çıkabiliyordum , ama yolculuk dedin mi akan sular duruyor “hali pür mealimi “ !! unutup dökülüyordum yola ….

2010 yazı çok keyifliydi iznimi çok idareli kullanıyor esas izni Eylül ayında planladığımız Mavi yolculuğa saklıyordum.
İlk kez 1976 senesinde , Gökova nın lacivert sularında ve bakir koylarında yüzmüş daha sonra Göcek ve Marmarisin güzelliklerini keşfetmiştik.

Son 15 senedir bekareti !! bozuldu nerdeee eski koylar tekneler deyip bırakmıştık Mavi gezilerini .

Bir zamanlar,.. Teknelerde banyo olmadığı için kaptanın su kuyularının yerlerini bildiği koylarda demirler , sonrada buz gibi kuyu suyunu birbirimize kovalarla atarak , şampuanlanır yıkanırdık. Artık O günlerin geri gelmeyeceğini , üstelik bizimde kuyu suyuyla yıkanacak yaşı geçtiğimizi anladığımız için olsa gerek !! eylül de Mavi yolculuk yapmak üzere tüm organizasyonu tamamlamıştık.

30 Ağustos tatilinden istifade gittiğim Assos dönüşü “ koca bir yaz geçti , durumlar nedir bir bakayım , acaba Vitamin D yükseldi mi bu kadar güneşe ”! diyerek kan verdim.

Kanser hastalarının tedavi sürecinde , bazen değerli bir takip testi , bazende tirişkadan bir test olan “tumor marker” dediğimiz testler vardır. Literatür herbirinin farklı kanser türlerinde yükselebileceğini takipte değerli olabileceklerini yazar.

Benim markırlarım her iki kanserimde de pek oralı olmamış yükselmemişlerdi , yalnız yaz öncesi genel kontrolümde bir markırım – ismi lazım değil kendinizle kıyaslamaya kalkarsınız belki belli mi olur !! - normal değer aralığında kalmak kaydıyla yüksek bir sonuç vermiş , dolayısıyla kafamın bir kenarına yazılmıştı ..

Yaz sonu birazda bu kafamın kenarına takılan markırı da ölçmek üzere verdiğim kanda , normalin 10 katı yükseklikle karşı karşıya kaldım ,.. Tabii sunturlu bir küfür sonrası soluğu gene radyolojide aldım !!…

Alt tarafı 4 ay önce her şey tertemizdi ,.. Gene nerde , ne vardı derken iş açığa çıktı ,.. Benimkiler !! , bu seferde bir karaciğeri ziyaret edelim bakalım demiş ve yola koyulmuşlardı. Karaciğerin 5-6 segmenti arasında , safra kesemin altında 2,5 cm lik bir tümör oluşturmuşlardı. Bu sefer karaciğerimin bir parçası ve safra keseme yol görünmüştü ,..
Yapacak bir şey yoktu derhal ameliyat olmalıydım , ..Tüm tetkikler - markırım hariç – temizdi , önümüzde şeker bayramı vardı , bayram sonu mavi yolculuk yerine karaciğer ameliyatım için bütün hazırlıkları tamamlayıp beklemeye koyuldum.

Ameliyatı kendi hastanemde olacaktım , ilk ameliyatımı Hacettepe de olmam eski bir hacettepeli olmamın yanısıra kanser teşhisini aldığım günün , sevgili hocamız Prof.Dr Mehmet Haberal’ın da tutuklandığı güne denk gelmesi ve doğal olarak üniversitemizin genel cerrahi ana bilim dalı başkanı olan hocama ameliyat olmama olanak kalmaması neden olmuştu. O karışık günlerde hacettepeli dostlar olaya el koymuşlardı .
Hocamız bir yılı aşkın bir süredir Silivri’deydi ama manen yanımızdaydı , bizlerde zaten uzun bir süre önce normal rutinimize dönmüştük , hastanemdeki sevgili dostlar gereken herşeyi halletmişlerdi .

15 Eylül de başarılı bir operasyonla Karaciğerimin bir bölümüyle , Safra kesem de çöpe atıldı !!.. biraz daha hafifledim ,..

Ameliyat sonrası yaşadığım ağır bir enfeksiyon sonucu 15 gün sonra aynı bölgeden ikinci bir ameliyat daha geçirmek zorunda kalsam da yoğun bir antibiyotik bombardımanı sonrası Ekim’de eve dönüp kitaplarıma kavuşmayı , Kasım sonu da tekrar işe dönmeyi başardım,..
Çok zorlu bir süreç sonrasında gene ayakta kalabilmiş ,.. benimkilerle de !! antlaşma yolunu seçmiştim ben onları kemoterapiyle dövmeyecektim , onlarda beni bir süre rahat bırakacaklardı !!!...

Latife bir yana ama bir süreliğine Kemoterapiyi reddettiğim doğru.

Ev (şehir)

13/Eylül /2010 Pazartesi 22.30 (cep yazısı)

Hiçbir şey yazmadan ikinci ameliyata gitmeye gönlüm elvermedi,..
Gene bir tümör, gene kanserli.. bu sefer Karaciğerimin bir parçası terki mekan edecek,. muhtemelen safra kesem de.. Ben gene tiyatro seyreder gibi seyrediyorum.. Brecht’in epik tiyatro oyunlarındaki gibi , zaman zaman katılımcı olarak..
Fazla bir şey yazmak, istiyorumda .. istemiyorumda.. Yazı bazen zırhları indiriyor ,. Ama iyi mi oluyor ?.. bilmiyorum.. doğrusunu istersen hiçbir şey bilmiyorum şarkıdaki gibi

“ kapıldım gidiyorum bahtımın rüzgarına,.. Eyy ufuklar diyorum Yolculuk var yarına “!!..

2011-11-15T23:47:00.000+02:00

Evet işe dönmüş ,.. ben de, ailem de , dostlar da , çok yıpratıcı bir süreci daha arkada bırakmıştık ...
Ailem ve dostlar demişken bu konuda bir kaç kelâm etmek istiyorum izninizle ,..
Hastalıklar , hastalığı yaşayan içinde , hasta yakınları içinde çok zorlu zamanlara dayanmayı gerektiriyor.
Kanser hastalığının medyatik yanı ise , bu zor zamanları özellikle Kanser hastaları ve yakınları için daha da zorlu kılıyor.
"Kanser olan ölüme mahkumdur ,. Kanserden 3-5 sene yırtsanızda sonunda ölürsünüz ,.. Metastaz yaptımı şansın yoktur ,.. vs,.vs,.."
Bunları nerden uyduruyorsun derseniz "Medyadan "derim !!.. Bundan 3-5 sene önceye kadar meşhur insanların ölüm haberleri tv lerde yada gazetelerde , "rahatsızlığını takiben vefat etti "diye verilirdi (kaza yada başka bir neden yoksa) ,.. Şimdilerde Kanser dışında bir başka hastalıksa haber gene aynı giriyor , ama kanserden öldüyse vay haline !, Ne kanserinden öldü ,.. kaç sene mücadele etti !!.. vb. bilumum detaylar aktarılıyor.
Bu durumda ne oluyor ?.. Siz kanser hastası ya da yakını olarak hemen empati kuruyorsunuz ,..
Hııımm ,.. demek kolon kanseriymiş !!..
sonraaa,.. karaciğere metastaz yapmış !!..
kaç sene savaşmış ?!!! (hep bi savaş halindeyiz ya ) 5 sene ,..
Ehhhh ,.. benim ki 3 sene oldu ,.. hıı ,.. 2 sene daha gider !...

Demek istediğim son yıllarda kanser kelimesiyle, ölüm kelimesi öylesine paralel söylenir oldu ki , özellikle yakınlar için hayat zor. Benim gibi süreci zorlu geçen hasta ölümle illaki bir biçimde karşılaşıyor ve yüzleşiyor sonrası daha öncede yazdığım gibi kolay ,. "kabul ,tamam anlaştık hadi hayat devam ediyor" diyerek işinize gücünüze bakıyorsunuz,..

Ama yakınlarınızın böyle bir " kabulü" yok ,. onların ölüm algısı sizden çok farklı , o yüzden de bu tarz haberlerden daha fazla etkileniyorlar haber okunurken kaçamak ve korku dolu bakışlarını yakalıyor onlar adına içten içe üzülüyorsunuz ,hastalığınızdan ve ölümden ne kadar doğal bir süreç olarak bahsetmeye çalışsanız da başarılı olamıyorsunuz ..
Onlar,. kansersiz ! insanlar olarak,. bir yanlarıyla size ve çektiğiniz acılara üzülüyorlar ,.. bir yanlarıyla da kaybetme korkusuyla tarifsiz endişelere gark oluyorlar ,. bu kaotik ortamda bir türlü düzgün davranış modeli geliştiremedikleri için hep acemi çaylak modunda kalıyorlar...
O nedenle ailem ve dostlarımla yaşadıklarımı paylaşmaya , acılarımı da , üstesinden geldiklerimi de saklamadan ve doğallıkla konuşmaya gayret ediyorum .
Bu bloğu hayata geçirmem biraz da bu nedenlerden dolayı oldu , benim gibi zorlu dönemeçlerden geçen kanserdaşlarıma ! ve yakınlarına bir küçük nefes iletme , birinci ağızdan duyguların ve düşüncelerin aktarılması ve paylaşılması isteği .. O nedenle kanser hastalarının yaşadıkları deneyimleri anlatmalarının , toplumla paylaşmalarının çok yararlı olduğunu düşünüyorum , gerçekçi olmak ve abartmamak kaydıyla tabiki ,...
Bu konuyu bir anekdotla noktalayalım ; yaşadığım dönemeçler sırasında ünlü bir yazar kanserle olan mücadelesini anlatan bir kitap yayınlamış bende ameliyatlardan sonra yeni yeni ayaklanmışım ,bir gün arkadaşlarla sohbet ediyoruz bir dostum espriyi patlattı " Feyza bu yaşadıkların sonrasında senin artık bir ansiklopedi yazman gerekir ".

Kasımın sonu geldi ameliyat sonrası sıkıntılar biraz daha azaldı derken ilk ameliyat sonrası yaşadığım enfeksiyon ve ikinci ameliyattan sonraki antibiyotik bombardımanın yan etkisi "rekto vajinal fistül" olarak bana geri döndü . Türkçesi !,. barsaklarım kendilerine bir yol daha açmış , anüs dışında vajinamı da uygun bulmuşlardı , istediklerinde anüsten istediklerinde de vajinadan dışkılamaya karar vermişlerdi !.. Kabus !!!..
İlk anda algılayamamış ,.. algılama sonrası dehşete kapılmış,.. dehşet sonrası paniğe gark olmuş ,. sonrasında ne olacak ? nasıl düzelecek ? gene mi ameliyat ? , korkusuna düşmüştüm .
Karaciğer ameliyatımı yapan cerrah arkadaşım endişe etmememi ama jinekologlardan ve kolon ameliyatımı yapan hocamızdan da görüş almamızı söylemiş , ben bir kez daha havaalanın yolunu tutmuş Hacettepe yollarına düşmüştüm .
Sevgili dostum Canan "mok mu var bütün yan etkileri kendine paratöner gibi çekiyorsun" diye veciz sözlerle !! beni karşıladı ve dikildik hocamızın karşısına ,tabii o da değişik hayret nidalarıyla olayı dinledi ve geçtik jinekolog arkadaşın yanına . Bilumum radyolojik tetkikler -opak maddeler borular vs gibi her türlü şiddet içeren !!- ve muayenelerden sonra ameliyatın çok riskli olduğu kararı çıktı . Zaten Samuray'ların !! karnından beter hale gelmiş bu karnı tekrar açmak , iğne deliği kadar küçük bir deliği yamamaya çalışmak faydadan çok zarar getirecekti , kendi kendine kapanmasını beklemek ve dikkatle takip etmekten başka şimdilik bir şey yapmayacaktık.
Derin bir Ohhh ,. çektiğimi hatırlıyorum herşeye razıydım ! ama tekrar ameliyat ihtimali çok ürkütücüydü kurtarmıştım ...
Karnımla fena halde dalga geçiyordum , elimden başka bir şey gelmiyordu olan olmuştu vah vahlanıp durmaktansa gırgır geçmek daha hoşuma gidiyordu ,.. 2 sezeryan ,1 kolon , 2 karaciğer /safra sonrasında karnım harita metod defteri gibi olmuştu bende Japon Samuray'larını dilime dolamıştım .

Aralık başında vajinal fistül problemi de bir biçimde çözülmüş biraz daha rahatlamış , kendime gelmeye başlamış ve işimin başına dönmüştüm .Bu arada karaciğer ameliyatı sonrası yeni tanıştığımız onkolog doktorumla -pet ct sonuçlarım temiz çıktığı için- antlaşma yoluna gitmiş kemoterapi tedavisini şimdilik gündem dışı bırakmış 3 aylık tetkiklerle görüşmeye karar vermiştik.
Bir kez daha her şey yolunda gözüküyordu ve ben hemen reel yolculuk planı yapmış , yeni yıla geçen seneki gibi İzmir'de girmek üzere hazırlıklara başlamıştım ...

2011-11-14T21:41:00.000+02:00

Ekim ve Kasım aylarındaki ağır havam gitmiş yerini , bir taraftan laboratuvar içi koşturmaca , diğer taraftan seyahat planlarıyla uğraşan bir Feyza almıştı .

Fistülüm açıktı , dikişlerim karnımın aynı yerden ikinci kez açılması ve enfeksiyon nedeniyle kesilip çekiştirilmek ! zorunda kalması nedeniyle hala problemliydi acı ve sancının yanısıra irili ufaklı keloidlerim vardı ,çok kan kaybetmiştim kan değerlerim düşüktü çabuk yoruluyordum , barsaklarım ve kıçım hep biz burdayız diyorlardı ,aşağı cenahtaki üç deliğin problemine farklı bölgelerde eşlik ediyorlardı kısacası ,.. amaaaa ,ben tüm bu çektiklerime rağmen çok enerjik ve hayatın içindeydim …

Herbiri tek başına sağlıklı bir bireyi yere serecek problemlere karşın gücü nereden mi buluyordum ?.. Kanserdaşlarım beni çok iyi anlıyorlardır eminim ,.. HAYATTA KALMIŞTIM ! yaşıyordum , soluk alıyordum ve ayaktaydım . Yaşamanın ve yaşamın değerini bir kez daha anlamış , kanserli hücrelerimden benim minik cücelerden bir ders daha almıştım .

İzmir yolculuğu öncesi Aralığın son haftası , normal değerlerine gelememiş bazı testlerimi kontrol amacıyla kan vermiş ve tümör markerıma da bakmıştım ve gene normalin üzerinde bu seferde 70 gibi bir değerle karşılaşmıştım , bu hafifde olsa yüksek değerin tam yeni yıl öncesi canımı sıkmasına izin vermemiştim. Daha bir ay önce pet ct çektirmiştim , sevgili İclal’de * sonoda batını taramıştı ,her şey yolunda gözüküyordu . Testleri Şubat başında tekrarlarım diyerek hastalık defterini kapatmıştım.

(*Prof.Dr.İclal Işıklar hastanemiz radyoloji bölüm başkanı ve benim sevgili
Deniz fenerlerimden ! biridir)

Yeni yıla önceki yıllar gibi gene İzmir’de girdik , 2009 ‘da değişiklik olsun hemde Apollon’a ve Milet’e daha çabuk ulaşırız diyerek Kuşadasının eski otellerinden Kısmet’te kalmış 2010’u orada karşılamıştık .

Bu yıl ise benim uzun süreli oturamayışım , hala nekahat döneminde oluşum nedeniyle akşam programı yapmamış , 2011’ i Ahmet’le Fatoş ’un keyifli evlerinde karşılayıp , yeni yılın ilk günü önceki senelerde yaptığımız gibi Ahmet’in çizdiği rotada Ege’de yeni keşiflere çıkmıştık .

İzmir dönüşü sevgili defterime 2010 ‘un kısa özetini yapıp sıcağı sıcağına İzmir gezisini aktarmışım , işte 2010 dan kareler ve yaşananlar …

Uçakta (Kayseri – İstanbul)

22/Ocak/2011 Cumartesi 22.15

Yolculuk hikayelerim bitmesin hiç…

Kanserim bile yolculuk hikayeleri yazmama ve yaşamama neden oluyor..En son sevgili deftercim 2010 yılı Mayısta yazmışım sana ,..uçakta ,. Gene bir uçak yolculuğu bu sefer rota Kayseri – İstanbul… Ne alaka dersen,.. köprülerin altından çok sular aktı , benim kanser gene tekin durmadı karaciğeri mekan eyledi , Eylül’de ameliyatlar vs. şimdi de Bioenerjide çare arıyorum . Kazakistan-Rus karışımı bir teyze bana holistik evrenden enerji yolluyor, göreceğiz bakalım kabul edip işe yarar hale getirebilecekmiyim o enerji akışını…Kayseri’de yaşıyor,. Bizde sabah Uçağıyla Aslı’yla beraber geldik enerjileri aldık şimdi dönüyoruz.

Ankara – Hacettepe uçuşlarıma şimdi de Kayseri eklendi. Eee.. fena sayılmaz ,hiç olmazsa hastalık mastalık ayağına uçuyorum,.. Uçak bana gerçek yolculuk hissini tattıran bir ulaşım aracı nedense arabayla daha uzağa hatta tatile bile gitsem öyle hissedemiyorum..

Ama artık diyorum ki Kanser amca !! beni tacizden vazgeçse,. Peşimi bıraksa da bende gerçek seyahatlerime başlayabilsem ..

Önce yakınlar,.. Paris – Roma –Barcelona – Endülüs den biri olabilir..

Sonra orta yakınlar,.. St.Petesburg – Mısır – Fas gibi ..

Sonra uzaklar… Peru – Butan – Sibirya gibi…

Ne hoş değil mi ?.. Düşüncesi bile güzel ,.. birde gerçekleştirdiğimi düşün !! Ne malzeme çıkarırım… Fotoğraf, yazı vb…

Zaten karar verdim tacizci amcadan kurtulursam..Aaaa bak bu deyimi sevdim..tacizci Çoşkun gibi bende benimkine bir isim mi versem acaba ?. bakalım bir düşüneyim..

Neyse karar verdim çalışmayı bırakıp yazı ve fotoğraf işlerine yoğunlaşacağım …...

Nerede kalmıştık ?... sorusunun yanıtını uzun uzadıya vermeye kalkarsam iş uzayacak , iyisimi kronolojik bir sıralama yapıp güne geleyim…

Mayıs ayında yaptığım, Lübnan-Beyrut ve Ürdün-Ammannn seyahatleriyle belli ki cesaretim artmış ,..Haziran’da yalnız gezilere çıkıp,. kısa bir eski mekanlar turu yapmış ... Sonrasında hafta sonları ve 3-4 günlük kısa tatilleriyle yoğun yaşanan Temmuz ve Ağustos aylarını geçirmiş,..Büyük tatili Eylül’de planladığım için iznimin yarıdan fazlasını “Mavi yolculuk-Eylül” tatiline saklamıştım…

Hafta sonu tatillerinden birini ,..arkadaşların evinde Sapanca’nın yeşillikleri arasında mangal partisiyle ,..

Bir diğerini ,. Yalova’da Yasemin kokularıyla gün batımını seyrederek,.. Bir başkasını,. Eskihisar’ın sakin koyundaki denizci bir otelde nostalji yaparak ..geçirmiş ..

Marmara kıyılarından ufak ufak Güneye inmiş ,..

Karaburun yarımadasında bol balıklı ,.. Temmuz ayında’da hala sakin koylar ve keyifli denizler var buraya yerleşilir ,.yaşanır dedirten,.

İzmir’in yanıbaşındaki keyifli beldelerde sea-sun-fish !! tatili yapmış,..

Assos’la Küçükkuyu arasındaki sahilleri,.. Kaz dağlarının bol oksijenli köylerini ikişer kez ziyaret edip, arada Gökçeada’ ya kısa bir nostaljik seyahat yapmış ,. Kabatepe’nin bembeyaz kumlarında Çanakkale Boğazının dalgalarıyla oynaşarak,. Ağustos’un sonunu getirmiştim …

Sonrası………….

Sonrasında kabusun ikinci perdesi başladı ,.. Birinci oyun yeni bitmişti , biraz olsun soluklanmış, nefes almıştım ama ,.. REJİSÖR !!.. 2-3 aylık arayı yeterli bulmuş olmalı ki yeni bir oyunla perdeyi açtırdı..

İkinci oyun !!.. birinciden daha zorluydu ,. Daha uzundu ve daha soluk kesiciydi … Brecht ‘vari !!.. bir sahneye konuşu vardı ,..

Çok zorlandım,.. ama Rolümün altından hakkıyla kalktım

“Galilei “ gibi,.. korktum.. yaşama teslim oldum… ölüme direndim ..

Şimdi moladayım,.. Rejisörüm 3. oyunu ne zaman sahneye koyacak ?.. ya da 3.oyun olacak mı ?..

Cevapsız sorular !!,.. bilmeyi isterdim tabiiki ama …

Yanıt aramayı bırakalım,.. gelelim Molada ki etkinlikler listesine ?...

Çılgınca Kitap okudum , okuyorum..

Gezi kitapları ; Deniz adamlarının, ve kadınlarının, yelkenlileriyle, Okyanusları aşıyor,bilinmeyen denizlerde zorlu yolculuklara çıkıyorum …

Gidiş dönüş Avrupa biletim yanınca ...Avrupa şehirlerine değişik zaman dilimlerinde kitaplarla seyahat etmek biletin üzüntüsünü nisbeten unutturdu..

İstanbul’u geçmiş zamanlarda ziyaret etmiş Seyyahlarla gezmenin yanısıra ,.. Çocukluğumun ve günümüz İstanbul’unun semtlerini sokak sokak arşınlamak için satın aldığım 70 kitaplık İstanbul’um dizisiyle, İstanbul içi yolculuklarım devam ediyor…

Kitaplarla seyahatin tek eksiği basılı fotoğraflar oluyor !!.. beyindeki fotoğrafları basan bir aygıt henüz keşfedilmedi…

Kitaplarla seyahatin dışında,. ameliyatlar sonrası Ankara, Kayseri ve İzmir seyahatlerini de yolculuklar hesabına kaydedeyim..

Düşündüm ki hastalığım bile seyahatlere engel olmadı tam tersine vesile oldu.. Gerek Ameliyat için gerekse kontroller için değişik zamanlarda Ankara’ya gidiş-gelişlere ,.şimdilerde birde Kayseri eklendi..

Havaalanları seyahat duygusunu yoğun yaşadığım, gerçek gündemimi unutup, kendimi seyahatin şehvetine kaptırdığım mekanlardır…Nereye, neden gittiğim değil havaalanında olmaktır asolan,.. güvenlik kontrolünden geçer geçmez bir kafede oturup Biramı (tabii şimdilerde Çay !!) ısmarladığım anda yolculuğum başlamış demektir..Yolculuk başladıysa,.. Yürek çağırmıştır !!.. gerisi lafıgüzaftır..

Ankara ve Kayseri’yi bir kenara koyup İzmir seyahatini düşündüğümde ,..tıpkı bir yıl önceki gibi Kış güneşinin ısıttığı keyifli anlarla dolu seyahat anıları üşüşüyor aklıma,..

Pırıl pırıl güneşle ısınarak oturduğumuz Bostanlı’daki balıkçı barınağının yanındaki çay bahçesi,..Tuzla’daki Flamingolar,Balıkçıllar..

Dört kişilik zengin sofralı , hoşsohbetli , dingin bir yılbaşı akşamından sonra ,. Yeniyılın ilk günü sabah Bozdağ’a tırmanmak üzere yola çıkış …

Bozdağ,..
Gölcük,..
Birgi,..
Yerel tadlar,.. Yerel dükkanlar,..

Sardis harabeleri ,.. Başıdumanlı dağlar,..

Göl banyosu yapan Ördekler,..

Tarihi konaklar,.. Günbatımının mor panjurlara vurduğu eski ama güzel evler,..

İkinci günde ise,. Pasaportta demli çay ,. İzmir Martılarını !!.. fotoğraflama çabası ..

Sonra ver elini Yavaş Şehir,.. Yolda,. Urla’lı balıkçılara merhaba ,.. Mandalina bahçelerinde C vitamini depolama,.. Seferihisar ‘a varış ,..
Slow City nin pazarı ve pazarcılarıyla geçirilen keyifli saatler,..

Fotoğraf aşkına Teos Kalesine -güçlükle de olsa!!- tırmanış ,.. Balık sofrasında,. günbatımı saatlerinde,..”2011 ‘in ilk günlerindeki keyifle devam etmesi dilekleriyle “kalkan kadehlerle,.. günü ve İzmir tatilini noktalayış. …

2010 yılına da aynı dileklerle başlamıştık !! ..

Bardağın dolu tarafı ; Bir yıl sonrada gene aynı keyifle giriyoruz yeni yıla..

Boş tarafı ; Boş tarafını ,.. BOŞVERİN !!...

f.k.d. şehir /2011 ocak

2011-11-13T11:24:00.000+02:00

Bardağın boş tarafını boşveremedik maalesef ,…İyi dileklerle ve keyifle başladığım 2011 daha ilk aylarında yeni kabuslara sahne oldu zorlu geçeceğinin sinyallerini verdi. Resijör hiç vakit kaybetmemiş 3.perdeyi sahneye koymuştu ...

Aralık ayında yükselen ve benim gözardı etmeye çalıştığım marker ın durumunu içten içe merak ediyordum , radyolojik tetkikleriminde zamanı gelmişti , 9 şubatta kan vererek kontrollere başlayayım dedim ve başlayış o başlayış ! , süreç bugünde devam ediyor .

Kan testimin sonucu 490 gibi uçuk bir değer çıktı , belliki benimkiler gene yollara dökülmüştü !! , acaba yeni mekan olarak nereyi seçmişlerdi ?.. USG ler , MR lar ve CT lerle anlayacaktık bakalım “başıma ne çorap örüyorlar” !!!.

Sonografide pankreastan şüphelensek de MR ve CT sonucu pankreasda bir şey olmadığı ama batında bolca metastatitik lenf nodum olduğu ortaya çıktı .

Peki nerdeydi bu cüceler ? ,.. Akciğer CT de gördük ki ciğerimi mekan eylemişlerdi ,.. Solda 4 , sağda 3 adet olmak üzere nurtopu gibi 7 adet nodülüm vardı !!!.

Tabii ilk anda o kadar tepem attı ki , “Yok artık deve “, “Ciğerimi yiyin anam !” gibi veciz sözlerle durum saptaması yapıp , sahayı cücelere bırakmaya yaşamdan kopmaya ve Ölmeye Yatmaya karar verdim …

O günlerde içimde öylesine fırtınalar kopuyordu ki çareyi akşamları defterimi elime alıp abuk subuk da olsa bir şeyler karalamakta buluyordum .

9/şubat/2011

Yalnızlık insanın kendine mektup yazmasıdır.

Özdemir Asaf

10 / şubat /2011

Defterin tam orta yerindeyim ama yaşamın sonuna geldim herhalde,.. Pankreas Ca tanısı almama beş var , ben Ataşehir belediyesi fotoğraf yarışmasına cd yetiştirme peşindeyim .. Bu nedir ?.. Nasıl bir duygudur ?.. Ya da duygusuzluktur ,.. ya da şuursuzluktur ?.. Bilmiyorum..

Duygularıma tercüman olayım diyorum ama , Osmanlı’nın tercüme odasındaki beceriksiz mütercimler gibiyim ,..
İçim titriyor , lakin dışımda tık yok ,.. Ağla , Gül , bir tepki ver be mübarek ..
Sabah sonografide Halime “ abla karaciğerde bir şey yok” dedi , bende “ pankreasa bak ben zaten karaciğerde bir şey beklemiyorum” dedim , sonoda 13 mm bakalım MR da nerde? Kaç mm ?...

f.k.d./şehir

11/şubat/2011 23.30

Hepi topu 3 hafta önce ne hayaller kurup yazmışım sana sevgili defter !!

Üstelik hafiften ukelalık bile yapmış sonrada Ege ağzıyla “du bakaamm ,.. senye görcez mi ?” diye espri yapmışım kendimden emin !!

Hıhh ,. Birde bugüne bak , yok yok önce düne .. hele dün akşam ölmüştüm !! melek olup omuzlarda Kuzey kutbu geziyordum !.. yada martı olup Patagonya da geziniyordum …

Bugün ::… ahhh bilmiyorum bir tarafta yaşam ümidi ,.. diğer tarafta çektiklerim çekeceklerimin teminatıdır ! demek istemiyorum , iyi düşüneyim diyorum ama ,.. Caanımm kardeşim kanın bile 3 damar patlatarak alınabildiği , dikişlerin acısından hala yan yatılamayıp sırtüstü yatıldığı bu vücutla nasıl olacak ?...

“ Değer mi yaşamak için bu kadar eziyete ???... “ diyorum ama , benimki hiç oralıklı değil , - yerse şekerim – diyor !! böyle böyle eziyetlerle , yaşamanın anlamını öğreneceksin ve yazarak öğreteceksin !!.. pöh pöh pöh …

Nasıl güzel kılıflar uyduruyorum ama değil mi ?
bu korkmak kızım ,..
Korkmak mı ?? .
Kendimi şu anda - ismi aklıma gelmiyor içeriye kütüphaneye gidip kitabı aramaya da üşeniyorum – yıllar önce okuduğum halde bugün gibi aklımdaki ittihat terakki döneminin naklen intiharını yazan şairi gibi hissediyorum . Bileklerini keser ve aynaya kendi kanıyla hissettiklerini yazar (arba yayınlarından çıkmıştı Hasan Sabri miydi ? )* Bende naklen ölüm duygularımı yazıyorum sanki ,..

(*Beşir Fuat İlk Türk materyalistinin mektupları )

Ama ilginç olan tüm açıklığımla ve sansürsüzlüğümle yazmaya çalıştığım –şimdiki gibi – anlarda bile “korku “ kelimesini tüm gerçekliğiyle hissetmediğimi farketmem ,. Üstelik kendimi zorluyorum yaşama bu denli asılmama bir isim vermek istiyorum ama ıııhhh .. Acının üzerine yürüyorum sanki .

Öleceğini bildiği halde korkusuzca düşmanın üzerine yürüyen askerler vardır ,. Hani Amerikan iç savaşını anlatan filmlerde çokca rastlarız o karelere, askerler karşılıklı dizilirler ve bir komutla toplar tüfekler atılır ortalık toz duman olur. Bende çoğunlukla o askerler gibiyim , şuursuz bir üstüne yürüme hali …

Elime kağıt kalem geçince bu şuursuzluğum daha iyi ortaya çıkıyor , acaba diyorum bu aldığım Anestezik maddeler mi beni böyle yaptı ?!!.. Ben şuurlu bir kadındım düşündüğümü gerçekleştirirdim ,.. kendime tutamayacağım sözler vermezdim … ama nafile ! gerekçesi herneyse hayattan kopamıyorum.

Neyse geçirdiğim 3 günün özetini yapıp konuyu tamamlayayım .

Markırım 500 ü vurunca filmi başa sardım ve Radyoloji günlerim başladı (Woody Allen ın Radyo Günleri filmini anımsadım !, ne güzel filmdi ,.. )

Ø Kemik sintigrafisi ; enjeksiyon nedeniyle benim için

zorluk derecesi 4

Ø Ultrasonografi ; zorluk derecesi 3 , heyecanlı bekleyiş nedeniyle ,

Ø Batın MR ; zorluk derecesi 7 , 1,5 saat beyninde mermer kesiyorlar ,uyumak istiyorsun ne mümkün ,.. moda yaa – pozitiv düşün şekerim – diyorsun , nahh çekiyor benimki !.. Velhasıl acısız kabus.

Ø Toraks CT ; zorluk derecesi 8 , çok heyecan verici ,..acısız kabus iki

Ø Batın BT ; zorluk derecesi 10 ,acılı kabus . Kolundan ayrı ,kıçından ayrı borular ,.. “ radyoloji personeli hocanızın b..k larını temizlemeye BT odasından bekleniyorsunuz “ anonsunu yapıp kendi kendini güldürmeye teselli etmeye çalışıyorsun ama hiç bir şey o anda duyduğun acıyı , mahcubiyeti engelleyemiyor.En çok ölmek istediğim anlar BT masasındaki rektal çekimler…

Radyoloji günlerim genelde bir adet tümörle sonuçlanıyordu ama benim takıntılı aşık bu sefer aşmış !! tamı tamına 7 adet Akciğer nodülüyle karşıma dikildi ,..

Ehhh artık bende eşşek değilim ya !! bir kapasitem var , yapıştım tabii yere ,. dün akşamüstü 17.30 itibariyle ,..

Bir koca viski doldurdum bardağa ki ağlamam kolaylaşsın , benden önce ağlamaya hazır kocam nedeniyle ön alayım !!. Neyse ağladım ağladık ,. Içtim ,. Içtik ve kendimi yatağa attım gözüm tavanda sabahladım ve bu iş bitti dedim , Canan’ı ne yapıp edip ikna etmeliyim kemodan vazgeçmesi için ve ıssız bir yere kapağı atmalıyım , ağrılarım için önlem almalıyım vs.vs.
Amaa sahneye gene İlhan çıktı ,.. ilk teşhisten bu yana en kritik anlarda sahne alıyor , iyi-kötü , hayırlı- hayırsız , kocaman soru işaretli sorularla beraber hayatta kalıyorum 2 senedir onun kritik öngörüleriyle ,

ama ,.. benim ne kadar hayrıma bilmiyorum ?,
en baştan ameliyatta gitsem daha mı iyi olurdu ? bilmiyoruz ?

Cevabsız sorularına ,..yığınlarca cevapsız soru daha ekledi !!

Sonuç gene ameliyat yolu görünüyor bu sefer Akciğerlerimden nodül kazıyacaklarmış !!..
Hali pür mealim budur …

f.k.d/şehir

13/şubat/2011

Saçımı yaptırdım , kırmızı rospik ojesi ! sürdüm Nişantaşına gezmeye gidiyorum.İnkar değil yaptığım güzel havada İstanbul’u yaşama isteği , belkide son defa boğaza
bakarak yazmayı sürdürme .!!

f.k.d./şehir

14 /şubat / 2011 23.00

Artık naklen yayın yapmaya başladım ya bir kere , tamam ,.. devamı gelir . İşler değişti ameliyat olmayı bırak , ölüm artık ciddi ciddi kapımı çalıyorda ben duymazdan geliyorum …

Cumartesi CT raporlarım çıktı ki aman allah !.. duyan gelmiş , duyan kafasını çıkarmış meydan okumaya başlamış , “ Feyza ‘nın göbeği şenliktir “ başlığı altında toplaşmışlar . Tabii ameliyat vs. hak getire , bırak ameliyatı filan , gidiyoruz babooo… Ey baboo durumu oluştu ,.

Ve kaçış ,.. Ve çıkar yol kalmadı ,.. Ya binbir parçaya bölünüp çoğalan ve hızla büyüyen bu hücreleri hiç bir şey yapmadan seyredecektim ,.. Ya da bu yaratıkların tekrar makul !.. ve âkil !.. duruma gelmelerini sağlamak için önerilenleri kabul edecektim …

Makul ,.. ve Akil ,.. duruma inancım pek yoksa da ,.. etrafta “ Ben seyirci olmak istiyorum beni bırakın artık oyunculuktan ayrılayım “ isteğimi kabul ettirebileceğim , beni dinleyecek , yormayacak seyirciler yok …
Benim de bu seyircilerle dalaşacak gücüm yok ,.. Sonuç teslim oldum , yarın “Port” takılacak ,beni istedikleri kadar yaşatmalarına kolaylık olsun diye !!.. Öbür gün ilaçlarım belirlenecek ve zehirlenme günlerim yeniden başlayacak ……

f.k.d. şehir

16/şubat/2011

Dün port takıldı bugün işe gitmedim ,ev halkı uyuyor bende kahvaltı edeceğim , oyalanıyorum lak lak yapıyorum kendimle …

Bir anda kafama takıldı , ailede herkes , Yukarı ! giderken sırasına uydu , ben niye çıkıntılık yapıp öne attım kendimi ?.. Ayyyy ,.. O kalsın ben gideyim diyeceğim kimse de yok önümde !!..

Eniştem 90’a yakın ,. Amcam 80 ,.Yengemle , Annem 75 i devirdiler 80’e dayandılar , Sevgi bile neredeyse 70 … Ben 57 diyim , genç değilim ama daha yapılacak çok işim vardı hiç bir şeye zaman kalmadı …

f.k.d./şehir

Zevzeklik günlerim bitti ve sıra söz dinlemeye geldi . Onkoloğum , derhal Kemoterapiye başlamamız gerektiğini ve yeni nesil ilaçlarla 1 gün hastanede 2 günde özel bir pompayla evde olmak üzere iki haftada bir uygulayacağı 3 günlük programı anlatıp , damar yolu problemini çözmek içinde Port taktırmamı öneriyordu .

Portu bilmeyenler için kısaca anlatayım ; memenin üstünde boyuna yakın bölgede cilt altına yerleştirilen küçük bir aletle doğrudan ana damara ulaşılıyor ,kemoterapi ilaçlarını her seferinde damar yolu açmakla uğraşmadan porttan alabiliyorsunuz . Kemoterapi tedavisi alacak yada almakta olan kanserdaşlarıma port taktırmalarını tavsiye ederim , tedavi sırasında ciddi bir konfor sağlıyor . Port takılması da anestezi altında yapıldığı için çok zor bir şey değil , ilk 1-2 ayın sonunda varlığını unutuyor ve alışıyorsunuz, denize girmek dahil herşeyi yapabilirsiniz size herhangi bir problem yaratmıyor . Eveett bu kadar port reklamı yeter !,. birazda Onkolog reklamı yapayım !...

Onkoloğumla* Karaciğer ameliyatım sonrasında tanışmıştık güven vermişti , işini iyi yapıyordu , hastalarıyla yakından ilgiliydi , her an ulaşma imkanınız vardı ,ciddiydi ama o ciddiyeti empati yeteneğini yok etmemişti ve en önemlisi sahte değildi !…
(* Prof.Dr.Aziz Yazar)
Bunları niye yazıyorum ? ,.. Kemoterapi o kadar zorlu ve uzun bir süreç ki bu süreci paylaşabileceğinize inandığınız bir hekimle sürdürmeniz çok önemli . İlk tedavimdeki hekim arkadaşım da güvenilir ve konusuna hakimdi , ancak ciddi bir ” zaman yönetim” problemi vardı . Hiç bir şeye yetişemiyor peşinde onlarca hasta ve hasta yakınıyla dolaşıyor herkese mavi boncuk dağıtıyordu ,6 aylık kemoterapim boyunca ancak 2-3 defa görüşebildik ,ben tüm süreci deneyimli ve fedakar hemşire kardeşlerimle götürdüm . O nedenle bir kez daha başlarda yazdığım satırları tekrarlayacağım , İsme !değil Liyakata önem verin , başkalarını dinleyin ama içinize yatmayan birşeyler varsa iç sesinize kulak verin , yolun başında güvenle teslim olacağınız bir başka hekimi aramaktan vazgeçmeyin . Önünüzde uzun ve birlikte planlama yapmanız gerken aylar hatta yıllar olduğunu hesaba katın. İnanın , sizi dinleyen , elektriğinizin uyuştuğu , empati yapabilen bir hekimle tedavi daha kolay sürdürülebiyor .

Kanserdaşlara tavsiyeler bölümünü kapatalım gelelim benim durumlara , Ankara’dan Canan telefonla , Hastanemde ise sevgili kardeşim kıymetli Pataloğum Dr. Ebru başta olmak üzere İclal , Genel cerrahım Dr.Gülüm* , uzak yakın tüm hekim arkadaşlar ve laboratuvarımdaki sevgili çocuklarım ,velhasıl herkes beni Kemoterapiye ikna etmek için dil döküyordu .
Ebru ve İclal “ Senin ben bu tedaviyi reddediyorum deme hakkın varsa , bizimde dostların olarak sana hayır tedavi olacaksın deme hakkımız var” diyerek noktayı koydular . Ne karşı koyacak gücüm vardı ,.. ne de ölmeye yatacak ,.. bir kez daha teslim oldum …
(* Prof.Dr.Gülüm Altaca genel cerrah)

Portum takıldı ve hızla tedaviye başladım , 1. gün hastanede tedavi alıp , çıkarken portuma taktıkları içi ilaç dolu pompayla – ben ona top diyordum - 2 günde evde zehirlenmeye devam ediyordum . Şubat sonunda başladığım bu tedavi düzeninde her tedavi öncesi 15 günde bir kan kontrollerimde vardı , bana Biyokimyacı kanseri yaşıyorum dedirten marker ım artık hepimizin gözdesi durumundaydı , herşeyden önce yükseliyor , sonra düşüyor , gene yükseliyor hasılı tüm süreç boyunca (hala daha) en önemli yol göstericim oluyordu . Nitekim tedaviye başladığımda 540 olan değerim iki tedavi sonunda 29 Mart ta 58 e düşerek Ebru’dan “morardın mı ?.. abla “ !! lafını yedirtmişti bana . Kemoterapiye olan önyargım kırılmış moralim ufak ufak yerine gelmeye başlamış , tekrar eski küçük öykülerimi yazmaya bile başlamıştım .

15/nisan/2011 02.00

Bu gece yazma isteği uykuya baskın çıktı , saat 01.00 topum ve ben uykuya direniyoruz , karanlıkta klavyeyle yazarken geceleri gizli gizli kitap okumaya çalıştığım yıllara gittim ,.. “ Feyza yeter artık ışığını söndür !”
Niye ???
Çocuklar ve gençler erken uyumalı …

Kendime ait ilk odam üniversite 3. sınıfta olmuştu , -ondan önceki odalarda ya Filiz yada yatakhane arkadaşlarım vardı-.

Ankara ‘da , Ataç sokaktaki evimizdeki O odamı belkide ilk ve son ( bir daha da hiç kendime ait odam olmadı ) olduğu için hep keyifle ve hasretle hatırladım.

Özellikle bahar ve yaz aylarında Ankara’nın hafif serin gecelerinde , İngiliz kültürün arka bahçesine bakan penceremden geceyi aydınlatan renkli bahçe ışıklarını seyrederek hafif hafif müziğimi dinlemek ,birşeyler okumak yada yazmak … Ne güzel , ne tasasız günlermiş ,..

Sonraki senelerde , şehirlerarası yolların 5. Sınıf çay bahçelerine ve kahvelerine neden sempatiyle yaklaştığımı , bir yaz akşamı , gece yolculuğunda mola verdiğimiz yerdeki renkli ampüllerin , bana İngiliz kültürün bahçesindeki ampüller olduğunu anımsattığını farkettiğimde anladım …

Oysaki 70 lerden 90 lara her şey gibi renkli ampullerde orta malı olmuştu !!.

f.k.d./şehir

2011-11-12T16:12:00.000+02:00

Şubat sonunda başlayan tedavim , yaşamımı birbirinin aynı günlere ve aylara mahkum etti . Onca ameliyat geçirmiş , kemoterapi , radyoterapi seanslarını fazla fazla yaşamıştım , iniş çıkışlarım çok olmuştu ama hiç bu dönem ki kadar yerlerde sürünmemiştim . Sürekli kendime terapi uyguluyor moralimi yükseltmenin çarelerini arıyordum . Elim kaleme kağıda gitmiyordu , bilgisayarla oyalanamıyordum , ne varsa kitaplarda vardı gene .

Aslında bu kadar yıkılmamın nedenini biliyordum , beklentileri çok yükseğe çekmiştim ,..
Oysa bu hastalıkta hiç yapılmaması gereken bir şeydi , hata yapmıştım .

Karaciğer metastazı sonrası o kadar emin olmuştum ki bir kaç sene rahat edeceğime , geçirdiğim o kadar ağır ameliyatlara rağmen yaşamdan günlerim daha fazla çalınmasın diye hızla kendimi yenilemiş , ayağa kalkmıştım … Birde yeni bir teknoloji ,çok daha hassas vb. ifadelerle ortaya atılan PET CT çekiminden 2 ay sonra nurtopu gibi 7 adet nodül sahibi olmak hepten yıkımıma neden olmuştu . Kanserle birlikte yaşamayı öğrendim derken bu kadar kısa aralıklarla tepelemesini kastetmediğim ortaya çıktı , arada nefes almama imkan tanır biraz mola verir diye düşünmüşüm demekki ,…

Siz siz olun sevgili Kanserdaşlarım benim gibi gereksiz beklentilere girip moralinizin bozulmasına imkan vermeyin ,bu hastalığın her türlü süprize açık olduğunu her hücrenin size özgü olduğunu hiç aklınızdan çıkarmayın .

Bu ruh halim nisan sonlarına kadar devam etti ,her Çarşamba hastanede yatıp tedavimi alıyor sonrada 2 gün portuma takılı basınçlı pompayla, benim tabirimle topumla !! yatıp kalkıyor Cumartesileri de hastane yolunu tutup topumu çıkarttıyor portumu yıkatıp eve dönüyordum , 10 gün sonraki Çarşambaya kadar ,...

Her 15 günde birde hastaneme gidip kan testlerimin kontrollerini yaptırıyor tümor marker ımı takip ediyordum .

Ağır dayak yiyordum !! ,yan etkiler fazlaydı , laboratuvara gitmek çalışabilmek artık imkansız olmaya başlayınca mesleğe veda zamanınında geldiği ortaya çıkmaya başladı …

Mayısta güneşinde biraz yüzünü göstermesiyle 2 aylık down durumundan kurtulup yeni durumuma adapte olmaya başladım ,…

Salondaki kanapeye uzun oturur biçimde uzanıp , sürekli etrafa ahkam kesiyordum ! , eskilerin tabiriyle “ köşe kadısı ” olmuştum , çok az konuştuğum için yakınlarım tarafından zaman zaman eleştiri oklarına hedef olan ben , gevezenin teki olmuş ,cır cır konuşuyordum … Bir ders daha almıştım , insan her yaşta 180 derece değişebilir bukelamun gibi dönüşebilirmiş ,…

Kemoterapinin faydaları bana ağrı olarak geri dönüyordu !! . Barsak ve fistül problemlerim nüksetmiş onlar yetmezmiş gibi sol kalça kasımda myozit oluşmuş , siyatik sinirini sıkıştırması da cabası olmuştu ,ne oturabiliyordum ne de dikilebiliyordum , zaten o yüzden nasılsın diye soranlarla ,” Kleopatra pozunda yatay durumdayım “ diye dalga geçiyordum . Kendi kendime ağrı terapisi uyguluyor , kıçımın ağrısının tavan yapacağını hissettiğim zaman diliminde , ki bu genellikle akşam 19.00-20.00 civarına denk geliyordu , bende , kendimi kaybedercesine kitap okumaya veriyordum ,en sevdiğim keyif alacağım kitapları ısmarlamış kitap stoğu yapmıştım .

Bu terapimin çok faydasını gördüm , ağrı her ne kadar fiziksel nedenlere bağlı olsada şiddetini beyin hücrelerimizi başka taraflara kanalize ederek azaltabileceğimi deneyimlemek doğrusu hem hoşuma gidiyordu , hemde moralimin düzelmesine yardımcı oluyordu . Çok şiddetli ağrı seanslarıyla ! ise yatağıma yatıp her tarafı karartıp kendimi uyku moduna sokarak başa çıkmaya çalışıyordum , işe yarıyordu .

Madem birlikte yaşıyorduk bende alternatifler geliştirmeli , benim cüceler dayak yerken !! kendimi sakınmanın yollarını bulmalıydım … Bu ağrı dönemlerine birde isim takmıştım - genellikle küçük çocuklar akşamüstü saatlerinde huzursuzlaşırlar ya , benim ağrılarda aynı saatlerde hır çıkarıyordu bende bu duruma HUKS diyordum ,..

Açılımı mı ?! Huzursuz Kıç Sendromu !!!.

Kitaplar ve Ağrı terapisi gibi etkinliklerimin !! yanısıra Nisan ayında Japoya’da olan deprem ve Tsunamide , haber ve siyaset ikilisini kısa süreliğine olsa da tekrar gündemime soktu dış haberler beni bir süreliğine iç haberlerden !!! uzaklaştırdı .

Biat etmeyi şiar edinmiş toplumlar radyasyonlu domates yemeye mahkumdur. Japon koyunlarını fırsattan istifade bize örnek diye yutturmaya kalkanları , Karaman koyunlarımızdan ! ve Anadolu harsından habersiz Lavuklar olarak düşünüp, kaderimiz için umuuut etmeye devam ediyorum …

15/nisan/ Cuma 2011 23.45

Topumla yatarken uykum kaçınca saçtığım inciler !!!...

Çok üzülmüş bir o kadarda sinirlenmiştim olanlara , tüm dünya halklarından sınırsız bir teslimiyet bekleniyor ve medya sürekli aptalca öğütlerle , insanca tepkiler yerine şok geçiren ve zaten çok farklı bir kültüre ait insanların verdiği tepkileri , bize örnek diye sunmaya kalkıyordu .

Japon Oligarklar , Nükleer santralleriyle sadece kendilerini değil koca bir okyanusu ve dünyayı mahvetmişlerdi ama heryerde çarşaf çarşaf haberlerle , halklara susmaları , 1 adet domates için efendice sıraya girip beklemeleri öğütleniyordu …

Bir süre sonra , sinirlenmenin ağrı terapisi için sarf ettiğim emekleri boşa çıkardığını farkedip , denizcilik kitaplarıma , yerel yemek kültürü kitaplarını ekleyerek gündemden uzaklaştım …

Geniş kitap tanıtımları yapmak istiyorum zamanım olursa ama şimdilik küçük bir kupleyle bu faslı bitireyim ,..

Yiyecek tarihi konusunda Artun Ünsal hocanın kitapları bir deryaymış , Kanserin bir faydası da bu oldu ! , Yoğurttan , Ekmeğe , Peynirden , İstanbul’un lezzet tarihine uzanan bir yolculuk yaptırttı bana . Susamlı Halkanın Tılsımı kitabından bir küçük anekdot ;

Simidin iyisini su ve un belirlermiş buna yönelik
İnebolu’dan bir özdeyiş (Hekimlik mesleğinin saygın ve itibarlı olduğu dönemler tabii ki !!,.. )

Doktorun Unundan ,

Şadırvanın Suyundan ,

Şimdi çıktı Fırından ,

Taze Simit …

26/Mayıs/2011

(*Fotoğraf İlhan Günay arşivinden)

Tedavim 12 seans -yaklaşık 6 ay - sürdü , şubat ayından ağustos başına kadar Çarşamba –Cumartesi peryodunda devam eden sürec , kitaplar , arkadaşlarla yaptığım gevezelikler ,
Bilgisayarda yaptığım sanal seyahatler ağrı terapisi seanslarıyla geçti .

Bana Biyokimyacı kanseri yaşıyorum dedirten markerım , bu dönemde 50 -60 aralığında gezindi durdu normale dönmedi ama daha yüksek seviyelere de çıkmadı sanki bana iyice alışmam için ders veriyor gibiydi .

Sonuçta beklenen gün geldi çattı , 6 aylık dayak sonrası bakalım benim cüceler ne haldeydiler . Toraks ve Abdomen CT leri çektirmek üzere Ağustos başında gene Hastanemin yolunu tuttum . Heyecanlıydım doğal olarak , birde çok yorulmuştum biraz rahat bıraksınlar istiyordum , aslında markerım bunun uzak bir olasılık olduğunu her ölçümde yansıtıyordu ama genede bir ümit …

Sonuç ; yüz güldürücüydü batındaki bütün metastatic lenf nodlarım terki mekan etmişlerdi , akciğerlerimdeki cüceler yeni arkadaşlar edinmemiş ve bazıları da epeyce küçülerek kendi hallerine çekilmeye hazırlanıyorlardı . Ekran karşısına kilitlenmiş İclal’in ağzından çıkanları dinlemeye hazırlanırken , ağlama özürlü benim yerime onun gözlerinden akan birkaç damla sevinç gözyaşı herşeyi anlatmıştı aslında ,..

Sevgili Cool !! Onkoloğum, tüm şakrabanlıklarıma ,yağdanlıklarıma ve sızlanmalarıma her zaman yaptığı gibi dirençle karşı koyarak sadece 2 haftalık bir mola dedi . Ama müjdeli bir haber verdi ; tedavime oral yolla (Türkçesi ; kemoterapiye serumlarla değil hergün sabah akşam yutacağım 6 -8 tanecik !! hapla ) devam edecektik , Ehhh adam olana çok bile ,. Hastaneye gideceğim ,aman topum takıldı , çıktı , gibi bağımlılıklar olmadan istediğim gibi hareket edebilmek az şey değildi .

Kış aylarından bu yana sayıkladığım “ Çiçekli Bahçede “ istediğim kadar kalabilecek bol bol denize girebilecektim . Güneşe asla kendimi göstermemem dışında yasak bir şey yoktu …

Assos Sazlı köy altındaki bu sevimli motel benim durumuma çok uygundu , denizin hemen dibinde konumlanmış , yumuşak sedirlerle çevrelenmiş kocaman doğal çardağı ve harika bir mutfağı vardı . Üstelik televizyon ve müzik tesisatı gibi ses çıkartan aygıtlar ! olmadığı için , dalga sesleriyle çevrili asude saatler geçirebilecektim . Öylede yaptım, attım kendimi bakir ve sakin koya , doya doya yüzdüm ,dostlarla lak lak yaptım , haplarım daha mı hafifti ? yoksa tatilin faydaları mı ? yan etkiler asgari düzeydeydi .

İlacımı 14 gün içip 7 gün ara veriyor , marker ve kan sayım testlerimi ölçüp tekrar ilaca başlıyordum , program böyleydi halen de böyle , (arada marker 80 oldu dozu 2 artırdık) .

Tatil bitti ve İstanbul günleri başladı , mesleğimi noktalamış yerimi genç bir arkadaşa devretmeye hazırlanıyordum , Laboratuvardaki çocuklarım çok sızlanıyorlardı onları bırakmamam için ama gücüm yetmezdi hergün o yoğunluğa .

Attım kendimi sokaklara ,kendimi yormadan kıçımın ! elverdiğince bıdık bıdık gezmeye başladım .

13/eylül/2011

Adaya gidiyorum Çamlıcalı kızlarla buluşacağız , martılar , güneş , kristal gibi deniz ,. ada iskelesinin bilindik ortamı ,. Ne kadar özlemişim !!.. İyiyim hemde bayağı iyiyim kötü günleri düşünmüyorum gelecek içinde hep iyi şeyler hayal ediyor, kötülere zihin temizliği yapıyorum

f.k.d./ada vapuru

17/ekim/2011

Bodrum’dan merhaba ,

Gene dayanamadım çıktım bir yolculuğa .

Filiz 7 ay once Mart ayında - bilet aldım Ekime kadar iyeleşeceksin Bodrum’a gideceğiz – demişti ,.

Iyileşmedim ama gelebildim . Alıştık birbirimize artık seyahatlerde çok maraza çıkarmıyorlar !, ehh bende onlara İstanbul’da iyi bakıyorum !!!.

Hava güzel Filiz denize gitti ben uslu çocukluk yapıp evde verandada sana yazıyorum , ne olur ne olmaz üşütüp ağlanmanın gereği yok …

Rölantideki hayatım devam ediyor yeni bir şey yok , enikonu yatay çizgide sürdürüyorum günleri , çok bunaldığımda şimdiki gibi gözümü karartıp dökülüyorum yollara . Klasikleşmiş bir söz varya “ Godot’u bekler gibi bekliyorum” diye bende öyle ,..

Neyi beklediğimin önemi yok artık “ bekliyorum “ bir eylem hali ,..

Bazen sinirlerim alınmış gibi hissediyorum , bazende tam tersi ikisinin arası duygular kayboldu sanki ,.. Neyssee … Filiz geldi giyinip Bodrum’ ineceğiz …

Byyy şeker !!!

f.k.d./Torba –Bodrum

Ekim sonunda 3 aylık peryod bitti ve batın MR la Toraks CT de durumlara baktık (CT den mümkün olduğunca kaçınıyor batın için 6 aydan önce çekim yapmıyoruz ).
Herşey güzel ilaca yanıt devam ediyor , batında bir şey yok ,akciğerdekilerin 2-3 tanesi iz bırakmış ! gitmişler , diğerleride bayağı küçülmüşler .Markırım zaten bu sinyali vermiş metastazlar başladığından beri ilk kez normal değere inmiş 25 ünite olmuştu .( bugünlerde gene 50 -75 çıkıyor ama alıştım artık bu oynamalara )

Evet Dostlar ,.. İşte benim 3 senedir kanserle olan sergüzeştim böyle ,.. Yılbaşına kadar tedavim devam edecek , yeni yılda CT ler ne diyecek bakacağız ve yeni yol haritalarımızı çizeceğiz ,..

Yeni yol haritalarıma ve yazılarıma artık Benjamin Button !! gibi geri geri giderek değil Bloğun başında yer vermeye başlayacağım ,..
Yapmayı planladığım epey proje var eğer onlara yoğunlaşırsam sizleri ihmal edebilirim hemen aklınıza kötü şeyler getirmeyin ! ,..
İstediğiniz zaman bana yazabilirsiniz , sorularınız olursa elimden geldiğince yanıtlarım , mail adresim blog profilimde .

Kalın Sağlıcakla …

16/aralık /2011

Feyza

*Bloğumdaki fotoğraflar bana ait (biri hariç) Picassa Web Albümlerinde Feyza Dinç olarak ararsanız daha fazla fotoğrafımı bulabilirsiniz .