<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725</id><updated>2026-05-09T08:55:00.541-03:00</updated><category term="Conto"/><category term="ficção"/><category term="Em Busca de Conhecimento"/><category term="interportal"/><category term="sobre mim"/><category term="História"/><category term="sonho"/><category term="Netflix"/><category term="divindades"/><category term="filme"/><category term="homenagem"/><category term="mitologia"/><category term="paganismo"/><category term="resenha"/><category term="vampiro"/><category term="Museu Nacional"/><category term="Museu Nacional do Rio de Janeiro"/><category term="Tributo"/><category term="Wilson Nunes"/><category term="amor"/><category term="documentário"/><category term="livro"/><category term="romance"/><category term="terror"/><category term="A Maravilhosa Sra. Maisel"/><category term="Amazon Prime"/><category term="Amazonas"/><category term="Amazônia"/><category term="Amsterdã"/><category term="Benji"/><category term="Bohemian Rhapsody"/><category term="Bradley Cooper"/><category term="Brian May"/><category term="Bryan Singer"/><category term="Charlie Hunnam"/><category term="Coisa Mais Linda"/><category term="Elle Fanning"/><category term="Faculdade Saberes"/><category term="Frankenstein"/><category term="Freddie Mercury"/><category term="Grigory Rasputin"/><category term="Henri Charrière"/><category term="Human"/><category term="John Deacon"/><category term="John Polidori"/><category term="Lady Gaga"/><category term="Lord Byron"/><category term="Luto"/><category term="Marcelle Anthemimus"/><category term="Mary Shelley"/><category term="Mauricio de Sousa"/><category term="Mauricio de Sousa Produções"/><category term="Melanie Marques"/><category term="Mini-biographia"/><category term="Museu Nacional Vive"/><category term="Nasce Uma Estrela"/><category term="Nicolau II"/><category term="O Alquimista"/><category term="Papillon"/><category term="Patrimônio Cultural"/><category term="Patrimônio Mundial"/><category term="Paulo Coelho"/><category term="Percy Bysshe Shelley"/><category term="Piúma"/><category term="Queen"/><category term="Rami Malek"/><category term="Revolução Russa"/><category term="Roger Taylor"/><category term="Salve a Amazônia"/><category term="Seminário"/><category term="Teatro Capixaba"/><category term="Turma do Penadinho"/><category term="WhatsApp"/><category term="Yann Arthurs-Bertrand"/><category term="YouTube"/><category term="biodiversidade"/><category term="blocamp-es"/><category term="blog"/><category term="crônica"/><category term="desenho"/><category term="desmatamento"/><category term="drama"/><category term="ecosistema"/><category term="escritor"/><category term="faculdade"/><category term="férias"/><category term="imaginário"/><category term="jazz"/><category term="lançamento"/><category term="lenda urbana"/><category term="maldição"/><category term="memória"/><category term="mensagem"/><category term="mistério"/><category term="mito"/><category term="paixão"/><category term="pastor"/><category term="personagem"/><category term="pesadelo"/><category term="pomar"/><category term="preservação"/><category term="queimada"/><category term="religião"/><category term="reserva indígena"/><category term="seriado"/><category term="streaming"/><category term="suicídio"/><category term="série"/><category term="símbolos"/><category term="tigre"/><category term="vampirólogo"/><category term="vampyro"/><category term="véu negro"/><title type='text'>Contos do Pee Wee</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>45</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-6966419900421173974</id><published>2025-09-10T20:41:00.002-03:00</published><updated>2025-09-10T23:02:30.353-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mistério"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="paixão"/><title type='text'>O Espelho</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh89Su6S2aVKVpsp1mu7QOFDAklM9kZhD6nVIb_2D3urLNTlNBu8qQmpNnmXnvIWvYVUeC6whfqxjBNFV2PXp5mmreEhizlc9vfkgGEFfU59Iw3xfwRzFZ_69UrpQ6vxPFUQuDTsQu9n2QSrFjm3nODXWymrtmL-Rcs_GyPNPPh9VGUHtrgeT3rbFD3-1o/s1024/O%20espelho.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;683&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;302&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh89Su6S2aVKVpsp1mu7QOFDAklM9kZhD6nVIb_2D3urLNTlNBu8qQmpNnmXnvIWvYVUeC6whfqxjBNFV2PXp5mmreEhizlc9vfkgGEFfU59Iw3xfwRzFZ_69UrpQ6vxPFUQuDTsQu9n2QSrFjm3nODXWymrtmL-Rcs_GyPNPPh9VGUHtrgeT3rbFD3-1o/w454-h302/O%20espelho.png&quot; width=&quot;454&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Um dia, ao levantar, fui como de costume ao banheiro, tomei
um banho e quando terminei, me dirigi ao espelho para me pentear e, quando
comecei me deparei com a imagem de uma mulher sobre meu ombro esquerdo, mas
quando me virei não havia ninguém. Achei estranho, mas não dei importância. Me
arrumei e sai para trabalhar. Enquanto caminhava, reconheci a pessoa que havia
visto no espelho e ela vinha na minha direção.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Quando nos cruzamos, cumprimentei-a e prossegui, me sentindo
estranho por ter feito aquilo, pois nunca havia tido tal reação com pessoas
estranhas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;No dia seguinte, segui com minha rotina&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;e, novamente, ao me olhar no espelho, vi a
mulher sobre meu ombro esquerdo. Aquilo era assustador, mas eu precisava sair
para trabalhar. No caminho, pensando no que havia acontecido, bem distraído,
ouvi uma voz: “Olá, como vai?”, era ela falando comigo, e eu lhe devolvi o
cumprimento, seguindo pelo meu caminho, mas no passar do dia não consegui me
concentrar no meu trabalho, pensando nela e, com isso, me lembrei que sempre
cruzava com ela no caminho para o trabalho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Quando sexta-feira chegou, uns amigos me chamaram para sair
e eu fui com eles em um barzinho. Contei-lhes a minha história e, enquanto uns
ficaram assustados, uma amiga minha disse que a conhecia. Aquilo me surpreendeu,
mas eu estava determinado a conhecê-la, então pedi que nos apresentasse. No
outro dia, recebi um telefonema, onde minha amiga marcou para sairmos à noite,
onde nos apresentaria. Passei o dia ansioso e, à noite, me arrumei e corri para
o encontro. Chegando lá, minha amiga nos apresentou e começamos a conversar,
para nos conhecer. Ela então revelou que estava noiva e aquilo foi um balde de
água fria sobre mim. Então, do nada, ela me disse: “Espere, eu gostaria de te
apresentar alguém”. Me segurou na mão, me levando até uma outra mesa, onde
estava uma outra moça, que ela me apresentou como seu amigo. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;“Sente-se!”, ela disse. “Vou deixar vocês conversarem”, e se
retirou para a mesa onde estava minha outra amiga. Timidamente iniciamos a
conversa e percebemos ter muito em comum. Morávamos perto um do outro, seguíamos
o mesmo caminho de trabalho. A conversa estava agradabilíssima, até que, em
determinado momento, ela disse: “Eu te conheço do meu espelho”. Aquilo foi surpreendente.
Então eu disse que algo semelhante acontecia comigo, mas era a amiga dela que
eu via. Foi quando ela revelou: “Todas as manhãs, eu vou ao banheiro e, quando
me olho no espelho, vejo aquela moça. Sempre cruzava com ela, no caminho do
trabalho, até que decidi abordá-la. Foi então que ela me convidou para vir
aqui, hoje, e nos apresentou. Foi quando percebi que era você que eu,
verdadeiramente, via no espelho”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Eram impressionantes as coincidências quanto ao espelho e à
história. Eu pedi a ela um minuto e fui à procura daquela moça misteriosa, mas
somente encontrei a mesa onde ela e minha amiga estavam, vazia. Elas haviam ido
embora. Mas, por mais que eu não soubesse quem ela era, de onde ela viera, eu
estava feliz dela ter me apresentado meu verdadeiro amor, meu outro lado do
espelho.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/6966419900421173974/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/6966419900421173974?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/6966419900421173974'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/6966419900421173974'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2025/09/o-espelho.html' title='O Espelho'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh89Su6S2aVKVpsp1mu7QOFDAklM9kZhD6nVIb_2D3urLNTlNBu8qQmpNnmXnvIWvYVUeC6whfqxjBNFV2PXp5mmreEhizlc9vfkgGEFfU59Iw3xfwRzFZ_69UrpQ6vxPFUQuDTsQu9n2QSrFjm3nODXWymrtmL-Rcs_GyPNPPh9VGUHtrgeT3rbFD3-1o/s72-w454-h302-c/O%20espelho.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-4346236216371690877</id><published>2025-04-05T05:07:00.000-03:00</published><updated>2025-04-05T05:07:06.877-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="drama"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="mensagem"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="romance"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="WhatsApp"/><title type='text'>Mensagens</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrNepRW-YszBXSoD3mt59F5wb-X_u49m6USUMtbkz9GlJ6IzlxgQFSGg3AVBReoPbNGamZSVml8a0TlkuuT-S_g0-9dNBWAERD-v7cGA5XXf5ZXmJ9ZWjwEl1Oy_af_coJoCFMaFOPLMc2sr_dyklRnwydLdvw2l2BsXh-4pMKrs6JAGElESsf6zvxUZ0/s2400/Mensagens.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;2400&quot; data-original-width=&quot;1080&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrNepRW-YszBXSoD3mt59F5wb-X_u49m6USUMtbkz9GlJ6IzlxgQFSGg3AVBReoPbNGamZSVml8a0TlkuuT-S_g0-9dNBWAERD-v7cGA5XXf5ZXmJ9ZWjwEl1Oy_af_coJoCFMaFOPLMc2sr_dyklRnwydLdvw2l2BsXh-4pMKrs6JAGElESsf6zvxUZ0/w180-h400/Mensagens.jpg&quot; width=&quot;180&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;Bruno estava no intervalo de seu trabalho, comendo um lanche
e observando jovens jogando basquete em uma quadra, quando seu celular vibrou e
ele viu uma mensagem:&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Oi!” – Ele ignorou-a, pois não reconheceu o número.
Quando ia retornar para seu lanche, outra mensagem chegou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Oi, Bruno. Sei que está no seu intervalo e queria
conversar”. – Ele achou que algum colega do trabalho estava lhe passando um
trote e decidiu entrar na brincadeira:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- É mesmo, e quem é você?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Sou Geisiane. Conheço sua prima, Sara, e ela me passou
seu número. Algum problema isso?” – Bruno logo desconfiou de Pedro, seu amigo
de longa data e apaixonado por Sara:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Não, nenhum problema, mas podemos conversar depois, pois
tenho que terminar de comer e voltar ao trabalho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Sem problema,” - ela digitou. – “quando terminar, me
mande uma mensagem. Tchau! – Bruno não respondeu essa última mensagem e
terminou de comer”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;O dia passou e Bruno esqueceu daquela conversa por mensagens
que tivera. Quando chegou em casa e descartou o celular sobre a cama, este
tocou, novamente. Ele apanhou e uma nova mensagem da tal Geisiane estava nele:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Oi”. – A conversa da tarde voltou a sua memória e ele
decidiu acabar com aquilo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Pedro, eu estou cansado e não tô a fim de brincadeiras. –
Largou o telefone sobre a cama e foi tomar banho. Ao sair do banho, viu uma
nova mensagem na tela:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Quem é Pedro?” – Bruno achou que aquilo não tinha mais
graça. Desde que fora traído por Bianca, Bruno se sentia fragilizado e sem
vontade de compromisso. Pedro sempre insistia que ambos saíssem para que ele
conhecesse alguém, mas não era o que Bruno queria, pois tinha o trabalho, seus
livros e seus filmes:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Tá bom, Pedro. – Ele digitou. – Não quero mais brincar
disso. Se continuar assim, vou falar pra Sara sobre sua urticária. – E seguiu
para a sala, com o celular na mão. Ligou a televisão, quando sentiu ele vibrar
e, com um sorriso maroto no rosto, leu a mensagem:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Ah, então Pedro é aquele que está na foto com você. Ele é
afim de Sara? Ele tem urticária?” – A orelha de Bruno esquentou. Isso sempre
acontecia, quando ele sentia que tinha falado demais sobre o que não devia:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Peraí, se você não é o Pedro, quem é você?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Eu já disse, sou Geisiane”. – Ela escreveu novamente o
nome dela. Bruno sentiu sua orelha esquentar mais. – “Vi uma foto na casa de
sua prima e perguntei sobre você e ela me deu seu número”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Aquilo foi inesperado, pois Bruno estava preparado para um
trote de seu melhor amigo, mas não para uma moça lhe mandando mensagens pelo
celular:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Então você é de verdade? – Ele digitou, sem pensar muito no
que escrever, e lhe retornou uma mensagem com risos, seguido por uma escrita:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Você pensou que fosse um trote desse seu amigo que gosta
de sua prima?” – E, antes dele responder, ela continuou. – “Sim, sou real. Eu
sou vizinha de sua prima há bastante tempo e nós nos somos amigas desde
pequenas. Quando fui visitá-la em casa, ela me levou até o seu quarto e pude
ver uma foto sua com ela e esse seu amigo, Pedro. Vocês estavam na piscina do
SESC de Praia Formosa. Ah, caso não saiba, ela também gosta do seu amigo”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno deu uma risada com aquilo, pois ele sabia disso, mas
digitou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Sim, eu sei, mas prometi que não ia me envolver entre os
dois. Então vou deixar que se revelem, um para o outro. – E colocou um emoji
com uma carinha piscando, e continuou. – Mas por que quis falar comigo? – Era a
baixa estima de Bruno falando mais alto, mas veio a resposta:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Porque te achei interessante, e à medida que Sara falava
de você, fiquei mais intrigada. Então, você gosta de Tolkien?” – A pergunta foi
inusitada e Bruno gostou de conversar com alguém que lhe perguntasse aquilo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Assim, não sou nenhum fã, mas gosto de ler os livros dele.
Tenho Silmarillion, Contos Inacabados, O Hobbit e O Senhor dos Anéis.
Recentemente comprei o anel de Barahir, o Um Anel e o cachimbo de Bilbo
Bolseiro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “E ainda diz que não é fã?” – Ela digitou, seguido de
risadas. – “Queria não ser fã como você, pois tudo que tenho são os livros de O
Senhor dos Anéis. O que seria Silmarillion e Contos Inacabados?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno explicou detalhadamente cada um desses livros de
Tolkien, estendendo a conversar ao mencionar C.S. Lewis e George R.R. Martin.
Quando foi ver já era tarde e ele nem havia comido, antes de ir dormir:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Então, a conversa está maravilhosa, mas preciso me
recolher, pois tenho de acordar cedo para o trabalho. – Bruno digitou. –
Conversamos quando eu voltar do trabalho?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Eu mando mensagem para você, no mesmo horário que mandei
hoje, pode ser?” – Geisiane digitou e Bruno respondeu com um jóinha. – “Durma
bem”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Ele respondeu a mesma coisa e depois pensou que poderia ter
escrito mais coisas, só que, se prolongasse mais a conversa, terminaria ficando
com sono no trabalho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Quando acordou, Bruno tomou café e pensou se tudo aquilo não
teria sido alguma brincadeira de Sara ou mesmo, persistindo, de seu amigo
Pedro. Com isso, ligou primeiro para Pedro, que atendeu ao telefone sonolento:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Alô? Quem incomoda de madrugada?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Você sabe que sou eu. – Bruno respondeu. – Aqui, você me
zoou ontem, não foi? Com aquela pegadinha da garota mandando mensagens.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Que porra de pegadinha, Bruno? Aqui, você acorda os galos
para cantarem? Que horas são? Porra, são oito horas da manhã! Aqui, me liga
depois da uma hora da tarde e a gente conversa”. – E desligou o telefone, sem
esperar Bruno falar alguma coisa. Sendo assim, Bruno ligou para Sara, pois
sabia que ela deveria estar na faculdade naquele horário:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Ei, primo. O que manda?” – Ela atendeu ao telefone e
Bruno foi direto:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Você me passou algum trote ontem com uma suposta amiga
chamada Geisiane? – E do outro lado se ouviu um grito histérico.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Então Geisi te ligou mesmo? Ai, que maravilhoso. Ela é
uma pessoa ótima, Bruno. Tenho certeza que você vai gostar dela”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Então não foi trote? Ela existe?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Lógico que existe, idiota”, Sara falou, “Aqui, eu tenho
que ir pra sala. Depois nos falamos. Beijos”. – E também desligou sem esperar
Bruno responder.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“Ela é real”, pensou Bruno para si mesmo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno foi ao trabalho, mas ficou esperançoso de ter com quem
falar ao final do dia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Quando chegou em casa, ficou preocupado se tomaria banho
antes ou depois de conversar com Geisiane e, temeroso de ficar muito tarde, foi
tomar um banho. Quando saiu, verificou que no celular tinha uma nova mensagem
dela:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Oi?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Oi. Desculpa, fui tomar um banho para não me preocupar com
isso enquanto conversamos. – Ele respondeu, e ela seguiu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Que bom. Banhos fazem bem. Relaxam o corpo e a alma.
Agora me diga: DC ou Marvel?”&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno riu sozinho em casa. Ele não podia acreditar que
entraria nesse debate:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Depende, pois se estamos falando do cinema, infelizmente a
Marvel anda disparada na frente. E olha que não estou contando os clássicos
como Superman de Christopher Reeve e Batman de Michael Keaton.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Eu não vou aos cinemas. Leio quadrinhos de ambos, mas,
sinceramente, acho insuperável o Sandman de Neil Gaiman”. – E a conversa rendeu
por horas, com comparações de escritas de Gaiman e Alan Moore, a fase Image
Comics dos anos de 1990. Sin City de Frank Miller e os vários reboots da DC
Comics, os que deram certo, como Crise nas Infinitas Terras, e o que deram
errado, como Os Novos 52.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Os dias se passaram e Bruno percebeu que Geisiane era uma
menina incrível. Quando chegou o final de semana, ele e Pedro foram à um
barzinho e, por horas, Bruno falou de Geisiane.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Quando completou um mês de conversa, Bruno sugeriu que fosse
conhecer Geisiane, mas ela achou melhor não, justificando que estava em um
período muito importante da faculdade.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Depois dessa conversa, Geisiane ficou dias, semanas sem
falar com Bruno, deixando-o achar que falara algo errado:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- O que aconteceu, Sara? Por que Geisiane não me manda
mensagens? Eu tenho mandado mensagens para ela, mas ela não me responde. –
Pedro falou à prima, em um tom desesperado. Parecendo nervosa, Sara disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Bruno, eu não posso falar, pois prometi a Geisi que a
deixaria falar contigo. Mas calma, ela vai entrar em contato com você”. –
Aquilo não acalmava Bruno, pois ele começou a pensar outras coisas, piores do
que ela não querer falar com ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Então, em um sábado, veio uma mensagem:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Ei, sumido”, com risos na sequência. Os olhos de Bruno
brilharam e seu coração disparou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- O que aconteceu com você? – Ele questionou.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Ah, passei um pouco mal. Mas estou bem melhor agora”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Eu fiquei desesperado, pois não tive notícias suas por
três semanas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Ah, nem foi tanto assim”, ela brincou. “Pronto, já estou
aqui”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Os olhos de Bruno estavam marejados e ele sorria por poder
conversar com Geisiane, novamente. Como ela parecia querer terminar o assunto
por ali, ele deu continuidade com a conversa em outro ponto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Mais dois meses passaram. Às vezes, Geisiane se ausentava
por algumas semanas, mas sempre voltava e os dois continuaram a conversar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Quando chegou um período de férias para Bruno, ele prometeu
a si mesmo que faria uma surpresa para Geisiane, e como sabia que Pedro tinha
um affair por Sara, o convenceu a acompanhá-lo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Compraram as passagens de trem, pois Geisiane e Sara moravam
no interior de Minas Gerais, e embarcaram logo de manhã cedo. Ao chegarem na
cidade das duas, Bruno e Pedro se dirigiram à casa de Sara, onde se
hospedariam, como ele avisou a prima enquanto esperavam embarcar no trem:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Ótima forma de me avisar que estava vindo pra cá. – Disse Sara,
quando os rapazes entraram na sua casa. Pedro deu um sorriso e a cumprimentou,
já Bruno foi direto ao assunto:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Onde Geisi mora?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Boa tarde pra você também, primo. – Disse Sara e, de forma
mais séria continuou. – Olha, não sei o que você está espertando aparecer assim
por aqui, mas Geisi não está muito bem esses dias.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- O que você está dizendo? – Questionou Bruno, preocupado. –
Nos falamos outro dia...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Antes que Bruno continuasse, Sara o interrompeu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Bruno, eu não posso falar pela Geisi, mas eu tenho que lhe
prevenir que nada é exatamente o que você pensa. Você conhece uma menina
maravilhosa pelas mensagens que trocam. Eu acho melhor que continue assim. O
trem passa no final da tarde, vamos à estação e você compra a passagem de
volta, e vocês continuam conversando por mensagem, como tem sido.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno não podia aceitar aquilo e, nervoso, falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Ou você me fala onde Geisi mora ou vou bater de porta em
porta até descobrir a casa dela. Pedro, você vem comigo? – Pedro havia sentado
na mesa para comer algo, que estava sendo servido pela mãe de Sara, e não pode
responder de boca cheia, mas olhou para ambos de forma espantada. Ainda
nervoso, Bruno continuou. – Tudo bem, pode ficar aí. Boa tarde, tia Amélia. –
Sua tia o cumprimentou com um abano de cabeça e ele seguiu para a porta, mas
Sara o parou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Tudo bem. Eu te levo até lá. Só que, Bruno, você tem
conversado com ela e tem imaginado uma pessoa que não conhece em definitivo...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Você não sabe o que eu penso, Sara...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Eu li as mensagens de vocês dois, Bruno. Geisi me mostrou,
pois somos amigas desde a infância. Não sei o motivo, mas ela está gostando
muito de você, mesmo. Se você fizer algo com ela que eu não gostar, te chuto de
lá com mais facilidade do que chuto um galo que tenta me atacar, entendeu?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno sentiu a seriedade e a ameaça na voz de Sara. Então,
de forma calma, pediu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Me leve até a casa dela, por favor. – Sara virou pra mãe
dela e disse que estava levando Bruno até a casa de Geisiane, e os dois saíram.
Chegando até o portão da casa de Geisiane, Sara gritou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Tia Lavínia, sou eu, a Sara. Tô com meu primo aqui,
podemos entrar. – Lavínia apareceu na porta e olhou para os dois, no portão:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Então você é o Bruno, o príncipe encantado da minha Geisiane.
Que bom conhecer você, meu filho. Sim, podem entrar. Shazam tá preso lá no
fundo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno pensou, “o cachorro dela se chama Shazam!”, e deu um
sorriso bobo. Lavínia viu o sorriso no rosto dela e falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Tá rindo por causa do nome do cachorro? É, Geisiane é
viciada naqueles quadrinhos que os tios dela e os irmãos trazem quando vem pra
casa. Chamava o cachorro de BB, dizendo que era o Billy Batson, daí, quando
ficou grande começou a chamar de Shazam. Sempre achei besteira, mas o pai dela
acha divertido. Fazer o quê?!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Os três entraram pela casa humilde da família de Geisiane,
pois o quarto dela ficava no fundo, perto da cozinha e com a porta de frente
para o banheiro:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Geisi, Sara tá aqui e ela te trouxe uma surpresa. – Gritou
a mãe, do corredor, com voz animada. Ao chegarem, ela abriu a porta e os três
entraram no quarto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Geisiane estava deitada em uma cama de hospital, com um
respirador no nariz. Ela olhou para as três pessoas que entraram no quarto e se
assustou ao ver Bruno ali. Com dificuldade para falar, ela disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Bruno, o que você... faz aqui. – Ela tentou se colocar em
uma posição melhor e sua mãe correu para ajudá-la. – Eu não sabia... que
você... viria. – Bruno tentou não demonstrar surpresa e falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Surpresa. Vim passar minhas férias com você. – E terminou
com um sorriso no rosto. Depois de ajeitar a filha na cama, Lavínia se retirou
e levou Sara com ela, que olhou seriamente para Bruno. Quando as duas saíram,
ele se sentou ao lado da cama e olhou os monitores que mediam os batimentos
cardíacos e a respiração de Geisiane:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- O que você tem? – Ele perguntou, sem pensar, e quando
pensou na pergunta que fizera, continuou. – Desculpa, eu não tenho o direito...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Você tem todo o direito. – Disse Geisiane, com a
respiração um pouco melhor, e continuou respondendo à pergunta dele. – Os médicos
não sabem ainda o que tenho, mas de tempos em tempos, preciso ir à Belo
Horizonte e passo por uma baterias de exames.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Por isso você não me respondia por semanas...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Não tinha como lhe responder, pois eu ficava isolada no
hospital. Perguntei ao meu médico se tinha como falar com você, mas ele disse
que o isolamento era necessário e o celular, de acordo com ele, carrega o maior
número de germes do mundo. – Ela sorriu e, sentindo um prazer naquele sorriso,
Bruno falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Eles não podiam esterilizar? – E os dois riram juntos.
Então ele continuou. – Por que não me contou? Por que não me disse sobre você?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Eu não sabia como falar. – Geisiane respondeu. – Pelas mensagens,
eu achava melhor manter somente a pessoa que você conheceu, que gosta do mesmo
que você.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Mas eu saberia entender e, quem sabe, viria antes te ver...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Eu não queria que você meu Ciclope.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Seu Ciclope. – Ele pareceu com raiva, mas levantou a
cabeça com um sorriso. – Eu estou mais para Aragorn e você é minha Arwen. – E ambos
riram.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;A conversa prosseguiu com Geisiane contando mais sobre ela,
foi quando Bruno perguntou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Quando foi que você viu minha foto?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Ah, isso foi há uns meses, quando ela trouxe uns álbuns de
família aqui em casa. Desculpa ter mentido sobre ter ido à casa dela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Eu deveria ter percebido. Sara nunca deixaria uma foto
minha exposta. A não ser que fosse para espantar mosquitos. – E o dois riram,
novamente. De repente, surgiu na porta Sara e perguntou do que os dois estavam
rindo e Bruno disse. – Estávamos falando mal de você. – Geisiane começou a rir
e, com isso, uma tosse persistente tomou conta dela, ouvindo àquilo, sua mãe
correu para ajuda-la:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Eu posso ajudar em alguma coisa? – Bruno questionou,
preocupado. Lavínia disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Não, meu querido. Acho melhor vocês voltarem depois. – E Sara
começou a puxar Bruno para fora do quarto, que sentia lágrima saindo dos seus
olhos. Quando estavam na rua, a caminho de casa, Sara percebeu como Bruno
parecia abalado e falou, de forma otimista:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Não precisa ficar assim. Amanhã ela estará melhor e vocês
poderão continuar a conversa de onde pararam. – Mas aquilo não pareceu melhorar
as coisas, pois Bruno permaneceu cabisbaixo. Quando entraram na casa de Sara,
Bruno foi logo para o quarto, deixando todos na sala, com Sara contando o que
ocorreu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;No quarto, aos prantos, Bruno chorou até cair no sono.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Quando acordou, o dia estava amanhecendo e reparou que Pedro
dormia na cama próximo da sua. Trocou de roupa e saiu para tomar o café da
manhã, encontrando seus tios na cozinha. Conversou um pouco com eles e, assim que
terminou saiu da casa, indo até a casa de Geisiane, onde testemunhou o tamanho
de Shazam, que era um enorme cão caramelo, que latia com força, fazendo Lavínia
vir à porta:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- O que houve, rapaz? – E viu que Bruno estava no portão. –
Ah. Oi, Bruno. Peraí, que vou prender Shazam lá atrás. – Ela entrou e retornou
com uma corrente que prendeu na coleira do cachorro e o levou para o terreno
atrás da casa. Logo voltou ao portão, abrindo-o:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Desculpa aparecer tão cedo. – Se desculpou Bruno, no que
Lavínia disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Se preocupa não, filho. Aqui todos nós acordamos cedo. O
pai de Geisiane, daqui a pouco, tá saindo pro trabalho. Vem me ajudar a servir
o café da manhã dela. – E Bruno entrou na casa. Chegando na cozinha, viu o pai
de Geisiane e o cumprimentou. Viu a bandeja do café da manhã de Geisiane sobre
a pia e ajudou a levar para o quarto. Lá chegando, viu que Geisiane estava
lendo a minissérie Odisseia Cósmica, em formato encadernado, e falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Já tá pensando em encarar Darkseid cedo assim? – Geisiane deixou
a revista de lado e olhou para ele, com um sorriso no rosto, o que deixou sua
mãe feliz, também:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Seu mingau, querida. – Bruno viu aquela pasta branca e
perguntou o que tinha, no que Lavínia respondeu. – é um creme de tapioca, mas
sem leite e com água. Os médicos acham melhor que ela não consuma leite ou
qualquer derivado. Também tem uns biscoitos água e sal, pois não pode consumir
pão.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Você se acostuma, principalmente quando comeu isso quase a
vida toda. – Argumentou Geisiane.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Bem, se é assim. ‘bora comer esse creme! – Concluiu Bruno,
com um sorriso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Ele ficou ali assistindo Geisiane terminar de comer seu creme
de tapioca e comer os biscoitos. Quando ela terminou, pediu para ele esperar,
pois sua mãe precisava leva-la ao banheiro. Quando voltou, deitou na cama e os
dois começaram uma conversa prolongada, que somente foi interrompida por
Lavínia, avisando que o almoço estava servido. Na bandeja de Geisiane vieram
dois pratos. A comida era bem semelhante, mas Geisiane somente comia arroz com
caldo de feijão e ovo cozido, amassado. Os dois comeram com satisfação e,
novamente, após o almoço, Geisiane foi levada por sua mãe ao banheiro.
Estranhando aquilo, Bruno resolveu argumentar à Geisiane:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Seu sistema digestivo funciona tão rápido assim? – Ela olhou
para ele e riu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Não. Eu vou ao banheiro para ver se está tudo funcionando
bem, pois, às vezes, demora dias para eu fazer o número dois. – E Bruno sorriu,
envergonhado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Os dois prosseguiram com a conversa durante mais algumas
horas, até que Sara apareceu e falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Esqueceu que você está na minha casa? E que trouxe seu
amigo com você?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Na verdade, estou dando a oportunidade de vocês dois se
acertarem. – Pontuou Bruno. – Já passou da hora de vocês dois dizerem que um
gosta do outro. – Mal bruno terminou de falar e Pedro apareceu na porta:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Peraí, como é que é? Você gosta de mim? – Pedro perguntou,
com ar confuso. – Por que nunca me falou?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Pelo mesmo motivo de você nunca ter me falado, seu bocó. –
Disse Sara, nervosa, e saiu do quarto. Pedro ficou mais confuso ainda, sem
entender nada e viu Geisiane na cama:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Oi, eu sou Pedro. O melhor amigo desse boca grande. –
Geisiane sorriu e respondeu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- E eu sou Geisiane, a namorada desse boca grande. – Bruno olhou
para ela, surpreso e com um sorriso que parecia rasgar seus lábios:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Bem, acho melhor irmos atrás dela. Amanhã eu venho, cedo. –
E, antes de sair, Geisiane o puxou e deu um beijo nele. Ele sentiu os lábios
delicados e ressecados dela. Foi uma sensação maravilhosa e única para ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno parecia andar nas nuvens, enquanto seu amigo parecia
estar fazendo uma conta de trigonometria impossível de solucionar. Quando chegaram
na casa de Sara, Pedro foi a procura dela e encontrou-a na varanda do fundo da
casa e ficou lá por algum tempo. Bruno sentou na sala, onde seus tios estavam
assistindo as notícias da noite. Depois foi atrás de Pedro e Sara e, ao chegar
lá, os viu se beijando:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Finalmente! – falou em tom alto, para lhes chamar a
atenção, e riu. Os dois olharam para ele, envergonhados. Bruno então gritou. –
Geisi, os dois finalmente se beijaram! – E puderam ouvir os latidos de Shazam,
ao longe. Se aproximou do primo e do melhor amigo e os três conversaram sobre
os acontecimentos do dia e, quando Bruno contou sobre o beijo, Sara disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Fico muito feliz por vocês dois, primo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- E eu por vocês dois, prima. – Correspondeu Bruno.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Ficaram ali, por horas, conversando, enquanto o novo casal
trocava carícias nas mãos ou beijos discretos, para não deixar Bruno se
sentindo “segurando vela”. Era bem tarde quando foram dormir e Bruno logo
pregou os olhos, acordando menos cedo no outro dia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Foi à cozinha e não viu a sua tio ou seu tio, se servindo
com café e pão. Quando terminou, foi em direção ao portão e viu que ele estavam
ali, conversando com Lavínia, o que deixou Bruno preocupado:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Ei ,filho, vim ver você. – Começou Lavínia a falar. –
Olha, Geisiane passou mal e precisou ir com urgência, pro hospital. Meu filho
veio, de madrugada, de Colatina, e a levou até o hospital daqui. Agora estão
esperando para transferi-la para Belo Horizonte. Ela escreveu isso pr’ocê,
antes de passar muito mal. – entregou o bilhete para Bruno. – Agora preciso ir,
pois vou com ela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Posso ir junto? – Bruno questionou, em um rompante.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Infelizmente não, querido. Faça suas preces pra Deus, pra
que ela melhore e volte logo. – Deu um sorriso sem graça e saiu. Bruno apertou
o bilhete com força, na mão e ficou sem chão. Seu tio o ajudou a entrar e o
colocou no sofá da casa. Sua tia e seu tio falavam com ele, mas pareciam distantes.
Temerosos, foram acordar Sara e contaram a ele o que aconteceu e ela correu
para a sala, vendo o primo em um transe agoniante. Não tentou falar com ele,
mas chamou Pedro, que acordou exasperado e, com um certo esforço, pegou o amigo
com o tio deste e o levou para a varanda. Trouxeram água, que Bruno bebeu, sem
nem perceber o que bebia. Pedro tentou atrair a atenção de Bruno, fazendo-o
olhar nos olhos:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- ‘cê tá me ouvindo? – Ele falou várias vezes, até que Bruno
pareceu entender o que o amigo dizia. – Fala comigo, Bruno?!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Ela foi pro hospital e eu não posso vê-la hoje. – Bruno balbuciou.
– Ela me deixou uma carta. Por que ela me deixou uma carta? Eu não posso perdê-la.
Me fala que eu não vou perdê-la, por favor! Eu preciso dela, Pedro. – E Bruno
tentou se levantar e correr, mas Pedro o segurou com força. Sara chorava. –
Não, não chore, Sara. Ela vai voltar. A carta... por que ela me escreveu uma
carta? – Bruno gritou, desesperadamente, com lágrimas transbordando de seus
olhos. Ele, então, caiu de joelhos, mas com impacto amortecido, pois Pedro
ainda o segurava. Chorou copiosamente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;O resto do dia, Bruno passou sem comer nada e bebia água,
pois se via forçado a isso. Sara e Pedro não saíram do seu lado nenhum minuto,
mesmo quando almoçaram e jantaram. Então, uma mensagem chegou ao celular de
Bruno:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- “Me desculpa, filho, mas Geisiane está com os anjos!” –
Aquelas palavras atingiram Bruno como um raio mortal. Ele gritou e fez a tela
do seu celular trincar, com a raiva que sentia. Percebendo o que ocorrera, Sara
e Pedro o abraçaram com força, em prantos, também.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;No dia seguinte, era uma segunda-feira e Bruno, entristecido,
foi até a ferroviária e comprou uma passagem de volta, sem esperar Pedro ou
Sara. Quando voltou para a casa de sua prima, viu Shazam solto, atrás do portão
da casa e se aproximou dele, falando:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Sinto muito, Shazam. Mary Marvel não vai voltar mais! – E,
parecendo entender o rapaz do outro lado do portão, o cachorro não latiu,
somente olhando para ele, com olhos meigos. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Bruno retornou para a casa dos tios e arrumou sua bagagem,
partindo para a ferroviária, sem se despedir de ninguém.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Ele sabia que trem somente chegaria às três horas da tarde,
mas preferia ficar ali, esperando sua ida de volta para casa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Quando eram dez horas da manhã, Sara e Pedro chegaram à ferroviária:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- O que você pensa que está fazendo? – questionou Pedro. – Tá
indo embora e me deixando aqui?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Você está bem, agora. Você e Sara se entenderam,
finalmente. – Respondeu Bruno.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Mas você não vai esperar para ir ao enterro de Geisiane?
Não vai se despedir dela? – Argumentou Sara.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Me despedir do que, Sara? De um corpo que um dia pertenceu
a alma mais linda que eu já conheci. Daquela pessoa maravilhosa que ousou um
dia me enviar uma mensagem e conseguiu me conquistar como ninguém mais? Não
consigo! Preciso voltar para casa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Você está sendo egoísta! – Sara falou, com raiva e
lacrimejando. – Seu covarde e egoísta!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Pode falar o que desejar de mim. – Bruno falou, de forma
rancorosa. – Pode me chamar do que quiser, mas eu sei o que senti por ela e o
que ela sentia por mim. Somente nós dois sabíamos o que sentíamos um pelo
outro, e suas palavras não vão mudar isso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Nervosa e decepcionada, Sara saiu da ferroviária, deixando
Pedro e Bruno para trás. Pedro então argumentou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;- Bruno, nos conhecemos há anos e sei muito bem que você
está se segurando aí dentro. Acha certo ir embora agora? Se for isso mesmo,
sabe que não vou te impedir. – E Bruno balançou a cabeça, afirmativamente, sem
dizer nenhuma palavra. E, vendo isso, Pedro saiu e encontrou Sara na Praça,
indo os dois embora para a casa dela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;A ferroviária encheu de pessoas e o trem chegou na hora
marcada. Bruno embarcou e se sentou em sua cadeira, sozinho e, a medida que ia
se afastando da estação, começava a chorar, constantemente, até cair no sono.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;Ele somente acordou quando chegou a Estação Ferroviária que
deveria desembarcar. Pegou um táxi e retornou para casa. Ao desfazer a bagagem,
viu o celular com a tela trincada e, junto deste, estava o bilhete de Geisiane,
que ele ainda não havia lido. Pegou ele e começou a ler:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“Ei, meu lindo Aragorn.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“Estou aqui, deitada nessa cama, em mais uma de minhas
crises – por isso, desculpa pelos garranchos – e só consigo pensar em seus
lábios.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“Obrigado por ter me feito
feliz e espero que eu tenha lhe feito feliz, também.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“A vida são momentos feitos
de pequenas felicidades que compõe nossas vidas e, quando juntadas, se tornam
grandiosas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“A minha primeira pequena
felicidade foi quando você me respondeu, pela primeira vez.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“A segunda pequena
felicidade, foi quando você chegou de surpresa e me aceitou como eu sou.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;“A terceira pequena
felicidade, foi o nosso primeiro beijo e, sinceramente, espero que essa crise
passe logo para que tenhamos várias outras pequenas felicidades e, no final, formemos
a maior felicidade que qualquer um nunca teve.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Arial&amp;quot;,sans-serif; font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Aptos; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;“Da sua eterna Arwen”.&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-DqhvMDC54s1K62PohOzY2L96Z1Se7LC1vXMJTVYedr2hAI-B6wU7-54Fq2oM2UQj3XBdKzuwMhvIXr5INjzbAWnw4Ke1tk6DVCVi-MKcpDYiiY5mHRVaFCb8sll6E7OxwbBBArpyDLle3dE6ZhJtcGZAvL-k9a8nJKLeqbx0GmXeWN-YX_b_DLHYGJ4/s1757/Mensagens.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1024&quot; data-original-width=&quot;1757&quot; height=&quot;233&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-DqhvMDC54s1K62PohOzY2L96Z1Se7LC1vXMJTVYedr2hAI-B6wU7-54Fq2oM2UQj3XBdKzuwMhvIXr5INjzbAWnw4Ke1tk6DVCVi-MKcpDYiiY5mHRVaFCb8sll6E7OxwbBBArpyDLle3dE6ZhJtcGZAvL-k9a8nJKLeqbx0GmXeWN-YX_b_DLHYGJ4/w400-h233/Mensagens.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/4346236216371690877/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/4346236216371690877?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4346236216371690877'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4346236216371690877'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2025/04/mensagens.html' title='Mensagens'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgrNepRW-YszBXSoD3mt59F5wb-X_u49m6USUMtbkz9GlJ6IzlxgQFSGg3AVBReoPbNGamZSVml8a0TlkuuT-S_g0-9dNBWAERD-v7cGA5XXf5ZXmJ9ZWjwEl1Oy_af_coJoCFMaFOPLMc2sr_dyklRnwydLdvw2l2BsXh-4pMKrs6JAGElESsf6zvxUZ0/s72-w180-h400-c/Mensagens.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-4440337862010261421</id><published>2025-04-02T12:56:00.003-03:00</published><updated>2025-04-02T12:57:36.349-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Amsterdã"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="jazz"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sonho"/><title type='text'>A Máquina dos Sonhos</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj39kQZ6uLh4gcGij_PCKI9oUF26aQDI1_efQH4F95JL5NxO9yiL-v9DozogVlxp90lIcl3df3e9mxNX3SNH-5McLs23znE83K56XxE9GmjbSmiSglZKsi0O_uLp9N-HjR5TdEL1G43tXN2uqqxUe5wXsAtqxOPlzJEmG0nZGdz1OPfa8TBdVlXYVN_Fa0/s1231/Amsterdam.jpeg&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;911&quot; data-original-width=&quot;1231&quot; height=&quot;296&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj39kQZ6uLh4gcGij_PCKI9oUF26aQDI1_efQH4F95JL5NxO9yiL-v9DozogVlxp90lIcl3df3e9mxNX3SNH-5McLs23znE83K56XxE9GmjbSmiSglZKsi0O_uLp9N-HjR5TdEL1G43tXN2uqqxUe5wXsAtqxOPlzJEmG0nZGdz1OPfa8TBdVlXYVN_Fa0/w400-h296/Amsterdam.jpeg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Leonid Afremov&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;, serif;&quot;&gt;A
Máquina dos Sonhos.&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Era o
verdadeiro desejo de consumo de todos, pois, de acordo com os comerciais que se
via, levava você para onde desejasse e você poderia viver nesse lugar o quanto
quisesse.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Carlos
sempre desejou ter um desses aparelhos nas mãos, ainda mais quando viu o
cenário de Amsterdã, durante o final da década de 1950, quando explodiu o jazz
na cidade. As ruas iluminadas por postes antigos, passando sobre a ponte
Torenluis, com bicicletas. Ele pensava embarcar nessa viagem como um beatnik,
curtindo à noite e permanecendo o máximo que pudesse, mas ele era um professor
e não ganhava o suficiente para adquirir aquele aparelho, que era somente
acessível para pessoas com uma renda alta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Então,
seu irmão Rogério, que trabalhava com desenvolvimentos de sistemas avançados,
chegou na casa de Carlos e trouxe, com ele, uma Máquina dos Sonhos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Sabendo
do desejo do irmão mais velho de experimentar o aparelho, Rogério recebeu uma
para fazer um experimento e dar sua análise sobre o aparelho e, com isso, decidiu
dividir a experiência com seu irmão, por isso decidiu viajar para levar até
ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Quando
abriram a caixa do aparelho, ele tinha quatro ventosas brancas para serem
colocadas nas têmporas da cabeça. No manual estava escrito que as ondas
correriam entre as duas ventosas, levando-os ao local que desejassem. Junto das
ventosas, estava um aparelho com uma tela pequena e um pequeno teclado numérico
abaixo. No manual havia uma lista mostrando para onde cada número os levaria e,
no número cinco estava o desejo de Carlos. Rogério acreditava que o irmão
desejaria ir ao número cinquenta, que era um mundo de super-heróis, mas Carlos
insistiu em irem para o sonho número cinco.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Daí
escolheram seus trajes. Carlos logo escolheu o estilo beatnik, com uma camisa
de gola alta preta, um colete cinza por cima, um chapéu fedora da mesma cor e
uma calça com pregas cinza, também. Decidiu se parecer com vinte anos, mas
mantendo o bigode e o cavanhaque. Já Rogério escolheu algo parecido, mas sem o
colete, sem o chapéu e usando calças jeans.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Carlos
estava ansioso pela experiência, mas Rogério o preveniu com o alerta sobre o aparelho,
pois dizia que a pessoa não poderia interromper o sonho de outra, caso essa não
quisesse, pois poderia causar um problema neural sério. Carlos fingiu entender
o que seu irmão dizia, mas não se importou e logo colocou as ventosas nas
têmporas. Rogério fez o mesmo e ativou o aparelho, embarcando os dois em um
mundo glorioso de sonhos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Carlos
percebeu que conseguia sentir tudo. O ar úmido, a garoa que caía, o pouco calor
emitido pelos postes. Era uma grande imersão em um novo mundo de sonhos.
Reparou em si mesmo no vídeo de uma vitrine próxima e viu uma pessoa que não
via há anos a sua frente, lembrando-se de uma foto que havia tirado anos atrás.
Quando olhou para seu irmão, ele mais parecia o co-fundador da Apple, Steve Jobs.
Ele achou aquilo engraçado e sentiu a própria risada, algo que não ocorria em
um sonho normal.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Os dois
andaram pelas ruas e repararam em algo estranho, haviam homens que pareciam membros
da Schutzstaffel, algo totalmente anacrônico com o período que estavam, e
questionou isso com seu irmão, que lhe explicou que eram códigos de proteção do
sistema, estavam ali, pois pessoas estavam abusando do uso da Máquina. Carlos
passou por eles e os cumprimentou em alemão, o que o espantou, pois ele nunca
havia falado o idioma. Rogério lhe disse que isso era algo da Máquina, também,
assim todos podiam interagir, sem o problema de fronteiras.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Uma das
coisas que Carlos mais reparou eram cartazes com o nome “George Farewell, trombonista
do Jazz”, e queria muito assistir à apresentação, pois havia reparado nisso nos
comerciais e era um de seus desejos e, com isso, ele e Rogério foram a um bar
para assistir ao músico.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;O
ambiente era intimista, com luz fraca, um bar largo, com um bartender atrás
servindo drinques. As mesas eram redondas e pequenas, com quatro cadeiras cada.
As pessoas fumavam, conversavam e dava para sentir tudo, até mesmo o ambiente contagiante
do local. Os dois se sentaram em uma das mesas e pediram ao garçom duas
bebidas. Carlos pediu uma cerveja e quando Rogério pediu uma água, o garçom
achou estranho e Carlos olhou desconfiado para ele. Então, depois de engolir
seco, Rogério disse uísque com água. Quando o garçom partiu para pegar as
bebidas, Carlos disse que Rogério precisava relaxar e aproveitar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;A bebida
de ambos chegou e, junto, George Farewell subiu ao palco, com seu trombone na
mão direita. Então ele começou a tocar a música, que parecia adentrar no
interior de Carlos. Ele sentia as notas musicais que soavam do trombone, como
se preenchesse todo seu íntimo. Ele sentia aquela imergência tomando conta
dele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Quando o
músico acabou, foi na direção dos dois e chamou-os para ir ao seu camarim.
Carlos e Rogério acharam aquilo estranho e inesperado, pois acreditavam que
George Farewell era parte do sistema e não interagia como os humanos. As
pessoas pareceram não perceber aquilo. Então, os dois seguiram George até o
camarim.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Chegando
lá, George sentou-se na cadeira de frente para um grande espelho com luzes à
volta. Na mesa sob o espelho, havia pós compactos, pincéis e batons, parecendo
um cenário de filme de cabaré. George começou dizendo que esperava por eles, ali.
Ele estava ali há anos e sabia que, um dia, surgiriam pessoas como eles dois. Carlos
e Rogério continuaram sem entender o que George dizia, então ele lhes explicou
que ambos não pareciam passageiros, ou seja, pessoas que estavam ali somente
para curtir um momento, mas para aproveitar tudo que poderiam vivenciar. Carlos
concordou com ele, mas Rogério ficou com um pé atrás e questionou há quanto
tempo George estava ali. Farewell não soube dizer, mas não lembrava mais da
vida que tinha fora dali, pois o local era maravilhoso para vier, diferente do
mundo real, onde os problemas viviam correndo atrás deles, fossem problemas
financeiros, de saúde, crises maritais, entre outros problemas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Um alerta
surgiu para Rogério, enquanto Carlos parecia interessado naquela conversa.
Então, Rogério pediu licença à George e saiu com irmão, explicando a ele que
conhecia aquele homem. Seu nome era Jeremiah Tucker, ele era um dos criadores
da Máquina e estava há cinco anos preso no interior dela. Sua família acreditava
que ele tivera morte cerebral e, por isso, era mantido por máquinas. O alerta para
a Máquina fora criado por causa de Tucker, bem como os Schutzstaffel
anacrônicos. De acordo com o que Rogério lera, Tucker decidiu que o mundo real
era problemático demais e, por isso, decidiu que a Máquina traria um pouco de
paz para todos se sentirem menos pressionados pelos problemas. Ele estava se divorciando
da esposa, pois sua empresa não alavancava. Reclamou muito das pessoas não o
ouvirem por causa de sua cor e de ter nascido no Bronx, em Nova York. Então um
amigo dele, Terence Stompson, que estudara com ele no Massachussetts Institute
of Technology, decidiu patrociná-lo e, assim surgiu a Máquina dos Sonhos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Ambos
fundaram a DreMac, Inc. e começaram vendendo a Máquina às Forças Armadas
estadunidenses, depois venderam para a Nasa, pois esses desejavam fazer a
viagem até Marte e precisavam de que seus astronautas tivessem uma viagem
relaxante e, com isso, seu negócio cresceu. Só que, um dia, Tucker decidiu
entrar na Máquina e nunca mais saiu. A filha de Jeremiah, Mamu Tucker, era tão
talentosa quanto o pai e decidiu que não o tiraria do seu sonho, mas criaria
formas de vigilância constante, principalmente para encontrar o próprio pai.
Cada mundo dos sonhos tinha um sistema de vigilância disfarçado de alguma
forma. O problema que o pai dela era o criador da Máquina, então ele conhecia
atalhos e formas de migrar entre os sonhos e mudar de identidade, sem precisar
selecionar na Máquina. Era alguém que vivia incógnito e sempre que percebia
pessoas para ficarem imersas como ele, tentava convencê-las, mas raramente
esses permaneciam tanto tempo quanto Tucker.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Rogério
não queria mais ouvir sobre tudo aquilo, acreditando que seu tempo dentro da
Máquina já havia passado. Saiu do camarim e chamou Carlos, que desejava
continuar ali, conversando e descobrindo mais coisas com George Farewell, ou
melhor, Jeremiah Tucker.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Devido a
constante insistência do irmão, Carlos levantou e foi embora com ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;No
caminho que faziam, os dois discutiram muito e chegaram a brigar, caindo na calçada
de frente para a ponte Torenluis. Rogério se levantou e Carlos continuou
deitado ali, na umidade da calçada, que brilhava à lus dos postes. Então o “bonde”
chegou.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;O bonde
era o meio de sair dali. Era a passagem de retirada da Máquina dos Sonhos.
Quando a porta abriu, saiu do interior um homem da altura de Carlos, bem musculoso
e peludo, carrancudo, fumando charuto, que questionou onde eles estavam. O homem
usava uma máscara e vestia uma spandex azul e amarelo que Carlos e Rogério
reconheceram. Ele, novamente, questionou aos dois onde estava, no que Carlos
lhe disse que era Amsterdam, na década de 1950. O homem disse que o Professor
Xavier havia lhe dito a verdade, era possível descer em outros sonhos. Atrás
dele desceu uma moça ruiva, usando uma máscara amarela e um vestido bem curto
de cor verde, que chamava o homem pelo nome de Jacques. Ele a chamou de Amèlie
e disse que o Professor Xavier que ele conhecera, havia falado a verdade. Eles
poderiam usar outros trajes e ficar ali. Então Amélie disse a Jacques que eles
precisavam voltar, pois tinham filhos e uma empresa que tocavam juntos. Carlos
reconheceu em Jacques algo que via em si mesmo, ou seja, alguém que desejava
fugir da própria realidade. Amèlie segurou no braço de Jacques e começou a
puxá-lo para dentro do bonde, mencionando que antes era um Blackbird SR-71.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Rogério e
Carlos observaram os dois retornarem para o interior do veículo. Então, Rogério
falou com o irmão que eles precisavam ir, também. Xingando o irmão, Carlos o
abandonou ali e correu de volta para o bar. Chegando lá, percebeu que estava
fechado e viu os Schutzstaffel se aproximando dele e decidiu falar com ele,
novamente. Os dois interagiram com ele e o questionaram se Carlos havia visto
algo estranho. Ele disse que não. Os dois seguiram em frente, então.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Carlos
seguiu pela rua, vendo pessoas passarem por ele, rindo e conversando. Então, do
interior de um beco escuro, ele viu alguém o chamar. Lógico que achou aquilo
suspeito, mas não acreditava que alguém lhe faria mal ali e foi na direção do
chamado e reconheceu George.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Questionou
a ele se já havia se disfarçado de Professor Xavier, E Tucker confirmou aquilo.
Ele via na aura das pessoas uma vivência sofrida e lamuriosa e, por isso,
tentava convencê-las que permanecer ali seria uma libertação. Sentindo uma
proximidade, Carlos lhe contou sobre ele e o que vivia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Ele
contou que era um professor e não conseguia progredir por causa de sua própria
estática. Não conseguiu se firmar em nenhum relacionamento, pois sempre causava
os problemas que resultavam no término da relação. Tinha problemas financeiros,
pois insistia em comprar coisas que não fariam a mínima diferença em sua vida,
somente porque deseja ter aquilo. Ele causava os próprios problemas e a Máquina
era a melhor forma de fugir da própria vida que era sua consequência. Mas, ao
falar aquilo, Carlos começou a refletir e pensar no que Rogério havia lhe
falado sobre a história de Tucker. Permanecer ali seria uma solução temporária,
pois traria problemas para sua família, fora dali. Ele seria um estorvo maior
do que do lado de fora, e percebeu que tinha de ir pegar o bonde.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Foi aí
que decidiu contar para Tucker tudo que Rogério lhe contava, mas Jeremiah
pareceu lhe ignorar, como se aquilo já teria sido dito inúmeras vezes, mas ele
não se importava. Carlos não queria ser assim. Então olhou para George Farewell
e se despediu dele, indo para a ponte. George olhou para ele, incrédulo e,
vendo os Schutzstaffel se aproximando, sumiu na escuridão. Quando Carlos os viu
também, disse que Jeremiah Tucker estava naquele beco, e seguiu para a ponte.
Lá chegando, não demorou muito, o bonde chegou e ele embarcou, despertando em
sua casa, com seu irmão e sua mãe esperando por ele. Quando viram que ele
despertara, o abraçaram, felizes por ele não ter ficado preso dentro da
Máquina.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;,serif;&quot;&gt;Carlos sabia
que aquela experiência havia sido algo memorável, mas não esperava nunca mais
voltar, pois sonhos são fantasias, pura imaginação.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/4440337862010261421/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/4440337862010261421?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4440337862010261421'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4440337862010261421'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2025/04/a-maquina-dos-sonhos.html' title='A Máquina dos Sonhos'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj39kQZ6uLh4gcGij_PCKI9oUF26aQDI1_efQH4F95JL5NxO9yiL-v9DozogVlxp90lIcl3df3e9mxNX3SNH-5McLs23znE83K56XxE9GmjbSmiSglZKsi0O_uLp9N-HjR5TdEL1G43tXN2uqqxUe5wXsAtqxOPlzJEmG0nZGdz1OPfa8TBdVlXYVN_Fa0/s72-w400-h296-c/Amsterdam.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-8745881327607729842</id><published>2023-02-23T10:44:00.002-03:00</published><updated>2025-09-10T21:26:15.909-03:00</updated><title type='text'>A história de Sadako </title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;b&gt;&quot;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit; font-weight: 700; text-align: justify; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;Este é o nosso grito. Esta é uma oração. Paz no mundo”.&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit; text-align: justify; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhV5TCV1_Au3rhV8688nrOy36qxY5i3k5LdtimfeQ4-D4Pv5lv19AWujPHSRPDdNdcoE7xTDcM8Xe-IDH2LK1eisl92HzaDJCHqLnNECLgd5uFIWL1I0np_4vh5F-RvkzRVFnsc-mQkcmafe22wJW8uguNSWl3irazZzWcJVnax-6bxclvLI4JhTTBb/s1094/A%20hist%C3%B3ria%20de%20Sadako~2.jpg&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1043&quot; data-original-width=&quot;1094&quot; height=&quot;305&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhV5TCV1_Au3rhV8688nrOy36qxY5i3k5LdtimfeQ4-D4Pv5lv19AWujPHSRPDdNdcoE7xTDcM8Xe-IDH2LK1eisl92HzaDJCHqLnNECLgd5uFIWL1I0np_4vh5F-RvkzRVFnsc-mQkcmafe22wJW8uguNSWl3irazZzWcJVnax-6bxclvLI4JhTTBb/w320-h305/A%20hist%C3%B3ria%20de%20Sadako~2.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;S&lt;span style=&quot;font-family: inherit; text-align: justify; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;adako Sasaki tinha dois anos de idade em 6 de agosto de 1945, quando a bomba atômica “Little Boy” foi lançada pelo bombardeiro Enola Gay sobre a cidade de Hiroshima, no Japão, que possuía uma população de aproximadamente 350.000 pessoas.&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sadako e sua família moravam a pouco mais de um quilômetro e meio do hipocentro da bomba. Uma luz branca e ofuscante brilhou pela cidade, e um enorme estrondo foi ouvido a quilômetros de distância. Imediatamente, incêndios eclodiram por toda a cidade e chuva negra radioativa começou a cair do céu. Sadako, como sua mãe e irmão, escapou dos incêndios. A avó de Sadako estava saindo com seus familiares, quando retornou para recuperar algumas heranças de família e nunca mais foi vista. O pai de Sadako não estava em Hiroshima quando o ataque ocorreu, se juntando à sua família depois.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Como muitos outros que vivem em Hiroshima, pós-Segunda Guerra Mundial, a família Sasaki lutou contra doenças, dificuldades financeiras, escassez de alimentos e incerteza de futuro. Eles sofreram e lamentaram a perda da avó de Sadako e quando ela ficou doente com leucemia, chamada de doença da bomba atômica, pois o câncer provavelmente foi causado pela chuva negra que caiu sobre Sadako no dia do bombardeio.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;Aos doze anos de idade, Sadako precisou, então, ser internada em um hospital, onde permaneceu otimista e resiliente. Mesmo doente, Sadako continuou trazendo felicidade e alegria para sua família e amigos. Ela ficou muito feliz quando o Red Cross Youth club deu a ela e outras crianças no hospital origamis garça (&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-style: italic; font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;Tsuru&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;). A intenção dos origamis era ajudar as pessoas que estavam doentes a ficarem boas novamente. O pai de Sadako, a estava visitando quando ela lhe perguntou: “Por que eles nos enviaram garças em origami, pai?”, no que ele respondeu contando uma antiga lenda.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;No folclore japonês diz que uma garça pode viver por mil anos, e uma pessoa que dobra em origami para cada ano de vida de uma garça terá seu desejo atendido. A história das garças de origami inspirou Sadako. Ela tinha uma nova paixão e propósito de ter seu desejo de estar bem novamente ao realizar a dobradura de mil garças de origami. Assim, ela começou a coletar centenas de pedaços de papel para fazer suas garças.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Com o passar do tempo, Sadako encheu seu quarto de garças de origamis coloridos e de todos os tamanhos. Ao finalizar o milésimo origami de garça, Sadako pediu para ficar bem novamente, mas, infelizmente seu desejo não se realizou, pois ela permaneceu doente, mas não perdeu a fé, voltando a dobrar mais origamis de garça, pedindo que a dívida de seu pai fosse perdoada, cada uma de tamanho diferentes, às vezes, quase do tamanho de um grão de arroz.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sadako faleceu aos doze anos, cercada de seus familiares e de 1.300 garças de origami.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Quando Sadako percebeu o quão doente ela estava, teve muitos pensamentos e perguntas. Ela se preocupava com sua família, e se as pessoas se lembrariam dela. Sadako se perguntou: “Como posso tornar o mundo um lugar melhor enquanto estou viva?”&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Ela queria deixar o mundo um lugar pacífico e compartilhou esses pensamentos e sentimentos com seus amigos e familiares. Embora Sadako não conhecesse seu impacto no mundo quando morreu, ela fez do mundo um lugar melhor. O espírito resiliente de Sadako e suas garças de origami inspiraram seus amigos e colegas de classe a arrecadar dinheiro para um monumento para Sadako e as crianças que perderam avida como resultado dos bombardeios atômicos a Hiroshima e Nagasaki. Desde 1958, milhares visitaram a estátua de Sadako no Parque Memorial da Paz de Hiroshima. A figura de Sadako levanta uma grande garça de papel no alto. Inscrita ao pé da estátua de Sadako está uma placa que diz: “Este é o nosso grito. Esta é a nossa Oração. Paz no mundo”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;line-height: 1.2; margin-bottom: 0pt; margin-top: 0pt; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyuuvzdXjJ7AWpjpQZ_MNNDgxEjowP27FGvndYLkBw5NTwMpM3x_tVbiSxorUbUYk8dLud5xmkI7H6RGn4sl8pViGOHi24jDchysCN3WCoLc_tFHfDwm2ysIq4dRO5G8mW4QHgJDmEWtPYx30QtCnqpsk6sGuFQ6xH_5TfzBzDJacct77Pd8G7d3vM/s500/Sadako-Memorial-Hiroshima-Peace-Park.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;386&quot; data-original-width=&quot;500&quot; height=&quot;309&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgyuuvzdXjJ7AWpjpQZ_MNNDgxEjowP27FGvndYLkBw5NTwMpM3x_tVbiSxorUbUYk8dLud5xmkI7H6RGn4sl8pViGOHi24jDchysCN3WCoLc_tFHfDwm2ysIq4dRO5G8mW4QHgJDmEWtPYx30QtCnqpsk6sGuFQ6xH_5TfzBzDJacct77Pd8G7d3vM/w400-h309/Sadako-Memorial-Hiroshima-Peace-Park.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style=&quot;font-variant-east-asian: normal; font-variant-numeric: normal; vertical-align: baseline;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style=&quot;white-space-collapse: preserve;&quot;&gt;サダコの物語
「これは私たちの叫び。これは祈り。世界に平和を。」
1945年8月6日、佐々木禎子は2歳でした。当時、人口約35万人の日本の広島に、エノラ・ゲイ爆撃機によって原子爆弾「リトルボーイ」が投下されました。
サダコと家族は爆心地からわずか1マイル（約1.6キロメートル）ほどのところに住んでいました。まばゆいばかりの白い光が街を照らし、数マイル離れた場所でも大きな爆発音が聞こえました。たちまち街中で火災が発生し、放射能を帯びた黒い雨が空から降り注ぎ始めました。サダコは母と兄と同じように火災から逃れました。サダコの祖母は家族と共に広島を離れ、家宝を取りに戻る途中、二度と姿を現しませんでした。サダコの父親は原爆投下当時広島にはいませんでしたが、後に家族と合流しました。第二次世界大戦後の広島に暮らす多くの人々と同様に、佐々木一家は病気、経済的困難、食糧不足、そして将来の不安に苦しみました。禎子の祖母の死、そして原爆症として知られる白血病を患った時の悲しみは、深く心に刻まれました。この癌は、原爆投下の日に禎子に降り注いだ黒い雨が原因と考えられています。
12歳になった禎子は病院に入院しましたが、そこでも前向きで粘り強い精神力を持ち続けました。病気にかかっても、禎子は家族や友人に幸せと喜びをもたらし続けました。赤十字青年クラブから、入院中の他の子どもたちに折り鶴（鶴）を贈られた時、禎子は心から喜びました。折り鶴は、病人が回復するのを助けるためのものでした。禎子の父親が彼女を訪ねてきた時、禎子は「お父さん、なぜ折り鶴を送ってくれたの？」と尋ねました。父親は古い言い伝えを語りました。日本の民話によると、鶴は千年生きることができ、鶴の寿命と同じ年数だけ折り紙を折ると願いが叶うと言われています。この折り鶴の物語は禎子にインスピレーションを与えました。彼女は新たな情熱と目的を見出しました。それは、千羽の折り鶴を折ることで、再び健康を取り戻したいという願いを叶えることでした。そこで、禎子は何百枚もの折り紙を集め、鶴を作り始めました。
時が経つにつれ、禎子は部屋を様々な大きさの折り鶴で埋め尽くしました。千羽目の折り鶴を折り終えた禎子は、父親の健康を祈りました。しかし、願いは叶わず、病気は治りませんでした。しかし、彼女は信念を曲げず、父親の借金を帳消しにするため、さらに様々な大きさの折り鶴を折り続けました。折り鶴はそれぞれ大きさが異なり、時には米粒ほどの大きさもありました。
禎子は12歳で、家族と1,300羽の折り鶴に見守られながら亡くなりました。禎子は自分の病状が深刻であることを悟った時、多くの思いと疑問を抱きました。家族のこと、そして人々が自分のことを覚えていてくれるかどうかが心配でした。禎子は「生きている間に、どうすれば世界をより良い場所にできるだろうか」と自問しました。彼女は平和な世界を残したいと思い、友人や家族とこれらの思いを共有しました。禎子は死ぬまで自分が世界に与える影響を知りませんでしたが、それでも世界をより良い場所にしたのです。禎子の不屈の精神と折り鶴は、友人やクラスメートたちにインスピレーションを与え、禎子と広島・長崎の原爆投下で亡くなった子どもたちのための慰霊碑を建てるための募金活動を行いました。1958年以来、何千人もの人々が広島平和記念公園にある禎子の像を訪れています。禎子の像は大きな折り鶴を高く掲げています。像の足元には、「これは私たちの叫びです。これは私たちの祈りです。世界に平和を」と刻まれた銘板があります。&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/8745881327607729842/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/8745881327607729842?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8745881327607729842'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8745881327607729842'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2023/02/a-historia-de-sadako.html' title='A história de Sadako '/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhV5TCV1_Au3rhV8688nrOy36qxY5i3k5LdtimfeQ4-D4Pv5lv19AWujPHSRPDdNdcoE7xTDcM8Xe-IDH2LK1eisl92HzaDJCHqLnNECLgd5uFIWL1I0np_4vh5F-RvkzRVFnsc-mQkcmafe22wJW8uguNSWl3irazZzWcJVnax-6bxclvLI4JhTTBb/s72-w320-h305-c/A%20hist%C3%B3ria%20de%20Sadako~2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-3664092689444745674</id><published>2021-03-02T14:32:00.002-03:00</published><updated>2021-03-02T14:32:26.136-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="amor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="O Alquimista"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="pastor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Paulo Coelho"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="romance"/><title type='text'>O Pastor</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;Durante anos eu fui um leitor ferrenho de romances de ficção e um desses foi O Alquimista, de Paulo Coelho.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Eu era um assíduo leitor de Paulo Coelho, que comecei a ler graças a minha amiga Daniella Navarro, mas deixei de lado tem ano. Só que, a influência de O Alquimista foi grande na minha vida. Então, determinado dia, decidi escrever o conto que vocês lerão abaixo (com algumas modificações, pois eu reescrevi ele). Boa leitura!&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;b&gt;O Pastor&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsA7RhSNJpYsIHbJrmE3z1nr7GHd0uoEzE59_w7CxQpAyhJ-GcmTXfjTS5w6xH14Nu7wB0vZfuxKxiRa-bx2Pc4DippawArg5aFMLgJ3b9Wr2mH8jaClMUgPksDcmcK9DDBccFNPNymfA/s2048/O+Pastor.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1245&quot; data-original-width=&quot;2048&quot; height=&quot;244&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsA7RhSNJpYsIHbJrmE3z1nr7GHd0uoEzE59_w7CxQpAyhJ-GcmTXfjTS5w6xH14Nu7wB0vZfuxKxiRa-bx2Pc4DippawArg5aFMLgJ3b9Wr2mH8jaClMUgPksDcmcK9DDBccFNPNymfA/w400-h244/O+Pastor.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Um jovem pastor sempre conduzia
suas ovelhas do campo para a cidade mais próxima, onde ele tosquiava e vendia a
lã delas. Isso garantia sua sobrevivência por uma longa parte de seu ano, até a
próxima safra. Na cidade, ele já se supria de mantimentos para sobreviver ao
inverno. No mercado, sempre quem lhe atendia era a filha do dono. Uma jovem de
beleza contagiante e um sorriso de despertar o coração do mais frio guerreiro.
Ela sempre o tratava com afago e carinho, sempre lhe perguntando como estavam
os anhos e se o seu rebanho tinha dado lá o suficiente para seu sustento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A preocupação da jovem parecia
tão legítima, que o jovem pastor estava encantado com ela. O senhor que tosquiava
suas ovelhas e carneiros era seu único conhecido na cidade. Ele não o chamava
de amigo, pois não tinha um laço mais próximo com aquele homem, mas era com
quem conversava enquanto ele trabalhava. Sempre perguntava ao senhor se ele
conhecia algum pretendente para a jovem filha do dono do mercado, e a resposta
era sempre a mesmo, não, pois os homens ficavam surpresos e perplexos com a
jovem, devido sua capacidade de articular e isso os intimidava.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O jovem pastor não se sentia
intimidado, mas era tímido demais para abordá-la.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Certa vez, enquanto desfrutava de
um pouco de &lt;i&gt;schrobbeler&lt;/i&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pastor.docx#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn1;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif; font-size: 11.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[1]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
e uma fatia de pão com queijo de cabra e um pedaço de salame, na praça da
cidade, enquanto esperava o tosquiar de suas ovelhas e carneiros, o jovem
pastor desfrutava da leitura de um livro que ele sempre carregara com ele. Já o
havia lido inúmeras vezes àquele livro, mas era sua única distração durante o pastoreio,
nas noites do campo em que passava. Ao seu lado estava seu fiel amigo, um
pastor holandês, que sempre o acompanhava e cuidava das ovelhas e carneiros,
enquanto ele descansava. Então ouviu uma voz doce questioná-lo sobre o nome do
animal. Ele levantou a cabeça do livro e viu o admirável e maravilhoso
semblante da filha do dono do mercado. Aos raios do sol tardio, ela era ainda
mais admirável. Sua pele alva, brilhava à luz do sol. Seus olhos pareciam duas
pedras de topázio azul das mais lindas e seus cabelos negros reluziam de forma
hipnotizante e, quando ela os mexia, exalava o mais inebriante odor de tulipas
na primavera. Ela se sentou ao seu lado e antes que pudesse dizer o nome do seu
companheiro, ela perguntou o que ele lia, então ele lhe permitiu que ela visse
o título do livro. Mesmo com a capa desgastada do tempo, ela viu e se admirou,
pois já havia lido àquele livro. Ela então falou de outros livros que lera, pois
seu pai lhe dava tal liberdade, coisa que outras moças não tinham.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Como mercador, seu pai tinha de
viajar as outras cidades e negociar com as pessoas as mercadorias para vender e
ele sempre trazia um livro para ela, o que a fazia ter um conhecimento amplo
sobre várias coisas. Ele já tinha lido desde romances de ficção até livros mais
didáticos. O jovem pastor não entendia nada do que ela dizia, mas estava
admirado demais para dizer que era leigo nos assuntos que ela tanto proferia.
Só pensava em se casar com ela e criar uma família.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O fim da tarde chegava e a jovem
então se despediu dele, beijando sua face de forma graciosa. O rapaz estava
interessadíssimo nela e, quando voltou ao seu conhecido para pegar o dinheiro
da lã, este disse que observou aos dois. Falou que ele tinha sido o primeiro a
dar total atenção à jovem, pois nenhum outro ousara algo assim. O jovem pastor
não sabia o que dizer, então pegou o dinheiro, alugou um quarto para passar à
noite e, após as compras, partiria cedo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No outro dia, foi ao mercado, mas,
pela primeira vez, quem o atendeu foi o dono do mercado, pois a jovem ainda
repousava. Comprou seus mantimentos, alugou uma carroça para levar as compras e
partiu. Não esperava a hora de poder voltar para a cidade, pois pretendia
propor algo à jovem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O ano passou. Como o jovem pastor
era sozinho e a maior parte do seu suprimento era alimento que perdurava doze
meses, além da ração para seus caprinos e comida para seu cachorro, ele não
precisava retornar à cidade. Quando chegou a época do tosquiar de suas ovelhas
e carneiros, o rapaz então, ansioso, voltou à cidade, mas algo estava
diferente, pois as ruas estavam vazias. Quando chegou no local para tosquiar
suas ovelhas e carneiros, o seu conhecido também não estava lá. Como tinha
liberdade para poder deixar seus caprinos em um cercado, ele o fez e se dirigiu
ao centro da cidade, onde uma grande aglomeração estava saindo da igreja local,
pois um casamento estava ocorrendo ali. Ao chegar mais, perto pensando que
aquele seria o local ideal para dizer à jovem filha do dono do mercado o que
sentia, ele a viu saindo da igreja, de vestido de noiva, com um homem bem-apessoado
ao lado. Era um homem mais alto do que ela, com a pele bronzeada, forte e com
aparente vigor. Ouviu comentários que diziam que a moça dera sorte, pois casara-se
com o filho de um grande fazendeiro, que tinha uma grande produção de leite e
vendia para fora do país, até. Mas o jovem não se importava com aquilo, somente
olhou para o sorriso no rosto dela e o sorriso no rosto dele e pensou que ali
poderia estar ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Amoado e triste, o jovem pastor
foi para a praça central e testemunhou, a distância, a jovem saindo com seu
esposo em uma carroça com uma comitiva logo atrás, indo à festa que estava
planejada. Sabia que não teria como sair dali naquele dia, pois precisava do
dinheiro do aparo de suas ovelhas e carneiros para passar mais um ano. Sentou
no banco da praça e ficou ali, remoendo seus sentimentos, somente tendo seu
cachorro como companhia. Pensou até em alugar um quarto para ficar distante
daquilo tudo, mas pensou que a dona da pousada também deveria estar naquela
comitiva para a festa. Então, de repente, ouviu uma voz que lhe perguntou por
que não participava dos festejos do casamento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A jovem, que estava à sua frente,
também tinha a pele bem bronzeada, os cabelos eram cachos amorenados que caíam
sobre seus ombros. Suas vestes eram diferentes das vestes que estava acostumado
a ver das jovens que ali perambulavam. Ela se sentou ao seu lado e voltou a
questioná-lo, então ele lhe disse que não havia motivos para festejar, pois a
jovem que se casava era a mulher com quem ele pretendia se casar. Então a jovem
lhe questionou se ela sabia disso, e ele disse que não. Aquela conversa o
estava aborrecendo, pois desejava ficar ali, com sua própria raiva. A moça
então lhe disse que ela também não tinha motivos para comemoração, pois o rapaz
era um prometido dela. Eles haviam jurado que um dia se casariam, mas quando o
pai dele enriqueceu com as vendas de leite das vacas que tinha, esqueceu dela.
Há cinco meses ele havia conhecido a filha do dono do mercado e ambos iniciaram
algo que terminou naquele casamento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A jovem lhe contou que a família
dela tinha carneiros e ovelhas, mas não prosperava como a família do homem que
se casava naquele dia. Então o jovem pastor também disse que tinha ovelhas e
carneiros e estava na cidade para poder tosquiá-las. Então uma conversa se
iniciou entre ambos que perceberam ser muito parecidos entre si. Quando sentiu
vontade de comer, o rapaz tirou seu pão com queijo e salame, oferecendo um
pedaço à jovem, além de um cálice de licor adocicado, e ambos apreciaram juntos
e continuaram a conversa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O final da tarde chegou e o jovem
pastor achou que passou muito rápido. Viu que as pessoas já retornavam para
suas casas e, antes de se despedir, pediu à jovem que o encontrasse no outro
dia, ali na praça. Ela não entendeu a proposta, mas aceitou o convite.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No dia seguinte, a jovem o
encontrou, como combinado, e então ele lhe explicou que sua vida era
complicada, pois ele morava distante e somente voltava uma vez ao ano para a
cidade, mas que queria conhece-la melhor. Então pediu que ela o esperasse, pois
ele gostara muito dela e não queria perde-la. Os olhos esverdeados da jovem
pareciam duas jades brilhantes e ela disse que sentia o mesmo por ele e que sim,
o esperaria. Então ela o beijou suavemente no rosto e partiu. Agora o jovem
pastor tinha que ir até o seu conhecido para o tosquiar de suas ovelhas e
carneiros. Lá ele perguntou sobre a família da moça que conhecera e o homem
explicou que eles eram pessoas humildes, mas lutadoras e batalhadoras, como
ele. O homem viu um brilho nos olhos de esmeraldas do rapaz e sabia que ali era
nutrido uma esperança. Depois de pagá-lo, o jovem foi ao mercado e o dono lhe
atendeu, fez suas compras e partiu, esperançoso que no próximo ano teria sua
futura noiva à espera.&lt;/p&gt;&lt;div style=&quot;mso-element: footnote-list;&quot;&gt;

&lt;hr align=&quot;left&quot; size=&quot;1&quot; width=&quot;33%&quot; /&gt;

&lt;!--[endif]--&gt;

&lt;div id=&quot;ftn1&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;

&lt;p class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pastor.docx#_ftnref1&quot; name=&quot;_ftn1&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn1;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 8.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif; font-size: 8.0pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[1]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-size: 8.0pt;&quot;&gt; &lt;span style=&quot;background: white; color: #333333;&quot;&gt;&amp;nbsp;Schrobbeler
- licor condimentado holandês adocicado e herbário. Tem gosto de alcaçuz como
um aviso para aqueles que não gostam desse sabor.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;/div&gt;

&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/3664092689444745674/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/3664092689444745674?isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3664092689444745674'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3664092689444745674'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2021/03/o-pastor.html' title='O Pastor'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsA7RhSNJpYsIHbJrmE3z1nr7GHd0uoEzE59_w7CxQpAyhJ-GcmTXfjTS5w6xH14Nu7wB0vZfuxKxiRa-bx2Pc4DippawArg5aFMLgJ3b9Wr2mH8jaClMUgPksDcmcK9DDBccFNPNymfA/s72-w400-h244-c/O+Pastor.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-8562701363617258464</id><published>2021-02-27T13:16:00.004-03:00</published><updated>2021-02-27T18:39:48.804-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="biodiversidade"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="desmatamento"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ecosistema"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="preservação"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sonho"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="tigre"/><title type='text'>A Pequena Tigresa</title><content type='html'>&lt;p&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqcD1kO_Z9SA-tP2e_jMiM1F052ESRppAoSj8ML-7QIjbknsDK8F_6RXGFhLPhgx4R6CpFdnMwJDxFaDsoN7kF3KydoHDlPpoTgH6dVHhz1hs9lfggsVUBa111S90S-r6PFlyvY7_u6_0/s2048/A+Pequena+Tigresa.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1147&quot; data-original-width=&quot;2048&quot; height=&quot;224&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqcD1kO_Z9SA-tP2e_jMiM1F052ESRppAoSj8ML-7QIjbknsDK8F_6RXGFhLPhgx4R6CpFdnMwJDxFaDsoN7kF3KydoHDlPpoTgH6dVHhz1hs9lfggsVUBa111S90S-r6PFlyvY7_u6_0/w400-h224/A+Pequena+Tigresa.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;Baagh&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 11pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[1]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
se sentia extremamente valente e amava explorar os arredores do local que sua
genitora, Maan&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 11pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[2]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;,
construíra para ela e seus irmãos. Quando não brincava com eles, enquanto sua
mãe saía para a caça, ela decidia explorar o ambiente. Seu objetivo era ser tão
feroz e destemida quanto sua mãe.&lt;/span&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Um dia, enquanto sua genitora
caçava, Baagh viu, à distância, uma toca estranha e maior do que a dela, então
decidiu se aproximar. Desde que sua genitora lhe permitiu sair da toca, Baagh
já viu de todos os tipos de seres, mas, em geral, eles andavam como ela. O ser acinzentado,
sentado na relva perto daquela enorme toca, além de não se apoiar com todos os
membros, tinha uma lanugem somente no topo da cabeça e era bem pouca. Além do
que, parecia bem menor do que ela. “Será que era por estar sentando?”, pensou Baagh,
“E que jeito estranho de sentar”. Mas, enquanto pensava nisso, o ser estranho
pareceu vê-la e, em uma linguagem estranha, chamou Baagh.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Baagh era corajosa, mas aprendera
a ser precavida. Sua genitora sempre lhe disse para não se aproximar de outros
seres, pois eles poderiam ser capazes de machucá-la, já que era jovem demais. Então,
de forma furtiva, ela se aproximou do ser de poucos pelos. Seu cheiro era suave e o tom cinza de sua pele era diferente dos outros. Aquele ser passou as mãos
em seus pelos e ela se sentia acariciada, mas de forma macia. Não era como a
língua de sua mãe, quando esta lhe banhava, mas sim algo suave e delicado.
Então Baagh decidiu retribuir, mas como não sabia articular com os membros
frontais, igual àquele ser, decidiu fazer como sua mãe, que sempre lhe falou
que uma lambida era uma forma de carinho. O sabor daquele ser era adocicado,
algo que Baagh nunca experimentara antes. Quando ela terminou de lambê-lo,
ouviu um grito estridente vindo dele. Ela viu que arranhou a pele daquele ser
débil com sua língua. Surgiu um outro ser, saindo da grande toca, o que
assustou Baagh que correu para o interior da floresta. Ela retornou para sua toca,
mas preferiu não falar nada para os outros ou para sua genitora.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Dias se passaram e Baagh e seus
irmãos aproveitavam o tempo livre para aprender práticas com sua mãe, além de tentar
descobrir quem seria o dominador daquela tribo. Ela sempre vencia. Quanto
àquela toca gigante e os seres que lá viviam? Baagh preferiu esquecê-los. Mas
eles não tinham esquecido dela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Em determinado dia, enquanto
Baagh, seus irmãos e sua genitora descansavam no interior da toca, um cheiro
estranho permeou o ar. Quando despertaram, parecia que Gagan&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn3;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 11pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[3]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
havia decido ao chão. Uma grande escuridão, em pleno dia, tomara a entrada da
toca e sua genitora gritou para que eles corressem para fora. Então ouviu-se os
estrondos. Parecia Garjan&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn4;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 11pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[4]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
rugindo com Gagan, depois de Bijalee&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftn5&quot; name=&quot;_ftnref5&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn5;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 11pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[5]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
iluminar os céus, antes de Varsha&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftn6&quot; name=&quot;_ftnref6&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn6;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 11pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[6]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
empapar seu corpo, mas eram mais contínuos e repetitivos. Maan, a genitora,
percebeu que eles estavam cercados por algo tão iluminado quanto Bijalee e que
emitia um ardor que Baagh nunca sentira antes. Mesmo com toda luminosidade,
Baagh reconheceu os seres altos que lembravam o pequeno que ela encontrara. Eles
apontavam, para sua genitora, objetos finos. Ela ouviu sua genitora suplicando
a eles para que se afastassem e a deixassem fugir com Baagh e seus irmãos.
Baagh também tentou dizer a eles que ela não havia feito por mal, então viu Maan
olhar para ela de forma assustada e ela explicou o que ocorrera. Quando
Maan se virou para explicar para aqueles seres o que ocorrera, Garjan surgiu
daqueles objetos finos e atingiu Maan, que caiu.&lt;/p&gt;&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Baagh já havia testemunhado o
decesso, pois era algo comum matar para se alimentar. Maan sempre trazia seres abatidos
para alimentar a ela e seus irmãos, então conhecia o odor que saía de sua genitora.
Aquilo a aturdiu, pois não esperava algo assim. Se sentiu culpada com
aquilo, mas quando viu estava cercada por aqueles seres que se apoiavam em dois
membros. Ela olhou para os irmãos, acuados e temerosos. Eles também sabiam o
que acontecera com Maan. Se sentindo valente e desejando proteger seus irmãos,
ela avançou nos seres e com suas garras, atingiu um dos membros deles e o viu
caindo então, do nada, um objeto pesado atingiu sua cabeça e ela caiu,
desmaiada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Quando Baagh despertou estava no
interior de um objeto com um cheiro estranho e ranhoso. Ela passou seu membro
frontal nele e o barulho era horrível e a sensação era fria. Viu seus irmãos em outras daquelas coisas, igual a dela. Com o passar dos dias, viu pessoas indo e
vindo e observando a ela e seus irmãos. Um tempo depois, um outro grupo daqueles
seres surgiu e pareceu brigar com os que lhe haviam capturado, então depois de
um tempo ouvindo o grunhido deles, viu ela e os irmãos serem carregados dali.
Não demorou muito, aqueles objetos em que estavam foram abertos e eles se viram
em um maior e com mais espaço, mas ainda não era a toca deles. Seus irmãos iam
e vinham e, quando chegou a vez de Baagh, ela relutou. Temia aqueles seres pelo
que haviam feito a sua genitora, não queria mais proximidade deles. Ela tentou
arranhar – como fizeram antes – e até morder, mas eles tinham a vantagem de
serem maiores e usaram algo semelhante ao objeto que tirou a vida de Maan, mas
o barulho fora diferente e ela adormeceu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Baagh acordou momentos depois,
com seus irmãos gritando por ela. Nunca se sentira assim antes. Estava tonta e
mal conseguia se apoiar em seus membros. Mas aquilo não durou muito e, em pouco
tempo, ela já estava bem, mas sentia uma dor perto de sua cauda. Seus irmãos
falaram que sentiam a mesma dor.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O tempo passou devagar e Baagh e
seus irmãos cresceram juntos. Os seres que os mantinham ali, lhes davam
alimentos, mas Baagh sempre lhes falavam que Maan não toleraria que eles se
acomodassem. Alguns terminaram fazendo, mas ela ainda tentava manter sua
ferocidade. Sempre que os seres precisavam leva-la, a atingiam com aquele
objeto que a fazia dormir.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Um determinado dia, Baagh e seus
irmãos viram aquela toca abrir e eles saíram para um ambiente totalmente novo e
diferente do que estavam habituados. Alguns de seus irmãos pareciam gostar do
contato com os seres em dois membros, mas não Baagh, que preferiu desaparecer
naquela selva e nunca mais ter contato com nenhum deles.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;div style=&quot;mso-element: footnote-list;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;br clear=&quot;all&quot; /&gt;

&lt;hr align=&quot;left&quot; size=&quot;1&quot; width=&quot;33%&quot; /&gt;

&lt;!--[endif]--&gt;

&lt;div id=&quot;ftn1&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;

&lt;p class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftnref1&quot; name=&quot;_ftn1&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn1;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 10pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[1]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; Baagh
(&lt;span face=&quot;&amp;quot;Nirmala UI&amp;quot;,sans-serif&quot;&gt;बाघ) = tigre&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;/div&gt;

&lt;div id=&quot;ftn2&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;

&lt;p class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftnref2&quot; name=&quot;_ftn2&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn2;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 10pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[2]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
Maan (&lt;span face=&quot;&amp;quot;Nirmala UI&amp;quot;,sans-serif&quot;&gt;मां) = mãe&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;/div&gt;

&lt;div id=&quot;ftn3&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;

&lt;p class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftnref3&quot; name=&quot;_ftn3&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn3;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 10pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[3]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
Gagan (&lt;span face=&quot;&amp;quot;Nirmala UI&amp;quot;,sans-serif&quot;&gt;गगन) = céu&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;/div&gt;

&lt;div id=&quot;ftn4&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;

&lt;p class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftnref4&quot; name=&quot;_ftn4&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn4;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 10pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[4]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
Garjan (&lt;span face=&quot;&amp;quot;Nirmala UI&amp;quot;,sans-serif&quot;&gt;गर्जन) = trovão&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;/div&gt;

&lt;div id=&quot;ftn5&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;

&lt;p class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftnref5&quot; name=&quot;_ftn5&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn5;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 10pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[5]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; Bijalee
(&lt;span face=&quot;&amp;quot;Nirmala UI&amp;quot;,sans-serif&quot;&gt;बिजली) = relâmpago&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;/div&gt;

&lt;div id=&quot;ftn6&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;

&lt;p class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;&lt;a href=&quot;file:///D:/Contos/O%20Pequeno%20Tigre.docx#_ftnref6&quot; name=&quot;_ftn6&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn6;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span face=&quot;&amp;quot;Calibri&amp;quot;,sans-serif&quot; style=&quot;font-size: 10pt; line-height: 107%; mso-ansi-language: PT-BR; mso-ascii-theme-font: minor-latin; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Times New Roman&amp;quot;; mso-bidi-language: AR-SA; mso-bidi-theme-font: minor-bidi; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-fareast-language: EN-US; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-hansi-theme-font: minor-latin;&quot;&gt;[6]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
Varsha (&lt;span face=&quot;&amp;quot;Nirmala UI&amp;quot;,sans-serif&quot;&gt;वर्षा) = chuva&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;/div&gt;

&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/8562701363617258464/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/8562701363617258464?isPopup=true' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8562701363617258464'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8562701363617258464'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2021/02/a-pequena-tigresa.html' title='A Pequena Tigresa'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjqcD1kO_Z9SA-tP2e_jMiM1F052ESRppAoSj8ML-7QIjbknsDK8F_6RXGFhLPhgx4R6CpFdnMwJDxFaDsoN7kF3KydoHDlPpoTgH6dVHhz1hs9lfggsVUBa111S90S-r6PFlyvY7_u6_0/s72-w400-h224-c/A+Pequena+Tigresa.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-3945662812546889388</id><published>2020-10-20T10:46:00.003-03:00</published><updated>2020-10-20T12:15:20.891-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="férias"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="lenda urbana"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Piúma"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="pomar"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="terror"/><title type='text'>O Pomar</title><content type='html'>&lt;p&gt;Esta história que eu inventei, foi nos verões que passava com meu irmão e meus primos em Piúma, litoral sul do Espírito Santo, que é uma zona rural. Eu criei depois de assistir O Jardim Secreto (1993) e tentei criar uma lenda urbana sobre um pomar e, sempre que podia, contava aos meu primo Attila e meu irmão, Armando Junior. Lógico que dei uma reformulada na história, mas a ideia permaneceu. Esperem que gostem!&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiq6j4EOLobN7mGEnazOxg96gSBIpkgncrXsHTQ5xZyCqZoEjF7bGbq054p_U7WcL8bA-NhAUXzDmonqTlxolo95B44_1Q3RoQi5bloBbmJvM0SjLSEADfJqrhtmljklYNYo_prwXmik88/s1024/O+Pomar.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;544&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiq6j4EOLobN7mGEnazOxg96gSBIpkgncrXsHTQ5xZyCqZoEjF7bGbq054p_U7WcL8bA-NhAUXzDmonqTlxolo95B44_1Q3RoQi5bloBbmJvM0SjLSEADfJqrhtmljklYNYo_prwXmik88/w400-h213/O+Pomar.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;b&gt;O POMAR&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Esta é uma história que contavam
na região rural, ao sul do Espírito Santo. Dois irmãos e seu primo, todos os
verões, iam para uma cidadezinha bem rural. O primo destes dois irmãos tinha
uma casa, que conseguia hospedar, praticamente, toda a família deles. Mas os
três eram como unha e carne. Iam para o rio tomar banho, jogavam bola no areal,
perto da casa e iam, caçavam passarinhos juntos, pescavam juntos e iam a chácara
da vizinha desfrutar do farto pomar que ela tinha.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No pomar da vizinha tinha
laranjais, limoeiros, pés de carambola, goiabeiras, pequenos – mas fartos –
amoreiras, jamelões, fruta-pão, jaqueiras, cajazeiras, cajueiros, mamoeiros, cacaueiros,
ananás e abacateiros. Era uma grande variedade de frutas que ela permitia que
eles desfrutassem até certo horário do dia. Um dia, sentados em uma área atrás
da casa, se aquecendo perto do fogão de lenha em um dia chuvoso e desfrutando
das frutas que colheram antes, o mais velho dos três meninos perguntou porquê
não podiam colher frutas quando a noite caía e ela lhes contou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;- Quando éramos mais jovens, eu e
marido ainda namorávamos, decidimos entrar no pomar, à noite, para ficar longe
das vistas de nossas famílias. Foi um grande erro, pois o lugar ganhava vida
depois do surgir da lua. Sons tenebrosos podem ser ouvidos, as árvores parecem querer
te engolir. É o momento de descanso delas, então não é bom interromper.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Quando voltaram para casa, os
três comentavam da história que a dona do pomar contara. O mais velho se sentia
confiante, dizia não ter medo de nada. O irmão dele, tentava imitá-lo, mas
ouvia-se o tremular de sua voz. Já o caçula dos três não fingia a temerança e
não achava certo desafiar as recomendações. Então o mais velho o chamou de
medroso e disse que entraria naquele pomar na próxima noite e queria ver quem o
seguiria. Seu irmão, que o admirava, falou que iria com ele, mesmo com medo. O
primo deles não se sentia tão confiante para isso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No outro dia, depois de jogarem
bola com os meninos da região, irem tomar banho no rio e pescarem, o mais velho
disse que naquela noite eles iriam entrar no pomar. De forma reticente, seu
irmão abanou a cabeça confirmando, já o primo caçula continuava incerto. Ao
cair da noite, eles perceberam que os mais velhos estavam na sala, conversando
e decidiram sair pelas portas dos fundos. Seguiram de cabeça baixa pela garagem
e, sem fazer muito barulho, saíram pelo portão.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Adentraram pelo portão de madeira
da chácara e ouviram o latido do cachorro que eles conheciam. Deram biscoitos
para ele ficar quieto e seguiram em frente. Quando estavam de pé no portal da horta,
o mais novo falou que dali ele não passaria e, novamente, o mais velho o chamou
de medroso e puxou seu irmão – que parecia querer desistir, também – para dentro
do pomar. Eles estavam de lanternas acesas, os três, mas o mais velho e seu
irmão foram tão fundo no pomar que o breu tomou conta do lugar, sem conseguir
enxergar o brilho da lanterna de seu primo. Então, de repente, sons guturais
começaram a ser ouvidos, os dois sentiram espinhos dos limoeiros arranhando
suas pernas e braços e, de repente, suas lanternas falharam. Do lado de fora do
pomar, o primo deles ouvia os gritos dos dois e se desesperou. Correu para a casa
de seus pais, chamando-os para irem ao pomar. Ele terminou acordando a dona da
chácara e seu marido. Percebendo o que tinha ocorrido, os pais dos meninos
foram até uma guarita, que ficava do outro lado da pista, no sopé de um morro e
chamaram os guardas para ajudarem nas buscas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Os pais, o dono da chácara e dois
policiais, munidos de lanternas, entraram no pomar, mas estava muito escuro
para poderem ir mais fundo. No outro dia, bem cedo, antes de sair para a roça,
o dono da chácara entrou no pomar, para ver se encontrava os dois meninos
perdidos, mas nada achou, além de suas lanternas e o boné que o mais velho
usava. Ele levou o que achou até a casa do seu vizinho e entregou o que achou
para os pais. Inconformados com isso, chamaram várias pessoas para buscar pelo
pomar. Por dias procuraram, mas nada acharam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Depois disso, ninguém nunca mais
visitou o pomar. Ele se encontra abandonado, mas dizem que, à noite, ainda pode
se ouvir os gritos assustadores dentro dele.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/3945662812546889388/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/3945662812546889388?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3945662812546889388'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3945662812546889388'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2020/10/o-pomar.html' title='O Pomar'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiq6j4EOLobN7mGEnazOxg96gSBIpkgncrXsHTQ5xZyCqZoEjF7bGbq054p_U7WcL8bA-NhAUXzDmonqTlxolo95B44_1Q3RoQi5bloBbmJvM0SjLSEADfJqrhtmljklYNYo_prwXmik88/s72-w400-h213-c/O+Pomar.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-3225600735048380422</id><published>2020-10-19T16:19:00.002-03:00</published><updated>2020-10-19T16:41:33.917-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="amor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="escritor"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="suicídio"/><title type='text'>Uma estória simples</title><content type='html'>&lt;p&gt;Bem, esta... estória - se assim posso chamá-la - foi escrita há... muito tempo por mim, por isso, peço desculpas se existe um exagero de um adjetivo e seu advérbio, mas é como eu a imaginei.&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgym7TZ8w-m8HFvzfoWMAMqIuHF-jE5PULTLFL2HIKJwsObfYecNqx1zeB66jPPlRIfmSeYzVEtGXI_oJKX0LAi_zuuvIiio1s2EkDNbYCffbMMC-P2ol44d-GjgIL8MLimWscgqhnglgo/s940/pintura-em-oleo-sobre-tela-0x40cm-a-vila-paisagem.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;620&quot; data-original-width=&quot;940&quot; height=&quot;264&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgym7TZ8w-m8HFvzfoWMAMqIuHF-jE5PULTLFL2HIKJwsObfYecNqx1zeB66jPPlRIfmSeYzVEtGXI_oJKX0LAi_zuuvIiio1s2EkDNbYCffbMMC-P2ol44d-GjgIL8MLimWscgqhnglgo/w400-h264/pintura-em-oleo-sobre-tela-0x40cm-a-vila-paisagem.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;p align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;b&gt;UMA ESTÓRIA
SIMPLES&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Um simples escritor chegou a um
simples vilarejo aonde, simplesmente, desejava morar. Ele havia comprado uma
simples casa, em uma simples rua e, um simples dia, viu uma simples jovem linda
passar diante do seu simples portão e ela lhe deu um simples sorriso. Ele
simplesmente se apaixonou pela jovem naquele simples momento que a viu.
Descobriu aonde ela morava e, todos os dias, lhe mandava simples flores com uma
simples mensagem: “Eu, simplesmente, estou apaixonado por você”. Foram dias,
semanas, meses, mas ele nunca achou que era recíproco. Então, em um simples
dia, ele decidiu, simplesmente, terminar com a sua vida. Ele foi enterrado no
simples cemitério, atrás da simples igreja daquele simples vilarejo e, em uma
simples lápide, estava escrito: “Um simples escritor que, simplesmente, decidiu
deixar de viver”. Mas, todos os dias, com o passar do tempo, aquela simples
jovem era vista colocando simples flores no túmulo do rapaz e um dia puderam a
ouvir falar: “Se você tivesse simplesmente dito que me amava, simplesmente
estaríamos juntos”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;(&lt;a href=&quot;https://www.elo7.com.br/pintura-em-oleo-sobre-tela-60x40cm-a-vila/dp/AF3E5F&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Quadro &quot;A Vila&quot; (60x40 cm), de Liosmar Rezende&lt;/a&gt;)&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/3225600735048380422/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/3225600735048380422?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3225600735048380422'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3225600735048380422'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2020/10/uma-estoria-simples.html' title='Uma estória simples'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgym7TZ8w-m8HFvzfoWMAMqIuHF-jE5PULTLFL2HIKJwsObfYecNqx1zeB66jPPlRIfmSeYzVEtGXI_oJKX0LAi_zuuvIiio1s2EkDNbYCffbMMC-P2ol44d-GjgIL8MLimWscgqhnglgo/s72-w400-h264-c/pintura-em-oleo-sobre-tela-0x40cm-a-vila-paisagem.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-5632480863996948479</id><published>2020-10-19T13:13:00.006-03:00</published><updated>2020-10-19T16:43:41.754-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="maldição"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="pesadelo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sonho"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="terror"/><title type='text'>O Porto</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;Meus sonhos, minhas inspirações. Mais um conto para vocês - este é bem mais curto -, mas que achei interessante compartilhar. Espero que goste... e comentem!&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJ9d9fPdWXiVG-eiv59jNbhii88_-ejcLjK5T6n-YmeN4bEldgtNoNgUZc3O7AXnP8CI-dslB-kNAfyE5Jjolv-gACb-k4vY2sc7f3GnNiR8l3gjTnoyEV-J-77mAz8BxpM5ygKRjnGgw/s1916/O+Porto.jpg&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1092&quot; data-original-width=&quot;1916&quot; height=&quot;228&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJ9d9fPdWXiVG-eiv59jNbhii88_-ejcLjK5T6n-YmeN4bEldgtNoNgUZc3O7AXnP8CI-dslB-kNAfyE5Jjolv-gACb-k4vY2sc7f3GnNiR8l3gjTnoyEV-J-77mAz8BxpM5ygKRjnGgw/w400-h228/O+Porto.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;p align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;&lt;b&gt;O PORTO&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/b&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Ele despertou em uma praça. Não
lembrava o próprio nome, mas lembrava que estivera ali com seu filho. Que
morava em uma ilha, nas proximidades, que tinha um barco e, ele e seu filho
tinham ido para o porto comprar suprimentos... mas não lembrava do próprio
nome. Algo estava confuso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Saiu para procurar pelo filho e
foi fazendo os passos que fizera antes. Primeiro, passou no bar que os dois
tinham parado para beber e comer algo, mas não encontrou ninguém. Na medida que
procurava as pessoas que conhecia, não encontrava ninguém, mas percebeu que o
bar estava todo molhado. Saiu do bar e foi até o mercado, onde tinha ido
comprar suprimentos. Suas compras ainda estavam no balcão, mas o rapaz que
ficava no caixa não estava ali. Andou pelo local, gritando o nome do próprio filho,
mas não o localizou. A preocupação começou a assolar sua cabeça. Desesperado,
saiu do mercado, pensando, “depois venho pegar os suprimentos”, e foi até o
posto policial, para pedir ajuda. Entrou no posto policial e não viu ninguém. “Não
pode”, ele pensou, “Sempre tem um policial que possa nos atender”. Andou por
todo o local e, como no bar, somente poças de água no chão.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Voltou para as ruas, gritando
pelo nome do filho ou mesmo por ajuda. “Por que não lembro do meu nome?”, ele
se questionou. Era impressionante, pois aquela era uma vila portuária e as
pessoas, à noite, saíam para se divertir, mas não tinha ninguém, como se, do
dia para a noite, aquilo se tornara uma cidade fantasma. O que mais o
impressionava é que aparentava ter chovido na vila, mas ele não estava molhado.
Sua cabeça latejava, “diga seu nome”, ele pensava – ou acreditava que estava
pensando. Procurou em cada viela, em cada beco escuro e nada. “Filho, onde está
você?”, ele gritou, quando voltou a praça, “Aonde está todo mundo!”. Então ele
ouviu uma voz bem baixinha, “pai?”, e perto do chafariz, coberto com o casaco
do pai, estava o jovem de 12 anos, “o que aconteceu?”, ele questionou. “Venha,
temos de pegar as compras e voltar, sua mãe e suas irmãs devem estar
preocupadas”. Os dois se deram as mãos e foram ao mercado. Chegando lá,
perceberam poças d’água espalhadas pelo local. “Cadê todo mundo, meu pai?”,
questionou o filho. Ele preferiu não responder, pegou o pacote de compras no
balcão e saiu, em direção ao porto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Chegando no pequeno barco, de
relance, ele acreditou ver um rosto difuso nas sombras, uma mulher, que lhe
sorriu, mas não era um sorrido cordial, ele percebeu algo de maligno. Seguiu
com o barco, remando de volta para casa. Ao desembarcar na ilha, sua cabeça
começou a latejar fortemente. “Pai, você está bem?”, perguntou o filho. “Pegue
as compras e vamos para casa”, ele respondeu. Atracou a pequena embarcação e
andaram em direção da própria casa. A cabeça do homem latejava cada vez mais. “O
que está acontecendo comigo?”, ele se questionou, “E por que não me recordo do
meu nome?”. Pensou em questionar ao filho, mas não queria parecer fraco diante
da criança. Ele precisava se mostrar forte, era o homem da família. Ao entrar
em casa, gritou por uma saudação, “Mulher, chegamos!”. A esposa veio, com ar de
preocupação no semblante. “O que aconteceu com vocês?”, ela perguntou, “Passaram
o dia todo fora. Saíram para as compras bem cedo e só retornaram agora. O que
houve?”. Ele não quis responder, mas precisava se sentar, pois sua cabeça
latejava muito e ele sentia uma tontura surgir. A esposa então disse, “Ezekiel,
o que houve?”. “Ezekiel. Este é meu nome” e, então, veio a sua memória o que
ocorrera naquele dia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Conversara com sua esposa, bem
cedo, que levaria o menino para fazer as compras dos suprimentos. Ambos pegaram
o pequeno barco e ele colocou o filho para remar. “Você precisar criar músculos
neste corpo franzino”, ele disse, “já está na idade de poder sair comigo para
pescar”. Assim que ensinou o filho a amarrar a embarcação no porto, subiram
para a cidade, mas, na beira da escada estava uma mulher maltrapilha. Ela lhe
pediu um pouco de comida, mas ele preferiu ignorá-la. “Não dê atenção”, disse
ao menino. A mulher lhe agarrou na roupa e ele a rejeitou. Ela novamente segurou
na barra de sua calça e ele disse “vá arranjar um marido para sustenta-la. Não
tenho e nunca terei nada para ti”, e quando ia retirar a mão dela de sua calça,
ela o segurou e seu filho com uma força que ele não esperava que ela tivesse e
a ouviu dizer:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;- Por não ajudar, se amaldiçoará!
Nunca se lembrará até seu nome alguém mencionar, e quando isso ocorrer a pessoa
irá se desfazer “. – Repentinamente, ele viu sua esposa se tornando líquido.
Roupas, olhos, cabelo, pele. Tudo virou líquido. Ele se desesperou, gritando e,
correndo em sua direção, veio seu filho dizendo, “Pai, minhas irmãs. Elas
viraram água”. O pescador lembrou o que ocorrera então. Como havia nascido e
crescido naquele vilarejo, conhecia a todos e, com isso, aqueles que vinham em
seu socorro ou que gritavam seu nome, terminavam se tornando líquido. A bruxa os
amaldiçoara. A ele e seu filho, e nada poderiam fazer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/5632480863996948479/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/5632480863996948479?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/5632480863996948479'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/5632480863996948479'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2020/10/o-porto.html' title='O Porto'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJ9d9fPdWXiVG-eiv59jNbhii88_-ejcLjK5T6n-YmeN4bEldgtNoNgUZc3O7AXnP8CI-dslB-kNAfyE5Jjolv-gACb-k4vY2sc7f3GnNiR8l3gjTnoyEV-J-77mAz8BxpM5ygKRjnGgw/s72-w400-h228-c/O+Porto.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-8589993035434888162</id><published>2020-10-12T03:17:00.004-03:00</published><updated>2020-10-12T03:17:41.015-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Amazonas"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Amazônia"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="queimada"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="reserva indígena"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Salve a Amazônia"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sonho"/><title type='text'>Em Chamas</title><content type='html'>&lt;p&gt;&amp;nbsp;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO4H909bRFyY2ww_rUjFEfjW0vGk4nhsZK4IlsfEFRGyThNDUzkrNFI0T97PhoxKHNBkQqs_ClgWRfk0tmnp7dihu8iPOyDmNddZCvWRowMr-hIBx81_9qDH2_9gzLqm291H8CudjtA5U/s1024/Em+Chamas.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;620&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;243&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO4H909bRFyY2ww_rUjFEfjW0vGk4nhsZK4IlsfEFRGyThNDUzkrNFI0T97PhoxKHNBkQqs_ClgWRfk0tmnp7dihu8iPOyDmNddZCvWRowMr-hIBx81_9qDH2_9gzLqm291H8CudjtA5U/w400-h243/Em+Chamas.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;Eu sou uma pessoa que acredita muito que devemos respeitar o Brasil. Respeitar as pessoas que estavam aqui antes de ser Brasil, respeitar aqueles que sabem viver com nosso ecosistema, sem abusar demais. Respeitar fronteiras e respeitar, antes de qualquer coisa, nossa biodiversidade.&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;O texto a seguir se baseia em um sonho que tive e, sinceramente, espero que gostem.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Silmara havia se formado há pouco
tempo em Biologia e decidiu entrar para uma ONG voltada para ajuda às tribos
indígenas e manutenção do bioma amazônico. A ONG era liderada por sua maior
inspiração, Thereza Gouveia e, entregar para aquela organização era seu maior
desejo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mesmo tendo nascido e crescido em
uma comunidade carente, Silmara sempre desejou vivenciar a vida nas selvas
tropicais brasileiras. Quando terminou sua pós-graduação, se inscreveu para
várias organizações, mas sempre torceu pela de Thereza, mesmo que não fosse
voltada para reserva ambiental, trabalhava em ambientes no interior do
Amazonas, onde ela poderia testemunhar e ver os mais diversificados ambientes
de fauna e flora do Brasil.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Thereza era uma antropóloga com
um trabalho renomado e que lutava pelas tribos indígenas e quilombos em todo o
território ao norte do país. Sua luta era tão acirrada que, por vezes, recebeu
várias ameaças de morte e suas redes sociais eram inundadas de violência verbal
e desmerecimento de seu trabalho. Mas isso não a fazia desistir, pois
constantemente pessoas buscavam fazer parte do seu empreendimento, que não
visava lucros, somente auxílio e apoio a essas sociedades discriminadas. Quando
ela entrevistou Silmara, lhe questionou o motivo dela querer fazer parte da
organização – ela sempre fazia isso com todos os cientistas que desejavam
embarcar naquela empreitada, principalmente porque não era algo com glamour,
pelo contrário, as pessoas tinham de enfrentar os ambientes mais inóspitos,
dormindo em barracas improvisadas, sendo picadas por mosquitos e formigas e
correndo riscos com pessoas que não desejavam elas ali. Silmara a impressionou
na entrevista, pois falou de seu amor pela fauna e flora, de sua busca pela
preservação por aquele tipo de ambiente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Silmara lhe contou sobre sua
origem humilde. Sua mãe era funcionária doméstica que não tinha nada além do
fundamental e seu pai trabalhava como operários em construções, as vezes
fazendo bicos para completar a renda familiar. Eles nunca pensaram que um dia
teriam uma filha na universidade, mas sempre a incentivaram a estudar bastante
para ter um futuro melhor que o deles. Silmara era a segunda filha de cinco. O
primeiro, um menino, terminou se envolvendo com o tráfico de drogas e morreu
novo, o que deixou sua mãe muito abalada e temerosa por seus outros filhos.
Quando Silmara começou a demonstrar interesse por cuidar de plantas, seus pais
pensavam que ela poderia trabalhar em uma floricultura. Ela chegou a trabalhar
em uma, como jovem aprendiz, mas isso somente lhe serviu para juntar dinheiro
quando fosse fazer universidade. Ela contou o que desejava fazer na
universidade e seus pais a ajudaram a pagar um cursinho noturno. Ela passou na
universidade e quando ela chegou em casa – toda suja, pois sofrera trote quando
foi se matricular – sorrindo, eles ficando orgulhosos. Foram quatro anos que
ela sofreu muito, principalmente porque precisava encarar ônibus lotados de
manhã bem cedo. Às vezes, levando pequenos lanches, pois não tinha condições de
pagar nem um almoço no restaurante da universidade. Usando materiais, algumas
vezes, precários, pois não tinha como comprar os seus instrumentos de uso,
precisando contar com os da universidade. Mas foi gratificante a colação de
grau e a formatura. Logo depois embarcou em uma pós-graduação de Biologia
Vegetal, com bolsa patrocinada pela universidade. Chegou a trabalhar como assistente
de seu orientador, mostrando que era aquilo que ela sempre desejou. Teve uma
excelente nota no seu TCC e, logo depois, seu orientador preparou cartas de
recomendação e pediu que ela fizesse mestrado. Mas Silmara desejava ir para a
floresta, onde teria contato direto com o ambiente da flora que desejava, além
de conhecer mais daqueles que cultivam e vivem naquele ambiente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Thereza não entendia o que viu
naquela jovem, mas gostou dela de imediato e colocou-a sob sua tutela. Ciências
diferentes, mas objetivo semelhantes, Thereza logo levou Silmara para uma
reserva indígena que vinha precisando de ajuda, pois estava ameaçada por madeireiros
que desejavam explorar o ambiente que circundava a reserva e sabiam que seria
impossível enquanto eles permanecessem ali.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Os indígenas sofreram ameaças,
tiveram membros da tribo desaparecendo, ataques noturnos as suas reservas. Mas,
lógico, não tinha como provar nada contra as madeireiras. Sabendo dos ataques
as colheitas e suprimentos dos indígenas, Thereza junto um grupo de ativistas
de sua organização e partiu para ajuda-los com o que poderia. Recorreu a
conhecidos para fornecer alimentos orgânicos e material biodegradável, que
manteria a aldeia até eles se restabelecerem. Silmara ajudou com as sementes
que seriam mais úteis para o cultivo nas tribos, como banana, milho, abacate,
guaraná e mandioca. Ela fez a seleção, separação e cultivo, pois desejava levar
provetas, facilitando e agilizando o cultivo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Depois de meses conversando com
as empresas e separando o material, o grupo selecionado por Thereza embarcou em
um ônibus locado e partiu em uma viagem de cinco dias. Silmara ficou fascinada
por aquilo, pois poderia testemunhar ambientes agrícolas e locais que somente
vira em documentários ou fotos na universidade. A cada parada, Silmara via se
suas provetas estavam bem, pois precisavam de atenção constante quanto o
ambiente agressivo que estavam enfrentando.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Assim que chegaram à tribo,
Thereza foi falar com o cacique e pedir sua permissão para desembarque e, com ajuda
de membros das tribos, tudo foi desembarcado mais rapidamente. Com orientação e
muito cuidado, as provetas foram levadas para fora do ônibus. No outro dia
começariam a plantá-las.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Horas depois de se alojarem em uma
maloca, chegou a reserva dois jipes do exército com DEZ soldados, sendo o tenente
deles um conhecido de Thereza. Ela, junto com o cacique e o pajé, foram recebe-los.
Silmara ficou impressionada com aquilo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Ela conhecia um pouco da história
de Thereza. Sabia que ela era filha de um coronel da reserva e que sua mãe era
uma pessoa ligada as causas sociais. Thereza se formara em Ciências Sociais,
mas se dedicou a Antropologia e, após a morte de sua mãe, usou dos seus
contatos para ajuda-la nas suas próprias causas. Já, após o falecimento de seu
pai, usou da pensão por morte para investir de várias formas, assim não
precisaria passar dificuldades, e manteve contato com vários militares, que
sempre corriam em seu socorro, para ajudar na sua proteção e de sua equipe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Os soldados armaram barracas nos
limites das tribos, pois não queriam interferir muito no trabalho que seria
desenvolvido.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;No dia seguinte, depois de sua
primeira noite em um ambiente desconhecido, Silmara começou as atividades com
as provetas. Percebendo que os indígenas não entendiam o que ela pretendia,
contando com um tradutor, ela lhes explicou que aquelas pequenas plantas agilizariam
no cultivo e na colheita, mostrando cada um dos brotos, mas, em especial, os de
guaraná. Seu trabalho de pós-graduação se concentrou na domesticação que os
indígenas desenvolveram com o guaraná, então ela estava ansiosa pelos plantios
destas provetas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Enquanto isso, Thereza conversava
com o cacique, o pajé e o tenente sobre os ataques à tribo. Eles explicaram que
empresas madeireiras têm destruído grande parte das árvores nas proximidades,
sem respeitar os limites territoriais da tribo. E, como principal intuito de
expulsá-los de sua reserva, sumiram com grandes caçadores da tribos, deixando-os
sem condições de caça – algo que estava escasso há algum tempo, pois os animais
fugiam ou eram capturadas ou era mortos com o desmatamento – e, os ataques mais
recentes foram às plantações e aos galpões com os produtos colhidos e
processados pelos membros da tribo. O pajé também falou que teme pelas
crianças, que não podem mais ir ao rio se banhar, sozinhas, e teme que o poço
possa secar, já que ele viu a madeireira fazendo barreira do leito do rio. O tenente
ouviu àquilo tudo e prometeu que averiguaria a situação, mas que eles estariam
seguros, enquanto seus homens estivessem ali. Ao saírem da reunião com o pajé,
Silmara viu Thereza se despedir do tenente com um selo nos lábios e questionou
ao tradutor que a ajudara se eles eram namorados, pois nunca soube que Thereza
tivera um relacionamento. O tradutor lhe disse que eles haviam sido casados, quando
Thereza era mais jovem. Não tinha sido uma cerimônia glamourosa, somente um
casamento no civil. Mas, desde que Thereza iniciou suas lutas pelos direitos de
nativos brasileiros e dos quilombolas, perceberam que era uma relação
impossível, e se divorciaram dois anos após o casamento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Thereza não abria muito este lado
de sua vida, então era algo que não se encontraria em redes sociais ou canais
de notícias. Para a antropóloga era melhor divulgar seu trabalho do que sua
vida pessoal. Ela sabia que, devido a amplitude das redes sociais e das pessoas
gostarem de fuxicar a vida dos outros isso poderia vazar, mas somente se
preocuparia quando acontecesse.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Até o final do dia, contando com
a ajuda dos membros da tribo, Silmara conseguiu plantar mais da metade de suas
provetas. Demorou, pois muito a paravam para lhe perguntar que planta era
aquela, e ela não pode contar com eles o dia inteiro, pois tinham outros
afazeres na tribo que não podiam ser deixados de lado. À noite, as índias
haviam preparado um maravilhoso jantar – melhor do que o almoço, que também tinha
sido ótimo – com os suprimentos nutritivos que Thereza trouxera. Quando iam se
recolher na maloca, Silmara foi procurar Thereza, que estava cercada de
mulheres indígenas, conversando. Elas pareciam fascinadas pela cor da pele de
Thereza e de Silmara. Falavam que parecia a cor da noite e que eram abençoadas por
Jaci – Silmara ouviu isso o dia inteiro e ficou maravilhada ao saber quem era
Jaci. Sentou junto com as índias para ouvir as histórias de Thereza. Era
fascinante poder conhecer mais um lado de sua ídola. Quando as índias se afastaram,
ficaram somente as duas e Silmara quis insistir com o assunto sobre o tenente
do exército que deixou oito de seus homens cuidando deles e da tribo. Thereza
sorriu, parecendo acanhada – Silmara mencionou o beijo dos dois.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Ela contou que, quando tinha 20
anos, seu pai havia sido transferido para um pelotão na região norte do país e
lá ela conheceu um jovem sargento que foi muito gentil com ela. Sabendo que
Thereza havia estudo ciências sociais na universidade, havia se pós-graduado em
Antropologia Social e tentaria mestrado na mesma área, o sargento a levou para
conhecer um quilombo ali perto, que o exército ajudava com suprimentos. Dali
por diante os dois começaram um romance que terminou em casamento. O pai dela
terminou sendo transferido para a região Centro-Oeste do país, mas Thereza permaneceu
ali, com o marido. Passado dois anos, Thereza percebeu que havia adiado demais
sua ambição, mas era algo que seu marido também havia percebido e ele a chamou
para conversarem. Dessa forma, em comum acordo, os dois decidiram se divorciar.
Thereza não era tão conhecida, então deixou isso reservado somente entre seus
pais e o pelotão em que vivera. Sabia que isso um dia viria a público, como
aconteceu quando descobriram que ela foi dependente do fundo da pensão por
morte do pai, julgando-a por isso. Mas ela somente se preocuparia com aquilo
quando ocorresse, precisava se concentrar com seu trabalho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A forma como Silmara ouviu aquele
relato era como uma pessoa deveria agir quando tivesse uma conversa pessoal com
um cantor famoso, ou um escritor consagrado. Para ela, Thereza era uma pessoa
fabulosa e interessantíssima. Sim, ela sabia da diferença de ambas em seus
estudos, mas a luta de Thereza ia além das tribos, pois sabia que a manutenção
dos indígenas e quilombolas coincidiria com a preservação da natureza a sua
volta.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Tanto os indígenas quanto os
quilombolas exploram o ambiente de forma saudável, respeitando o ambiente da fauna
e da flora e a biodiversidade existente, sem excessos. As tribos e os quilombos
sabem que dependem da natureza para sobreviver, então busca “domesticá-lo” e se
adaptam a ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Os dias correram de forma
tranquila, sem intromissões de madeireiros, pois temiam o exército fronteirando
a reserva. Mas, após seis meses, o tenente amigo de Thereza voltou a reserva e
lhe disse que não poderia manter mais seus homens auxiliando. “Ordens de cima”,
ele disse, “Temos de deixa-los por conta própria, concluiu. Thereza conhecia
este tipo de situação, não era uma novidade perder apoio, pois o governo não
achava que reservas indígenas ou quilombos merecessem proteção contra ataques.
Ela então foi com seu amigo até o quartel, pois queria entrar em contato com
amigos que ajudariam na proteção. Quando retornou, avisou a todos que eles
demorariam uma semana para chegar, e Silmara pode sentir a tensão cair sobre
seus colegas. Alguns sabiam o que isso poderia significar, outros, como
Silmara, estavam nesta aventura pela primeira vez.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Quando a noite caiu, quase ninguém
conseguiu dormir, até que sentiram o cheiro de mato queimado. Quando saíram,
viram animais correndo em desespero e, mesmo sendo o momento mais escuro da
noite, o céu acendia em laranja e amarelo. Os responsáveis por aquilo não
desejavam mais expulsar os indígenas, mas sim queimá-los de forma derradeira.
Um grande desespero se abateu sobre todos, pois eles se viam cercados por
enormes piras de fogo incandescente. O calor era insuportável, mas precisava
ser contido. Silmara somente conseguia pensar nas plantações e decidiu correr
para lá. Thereza e outros gritaram para ela, mas foi sem sucesso. Quando
Silmara chegou as plantações, viu seu trabalho se tornando cinzas e o fogo
parecia desejar lamber sua face. Um de seus colegas a abraçou e carregou dali,
pois precisavam dar um jeito de sair dali.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Quando os dois voltaram para o
grupo, o pajé já havia iniciado um grupo que retirava água do poço para jogar
nas chamas e, vendo isso, Thereza fez sua própria fileira, para ajudar. Silmara
e seu colega entraram na fileira e começaram a jogar água em determinado ponto das
chamas. Todos saíram das malocas e se reuniram no centro da aldeia. As
primeiras malocas consumidas pelas chamas, não demoraram muito para cair. Os chumaços
inflamantes alçaram voo até as outras malocas e a aldeia parecia perdida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;Thereza correu para seus equipamentos e pegou
um rádio para entrar em contato com o quartel do exército, mas a única coisa
que conseguiu foi que eles estavam de mãos atadas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;O medo era desesperador e as
malocas foram totalmente dizimadas. Gritos assustadores vinham das crianças e
dos jovens, principalmente. O fogo começou a se extinguir no começo do
amanhecer, pois não foi expelido para o interior da floresta. Fora calculado
para consumir somente o interior da aldeia. Quando o sol começou a aquecer a
todos, alguns já encontravam quase desidratados e com vários tipos de
queimaduras. Alguns suprimentos médicos sobreviveram e, com isso, os feridos
foram cuidados. As pessoas que estavam nas fileiras não se desidrataram muito,
pois um dos colegas de Thereza era bombeiro e recomendou que eles se molhassem
antes de tentar conter as chamas, o que os manteve somente com um tipo de
bronzeado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Silmara nunca testemunhou nada
parecido. Seu rosto estava sujo de fuligem e o calor que enfrentara foi
insuportável. Quando a adrenalina baixou, ela sentou no chão e chorou, até
sentir uma mão sobre seu cabelo e olhou para cima, vendo Thereza. Ela sentou ao
seu lado. Seu rosto também estava bem sujo, seu cabelo parecia ter sido
tingido, devido as cinzas e ela tinha uma queimadura no braço direito. Na
tentativa de acalentar os ânimos de Silmara, ela lhe contou uma história que
havia ocorrido com ela cinco anos atrás, quando estava em um quilombo que
estava em um terreno desejado por agropecuários. Ela viveu com eles por um ano
inteiro e testemunhou atrocidade dos mais diversos tipos, mas a pior foi quando
o quilombo se viu cercado de grileiros armados e eles disparavam para todos os
lados, em tiros cruzados. Ela vira crianças serem feridas, mortas. Pareciam
mosquitos mortais, devido aos zumbidos das balas. Ela tinha suas marcas de
memória daquele dia. Levou dois tiros, um acertou em seu ombro e o outro na
parte de trás de sua coxa. Eles dispararam até acabar as balas e foram embora.
No final, vários feridos e seis pessoas mortas. Aquilo virou notícia mundial,
repercutiu em todo o Brasil, mas não teve presos. Alguns pensaram que, depois
daquilo, Thereza desistiria de continuar sua luta, só que foi o contrário, intensificou
ainda mais tudo o que ela acreditava. Ela foi ao Congresso Nacional, conversar
com os Deputados e Senadores. Se tornou ativa em redes sociais para mobilizar
as pessoas e, mesmo as ameaças e as provocações, não eram o suficiente. Depois
de sobreviver a um fogo cruzado, palavras ofensivas eram pequenas demais.
Thereza explicou para Silmara que, no momento que ela deixasse esmorecer sua
luta, seria o momento em que estaria dentro de um caixão. Também disse que
entenderia se Silmara decidisse desistir, mas que ela precisava entender que
sempre seria bem-vinda a continuar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Horas depois um caminhão do
exército chegou à aldeia e, junto dele, o ônibus de viagem do grupo de Thereza.
O coronel falou com o cacique e o pajé que estavam ali para realoca-los, pois a
reserva havia sido reposicionada para outro local. Thereza foi ouvir a conversa
e sabia que nada poderia ser feito. Foi decepcionante para Silmara. Passou por
sua cabeça que aquela luta era inútil e sem cabimento. Eles faziam aquilo tudo
e depois viam tudo se perder. Por que continuar a lutar se nada é feito? Olhou
para Thereza que, mesmo com aquela queimadura no braço, continuava a ajudar a
tribo. Olhou para todos que, mesmo sofrendo com tudo que passaram, ainda
estavam de pé e lutando por mais um dia, ela queria entender e percebeu que não
seria desistindo que descobriria. Levantou de onde estava e, tentando limpar as
lágrimas da melhor forma possível, começou a ajudar a todos, pois precisavam
continuar a luta.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/8589993035434888162/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/8589993035434888162?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8589993035434888162'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8589993035434888162'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2020/10/em-chamas.html' title='Em Chamas'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjO4H909bRFyY2ww_rUjFEfjW0vGk4nhsZK4IlsfEFRGyThNDUzkrNFI0T97PhoxKHNBkQqs_ClgWRfk0tmnp7dihu8iPOyDmNddZCvWRowMr-hIBx81_9qDH2_9gzLqm291H8CudjtA5U/s72-w400-h243-c/Em+Chamas.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-2290732351294828480</id><published>2019-07-16T13:36:00.000-03:00</published><updated>2019-07-16T13:46:59.861-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Melanie Marques"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Mini-biographia"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Teatro Capixaba"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Tributo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Wilson Nunes"/><title type='text'>Teatro Capixaba: Mini-biographia: Wilson Nunes</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Republicação do projeto &quot;&lt;a href=&quot;http://teatrocapixaba.blogspot.com/2010/09/mini-biographia-wilson-nunes.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Mini-biographia&lt;/a&gt;&quot; que fiz de Wilson Nunes, em &lt;b&gt;15 de setembro de 2010&lt;/b&gt;, com grande ajuda do Dimensão Cultura.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgntR4ON4Y5pcKX44eFnYKV2SEWhrztpgqeuPstIvq4wTcgrFkn6nhdk7wsbr6NWYPLUaW8bwRYY0N4Hnll1PD7OZnOEfSzWyOmtSMBiugMDcQ99oslfDyaHsMw_Z-DSgo8TDH8Zvs1JLw/s1600/Mini-biographia.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;160&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;100&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgntR4ON4Y5pcKX44eFnYKV2SEWhrztpgqeuPstIvq4wTcgrFkn6nhdk7wsbr6NWYPLUaW8bwRYY0N4Hnll1PD7OZnOEfSzWyOmtSMBiugMDcQ99oslfDyaHsMw_Z-DSgo8TDH8Zvs1JLw/s400/Mini-biographia.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Eu comecei esse projeto há alguns dias, timidamente, com a
personagem de Milson Henriques,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://teatrocapixaba.blogspot.com/2010/06/mini-biographia-marly.html&quot; style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Marly&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; float: none; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;, que ganhou corpo e voz com o ator e diretor José Luiz
Gobbi. Depois parti para outra personagem da ficção, que é uma criação em dupla
de Wilson Nunes e Edilson Pedrini (um a concebeu e o outro escreveu as falas
dela),&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://teatrocapixaba.blogspot.com/2010/07/mini-biographia-melanie-marques.html&quot; style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Melani Marques&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; float: none; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEil1JD3QhJ_HDN4ITjZkB1NdzI1ve7MqwAeod4m-6SbRKK31XyzDK6i0EBUeP_AYO1whyz5to7_SRTC1_1xOXVnKou37rjfWAcjYFI5oTQZkT0NBczTCAY1fqjoAvGpQylKk2lIQkOlp5w/s1600/Karina+Americano+entrevista+Wilson+Nunes.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;368&quot; data-original-width=&quot;544&quot; height=&quot;216&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEil1JD3QhJ_HDN4ITjZkB1NdzI1ve7MqwAeod4m-6SbRKK31XyzDK6i0EBUeP_AYO1whyz5to7_SRTC1_1xOXVnKou37rjfWAcjYFI5oTQZkT0NBczTCAY1fqjoAvGpQylKk2lIQkOlp5w/s320/Karina+Americano+entrevista+Wilson+Nunes.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Agora o projeto &lt;a href=&quot;http://teatrocapixaba.blogspot.com/2010/09/mini-biographia-wilson-nunes.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Mini-Biographia&lt;/a&gt; toma outro rumo graças a
duas pessoas, a atriz e produtora Karina Americano e Wagner Trarbach, que está
cursando a faculdade de Rádio e TV na FAESA, que entrevistaram para o&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://www.youtube.com/user/dimensaocultura&quot; style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Dimensão Cultura&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; float: none; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;, o ator, diretor,
produtor, dramaturgo, locutor, professor de teatro, cantor, descobridor de
talentos e – lógico! – criador de Melani Marques, Wilson Nunes. Esse trabalho
foi gostoso de fazer, pois ver a trajetória de Wilson e tudo que ele conquistou
de lá para cá, e simplesmente inebriante. Abaixo você poderá ver o resultado
dessa Mini-Biographia:&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2nkqaY8TGAHiPTge9AgZLJd0FZ4n01YiygIqeRVfPdj9n79ttqBYa7vzWJzLn8PP8zxf-zhm81rJq9WjEBr0YuNZG8BI9TwWYOYKdq8lzH9aAXm00yOlbdar0BQj5oV2teuyrougWQhc/s1600/Wilson+Nunes+cantando.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;368&quot; data-original-width=&quot;544&quot; height=&quot;216&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2nkqaY8TGAHiPTge9AgZLJd0FZ4n01YiygIqeRVfPdj9n79ttqBYa7vzWJzLn8PP8zxf-zhm81rJq9WjEBr0YuNZG8BI9TwWYOYKdq8lzH9aAXm00yOlbdar0BQj5oV2teuyrougWQhc/s320/Wilson+Nunes+cantando.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Wilson não começou como ator
como muitos devem&lt;/span&gt; acreditar, sua carreira se iniciou como cantor em um Festival
de Música em Santa Tereza em 1980, ganhando o prêmio de Melhor Interprete do
Festival com a música “Quadrilha no Arraiá”, forró do capixaba Zé Orlando.
Nesse mesmo ano ele começou fazendo serestas no Álvares Cabral, em Vitória, no
Clube do Português, que se localizava na Serra e no ARCI, em Vila Velha, e foi
assim durante dois anos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Em 1982, Wilson
Nunes começou sua carreira como ator. Nesse ano ele fez seu primeiro teste com
Milton Neves, criador da Vovó Bina, na Agência Vovó Bina, da Vovó Bina
Produções Artísticas, e iniciou como Papai Noel em eventos natalinos no Centro
da Praia Shopping e Boulevard da Praia, ambos localizados na Praia do Canto, em
Vitória.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhu_gZPUkNlf2325niL4w89-995TrAM_ZvUzfjMOCuzBiVH8xzQ0XHjc4KSMnC0kXLC9Htp1zhprb8pIdw-EM1uo5Qp7wMxmbe_oIpKuqCroJu8VT3NEP4UmlDtbTZrJ1eQ6F2_7AmkPhw/s1600/O+Gato+Playboy.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;368&quot; data-original-width=&quot;544&quot; height=&quot;216&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhu_gZPUkNlf2325niL4w89-995TrAM_ZvUzfjMOCuzBiVH8xzQ0XHjc4KSMnC0kXLC9Htp1zhprb8pIdw-EM1uo5Qp7wMxmbe_oIpKuqCroJu8VT3NEP4UmlDtbTZrJ1eQ6F2_7AmkPhw/s320/O+Gato+Playboy.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Seu primeiro trabalho em
palco aconteceu na peça “O Gato Playboy”, de Paulo Pinheiro, como o Guarda
Real. Ela servia, também, para animar festinhas de crianças, e era assim que
Wilson começava a fazer a construção de suas personagens e suas improvisações,
que são tão conhecidas e esperadas em seus espetáculos. O trabalho de
interpretação, construção da personagem, era totalmente autodidata. Ele
aprendia a ser ator indo assistir espetáculos com os atores e atrizes que já
desenvolviam esse trabalho no Espírito Santo, como Geiza Ramos, Inácia Freitas,
Vera Rocha e Cesar Sampaio, os diretores Milton Neves (que o descobrira) e
Renato Saudino são suas melhores referências como diretores teatrais. Esses já
eram os “gigantes” do nosso teatro e chegavam a intimidar Wilson, devido ao
talento que possuíam, fazendo-o refletir muito em como poderia embarcar nesse
meio que tanto o contagiava e o deixava feliz. Mas com os trabalhos
desenvolvidos ao lado de Milton Neves, Wilson conseguiu embarcar no ramo de
comerciais de TV.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Raridade na
década de 1980, Wilson Nunes conseguiu fazer uma média de cinco comerciais
nesse período, e mesmo sem muita experiência com vídeo, pois cursos em Vitória,
tanto para teatro quanto para vídeo, não existiam, ele encarou e deu certo. Mas
aquela década fora totalmente voltada para o teatro. Depois de “O Gato
Playboy”, foi a vez da peça infantil de Maria Clara Machado, “Maria Minhoca”.
Wilson ainda fez a personagem Halleyzinho na peça infantil “As Aventuras de
Halleyzinho”, escrito e dirigido por Milton Neves, em comemoração com a
passagem do cometa Halley em 1986. Enquanto esteve junto à Turma da Vovó Bina,
Wilson aprendeu a seriedade e o comprometimento com o teatro. Dedicado como é,
Wilson as vezes, para participar dos ensaios com a Turma da Vovó Bina, ia de
Maruípe ao Centro, andando e lendo o texto da peça.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQ09S5z3PFHWA4niX2xMmOsZ171HNu9arwp7LR62WJqC2LJUp4f8er4TriyWT8EnWs_1VPyLFtXpWdYYXmAouTRD7izFxqW6Sh98LJRd0Bew83GhCMIsaM8zFbQEG84_7PJDndUtYNfWc/s1600/Os+Gatos+do+Beco.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;288&quot; data-original-width=&quot;384&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjQ09S5z3PFHWA4niX2xMmOsZ171HNu9arwp7LR62WJqC2LJUp4f8er4TriyWT8EnWs_1VPyLFtXpWdYYXmAouTRD7izFxqW6Sh98LJRd0Bew83GhCMIsaM8zFbQEG84_7PJDndUtYNfWc/s320/Os+Gatos+do+Beco.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Já na década de 1990, Wilson
Nunes começou estrelando, ao lado de Marlon Christie, Tadeu Schneider e
Gilberto Helmer, a peça “Os Gatos do Beco”, escrito e dirigido por Alvarito
Mendes Filho. A peça se tornou um grande sucesso na época, e foi o pontapé para
o início da carreira solo de Wilson. A peça infantil era uma mistura de Beatles
com o musical da Broadway – de forma bem mais humilde - “&lt;i&gt;Cats&lt;/i&gt;”. As
lembranças carinhosas de Wilson com esse espetáculo, vem desde as improvisações
engraçadas dentro do elenco até os acidentes que sofrera, como a queda do palco
do Teatro da Garoto, em Vila Velha, no qual ele saiu mancando, mas sem
descaracterizar a personagem, continuou miando. Após esse grande sucesso ao
lado de Alvarito, Wilson participou de sua primeira peça teatral adulta, “Hello
Creuzodete 2: A Missão”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Primeiro surgiu o
convite pelo autor Milson Henriques e o ator José Luiz Gobbi, após verem o
trabalho de Wilson em “Os Gatos do Beco”, para um teste. Milson já conhecia
Wilson da época em que ele fazia serestas, e depois de tantas vezes ir assistir
ao espetáculo infantil, o convite foi feito.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;No mesmo dia do
teste, Wilson foi contratado para a continuação de “Hello Creuzodete”, no qual
Gobbi fazia a personagem central Marly, criada por Milson Henriques para as
tiras de jornal. Como “Os Gatos do Beco”, “Hello Creuzodete 2: A Missão” também
fora um grande sucesso, estreando no Teatro Glória e depois indo para o Teatro
Galpão, aonde ficou em cartaz com todos os fins de semana lotados, e levou
Wilson Nunes a outros trabalhos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyve4iteqvWdQG6o8PEwv8a2rhCu2VC5k4Y5W6_tLxigNjDX98-CjO2mvA8F-m9Atik0kE068j1umkCc7oqWZ_RW5fWR97PVuzlqLfh40LW5WHx0B8FOqXUNk_p1OYXOyvkB8DfpYBmGk/s1600/Pin%25C3%25B3quio%252C+o+menino.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;288&quot; data-original-width=&quot;384&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyve4iteqvWdQG6o8PEwv8a2rhCu2VC5k4Y5W6_tLxigNjDX98-CjO2mvA8F-m9Atik0kE068j1umkCc7oqWZ_RW5fWR97PVuzlqLfh40LW5WHx0B8FOqXUNk_p1OYXOyvkB8DfpYBmGk/s320/Pin%25C3%25B3quio%252C+o+menino.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;Ele voltou a
fazer infantil na peça “Pinóquio, O Menino”, que ficou um mês em cartaz no
Teatro João Caetano, do Rio de Janeiro, após a vinda do diretor Rogério Fróes à
capital. Quando retornou, Wilson teve sua estreia como diretor profissional de
teatro em “Minha Sogra 44”, que foi também seu primeiro texto para os palcos.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://lh3.ggpht.com/_sekcL9urPK8/TJGHGHI9dbI/AAAAAAAAIAo/ESteRcwfPjY/s1600-h/Wilson%20%286%29%5B5%5D.jpg&quot; style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; float: none; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; orphans: 2; text-align: start; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;A peça contava a história de Fred e Duda, o primeiro um
funcionário de banco e o outro era um transformista. Ambos eram namorados e
viviam bem, até que um dia recebem o telefonema da mãe do Fred, Dona Carmelita,
que queria visitá-los. Assim sendo, para que ela não saiba do caso de ambos,
eles&lt;/span&gt; decidem colocar a empregada Lauriete como esposa do Fred, só que a
mãe deste, cria um grande interesse pela falsa esposa, criando uma grande
bagunça dentro da casa. No elenco, com Wilson Nunes, estavam Célia Sampaio,
Gilberto Helmer e Mauro Pinheiro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2DARuPXha3PHJwkGIV9QRqf-qTtiPyQtzU76kCdsPaHa67DBCPi6c7v03tgMNu5-3BpcLMFXsFsWVv2wSOjDi-YIxKABY82ONN04f2nhNkPvkmzrUy6nP-ZCwVk2Bj0fDLeSYLEB2zEw/s1600/Minha+Sogra+44.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;288&quot; data-original-width=&quot;384&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2DARuPXha3PHJwkGIV9QRqf-qTtiPyQtzU76kCdsPaHa67DBCPi6c7v03tgMNu5-3BpcLMFXsFsWVv2wSOjDi-YIxKABY82ONN04f2nhNkPvkmzrUy6nP-ZCwVk2Bj0fDLeSYLEB2zEw/s320/Minha+Sogra+44.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;O sistema de
direção adotado por Wilson é muito interessante, pois para estar em palco e
dirigir ao mesmo tempo, ele adotou pedras para fazer a demarcação de cena.
Sendo assim, cada ator era uma pedra, com uma cor diferente, e quando ele
movimentava tinha ideia de como desenrolaria a trama, podendo se encaixar
depois.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Dentro de todos
os trabalhos, Wilson Nunes, após seu sucesso em “Hello Creuzodete II: A
Missão”, recebeu vários convites, dentre eles se tornou locutor. Em um projeto
na Praça Costa Pereira, chamado “Sobre Mesa”, que acontecia em uma grande
estrutura, todas as quartas-feiras ao meio-dia, ele era o&amp;nbsp;&lt;i&gt;Entertainer&lt;/i&gt;,
que apresentava os músicos que cantavam, além de divertir àqueles que
transitavam pela praça.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCm0TbLcnPXJZNa61Dk6frPBYAbwhogOHl1k81Yzzu0ZeDEED5gtFpshJLq81ZQql0XJxPc7qMKGl7AYZbPNVTHU_SWq8D4ZBe9llpkPEJAnP_jfWtkZJHE85rY3m-qlMsiSGst21ZAkI/s1600/A+Perereca+da+Marly.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;288&quot; data-original-width=&quot;384&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhCm0TbLcnPXJZNa61Dk6frPBYAbwhogOHl1k81Yzzu0ZeDEED5gtFpshJLq81ZQql0XJxPc7qMKGl7AYZbPNVTHU_SWq8D4ZBe9llpkPEJAnP_jfWtkZJHE85rY3m-qlMsiSGst21ZAkI/s320/A+Perereca+da+Marly.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Mas o teatro sempre foi o
foco de Wilson, que voltou a ser convidado por Milson Henriques e José Luiz
Gobbi para encenar a peça “Hello Creuzodete III: A Perereca da Marly”, uma
comédia infantil satirizando o conto Cinderela. Foi nesta mesma época que
Wilson Nunes sofreu sua paralisia facial, duas semanas antes de estear a peça.
Todo o lado esquerdo de seu rosto simplesmente parou, mas ele não deixou de
estrear como Cacilda, uma das irmãs más da “Marly Cinderela”, fazendo uso da
paralisia para composição da personagem. Como anteriormente, A Perereca da
Marly fora outro grande sucesso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Em 1999, Alvarito
Mendes Filho retorna com o espetáculo Os Gatos do Beco, no mesmo período em que
Wilson começou a dar aula de teatro na Escola de Teatro, Dança e Música FAFI,
por convite do diretor e dramaturgo Erlon Paschoal.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipQ6tr7cBSa3cwHw-EhE0wauUTdpe7NS9DeJQ30UbglpKjg7Tlp3ddkeu0eOtCSxRO77Ku4R0tFka6Q9rcujoqx-jPjxTO6kA8JKEEeHf1T-n61dcX_DDG7hT7q3Svn02lJpIhzJLPLpw/s1600/Por+Favor%252C+Matem+minha+Empregada.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;288&quot; data-original-width=&quot;384&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEipQ6tr7cBSa3cwHw-EhE0wauUTdpe7NS9DeJQ30UbglpKjg7Tlp3ddkeu0eOtCSxRO77Ku4R0tFka6Q9rcujoqx-jPjxTO6kA8JKEEeHf1T-n61dcX_DDG7hT7q3Svn02lJpIhzJLPLpw/s320/Por+Favor%252C+Matem+minha+Empregada.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;No ano posterior, em 2000,
Wilson estreou “Por Favor, Matem Minha Empregada”, dando vida a socialite
Melani Marques. O texto era de Edilson Pedrini, que apresentou a peça à Wilson
dentro de uma boate. No elenco, além de Wilson e Edilson, tínhamos Altair
Caetano, Eder Faé, Flaviano Avilloni e Stael Magesck. O espetáculo era uma
comédia besteirol que teve público recorde na época de 80.000 espectadores,
tendo sucesso repetido em 2001. Em 2002 estreia “Por Favor Matem Minha
Empregada 2”, com retorno de todos os atores do primeiro e acréscimo da atriz
Alexandra Rosa. Em 2003, Wilson fica somente como diretor da peça infanto-juvenil
“No Tempo do Vinil”, aonde descobre vários talentos como Higor Campanharo e
Léia Rodrigues, que trabalha até hoje com Wilson. A peça é narrada por uma
freira em uma escola de meninas, suas lembranças das alunas que por ali
passaram e dos rapazes que elas vieram a conhecer. O sucesso foi tanto que ela
ganhou o Prêmio de Melhor Peça infanto-juvenil no Festival Nacional de Guaçuí.
Neste mesmo ano Wilson é chamado por Milson Henriques para dirigir “Filho
Adolescente, Pais Aborrecentes”.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdrZDyUPafR_fehOiv_bP5QHW7zZUGte5h7FXmI6GFSAGh-5VnwG-mYyG1ejjN11SQO_coQ1E4Pa5dOEkQC5ASw5EkdVpiy7vzbXmj5tD_oR0E9fOgkjSzJKk7keZrrITdGgBpuGDZPtQ/s1600/Romeu+e+Julieta...+O+Amor+Venceu%2521.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;288&quot; data-original-width=&quot;384&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdrZDyUPafR_fehOiv_bP5QHW7zZUGte5h7FXmI6GFSAGh-5VnwG-mYyG1ejjN11SQO_coQ1E4Pa5dOEkQC5ASw5EkdVpiy7vzbXmj5tD_oR0E9fOgkjSzJKk7keZrrITdGgBpuGDZPtQ/s320/Romeu+e+Julieta...+O+Amor+Venceu%2521.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;Em 2004, Wilson decidi
adaptar a obra de William Shakespeare, “Romeu e Julieta... O Amor Venceu!”,
para o palco do Teatro Galpão, voltando a atuar e dirigir nesse trabalho, ao
lado de alguns talentos que ele descobrira em “No Tempo do Vinil”. Já em 2005,
ele monta “Por Favor, Matem Meu Patrão”, onde fazia uma crítica, bem humorada,
ao descaso das repartições públicas. Em 2006 ele iniciou a montagem de “Minha
Sogra é de Matar”, uma releitura da peça “Minha Sogra 44”, com a introdução de
uma nova personagem, A estreia aconteceu em 2007, sendo que ficou no ano
anterior levando “Por Favor, Matem Meu Patrão” para outras cidades do Espírito
Santo.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgC_A-pUhIsg99p2LHE3quItF66pGbI34ZPrqvaUXinHqgruxSb2F_E_J72qpNI3A3dWt03pqFqePINGcOb1T5slP5lWE9XR326v1uvW-ieArVi89JdlrFDBkV2hv38OIfGDCE4lzlcUuY/s1600/Luz%252C+c%25C3%25A2mera%252C...+Cle%25C3%25B3patra+em+A%25C3%25A7%25C3%25A3o%2521.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;480&quot; data-original-width=&quot;320&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgC_A-pUhIsg99p2LHE3quItF66pGbI34ZPrqvaUXinHqgruxSb2F_E_J72qpNI3A3dWt03pqFqePINGcOb1T5slP5lWE9XR326v1uvW-ieArVi89JdlrFDBkV2hv38OIfGDCE4lzlcUuY/s320/Luz%252C+c%25C3%25A2mera%252C...+Cle%25C3%25B3patra+em+A%25C3%25A7%25C3%25A3o%2521.jpg&quot; width=&quot;213&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Mesmo com “Minha Sogra é de
Matar” ainda em cartaz, em 2008 Wilson volta com Melani Marques, mas dessa vez
ela incorpora Cleópatra na peça “Luz, Câmera... Cleópatra em Ação”. No enredo,
Melani decide fazer um filme sobre Cleópatra, aonde ela é a personagem. Como em
suas outras passadas pelo teatro, a peça se torna um verdadeiro sucesso e leva
a Wilson fazer sua primeira Dobradinha Cultural encenando em um fim de semana
“Minha Sogra é de Matar” e no outro “Luz, Câmera... Cleópatra em Ação”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Wilson nunca negou
a essência de seus espetáculos, que são besteirol, pois é isso que as torna
verdadeiros sucessos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMNjOpKtMU_om2oI9GzIG3EFPTHg8NxCtA4L9SmthBMTe7bWbo7I4Q7KCpFQlq1aBthiUcvXSKxFvkNmC2eNgDu-mFFxs8GyzX6zgFStduU74dAPjB0R2Ig9pKbSQ2pjK0XFMs1-qIC0M/s1600/O+Bello+e+as+Feras.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;480&quot; data-original-width=&quot;600&quot; height=&quot;256&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMNjOpKtMU_om2oI9GzIG3EFPTHg8NxCtA4L9SmthBMTe7bWbo7I4Q7KCpFQlq1aBthiUcvXSKxFvkNmC2eNgDu-mFFxs8GyzX6zgFStduU74dAPjB0R2Ig9pKbSQ2pjK0XFMs1-qIC0M/s320/O+Bello+e+as+Feras.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;Em 2009, Wilson é novamente
convidado por José Luiz Gobbi, que agora encara a produção, e o multimídia
Milson Henriques, para dirigir o conto infantil de Milson “O Bello e as feras”.
A história fala sobre a imigração italiana no Espírito Santo e conta as
aventuras de Bello, um italiano que decide se embrenhar na Mata Atlântica e se
depara na disputa entre Dona Onça e Dona Jiboia, para descobrirem qual delas é
a Rainha das florestas brasileiras, e para tal ambas precisam devorar um
humano, no caso, Bello. Com a ajuda de uma linda Beija-flor, um macaquinho e um
gambá, ele consegue se safar.&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDn-ahryBqpgxFrOwVDqiAkeQAdDlnStIDEtGkrz56eLrIMYEOd29rTfWdlLggQPSHS81-8CpX8a9FGQ1dXKuXX65GnKL_SbJ8G7qo4iaZqfSonu7Jb3k_8Yp-x9TtRaZHBlUGvSPbeP4/s1600/Por+Favor%252C+Matem+minha+Empregada+3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;480&quot; data-original-width=&quot;240&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDn-ahryBqpgxFrOwVDqiAkeQAdDlnStIDEtGkrz56eLrIMYEOd29rTfWdlLggQPSHS81-8CpX8a9FGQ1dXKuXX65GnKL_SbJ8G7qo4iaZqfSonu7Jb3k_8Yp-x9TtRaZHBlUGvSPbeP4/s320/Por+Favor%252C+Matem+minha+Empregada+3.jpg&quot; width=&quot;160&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: .0001pt; margin: 0cm; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;No ano de 2010, Wilson volta
aos palcos atuando como Melani Marques novamente na peça “Minha Empregada é de
Matar 3 – 10 Anos Depois...”. Dessa vez, a candidata a socialite decide se
candidatar a Deputada Federal. A peça traz de volta vários atores da primeira
montagem ao lado de novos atores e esteve em cartaz no Clube dos Oficiais, a
partir do dia 26 de setembro de 2010 (domingo), as 19h30.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Wilson Nunes é um
daqueles atores que estima por ser capixaba, sem pensar em fazer carreira fora
do estado, e sua carreira ascende a cada novo trabalho que desenvolve, seja
como apresentador, diretor, ator, descobridor de talentos ou mesmo dramaturgo,
seus trabalhos encantam a todos que acompanham sua carreira. Um excelente
profissional, que respeita a todos que trabalham com ele, desde o ator com quem
divide a cena até mesmo ao contrarregra, ele trata a todos igualitariamente
(posso falar por experiência própria!).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Aqui termino essa
Mini-Biographia, deixando-os com os vídeos que tanto me ajudaram.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;-webkit-text-stroke-width: 0px; font-variant-caps: normal; font-variant-ligatures: normal; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; orphans: 2; text-align: justify; text-decoration-color: initial; text-decoration-style: initial; widows: 2; word-spacing: 0px;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;center&gt;
 &lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/CokhMLhqpuo&quot; width=&quot;560&quot;&gt;&lt;/iframe&gt; &lt;/center&gt;
&lt;center&gt;
&lt;/center&gt;
&lt;center&gt;
&lt;/center&gt;
&lt;center&gt;
 &lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/TVoxjmibUgc&quot; width=&quot;560&quot;&gt;&lt;/iframe&gt; &lt;/center&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/2290732351294828480/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/2290732351294828480?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/2290732351294828480'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/2290732351294828480'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/07/teatro-capixaba-mini-biographia-wilson.html' title='Teatro Capixaba: Mini-biographia: Wilson Nunes'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgntR4ON4Y5pcKX44eFnYKV2SEWhrztpgqeuPstIvq4wTcgrFkn6nhdk7wsbr6NWYPLUaW8bwRYY0N4Hnll1PD7OZnOEfSzWyOmtSMBiugMDcQ99oslfDyaHsMw_Z-DSgo8TDH8Zvs1JLw/s72-c/Mini-biographia.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-2498641025037839052</id><published>2019-07-16T12:44:00.000-03:00</published><updated>2019-07-16T12:44:38.180-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Tributo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Wilson Nunes"/><title type='text'>Sobre Wilson...</title><content type='html'>&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivR5wz71TYKQcMw17gNLzCBFXkPQ6htcxsAEx51rTtPLaM4G4W6lxxJFn1FOMrf5fWBMwgSy5_-8Tr_6QQDnplH14I3q03r5T7Xdzp-2ADT7GPGfchF8FZAj_vVCyUl0RTZ8qkKRemTR0/s1600/Wilson+Nunes.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;496&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivR5wz71TYKQcMw17gNLzCBFXkPQ6htcxsAEx51rTtPLaM4G4W6lxxJFn1FOMrf5fWBMwgSy5_-8Tr_6QQDnplH14I3q03r5T7Xdzp-2ADT7GPGfchF8FZAj_vVCyUl0RTZ8qkKRemTR0/s400/Wilson+Nunes.jpg&quot; width=&quot;275&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Wilson Nunes em um desenho que fiz dele.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Sendo bem sincero, eu não vou falar sobre uma perda, mas
sobre tudo que ele representa... mas, lógico, temos de falar sobre quem
perdemos.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Perdemos Wilson Nunes!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Para alguns, esse nome não pode significar muito – falei para
minha mãe e ela nem imaginava quem ele era –, mas para outros ele significa
LUTA!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Anos atrás, quando perdemos um outro grande artista
capixaba, Milson Henriques – tá, eu sei que ele nasceu no Rio de Janeiro, mas
ele era mais capixaba do que carioca – eu pensei em vir aqui e prestar minha
homenagem, mas eu conhecia Milson menos ainda do que conhecia Wilson. Milson
teve uma grande influência na minha infância, quando eu estava caminhando na
tentativa de aprender a desenhar. Já Wilson teve uma influência no meu lado
artístico.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Eu decidi fazer teatro em 1998, quando embarquei em um curso
particular cuja professora era a atriz Alcione Dias. Nessa época, o nome Wilson
Nunes não tinha muito significado para mim, mesmo que ele já estivesse no
cenário capixaba atuando em peças como “Os Gatos do Beco”, “Hello, Creuzodete
II: A Missão”, “Pinóquio: O Menino”, “Minha Sogra 44”, entre outras.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Desse curso, fui para a Fafi, onde viria a conhecer o ator e
diretor José Luiz Gobbi, com quem Wilson trabalhara em “Hello, Creuzodete II: A
Missão” e “Hello, Creuzodete: A Perereca da Marly”, mas mesmo assim não
conhecia muito sobre ele. Quando ocorreu uma apresentação em comemoração do
aniversário de Vitória, no Parque Moscoso, onde Milson Henriques escrevera os
esquetes, fiquei conhecendo Wilson, mas a distância, pois ele dirigia o
trabalho. Depois ouvia coisas aqui e ali sobre ele, pois nem todos gostavam da
forma dele fazer teatro – e ele sabia disso –, pois dava muita ênfase ao
besteirol, às comédias “bobas”. Quando eu o conheci de fato, foi que acendeu
meu fascínio pelo artista.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7V3V6-OQ-M70IP6ODoXXl3GjVWKbaiK6o0nPaptvMwvTlzSs38wawFwb72nkXlXGR0QKw0q3Tvm4b1TmAZ1B8whGP3_yDQVacobxkjf9tEX1mzgA0EX74LipUgQC5HU3ISBq_F7WjNls/s1600/59506_149157088449913_4478555_n.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;540&quot; data-original-width=&quot;720&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg7V3V6-OQ-M70IP6ODoXXl3GjVWKbaiK6o0nPaptvMwvTlzSs38wawFwb72nkXlXGR0QKw0q3Tvm4b1TmAZ1B8whGP3_yDQVacobxkjf9tEX1mzgA0EX74LipUgQC5HU3ISBq_F7WjNls/s400/59506_149157088449913_4478555_n.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Wilson era humilde, mas não comedido. Nem poderia ser, pois na
sua luta constante para fazer o teatro capixaba funcionar, ele corria atrás,
batalhava insistentemente. Ele mesmo produzia seus trabalhos, pois sabia o que
queria em cena. Comprava os tecidos, decidia a iluminação, dirigia seu elenco e
fomentava seus espetáculos. Lógico que ele tinha aliados, aquelas pessoas que estavam
ao seu lado e o ajudavam em tudo que ele precisava. Mas ele tinha essas pessoas
a sua volta, pois ele acreditava nelas e elas nele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Carismático, Wilson tratava todos com igualdade. Passei por
uma experiência de ser seu contrarregra em uma viagem do espetáculo “O Bello e
as Feras”, escrito por Milson Henriques.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Eu já tinha desistido do teatro. Não levara a frente minhas
participações em “O Pássaro Azul” e “Boulevard, 83”, mas Wilson me chamou para acompanha-lo
em uma viagem para Venda Nova do Imigrante com “O Bello e as Feras”. Lá, eu
percebi o quanto todos a sua volta o amavam. Ele se preocupava com os mais
jovens, pois se sentia como pai deles (era o responsável), mas não deixava de
se preocupar com os adultos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFI9swneoB3bVDA3NjphFanQVMVNeUnjQGHTuVGFUjQNL6AaHMaJYL6p3leciOLxxKGdBc5RPlz495EXzyg9DzmnbD6LWFlxTRwtHUZMg7s_UdG0SiLF_sQP-Vu63Mx3qthVoQdNb12BA/s1600/Milson+e+Wilson.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;641&quot; data-original-width=&quot;960&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiFI9swneoB3bVDA3NjphFanQVMVNeUnjQGHTuVGFUjQNL6AaHMaJYL6p3leciOLxxKGdBc5RPlz495EXzyg9DzmnbD6LWFlxTRwtHUZMg7s_UdG0SiLF_sQP-Vu63Mx3qthVoQdNb12BA/s400/Milson+e+Wilson.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Nessa viagem, Milson Henriques estava junto, também. E, em
uma conversa com ele, percebi sua admiração e carinho por Wilson. Eles estavam
pensando em desenvolver muitos trabalhos juntos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Wilson ainda tentou me chamar para outro trabalho em
continuação – ele estava realizando uma nova montagem para “Minha Sogra é de
Matar” – mas eu já havia embarcado na Faculdade de História e não pude seguir
junto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Meu contato com Wilson, depois disso, foi somente por
telefone ou por mensagens. Só que, uma vez, quando terminara de escrever uma
peça de teatro, eu entrei em contato com ele e enviei por e-mail. Nos encontramos
e ele foi bem sincero comigo, o que aumentou ainda mais minha admiração por
ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Quando Milson partiu para o outro lado, foi uma perda
tremenda para Wilson. Ele sofreu muito e, constantemente, buscava lembrar a
todos da importância de Milson para o nosso cenário artístico-cênico. Milson
deixou com ele a responsabilidade de cuidar de seu acervo que, em uma conversa
recente com Wilson, estava totalmente organizado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Essa conversa ocorreu, pois eu desistira, totalmente, do
teatro. Queria desativar o blog Teatro Capixaba, larguei a página no Facebook –
passei para Wyller Villaças –, abandonei o grupo e queria “quebrar” todos os
laços, em definitivo, pois trilhei outro caminho e me afastei totalmente da
cena cênica-teatral. Então Wilson entrou em contato comigo pedindo que eu
ligasse para ele e conversamos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Ele me lembrou da importância do blog e no quanto aquilo
significava para o nosso teatro. Wilson era assim, uma pessoa incentivadora,
motivadora e amiga.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Agora eu menciono a perda: Em 25 de junho de 2016, nós
perdemos Milson Henriques e, no dia 16 de julho de 2019, nós perdemos Wilson
Tadeu Nunes. O Elísio, com certeza, está sorrindo mais do que nunca agora!&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWAf8S3UL4rsx6A202W1tZnZO174dfYIMZav58LcNu-34eZlVUvNz70jtMC1RlK9u2qvnIVT8soqlNxuvhjk60vEOSh7qp1UzTOqABHE72MAhKfDAIWM28qOsmMYVBMyItOAFdjTy4f7M/s1600/15941288_1375575245808085_1929411588666246352_n.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;540&quot; data-original-width=&quot;960&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgWAf8S3UL4rsx6A202W1tZnZO174dfYIMZav58LcNu-34eZlVUvNz70jtMC1RlK9u2qvnIVT8soqlNxuvhjk60vEOSh7qp1UzTOqABHE72MAhKfDAIWM28qOsmMYVBMyItOAFdjTy4f7M/s400/15941288_1375575245808085_1929411588666246352_n.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/2498641025037839052/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/2498641025037839052?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/2498641025037839052'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/2498641025037839052'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/07/sobre-wilson.html' title='Sobre Wilson...'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEivR5wz71TYKQcMw17gNLzCBFXkPQ6htcxsAEx51rTtPLaM4G4W6lxxJFn1FOMrf5fWBMwgSy5_-8Tr_6QQDnplH14I3q03r5T7Xdzp-2ADT7GPGfchF8FZAj_vVCyUl0RTZ8qkKRemTR0/s72-c/Wilson+Nunes.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-7359832046118959960</id><published>2019-07-07T12:15:00.000-03:00</published><updated>2019-07-07T12:21:27.533-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="documentário"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Grigory Rasputin"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="História"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Netflix"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Nicolau II"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Revolução Russa"/><title type='text'>O ÚLTIMO DOS CZARES (The Last Czars, 2019)</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCB5VTescc0kDFU7AkzPgPjnb0DMMVlWy2wwEG6RBsLvYQGceZIZDZ2_sYjbvdXLHHevwOOh9xlxPo34FzhQFdl6SLwQ24fyzdgRlgQYgKw1QgxLh3onmuelhaaAvQfA8YG-fw3Hc2YoY/s1600/The+Last+Czars+%25281%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;288&quot; data-original-width=&quot;512&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCB5VTescc0kDFU7AkzPgPjnb0DMMVlWy2wwEG6RBsLvYQGceZIZDZ2_sYjbvdXLHHevwOOh9xlxPo34FzhQFdl6SLwQ24fyzdgRlgQYgKw1QgxLh3onmuelhaaAvQfA8YG-fw3Hc2YoY/s400/The+Last+Czars+%25281%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Nicolau II (Robert Jack) se torna o novo Czar com a morte de
seu pai, Alexandre III. Perto do final do século XIX, se casa com a bela
Alexandra Fyodorovna (Susanna Herbert) e é coroado czar. Seu período como czar
foi um período de extremo desenvolvimento industrial de toda a Rússia, mas
também acarretou em movimentos contra a autarquia do soberano. A insatisfação
do povo russo crescia drasticamente, pois viam o país crescer, mas não haviam
melhoras em suas condições de vida.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMkJcj6pSjWrc31q8YRxPZP2bH-Jmt2RgSTWDhDarJcrnJzydfjAdMbMf9d1pI9r2-_2XeMWnO9eu3_uSYDjGXtRz_UP-q1JvreMIh9_SKMMBsUhfu2dxnLN3NfWmDJeheqOe-0_VuzMw/s1600/The+Last+Czars+%25283%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;840&quot; data-original-width=&quot;1260&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMkJcj6pSjWrc31q8YRxPZP2bH-Jmt2RgSTWDhDarJcrnJzydfjAdMbMf9d1pI9r2-_2XeMWnO9eu3_uSYDjGXtRz_UP-q1JvreMIh9_SKMMBsUhfu2dxnLN3NfWmDJeheqOe-0_VuzMw/s400/The+Last+Czars+%25283%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Nicolau pouco demonstrava sua preocupação com o povo, pois
vivia cercado de seus ministros e conselheiros, que decidiam as posições que
ele deveria tomar, tanto que entrou em um conflito contra o Império japonês,
que foi uma catástrofe. Suas preocupações estavam voltadas para gerar um herdeiro,
pois somente tivera filhas – Olga, Tatyana, Maria e Anastasia. Quando Alexey
nasce, descobre que o menino tem hemofilia e, para após anos brucando ajudar
seu herdeiro, entra em cena o “padre” Grigory Rasputin (Ben Cartwright), que
impressionantemente deixa o jovem herdeiro melhor. Com isso, a czarina, crendo
que Rasputin é uma benção, exige que sua permanência seja constante na corte,
trazendo problemas para o governo totalitarista de Nicolau.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN7Z3o5YNrfAlAEzquMo_LS0HdzS23hqyKzjhMvb-tu8BYPvLeMyyGzRnU1NuVDri0Vc_Oe-tIV_FAbJy3ztrt1UbE1wDDZgXGvOPXOVYGrA8fu78Y8A_lv9pCkwA3fLDXuFLnLzKkvK0/s1600/The+Last+Czars+%25282%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;840&quot; data-original-width=&quot;1260&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhN7Z3o5YNrfAlAEzquMo_LS0HdzS23hqyKzjhMvb-tu8BYPvLeMyyGzRnU1NuVDri0Vc_Oe-tIV_FAbJy3ztrt1UbE1wDDZgXGvOPXOVYGrA8fu78Y8A_lv9pCkwA3fLDXuFLnLzKkvK0/s400/The+Last+Czars+%25282%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Com o crescimento dos problemas, atentados aos conselheiros
de Nicolau, ele estabelece o Duma – um órgão legislativo do Império Russo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Com a chegada da Primeira Guerra Mundial, os conselheiros de
Nicolau o recomendam a entrar nessa nova guerra, contra o Império Austro-húngaro
e a Alemanha. Com isso, os problemas tencionam ainda mais e a Revolução bate a
porta do governo, com protestos, interrupções de batalhas, até o total domínio
do poder russo, levando até pedido do czar de abrir mão do poder, encerrando
séculos de domínio Romanov no império russo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVUWtRxgcLXnpeu-WKJR9X7CYevlyRr3LRDt3ItCS0gmOi5C3i2qnNuc2GAtkQSjafYphs9Wl8fzC_dq-AQpbhn0YIGyzQVmSeLgsIKvFSR8v9XwjH0WnNS5BbNkVe0SH3WQiIYB3SUuU/s1600/The+Last+Czars+%25286%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;252&quot; data-original-width=&quot;448&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiVUWtRxgcLXnpeu-WKJR9X7CYevlyRr3LRDt3ItCS0gmOi5C3i2qnNuc2GAtkQSjafYphs9Wl8fzC_dq-AQpbhn0YIGyzQVmSeLgsIKvFSR8v9XwjH0WnNS5BbNkVe0SH3WQiIYB3SUuU/s400/The+Last+Czars+%25286%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Isso é o resumo do resumo de “O Último dos Czares”, série
documental da Netflix sobre os últimos anos de Nicolau II à frente do Império
Russo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A série tem caráter de documentário, mesmo com atores
interpretando e atuando como os pivôs da crise que levaria a Queda dos Romanov.
Ela é sempre intercalada com comentários e explanações de historiadores de
grandes universidades mundiais, dando clareza do que ocorreu na Rússia de 1896
a 1917. Além disso, traz como pano de fundo a história da descoberta de uma
jovem que diz ser a filha mais nova de Nicolau e Alexandra, Anastasia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUyPC7yYSCEVGqwu-30FJ4KwJ_rLYCGebG7RaNtAfdqfSJGKLiPPG6OOgCrAgaoVzpDw5rtNunsOLq5kvsV_2oZU8apI7PZKErK0jQiN__MhS8Y0ZONtprWB9EiFGJhxzHNhuza884qgI/s1600/The+Last+Czars+%25285%2529.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;445&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;222&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgUyPC7yYSCEVGqwu-30FJ4KwJ_rLYCGebG7RaNtAfdqfSJGKLiPPG6OOgCrAgaoVzpDw5rtNunsOLq5kvsV_2oZU8apI7PZKErK0jQiN__MhS8Y0ZONtprWB9EiFGJhxzHNhuza884qgI/s400/The+Last+Czars+%25285%2529.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“O Último dos Czares” é um fantástico trabalho de estudo e
compreensão histórica do que ocorreu com os últimos dos Romanov e o início da
Revolução Russa, que levou a criação da União Soviética, uma Estado Comunista Totalitarista,
que durou de 1917 a 1985, quando Gorbachev iniciou a &lt;i&gt;Perestroika&lt;/i&gt; e a &lt;i&gt;Glasnost&lt;/i&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;center&gt;
&lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/5wUmTjgxTKE&quot; width=&quot;560&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/center&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/7359832046118959960/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/7359832046118959960?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/7359832046118959960'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/7359832046118959960'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/07/o-ultimo-dos-czares-last-czars-2019.html' title='O ÚLTIMO DOS CZARES (The Last Czars, 2019)'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjCB5VTescc0kDFU7AkzPgPjnb0DMMVlWy2wwEG6RBsLvYQGceZIZDZ2_sYjbvdXLHHevwOOh9xlxPo34FzhQFdl6SLwQ24fyzdgRlgQYgKw1QgxLh3onmuelhaaAvQfA8YG-fw3Hc2YoY/s72-c/The+Last+Czars+%25281%2529.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-4708089807083810666</id><published>2019-07-06T19:15:00.000-03:00</published><updated>2019-07-06T19:15:48.967-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="documentário"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Human"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Yann Arthurs-Bertrand"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="YouTube"/><title type='text'>HUMAN - O que faz de nós humanos?</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYbitxDPtfUOr_nYbJzgbYVA2k9iqmu9PAfjk_bfu1KwuYhnQGr3U7N55_JPrNMkddpUYx3nWXBLvoJyE7N_vCN3Cyl2iV6BF5zufVQtSaal7y74PxOBI6rx9MwXkfulMCkGZ50lLXew0/s1600/human+%25281%2529.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;420&quot; data-original-width=&quot;801&quot; height=&quot;208&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYbitxDPtfUOr_nYbJzgbYVA2k9iqmu9PAfjk_bfu1KwuYhnQGr3U7N55_JPrNMkddpUYx3nWXBLvoJyE7N_vCN3Cyl2iV6BF5zufVQtSaal7y74PxOBI6rx9MwXkfulMCkGZ50lLXew0/s400/human+%25281%2529.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
O que nos torna humanos? Amor? Força? Determinação?
Obstinação? Emprego? Riqueza? Probreza? Felicidade? Tristeza?&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Cada humano existe e vive uma realidade diferente de tudo e
de todos. Alguns têm semelhanças, mas como eles encaram a realidade, muitas
vezes, é de forma diferente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
O que é realmente amor? O que é ter Força, determinação e
obstinação? O que é ser empregado? O que é riqueza? Ou pobreza?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A série documental “Human” – disponível, completa, no
YouTube – mostra esses vários aspectos de ser humano.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVuEAdIf11b6wfpxQg8UnR2Xh6PVPs5Tel6vpAJwXa8k2fmyZ9iJNpA-6yypeA1RAQ6kzz4-57u3N9bmSvx4CnJLQFL0Jhyw3b9ZLPddf1l75iHdgBbIYEZNDzVkzslRBhsbEv8_ugFv8/s1600/human+%25282%2529.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;289&quot; data-original-width=&quot;569&quot; height=&quot;202&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVuEAdIf11b6wfpxQg8UnR2Xh6PVPs5Tel6vpAJwXa8k2fmyZ9iJNpA-6yypeA1RAQ6kzz4-57u3N9bmSvx4CnJLQFL0Jhyw3b9ZLPddf1l75iHdgBbIYEZNDzVkzslRBhsbEv8_ugFv8/s400/human+%25282%2529.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Amamos, odiamos, lutamos, sobrevivemos, trabalhamos, nos
importamos, somos esnobes, desprezamos os outros... pois somos humanos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“Human” chega a ser mais do que um documentário, pois é o
relato de várias vidas, vários tipos, religiões, gêneros, espécies humanas que
sofrem, riem, se magoam, mas sempre descobrem que a vida humana, por mais dura
ou “fácil” que seja, precisa ser vivida em sua plenitude.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
No YouTube, individualmente, são 96 vídeos de cada ser humano
que dá seu depoimento. Já a série-documental é dividida em três volume de uma
hora e meia cada um. O conhecimento que cada um desses volumes traz no faz
pensar um pouco sobre nós mesmos, seres humanos como cada um que narra sua vida
em vídeos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBztDWcaBb5mNWr30F_MckndgRjLnJW8PQA4DEY0fVeB09dI685hJP5bvQzLOf9bvxTaEYTUggpYwvFix-v9KcnnLrEgMFFcIMF5qXQkSqCcLPWQ_ai96BT0IpVVk2wfNa_DQXh1TIfps/s1600/human+%25283%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;353&quot; data-original-width=&quot;628&quot; height=&quot;223&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiBztDWcaBb5mNWr30F_MckndgRjLnJW8PQA4DEY0fVeB09dI685hJP5bvQzLOf9bvxTaEYTUggpYwvFix-v9KcnnLrEgMFFcIMF5qXQkSqCcLPWQ_ai96BT0IpVVk2wfNa_DQXh1TIfps/s400/human+%25283%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
O que somos nós? Quem somos nós? O que nos diferencia? A cor
de nossa pele? Nossa sexualidade? Nossa religião? Nossa condição social? Por
que isso nos diferencia, já que respiramos o mesmo ar, precisamos de nos
alimentar? Precisamos amar!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvyG9GhXh0X6mvZ5b2sMATFLP56T3SGBwc3gecg2VE0wFga51H5rxD1nAWj7JCDIHWDwhFJu4gY6hmPNiWwqEAFir_K0rCv3i4l9RmPEAZ4_Du2suGobSMLFkvTZl-IGfOUqJF1FopQBA/s1600/human+%25286%2529.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;540&quot; data-original-width=&quot;960&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvyG9GhXh0X6mvZ5b2sMATFLP56T3SGBwc3gecg2VE0wFga51H5rxD1nAWj7JCDIHWDwhFJu4gY6hmPNiWwqEAFir_K0rCv3i4l9RmPEAZ4_Du2suGobSMLFkvTZl-IGfOUqJF1FopQBA/s400/human+%25286%2529.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A iniciativa do diretor francês Yann Arthus-Bertrand é
maravilhosa com “Human”. Contando com o apoio e produção da Humankind
Production, da Google Cultural Institute, Foundation Goodplanet, “Human” se
torna o mais abrangente e emocionante relato mundial do que a humanidade
significa no geral.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyjxlFeE2GSC-YVwsNYD5g9BGWWGa56a-VuNmdd1eTY5W77vygB40TkMFYR5zC0HzSHyhpub6iwuzU-E0QSqVy3cqzlz-sXSiLynOBj-j0C4dHcXYv8-8gAsPXfrIjUXXPh_T-Qahq50k/s1600/human+%25285%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;800&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyjxlFeE2GSC-YVwsNYD5g9BGWWGa56a-VuNmdd1eTY5W77vygB40TkMFYR5zC0HzSHyhpub6iwuzU-E0QSqVy3cqzlz-sXSiLynOBj-j0C4dHcXYv8-8gAsPXfrIjUXXPh_T-Qahq50k/s400/human+%25285%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Você tem soldados, sobreviventes, esposas e maridos – não importa
o gênero –, trabalhadores, judeus e mulçumanos – que considero mais do que uma
religião –, brancos, negros e amarelos – raça só existe uma, a humana –, todo o
tipo de seres humanos, que falam sobre seus amores, suas decepções, sua luta
constante, seu sofrimento, sua felicidade.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgx_rk9NsU-ENV4yGQfZK2dNd33BL87adrVpgyz3-Qj3MfaFt78OS37q2d0af6Jj2BJBmTYiUyTcCCURU0JSVFiHi9C2B-09P8mRT6pN6Z60z4P5RH2WGe3_34R64U8zbDv3EwoM4lySu4/s1600/human+%25287%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgx_rk9NsU-ENV4yGQfZK2dNd33BL87adrVpgyz3-Qj3MfaFt78OS37q2d0af6Jj2BJBmTYiUyTcCCURU0JSVFiHi9C2B-09P8mRT6pN6Z60z4P5RH2WGe3_34R64U8zbDv3EwoM4lySu4/s400/human+%25287%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Mesmo que eu esteja fazendo esse relato sobre “Human” – algo
que eu desejava ter feito quando assisti pela primeira vez, mas (como agora) me
achava incompetente para isso –, somente assistindo para conseguir compreender
de verdade o quão importante essa série é.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Antes de finalizar esse texto, que lhes deixar algo
expressivo, que o ex-presidente do Uruguai, Jose Alberto Mujica Cordano, fala
em “Human”:&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTke8IKt_Qnj2-wbrdPf8NcRhE7apck0728LN9nvIo2hFnhyvJSiQZtHCxhgDdliseCmWngsJUZ48gt2UzNbivlEdChVBc0iz01pQudS4tFJJuxd3b0wY03Aj8is4Lf241WxKcI4Neygo/s1600/human+%25284%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;652&quot; data-original-width=&quot;1086&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTke8IKt_Qnj2-wbrdPf8NcRhE7apck0728LN9nvIo2hFnhyvJSiQZtHCxhgDdliseCmWngsJUZ48gt2UzNbivlEdChVBc0iz01pQudS4tFJJuxd3b0wY03Aj8is4Lf241WxKcI4Neygo/s400/human+%25284%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
“Ou você é feliz com
pouco, com pouca bagagem, pois a felicidade está em você, ou não consegue nada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
Isso não é a apologia
da pobreza, mas da sobriedade. Só que inventamos uma sociedade de consumo...
consumista e a economia tem de crescer, ou acontece uma tragédia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
Inventamos uma
montanha de consumos supérfluos. Compra-se e descarta-se. Mas o que se gasta é
tempo de vida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
Quando compro algo,
ou você compra, não pagamos com dinheiro, pagamos com o tempo de vida que
tivemos de gastar para ter aquele dinheiro. Mas tem um detalhe: tudo se compra,
menos a vida. A vida se gasta. E é lamentável desperdiçar a vida para perder a
liberdade”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://www.youtube.com/channel/UC4mGRD3WLYVVc4JI5LrXxUw&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Human&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;”&amp;nbsp;pode ser assistido no YouTube:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
- Volume 1: &lt;a href=&quot;https://youtu.be/TnGEclg2hjg&quot;&gt;https://youtu.be/TnGEclg2hjg&lt;/a&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
- Volume 2: &lt;a href=&quot;https://youtu.be/ZJ3cImzjNps&quot;&gt;https://youtu.be/ZJ3cImzjNps&lt;/a&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
- Volume 3: &lt;a href=&quot;https://youtu.be/RVWwGak3nQY&quot;&gt;https://youtu.be/RVWwGak3nQY&lt;/a&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
P.S.: Se eu pareci repetitivo e cansativo, me perdoem, mas
também sou humano!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;
&lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/lQch3yfSe04&quot; width=&quot;560&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/center&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/4708089807083810666/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/4708089807083810666?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4708089807083810666'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4708089807083810666'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/07/human-o-que-faz-de-nos-humanos.html' title='HUMAN - O que faz de nós humanos?'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgYbitxDPtfUOr_nYbJzgbYVA2k9iqmu9PAfjk_bfu1KwuYhnQGr3U7N55_JPrNMkddpUYx3nWXBLvoJyE7N_vCN3Cyl2iV6BF5zufVQtSaal7y74PxOBI6rx9MwXkfulMCkGZ50lLXew0/s72-c/human+%25281%2529.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-8736754852828030777</id><published>2019-03-27T18:42:00.000-03:00</published><updated>2019-03-27T18:54:52.187-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Coisa Mais Linda"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Netflix"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="seriado"/><title type='text'>COISA MAIS LINDA (2019)</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitvyPWAx7YdXhrpew8RHplIyd58LDJFtdaK-BNYp8MPIvA9K-FcozIPaqSWEyDiGrnUEZTbue60dL_LDgFmCh5pHVuFLRtJbYbYeMT92XQHk4kjfaRsRHyTOXVxxGdQ0lgu1LY7YDB52U/s1600/COISAMAISLINDA.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;512&quot; data-original-width=&quot;1024&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitvyPWAx7YdXhrpew8RHplIyd58LDJFtdaK-BNYp8MPIvA9K-FcozIPaqSWEyDiGrnUEZTbue60dL_LDgFmCh5pHVuFLRtJbYbYeMT92XQHk4kjfaRsRHyTOXVxxGdQ0lgu1LY7YDB52U/s400/COISAMAISLINDA.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Maria Luiza Carone Furtado (Maria Casadevall) faz parte de
uma das nobres famílias de São Paulo. Mãe de um menino, ela não pensa em outra
vida, a não ser a que planejou com seu marido no Rio de Janeiro, montar um
restaurante.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Quando não consegue mais notícias de seu marido, Maria Luiza
decide ir ao Rio de Janeiro e descobre que ela foi duplamente traída, pois além
do marido ter casos com outras mulheres, ele roubara todas as suas finanças,
deixando-a somente com um local todo desestruturado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Desesperada, Maria Luiza aceita o convite de sua amiga de
infância, Lígia Soares (Fernanda Vasconcellos), casada com um vereador do Rio
de Janeiro, Augusto Soares (Gustavo Vaz), para dar um passeio no iate do
produtor musical Roberto (Gustavo Machado). No iate Maria Luiza conhece o músico
em ascensão, Chico Carvalho (Leandro Lima), e se encanta com seu estilo de
música, a Bossa Nova. Após tomar um porre, a cunhada de Lígia, Thereza Soares
(Mel Lisboa), casada com o empresário e &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;bom-vivant&lt;/i&gt;
Nelson Soares (Alexandre Cioletti), leva Maria Luiza para sua casa, onde ela
reencontra Chico e este a leva ao verdadeiro Rio de Janeiro, um morro onde está
acontecendo uma roda de samba. Lá Malu – apelido que ganhou de Chico –
reencontra Adélia Araújo (Pathy Dejesus), que a salvara no dia anterior quando
Malu decidiu colocar fogo nas roupas e coisas do marido. Adélia é uma mulher
independente e trabalhadora, que dá duro para sustentar sua filha, Conceição (Sarah
Vitória), e é apaixonada pelo músico Capitão (Ícaro Silva).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Após ver aquela Roda de Samba e não conseguindo esquecer do
estilo de música do Chico, Malu tem a ideia de abrir uma boate, no Rio de
Janeiro, de música ao vivo. Para isso ela convida Adélia, que decide embarcar
em sua empreitada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Não vou escrever mais nada, pois “Coisa Mais Linda” é uma
grande surpresa de série brasileira na Netflix. Estou apaixonado!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDLHtNoi5Nz3WEcCugReRLrQ9tFTBaUUPj1yWCxglNVIaROMGQwRCCuu7q0fGkUS0XcIiVuVkmhzRXPzLDPEucATjsf_lUBOycf27l-x2mxoCpSMDXXkVF1V1Mw_Aab9xTOw98tLAlJ-o/s1600/Coisa-Mais-Linda-1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;543&quot; data-original-width=&quot;1169&quot; height=&quot;185&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiDLHtNoi5Nz3WEcCugReRLrQ9tFTBaUUPj1yWCxglNVIaROMGQwRCCuu7q0fGkUS0XcIiVuVkmhzRXPzLDPEucATjsf_lUBOycf27l-x2mxoCpSMDXXkVF1V1Mw_Aab9xTOw98tLAlJ-o/s400/Coisa-Mais-Linda-1.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Acredito que, quem não assistiu ainda e ler essa resenha vai
achar que é uma série como outra qualquer que fala sobre o empoderamento
feminino, mas estamos falando de uma história que se transcorre em 1959, em
pleno período de mulheres submissas aos maridos no Brasil.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Era uma época onde as mulheres não possuíam direitos,
somente deveres. Elas deveriam servir aos maridos e estarem sempre prontas para
serem verdadeiras senhoras do lar. Então a histórias dessas quatro mulheres:
Malu, Adélia, Lígia e Theresa, está muito a frente de sua época, como ocorriam
com várias mulheres que dificilmente aparecem nas histórias.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNbEJu4HFhyphenhyphenUBQ0J7dR6NeeDuz8nl2CnsO_EnebHGoTVR0AFxb1K02GHAwsWz63GzE8EAqfQkTplLSv_ETSrhFvzh2KncYyqVHb60N5m17LjK6QLuxQ41uF_SEV6fhVZarPUSWCYlDdaA/s1600/Coisa-Mais-Linda-3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;900&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjNbEJu4HFhyphenhyphenUBQ0J7dR6NeeDuz8nl2CnsO_EnebHGoTVR0AFxb1K02GHAwsWz63GzE8EAqfQkTplLSv_ETSrhFvzh2KncYyqVHb60N5m17LjK6QLuxQ41uF_SEV6fhVZarPUSWCYlDdaA/s400/Coisa-Mais-Linda-3.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Sem contar que era o despertar de u novo estilo de som no
Brasil, a Bossa nova.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A Bossa Nova era um nome conhecido desde a década de 1930,
mas ela somente tomou forma na década de 1950, com compositores como Dick
Farney, Carlos Lyra, Roberto Menescal, Ronaldo Boscoli, João Gilberto, maestro
Tom Jobim e Vinicius de Moraes. As músicas misturavam jazz com samba e eram
minimalistas, com tons delicados e bem compassados. Elas buscavam retratar as
belezas do Rio de Janeiro, bem como os amores ganhados e perdidos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmi87z8sfkmQ4srgK_-I8fLN8aTxn_uQVjtl5vqQaVIa8Jz4ESmWnyfH5ugBry4TzH8qNpfct_YCEKP74DJnVPEpnyPB12ASHKht-dd5iQapfmvj-cdQ9K_Ab83DFHSPS8YdBPsD_vz5g/s1600/coisa-mais-linda-2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;454&quot; data-original-width=&quot;680&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhmi87z8sfkmQ4srgK_-I8fLN8aTxn_uQVjtl5vqQaVIa8Jz4ESmWnyfH5ugBry4TzH8qNpfct_YCEKP74DJnVPEpnyPB12ASHKht-dd5iQapfmvj-cdQ9K_Ab83DFHSPS8YdBPsD_vz5g/s400/coisa-mais-linda-2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Mas a década de 1950 não era uma das mais belas décadas para
as mulheres. Elas tinham somente o direito de poder trabalhar fora, mas não esquecendo
de serem mulheres do lar que tinham de cuidar de seu marido. Quando alguma
mulher tentava a liberdade ou mesmo ser independente, era chamada dos mais
variados nomes inapropriados. Os homens se achavam tão talentosos e capazes que
eles escreviam revistas voltadas para mulheres. Elas não votavam (já mencionei
isso?), pois as achavam incapazes disso. A violência dentro do lar era tratada
como um mero conflito familiar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“Coisa Mais Linda” mostra o princípio de uma busca pela
emancipação e aceitação do lugar da mulher na sociedade. Mulheres fortes,
decididas, determinadas e capazes de cuidar de si mesmas e daqueles que amam.
Nada as impedem de conquistar o que desejam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTuNdKlAT0tvPMDp_c4VfDJxhuUIrlY6rg8cYBiCFh2Gxz07_Za7pSQDii8vC-uQZJ7S4nyicm_ImrykpRGykeYVEgLHNG16J3ACES-BvwajM196NYe8DGmBMNJ0YsDH1EW0x9FvfUoEo/s1600/Coisa-Mais-Linda-4.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;445&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;222&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiTuNdKlAT0tvPMDp_c4VfDJxhuUIrlY6rg8cYBiCFh2Gxz07_Za7pSQDii8vC-uQZJ7S4nyicm_ImrykpRGykeYVEgLHNG16J3ACES-BvwajM196NYe8DGmBMNJ0YsDH1EW0x9FvfUoEo/s400/Coisa-Mais-Linda-4.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Em partes, “Coisa Mais Linda” me lembrou a minissérie global
“Anos Dourados”, e em outra me lembrou a série estadunidense “Sra. Maisel”,
exatamente mostrando mulheres no seu redescobrir de liberdade social e conjugal.
Liberdade essa conquistada no princípio da Segunda Guerra Mundial, quando
precisaram largar as vassouras e ser o pilar do lar, pois é o que elas são e
sempre serão.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Já diz o ditado: “Pois trás de um grande homem, existe uma
grande mulher”, pois sem ela o homem e a sociedade não progridem. A luta por
seus direitos advém do final do século XVIII, e tomaram força com a medida do
tempo. Hoje, elas somente não dominam o mundo porque ainda a sociedade é
machista, às vezes, vindo delas mesmas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“Coisa Mais Linda” poderia ser um grito, mas é somente uma
série que mostra que conquistas vêm de lutas e batalhas que, as vezes, podem
até ser perdidas.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;
&lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/gi5pXrQhZxQ&quot; width=&quot;560&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/center&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/8736754852828030777/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/8736754852828030777?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8736754852828030777'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8736754852828030777'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/03/coisa-mais-linda-2019.html' title='COISA MAIS LINDA (2019)'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitvyPWAx7YdXhrpew8RHplIyd58LDJFtdaK-BNYp8MPIvA9K-FcozIPaqSWEyDiGrnUEZTbue60dL_LDgFmCh5pHVuFLRtJbYbYeMT92XQHk4kjfaRsRHyTOXVxxGdQ0lgu1LY7YDB52U/s72-c/COISAMAISLINDA.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-6386787037812094606</id><published>2019-03-17T16:36:00.002-03:00</published><updated>2021-01-14T19:02:32.496-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Em Busca de Conhecimento"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="interportal"/><title type='text'>O Começo do Fim - Primeira Parte</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;E aqui começo o último conto de &quot;Em Busca do Conhecimento&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Comecei essas histórias como uma válvula de escape em 2008. As primeiras linhas foram escritas às mãos durante o primeiro encontro de blogueiros do Espírito Santo, o &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://blogcampes.wordpress.com/organizacao2008/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;BlogcampES&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;. &quot;Odal Ortuo Od&quot; mostrava um universo paralelo, inverso, onde Joshua e Miguel conheciam Aiarp, Alicsirp e se metiam em um grande problema com a chegada a Espilce.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sim, são nomes estranho e difíceis&amp;nbsp;de dizer, mas nunca sabemos como nossa imaginação funcionará, não é?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&quot;O Começo do Fim&quot; é um retorno a esse mundo paralelo, no qual, desta vez, vai Fred, professor de Joshua e criador do Interpotal.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Não sou físico, mas sou fascinado pelas teorias e estudos da Fisica (longe dos cálculos, pois odeio cálculos). Devo ter cometido vários equívocos&amp;nbsp;no transcorrer das histórias, mas a ficção científica torna o impossível no possível, mesmo que cometa alguns erros no processo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Ok, vamos parar com a ladainha e partir para a história. Espero que curtam a terceira e última parte de &quot;Em Busca do Conhecimento&quot; que começa aqui.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6lnJSGVVSh8GEuJWioDAXH8waegJaCUHJCkY2YTIRSRHNX2D6ol_9rL9C5wKTOUVgeOVhaP0asuil2m3FB-fii54CzxIjq722q-15g3US_PspRG6WmNYv8jKSbaESZH2Y17PdyRc0tcc/s1600/quebrando_o_tempo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;454&quot; data-original-width=&quot;680&quot; height=&quot;265&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6lnJSGVVSh8GEuJWioDAXH8waegJaCUHJCkY2YTIRSRHNX2D6ol_9rL9C5wKTOUVgeOVhaP0asuil2m3FB-fii54CzxIjq722q-15g3US_PspRG6WmNYv8jKSbaESZH2Y17PdyRc0tcc/s400/quebrando_o_tempo.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div align=&quot;center&quot; class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;O
COMEÇO NO FIM&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Era
o último ano de Joshua na faculdade e, desde o último retorno dele e de Miguel
pelo Interportal, muitas coisas haviam acontecido e a mais significativa era
que ele havia deixado o cargo de estagiário:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Desculpe-me professor, eu sei que com isso eu estou lhe deixando na mão, mas
Miguel, meu primo, não se sente bem-vindo até aqui, e para falar a verdade, o
laboratório me traz muitas lembranças de coisas que me aconteceram e nas quais
tenho certeza que não ocorrerão novamente. – Fred fitava Joshua de forma
inexpressiva. – Mas eu ainda quero que o senhor continue a ser meu orientador
na monografia, lógico, pois meu trabalho sobre &lt;i&gt;wormholes&lt;/i&gt; não teria
sentido sem a sua orientação.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Fred
já havia percebido a ausência de Miguel, mas não por ele não aparecer mais no
laboratório, fazendo gozações ou brincadeiras das pesquisas, mas sim por suas
atitudes obtusas sempre que encontra ou mesmo esbarra com o professor na
universidade:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Eu acho que entendo pelo o que vocês dois estão passando, por isso falo que não
precisa se preocupar com isso. Independentemente de você ser meu estagiário ou
não, Joshua, eu continuarei com a sua orientação, pois John Wheeler&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn1;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[1]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; é
o nosso grande desafio. – Falou sorrindo para seu aluno.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Fred
mais do que achava que entendia Joshua e Miguel. A reclusão dele, na qual
Miguel tanto reparava tinha um motivo, apesar dele não se abrir, mantendo
somente o envolvimento professor-aluno, Fred já havia vivido também uma
aventura amorosa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Fred
era jovem quando se apaixonou por uma moça na sua cidade e, por impulso,
terminaram se casando. A ilusão da vida a dois acabou no primeiro mês morando
junto com ela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Enquanto
ele trabalhava como balconista em uma farmácia, ela só queria saber de sair à
noite, com as amigas, curtir fins-de-semana na praia, como se nada tivesse
mudado. Não demorou muito, por causa das brigas, se separaram.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Com
um pouco de dinheiro que recebeu de um acordo que fizera com o dono da
farmácia, Frederico Bispo – seu nome completo - se mudou para a capital e
iniciou um cursinho para fazer o vestibular. Foram doze anos entre a graduação
e o doutorado, aos quais ele se dedicou com afinco, sem nada que pudesse
intervir.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Quando
Fred conseguiu a vaga para professor na universidade, ele transformou o
laboratório em sua casa, pois aonde ele residia só servia de local para dormir
e tomar banho. Todos os seus livros e suas anotações estavam no laboratório, e
nunca ele confiou em alguém para cuidar de suas coisas, até conhecer Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Fred
via Joshua como um rapaz com uma sede por conhecimento que não vira em nenhum
outro dos seus alunos em todos os seus seis anos lecionando.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Joshua
havia sido seu primeiro estagiário e conseguia entende-lo como ninguém. Mesmo
quando ficava nervoso e balbuciava, era coerente. Para Fred só existia um
problema com Joshua, o seu primo Miguel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Miguel
era inconsequente, atrevido, valentão, que por vezes Fred ficou de não permitir
seu acesso ao laboratório, mas seria o mesmo que perder seu melhor aluno, pois
percebia a ligação fraternal de ambos, e mesmo que fosse tudo o que de pior o
professor pudesse achar, sabia que ele faria de tudo pelo primo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Terminou
que ele se tornou de muita utilidade, pois se não fosse por sua curiosidade, o
Interportal nunca teria sido testado em humanos. Não que Fred tivesse planejado
antecipadamente o uso da máquina, mas, mais cedo ou mais tarde a curiosidade
primitiva de Miguel o faria agir de forma pouco ortodoxa, tornando o
experimento em humanos possível.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;O
experimento terminou se saindo melhor do que o esperado, apesar de todo o
sofrimento que causara a Joshua. Quando entrevistou seu aluno, procurou evitar
que ele lembrasse da jovem que ele havia deixado, mas sabia que era impossível,
pois ele mesmo nunca havia esquecido de sua esposa. Na segunda vez, Fred
esperava que seu melhor aluno optasse por voltar à Aiarp, mas decidiram, graças
a sensatez de Joshua, ir para um período aonde a possibilidade de controle era
maior.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Parecia
que Joshua sabia que eles deveriam estar lá, pois o passado de seus avôs e de
seu tio-avô estavam ligados intimamente com a presença de ambos naquela época.
O que não se esperava – Joshua sim – era que Miguel se apaixonaria por sua
tia-avó. Fred soube de uma breve conversa com seu aluno o que ocorrera, pois,
depois disso, nada foi igual.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Fred
tentou mudar a situação várias vezes, mas o afastamento de Miguel foi
instantâneo, não demonstrando mais nenhum interesse pelo laboratório ou pelos
experimentos com o Interportal.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Joshua,
como era muito ligado ao primo, terminou se afastando também, aos poucos. Mas
como era seu aluno mais aplicado e mais empenhado, Fred buscou de todas as
formas mantê-lo como seu estagiário, mas foi em vão.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Durante
alguns meses ficou a incerteza quanto à orientação da monografia de Joshua, mas
então lhe chegou a proposta, o que lhe deu um certo alívio. Marcaram as datas
dos encontros, mas quando eles aconteciam, Joshua parecia distante. Então, em
seu tempo livre Fred trabalhava uma forma de ter seu melhor aluno de volta,
trabalhando com ele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Fred
passava madrugadas acordado, buscando informações que pudessem elucidar a
conexão entre dimensões, tentando compreender como manter o fluxo paralelo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Buscou
os estudos sobre a Teoria das Cordas, Espaços Pandimensionais, Fluxo Temporal e
Relatividade, com o objetivo de conseguir informações que o pudesse guiar por
um caminho correto para levar Joshua ao momento certo em Aiarp, para
reencontrar Alicsirp observando Aul e as salertse em Uéc.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Ao
fim de coeficientes, cálculos complexos, Fred acreditou ter achado o denominador
comum que poderia levar Joshua à Aiarp. Usou seu computador novamente com
objetivo de controlar a viagem e jogou nele seus cálculos. Não tinha certeza se
daria certo e por isso ficou receoso de contar para Joshua na reunião que
tiveram após a descoberta. E o seu receio fez com ele retornasse a fase de
testes, iniciando com objetos inanimados até partir para algo com vida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Como
muitos, Fred era um amante dos animais da universidade. Há algum tempo havia
adotado um dos cachorros que circulavam por ali. Antes de adotá-lo, Fred sempre
deixava um prato de comida e outro de água, em frente ao laboratório para o
animal. Mas quando uma ONG de proteção de animais chegou na universidade para
recolher os cães e gatos, para dá-los a novos lares, Fred tomou o cachorro nos
braços e se prontificou a cuidar dele. Então um dos voluntários o orientou a
procurar uma clínica veterinária para cuidar de doenças, dar um banho e
vermifugar o animal, e foi o que Fred fez antes de leva-lo para casa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Deu-lhe
o nome de Wheels&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftn2&quot; name=&quot;_ftnref2&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn2;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[2]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;.
Ele era o principal motivo de Fred ainda ir à residência que se encontrava suas
roupas, pois não podia manter Wheels no laboratório, já que era proibido manter
animais que não fossem cobaias lá dentro. E como não era a favor de usar
animais para pesquisa, o laboratório dele não possuía nenhuma cobaia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Com
o tempo que vinha passando no laboratório, em cima das pesquisas com o
Interportal, Fred recorreu a Joshua para que fosse ao seu apartamento para
alimentar e passear com Wheels, e este lhe questionou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Professor, não tenho nada contra ir ao seu apartamento e passear com Wheels,
mas o senhor precisa sair um pouco do laboratório. Precisa visitar seu
cachorro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Eu não posso no momento. – Respondeu Fred. – Estou concluindo algo muito
importante, faça isso para mim, como um último favor.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Joshua
ficou preocupado e lhe foi sincero:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Professor Fred, não tenho nada contra o senhor. Eu e Miguel fizemos as viagens,
pois desejávamos ir. Nunca fomos forçados ou ludibriados pelo senhor a fazer
nada. Nem eu e nem Miguel achamos isso, só que o laboratório nos traz muitas
lembranças que precisamos esquecer. Lógico que eu farei este favor para o
senhor e irei no seu apartamento para dar comida, água e passear com o Wheels,
mas por que tem ficado até tão tarde no laboratório? – Fred sabia que a
pergunta era inevitável e já com a resposta na ponta da língua, disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
É uma pesquisa que estou fazendo que precisa de minha total atenção. Não posso
falar mais nada, mas em breve você verá. – Finalizou, deixando Joshua com uma
pulga atrás da orelha.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Espero que não tenha relação com o Interportal. – Retrucou. – Apesar de ser um
objeto fantástico, ele pode ser um problema muito sério também. – Fez uma pausa
antes de continuar e falou. – Eu não sei por que o senhor ainda não o apresentou
à comunidade científica. É uma das maiores descobertas e foi feita em um
simples laboratório de uma universidade federal sem amplos recursos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Como eu lhe contei uma vez, sonho com uma máquina do tempo desde que li Wells
na minha juventude. Hoje o Interportal é minha maior realização e divulga-lo
para a comunidade científica seria inicialmente motivo de piadas, chacotas e
difamação. Depois, alguns começariam a acreditar, e questionariam como eu fiz,
até que viessem a tentar roubá-lo, ou então espionar-me, até por fim,
intencionarem destruí-lo. Eu poderia torna-lo um peso de papel – apesar do
tamanho dele –, mas nunca permitiria sua destruição. E, sinceramente, não sei
se seria forte o bastante para aguentar os escárnios dos meus colegas. – E com
isso encerrou a conversa. Fred retirou a chave de seu apartamento e entregou a
Joshua, que comunicou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Hoje mesmo eu passo lá. – Se levantou e estendeu a mão para Fred, para
cumprimenta-lo. – Quando será nosso próximo encontro?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Bem, te passei material o suficiente agora, então vamos marcar para daqui a
três meses, que aí você já me traz o trabalho finalizado, que tal?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Joshua
tomou um grande susto com a proposta de Fred:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Mas como assim? Daqui há três meses é um tempo longo demais e, mesmo tendo
material o suficiente, ainda haverá a necessidade de seu conhecimento acerca de
certos pontos que poderão ser para mim complexos e posso terminar divergindo de
minhas ideias quanto ao material... – Fred percebeu que Joshua começar a
divagar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Acalme-se Joshua, não fique nervoso. Nossas conversas têm demonstrado que você
vem seguindo pelo caminho certo, agora só lhe falta escrever e aplicar os
cálculos. Acredite quando digo que não faria isso se não tivesse total certeza
que você está pronto. Terei de me ausentar por um tempo da universidade, devido
a minha pesquisa, mas coloquei uma pessoa no meu lugar em que eu confio. Ele é
um dos meus orientados em doutorado e adora Wheeler, como você. Ele estará
ministrando minhas aulas e se você precisar poderá te ajudar também, já o
deixei a par do seu trabalho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Professor Fred, o que pretende fazer? – Questionou Joshua de forma apreensiva e
desconfiada, e não entendendo a preocupação, Fred disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Como assim? Qual o motivo de seu questionamento?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Professor, como bem sabe o Interportal é instável. Apesar de ter um certo
controle do espaço-tempo com os acontecimentos nesta dimensão, qualquer
tentativa de enviá-lo para uma outra poderia ocasionar em uma quebra, sem
padrão exato de tempo onde desembarcar. – Ponderou Joshua. Fred fez ares de
ofendido, mas se impressionou com a dedução de seu pupilo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Ainda falando sobre o Interportal? De onde tirou a ideia que eu vou usar ele
para ir a algum lugar?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Posso estar muito preocupado com minha monografia, mas ainda consigo reconhecer
a fórmula de &lt;i&gt;Laplace&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftn3&quot; name=&quot;_ftnref3&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn3;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;b style=&quot;mso-bidi-font-weight: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[3]&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;
no quadro branco quando a vejo. – Pontuou Joshua, apontado para o quadro que
continha uma fórmula bem complexa. – Já discutimos e debatemos que é
praticamente impossível ter certeza plena do tempo em que se pode parar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Não vou mentir dizendo que desisti disso, pois acredito que deva haver uma
possibilidade, mesmo que remota, de encontrar o momento exato em que você e
Miguel saíram de Aiarp. Foi então que pensei na Inversão do Tempo. – Fred tomou
uma caneta na mão e foi em direção ao quadro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Pensamos no Tempo como algo linear e correto, enquanto em Aiarp seria inverso
ao nosso, mas não no sentido de regressão temporal, mas sim de negatividade, de
anterior ao ponto zero. – Mostrou no esquema que desenhara. – Este ponto seria
o de encontro entre os dois planetas, como se eles colidissem, caso fizessem
parte da mesma dimensão, mas com rotações em sentidos diferentes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Isso poderia ser certo, – alegou Joshua. – Como poderia ser totalmente errado.
Professor, mesmo com o uso da Teoria da Impossibilidade de Arrow&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftn4&quot; name=&quot;_ftnref4&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn4;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[4]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;,
as possibilidades de certezas são remotas, podendo enviar o viajante para outra
dimensão, um outro tempo ou até mesmo os fins do Tempo de alguma dimensão ou da
nossa própria. Não somos o Superman e nem Benjamin Bottom para conseguir correr
o tempo ao contrário, pois seria remotamente inconcebível.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;-
Joshua, acalme-se. – Amainou Fred, receoso de que seu aluno voltasse a divagar.
– Eu falei de uma possibilidade, mesmo que remota. Acredite, não pretendo
enviar mais ninguém pelo Interportal. Mas pretendo fazer uma viagem de
conhecimento. Eu pretendo – aumentou o tom da própria voz ao perceber que
Joshua pretendia interrompê-lo. – me afastar um pouco do laboratório, só isso.
– E sorriu para o seu discípulo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;O
que Fred não tinha ideia, pois preferiu que Joshua não se aprofundasse no que
havia descoberto em Aiarp, é que seu aluno buscava adiar o inevitável. Fred
iria para Aiarp, se tornaria Ocirederf, seria mentor de Alicsirp e nem Joshua e
nem Miguel nunca mais o veriam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Fred
não podia mentir para si mesmo dizendo que não estava preocupado com tudo que
Joshua havia dito, mas ele tinha certeza de que seus cálculos estavam corretos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;No
dia após a conversa com Joshua, decidiu tomar um café da manhã mais leve, pois
lembrava dos relatos dele e de Miguel a respeito de refluxos estomacais após o
transporte pelo Interportal ser finalizado. Joshua acreditava que tinha haver
como o ponto de repuxo da máquina, que era o umbigo. Não importava a altura do
sujeito, o ponto era sempre o mesmo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Deixou
comida e água para Wheels e escreveu uma carta de recomendações para Joshua e
Miguel, pois sabia que terminariam ambos indo ao seu apartamento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 115%; text-indent: 42.55pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; line-height: 115%;&quot;&gt;Ao
chegar ao laboratório Fred escreveu outra carta, desta vez destinada a Roney,
seu substituto, orientando-o como proceder em sala de aula e na orientação da
monografia de Joshua. Depois passeou pelo laboratório até chegar a sua sala.
Apagou a fórmula do quadro branco e foi ao computador, para programar um religamento
de mês a mês, permanecendo assim por doze horas. Quando designou o ligamento,
um brilho prismático surgiu de um dos lados do Interportal, enquanto o outro
lado tinha uma luz branca fraca.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;Fred respirou fundo,
preparando-se para o que viria em seguida, e colocou-se em frente ao
Interportal, sentindo a puxada central do ponto umbilical. Seu corpo parecia
que estava sendo dobrado no meio e os órgãos internos pareciam ser tirados para
fora de seu corpo. Uma luz envolveu-o e ele sentiu-se viajando em uma velocidade
estupenda, até que tudo apagou.&lt;/span&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;mso-element: footnote-list;&quot;&gt;
&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;br clear=&quot;all&quot; /&gt;
&lt;hr align=&quot;left&quot; size=&quot;1&quot; width=&quot;33%&quot; /&gt;
&lt;!--[endif]--&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;div id=&quot;ftn1&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftnref1&quot; name=&quot;_ftn1&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn1;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 10.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[1]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt; Físico estadunidense que criou a
expressão “buraco negro”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div id=&quot;ftn2&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftnref2&quot; name=&quot;_ftn2&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn2;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 10.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[2]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt; Rodas, em inglês, mas o
verdadeiro objetivo era brincar com o nome de H.G. Wells, autor de A Viagem no
Tempo, A Guerra dos Mundos, entre outras grandes obras de ficção.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div id=&quot;ftn3&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftnref3&quot; name=&quot;_ftn3&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn3;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 10.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[3]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt; Pierre-Simon, marquês de Laplace
(1749-1827) foi um astrônomo e matemático francês que ficou conhecido como
“Newton francês”, trabalhando a matemática astronômica, cosmologia e várias
outras teorias, sendo a Transformada de Laplace uma teoria que analisa sistemas
dinâmicos lineares.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div id=&quot;ftn4&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;file:///F:/Em%20busca%20de%20conhecimento/Em%20Busca%20do%20Conhecimento%20-%20O%20come%C3%A7o%20no%20fim.docx#_ftnref4&quot; name=&quot;_ftn4&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn4;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-special-character: footnote;&quot;&gt;&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 10.0pt; line-height: 150%;&quot;&gt;[4]&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;!--[endif]--&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt; Kenneth Joseph Arrow (1921-2017)
foi um economista estadunidense que criou a Teoria da Impossibilidade, dizia “&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background: white; color: #222222; font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif;&quot;&gt;que&amp;nbsp;a soma das racionalidades individuais
não produz uma racionalidade coletiva”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/6386787037812094606/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/6386787037812094606?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/6386787037812094606'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/6386787037812094606'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/03/o-comeco-do-fim-primeira-parte.html' title='O Começo do Fim - Primeira Parte'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj6lnJSGVVSh8GEuJWioDAXH8waegJaCUHJCkY2YTIRSRHNX2D6ol_9rL9C5wKTOUVgeOVhaP0asuil2m3FB-fii54CzxIjq722q-15g3US_PspRG6WmNYv8jKSbaESZH2Y17PdyRc0tcc/s72-c/quebrando_o_tempo.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-3429299076830098509</id><published>2019-03-14T19:44:00.001-03:00</published><updated>2021-01-14T19:02:54.637-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Em Busca de Conhecimento"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="interportal"/><title type='text'>Prole - Quinta parte</title><content type='html'>Uau... 2013 foi quando postei a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com/2013/07/discesa-quarta-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;quarta parte&lt;/a&gt; de Prole?&lt;br /&gt;
Bem, demorei mais tempo do que esperava para terminar a segunda parte de Em Busca do Conhecimento.&lt;br /&gt;
Muitas coisas aconteceram para essa demora acontecer, mas eu terminei tem dois anos, mais exatamente em julho de 2017.&lt;br /&gt;
Bem, tarda, mas não falha e publico AGORA a quinta parte do Segundo Capítulo de Em Busca do Conhecimento, Prole. Espero que gostem como eu!&lt;br /&gt;
Mas, lógico, antes de lerem essa parte, leaim a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com/2009/03/discesa-primeira-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;primeira&lt;/a&gt;, a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com/2009/03/discesa-segunda-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;segunda&lt;/a&gt;, a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com/2009/04/discesa-terceira-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;terceira&lt;/a&gt;&amp;nbsp;e a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com/2013/07/discesa-quarta-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;quarta&lt;/a&gt;&amp;nbsp;parte de Prole, a terceira parte de Em Busca do Conhecimento.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn6RWLhiezxteUIGqcyM-bQIA2Rh_6wAq3Hf9k4rXhjtlQBjeVFT-hNE2GNTs7XglXZS3JXHyfPZn2IH-hFTvJ51Xcn-Fh1Y2m0EkeqrD05KsfNSQ-nQFvzwTMV8ASukO3eHZRb1pgyOM/s1600/Imigrante+italianos+em+Alfredo+Chaves.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1013&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;251&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn6RWLhiezxteUIGqcyM-bQIA2Rh_6wAq3Hf9k4rXhjtlQBjeVFT-hNE2GNTs7XglXZS3JXHyfPZn2IH-hFTvJ51Xcn-Fh1Y2m0EkeqrD05KsfNSQ-nQFvzwTMV8ASukO3eHZRb1pgyOM/s400/Imigrante+italianos+em+Alfredo+Chaves.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Enquanto ambos pensavam na atual situação que
vivenciavam, na casa da família de Minerva, Joshua estava ansioso com o primo
ter saído com ela, então Giácomo se aproximou, falando baixo com ele:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Giancarlo está distraído com Sr. Enéias, quer
sair? – Na ansiedade, Joshua somente balança a cabeça afirmativamente, e os
dois saem. Do lado de fora, Giácomo volta a falar. – Tu parecias que explodiria,
precisava te tirar de lá...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- É o Miguel. – esbravejou Joshua. – Ele sabe o que
está em risco aqui.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- E o que está em risco? – Perguntou Giácomo
intrigado. Então Joshua olhou espantado percebendo que poderia terminar
estragando tudo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Hã... Não, nada. Sabe, melhor é irmos tomar um refresco
na mercearia. – E seguiram para o local. Ao chegarem lá, se depararam com
grupos de pessoas sentadas nas mesas, conversando e bebendo, que observaram os
estrangeiros que chegavam e entravam. Joshua não tinha costume de beber bebidas
alcoólicas, nem mesmo refrescos gaseificados, então pediu um suco enquanto
Giácomo se servia de um copo de &lt;i&gt;grappa&lt;/i&gt;,
quando repararam que duas pessoas entravam na cantina. Eram a moça índia e um
senhor mais velho, que ela acompanhava, que talvez fosse seu pai ou avô, mas
Joshua já o imaginou como seu marido:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Mas se não é a jovem rapariga que vimos mais
cedo. – Argumentou Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Melhor deixarmos para lá, aquele pode ser o
marido dela. – Respondeu Joshua, desviando o olhar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Será mesmo? – Giácomo se aproximou dos dois. –
Boa tarde para vós. Chamo-me Giácomo. – Os nativos o encararam. – Vós sois
próprios desta terra, decerto? Sabem falar à língua que me utilizo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Tens bastantes perguntas, mas para ambas a
resposta é sim e pelo que vejo não é daqui, senhor... – falou o homem mais
velho.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Giácomo, meu nobre senhor, e tens razão em tua
afirmação. Venho do estrangeiro, da Itália.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Então é como a maioria que habita esta vila, como
o senhor Adriano ali, que cuida deste armazém. Chamo-me Irani e esta é minha
sobrinha, Bianca.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Parece um nome incomum para uma jovem índia. –
Argumentou Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Estamos em tempos diferentes, meu bom senhor. –
argumentou o Irani. Giácomo ergueu a mão para cumprimentar a jovem. –
Cumprimente o moço, Bianca. – Ela estendeu o braço e timidamente o
cumprimentou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Olá! – Ela disse, com uma voz fraca e por trás de
um sorriso acanhado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Perdoai-me pelos meus modos, mas onde estão os
pais dela?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- É uma triste história, meu jovem, a mãe dela
faleceu após o parto que a concebeu neste mundo, e o pai seguiu-a no ano
passado, após contrair uma doença trazida pelos colonizadores. Não fora
possível descobrir a cura dentro de nossa tribo e os médicos daqui não puderam
atende-lo a tempo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- É triste saber de tal fato. Ah, desculpe-me, este
é um amigo... Josué! – Giácomo disse quando Joshua se aproximou dele. Ao olhar
para a jovem índia, Joshua tentou lembrar-se do semblante de sua tia-avó, que
sempre lhe pareceu sereno e agradável, e viu ali exatamente essa aparência
tranquila, dando um sorriso descuidado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Por que sorri jovem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Perdoai-me, meu bom senhor, é que me lembrei de
uma tia-avó que tenho cujas origens são indígenas, também. – Depois de falar,
Joshua percebera a estupidez que cometera e olhou espantado para Giácomo, que
respondeu com surpresa. – Podei nos dar licença! – E puxou o tio dali de
dentro:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Então é ela? – Alarmou-se Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Eu não disse isso, somente falei que tinha uma
tia-avó...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Pensai bem, Joshua, se eu sou o único irmão
daquele que será vosso avô, então está claro que é minha esposa. E pelo sorriso
que deste, com certeza ela é a minha futura companheira. – E sorriu como
tivesse conquistado uma batalha de mentes.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Do jeito que está falando, está se achando &lt;i&gt;Sherlock Holmes&lt;/i&gt;. – Quando ia dar
continuidade a conversa, Joshua viu Miguel acompanhado de Minerva. – Mas que
merda...!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Olha os modos, rapaz! – Pontuou Giácomo que
acompanhou o olhar de Joshua e vira o mesmo que o seu sobrinho-neto, o casal andava
de mãos dadas. – Mas o que tens demais ali?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Nada, deixa que eu resolvo. – E deixou o tio-avô
sozinho, indo na direção do primo, que verbalizou o mesmo que Joshua. – &lt;i&gt;What are you doing?&lt;sup&gt;73&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Cumprimenta a moça pelo menos, Joshua...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Como é que é? – Joshua se espantou, pois além do
primo falar o nome verdadeiro dele, verbalizava em português. – Eu não
acredito!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Ah, qualé, somente você pode vacilar?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Miguel, o que nós conversamos sobre isso?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Não finjam que eu não estou aqui. – Argumentou
Minerva. – Perdoai-me Joshua, mas se você pode contar para o Giácomo de onde
vocês vieram, por que seu primo não pode fazer o mesmo comigo? – Joshua passou
as mãos pelo cabelo, agitando-os, depois coçou o pescoço:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Minerva, você não entende...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O que eu não entendo? – Ela falou. – Que vocês
não são deste tempo? Que vieram para cá para conhecer esta época e podem voltar
a qualquer momento? – Joshua pensou: “- Ele não falou!”, e olhou pro primo, que
balançou a cabeça e disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Pois é.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Ok então. – Joshua falou e abaixou a cabeça,
quando a levantou, pediu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Minerva, posso falar com meu primo, em
particular?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Está bem, mas pode ter certeza, Joshua, ninguém
mais saberá. Também não sei se acreditariam em mim... – Ela então foi numa
direção, enquanto Joshua e Miguel foram noutra:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O que você falou? – Questionou Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Nada, sendo que ela tava desconfiada que fossemos
parentes do nonno e do tio Giácomo, mas consegui ludibriá-la. Tudo que ela sabe
é que somos do futuro e que ‘cê tem uma namorada noutra dimensão. – Mencionou
Miguel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Você falou isso? – Perguntou Joshua, meio
constrangido, mas preferiu não ouvir a resposta e continuou. – Miguel, você
sabe que isso não vai dar certo, pois teremos de voltar em breve para o nosso
tempo. Isso pode ser um grande erro...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Mas tinha de rolar, não é? – Taxou Miguel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Como assim? – Indagou Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Cara, tu não lembra da história? Nonno se
aborrece com o cara que os ajudou, pois ele abandona Tia Minerva...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- E você acha isso certo? – Replicou Joshua
impaciente. Miguel pareceu refletir sobre o que o primo dissera, daí bateu na
própria testa fazendo um grande estrondo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Putz, como sou burro! Carai, sou eu que vou
chatear a tia Minerva! Fudeu! – Depois pareceu que iria arrancar o pouco cabelo
que tinha. – Pra piorar, to achando que to gostando dela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Então a coisa está bem pior do que nós esperávamos.
– falou Joshua, cansadamente. – Isso não vai acabar bem. Ambos seguiram na
direção de Minerva, que percebeu a aflição deles:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O que tu falaste para ele, Joshua? – Percebendo
que Minerva estava a ponto de discutir com Joshua, Miguel a puxou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Depois nos falamos. – Ele disse para o primo,
saindo dali com a jovem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O que ele lhe disse? Tu estás com semblante
alarmado. – Ela colocou, assim que tomaram uma boa distância.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Não foi nada, só que ele me fez perceber que eu
posso estar cometendo um tremendo erro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Mas não tem nada de errado nos nossos
sentimentos, Miguel. – Minerva estava alarmada. – Eu sei que pode não ser para
sempre, mas porque não podemos aproveitar enquanto tu estás aqui? O que há de
mal? – Miguel gostava daquilo, pois nunca havia visto uma mulher tão forte como
Minerva, mas sabia o que seria o resultado da relação de ambos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- ‘Cê não tem ideia do que vai acontecer... ou
melhor, do que está acontecendo. Eu tô gostando mesmo de você, Minerva, mas
isso não é certo... – A cabeça de Miguel parecia embaralhada, pois conhecia a
verdade do resultaria aquela relação, mas não queria desistir dela facilmente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Enquanto Miguel e Minerva continuavam a conversa,
Joshua retornou à mercearia, e lá se deparou com Giácomo sentado em uma mesa
com Irani e Bianca. Achou melhor não atrapalhar, mas ouviu a voz de seu tio-avô
lhe chamando:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Jovem Josué, aproxima-te para estar a conversar
com nós. – Então Joshua foi na direção deles. – E então, a donde está o teu
primo Miguel e a jovem Minerva.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Estão a conversar sobre outros assuntos dos quais
não tenho conhecimento. – Disse numa voz entristecida, pois sabia que nada de
bom poderia sair daquela conversa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Miguel e Minerva se sentaram em um banco na praça
central da cidade:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O que vocês ainda está me escondendo, Miguel. –
questionou Minerva. – Sei que ainda existem coisas que não quer me contar.
Sabe, não sei se consigo confiar que vocês só estão ajudando Giácomo e
Giancarlo... – mas antes dela continuar, apareceram Diana, acompanhada de
Giancarlo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Você não disse que iria ver sua amiga, Minerva? –
Arguiu Diana, enquanto Giancarlo se dirigiu à Miguel, perguntando-lhe:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span lang=&quot;IT&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-ansi-language: IT; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Che cosa è, giovane Miguel?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt; 74&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span lang=&quot;IT&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-ansi-language: IT; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Onestamente, Giancarlo, non è tutto ciò che può interessarvi.&lt;/i&gt; –
Miguel encontrava-se extremamente estressado com tudo, e como sua maior raiva
era a forma como seu avô havia tratado Joshua, ele descontou tudo em Giancarlo.
- &lt;i&gt;Si mostrano un disprezzo enorme per mia
cugina ed è interessato a me. &lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Mi scusi!&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt; 75&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/sup&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Miguel saiu andando, depois de trombar propositalmente
em Giancarlo, quase derrubando-o. Diana ficou chateada com a atitude de Miguel:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Ma questo è
un modo di trattare una persona che si prende cura di lui?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;76&lt;/sup&gt; –
Ela falou, para que Giancarlo entendesse, e teve uma resposta imediata de
Minerva:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span lang=&quot;IT&quot; style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-ansi-language: IT; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Scusami, sorella mia, signor Giancarlo, ma Miguel è arrabbiato per
qualcos&#39;altro. Scusi.&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;77&lt;/sup&gt; &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;– e foi atrás de Miguel. Assim que o alcançou,
ofegante, disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Você anda bem rápido. – tentou amenizar a situação,
mas percebeu a tensão no rosto. – Miguel...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Minerva, pare de me questionar, caramba. – Ele
estava irado. Sua cabeça parecia que ia explodir. Ele olhou para ela que estava
assustada com a reação dele, então buscou se acalmar e em um tom mais apaziguado,
disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;– Olha, me desculpa, mas em tão pouco tempo eu
nunca tive um sentimento tão bom por alguém, e o problema disso é que eu não
poderia sentir isso, pois somos muito distantes, e com vidas muito diferentes.
Já vi o que aconteceu com meu primo quando ele teve de deixar Aiarp e... – ela
colocou um dedo sobre os lábios dele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Deixe-me lhe dizer uma coisa, Miguel. Eu não sei
o que vai acontecer amanhã ou daqui há dez dias ou dez anos, mas eu também
nunca me importei com isso. Eu sempre vivo cada dia de cada vez. Meus pais
sempre me acharam estranha, pois eu costumo querer coisas e fazer coisas que
outras raparigas de minha idade não estão acostumadas a fazer. Minha &lt;i&gt;sorella&lt;/i&gt; quer se casar, ter filhos,
constituir uma família, enquanto eu pretendo exercer uma profissão, deixando o
casamento para segundo plano. Se amanhã eu e você não estivermos juntos, pelo
menos vivemos estes momentos juntos. – Miguel estava sem palavras. A força que
percebera antes em Minerva, voltara como nunca, fazendo-o esquecer de tudo. Ele
queria estar longe dali, com ela, sem ninguém para atrapalhá-los, nem mesmo
Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Enquanto isso, Joshua dividia mesa com seu tio-avô,
e percebeu tudo que acontecia na praça, perdendo a concentração da conversa na
mesa:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Josué? – Ele ouviu e era Giácomo lhe chamando a
atenção, fazendo-o perceber que estava totalmente ausente da conversa:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O quê? – Disse, demonstrando a distração. – Me
perdoem a distração, mas estava a cá a observar a praça. Teu irmão estava lá há
poucos momentos atrás, Giácomo. Será que está a sua procura?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Acho que é improvável. – Argumentou Giácomo, não
prolongando o assunto. – Eu estava a cá a conversar com o Sr. Irani sobre suas
origens e ele disse que tua árvore advém dos aimorés, como os portugueses os
chamara quando a cá vieram para colonizar. Diz ele que parte dos costumes
precisaram ser alterados, como o uso dos botoques, adornos que usavam nos
lábios e nas orelhas, para não causarem sustos aos colonos que vieram para esta
região. Aderiram as religiões locais, frequentando igrejas, e negociam
alimentos e costumes agrícolas com aqueles que aqui chegam. Fantástico, não? –
Joshua, ouvira a tudo desta vez, mas sua mente ainda mantinha-se concentrada no
que estava acontecendo com seu primo e sua tia-avó. Era insensato para ele, mas
sabia que não tinha como fazer alguma coisa, até o anoitecer.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Na praça, Miguel e Minerva haviam se sentado
novamente, pois Giancarlo e Diana já haviam ido embora:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Por que agiu daquela forma com Giancarlo? Pensei
que vocês estavam aqui para ajudar a ele e ao irmão dele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Sim, tem razão, mas foi ele que começou tratando
meu primo muito mal. Se fosse menos arrogante e prepotente, eu não o trataria
daquele jeito.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Quer me contar o que houve? – Disse Minerva,
calmamente, percebendo o quão alterado Miguel ficara, e esperando que aquilo o
fizesse se acalmar. Mesmo ainda tenso, Miguel olhou nos olhos de Minerva e
reparou em algo que não havia percebido antes, eles tinham uma tonalidade
acinzentada:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Seus olhos são lindos. – Se viu pronunciando em
voz alta, fazendo-a sorrir.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Meu babbo me disse que eu tinhas enormes olhos de
coruja, por isso deu-me o nome de Minerva, a deusa romana da sabedoria. – ela
argumentou. – Ele sempre foi muito ligado a mitologia, gosta muito das
histórias. – ela fez uma pausa. – Você está prestando atenção em alguma coisa que
estou falando? – ela disse, sorrindo, e Miguel pareceu acordar de um
maravilhoso sonho. – Então, você quer me dizer o que aconteceu?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Colocando a cabeça no lugar, Miguel explicou que
sua atitude tinha a ver com a forma que Giancarlo havia tratado seu primo desde
que eles se encontraram. Ao fim da explicação, Minerva falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Então Giancarlo destratou vosso primo? – ela
disse, demonstrando perplexidade. – Mas somente por que ele falar português e
não italiano?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Não é isso. – argumentou Miguel, com a voz
cansada. – O pai do meu primo não é italiano, o que o torna um mestiço (acho
que é essa a palavra) e, de acordo com Giácomo, o irmão dele não vai com a cara
de quem não é &lt;i&gt;purosangue&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Mas isso é criar um pré conceito de uma pessoa que
ele mal conhece. - comentou Minerva. - Não imaginava que o Giancarlo fosse esse
tipo de pessoa. &lt;i&gt;Babbo&lt;/i&gt; precisa saber disso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Falando de Enéias, ele terminou cruzando o caminho
de Giácomo e Joshua, encontrando-os na mercearia:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Giovane&lt;sup&gt;78&lt;/sup&gt; Giácomo&lt;/i&gt;, jovem Josué.
Estão a cá a conversar com Irani. - e Enéias o cumprimentou como um amigo bem
antigo. - Adriano, traga um copo de &lt;i&gt;grappa&lt;/i&gt; para mim. Então qual o
proseado de vocês?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Estava a cá a questionar Irani a respeito de
terras para adquirir. - argumentou Giácomo. - Estou com a intenção de iniciar
uma plantação de algo por essas redondezas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Café. - pontuou Enéias. - Esse tipo de plantação
dá-se bem com essas terras. Eu bem que quis iniciar uma plantação, mas devido a
problemas com o abrasivo sol, fico impossibilitado de poder trabalhar com esse
tipo de cousas. Então produzo meu próprio artesanato. Faço pequenas estátuas de
argila que vem da região litorânea, além de trabalhar com cadeiras.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- És um artista, então? - Arguiu Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Quem me dera fosse. Sou somente um homem que
gosta de manter as mãos ocupadas com um ofício. - colocou Enéias e reparou em
Joshua. - O, meu jovem, tu pareces que desmaiará em breve. Passa algo contigo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Joshua estava aturdido. Desde que vira Enéias
chegando na mercearia, uma preocupação tomou conta dele, pois sabia que bem
perto dali Miguel e Minerva encontravam-se sentados na praça. Reparando na
palidez do jovem, Giácomo disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O rapaz Josué está assim por causa do que ocorre
na praça. - Os olhos de Joshua arregalaram-se. Enéias virou-se e viu sua filha
mais velha com Miguel e respirou profundamente, soltando o vento com um certo
desânimo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- É, minha corujinha
sempre foi a frente no tempo. - Ele colocou. - Desde que nascera, percebi que
não seria uma moçoila como as outras. Foi crescendo e demonstrando uma
indiferença com determinados costumes. Contei-lhes do inglês. - Ele pontuou. -
Enquanto Diana preocupa-se com os afazeres da casa, Minerva quer o mundo. Quem
sabe, quando esta guerra passar não a mando para Parma. De lá, ela poderá
conhecer a Europa. Quem sabe? - Naquele instante, Minerva vinha da praça
determinada, pois vira o pai sentado na mesa com Irani, Bianca, Joshua e
Giácomo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Babbo, &lt;i&gt;scusi&lt;/i&gt;,
mas preciso lhe falar sobre Giancarlo. - Ela parecia aborrecida e Joshua, que
já estava de olhos arregalados, levantou-se e ficou em riste. Numa reação
determinada, sem falar nada, puxou Miguel e Minerva para longe dali. Ela
protestava, mas em um tom mais baixo, Joshua arguiu, em inglês:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;What do you think you&#39;re doing?&lt;sup&gt;79&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;Babbo needs to know how Giancarlo
treated him.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt; - Respondeu Minerva, consternada. - &lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;He can&#39;t disown you, create a pre
concept with your person.&lt;sup&gt;80&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt; - Respirando fundo, mas ainda em um tom mais
baixo, Joshua falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;Look, I understand your concern and
thank you, Minerva, but even if you come to explain to your father about
Giancarlo&#39;s prejudiced actions, it will not change him.&lt;sup&gt;81&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt; - Colocou Joshua.&lt;i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;But he is walking with my sorella.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt; -
Respondeu Minerva. - &lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;Babbo
has always said that no matter the differences, we must treat everyone alike,
because we do not know tomorrow.&lt;sup&gt;82&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt; - Nesse interim, Enéias
veio na direção deles:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Meu rapaz, isso é forma
de agir com uma moça? - Argumentou Enéias, com rigidez. - Mesmo que &lt;i&gt;mia
figlia&lt;/i&gt; seja uma moçoila bem independente, existem modos para tratá-la. -
Aparentando aborrecido, Enéias pegou na mão de Minerva e falou com Miguel. - &lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;Perdonami, giovane Miguel, ma porterò
mia figlia a casa. Non era per lei essere per strada, soprattutto perché era
una ragazza di famiglia.&lt;sup&gt;83&lt;/sup&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;
- E saíram na direção de sua casa. - Joshua e Miguel ficaram surpresos com a
ação imediatista do bisavô, pois sempre ouviram deu avô e tio que ele era um
homem ponderado e calmo. Quando tomaram uma certa distância, Joshua se virou
para Miguel para pedir desculpas, mas este logo disse:&lt;i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;- Carai, isso que foi raciocínio
rápido. Tu falou em inglês antes mesmo de eu pensar em entender. - Joshua ficou
surpreso com a atitude do primo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;- Não está aborrecido comigo? -
Questionou Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;- Por que estaria? - arguiu Miguel. -
Só porque &#39;cê afastou a gente do bisa e do tio Giácomo? &#39;Cê fez o certo. Ia ser
a maior encrenca esse lance da Minerva com o &lt;i&gt;nonno&lt;/i&gt;. Desnecessário. - Mas
depois veio um tapa na nuca de Joshua:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;- Ei. Se não está aborrecido, por que
me bateu? - perguntou Joshua, esfregando a parte de trás do pescoço.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;- Por causa dessa sua ideia de girico
de vir pra cá. A gente sabia que Min... puta que pariu... que a tia Minerva se
apaixonaria pelo cara que ajudou o &lt;i&gt;nonno&lt;/i&gt; e do tio Giácomo. Na hora que
começamos a perceber que este cara era eu, deveríamos ter voltado. - Encabulado,
Joshua disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;- Eu percebi. - Miguel parecia
revoltado. - &#39;Pera, &#39;pera... não havíamos como mudar isso. Lembra o que falamos
a respeito dos acontecimentos?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;-Lembro. Aquele lance de que se você
estava lá, era porque tinha de acontecer e todo o blá, blá, blá chato que você
e o Fred tiveram depois que falei do filme. - Pontuou Miguel. - Mas desde
quando você sabia, exatamente?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;-Descobri somente depois que você
começou a falar com o &lt;i&gt;nonno&lt;/i&gt; e tio Giácomo. - Joshua percebeu um olhar
perdigueiro de Miguel para ele. - Juro por tudo que é mais sagrado em minha
vida. Naquele momento eu liguei os pontos. Tentei e fiz de tudo para tentar
mudar, mas já estava feito, nós estávamos participando da formação de nossa
família.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;-Bem, se é para ser assim, que seja.
- Falou Miguel, decepcionado. Naquele momento, Giácomo veio na direção dos
dois:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;-&lt;i&gt;Wow&lt;/i&gt;, vocês dois são bem... &lt;i&gt;intensi&lt;/i&gt;.
- Giácomo falou, de forma exarcebada. - &lt;i&gt;Ora&lt;/i&gt;, eu conversei com o nativo,
Irani, e ele me disse que consigo comprar terras por a cá. Ele tem contatos que
falará para que eu possa comprar por um... prezzo accessibile&lt;i&gt;&lt;sup&gt;84&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;-Mas seu irmão vai concordar com
isso? - Arguiu Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;; mso-fareast-font-family: &amp;quot;Bookman Old Style&amp;quot;;&quot;&gt;-Jovem Josué, &lt;i&gt;nostro padre&lt;/i&gt; foi
bem generoso para conosco. Ele... &lt;i&gt;affittato&lt;/i&gt; suas terras e, depois de
trocar &lt;i&gt;per denaro&lt;/i&gt; em uma... &lt;i&gt;cambio &lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;valuta&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;, nos
deu o suficiente para podermos dar início em &lt;i&gt;nostra attività&lt;/i&gt;, tanto para
mim quanto para &lt;i&gt;mio fratello&lt;/i&gt;. Não faço ideia de como Giarcarlo vai usar
a parte dele, mas &lt;i&gt;ho&lt;/i&gt; vou trabalhar na lavoura&lt;sup&gt;85&lt;/sup&gt;. - pontuou.
Com tantas idas e vindas daquele dia, Joshua estava cansado e falou com Miguel
para retornarem à pousada, pois queria descansar após aquele dia agitado.
Miguel ainda pensou em retornar à casa de Enéias, para voltar a ver Minerva -
seu coração tinha sido arrebatado pelo sentimento com a jovem -, mas ponderou
sobre a situação e decidiu acompanhar o primo. Eles se despediram de Giácomo,
que retornou para a casa de Enéias, e foram para pousada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;No dia seguinte, Miguel e
Joshua foram, receosos, até a casa de Enéias. Quando chegaram lá, foram
recepcionados por Ceres, que os recebeu com animação:&lt;/span&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Rapazes, que prazer
revê-los. - ela iniciou em português, mas lembrou que Miguel – fingia - não
entendia a língua nativa. - &lt;i&gt;Perdonami, giovane Miguel. Buon giorno a voi&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;86&lt;/sup&gt;
Bom dia para você também, jovem Josué. Tomam café? - Ambos sorriram para a &lt;i&gt;bisnonna&lt;/i&gt;,
que esbanjava a generosidade que tantos ouviram falar.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Sou muito agradecido,
minha senhora, - falou Joshua. - mas devo recusar. Viemos falar com o senhor
seu esposo, ele encontra-se?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Ah sim, ele está ao
fundo da casa, a trabalhar, consertando uma cadeira do &lt;i&gt;signori&lt;/i&gt;
Ventoruzzo. Adentrem e podem ir até lá - Ela gracejou com um extenso sorriso no
rosto. Joshua e Miguel passaram pela sala, onde a mesa estava posta do café da
manhã, mas não tinha ninguém nela. &quot;Ou já tomaram café ou nem acordaram
ainda, o que eu duvido muito&quot;, pensou Joshua, enquanto Miguel só pensava
se cruzaria o caminho com Minerva e isso o assustava, ao mesmo tempo que deixava
extasiado, se tornando uma miríade de sentimentos internos. Percebendo a
aflição do primo, pois haviam conversado mais, na pousada, a respeito da
situação de Miguel e Minerva, em um tom sussurrado, Joshua falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Vai dar tudo certo,
Miguel. Não fique aflito antes do tempo. - Antes que Miguel pudesse responder,
eles chegaram à oficina de Enéias e o viram sentado em um banco, trabalhando no
tracejado de uma cadeira de palhinha. Percebendo a chegada dos dois jovens,
Enéias virou-se para eles e levantou-se, mas antes que Joshua pudesse falar
qualquer coisa, ele disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Rapaz Josué, peço-lhe
mil desculpas pela minha atitude com vosmecê ontem. Quando vi a forma que
puxaste minha &lt;i&gt;ragazza&lt;/i&gt;, perdi o brio e me enervei em demasia contigo.
Minerva me explicou a situação, dessa forma lhe peço desculpa. - Ao ouvir a
justificativa do bisavô, Miguel tentou controlar-se – pois ainda estava
fingindo que não entendia nada –, enquanto Joshua questionou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Mas qual justificativa
ela disse ao senhor? - Enéias olhou para Miguel e falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Seria tão mais fácil uma
conversa se ambos soubessem italiano ou português. - então continuou. - &lt;i&gt;Bene&lt;/i&gt;,
ela me falou sobre a forma como &lt;i&gt;giovane&lt;/i&gt; Giancarlo lhe destratou, somente
porque é um nativo dessa terra, um miscigenado de duas culturas distintas.
Sinceramente, eu já percebera a atitude do rapaz, mas também percebi que &lt;i&gt;mia
figlia maggiore&lt;/i&gt; se apessoou com ele. Entenda, eu tenho &lt;i&gt;due figlie&lt;/i&gt; e
preciso casá-las com rapazes que elas venham a gostar. Não posso empurrá-las em
casamentos que não lhes trarão a felicidade, pois tenho enorme apreço pelo que
faz bem a ambas. &lt;i&gt;Capisce&lt;/i&gt;? - Miguel demonstrava uma imparcialidade, como
se não entendesse uma palavra do que fora falado. Mas quando seu bisavô falou
sobre a felicidade de suas filhas, algo o corroeu por dentro como ácido, pois
já pensava na tristeza que ficaria Minerva, após sua partida. Como estava
prestando atenção no que seu bisavô falava, Joshua terminou não reparando no
abatimento de seu primo. Compactuando com o que Enéias falou, Joshua balançou a
cabeça, cumprimentou o bisavô e olhou para Miguel, reparando no semblante do
primo. Este ergueu o braço, de forma automática e cumprimentou Enéias. Ao
passarem pela sala, viram que já havia sido retirada por Ceres. Ela veio se
despedir deles:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Meus jovens, depois
venham almoçar conosco. Farei um &lt;i&gt;spaghetti alla putanesca. - E dirigiu-se a
Miguel. - Sarà um piacere avervi per il pranzo&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;87&lt;/sup&gt; - De forma
automática, Miguel assentiu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Quando haviam tomado uma
certa distância da casa, chegando perto da praça, Miguel sentou e fala de forma
consternada e irada:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Mas que merda que eu
fiz? - Levantou a cabeça e olhou para Joshua. - Por que você me colocou nessa
porra de roubada, Joshua? Eu vou destruir nossa tia. Eu vou ser o culpado dela
se tornar uma solteirona...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Ei, calma. - Disse
Joshua tentando apaziguar a ira do primo. - Nunca falei que tia Minerva
tornou-se uma solteirona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Mas &lt;i&gt;nonno&lt;/i&gt; falava
isso. Que tia Minerva era uma solteirona que não queria amar ninguém. Que tudo
era culpa do italiano que a largou sozinha. Esse sou eu... - Miguel segurava os
cabelos, parecendo que ia arrancá-los com as mãos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Peraí. - Retrucou
Joshua. - Eu posso não ter conhecido tia Minerva tão bem quanto você, mas eu
sei que &lt;i&gt;nonna &lt;/i&gt;me contou. Ela gostava de viajar. Chegou a ir à Europa,
estudou em uma faculdade na Itália, morou na França, visitou a Grécia, o Egito,
a Alemanha Ocidental – na época - e conheceu Austrália. Ela viveu a vida dela,
mesmo que tivesse amado somente um homem, o &lt;i&gt;scomparso&lt;sup&gt;88&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt;, como
&lt;i&gt;nonna&lt;/i&gt; o chamava. Acho que significa desaparecido&lt;i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Ao ouvir as palavras de
Joshua, Miguel melhorara o semblante. Ele tinha ouvido essa mesma história da
avó, sobre o &lt;i&gt;scomparso&lt;/i&gt; que fora o único amor da tia Minerva. Ela amara
somente a ele e mais ninguém:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Por que não me contou
isso antes? - Perguntou Miguel, com uma entonação mais animada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Porque pensei que você
lembra-se. - Respondeu Joshua, Naquele momento surgiu Giácomo, acompanhado de
Irani e Bianca.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Rapaz Josué e rapaz
Miguel, como passaram à noite? - cumprimentou Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Tudo ótimo, Giácomo.
Passamos na casa do Sr. Enéias, mas não o encontramos lá, nem você e nem seu
irmão. - argumentou Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;-Ah sim, eu despertei com
os galos. Vim até a cantina para encontrar Irani e Bianca e fomos até o senhor
que &lt;i&gt;mi venderà&lt;/i&gt; as terras. - Chegou
mais perto de Joshua, e falou-lhe ao pé do ouvido. - Posso trocar um dedo de
prosa com vosmecê? - Depois dirigiu-se a Irani, Bianca e Miguel. - Com as
vossas licenças, vou trocar um teco de palavras com meu amigo Josué. - E
retiraram-se para o outro canto da praça:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Rapaz Joshua, estou a
me entusiasmar pela bela Bianca. - Giácomo falou aos cochichos. - Mas
preocupa-me &lt;i&gt;mio fratello&lt;/i&gt;. Ele nunca aceitaria uma &lt;i&gt;sorella&lt;/i&gt; nativa
dessa terra.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- E o que importa o que
seu irmão aceita ou não, Giácomo. - argumentou Joshua, decidido. - Você já
encarou uma relação com uma portuguesa no passado e ele demonstrou ser contra,
também. Isso te impediu de gostar dela? De conviver com ela? Quem faz sua vida
é você e não seu irmão.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Tens razão em tuas
palavras, mas tenho somente a ele a cá, nessas terras estrangeiras. Se ele
ficar contra mim, quem eu teria como &lt;i&gt;famiglia&lt;/i&gt;? - Pontuou Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Você formará sua
própria família, Giácomo. O importante é ser feliz e decidido com suas convicções.
O resto se arranja com o tempo. - Finalizou Joshua. Giácomo assentiu com a
cabeça e sorriu, então ambos voltaram para junto dos outros, que estavam em
silêncio, pois Miguel não sabia se podia falar português:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Oras, por que mantem-se
mudo, rapaz Miguel. - Miguel olhou para Joshua, como se precisasse de autorização
para soltar a voz e este deu com os ombros e sorriu. - Tens liberdade para
falar, Rapaz Miguel, estamos entre amigos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Carai, assim fica
difícil. - Viu o olhar repreendedor de Giácomo. - Tá, foi mal, saiu. O fod...
Ah... o difícil é saber como falar e quando falar. Tá complicado. - Joshua deu
uma risada, tímida. - Tá bom, pode rir, palhação. Aqui, &#39;cê viu Minerva?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Ah sim. - Recordou
Giácomo. - Ela e Diana foram à casa de uma vizinha para tricotarem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Ah tá. - Respondeu
Miguel. - &lt;i&gt;E suo fratello?&lt;/i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Giancarlo ficou sabendo
pelo Sr. Eneias que um senhor está querendo vender sua mercearia. É um italiano
que decidiu ir embora para o sul e quer vender o negócio. - Explicou Giácomo.&lt;i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Bacana. Bem, vou nessa.
Até mais pra vocês. - Foi na direção de Irani e Bianca, estendendo a mão para
cumprimentá-los. - Foi um prazersão conhecê-los, principalmente você, tia. -
Joshua deu um tapa na própria testa, mas Bianca ficou sem entender nada. Quando
ele já encontrava-se a certa distância, Irani disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Jeito diferente desse
seu primo falar, não? - Joshua teve de raciocinar rápido, mesmo que fosse
impossível pensar em algo que justificasse a atitude de Miguel:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Ele não é daqui. Veio
do sul para visitar-nos. Lá as pessoas têm trejeitos diferentes com as
palavras. - O raciocínio imediato de Joshua impressionou Giácomo, que balançou
a cabeça afirmativamente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Nesse interim, Miguel
tentou imaginar onde estaria Minerva, foi quando sentiu um par de mãos mornas e
delicadas buscando tapar seus olhos em uma tentativa quase impossível. Ele
segurou ambas mãos pequenas e virou-se, dando de frente com o lindo sorriso de
Minerva e seus olhos griséu. Por pouco não a beijou de imediato e falou em
português, mas percebeu a presença de Diana:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Ciao, signore, come
stai stamattina?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;89&lt;/sup&gt; - Minerva sorriu e falou com Miguel, em
inglês:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;I missed you.
Dreamed of me?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;90&lt;/sup&gt; - Diana percebeu que a irmã pretendia excluí-la
da conversa e que fora bem íntimo o que falara para Miguel, pois seu rosto
enrubescera:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Ragazzo, Miguel, sai
dove posso trovare il giovane Giancarlo?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;91&lt;/sup&gt; - Minerva olhou com
espanto para a irmã:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Não, Diana. Eu lhe
contei que tipo de homem é esse italiano – Ao ouvir aquilo, Miguel precisou
conter-se. - Ele destrata pessoas somente por elas não serem italianos como
ele. Você não deveria... - Antes de concluir o que falava, Diana a interrompeu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Mia sorella&lt;/i&gt;, eu
entendo sua apreensão, mas quem é a &lt;i&gt;sorella maggiore&lt;/i&gt; dessa relação? -
Ela falou, com um sorriso luminoso. - Eu vou tratar de ter uma conversa com
Giarcarlo a respeito dessas atitudes dele, pode deixar. - E deu uma piscadela
para a irmã. - Agora aproveite bem o seu &lt;i&gt;bellissimo ragazzo italiano&lt;/i&gt;. -
E saiu, deixando Minerva e Miguel com os rostos roseados e esquentados.
Sentaram-se na praça, de mãos dadas, e começaram a conversar:&lt;i&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Como você consegue se
controlar entendendo tudo que nós falamos?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Eu estudo Educação
Física, então entendo bastante sobre perseverança e atitude. - Ele sorriu. -
Aqui, o que &#39;cê contou pra sua irmã?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- A verdade.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Qual verdade?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Que ele destratou vosso
primo de forma pré conceitual, somente por ele não ser &lt;i&gt;un discedente
legittima d&#39;italiano&lt;/i&gt;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Mas o Joshua pediu...&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- O Joshua pode pedir o
que bem desejar, mas não posso suportar uma pessoa ser destratada somente por
causa de suas origens. Não foi assim que meu pai nos ensinou. Hoje... - antes
de Minerva continuar, Miguel deu-lhe um beijo ardente, que somente não viu quem
não olhava para a praça da cidade. Ela correspondeu ao beijo com o mesmo ardor
e ambos ficaram naquele momento durante um tempo considerável, que parecia ter
feito o tempo parar, novamente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Observando a praça,
próximos a cantina, estavam Joshua, Giácomo, Irani e Bianca. Joshua parecia
apático a situação, forçando Giácomo a questioná-lo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Meu caro rapaz, está a
ficar com essa cara de ver o bonde passar. Nada vai dizer sobre o ato de vosso
primo, em praça pública?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Dizer o quê, Giácomo? -
Arguiu Joshua. - Antes de encontrá-lo, Miguel tomou ciência de um fato que ele
não lembrava e, sinceramente, já cheguei ao ponto de perceber que tudo, todas
as nossas ações nesse período do tempo são factuais, ou seja, o que tiver de
ser, será. - A atitude imparcial de Joshua assustou e espantou Giácomo.
Enquanto isso, na praça, o beijo do casal terminara:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Preciso lhe confessar
uma coisa. - Falou Miguel. - O sentimento que sinto por você, eu nunca tive por
nenhuma outra pessoa. Tô besta comigo mesmo, pois não tô acostumado com isso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Eu também aprecio muito
tua presença, Miguel. Gosto deveras de ti, mas o que eu quero saber é o que
esconde tanto? O que lhe aflige por dentro? - Miguel relembrou o que Joshua lhe
contara sobre Minerva e então pensou, &quot;foda-se&quot;:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Seguinte, vou te contar
tudo. Mas saca só, as coisas que vou te falar agora poderão ser absurdas e fora
do comum, então mantem a cachola fresca.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Quando você começa a
utilizar essas gírias da tua época, fico perdida. - Disse Minerva. - Mas
prometo que minha atenção estará voltada para ti e somente para ti. - Então
Miguel começo do principio, contando o que já havia contado, mas colocando as partes
que deixara de fora. A história perdurou até o fim do dia. Giácomo e Joshua,
que estavam na cantina, conversando com Irani e aprendendo alguns costumes dos
nativos da região, se despediram do indígena e foram na direção do casal. Vindo
de uma direção diferente, estavam Diana e Giancarlo, que aparentava
contrariado. Quando pararam perto de Miguel e Minerva, que pareciam ter
terminado a conversa, Giancarlo, a contragosto, dirigiu-se a Joshua:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Ragazzo, Josué, mi
piacerebbe scusarmi per il modo in cui ti ho trattato.&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;92&lt;/sup&gt; -
Joshua olhava para a cara de Giancarlo, espantado. Poucos, como Miguel,
conhecem como Joshua é. Como ele vinha convivendo esses dois dias, ouvindo
direto as pessoas falarem a sua volta em italiano, ele começava a assimilar as
palavras e compreender o que falavam, ou seja, ele entendeu uma parte do pedido
de desculpas de Giancarlo, mas não podia perder a oportunidade e fazer uma cara
de que não entendeu nada, forçando Miguel a falar-lhe, em inglês:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;You understand
everything he said and you&#39;re doing that poker face on purpose, is not it?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;93&lt;/sup&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Poker face?&lt;sup&gt;94&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt;
- questionou Minerva.&amp;nbsp; &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Who didn&#39;t
understand anything&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;95&lt;/sup&gt; - E Minerva soltou uma risadinha,
consternando Giancarlo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Guarda, tua sorella
sta ridendo di me.&lt;sup&gt;96&lt;/sup&gt; &lt;/i&gt;- Aborrecido, parecia que ia partir, quando
veio a resposta de Joshua, entre gaguejos:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;Io ... accetto ...
le tue scuse.&lt;sup&gt;97&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt; - E fez o semblante que Miguel mais odiava nele,
que era de sua superioridade intelectual. Todos estavam abismados e perplexos
com aquilo, boquiabertos e espantados de como Joshua articulara em italiano:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Apesar de gaguejar,
saiu-se &lt;i&gt;molto bene&lt;/i&gt;, jovem Josué. - elogiou Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- De onde veio isso? -
Questionou Minerva e, sabendo que Miguel não poderia responder, Joshua
articulou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Sempre tive facilidade
com idiomas, desde que as ouça constantemente e possa assimila-las, me saio
razoavelmente bem. - Se dirigindo para Miguel, Minerva questionou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;What did he mean
with this?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;98&lt;/sup&gt; -
No que Miguel respondeu, com um sorriso malicioso:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- &lt;i&gt;That he has a
fucking brain in that little head&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;99&lt;/sup&gt; - Sem palavras e
contrariado, Giancarlo baixou a cabeça e disse, somente:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Scusa&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;. - E
retirou-se, seguido por Diana que, antes de sair, de um sorriso simpático para
Joshua. Após eles criarem uma certa distância, todos bateram no ombro de Joshua
e o cumprimentaram:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Meu caro &lt;i&gt;ragazzo&lt;/i&gt;, - disse Giácomo, sorridente. –
nunca vi &lt;i&gt;mio sorello&lt;/i&gt; ficar tão... &lt;i&gt;stupito&lt;sup&gt;100&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt;. Então tens
facilidades com idiomas?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Bem, - Joshua começou a
explicar-se. – o que eu faço é guardar as palavras em minha memória, criando um
tipo de dicionário. Na medida que vou ouvindo-as, novamente, busco assimilá-las
e tento arranhar uma fala. Foi assim que aprendi a falar ao contrário em Aiarp.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Tu falas da primeira
aventura que tiveram com o tal Interportal? – Questionou Minerva. Joshua olhou
para Miguel e deu um sorriso solidário.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Pelo jeito Miguel já
lhe contou tudo, mesmo! – Joshua argumentou, sorrindo. – Mas deve ter sido a
versão orelha de livro da história.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Sim, ele me contou
tudo, great-&lt;i&gt;nephew&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;101&lt;/sup&gt; –
Minerva falou, sorrindo de volta. Giácomo não entendera o que acontecia, mas o
clima parecia mais leve e descontraído, então pontuou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;- Acho que devemos
retirar-nos, pois &lt;i&gt;a sua madre&lt;/i&gt; deve
estar &lt;i&gt;aspettarci. Andiamo a cena, giovani
uomini e donne.&lt;sup&gt;102&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt; - Enquanto Joshua e Giácomo saíam ombro a
ombro, logo atrás vinham Miguel e Minerva, de mãos dadas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial;&quot;&gt;Após o almoço e uma
sesta, Eneias voltou para a oficina, Giancarlo decidiu sair para conversar com
o dono da mercearia, novamente e, enquanto Minerva e Diana ajudavam sua mãe na
limpeza das louças, Giácomo, Joshua e Miguel foram para cantina, onde sentaram
para conversar:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Então vossa inteligência é prodigiosa dessa forma? Uma memória fotográfica. –
Argumentou Giácomo:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Pois é, Giácomo. Tem alguém na família que seja CDF assim? – Questionou Miguel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
&lt;i&gt;Non capisco&lt;/i&gt; o que quer dizer, Miguel, &lt;i&gt;ma non ricordo &lt;/i&gt;de ninguém
de nossa &lt;i&gt;famiglia&lt;/i&gt; com uma mente tão prodigiosa. Talvez venha de suas
origens paternas, &lt;i&gt;il giovane &lt;/i&gt;Joshua.&lt;sup&gt;103&lt;/sup&gt; – Respondeu Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Não sei de onde veio, sinceramente. – Colocou Joshua. – Nunca questionei minha
mãe e meu pai quanto a isso. Mas você sempre dizia que eu poderia ter puxado o
lado da &lt;i&gt;nonna&lt;/i&gt;, Giácomo, por causa de Minerva... Falando nisso. –
dirigiu-se a Miguel. – Você contou tudo para ela não foi?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
A versão resumida, mas sim. – Respondeu Miguel. – Contei tudo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Impressiona-me que tu compartilhaste com Minerva todo vosso conhecimento do
futuro, &lt;i&gt;il&lt;/i&gt; &lt;i&gt;giovane &lt;/i&gt;Miguel, - argumentou Giácomo. – mas vós não
compartilhais comigo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Giácomo, - disse Joshua. – não compartilhamos contigo, pois, ao contrário de Minerva,
com quem temos quase contato nenhum. Eu nunca conheci Minerva antes desses dias
que estamos aqui. E você, Miguel?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Também não a conhecia pessoalmente. – Miguel respondeu. - &amp;nbsp;&lt;i&gt;Nonna&lt;/i&gt; sempre falava dela, mas nunca a
tinha visto, somente em fotos, como do casamento de &lt;i&gt;nonna &lt;/i&gt;e &lt;i&gt;nonno. &lt;/i&gt;Ou
nos casamentos de meus pais e tios.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Sim. – Lembrou Joshua. – Nas fotos do casamento de meus pais, ela também
estava. Perguntei para minha mãe quem ela era e ela disse que era uma tia que
estava representando a &lt;i&gt;nonna&lt;/i&gt;. Na época nem liguei para isso. – Se voltou
para Giácomo. – Entende, Giácomo, você era mais do que uma pessoa nas fotos,
diferente de Minerva.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Então eu era somente uma presença nas fotos? – Joshua quase engasga ao ouvir a
voz de Minerva. Na presença da moça, todos levantaram de súbito:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Tia... Minerva, – gaguejou Joshua. – a quanto tempo está nos ouvindo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Não o suficiente, pelo que vejo. – Respondeu Minerva. – Bem, rapazes, só vim
até a cá, pois desejo prosear com o jovem Miguel, se nos permitirem. – Giácomo
e Joshua deram um sorriso concedente. Miguel saiu com Minerva e foram sentar na
praça, para conversar mais.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;Os
dias seguintes, se passaram de uma forma serena e cotidiana. Miguel e Minerva
passavam o tempo que tinham livres, juntos, pois ele acordava cedo, com Joshua,
para ajudar Giácomo em suas terras recém adquiridas e, às vezes, auxiliava
Giancarlo na mercearia, já que tinham se entendido após o pedido de desculpas.
Mesmo que desse pouca atenção a Joshua, Giancarlo não deixava de
cumprimenta-lo, e Joshua o respondia, com muito prazer, em italiano. Giácomo se
aproximara de Bianca, com o consentimento de Irani, e a cortejava com presentes
e visitando-a em sua aldeia.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;Passaram-se
três meses e Giancarlo preparou um almoço, em sua casa, sobre a mercearia – ele
e Giácomo haviam se mudado para lá – convidando a todos, até mesmo Joshua. Mas,
para sua surpresa, seu irmão chamara Irani e Bianca. Chamando-o ao quarto,
Giancarlo falou ao irmão:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Tú não podes &lt;i&gt;portare questo nativo&lt;/i&gt; para a cá. – Disse, de forma autoritária,
ao seu irmão. – É &lt;i&gt;um pranzo per gli italiani, gli indiani &lt;/i&gt;não saberão se
comportar.&lt;sup&gt;104&lt;/sup&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;Giancarlo
aprendera um pouco de português com Minerva, que era uma professora paciente e
dedicada:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Como sempre ocorre contigo, &lt;i&gt;fratello mio&lt;/i&gt;, - ponderou Giácomo. – Julgas
as pessoas sem, ao menos, &lt;i&gt;conoscerle&lt;/i&gt;. Irani e Bianca i miei ospiti. Se
não os quiser a cá, não terá &lt;i&gt;mia presenza, capisci&lt;/i&gt;. Quer isso na sua &lt;i&gt;festa
di matrimonio&lt;/i&gt;?&lt;sup&gt;105&lt;/sup&gt; – Mesmo aborrecidos, Giancarlo e Giácomo
retornaram para seus convidados. Giancarlo fingiu que a presença de Irani e
Bianca não existiam, mas isso não fazia diferença, pois os outros fizeram a
presença deles serem bem-vindas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;Após
terem comido generosamente, pois Giancarlo não poupara esforços para que o
almoço fosse maravilhoso – mesmo que quem tivesse feito a comida tivesse sido
Ceres, Minerva e Diana, ele que dera todos os produtos que vieram de sua
mercearia – ele convidou a todos para prestarem atenção nele:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
&lt;i&gt;Perdomani&lt;/i&gt; se todas as palavras não saírem &lt;i&gt;in portoghese&lt;/i&gt;. Minerva
tem sido &lt;i&gt;un&#39;insegnante eccellente&lt;/i&gt;, &lt;i&gt;ma&lt;/i&gt; tem sido &lt;i&gt;difficile
parlare&lt;/i&gt; algumas palavras. Convidei a todos a cá, &lt;i&gt;perché&lt;/i&gt; queria pedir
&lt;i&gt;a signor&lt;/i&gt; Eneias, levando em conta – olhou para Giácomo – &lt;i&gt;delle tradizioni&lt;/i&gt;
que temos &lt;i&gt;come pilastro della nostra società&lt;/i&gt;, a mão de sua &lt;i&gt;figlia&lt;/i&gt;
Diana &lt;i&gt;in matrimonio&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;106&lt;/sup&gt; – Todos, com exceção de Giácomo, sorriram
e olharam para Enéias esperando sua resposta. Enéias levantou e ficou diante de
Giancarlo, olhando direto nos olhos:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Meu rapaz, - começou Enéias. – sempre sonhei em &lt;i&gt;miei figlias&lt;/i&gt; conhecerem
homens dedicados, trabalhadores, que lhe dessem uma vida segura e de boa
providência. Vejo isso em ti, jovem Giancarlo. És dedicado aos seus afazeres,
ao seu negócio, mantendo uma vida saudável, sem vícios. Percebi, em ti, algumas
mudanças relevantes e, por isso, fico contente em conceder-lhe a mão de &lt;i&gt;mia
figlia&lt;/i&gt; Diana em casamento. – O aplauso foi uníssono, até mesmo Giácomo, que
parecia aborrecido, aplaudiu a decisão:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Sendo assim, - Giarcarlo dirigiu-se a Diana, ajoelhando diante dela, - &lt;i&gt;io ti
sposo, Diana&lt;/i&gt;. – e colocou em seu dedo uma bela aliança que encomendara.
Percebendo que Giácomo estava mais distante, Joshua foi até ele:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Parece aborrecido, Giácomo? – Questionou Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Aborrecimentos típicos com &lt;i&gt;mio fratello&lt;/i&gt;, &lt;i&gt;giovane &lt;/i&gt;Joshua. –
Respondeu Giácomo, com um sorriso sem sentido. – Nada com que precise se preocupar
em demasia. E aí? – Questionou, mudando de assunto. – Já se passaram três meses
e ainda a cá se encontram. Quando pretendem partir?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Pois é. – Argumentou Joshua, olhando na direção de Miguel, que sorria, abraçado
a Minerva. – Não tardará para partirmos. Minha preocupação é com Miguel.
Acredito que terei de conversar com Minerva sobre isso e não com ele, mas fico
temeroso dele se aborrecer, sendo assim, creio que terei de conversar com
ambos. Vai ser difícil, mas precisa ser feito. – Giácomo olhou para o casal,
que parecia totalmente distraído de tudo e plenamente felizes e abanou a
cabeça, em concordância com o que Joshua falara.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;Depois
do festim, saíram em comitiva em direção a residência de Eneias:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Me perdoem, por favor. – Joshua interrompeu a caminhada quando chegaram à
praça. – Preciso ter uma prosa com meu primo e vossa filha, se me permitirem. –
Eneias olhou firmemente para Joshua e depois direcionou o olhar para o casal, e
com um abano de cabeça, concordou com o pedido do jovem. Após eles se
afastarem, Joshua convidou-os para sentar, sabendo que não precisava mais fazer
uso de outros idiomas, prosseguiu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Acredito que sabem o meu motivo dessa parada repentina.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Eu não vou. – Sentenciou Miguel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Não é uma decisão somente sua, Miguel. – Argumentou Joshua. – Eu não posso
voltar sem você para a nossa época. Sem contar que sabemos bem que você voltará
comigo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Eu não posso voltar, Joshua. – Retrucou Miguel, com uma voz amargurada. – Não
posso fazer isso com Minerva... – antes que pudesse continuar, Minerva o
interrompeu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
&lt;i&gt;Miguel, amore mio, ti amo davvero&lt;/i&gt;,&lt;sup&gt;107&lt;/sup&gt; mas, por tudo que me
contaste, eu seguirei minha vida de forma que sua presença estará sempre
comigo. Você é parte de mim e eu sou parte de ti, e sempre seremos. – Ela deu
um sorriso. – Chega a ser estranho, pois eu me apaixonei pelo meu sobrinho-neto
e ele por mim. Definitivamente, o amor não tem fronteiras e pode transcender o
tempo. &lt;i&gt;Mio padre&lt;/i&gt;, uma vez me falou de um poeta, Virgílio. Já ouviu falar,
Joshua. – Ele consentiu com a cabeça. – Então, existe um poema dele que, em
determinada parte fala o seguinte, &lt;i&gt;“l&#39;amore vince tutto, l&#39;amore tutto
supporta”&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;108&lt;/sup&gt;, então sempre teremos um ao outro, mesmo que a
distância – sendo essa o tempo – seja longa. Em que anos vocês estão no seu tempo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Em 1993. – Respondeu Joshua, pois Miguel parecia arrebentado por dentro, sem
falar nada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Façamos o seguinte. Como disseste – Ela tocou o rosto de Miguel com um carinho
enorme – eu viverei minha vida em plenitude. Viajarei, conhecerei outros mundos,
outras pessoas. Terei minha vida toda para pensar sobre nós, sobre nosso amor
e, quem sabe, nos reencontraremos. Usando de tua forma de pensar, creio que
serei uma sessentona e tanto – não seria assim que tu falaria? – E o beijou nos
lábios. Uma lágrima correu do olho de Miguel, e ele retribuiu ao beijo, com uma
ardência de paixão avassaladora:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Amanhã falaremos mais disso. – Argumentou Miguel, com um tom de tristeza.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Não. – Pontuou Minerva. – Amanhã, bem cedo, partirão. – Ela olhou para Joshua.
– Vocês devem ir. Não quero despedidas. Quero guardar tudo que vivemos aqui, na
memória. Compreendeu, Joshua? – Ele abanou a cabeça, em concordância, com um
olhar triste. E se dirigiu a Miguel:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Miguel, eu sei pelo que está passando. – Miguel olhou com um semblante de ira,
mas foi breve, pois lembrou pelo que Joshua passara em Aiarp. – Simplesmente
não tínhamos como saber o que aconteceria. – Se voltou para Minerva. – Amanhã
partiremos cedo. Vamos para a pensão, Miguel! – Minerva, com uma lágrima correndo
pelo rosto, deu um último beijo na face de Miguel, levantou-se e foi para casa.
O primo de Joshua não parecia que conseguiria levantar-se dali. Ficou
cabisbaixo durante momentos a fio. Vendo-os na praça, Giácomo, que havia levado
Irani e Bianca até a aldeia deles após o festim, foi em sua direção:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Mais o que se passa com &lt;i&gt;giovane &lt;/i&gt;Miguel? Parece extremamente abalado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Iremos embora amanhã, Giácomo. – Respondeu Joshua. – Iremos no raiar do dia, a
pedido de Minerva. Ela não deseja despedidas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Então partiriam sem se despedir d’eu, pelo que aparenta. – Mencionou Giácomo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Me perdoe por isso, Giácomo, mas eu pensei em deixar Miguel na pousada e depois
iria falar contigo, me despedir e explicar que estaríamos de partida. –
Respondeu Joshua.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Compreendo. – Disse Giácomo. – &lt;i&gt;Bene&lt;/i&gt;, &lt;i&gt;giovane &lt;/i&gt;Joshua. Nunca
aceitarei que me chame de &lt;i&gt;nonno&lt;/i&gt;, mas sempre o aceitarei como se fosse
meu &lt;i&gt;nipote&lt;/i&gt;. – E lhe deu um abraço caloroso. – Cuide de ti mesmo e de teu
&lt;i&gt;cugino&lt;/i&gt;. &lt;i&gt;Addio, ragazzo mio&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;109&lt;/sup&gt; – E, com um sorriso e
os olhos marejados, Joshua respondeu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
&lt;i&gt;Addio, mio amato zio&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;110&lt;/sup&gt; – E viu Giácomo ir na direção da
mercearia. Foi até Miguel e ajudou-o a levantar-se. – Vamos nessa, Miguel.
Vamos para casa. – E, ao invés de irem para a pousada, procuraram uma carroça
que pudessem leva-los até a estação mais próxima e, de lá, pegaram o primeiro
trem para a capital. Chegaram bem tarde da noite e, sabendo que a caminhada era
longa, mas que não tinham nada a perder, começaram a andar na direção do canal
que os levaria até o clube de golfe, novamente. No caminho para o clube, nada
foi falado ou conversado. Em determinado momento, pois os calçados não eram
próprios para caminhada, tiraram os sapatos e as meias e sentiram o chão frio
de pedras. A Longa andança cansou Joshua, mas o preparo físico de Miguel o
deixou bem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;Miguel
estava taciturno, diferente. Joshua chegou a fazer alguns comentários na
intenção de puxar um assunto, mas Miguel somente sabia responder
monossilabicamente. No canal, quando chegaram, já era madrugada, e não viram
nenhum sinal de pessoas. Pegaram uma pequena jangada que estava enlaçada e,
então Miguel começou a remar, na direção do mangue que ficava atrás do clube.
Ao desembarcarem, tentaram caminhar em silêncio, para não despertar os vigias
do clube. À distância, viram um brilho fantasmagórico no local que deveriam ter
chegado e foram até ele, ouvindo alguém chamando à distância. Ignoraram o
chamado e, ao chegarem no brilho, o tocaram e sentiram um puxão no centro do
corpo e, quando virão, estavam vomitando na sala do Interportal:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
E então, como foi? – Questionou Fred assim que os viu. Miguel o olhou de uma
forma que parecia odiá-lo. Se dirigiu para Joshua e falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Vou trocar de roupa. – E saiu na direção de onde tinha deixado seus trajes,
antes de partir, há três meses atrás. Assim que ele saiu, Fred dirigiu-se
unicamente à seu aluno:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
O que aconteceu com ele?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
O que eu sabia que aconteceria, infelizmente. – Respondeu Joshua. – Ele
apaixonou-se pela nossa tia Minerva.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Como você sabia que isso ia acontecer, Joshua? – Perguntou Fred, com espanto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Antes de partirmos, contei ao meu tio-avô sobre nossa aventura em Aiarp e ele
não perguntou nada e nem ficou assustado, somente dizendo, “então já
aconteceu”. Eu fiquei abismado com aquilo e então ele me contou sobre nossa
passagem pelo tempo em que ele e &lt;i&gt;nonno&lt;/i&gt; Giancarlo haviam chegado ao
Brasil, foram ajudados por nós e do amor arrebatador entre Miguel e tia
Minerva.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;Sério,
professor, tentei evitar tudo, mas era como imaginávamos. O tempo não pode ser
mudado. Tudo o que tinha que acontecer, aconteceu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Quando me contou sobre essa viagem e o que poderia ocorrer, eu já suspeitava
dessa influência no tempo. Não há como modificar o que já existe, somente
deixar acontecer. – Refletiu Fred. Nesse momento, Miguel saiu do quarto,
segurando as roupas que tinha chegado até ali e entregou a Joshua:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Queime-as. – Pontuou. – Tô indo nessa. Tem problema?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Não Miguel. – Disse Joshua. – Vai nessa. Nos falamos depois. – E Miguel saiu
dali com o dia já raiando. Joshua olhou para seu professor e falou que ia se mudar
e dirigiu-se ao escritório, onde havia deixado suas roupas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;No
dia seguinte, Miguel acordou tarde e perdeu a hora da universidade. Sua mãe
falou com ele que havia ouvido um choro de seu quarto e ele respondeu que não
era nada, que estava tudo bem. Tomou café e saiu para correr. Quando chegou da
corrida viu um carro vermelho escuro parado na frente de sua casa. Assim que
entrava, ouviu um burburinho na sala, era a voz de sua mãe, que parecia animada,
e de outra pessoa, que ele não reconheceu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Miguel, é você? – Perguntou sua mãe. Ele então foi na direção da voz dela e se
deparou com uma senhora sentada na sala. Os cabelos dessa senhora eram uma
mistura de preto com prateado. Batiam nos ombros. Seu semblante era de uma pessoa
que envelhecera bem, com poucas rugas, mas bem bronzeada. Miguel, apesar da
idade na aparência daquela mulher, a reconheceu:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Miguel, essa é minha &lt;i&gt;zia&lt;/i&gt; Minerva. – Disse sua mãe, animada. – Eu falei
dela com você. É professora de idiomas e ajudou &lt;i&gt;babbo&lt;/i&gt; a aprender
português. Viajou – e ainda viaja – pelo mundo e montou uma escola de idiomas
aqui, ensinando inglês e italiano, além de ajudar italianos a aprender
português. – Minerva foi em direção à Miguel e disse:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
&lt;i&gt;Ciao, bel ragazzo italiano&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;101&lt;/sup&gt; – Aquilo fez com que Miguel
arregalasse os olhos de espanto. Ele ficou sem ação, até que sua mãe disse,
toda feliz:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Nossa, eu tinha até esquecido disso. – Se virou para Miguel. - Logo que você
nasceu, &lt;i&gt;zia&lt;/i&gt; Minerva foi-nos visitar na maternidade e disse exatamente
isso. Que bom que está aqui, &lt;i&gt;zia&lt;/i&gt;. Quanto tempo pretende ficar?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Não muito. – Ela disse. Se virou para Miguel. – Miguel? Aprendeste o italiano
devidamente? – Novamente ele ficara boquiaberto e sem reposta, deixando sua mãe
falar por ele:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Ah sim, &lt;i&gt;zia&lt;/i&gt;. &lt;i&gt;Babbo &lt;/i&gt;ensinou a ele, muito a contragosto. Queria
somente ensinar o filho de meu irmão, mas Miguel conseguiu convencê-lo. –
Minerva sorria, mas não tirava o olho de Miguel:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Cassandra, minha querida. – Disse Minerva à mãe de Miguel. – Poderia me trazer
uma xicara de café e alguma coisa para comer. Odeio comida de avião e não comi
nada até o momento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Lógico, &lt;i&gt;zia&lt;/i&gt;. – Respondeu a mãe de Miguel. – Meu querido, faça sala para &lt;i&gt;zia&lt;/i&gt;
Minerva, por favor. – Miguel somente balançou a cabeça, olhando para Minerva.
Eles se sentaram na mesma poltrona, e Minerva falou:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
&lt;i&gt;I missed you. Dreamed of me?&lt;sup&gt;102&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt; – Miguel agiu sem pensar e
abraçou a Minerva.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Sim. – falou-lhe ao pé do ouvido. – Senti sua falta e sonhei com você. – Ao
sair do abraço, olhou na direção da cozinha e, aos cochichos disse. – Como
sabia quando tínhamos voltado? ‘Cê tem uma bola de cristal ou algo assim? –
Minerva sorriu.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Não. – Terminou dizendo. – Há uns dias atrás entrei em contato com a
universidade que você e Joshua estudam e falei com o professor de Joshua, Fred
– achou eu –, e pedi que me informasse quando vocês retornassem da viagem que
estavam fazendo. Falei que era tia de ambos e ele prometeu que me diria quando
chegariam. Ontem, de madrugada, recebi uma mensagem eletrônica desse professor,
dizendo que vocês haviam chegado. Então me preparei e vim visita-lo. Faz tanto
tempo, &lt;i&gt;il mio bel ragazzo italiano&lt;/i&gt;.&lt;sup&gt;103&lt;/sup&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Isso é loucura. – Colocou Miguel, se levantando e indo na direção contrária à
dela. – Eu queria poder beija-la, mas não seria certo, não agora.&lt;i&gt; &lt;/i&gt;–
Minerva se levantou e foi na direção dele.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Sim, eu sei. – Tocou-o no ombro. – Não seria adequado fazermos isso, mesmo que
desejemos. Naquela época, naquele pequeno vilarejo, ainda não éramos tia e
sobrinho, mas agora. Como eu prometera, vivi uma vida maravilhosa, Miguel, e
nunca o esqueci. Nunca deixei de ama-lo, nenhum momento. Preferi não me casar,
mas vivenciei muitas coisas. Minha vida foi plena e maravilhosa, da melhor
forma que pude vive-la. Você é jovem, e lindo. Fiquei sabendo de suas aventuras
com as amigas de uma de suas primas e, a cada uma dessas suas vivências, senti
uma pontada de ciúmes, mas tinha ciência que era uma outra vida, sua primeira
vida. Agora você retornou e, com certeza, és uma outra pessoa. Essa eu chamo de
sua segunda vida, uma vida com uma nova experiência, uma nova vivência. Não se
negue a nada, Miguel. Apaixone-se, ame – se for possível –, pois tu és um lindo
homem, tanto por fora, quanto por dentro, e merece a felicidade que a vida lhe
trará. &lt;i&gt;Amore mio, ti amo davvero&lt;/i&gt;. – E tomou o rosto de Miguel entre as
mãos, baixando-o sua testa a altura de seus lábios e, carinhosamente, o beijou.
Ele sentiu uma gota pingar em sua testa e sabia que Minerva chorava, pois ele
também estava com lágrimas nos olhos. Quando olhou novamente nos olhos dela,
Minerva enxugava as lágrimas. – Faça-me um favor, diga a sua mãe que não
poderei aguardar. – Mas, antes que ela pudesse sair, Miguel segurou
delicadamente em sua mão:&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.45pt;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;-
Por favor, não vá. – Ele falou. – Eu não vivi uma vida com você, mas gostaria
de conhecer essa vida que você viveu. – Minerva sorriu e, de mãos dadas com
Miguel, seguiram para tomar café com a mãe de Miguel.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;line-height: 107%; mso-margin-bottom-alt: auto; mso-margin-top-alt: auto; text-align: justify; text-indent: 35.4pt;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; mso-bidi-font-family: Arial; mso-bidi-font-style: italic;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt;&quot;&gt;Traduções (via &lt;a href=&quot;https://translate.google.com.br/?hl=pt-BR&amp;amp;tab=iT#view=home&amp;amp;op=translate&amp;amp;sl=pt&amp;amp;tl=it&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Google Tradutor&lt;/a&gt;):&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;73 – O que está fazendo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 12.0pt;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;74 – O que houve, jovem Miguel?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;75 - Sinceramente, Giancarlo, não é nada que
possa lhe interessar. [...] Você demonstra um tremendo desprezo pelo meu primo
e está interessado em mim. Com licença!&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;76 - Mas isso é forma de se
tratar uma pessoa que se preocupa com ele?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;77 - Com licença minha irmã, senhor
Giancarlo, mas o Miguel está chateado com outra coisa. Desculpe.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;78 – Jovem (...)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;79 – O que vocês pensam que estão fazendo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;80 – Babbo precisa saber como Giancarlo o tratou. (...) - Ele não pode
destratá-lo, criando um pré conceito com sua pessoa.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;81 – Olha, eu entendo sua preocupação e agradeço, Minerva, mas mesmo que
você explique ao seu pai as ações preconceituosas de Giancarlo, ele não mudará.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;82 – Mas ele está andando com minha irmã. (...) - Babbo sempre disse
que, não importa as diferenças, devemos tratar todos iguais, pois não
conhecemos o amanhã.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;83 – Perdoe-me, jovem Miguel, mas vou levar minha filha para casa. Não
era para ela estar na rua, principalmente por ser uma moça de família.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;84 – Nossa (...) intensos (...) Agora (...) preço acessível.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;85 – (...) nosso pai (...) arrendado (...) por dinheiro (...) Casa de
câmbio (...) nossa atividade (...) meu irmão (...) eu (...).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;86 - Perdoe-me, jovem Miguel. Bom dia para você.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;87 - Será um prazer tê-lo para o almoço.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;88 - desaparecido&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;89 - Olá senhoritas. Como estão nesta manhã?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;90 – Senti saudades de você. Sonhou comigo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;91 – Rapaz Miguel, você sabe onde eu poderia encontrar o jovem
Giancarlo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;92 – Rapaz Josué, eu gostaria de pedir desculpas pela forma com tratei
você.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;93 - Você entendeu tudo que ele disse e está fazendo essa cara de
paisagem de propósito, não é?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;94 – Cara de paisagem?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;95 – Que não entendeu nada.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;96 – Olhe, sua irmã está rindo de mim.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;97 – Eu aceito suas desculpas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;98 – O que ele quis dizer?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;99 – Que ele tem um puta cérebro nessa cabeça pequena.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;100 – surpreso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;101 – sobrinho-neto.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;102 – (...) esperando por nós. Vamos cear, moços e moças.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;103 - Não entendi (...) mas não me lembro (...) família (...) jovem (...).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;104 – (...) podes trazer (...) almoço para italianos, indianos (...).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;105 – (...) meu irmão (...) conhecê-las. (...) meus convidados. (...)
não terá minha presença, entendeu. (...) festa de casamento?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;106 - Me perdoem (...) em português. (...) uma excelente professora, mas
(...) difícil falar (...) porque (...) senhor (...) as tradições que temos como
um pilar de nossa sociedade (...) em casamento.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;107 – Miguel, meu amor, te amo mesmo (...)&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;108 – “O amor a tudo vence, o amor a tudo suporta”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;109 – Adeus, meu menino.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;100 – Adeus, meu tio amado.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;101 – Olá, belo rapaz italiano.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;102 – Senti sua falta. Sonhou comigo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;103 – (...) meu belo rapaz italiano.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;bookman old style&amp;quot; , serif; font-size: 8.0pt;&quot;&gt;104 – Meu amor, te amo mesmo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/3429299076830098509/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/3429299076830098509?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3429299076830098509'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/3429299076830098509'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/03/discesa-quinta-parte.html' title='Prole - Quinta parte'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn6RWLhiezxteUIGqcyM-bQIA2Rh_6wAq3Hf9k4rXhjtlQBjeVFT-hNE2GNTs7XglXZS3JXHyfPZn2IH-hFTvJ51Xcn-Fh1Y2m0EkeqrD05KsfNSQ-nQFvzwTMV8ASukO3eHZRb1pgyOM/s72-c/Imigrante+italianos+em+Alfredo+Chaves.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-7166695473270801522</id><published>2019-01-25T00:25:00.001-02:00</published><updated>2025-09-10T23:05:03.971-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="A Maravilhosa Sra. Maisel"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Amazon Prime"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="streaming"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="série"/><title type='text'>A Maravilhosa Sra. Maisel (The Marvelous Mrs. Maisel, 2017-2023)</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzp2f3zh680D3-ECbVDnwfaWBvpFBCSyZz2VdQEaqlsbvSgzoQRB7_R2OmlgWk3O1qlU48HxJDM2aO7ElX7HFpBKDwkFydRrlyYJtdHr-FNpSPLflMhw1Az9BfZzi_9tADCb1dEX3iWA0/s1600/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1200&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzp2f3zh680D3-ECbVDnwfaWBvpFBCSyZz2VdQEaqlsbvSgzoQRB7_R2OmlgWk3O1qlU48HxJDM2aO7ElX7HFpBKDwkFydRrlyYJtdHr-FNpSPLflMhw1Az9BfZzi_9tADCb1dEX3iWA0/s400/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+1.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Miriam “Midge” Maisel (Rachel Brosnahan) é uma típica esposa
suburbana da década de 1950. Tem um apartamento que cuida de fazer a comida e
mante-la organizada, enquanto o marido trabalha para o sustento da família. Ela
tem dois filhos que passam a maior parte do tempo com seus pais, que moram no
mesmo prédio.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxFdHqdrRouG6crbechiToFQqv-JJN-ZLNSFX-P1mxmtNzB85r6RI0oPBE1Oub8S24V_Silplbld6gQNP9AEjiTlwhlHZhVjCfASUcbBx5vTAmowZ0R060dU2w7llfo-erx6Lq9jk178I/s1600/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1069&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxFdHqdrRouG6crbechiToFQqv-JJN-ZLNSFX-P1mxmtNzB85r6RI0oPBE1Oub8S24V_Silplbld6gQNP9AEjiTlwhlHZhVjCfASUcbBx5vTAmowZ0R060dU2w7llfo-erx6Lq9jk178I/s400/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Midge e seu marido, Joel Maisel (Michael Zegen), são de
família judias e se conheceram na faculdade. Ele é um administrador de empresa,
mas não se sente bem no local onde trabalha, vendo-se estagnado. Então Joel
decide se tornar &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;stand up comedy&lt;/i&gt;,
contando com total apoio de sua esposa, ele busca apresentações no Gaslight
Cafe, uma boate gerenciada por Susie Myerson (Alex Bornstein), uma mulher
difícil de dobrar e bem ignorante. Após uma péssima apresentação, Joel decide
terminar o casamento com Midge e revela estar tendo um caso com a secretária.
Depois de se embebedar, Midge se apresenta no Gaslight e é presa, aonde conhece
o comediante Leny Bruce (Luke Kirby). Susie paga a fiança de Midge e a convence
de que ela nasceu para os palcos, então, a partir daí ela tenta seguir em
frente com sua vida e, ao mesmo tempo, ter uma carreira de comediante as escondidas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh42hBR2kla25yliYx_4P9yUCR1keffCeTq6rp6kpwZIEBYEuYxwhxc9U-Lg9J0pkeekVEFtKu1FHWcZjKA5UV-h7JH7u9xDxK3jQQAKOmvc1uNkOOA9MiT9GhP1ETAWFteRBduuB_kQqA/s1600/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;450&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh42hBR2kla25yliYx_4P9yUCR1keffCeTq6rp6kpwZIEBYEuYxwhxc9U-Lg9J0pkeekVEFtKu1FHWcZjKA5UV-h7JH7u9xDxK3jQQAKOmvc1uNkOOA9MiT9GhP1ETAWFteRBduuB_kQqA/s400/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+3.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“A Matravilhosa Sra. Maisel” teve sua primeira temporada
lançada no sistema streaming da Amazon em 2017 e, de cara, teve grande
repercussão. A série é um retrato de uma época onde a mulher era – quase – um
objeto da casa. Mulheres independentes eram raras, principalmente iguais a
Midge Maisel, cuja a vida estava no auge daquela sociedade patriarcal. Tinha
casa, dois filhos, um marido trabalhador. Ela parecisa feliz com tudo aquilo,
principalmente ao ver o marido fazer o que ela poderia fazer, ou seja, ser uma
grande comediante. Quando temos a quebra desse sistema, a primeira coisa que
fazem é culpa-la de não ter sido uma boa esposa, então vemos a quebra interna,
o ligar do botão “F***-SE” e extravasar. A independência de Midge vem aí, nesse
momento que se solta no palco do Gaslight Café. Daí por diante, ela vai se
descobrindo e amadurecendo seu talento com o passar do tempo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUIyBxstr7sLRIOWd7WTmgpttrUqPHN3Wl258lSQmkiEY-7PAVbUc9_DDc3eVYID8-HrATbI3mht1U6O2F7JzVPB3SQNP8AohPykRuQQ4dzo2FpVveJo-Lwo1Yl_CnfFcgV8TObKc8QBU/s1600/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1069&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUIyBxstr7sLRIOWd7WTmgpttrUqPHN3Wl258lSQmkiEY-7PAVbUc9_DDc3eVYID8-HrATbI3mht1U6O2F7JzVPB3SQNP8AohPykRuQQ4dzo2FpVveJo-Lwo1Yl_CnfFcgV8TObKc8QBU/s400/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+4.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Mesmo que pareça um drama chato, não é. “A Maravilhosa Sra.
Maisel” é uma comédia divertida, com momentos – bem raros – picantes. Não é a
típica comédia para se ver em família, mas também não pode deixar de ser vista.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEism7vnhRhsnNMOF9X_PHlWnxMd2WZMit35T-hqJiOI51731G4d20sEcUpik6kAVgky-f7HafAeXsy55TPvI54JWcK0oT5FKS116qza5fgBQSIsdYR9q6sU6vpteP4qiRRflCHTRzvG7ZM/s1600/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+5.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;600&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEism7vnhRhsnNMOF9X_PHlWnxMd2WZMit35T-hqJiOI51731G4d20sEcUpik6kAVgky-f7HafAeXsy55TPvI54JWcK0oT5FKS116qza5fgBQSIsdYR9q6sU6vpteP4qiRRflCHTRzvG7ZM/s400/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+5.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Os trabalhos de cena dos atores é muito bem realizado. Você
vê um entrosamento entre todos os atores. E é sempre legal ver rostos
conhecidos em cena. Temos atores conhecidos como Marin Hinkle (Two and a Half
Man), Tony Shalhoub (Monk), Kevin Pollak (Mad About You), David Paymer (The
Good Wife), Jane Lynch (Glee), entre outros, ao lado de outros – que podem não
ser novos, mas com menos regularidade – como Rachel Brosnahan, Michaekl Zegen e
Alex Bronstein. Todos sob a batuta talentosa de Amy Sherman-Palladino, que nos
dá uma série que é difícil para de ver.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1yMG7vCA_GmLK4Q5AxaHwTRBx-eI_JYsfE5H0eSTBRU3Bx8bfjVnTz8dcybDd0b1pAJVsPoWuuaZtJl0E7TDtGYWX38jAr1aq_h-TcdLZusaE9aeZ9TiC2_uounUgUZ6CpNsgSM4x9_U/s1600/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+6.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;562&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;223&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh1yMG7vCA_GmLK4Q5AxaHwTRBx-eI_JYsfE5H0eSTBRU3Bx8bfjVnTz8dcybDd0b1pAJVsPoWuuaZtJl0E7TDtGYWX38jAr1aq_h-TcdLZusaE9aeZ9TiC2_uounUgUZ6CpNsgSM4x9_U/s400/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+6.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Sinceramente, eu esperava mais uma comédia comedida e sem
muitas nuances e desenrolares da história, mas não é o caso de “A Maravilhosa
Sra. Maisel”, pois você nunca sabe o que esperar que vai acontecer, como em um
verdadeiro &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;stand up comedy&lt;/i&gt;, onde você
pode ter tudo preparado ou pode ser completamente original e improvisar,
conseguindo os dez minutos de gargalhada tão desejados.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“A Maravilha Sra. Maisel” é entretenimento gostoso e com
garantia de diversão.&lt;u&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/u&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/7166695473270801522/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/7166695473270801522?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/7166695473270801522'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/7166695473270801522'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/01/a-maravilhosa-sra-maisel-marvelous-mrs.html' title='A Maravilhosa Sra. Maisel (The Marvelous Mrs. Maisel, 2017-2023)'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgzp2f3zh680D3-ECbVDnwfaWBvpFBCSyZz2VdQEaqlsbvSgzoQRB7_R2OmlgWk3O1qlU48HxJDM2aO7ElX7HFpBKDwkFydRrlyYJtdHr-FNpSPLflMhw1Az9BfZzi_9tADCb1dEX3iWA0/s72-c/The+Marvelous+Mrs.+Maisel+1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-330805368832171432</id><published>2019-01-03T14:10:00.001-02:00</published><updated>2019-01-03T14:10:55.333-02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Bradley Cooper"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="filme"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Lady Gaga"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Nasce Uma Estrela"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="resenha"/><title type='text'>Nasce Uma Estrela (2018)</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrw74IHXMamulSgnOkNJPRaIwxhw89MZ_GTcUzsy7weYV0_Sqv6528vlyybcbs9BoxXG3JfaY5oVS5VRzaSZqfHT9_hpHiVYZ7OXtkDvdPCDGzKlT8I6b-Tr6dzdT_aNRjCSvtXPO9DLo/s1600/a-star-is-born-1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;705&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;235&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrw74IHXMamulSgnOkNJPRaIwxhw89MZ_GTcUzsy7weYV0_Sqv6528vlyybcbs9BoxXG3JfaY5oVS5VRzaSZqfHT9_hpHiVYZ7OXtkDvdPCDGzKlT8I6b-Tr6dzdT_aNRjCSvtXPO9DLo/s400/a-star-is-born-1.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A história da mais nova adaptação de “Nasce Uma Estrela” começa
com o cantor de música country Jackson Maine (Bradley Cooper). Após um show,
ele parte na busca de um bar para continuar sustentando um dos seus vícios, a
bebida.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWxmT3tJ48_MJLaH4PPy8d5fwVtFlzItdXT7Z5mDhsud8YmYSpdJM52RLnGttFom-szPR_60EwOGQX6ymoIAxrLiERIwPzHyQ8aJSn-fxmjpSmQwyquJq4e-zTLKa4_m3esaAnsou1MxI/s1600/a-star-is-born-2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;800&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWxmT3tJ48_MJLaH4PPy8d5fwVtFlzItdXT7Z5mDhsud8YmYSpdJM52RLnGttFom-szPR_60EwOGQX6ymoIAxrLiERIwPzHyQ8aJSn-fxmjpSmQwyquJq4e-zTLKa4_m3esaAnsou1MxI/s400/a-star-is-born-2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Maine tem problemas sérios com bebidas e drogas, mas o palco
ele consegue extravasar seus demônios. Ele chega em uma boate de drag queens
onde conhece a cantora Ally (Lady Gaga), interpretando “La Vie em Rose”, e Piaf.
Ally é uma atendente de um hotel de luxo e, nas suas horas vagas, gosta de
cantar em um bar de suas amigas. Nessa mesma noite, Jackson descobre que Ally é
mais do que uma excelente cantora, pois ela lhe dá uma mostra de uma composição
que está fazendo e a convida para ir a um show dele. Mesmo reticente, Ally
decide ir e sua música é cantada por Jackson, que a convida a cantar com ele,
dando início a sua carreira como cantora.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTK8XNYg9Yw8DTj_QipiTwLNDu-PjdkDEYSabgH9NHpf2leAdYWHpYoUiiL-nrxc8r7Yn-eaDQD7QZkcvXpLaJdLvwH3Y2F-MWPTnt4lLYf-LE-piJUenZxb0_swYIGPgTeu1goNek_fw/s1600/A+Star+Is+Born+%25281937%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;612&quot; data-original-width=&quot;816&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTK8XNYg9Yw8DTj_QipiTwLNDu-PjdkDEYSabgH9NHpf2leAdYWHpYoUiiL-nrxc8r7Yn-eaDQD7QZkcvXpLaJdLvwH3Y2F-MWPTnt4lLYf-LE-piJUenZxb0_swYIGPgTeu1goNek_fw/s400/A+Star+Is+Born+%25281937%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“Nasce Uma Estrela” é um filme que teve seu primeiro roteiro
escrito em 1937, onde uma jovem do interior corria atrás do sonho de ser atriz
e é ajudada por um ator famoso que, devido ao vício em bebidas, encontra-se em
decadência. A primeira versão foi estrelada por&lt;span style=&quot;mso-spacerun: yes;&quot;&gt;&amp;nbsp;
&lt;/span&gt;Janet Gaynor e Fredric March.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRytSMIMiejYOweJeXqsGiLngWItRXjdKBSD2Oh82Qi2KdRJq_kfm_wgQDEsg2W7VkKB5wTXXZ-7NsyAZbBVQHsQ5M0v7cokLtOT_w4Qy91Givsd7XnR94BNeZCsJW18c49iXBNzsv1EQ/s1600/A+Star+Is+Born+%25281954%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;413&quot; data-original-width=&quot;550&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRytSMIMiejYOweJeXqsGiLngWItRXjdKBSD2Oh82Qi2KdRJq_kfm_wgQDEsg2W7VkKB5wTXXZ-7NsyAZbBVQHsQ5M0v7cokLtOT_w4Qy91Givsd7XnR94BNeZCsJW18c49iXBNzsv1EQ/s400/A+Star+Is+Born+%25281954%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A segunda versão do filme foi lançada em
1954, relançando a atriz Judy Garland, que estava há quatro anos sem realizar
trabalhos significativos. Ela era uma aspirante a cantora que conhece o cantor
em decadência Norman Maine, interpretado por James Mason, que é salvo por ela.
Daí em diante, Maine busca lança-la ao estrelato como atriz.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgx5VRXE7GruWuzAihHVW0hbu-hP6RDDtbmOcR5rd1NxaiVy1oLcTglPQMFfQRN2NoGuf-d86VQym_CwO9KktwE_nGVDzAt0BP_9cL9icT4G916Hkry79nU4nRfmt9OA0Zqfo1SkGkVkPE/s1600/A+Star+Is+Born+%25281976%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgx5VRXE7GruWuzAihHVW0hbu-hP6RDDtbmOcR5rd1NxaiVy1oLcTglPQMFfQRN2NoGuf-d86VQym_CwO9KktwE_nGVDzAt0BP_9cL9icT4G916Hkry79nU4nRfmt9OA0Zqfo1SkGkVkPE/s400/A+Star+Is+Born+%25281976%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Na terceira versão do filme, de 1976, estrelado por Barbra
Streisand e Kris Kristofferson, ele é uma estrela do rock com problemas sérios
de bebida. Seu produtor, interpretado por Gary Busey, o leva a uma boate onde
conhece a cantora Esther Hoffman, mas se mete em uma briga com um fã. Esther o
ajuda a fugir pelos fundos. Depois de vários desencontros e encontros, os dois
se acertam e quando John – personagem de Kristofferson – vê Esther cantando sua
música, a leva para seu concerto e a coloca no palco para cantar, iniciando a
ascensão dela.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUoxlQy_mPu4uMg6a5PtCDBwGdUiVhKX7CaLb3thx22KP-rIvf02xYwxy0ttd1N281ZbGLuiypZ7G32cfnaF8ULnVvQzlFnd-W_em1rEG1C2cPD1yUB_AOVnVIkVH20MxJLJyOaU7xKtA/s1600/a-star-is-born-5.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhUoxlQy_mPu4uMg6a5PtCDBwGdUiVhKX7CaLb3thx22KP-rIvf02xYwxy0ttd1N281ZbGLuiypZ7G32cfnaF8ULnVvQzlFnd-W_em1rEG1C2cPD1yUB_AOVnVIkVH20MxJLJyOaU7xKtA/s400/a-star-is-born-5.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Nesse novo filme a temática segue com os vícios, a ascensão
da personagem, mas Bradley Cooper vai um pouco mais além na história. Sim,
Cooper ajuda no roteiro, ao lado de Eli Roth e Will Fetters, dirige o filme e
faz o personagem central, mostrando que ele consegue ser multifacetado, e
impressiona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgBRhQZtZlzuTJwRknBX0lk2geKCmhVJPRJR7stj_wpqAOnYwt0aeZfSvaBJCDU0rvT49D9srmHdSuq8U7EqumMQ36tvQyA_nfIANoba61TL7m3hkf3YllFCXueDo9WiV5Cc3tzt558tIE/s1600/a-star-is-born-7.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;415&quot; data-original-width=&quot;992&quot; height=&quot;166&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgBRhQZtZlzuTJwRknBX0lk2geKCmhVJPRJR7stj_wpqAOnYwt0aeZfSvaBJCDU0rvT49D9srmHdSuq8U7EqumMQ36tvQyA_nfIANoba61TL7m3hkf3YllFCXueDo9WiV5Cc3tzt558tIE/s400/a-star-is-born-7.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Seu trabalho com o personagem Jackson Maine é impressionante
e parece extremamente natural. Outra pessoa que me impressionou foi a
cantora/atriz – sim, podemos chama-la assim – Lady Gaga.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Sendo bem sincero, nunca me interessei pela cantora e suas
músicas, apesar de ter amigos, amigas e amig@s que curtem muito. Para mim, Lady
Gaga era mais performática do que cantora. Mas vendo-a sem aquela maquiagem
escandalosa e, principalmente, cantando Edith Piaf – dane-se, Piaf é uma
cantora F-O-D-A –, sinceramente, decidi rever meus conceitos. Gaga canta muito,
e tem uma beleza que, acredito eu, nem ela mesmo conhece. A cantora
performática deu lugar a uma atriz que impressiona na interpretação.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1ct7czqijqSdYWNQFyvD2NvkC73sueGnxKuTMwzcxQIIOkifaqUv-4NcAAOguy-65O2lNO6b0as6yKBaXIggo9G66mtISVPC3HMgY6rXh_Fympektrr9FVKzD2DkvxySuszotypFCxyk/s1600/a-star-is-born-4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1ct7czqijqSdYWNQFyvD2NvkC73sueGnxKuTMwzcxQIIOkifaqUv-4NcAAOguy-65O2lNO6b0as6yKBaXIggo9G66mtISVPC3HMgY6rXh_Fympektrr9FVKzD2DkvxySuszotypFCxyk/s400/a-star-is-born-4.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Outra coisa fantástica de todo o filme é que, a maioria das
músicas cantadas por Cooper e Gaga são de composições deles, ou seja, são
músicas originais para o filme. O ponto alto fica para a música “Shallow”, composta por Lady Gaga, Mark Honson, Antonio Rossomando e Andrrew Wyatt, mas as músicas com composição de Bradley Cooper e Lukas Nelson – filho
do cantor Willie Nelson – são muito boas também e, para mim, o ponto alto é a música &quot;I&#39;ll Never Love Again&quot;.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;center&gt;
&lt;iframe allow=&quot;accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture&quot; allowfullscreen=&quot;&quot; frameborder=&quot;0&quot; height=&quot;315&quot; src=&quot;https://www.youtube.com/embed/GokZ2-hZbMQ&quot; width=&quot;560&quot;&gt;&lt;/iframe&gt;
&lt;/center&gt;
Uma coisa que percebi, sutilmente, no filme foi o assunto
sobre depressão. Quem presta atenção aos sinais percebe que o persona de
Bradley Cooper, Jackson Maine, tem um leve grau de depressão, mas que aumenta
gradativamente. Sua primeira válvula de escape é a música, onde ele pode
extravasar, mas quando essa não mostra mais solução, ele busca na bebida e nas
drogas. O momento que ele declara ter depressão passa quase desapercebidamente
no filme. É uma questão de juntar os pontos.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Não é a primeira vez que Cooper trabalha sobre esse assunto.
Em “O Lado Bom da Vida”, que ele trabalha ao lado da atriz Jennifer Lawrence –
ambos ganharam o prêmio de Melhor Ator da Academia – também trata desse
assunto, mas de forma mais aberta do que em “Nasce Uma Estrela”, principalmente
por não ser o assunto central da trama, que é a ascensão da personagem Ally,
interpretada por Lady Gaga.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYu2PreRpUOYx_1YwcIMnP_x6MiKcbbBUuoTJ5lULWud3rLseggkTnFAm2OTKVoioDLcTUKoEPH4Iq1nIvzMcy0YepD4Q86a0D9ukHHf_RloX-fMT5YuSOAJgpl2LQn3fiLSheyfthwVk/s1600/a-star-is-born-6.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;497&quot; data-original-width=&quot;780&quot; height=&quot;253&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhYu2PreRpUOYx_1YwcIMnP_x6MiKcbbBUuoTJ5lULWud3rLseggkTnFAm2OTKVoioDLcTUKoEPH4Iq1nIvzMcy0YepD4Q86a0D9ukHHf_RloX-fMT5YuSOAJgpl2LQn3fiLSheyfthwVk/s400/a-star-is-born-6.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Como já disse, tenho que rever meus conceitos quanto a atriz
– que em 2016 ganhou o Prêmio de Melhor Atriz em Série Limitada por “American
Horro Story” – e cantora. Gaga mostra todo o drama da personagem. Sua ligação visceral
com o personagem de Cooper, sua dedicação e fidelidade a ele, que a descobriu
em uma boate. Ela te cativa com sua interpretação como Ally, sem contar que cantando...
eu já disse que tenho que rever meus conceitos quanto a Lady Gaga?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
O filme tem muita base na adaptação de 1976, mas com menos
violência e mais drama, o que já o deixa diferente.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtRA-bhJa3DAOCLAzvomc1MtgdF_5UWkgJnwxjqxoUJSAKc7P256DBIMNx8lW60USo9RQ5tPrTaWWbm88e6EPNTXALz0FdjtWZ_td8VbNZYx9tj4HZOiueuRpaJtmxKA3VN0jQFjoz110/s1600/a-star-is-born-3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;682&quot; data-original-width=&quot;1023&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtRA-bhJa3DAOCLAzvomc1MtgdF_5UWkgJnwxjqxoUJSAKc7P256DBIMNx8lW60USo9RQ5tPrTaWWbm88e6EPNTXALz0FdjtWZ_td8VbNZYx9tj4HZOiueuRpaJtmxKA3VN0jQFjoz110/s400/a-star-is-born-3.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
“Nasce Uma Estrela” é um filme para se assistir e pensar que,
quando você menos pode esperar, o sucesso pode vir, desde que você demonstre o
desejo que isso ocorra.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/330805368832171432/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/330805368832171432?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/330805368832171432'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/330805368832171432'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2019/01/nasce-uma-estrela-2018.html' title='Nasce Uma Estrela (2018)'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjrw74IHXMamulSgnOkNJPRaIwxhw89MZ_GTcUzsy7weYV0_Sqv6528vlyybcbs9BoxXG3JfaY5oVS5VRzaSZqfHT9_hpHiVYZ7OXtkDvdPCDGzKlT8I6b-Tr6dzdT_aNRjCSvtXPO9DLo/s72-c/a-star-is-born-1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-8536357086391835786</id><published>2018-12-10T21:41:00.000-02:00</published><updated>2018-12-10T21:41:43.880-02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Elle Fanning"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Frankenstein"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="John Polidori"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Lord Byron"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Mary Shelley"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Netflix"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Percy Bysshe Shelley"/><title type='text'>Mary Shelley (2017)</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKOPwZSZ96Nqe_3Ngkz7YucgQtBQ2PyN8YjTV8BWg5JhtY5arfM1S1dPMXtB53_EFnQ528b0MdgdXKgGBM3aK28pHIKerBW8GY8YnRrGbqLk2Mv1Pw3yulsSKA1xeUyEgbDweblag3tA8/s1600/Mary+Shelley+2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;630&quot; data-original-width=&quot;1200&quot; height=&quot;210&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKOPwZSZ96Nqe_3Ngkz7YucgQtBQ2PyN8YjTV8BWg5JhtY5arfM1S1dPMXtB53_EFnQ528b0MdgdXKgGBM3aK28pHIKerBW8GY8YnRrGbqLk2Mv1Pw3yulsSKA1xeUyEgbDweblag3tA8/s400/Mary+Shelley+2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Em 1813, Mary Wollstonecraft Godwin (Elle Fanning), durante
uma estada na casa de William Baxter (Derek Ridell) e sua filha Isabel Baxter
(Maisie Williams), na Escócia, conhece o poeta Percy Bysshe Shelley (Douglas
Booth), por quem se apaixona.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Depois de retornar para casa, Mary somente retornaria a ver
Percy quando este se torna &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;protégée&lt;/i&gt;
de seu pai, William Godwin (Stephen Dillane). Mary Godwin, como sua mãe, gosta
de escrever e constantemente transcreve os livros escritos dela, sem ter uma
identidade de escrita própria.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEji-9aVwITtnkdTfInbCQpQrrE-MEHBnE4JfbEZ6g8ZYO_wHNOmvZRBeRejHDqM2dM0n1O-bc_B25RbdMxtrUZVVh4MUQPjj5mANtE8-Fsd-W16n_XG7IlFLFqK74f49LL6attDYacyekg/s1600/Mary+Shelley+3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;480&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;300&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEji-9aVwITtnkdTfInbCQpQrrE-MEHBnE4JfbEZ6g8ZYO_wHNOmvZRBeRejHDqM2dM0n1O-bc_B25RbdMxtrUZVVh4MUQPjj5mANtE8-Fsd-W16n_XG7IlFLFqK74f49LL6attDYacyekg/s400/Mary+Shelley+3.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Mary se envolve em um enorme escândalo para sua época, pois
Percy Shelley era casado com Harriet Shelley (Ciara Charteris), com quem tinha
uma filha. Ela decide então fugiu com Percy, levando sua irmã Claire Clairmont
Godwin (Bel Powley) consigo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Passando por desespero, desconfiança, perda e descoberta, Mary
viaja com sua irmã – então grávida – e Percy Shelley para Genebra, onde passariam
um tempo em uma mansão, a &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Villa Diodati&lt;/i&gt;,
alugada por Lord Byron (Tom Sturridge), um &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;bom
vivant&lt;/i&gt; e libertino que viajava com o jovem médico, John Polidori (Ben Hardy).
Lá, durante uma noite de chuva, eles são desafiados por Byron a criar uma
história de terror. Então, após ter tido um pesadelo horrível, Mary concebe uma
das maiores obras literárias de terror do século XIX, se tornando uma das
maiores escritoras de sua época.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXmeqmO5JP95nVh8kqeBDTNHZ_KzH17MvGV9LvtO4a4W5O8w47o04J5OemPw-yLjS4SfA9sxtDttJbxwHZfMfiVPFrY5VKqkWETUTrkVvb2hnkyhTtNiGspL-Lz1cOcwv-9uAC_sstOGI/s1600/Mary+Shelley+4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1000&quot; data-original-width=&quot;1499&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXmeqmO5JP95nVh8kqeBDTNHZ_KzH17MvGV9LvtO4a4W5O8w47o04J5OemPw-yLjS4SfA9sxtDttJbxwHZfMfiVPFrY5VKqkWETUTrkVvb2hnkyhTtNiGspL-Lz1cOcwv-9uAC_sstOGI/s400/Mary+Shelley+4.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“Mary Shelley” é a história da criadora de Frankenstein.
Nela vemos Elle Fanning interpretando a protagonista de forma estupenda. Lógico
que o filme tem sua própria interpretação da história, dando mais volume a luta
das mulheres por reconhecimento, algo que já vinha acontecendo desde o final do
século XVIII.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuCAX0GQDDRFz5Z27xcvmXdBa5c-1CvBhfy2p-KtqduptRuE9SKGgoccCsgyQD-lByMh7_hJSebHSoJat8T5mzF9JBzZ9cR4MUIF7WhHCSDWbA2XTD8aOhUhommj_WrE9aQgVvmLK0BNc/s1600/Mary+Shelley+6.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;485&quot; data-original-width=&quot;777&quot; height=&quot;248&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjuCAX0GQDDRFz5Z27xcvmXdBa5c-1CvBhfy2p-KtqduptRuE9SKGgoccCsgyQD-lByMh7_hJSebHSoJat8T5mzF9JBzZ9cR4MUIF7WhHCSDWbA2XTD8aOhUhommj_WrE9aQgVvmLK0BNc/s400/Mary+Shelley+6.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Mulheres escritoras não possuíam reconhecimento em meio a
sociedade paternalista e machista, elas tinham de fazer publicações anônimas ou
aceitar que homens tivessem o reconhecimento de suas escrituras. Uma dessas
mulheres, que lutou pelo direito de ter reconhecimento, foi Mary Wollstonecraft
(1759-1797). A mãe de Mary Shelley era uma filosofa e escritora feminista que
escreveu “&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;A Vindication of the Rights of
Woman&lt;/i&gt;”, em busca dos direitos das mulheres. Seu marido, William Godwin
(1756-1836), era um árduo lutador pelos direitos das mulheres assumirem as
titulaturas de suas obras. Ele, um anarquista, conseguiu com que as obras de
sua esposa fossem reconhecidas com dela e, depois, conseguiu o mesmo por sua
filha, Mary Shelley.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGwdBaKW8Au2eIgrqihIUps_NxdmHm_7o5g4mR_Y-0CvjOUfH9hx_nBFibMhlMWCq1yqCIGSCPytiwJuI8ZwFpbAGBT8NaRYIGZo-bjB2a_X75TVdoACLT8mzFrJPiBVucWYHGnt32Dvg/s1600/Mary+Shelley+5.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;411&quot; data-original-width=&quot;616&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGwdBaKW8Au2eIgrqihIUps_NxdmHm_7o5g4mR_Y-0CvjOUfH9hx_nBFibMhlMWCq1yqCIGSCPytiwJuI8ZwFpbAGBT8NaRYIGZo-bjB2a_X75TVdoACLT8mzFrJPiBVucWYHGnt32Dvg/s400/Mary+Shelley+5.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A vida de Mary Shelley não foi fácil, pois ao se envolver
com Percy Shelley, terminou causando um grande escândalo na sociedade inglesa.
Percy Bysshe Shelley era de uma família abastada. Seu pai era membro do
parlamento e sua mãe possuía terras. Após o escândalo, ele perdeu sua herança,
ficando somente com o dinheiro de suas publicações, o que não era muito. Ele
era um devoto a boêmia, se envolvendo com uma classe de poetas não bem quista. As
coisas somente pioraram quando sua irmã terminou engravidando de Lord Byron,
pois ele não queria o filho. Tudo isso, mais a perda de um filho, levaram Mary
a compor sua obra única e, porque não, máxima.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIrZnbMnN5YGURRRwPRkO5Ju53RsB4HY8rAcU7AGGwQLERZ8Xz5JQ5dJwT2eLyBdeYM1JOeV4vH059PY06v_C9XX2_ET8GbJVvykq44lXSFPPxFP5hM9bjNnE9XBffhAwZUPK_x-8dj58/s1600/Mary+Shelley+7.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;563&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIrZnbMnN5YGURRRwPRkO5Ju53RsB4HY8rAcU7AGGwQLERZ8Xz5JQ5dJwT2eLyBdeYM1JOeV4vH059PY06v_C9XX2_ET8GbJVvykq44lXSFPPxFP5hM9bjNnE9XBffhAwZUPK_x-8dj58/s400/Mary+Shelley+7.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Percebe-se no filme de onde vem as ideias que ela tem para a
composição de Frankenstein. A visita a exposição “Fantasmagoria”, onde ela vê
um sapo reagir a estímulos elétricos. Sua depressão após a perda da filha, sua
decepção com o marido, a frustração de sua irmã com a recusa de Byron. Tudo é
demonstrado em “Mary Shelley”. Um dos pontos máximos do filme foi a visita de
John Polidori – que pode ou não ter ocorrido – mostrando o que acontecera com
sua obra “O Vampyro”, a primeira obra literária ocidental com os bebedores de
sangue.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhfH-7uEr3xMu3_PLAmOl8Amod0YwrDwJcsUixMel4RRE77a7fkqugjD55gA1WG5FwTgLA_TFnd3VGTXyV4gJGLkteqk3hshqd70nEs4pZaGqZEaOMLjTCGX5OYC4GgkHsjFFRrtMwipBM/s1600/Mary+Shelley+1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1110&quot; data-original-width=&quot;1500&quot; height=&quot;295&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhfH-7uEr3xMu3_PLAmOl8Amod0YwrDwJcsUixMel4RRE77a7fkqugjD55gA1WG5FwTgLA_TFnd3VGTXyV4gJGLkteqk3hshqd70nEs4pZaGqZEaOMLjTCGX5OYC4GgkHsjFFRrtMwipBM/s400/Mary+Shelley+1.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
“Mary Shelley” deve ser assistido por amantes da
literaturas, amantes de filmes de terror, bem como por mulheres que acreditam e
creem que possuem mais direitos do que lhe são dados, pois a luta de Mary Shelley
por seu reconhecimento é bem explicito no cenário do filme. &lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/8536357086391835786/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/8536357086391835786?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8536357086391835786'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/8536357086391835786'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2018/12/mary-shelley-2017.html' title='Mary Shelley (2017)'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKOPwZSZ96Nqe_3Ngkz7YucgQtBQ2PyN8YjTV8BWg5JhtY5arfM1S1dPMXtB53_EFnQ528b0MdgdXKgGBM3aK28pHIKerBW8GY8YnRrGbqLk2Mv1Pw3yulsSKA1xeUyEgbDweblag3tA8/s72-c/Mary+Shelley+2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-7857882140691229972</id><published>2018-11-29T14:40:00.000-02:00</published><updated>2018-11-29T14:49:33.352-02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Charlie Hunnam"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="filme"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Henri Charrière"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Papillon"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Rami Malek"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="resenha"/><title type='text'>Papillon (2018)</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVafC8YNHDCBboqiF2kXE6msLgzk7X6YxEgFyjLTayZBkJn-N15lTbDMRF0WL-DRWCHaNj2dE1UMPYsrdQnX1wcqr3n7fiVRGA7ZvA4IPqikk1TuDTv31EvizmQIqAYehkD2xe3kJpTGk/s1600/papillon-banner.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;449&quot; data-original-width=&quot;984&quot; height=&quot;181&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVafC8YNHDCBboqiF2kXE6msLgzk7X6YxEgFyjLTayZBkJn-N15lTbDMRF0WL-DRWCHaNj2dE1UMPYsrdQnX1wcqr3n7fiVRGA7ZvA4IPqikk1TuDTv31EvizmQIqAYehkD2xe3kJpTGk/s400/papillon-banner.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Henri “Papillon” Charrière (Charlie
Hunnam) era um arrombador de cofres quando foi acusado injustamente do
assassinato de um gigolô e, por causa disso, foi destinado a uma colônia de
prisioneiros na Guiana Francesa, onde conheceu Louis Dega (Rami Malek), um
milionário que foi acusado de falsificação. Como foi condenado a prisão
perpétua, Papillon somente tinha um objetivo, a liberdade, e lutaria por isso
até quando suas forças permitissem.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdmW3g2CbUa5S-sblNeHATb372Eu0Jd7y9EaxDza5t2zfw-w8sJhZCGpYtPz9DVrtr-rhrV7j8SQDc18qHqfSZrRFtG2_u02GhqY65-y2lx-oyPJ7z__E6a_f-XLALSfRTdvktbeuolbg/s1600/Papillon-2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;420&quot; data-original-width=&quot;798&quot; height=&quot;210&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdmW3g2CbUa5S-sblNeHATb372Eu0Jd7y9EaxDza5t2zfw-w8sJhZCGpYtPz9DVrtr-rhrV7j8SQDc18qHqfSZrRFtG2_u02GhqY65-y2lx-oyPJ7z__E6a_f-XLALSfRTdvktbeuolbg/s400/Papillon-2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Baseado nos livros “Papillon” e “Banco”
de Henri Charrière, o filme “Papillon” conta como o personagem título conseguiu
sobreviver as colônias prisionais da Guiana Francesa, de St. Joseph’s e da Ilha
do Diabo, o último destino de Charrière. O impressionante da história não são
somente as fugas de Papillon, mas também o enorme laço de amizade que ele criou
com Louis Dega. Também temos a esperança no ar, de várias formas. Dega tinha
esperanças de liberdade através de uma apelação de seu advogado e sua esposa,
Papillon tinha esperanças de liberdade através da fuga, assim como vários
outros prisioneiros, mas a diferença era saber como mantê-la, algo que ele
soube.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHIVajNiydoS5VRQiPfQY3gCjj71eyZ_U6fMIE0TAyl40k-WxVPFLPWzlQiQmx4FcWVm_O6JquXBOD8P1m5zbKNwJ5P1Etm_LYU8jZIQ0uUkn3dNRIIYeBtz9g-T_JDl8ikYPX9tVkYLo/s1600/Papillon+%25281973%2529.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;507&quot; data-original-width=&quot;1000&quot; height=&quot;202&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgHIVajNiydoS5VRQiPfQY3gCjj71eyZ_U6fMIE0TAyl40k-WxVPFLPWzlQiQmx4FcWVm_O6JquXBOD8P1m5zbKNwJ5P1Etm_LYU8jZIQ0uUkn3dNRIIYeBtz9g-T_JDl8ikYPX9tVkYLo/s400/Papillon+%25281973%2529.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Daí entro no sentido de
comparação. Em 1973, o diretor Franklin J. Schaffner dirigiu o filme “Papillon”,
com base no roteiro escrito por Dalton Trumbo e Lorenzo Semple Jr. No filme ele
contava a mesma história de Charrière, sua prisão, sua amizade com Dega, suas
tentativas de fugas e, a partir daí, existem as diferenças, pois no filme de
Schaffner percebe-se um maior aprofundamento no livro, pois existem detalhes
entre os dois filmes bem distintos. Aaron Guzikowski preferiu concentrar-se
mais nos objetivos de Charrière do que no panorama geral, ago que Trumbo e Semple
Jr. fizeram. Já a direção de Michael Noer é bem realizada. Ele consegue
trabalhar as atuações de todos os personagens de forma bem centrada em seu
objetivo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9gq2a_SxYyweTT31sCLdBC6h8LNysf3QM9SxPyZFpC_Uk9y9ek1fT1Sj8MfmsYrNuVXmvzvAJLxcZB_cCm0kl0vY_rULRZ_7pRhvOMIbrfBBgtIiRBHzV6P2IHnU7hKiNr4FoYw5CAgA/s1600/Papillon-3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;807&quot; data-original-width=&quot;631&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh9gq2a_SxYyweTT31sCLdBC6h8LNysf3QM9SxPyZFpC_Uk9y9ek1fT1Sj8MfmsYrNuVXmvzvAJLxcZB_cCm0kl0vY_rULRZ_7pRhvOMIbrfBBgtIiRBHzV6P2IHnU7hKiNr4FoYw5CAgA/s400/Papillon-3.jpg&quot; width=&quot;311&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Não julgarei atuações, pois
comparar Charlie Hunnam e Rami Malek com Steve McQueen e Dustin Hoffman seria
ousado demais da minha parte e não tenho esse objetivo. Para mim, as atuações
de Hunnam e Malek são bem satisfatórias e bem dentro do contexto da história.
Me impressiono muito com o trabalho de Malek que a cada dia que passa demonstra
seus um ator formidável. Seus dois trabalhos desse ano somente me alegraram.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0AANjFBrOJsrjl5qnebiflcN6vDrv5ZpDT8sFYP1Yy1Jeh5CcpMhWKtiLnTtTn5lg_x5_ZuUWe_g-3E434AdoGaB18wl6ZwJo3T_Y7u-fpoYVNdh_NX9Q6SSNN2BJOjnlHBGIinZL2wU/s1600/papillon-4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;610&quot; data-original-width=&quot;915&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg0AANjFBrOJsrjl5qnebiflcN6vDrv5ZpDT8sFYP1Yy1Jeh5CcpMhWKtiLnTtTn5lg_x5_ZuUWe_g-3E434AdoGaB18wl6ZwJo3T_Y7u-fpoYVNdh_NX9Q6SSNN2BJOjnlHBGIinZL2wU/s400/papillon-4.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Em uma apuração final, “Papillon”
se perde devido a objetividade do roteiro e não em um aprofundamento maior,
fazendo uso mais extensivamente da história de Henri Charrière, que demonstrou
saber como sobreviver aos verdadeiros infernos prisionais da sua época.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/7857882140691229972/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/7857882140691229972?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/7857882140691229972'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/7857882140691229972'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2018/11/papillon-2018.html' title='Papillon (2018)'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVafC8YNHDCBboqiF2kXE6msLgzk7X6YxEgFyjLTayZBkJn-N15lTbDMRF0WL-DRWCHaNj2dE1UMPYsrdQnX1wcqr3n7fiVRGA7ZvA4IPqikk1TuDTv31EvizmQIqAYehkD2xe3kJpTGk/s72-c/papillon-banner.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-4132037515395942616</id><published>2018-11-11T19:02:00.000-02:00</published><updated>2018-11-11T19:02:20.150-02:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Bohemian Rhapsody"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Brian May"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Bryan Singer"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="filme"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Freddie Mercury"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="John Deacon"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Queen"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="resenha"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Roger Taylor"/><title type='text'>Bohemian Rhapsody</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisL2nMnGEkhnhiwwDnw4_TXFvVfoQBnOsbOQVsyCMWiquMzEZziEyxnGAWcqBFjKAwTScIlxUl6TvaZsMHF2YYI5KXWy628AscU7vFp1fvpZSeTDU43F30X-5wMvbHmxzfujuFpG15wV8/s1600/Bohemian+Rhapsody+1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;960&quot; data-original-width=&quot;653&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisL2nMnGEkhnhiwwDnw4_TXFvVfoQBnOsbOQVsyCMWiquMzEZziEyxnGAWcqBFjKAwTScIlxUl6TvaZsMHF2YYI5KXWy628AscU7vFp1fvpZSeTDU43F30X-5wMvbHmxzfujuFpG15wV8/s320/Bohemian+Rhapsody+1.jpg&quot; width=&quot;217&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Todas as pessoas que gostam do
Queen – e principalmente seus fãs – conhecem a história da banda. Sabem que
Brian May (Gwilyn Lee) e Roger Taylor (Bem Hardy) possuíam uma banda antes de
conhecerem Freddie Mercury (Rami Malek). Sabem das extravagâncias de Freddie
Mercury no palco e fora dele. Sabem de sua opção sexual de Mercury – batizado Farrokh
Bulsara, na religião zoroastriana. Sabe que teve relações com homens e mulheres
e que seus principais parceiros, com quem casou foram Mary Austin – de 1970 a
1976 – e Jim Hutton – de 1985 até o dia de seu falecimento. Sabem que ele faleceu
das consequências da Síndrome da Imunodeficiência Adquirida. Mas o quanto
conhecem dos bastidores disso tudo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Com direção de Bryan Singer,
baseado no roteiro de Anthony McCarten – que escreveu a história ao lado de
Peter Morgan –, está nos cinemas, “Bohemian Rhapsody – A História de Freddie
Mercury”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
O subtítulo dado no Brasil, “A
História de Freddie Mercury”, não é o que eu consideraria o ideal. Sim, temos um
roteiro mais centrado no vocalista do Queen, mas a história em si parte do
momento que May e Taylor após uma festa que eles tocavam com sua banda. Após
seu vocalista os abandonar, Freddie lhes fala sobre seu desejo de fazer parte
da banda e assim começa a parceira. Com a introdução de John Deacon (Joe Mazzello)
nos baixos, a banda decide inovar. Primeiro mudam o nome da banda, depois
começam a compor músicas que mais têm a ver com eles. A música que dá título ao
filme, “Bohemian Rhapsody” é colocada como o divisor de águas de um momento do
grupo, pois é o momento em que eles se tornam mais autossuficientes e assumem o
destino de sua carreira.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioAj7PAlMfPhGE10Z2IzFIblnKiNh9mavRBPrO8HFjuOEExrEMeEDdbJMesPWuxewhBq6XZBRvyH_VEM9AuU-nXXm8zc1eKUnwVsKFY1IZmtiWE_9Rexm-CMVioz3p6uXvPk7kjBsj4W4/s1600/Bohemian+Rhapsody+3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;500&quot; data-original-width=&quot;750&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioAj7PAlMfPhGE10Z2IzFIblnKiNh9mavRBPrO8HFjuOEExrEMeEDdbJMesPWuxewhBq6XZBRvyH_VEM9AuU-nXXm8zc1eKUnwVsKFY1IZmtiWE_9Rexm-CMVioz3p6uXvPk7kjBsj4W4/s400/Bohemian+Rhapsody+3.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Um dos maiores pecados do filme,
para mim, é os erros cronológicos. Um dos maiores exemplos é a apresentação do
Queen no Brasil.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Sinceramente, teria sido
fantástico que o grupo inglês tivesse se apresentado na década de 1970, no Rio
de Janeiro, com o Maracanã extremamente lotado, mas, como brasileiros, sabemos
que o momento culminante da banda no Brasil foi durante o primeiro Rock in Rio,
de 1984, onde eles tocaram seus maiores sucessos com o público cantando junto,
principalmente, “Love of my Life”. Mas sabemos que coisas desse tipo ocorrem em
filmes biográficos, fatos sempre se tornam irrelevantes no período de seus
acontecimentos. Mas nem por isso, “Bohemian Rhapsody” perde sua beleza, pois
temos ali vários pontos crucias da banda sendo colocados para nosso conhecimento.
As composições de músicas, os momentos de crises de Mercury, suas brigas e
desentendimentos com a banda. Sua “descoberta” de sexualidade. Sua descoberta
da AIDS. E todos os momentos maravilhosos e mágicos da banda.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPU5oMMj9tWR9DcCeRPejqQ9lGRSRxfm4HV61-zbTR1iI-myvf4HrAsE36f_YM5f84Zp5UyF2myA46PYuWBIMeCx_BIeqw1zSQKKEn2zQCOQ7LgZlwn7avzhGfcp2x-1BajEWuMIEtlIM/s1600/Bohemian-Rhapsody+4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;640&quot; data-original-width=&quot;960&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhPU5oMMj9tWR9DcCeRPejqQ9lGRSRxfm4HV61-zbTR1iI-myvf4HrAsE36f_YM5f84Zp5UyF2myA46PYuWBIMeCx_BIeqw1zSQKKEn2zQCOQ7LgZlwn7avzhGfcp2x-1BajEWuMIEtlIM/s400/Bohemian-Rhapsody+4.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Eu nunca disse ser fã do Queen,
mas sempre fui um admirador assíduo da banda, essencialmente no período que
Freddie Mercury foi membro. Não sei se considerarão como spoiler – acho que já
soltei alguns, peço desculpas por isso – mas não mostram os momentos finais de
Freddie, e acho o mais correto a ser feito, pois o mais importante é sabermos o
quanto esse artista brilhou e o legado que deixou. Sua voz, sua música, para
sempre encantarão os admiradores, os fãs e toda uma velha – e por que não nova –
geração que sempre escutará e agradecerá por Freddie e o Queen terem existido e
trabalhado em uníssono.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4DokU9aFSFpvQpUtV85sPN3zYRJqNyomtIKSbmyI3o-d4YhU1EdwxORsmtxS61M_S9kbVX4Z8UW_txoXn6HvJ218MvxiQBfQXEt-l_vMAVlgXs8u-r7NbQOmwrvsaIXvZFOF-IruWekI/s1600/Bohemian+Rhapsody+2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1068&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj4DokU9aFSFpvQpUtV85sPN3zYRJqNyomtIKSbmyI3o-d4YhU1EdwxORsmtxS61M_S9kbVX4Z8UW_txoXn6HvJ218MvxiQBfQXEt-l_vMAVlgXs8u-r7NbQOmwrvsaIXvZFOF-IruWekI/s400/Bohemian+Rhapsody+2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Quanto ao trabalho de elenco –
lógico, não poderia deixar de mencionar – temos que admirar cada dia mais o
trabalho de Rami Malek. Começou com trabalhos menores até se tornar o
protagonista da série “Mr. Robot”. Alguns duvidavam de sua possibilidade de
encarar um personagem tão cheio de personalidade como Freddie Mercury, mas ele
demonstra ser totalmente capaz de encarar o papel e o torna bastante crível. O
mesmo posso dizer com a atuação Gwilin Lee, Ben Hardy e Joe Mazzello que
interpretam Brian May, Roger Taylor e John Deacon, respectivamente. O grupo se
torna totalmente verossímil nas telas e, como eu havia dito, temos também os
problemas de cada membro sendo citados na decorrência da película.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7sXR4Y-N_q7asAWBxmAZYc5dkuZL3hdLYm0nU7Gt2WSjEnaoS8xBgc_nWEB68OSfS0Uptm1lDcht0W4yizSBVKWTL4G8vZ3z5XK5y70lg0_jusfkdJKpFjj-ou_-2AgID3YtF8vmx6aE/s1600/Bohemian+Rhapsody+5.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;686&quot; data-original-width=&quot;1110&quot; height=&quot;246&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj7sXR4Y-N_q7asAWBxmAZYc5dkuZL3hdLYm0nU7Gt2WSjEnaoS8xBgc_nWEB68OSfS0Uptm1lDcht0W4yizSBVKWTL4G8vZ3z5XK5y70lg0_jusfkdJKpFjj-ou_-2AgID3YtF8vmx6aE/s400/Bohemian+Rhapsody+5.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
“Bohemian Rhapsody” vai além da
história do Freddie Mercury, narrando o Queen em sua formação original e tudo
que pode ser dito para a formação de uma das maiores bandas do mundo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/4132037515395942616/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/4132037515395942616?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4132037515395942616'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/4132037515395942616'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2018/11/bohemian-rhapsody.html' title='Bohemian Rhapsody'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEisL2nMnGEkhnhiwwDnw4_TXFvVfoQBnOsbOQVsyCMWiquMzEZziEyxnGAWcqBFjKAwTScIlxUl6TvaZsMHF2YYI5KXWy628AscU7vFp1fvpZSeTDU43F30X-5wMvbHmxzfujuFpG15wV8/s72-c/Bohemian+Rhapsody+1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-9063982873806175884</id><published>2018-09-24T17:13:00.000-03:00</published><updated>2018-09-24T17:24:11.759-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="História"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Mauricio de Sousa"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Mauricio de Sousa Produções"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="memória"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Museu Nacional"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Museu Nacional do Rio de Janeiro"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Museu Nacional Vive"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Turma do Penadinho"/><title type='text'>Insubstituível</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-nTvMQC9ELCzLqLk_S4oxEeuExvHYWaOckCI2y13OV9UlGylESFy5Sh4bJWsF_ZiWMvcr6ZFXivI-8WexlRy8wJw4M-nKMrQ2bb7I39Jp9Ah2yl_wE6Ius-0KmChPxvKEjnBuv3sluHI/s1600/Insubstituivel.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;209&quot; data-original-width=&quot;865&quot; height=&quot;95&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-nTvMQC9ELCzLqLk_S4oxEeuExvHYWaOckCI2y13OV9UlGylESFy5Sh4bJWsF_ZiWMvcr6ZFXivI-8WexlRy8wJw4M-nKMrQ2bb7I39Jp9Ah2yl_wE6Ius-0KmChPxvKEjnBuv3sluHI/s400/Insubstituivel.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Em 02 de setembro de 2018 perdemos um dos maiores marcos de
pesquisa e história do Brasil, o Palácio de São Cristovão, localizado no Parque
da Quinta da Boa Vista, sede do &lt;a href=&quot;http://www.museunacional.ufrj.br/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Museu Nacional&lt;/a&gt; desde 1892. Nele vários
acontecimentos históricos ocorreram, como a assinatura da Declaração de
Independência do Brasil do domínio de Portugal, também em seu interior, para
demonstrar o fim do Império e o começo da República, foi assinado a Primeira
Constituição Republicana do Brasil.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Em 1942, durante o governo do presidente Eurico Gaspar Dutra
(1946-1951), o Museu Nacional passou a ser administrado pela Universidade
Federal do Rio de Janeiro.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Em 06 de junho de 2018, o Museu Nacional completou dois
séculos de existência e, mesmo passando por vários problemas estruturais, era
ponto turístico costumeiro do Rio de Janeiro, tendo várias visitações. Além
disso, servia de sede de várias pesquisas científicas que eram ligadas a
botânica, entomologia, geologia, gemologia, etnologia, arqueologia, zoologia, entre
outros. Seu acervo tinha um total de 20 milhões de peças, mas com a perda,
perdeu-se muito dele.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Em uma campanha iniciada pela administração do Museu Nacional
e seus pesquisadores, intitulada Museu Nacional Vive, várias partes do que
sobreviveu e foi resgatado do acervo, foi apresentado ao público nos dias 22 e
23 de setembro de 2018.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A constante busca para manter a memória do que se perdeu,
vem surgindo em redes sociais com o &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;hashtag&lt;/i&gt;
&lt;a href=&quot;https://ufrj.br/museunacionalvive&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;#museunacionalvive&lt;/a&gt;, dentre elas veio da &lt;a href=&quot;http://turmadamonica.uol.com.br/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Mauricio de Sousa Produções&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
A empresa, fundada por Mauricio de Sousa em 1959, tem vários
personagens criado pelo seu fundador, dentre eles a Turma do Penadinho que é constituída
por personagens sobrenaturais que vivem em um cemitério e tem histórias que
variam de comédia a conscientização. A Turma do Penadinho já prestou várias
homenagens a personalidades que faleceram, como o &lt;a href=&quot;http://turmadamonica.uol.com.br/umdiadeabril/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Papa João Paulo II&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGoxDZYmZMX9OsDd4dwJdJq2i-6P3BJpdSz5fsMJWzmew5t5uarSNuvBdqJbmf4PEx-n4vZRyotH9rxdV178Vm0HhldsX88abcN4-yi_uk3bo6nY3_KHsjYr7pZJVjzB01CV5wtG1hXFI/s1600/Papa+Jo%25C3%25A3o+Paulo+II.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;248&quot; data-original-width=&quot;631&quot; height=&quot;157&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGoxDZYmZMX9OsDd4dwJdJq2i-6P3BJpdSz5fsMJWzmew5t5uarSNuvBdqJbmf4PEx-n4vZRyotH9rxdV178Vm0HhldsX88abcN4-yi_uk3bo6nY3_KHsjYr7pZJVjzB01CV5wtG1hXFI/s400/Papa+Jo%25C3%25A3o+Paulo+II.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
Com a perda do patrimônio de pesquisa e história do Brasil,
a Turma do Penadinho retornou para prestar mais uma &lt;a href=&quot;https://www.facebook.com/ufi/reaction/profile/browser/?ft_ent_identifier=1377083562423104&amp;amp;av=1422075513&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;linda e maravilhosa homenagem&lt;/a&gt; ao Museu Nacional, localizado no Palácio de São Cristovão, na Quinta
da Boa Vista, no Rio de Janeiro. Com roteiro de Flavio T. Jesus, desenho de
Jairo A. Santos, arte-final de Kazuo Yamassake e letras de Eliza T. K. Lacerda,
a turma começa um resgate de nossa memória, trazendo as peças e objetos que se
encontravam no interior do Museu. Do meteoro de Bendegó ao crânio de Luzia,
várias são as peças que eles prestam homenagem e, possivelmente, se perderam no
incêndio criminoso&lt;a href=&quot;file:///C:/Users/User/OneDrive/Documentos/Insubstitu%C3%ADvel.docx#_ftn1&quot; name=&quot;_ftnref1&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn1;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;symbol&amp;quot;; mso-ascii-font-family: Arial; mso-char-type: symbol; mso-hansi-font-family: Arial; mso-symbol-font-family: Symbol;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-char-type: symbol; mso-symbol-font-family: Symbol;&quot;&gt;*&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt; &lt;/span&gt;que
ocorreu no interior do Palácio. A Mauricio de Sousa Produções está de parabéns
por essa linda homenagem.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWSxvFDPaW-ftpujQMPwWRWAMqgUh5kljA9NADnDteo47-ECgi2MQIEoyXn4Cq7TXiqIpZbZG0NCRFOa1AKvzA-wAWwd1Sp0od_bU8UKlqx5XfObEpRYyEnqLRzjm3g6CfjQz16hzwcZA/s1600/Insubstituivel+01.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1277&quot; data-original-width=&quot;866&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjWSxvFDPaW-ftpujQMPwWRWAMqgUh5kljA9NADnDteo47-ECgi2MQIEoyXn4Cq7TXiqIpZbZG0NCRFOa1AKvzA-wAWwd1Sp0od_bU8UKlqx5XfObEpRYyEnqLRzjm3g6CfjQz16hzwcZA/s400/Insubstituivel+01.png&quot; width=&quot;270&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIWfMjDDG2e_Rkz8KaUHPH_iC_hJQnfb07N-M4flkqDuvIA0zLDJHFASugnCRmW8i6wUo_GiDHAg0_3Mx3AEMzgIV7B1c9c45zmByDw42DuJBw-UO4ekSJ6bkaSg-hzuvXQJ_hqcIiRf4/s1600/Insubstituivel+05.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1240&quot; data-original-width=&quot;866&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIWfMjDDG2e_Rkz8KaUHPH_iC_hJQnfb07N-M4flkqDuvIA0zLDJHFASugnCRmW8i6wUo_GiDHAg0_3Mx3AEMzgIV7B1c9c45zmByDw42DuJBw-UO4ekSJ6bkaSg-hzuvXQJ_hqcIiRf4/s400/Insubstituivel+05.png&quot; width=&quot;279&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvSS-36W8TR13H4D4_pV3VnhnR0lWpwPDGPZB5C7ZgUl-pzoEFPPLF4_WIBB_87fsJto07wo-i81flHlzqcw0Z_sV3cMUWwMLpyUoDZd6008fxqiCYPBvRGuMeaZd-03P9Txkr3Wfd9jU/s1600/Insubstituivel+02.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1294&quot; data-original-width=&quot;865&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgvSS-36W8TR13H4D4_pV3VnhnR0lWpwPDGPZB5C7ZgUl-pzoEFPPLF4_WIBB_87fsJto07wo-i81flHlzqcw0Z_sV3cMUWwMLpyUoDZd6008fxqiCYPBvRGuMeaZd-03P9Txkr3Wfd9jU/s400/Insubstituivel+02.png&quot; width=&quot;267&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdtl41Mxykkps0eD3wIMuLnB-hul4spR8LsGcyUtk1oKx6pgsYbbCMNrosyE4KcArJN1G6S2ve4Wd0NuL4W1zYUtziMWdsMUzMaw9W7kAjZCjoMcuLNTefgNjlLNrCP9l-stQpJG_C0m8/s1600/Insubstituivel+03.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1295&quot; data-original-width=&quot;865&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhdtl41Mxykkps0eD3wIMuLnB-hul4spR8LsGcyUtk1oKx6pgsYbbCMNrosyE4KcArJN1G6S2ve4Wd0NuL4W1zYUtziMWdsMUzMaw9W7kAjZCjoMcuLNTefgNjlLNrCP9l-stQpJG_C0m8/s400/Insubstituivel+03.png&quot; width=&quot;267&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPE4YFkUEopbrj7K92Hmy1kmCjhbmyXl74z8teVZYa4uPh9Squ0fGv3eZ9BsPYl4wV6I_oD9WkWRhmSHIO3mjSGBYcLTKnG8t2cCqntEdBOsHuaN98RODOVxLAmaxZCe7oqEonXgK1dfU/s1600/Insubstituivel+04.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1254&quot; data-original-width=&quot;865&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPE4YFkUEopbrj7K92Hmy1kmCjhbmyXl74z8teVZYa4uPh9Squ0fGv3eZ9BsPYl4wV6I_oD9WkWRhmSHIO3mjSGBYcLTKnG8t2cCqntEdBOsHuaN98RODOVxLAmaxZCe7oqEonXgK1dfU/s400/Insubstituivel+04.png&quot; width=&quot;275&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiu04knP6BXrstDMy0xO1_VUHpL18o_UjmbqNvXzYtVsSBwYF_HHYgZ27BWgX4te4569Mc7GQZHcYcAX_MJIPmpA0feOiTRecq7IZsfEBSQvw_nBg1zbOX5av7fhvaIXFL9J1MsGRwRljQ/s1600/Insubstituivel+05.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1240&quot; data-original-width=&quot;866&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiu04knP6BXrstDMy0xO1_VUHpL18o_UjmbqNvXzYtVsSBwYF_HHYgZ27BWgX4te4569Mc7GQZHcYcAX_MJIPmpA0feOiTRecq7IZsfEBSQvw_nBg1zbOX5av7fhvaIXFL9J1MsGRwRljQ/s400/Insubstituivel+05.png&quot; width=&quot;279&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-yvAt6p1G_86YRFmAG2H0OWUiqzNVrwnTQx-hEZE72JIbFznESboZMtJ9WjZAWA-TCnzA8IFtSPwklkFpNpYaVf2A-e41JfL71x_kRHbwlBCr3ubLlEZzzEX-Gp4Z-Y96oeTy-NNz8kk/s1600/Insubstituivel+06.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1302&quot; data-original-width=&quot;865&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-yvAt6p1G_86YRFmAG2H0OWUiqzNVrwnTQx-hEZE72JIbFznESboZMtJ9WjZAWA-TCnzA8IFtSPwklkFpNpYaVf2A-e41JfL71x_kRHbwlBCr3ubLlEZzzEX-Gp4Z-Y96oeTy-NNz8kk/s400/Insubstituivel+06.png&quot; width=&quot;265&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;mso-element: footnote-list;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;mso-element: footnote-list;&quot;&gt;
&lt;!--[if !supportFootnotes]--&gt;&lt;b&gt;P.S.: &lt;/b&gt;Agradeço a Sidney Gusman, Mauricio de Sousa e Mônica de Sousa por me permitirem fazer essa postagem.&lt;br /&gt;
&lt;hr align=&quot;left&quot; size=&quot;1&quot; width=&quot;33%&quot; /&gt;
&lt;!--[endif]--&gt;

&lt;br /&gt;
&lt;div id=&quot;ftn1&quot; style=&quot;mso-element: footnote;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;MsoFootnoteText&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;file:///C:/Users/User/OneDrive/Documentos/Insubstitu%C3%ADvel.docx#_ftnref1&quot; name=&quot;_ftn1&quot; style=&quot;mso-footnote-id: ftn1;&quot; title=&quot;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;MsoFootnoteReference&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;symbol&amp;quot;; mso-ascii-font-family: Arial; mso-char-type: symbol; mso-hansi-font-family: Arial; mso-symbol-font-family: Symbol;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;mso-char-type: symbol; mso-symbol-font-family: Symbol;&quot;&gt;*&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt; &lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;Devido ao descaso do governo federal, durante anos, com o Museu
Nacional e seu patrimônio, EU considero como criminoso o acontecido.&lt;/i&gt;&lt;span lang=&quot;PT&quot; style=&quot;mso-ansi-language: PT;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/9063982873806175884/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/9063982873806175884?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/9063982873806175884'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/9063982873806175884'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2018/09/insubstituivel.html' title='Insubstituível'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh-nTvMQC9ELCzLqLk_S4oxEeuExvHYWaOckCI2y13OV9UlGylESFy5Sh4bJWsF_ZiWMvcr6ZFXivI-8WexlRy8wJw4M-nKMrQ2bb7I39Jp9Ah2yl_wE6Ius-0KmChPxvKEjnBuv3sluHI/s72-c/Insubstituivel.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-6002367554414095205</id><published>2018-09-07T15:46:00.000-03:00</published><updated>2018-09-07T15:46:03.978-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="História"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Luto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Museu Nacional"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Museu Nacional do Rio de Janeiro"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Patrimônio Cultural"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Patrimônio Mundial"/><title type='text'>Assassinaram a cultura do nosso país.</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Eu fico aqui, pensando e repensando em como vou expressar
minha revolta com o que aconteceu no dia 02/09/2018 ao Museu Nacional do Rio de
Janeiro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHVXZDGZaSeXJwq6_0jFjfNBfjNJ_v8FR25qQlTdx6Syiat1Iib04TBKGCjdigWs4OBeOkSdAi-z4KUsZb4qe27_KVFtvJah1H26gnUDlGkE2qI-Tb2JPjSe_rbPJgW6CKu-HzFe56MPM/s1600/frame-02-38-57.108.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;900&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHVXZDGZaSeXJwq6_0jFjfNBfjNJ_v8FR25qQlTdx6Syiat1Iib04TBKGCjdigWs4OBeOkSdAi-z4KUsZb4qe27_KVFtvJah1H26gnUDlGkE2qI-Tb2JPjSe_rbPJgW6CKu-HzFe56MPM/s400/frame-02-38-57.108.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;INCÊNDIO NO MUSEU NACIONAL EM 02/09/2018&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Quando eu recebi a notícia pela primeira vez, através de um
post no Instagram, não quis acreditar, pensei que fosse algo antigo e que
estavam relembrando, como o incêndio do Museu de Arte Moderna em julho de 1978
ou o incêndio no Instituto Butantã em maio de 2010 ou o incêndio no Auditório
Simón Bolívar, no Memorial da América Latina, em novembro de 2013 ou o incêndio
ao Museu da Língua Portuguesa em dezembro de 2015, mas não, era pior, bem
pior... Por quê?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgcsN2_i2XVFIwXAxgx0Vn4tzCft-nB8BhdhfTfMQIuUQQ8AIBLA4zeU_paWriSibXApCM3ajTVlm2qi1mpSnFwHbvKSAreVvIB-5anoSs-DXiyuFML5EZsZ2fybfC4oPZ3XgzYUhm1y3I/s1600/800px-Maria_Leopoldina_regent.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;470&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;293&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgcsN2_i2XVFIwXAxgx0Vn4tzCft-nB8BhdhfTfMQIuUQQ8AIBLA4zeU_paWriSibXApCM3ajTVlm2qi1mpSnFwHbvKSAreVvIB-5anoSs-DXiyuFML5EZsZ2fybfC4oPZ3XgzYUhm1y3I/s400/800px-Maria_Leopoldina_regent.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;MARIA LEOPOLDINA EM UMA REUNIÃO COM O ESTADO, NA&lt;br /&gt;DECISÃO DA INDEPENDÊNCIA DO BRASIL, EM 02/09/1922&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Bem, o Palácio foi criado durante o reinado de D. João VI, servindo
de moradia para sua família, até ele partir com sua esposa e seus filhos para
Portugal, deixando lá seu segundo filho – e seu sucessor ao trono – Pedro de
Alcântara. Em 02 de setembro de 1822, o Palácio serviu de principal local para
o início do que viria a ser a independência do país, pois a princesa regente
interina, Maria Leopoldina assinou o decreto da independência do país. O local
também serviu como palco para a primeira Assembleia Constituinte Republicana do
Brasil, em 1889, dando início a Velha República.&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1W0xVHrmCPp6UmHrSW2cdPq1Bviu21v6oHzq459sJpqEjUM12zRlx1YDKpZga5c25LB5iBhQm4EC-qj-ShyVD6NP_79w07JuHz9C1iBlXRposHJT1NheZx3Px2iYxeULhv9OOGZJeHOU/s1600/constItuinte.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;339&quot; data-original-width=&quot;500&quot; height=&quot;270&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1W0xVHrmCPp6UmHrSW2cdPq1Bviu21v6oHzq459sJpqEjUM12zRlx1YDKpZga5c25LB5iBhQm4EC-qj-ShyVD6NP_79w07JuHz9C1iBlXRposHJT1NheZx3Px2iYxeULhv9OOGZJeHOU/s400/constItuinte.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;AQUARELA QUE REPRESENTA A ASSINATURA&lt;br /&gt;DO PROJETO DA CONSTITUIÇÃO REPUBLICANA DE 1891&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Em 1892, o Palácio foi transformado em Museu – o &lt;a href=&quot;http://www.museunacional.ufrj.br/dir/omuseu/omuseu.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;MuseuNacional&lt;/a&gt; já existia desde junho de 1818, criado por D. João VI no Campo de
Santana – e em 1938 foi tombado como Patrimônio Histórico pelo &lt;a href=&quot;http://www.iphan.gov.br/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;IPHAN&lt;/a&gt; (Instituto
do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional). Dessa forma, podemos ter aí mais
de 200 anos de história desse local. Nele existiam um “acervo de mais de 20
milhões de itens, (destacando-se): a coleção egípcia, que começou a ser
adquirida pelo imperador Dom Pedro I; a coleção de arte e artefatos
Greco-romanos da Imperatriz Teresa Cristina; as coleções de Paleontologia que
incluem o Maxakatisaurus topai, dinossauro proveniente de Minas Gerais; o mais
antigo fóssil humano já encontrado no país, batizada de “Luzia”, (...); (as)
coleções de Etnologia (...) expostos objetos que mostra(vam) a riqueza da
cultura indígena, cultura afro-brasileira, cultura do Pacífico e na Zoologia
destaca(vam)-se a coleção Conchas, Corais, Borboletas, que compreende o campo
de invertebrados em geral e, em especial, dos insetos”.&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMLW3HWx2ErTELnOUFrDGCjKZJ8RFESSDnXk1QScmHQ8mUpb_hU7FSn-qxSe3b2Rp-yo0wuq_-_i5bbr6ZyLf41jtQg8LZtmVbo56jYZt8yYH3SaHloS5rhJ6-cDyhzmb6WDFB4J8ewgc/s1600/museu_aereo2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;817&quot; data-original-width=&quot;739&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjMLW3HWx2ErTELnOUFrDGCjKZJ8RFESSDnXk1QScmHQ8mUpb_hU7FSn-qxSe3b2Rp-yo0wuq_-_i5bbr6ZyLf41jtQg8LZtmVbo56jYZt8yYH3SaHloS5rhJ6-cDyhzmb6WDFB4J8ewgc/s400/museu_aereo2.jpg&quot; width=&quot;361&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;MUSEU NACIONAL - VISÃO AÉREA&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Não estou tentando minimizar as outras perdas que, como o
Museu Nacional, prejudicam a memória e a cultura de nosso país, mas
diferentemente dos outros, são 200 anos de história que foram destruídos. Tá,
alguns dirão que nem tudo foi destruído, pois a Biblioteca Central não foi
atingida pelo fogo e, possivelmente, o que estava no subsolo sobreviveu ao
incêndio. Mas isso corresponde a, somente, 10% dos itens que estavam no
Palácio.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sem contar que as denúncias não vêm de hoje.&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmbTKlWp2380hzOqDhLcOs-eQEaboyglxGeVS6Nr6WnfhE7OHwZvF6mBfn7esRMc_qa-pO7zfOr5JI5bmpeQe1nZS1B5fFP-8oIFzDaCQv7g_j-D_iXGL_-Xxd5B2PeHcAX52uincT9kE/s1600/Screenshot_20180907-145722+1.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmbTKlWp2380hzOqDhLcOs-eQEaboyglxGeVS6Nr6WnfhE7OHwZvF6mBfn7esRMc_qa-pO7zfOr5JI5bmpeQe1nZS1B5fFP-8oIFzDaCQv7g_j-D_iXGL_-Xxd5B2PeHcAX52uincT9kE/s400/Screenshot_20180907-145722+1.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&quot;MEMÓRIA EM CINZAS&quot;, MINIDOCUMENTÁRIO DA GLOBONEWS&lt;br /&gt;SOBRE O&amp;nbsp;INCÊNDIO DO MUSEU NACIONAL&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;No minidocumentário do Globo News, “Memória em Cinzas”, no
dia 03/09/2018, foi mostrado que várias foram as matérias a respeito das
condições do Museu Nacional. Então as palavras “acaloradas” do ministro Carlos
Marun de que “Agora tem muita viúva chorando. Não tenho visto ultimamente
alguém destacando a história do museu para torná-lo mais amado. Está aparecendo
muita viúva apaixonada, mas essas viúvas não amavam tanto assim o museu”, não
tem verdades. Falta ao ministro uma melhor fonte de informações ou, talvez,
assistir mais telejornal.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Também, lembrado pelo &lt;a href=&quot;https://www.theguardian.com/world/2018/sep/03/fire-engulfs-brazil-national-museum-rio&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;&lt;b&gt;The Guardian&lt;/b&gt;&lt;/a&gt;, em 03/09/2018, “[...]&lt;span style=&quot;background: white; color: #121212;&quot;&gt; os governos são os culpados por não
apoiar o museu e deixá-lo cair em desuso.&amp;nbsp;No seu 200º aniversário em
junho, nenhum ministro do Estado apareceu”, ou seja, o descaso sempre foi claro
e o desinteresse, também.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background: white; color: #121212;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Daí surgiram as
matérias falando sobre de quem é a culpa? E, sinceramente, não tem como redimir
ninguém, mas vale lembrar que os repasses que o governo federal do Brasil faz
para a Universidade Federal do Rio de Janeiro (UFRJ), responsável pela
manutenção do Museu Nacional, está ligado a várias coisas.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background: white; color: #121212;&quot;&gt;A UFRJ é responsável
pelo salário de vários professores e profissionais que trabalham em seu campus.
Esses professores têm reajuste anuais como todos profissionais. Mesmo que
serviços sejam terceirizados, há necessidade de pagar as empresas para que os
serviços sejam mantidos. Em matéria publicada em &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://ufrj.br/noticia/2017/07/04/orcamento-de-2017-e-campanha-essa-conta-e-de-todos&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;04/07/2017&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;, referente ao
Orçamento daquele ano, foi falado sobre uma redução no percentual em 6,7%, e
ainda que “O &lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background: white; color: black;&quot;&gt;MEC já bloqueou
parte do orçamento e informou que poderá haver contingenciamento de 10% a 15%
de custeio, 15% a 20% de receitas próprias das universidades e de 30% a 40% de
capital. Se confirmado, a UFRJ perderá o equivalente a dois meses de suas
contas. É importante lembrar que em 2016 muitas contas somente foram pagas até
o mês de setembro, deslocando o pagamento das despesas não pagas para o
orçamento de 2017”. Então, mesmo que ele tenha recebido a mais no ano de 2017,
devido aos reajuste determinado pela &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://www25.senado.leg.br/web/atividade/materias/-/materia/127337&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;PEC 55/16&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; (&lt;/span&gt;&lt;i style=&quot;mso-bidi-font-style: normal;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background: white; color: #333333;&quot;&gt;Institui o Novo Regime
Fiscal no âmbito dos Orçamentos Fiscal e da Seguridade Social da União, que
vigorará por 20 exercícios financeiros, existindo limites individualizados para
as despesas primárias de cada um dos três Poderes, do Ministério Público da União
e da Defensoria Pública da União; sendo que cada um dos limites equivalerá: I -
para o exercício de 2017, à despesa primária paga no exercício de 2016,
incluídos os restos a pagar pagos e demais operações que afetam o resultado
primário, corrigida em 7,2% e II - para os exercícios posteriores, ao valor do
limite referente ao exercício imediatamente anterior, corrigido pela variação
do Índice Nacional de Preços ao Consumidor Amplo – IPCA. Determina que não se
incluem na base de cálculo e nos limites estabelecidos: I - transferências
constitucionais; II - créditos extraordinários III - despesas não recorrentes
da Justiça Eleitoral com a realização de eleições; e IV - despesas com aumento
de capital de empresas estatais não dependentes.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;span style=&quot;background: white; color: #333333;&quot;&gt;)&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background: white; color: black;&quot;&gt;, o valor não foi o suficiente para todos os gastos da
universidade. Isso já foi uma determinação do governo Temer, que hoje busca
jogar toda a responsabilidade – que também não deve ser reduzida – para o
governo da ex-presidente Dilma Rousseff.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background: white; color: black;&quot;&gt;A ex-presidente,
também, fez indiferença com os patrimônios públicos do nosso país, pois como
mostra a reportagem do “&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://www.hojeemdia.com.br/primeiro-plano/investimentos-de-r-66-bilh%C3%B5es-em-copa-e-olimp%C3%ADada-contribu%C3%ADram-pouco-para-avan%C3%A7o-do-pa%C3%ADs-1.381036&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Hoje em Dia&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;” de 02/05/2016, a presidente destinara aos
eventos da Copa do Mundo (2014) e Olimpíadas (2016) um valor de R$ 39,5 bilhões
para os gastos de infraestrutura do país para receber as delegações de outros
países.&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background: white;&quot;&gt;&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background: white;&quot;&gt;“&lt;/span&gt;Somados, os custos para a realização da
Copa do Mundo de 2014 e da Olimpíada de 2016 são de aproximadamente R$ 66
bilhões. Desse montante, mais da metade (R$ 39,5 bilhões) saíram dos cofres
públicos. No entanto, na avaliação de especialistas, os investimentos
bilionários para os megaeventos esportivos não trazem ganhos significativos
para o desenvolvimento do país.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;“Se comparado a
outras demandas atuais, o dinheiro gasto na Copa e na Olimpíada seria
suficiente para cobrir duas vezes o valor que o governo pretende arrecadar em
2017 com a volta da CPMF, cerca de R$ 33,2 bilhões por ano. A mesma quantia
poderia suprir, ainda, o déficit no orçamento da União em 2016, que será de R$
60,2 bilhões, segundo o Ministério da Fazenda”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sim, fomos o
país da Copa. Sim, fomos o país das Olimpíadas. Mas e aí? Com todo esse valor
gasto, as quedas orçamentárias foram sentidas e sempre prejudicaram o nosso
patrimônio, pois apesar de termos sido país disso ou daquilo, isso passa, mas
nossa memória não (pelo menos, não deveria).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Mas as
reivindicações não vêm de hoje. Como dito acima, no minidocumentário da Globo
News, ´”Memória em Cinzas”, mostraram anos de descaso com o Museu Nacional do
Rio de Janeiro. O Palácio teve goteiras, infiltração, cupins e – quase – todo o
acervo da Biblioteca precisou ser transferido para outro prédio por falta de
condições de abrigar obras como os &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://periodicos.unb.br/index.php/emtempos/article/view/6897&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Pergaminhos de Ivriim&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;, uma coleção de nove
rolos da &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://escola.britannica.com.br/levels/fundamental/article/Tor%C3%A1/482696&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Torá&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;, compilados em hebraico, comprados por D. Pedro II em 1877. Foram
anos e anos de diretores, vice-diretores e diretores adjuntos exigindo
providências do Estado para melhorias do espaço. Por consciência e ciência de
que alguns produtos se deterioram por causa de micro-organismos, os
trabalhadores e pesquisadores que constantemente estavam no Museu Nacional,
precisaram fazer uma vaquinha para contratar uma empresa para fazer a limpeza
do local. As múmias e seus sarcófagos, que precisavam de ambiente próprio para serem
conservadas, estavam em decomposição. PENSEM! Essas múmias sobreviveram às
intempéries de milhões de anos, para começar a se deteriorar em um museu, em um
local onde deveriam ser admiradas e estudadas em ambientes próprios para sua
conservação.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiv9NFETcGqbmHWUZkNuAVAzVPeFtwZ8reXrLB0AD-6sYr5-dLWch_cho1bYop1mGA7O_GIVfmFUvjAb6Hc-SWsxKiZPKWV0X__QEv_e1CfbvbcKrnnAWvkSUTKUykWwQkgkYgMkOBHk74/s1600/leandro-karnal.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;720&quot; data-original-width=&quot;1280&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiv9NFETcGqbmHWUZkNuAVAzVPeFtwZ8reXrLB0AD-6sYr5-dLWch_cho1bYop1mGA7O_GIVfmFUvjAb6Hc-SWsxKiZPKWV0X__QEv_e1CfbvbcKrnnAWvkSUTKUykWwQkgkYgMkOBHk74/s400/leandro-karnal.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;DR. LEANDRO KARNAL&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;O Dr. Leandro Karnal,
historiador de renome, com várias obras escritas e dedicadas a história da
humanidade, que atualmente atua como professor da Universidade Estadual de
Campinas (Unicamp) na área de História das Américas, deu uma entrevista ao
&lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.bandnewsfm.com.br/2018/09/03/o-professor-leandro-karnal-analisa-os-impactos-do-desastre-no-museu-nacional-no-rio-de-janeiro/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;BandNewsFM&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;, no dia 03/09/2018, onde falou que “Era uma anacrônica de uma morte
imediata. (...) Não apenas queimamos um patrimônio inestimável, mas também era
um prédio histórico. (...) Tudo se perdeu por descaso ao patrimônio nacional. (...)
A perda da memória é irreparável. Não é como uma crise econômica, que em 10 ou
20 anos a gente pode recuperar, não é como repor emprego, que é um problema
grave no nosso país; estamos falando da perda de peças que nunca mais poderão
ser colocadas lá. (...) Quantos mais terão de se incendiar para que alguém tome
uma providência. (...) O que se perde não pode ser reposto”. E foi mais a
fundo, falando sobre como nossos governos, desde o final da década de 1970, vem
tratando nossa cultura. “A Cultura recebeu cortes. (...) Existe um projeto de
desmontar a memória brasileira. Um projeto para desmontar aquilo que pode olhar
criticamente (...) uma série de estratégias para a destruição do patrimônio
histórico brasileiro”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sabemos disso
tudo que o nobre historiador falou, mas o que fazemos? NADA. A mentalidade do
brasileiro sempre foi a seguinte: “Está ali, que bom, mas é velho, para que
preservar algo que é velho?”, “Deveriam demolir essas coisas velhas e construir
algo mais moderno”. “Por que não digitalizaram tudo. Se tivessem digitalizado,
nada teria se perdido”. E assim vai.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgF3GHprqz8ZRBcb2SoxB341vNbywtqpfUi0tcr0f-Da4BxrvI7dzwX24Lg3KZ8_E9mcrUE2uyO12bharWEzroJwUEh37Awo9DjgPqy2zhwadTOicdx5zgVzUNjvAZgOXtVa57VIH3liz8/s1600/incendio-museu-rescaldo-agi20180903061-thiago-ribeiro-estadao-conteudo.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;1199&quot; data-original-width=&quot;1600&quot; height=&quot;298&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgF3GHprqz8ZRBcb2SoxB341vNbywtqpfUi0tcr0f-Da4BxrvI7dzwX24Lg3KZ8_E9mcrUE2uyO12bharWEzroJwUEh37Awo9DjgPqy2zhwadTOicdx5zgVzUNjvAZgOXtVa57VIH3liz8/s400/incendio-museu-rescaldo-agi20180903061-thiago-ribeiro-estadao-conteudo.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;A pesquisa, o
desenvolvimento de novas descobertas, de novos aprendizados, sempre se perde
quando espaços dedicados a eles são incendiados, alagados, depredados,
abandonados.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Desde 1978, o Museu
Nacional vinha requerendo assistência e um melhor apoio do Governo Federal. Nas
reportagens abordadas em “Memória em Chamas”, temos reivindicações desde o
final da década de 1970 até mais recentemente, em maio de 2018, quando foi
necessário remover a ossada do maior bicho-preguiça já encontrado, pois estavam
com problemas de cupins, algo antigo, que o museu vinha combatendo com uma
empresa terceirizada, contratada. Mas a empresa parou de prestar serviços por falta
de dinheiro.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;O que ocorreu,
acontecerá novamente, pois mesmo que o atual presidente ou um dos candidatos as
eleições que poderão assumir, prometam algo, eles não farão muito.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;No momento, as
mídias estão falando sobre o assunto, então uma abordagem mais ampla está sendo
dada. Os presidenciáveis demonstraram seus lamentos quanto a perda (com exceção
de alguns que não se pronunciaram), como mostra no &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://www.correiobraziliense.com.br/app/noticia/brasil/2018/09/03/interna-brasil,703588/presidenciaveis-comentam-incendio-no-museu-nacional-do-rio-de-janeiro.shtml&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Correio Braziliense&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;. Mas
até quando ficaremos somente no lamento e uma atitude será tomada? Retomando as
falas do Dr. Karnal, também acredito na existência de um projeto de desmontar,
destruir a memória nacional, pois assim as pessoas tendem a crer no que um
político expressa, enganando-se e não reconhecendo seu passado. Então as falas
dos políticos sempre serão a mesma, de pesar, de acusações dos seus
predecessores. Mas será que eles farão mesmo algo?&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhte7ZlX9ML2nv7IzSJOuRRoInba5L4wGh6Yxn3oFx3dt2t1mmdkdaVFj4U28N5UwMZa14qmk6C_LXdhQfE80uuke5mquBGnHKDUeg1MiNwJZNyDnlAXh_2iVjWhYHLedqyhFpcmFqf6J0/s1600/museu-do-ipiranga.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;420&quot; data-original-width=&quot;800&quot; height=&quot;210&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhte7ZlX9ML2nv7IzSJOuRRoInba5L4wGh6Yxn3oFx3dt2t1mmdkdaVFj4U28N5UwMZa14qmk6C_LXdhQfE80uuke5mquBGnHKDUeg1MiNwJZNyDnlAXh_2iVjWhYHLedqyhFpcmFqf6J0/s400/museu-do-ipiranga.png&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;MUSEU DO IPIRANGA&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Em 2022, o
Brasil completará 200 anos de Independência do Brasil, mas o patrimônio ligado
à independência do nosso país, o &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://www.mp.usp.br/museu-do-ipiranga&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Museu do Ipiranga&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; (também conhecido como Museu
da Independência), encontra-se de portas fechadas desde 2013, devido a
infiltrações e risco de queda do teto e, ainda em 2018, cinco anos após seu
fechamento, nada foi feito. Havia uma previsão de começo das obras nesse
segundo semestre deste ano, mas agora foi transferido para 2019. A Universidade
de São Paulo (USP) buscará captar os recursos, orçados entre R$ 80 e 100
milhões, na iniciativa privada, pois não conseguirá com o governo o necessário
para que poder reabrir o museu a tempo do jubileu. O mesmo governo que vem
acusando a UFRJ de culpa pela negligência com o Museu Nacional.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Sabe qual é a
nossa sorte? Mesmo que não tenhamos nosso governo se importando em auxiliar
nosso patrimônio – ah sim, do nada surgiram R$ 10 milhões de um fundo
emergencial para ajudar na reconstrução do Museu Nacional –, outros países se importam.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Logo após ter
ciência do incêndio, o &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://observador.pt/2018/09/03/governo-lamenta-incendio-em-museu-nacional-no-rio-de-janeiro-como-perda-irreparavel/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;presidente de Portugal&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; apareceu diante das câmeras declarando
apoiar e auxiliar o Brasil no que ele precisar. Interessante isso, pois o atual
presidente do Brasil, &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://twitter.com/MichelTemer/status/1036418286534238208&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Michel Temer&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;, se esconde atrás dos ministros da Cultura e
da Educação, deixando-os determinar o que fazer pelo bem do Museu Nacional,
enquanto o governante de outro país não poupa esforços para ele mesmo aparecer
diante das câmeras e falar no auxílio ao nosso país, pois dividimos algo
semelhante, tivemos o mesmo rei, D. João VI. Aquele que nos deu a
independência, que foi nosso primeiro imperador, depois se tornou rei para
eles, D. Pedro IV (para nós D. Pedro I). O herdeiro deste foi nosso imperador,
D. Pedro II, até que ele teve de abdicar do trono para que nascesse nossa República.
E, sinceramente, esse é o comportamento de um governante que se importa com o
patrimônio cultural da humanidade.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;No dia
06/09/2018, O &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;https://g1.globo.com/mundo/noticia/2018/09/06/alemanha-promete-1-milhao-para-reconstrucao-do-museu-nacional.ghtml&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;G1&lt;/a&gt;&lt;/b&gt; publicou que o Ministério do Exterior da Alemanha pretende
auxiliar a reforma do Museu Nacional com uma verba emergencial de € 1 milhão
(algo em torno de R$ 4,8 milhões).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;content-textcontainer&quot; style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;“[...] &lt;span style=&quot;color: #333333;&quot;&gt;o
Ministério alemão do Exterior informou que coordenará esforços nacionais para
fornecer apoio à limpeza e recuperação do Museu Nacional no Rio de Janeiro, (...).&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;content-textcontainer&quot; data-track-category=&quot;Link no Texto&quot; data-track-links=&quot;&quot; style=&quot;background: white; box-sizing: inherit; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #333333;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;A secretária de Cultura do
Ministério do Exterior alemão, Michelle Müntefering, se reunirá com autoridades
do governo, estados e da sociedade civil para discutir a ajuda emergencial.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;content-textcontainer&quot; data-track-category=&quot;Link no Texto&quot; data-track-links=&quot;&quot; style=&quot;background: white; box-sizing: inherit; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left; vertical-align: baseline;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;color: #333333;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Segundo Müntefering,
especialistas alemães participarão de uma&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;border: none windowtext 1.0pt; mso-bidi-font-weight: bold; mso-border-alt: none windowtext 0cm; padding: 0cm;&quot;&gt;missão
da Unesco&lt;/span&gt;&amp;nbsp;no Museu Nacional no Rio, na tentativa de recuperar itens
que podem ter sido poupados pelas chamas”.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Tá, passamos por
uma crise tremenda na economia do país, mas volto a lembrar, se tivessem cuidado
do nosso patrimônio quando deveriam, não estaríamos tendo um auxílio externo,
inicialmente. Pelo contrário, essas pessoas estariam vendo, lá fora, que sabemos
cuidar do que é nosso.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Esse texto não
parece que terá fim. Ficou longo, eu sei, mas preciso expor essa revolta que me
corrói por dentro. Essa revolta que não passará.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Meu estado, o Espírito
Santo, tem um total de 80 museus, três deles mantidos pelo governo estadual e
os outros setenta e cinco pelos municipais. Alguns encontram-se em condições
razoáveis graças ao esforço constante daqueles que trabalham no seu interior.
Pesquisadores, cientistas, continuam trabalhando no interior desses museus,
batalhando para preservação de seus bens. Artefatos de vários períodos da História
do Brasil e do Espírito Santo.&lt;o:p&gt;&lt;/o:p&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl1FDwuL0vPGeQ1sOkhgW2eKkEsIffQULFUaUI-K3WezmZj8id3LjL6lNSMhub32UIk1em-5bz4V7TvIJV3F9pwjEnyiGwf0bvDXHGAYHiG3aNvLA_gYa9WD5vPdAhul-ggvFiYMZDFlo/s1600/MUSEU+NACIONAL.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;383&quot; data-original-width=&quot;610&quot; height=&quot;250&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl1FDwuL0vPGeQ1sOkhgW2eKkEsIffQULFUaUI-K3WezmZj8id3LjL6lNSMhub32UIk1em-5bz4V7TvIJV3F9pwjEnyiGwf0bvDXHGAYHiG3aNvLA_gYa9WD5vPdAhul-ggvFiYMZDFlo/s400/MUSEU+NACIONAL.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;background: white; line-height: 150%; margin: 0cm 0cm 0.0001pt; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Eu poderia
esperar que os próximos governadores e presidente façam algo, mas não vou me
iludir, não serei tão inocente. Nosso passado foi arruinado, feito em chamas em
poucos minutos. Novas descobertas foram impossibilitadas. Não há arquivos
digitalizados que possam recuperá-los. Não a reconstruções e escaneamentos em
3D que refaçam o que se perdeu. Foi a nossa história, a histórias de gerações e
do mundo que partiu nas mãos incapacitadas dos nossos governantes. Nossa
cultura e nosso passado foi assassinado e a culpa é de quem, DE TODOS NÓS!
Aceitem esse fato, pois assim continuará sendo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/6002367554414095205/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/6002367554414095205?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/6002367554414095205'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/6002367554414095205'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2018/09/assassinaram-cultura-do-nosso-pais.html' title='Assassinaram a cultura do nosso país.'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHVXZDGZaSeXJwq6_0jFjfNBfjNJ_v8FR25qQlTdx6Syiat1Iib04TBKGCjdigWs4OBeOkSdAi-z4KUsZb4qe27_KVFtvJah1H26gnUDlGkE2qI-Tb2JPjSe_rbPJgW6CKu-HzFe56MPM/s72-c/frame-02-38-57.108.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-5009218965158031725.post-843403243202948783</id><published>2013-07-17T20:27:00.001-03:00</published><updated>2021-01-14T19:03:18.172-03:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Conto"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Em Busca de Conhecimento"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ficção"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="interportal"/><title type='text'>Prole – Quarta Parte</title><content type='html'>&lt;p&gt;Caramba, desde 2009 que eu não publico uma continuação do conto – que está virando uma novela – “Em Busca do Conhecimento – Prole”. Também foram três anos de faculdade, que me exigiam tempo integral de dedicação, junto com meu trabalho, o que dificultou, e muito, alguma publicação ou mesmo escrever alguma parte a mais de Prole.&lt;/p&gt; &lt;p&gt;Para se orientar e saber um pouco mais, ou mesmo recordar (pois recordar é viver!), leiam a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com.br/2009/03/discesa-primeira-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;primeira&lt;/a&gt;, a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com.br/2009/03/discesa-segunda-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;segunda&lt;/a&gt; e a &lt;a href=&quot;http://contosdopeewee.blogspot.com.br/2009/04/discesa-terceira-parte.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;terceira&lt;/a&gt; parte novamente, antes de ler essa nova! Boa leitura para todos!&lt;/p&gt; &lt;p&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiolSVxzkC5mFwYJ1MCR5-9RKUbuDk0x2sVN61D9Z_GBacVaKIzeQ-zxCZT4Ykr8iTegx-gtQfYp5Fuj6LGX-l4IEV2eBpTwQPWsIzpusqyLJD0cqDekUEPsc40iAn804-_TsXi11DpMyc/s1600-h/Colonos%252520italianos%252520chegando%252520na%252520Hospedaria%252520de%252520Imigrantes%25255B7%25255D.jpg&quot;&gt;&lt;img title=&quot;Colonos italianos chegando na Hospedaria de Imigrantes&quot; style=&quot;border-top: 0px; border-right: 0px; background-image: none; border-bottom: 0px; float: none; padding-top: 0px; padding-left: 0px; margin-left: auto; border-left: 0px; display: block; padding-right: 0px; margin-right: auto&quot; border=&quot;0&quot; alt=&quot;Colonos italianos chegando na Hospedaria de Imigrantes&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUxvNW5krosXxrmNcfJHE4KuwvHBkRdbtfsdZ1wsVnknI79W8qNPdUtyPZqAvsiBCQSpJ4EfPvK2XBKhW8Hnmj_Yh2Tp7jjIqQqqI7BGJGKjxewYYJSrNg9vahLcg-IHWiUvLU0yZ5428//?imgmax=800&quot; width=&quot;388&quot; height=&quot;354&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt; &lt;p&gt;Durante todo o almoço, Miguel parecia vidrado em Minerva, enquanto Joshua se entretia conversando com seu bisavô, que nunca conhecera, nem mesmo por fotos: &lt;p&gt;-... E quando nós chegamos aqui, eu ainda era uma criança de fraldas. Vim a conhecer Ceres quando estudávamos no primário. Ela veio a mim quando tínhamos dez anos e me falou: “Você será meu marido!”, parecia determinada e era isso que gostava nela. Quando crescemos, meus pais me enviaram à capital, para completar meus estudos, quando retornei, nos casamos e montamos família. Acho que é isso! &lt;p&gt;- Então o senhor é um legítimo italiano? Pensei que tivesse nascido aqui. – Retrucou Joshua. &lt;p&gt;- Não, meu jovem. Vim com minha família para a cá. Desembarcamos no Porto da capital e com uma enorme caravana, viemos para este lugar, onde fundamos a primeira colônia de italianos... Ah, agora precisarei traduzir para os nossos amigos italianos. &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Se non si preocupa&lt;/i&gt;, farei isso pelo senhor. – disse Giácomo, e enquanto ele falava com seu irmão e Miguel – que entendera, mas precisa continuar se submetendo a traduções -, Joshua permanecia a conversa com seu bisavô: &lt;p&gt;- Para mim, é simplesmente maravilhoso conhecê-lo. Meus avôs sempre falaram da chegada dos imigrantes no estado, mas nunca pensei que conheceria algum de vocês... &lt;p&gt;- Por que não? Tudo bem que foi no século passado, mas vieram muitas crianças com seus pais, então a possibilidade de vir a me conhecer e a minha esposa, além de muitos outros que aqui residem, era bem possível. &lt;p&gt;- É verdade. – Joshua disse, sem pensar. – Ainda bem que tive a idéia de virmos para cá. &lt;p&gt;- Eu pensei que haviam vindos para a cá, por causa de vosso primo. Pois ele queria saber para onde seus descendentes haviam vindos. – Percebendo que cometera um erro, Joshua enrubesceu, mas deu sorte, pois as filhas de Enéias haviam descido. – Ah, as flores da minha vida. Minerva, sabia que estes jovens falam inglês? – Com um belo sorriso em seu rosto, ela respondeu: &lt;p&gt;- Sim, eu percebi babbo. – Joshua e Miguel trocaram olhares, enquanto ela os observava. – Estou indo à casa de Cassandra, ver uns materiais de estudo. Será que alguns dos senhores poderiam fazer companhia a esta jovem dama? &lt;p&gt;- Minerva, sabe que não é certo... – Mas ela interrompeu o pai, falando em italiano. &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Il signore Miguel, mi poteva accompagnare, se non ti disturba?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt; 59&lt;/sup&gt; – Miguel abriu um largo sorriso e se levantou, respondendo. &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Sarà un grande piacere di accompagnarla.&lt;/i&gt; – Olhou para Joshua, que aparentava reprovar, - &lt;i&gt;Se tuo padre per permettere, naturalmente.&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;60&lt;/sup&gt; – Terminou dizendo, olhando diretamente nos olhos de Enéias. &lt;p&gt;- &lt;i&gt;È la non certezza,&lt;/i&gt; - viu que a filha lhe olhava com suplica. - &lt;i&gt;ma se il desiderio di mia figlia, mi fido di lei, il signore Miguel.&lt;/i&gt;&lt;sup&gt; 61&lt;/sup&gt; &lt;p&gt;Quando ambos saíram pela porta, Miguel perguntou: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Dove questa è la casa della sua amica?&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;62&lt;/sup&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;- Parando a frente dele, Minerva lhe olhou com seriedade e falou, em inglês: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;I know very little of this language, but enough to understand that you are not here! &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;63&lt;/sup&gt; &lt;p&gt;-&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;i&gt;I do not know what you&#39;re talking about!&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;64&lt;/sup&gt; – Respondeu Miguel, virando as costas para Minerva. Ela andou graciosamente para frente dele: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Of where you it’s? Or better, of where you they are? &lt;/i&gt;&lt;i&gt;You and it’s cousin…&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;65&lt;/sup&gt; - Aquilo estava constringindo Miguel. Ele sabia que se falasse em português, se denunciaria, por causa de seu modo de falar, além de sentir um a certa atração por aquela jovem, que ele sabia não poder acontecer nada, pois ela era sua tia-avó. Queria que Joshua estivesse ali, para ajudá-lo. Foi então que pensou, esta era a idéia dela, separar os dois. Com certeza, percebera que Joshua era o “cabeça” dos dois e separando-os, conseguiria descobrir o que desejasse. Aquilo fez com que Miguel crescesse em determinação e num jogo de esquivas, ele seguiu seu caminho, esperando que ela lhe mostrasse para onde ir. Percebendo que não conseguiria que ele falasse, Minerva se prontificou a ficar à sua frente, levando-o até a praça da cidade: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;So che stai nascondendo qualcosa e non mi dice, ma io sono molto persistente.&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;66&lt;/sup&gt; – Ela disse, ao se sentar em um banco. Miguel permaneceu em pé, tentando manter sua impassividade. A praça parecia estar deserta, possivelmente as pessoas se preparavam para o almoço. &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Che cosa vuole di me?&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;67&lt;/sup&gt; – Ele terminou perguntando, sem esperar uma resposta agradável. &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Desidero la verità!&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;68&lt;/sup&gt; – Ela respondeu. Seus olhos pareciam duas fontes de brilho verde e apaixonante. A mente de Miguel lhe dizia que ela era sua tia-avó, mas seu coração parecia não se importar, como se fosse seu destino cruzar o caminho daquela jovem e ela o dele: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;La verità? Minerva credere che non si creda la verità ... Scherzi!&lt;/i&gt; – Sentou-se ao lado dela. - &lt;i&gt;Le cose non sono così semplici, se sai cosa voglio dire. Non importa quanto mio cugino Joshua parlare con me su di esso, ancora non ci credo, anche.&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;69&lt;/sup&gt; &lt;p&gt;Minerva olhava profundamente nos olhos castanhos de Miguel. Acreditava no que ele dizia, mas algumas coisas estavam inexplicadas: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Joshua? Ma il nome del relativo cugino non è Josué?&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;70&lt;/sup&gt; – O rosto de Miguel enrubesceu e Minerva percebera a mudança de tonalidade na face dele. Miguel sentia seu rosto aquecer e não sabia o que dizer. O silêncio pairou durante alguns segundos, até ser quebrado por Minerva. – Você fala português, Miguel? – O olhar questionável de Minerva fazia o corpo de Miguel esquentar, ao ponto dele sentir um incomodo calor. Se ele falasse qualquer coisa, ela perceberia que ele entendera o que falara. Sentiu novamente a falta do primo. Então veio algo a sua mente. Sabia que se falasse aquilo, as coisas seriam bem piores, mas na falta do que dizer e com medo que ela o argüisse mais, falou: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Già avete letto il libro “La Macchina del Tempo”?&lt;/i&gt;&lt;i&gt; &lt;/i&gt;&lt;sup&gt;71&lt;/sup&gt; – Acreditando que Miguel não entendera seu questionamento, Minerva respondeu: &lt;p&gt;- &lt;i&gt;Sì, ho letto questo libro di recente. Si tratta di un ottimo libro…&lt;i&gt;&lt;/i&gt;&lt;sup&gt;72&lt;/sup&gt;&lt;/i&gt; &lt;p&gt;- Eu o vi em &lt;i&gt;DVD&lt;/i&gt;! – Minerva tomou um susto com a resposta. Estava intrigada com aquilo e ao mesmo tempo assustada. Não entendera a última palavra, mas percebia que Miguel a compreendia muito bem. &lt;p&gt;- Você fala português? – Ela gaguejou. – Entendia tudo que os outros falavam? Por quê? Por que escondeu isso de nós, Miguel? – Os olhos de Minerva se marejavam de nervosismo. Ela estava assustada, intrigada e nervosa. Eram sentimentos mútuos que rondavam sua cabeça, quase a deixando incontrolável. &lt;p&gt;- Sim, eu entendo português, mas não pretendia enganar ninguém. Nem você, nem sua irmã e muito menos seus pais, muito menos Giácomo e Giancarlo. – Miguel estava com vontade de enterrar a cabeça no centro do parque, como um avestruz. “No que você me meteu Joshua!”, ele pensou. – O lance é que nem eu e nem meu primo somos daqui, ou melhor, não somos deste tempo, entende? &lt;p&gt;Aquilo parecia mais intrigante ainda, mas a primeira reação de Minerva foi: &lt;p&gt;- Você está brincando comigo? – Ela começou a ficar nervosa, à medida que falava com ele. – Quer dizer que vocês viajaram no tempo? E onde está a máquina de vocês, hein? Encontraram algum &lt;i&gt;Morlock&lt;/i&gt; ou quem sabe um &lt;i&gt;Eloi&lt;/i&gt;?... &lt;p&gt;- Olha, sei que não deve ser fácil... Pô, até agora nem eu entendo. Não tem exatamente uma máquina do tempo, é um tipo de portal, que leva as pessoas para outros lugares. Antes, eu e Joshua fomos pra um lugar muito doido, aonde todo mundo falava de trás para frente. Loucura pura! Agora viemos pra cá, pois o Joshua queria conhecer nossos parentes, com quem não teve muito contato na infância... Dá pra entender? – Minerva prestava total atenção em Miguel e quando ele terminou, ela começou a rir. – Do que ‘cê tá rindo? &lt;p&gt;- Seu jeito de falar, – ela disse entre o riso. – é muito estranho. – Aquilo deixou Miguel desconfortável: “Maldita hora pra contar a verdade.”, ele pensou. Mesmo com a risada dela, Miguel estava encantado. Era uma risada gostosa e prazerosa. Esperou que ela terminasse e quando isso aconteceu, começou a falar: &lt;p&gt;- Terminou de tirar uma com a minha cara? Então, acho que tu entendeu o que eu quis falar com aquele barato todo, não? &lt;p&gt;- Olha, pelo jeito que você fala, com certeza não é daqui, mas viagem no tempo? Não acha que está delirando, Miguel? &lt;p&gt;- Acredite Minerva, bem que eu gostaria de tá brincando, mas num to não. – E começou a contar a ela toda a história, somente dispensando dados relativos à descendência dele e de Joshua e a ligação sanguínea entre ele e Minerva, coisa que ele não queria acreditar que existia. &lt;p&gt;- Este seu relato é fantástico, beirando o delírio. Então Josué, ou melhor, Joshua tem um amor em outra dimensão, sendo que esta é neta do professor dele? Percebes a loucura do que me diz? &lt;p&gt;- Minerva, vai por mim, ninguém acha isso mais louco do que eu, mas é a verdade. Quando fomos para Aiarp, nunca imaginaríamos que algo tão louco aconteceria. Vivemos entre eles durante três meses e só ficamos sabendo disso no final de nossa estadia, e foi o próprio Joshua que chegou a esta conclusão, enquanto se encontrava em cárcere. Quando voltamos, ele tentou contar ao professor dele, sobre o fato, mas não rolou, pois o cara só queria saber de fatos ligados a cultura do local e à forma de vida de lá... &lt;p&gt;- E por que vocês vieram para a cá? Por que não retornaram ao tal local? &lt;p&gt;- Ah, isso é coisa do Joshua. Ele disse que seria quase impossível termos certeza da época em que havíamos chegado em Aiarp, por isso preferiu vir pra cá. &lt;p&gt;- Com qual objetivo? &lt;p&gt;- Oras, conhecer nossas origens, onde nossa família morava e tudo o mais. Como eu disse, Joshua não teve muito contato com nosso avô, então ele veio conhecê-lo. &lt;p&gt;- Se for verdade, o avô de vocês é jovem ainda, e desde que chegaram, somente estiveram conosco. Quando vós ireis procurá-lo? &lt;p&gt;- No momento estamos ajudando Giácomo e Giancarlo... &lt;p&gt;- Ajudando com o quê? Giácomo fala português muito bem, pode cuidar do irmão... Ah não ser que tenham um interesse a mais... Então, qual deles é o seu avô? – Miguel ficara constrangido com o questionamento. &lt;p&gt;- Você tá indo muito além do que é verdade. – Disse ele, taxativamente. – Só estamos ajudando Giácomo e Giancarlo, nada mais. Se eles fossem mesmo nossos parentes, estaríamos atrás deles, não seria um encontro acidental na estação de trem. &lt;p&gt;- É, tu tens certa razão nessa avaliação. Bem, quando decidirem procurar seus avôs, eu gostaria de ir junto, se for possível. &lt;p&gt;- Acho que não vai rolar. – Disse Miguel, com um ar de mistério. – ‘Cê já tá sabendo muito, na verdade, acho que Joshua vai querer me trucidar quando ele souber que a deixei a par disso tudo. Pô, foi uma loucura quando Giácomo descobriu, imagina quando ele souber que ‘cê sabe... &lt;p&gt;- Mas como Giácomo ficou sabendo? &lt;p&gt;- Ele nos pegou conversando em português. &lt;p&gt;- Então existe uma diferença, você me contou, eu não o peguei conversando com seu primo... – Miguel levantou de onde estavam e estava em polvorosa. &lt;p&gt;- Pior ainda. – Ele disse, ficando-se a frente dela. – Quando ele souber que lhe contei de livre vontade, vai querer me trucidar. – Aquilo parecia um absurdo, ainda mais pelo porte físico dele e do primo, mas sabia que Joshua poderia simplesmente transformar o resto da estadia de ambos num verdadeiro inferno. &lt;p&gt;Minerva se pôs de pé diante dele, a diferença de altura de ambos era bem perceptível. Ela lhe tocou o rosto preocupado com sua mão macia, segurou pelo queixo e disse: &lt;p&gt;- Me beije? – Aturdido, ele pela primeira vez ficara sem reação: &lt;p&gt;- Como? &lt;p&gt;- Eu quero que você me beije. – Os olhos dela cintilavam um brilho inebriante. – Será que existe algo que o impeça de fazer isso? – “&lt;i&gt;Na verdade tem.&lt;/i&gt;”, ele pensou: &lt;p&gt;- Mas se alguém nos pegar? Tudo bem que na nossa época isso não era problema, mas nosso &lt;i&gt;nonno&lt;/i&gt; sempre dizia que as moças não podiam beijar rapazes, pois era um afronta a família da moça e... – Os lábios de Minerva tocaram o dele, suavemente. Ela ficara na ponta dos pés para cometer o ato de beijá-lo. &lt;p&gt;O beijo dela era quente e confortável. Nada mais passava pela cabeça de Miguel, só queria aproveitar aquele momento. Esquecera tudo, somente se preocupava em sentir os macios lábios dela sobre os dele. Na medida em que ela ia deixando de ficar nas pontas dos pés, ele abaixava o próprio corpo, sem deixar de tocá-la nos lábios. As mãos dela seguravam delicadamente o rosto dele, enquanto ele tocava os longos cabelos negros dela, que passavam pelos seus dedos. O mundo havia parado, mas de repente voltara a se movimentar. Abrindo os olhos calmamente, ele sentia aquela sensação viciante que esquentava seu corpo e gaguejando disse: &lt;p&gt;- Por que fez isso? &lt;p&gt;- Porque você fala demais. – Ela respondeu. – E eu queria beijá-lo. – Quando terminou de abrir os olhos, Miguel tinha certeza que uma aura de luz iluminava Minerva, como se ela fosse uma divindade. O cheiro dos cabelos dela lhe davam uma sensação de prazer espiritual. &lt;p&gt;- Se nos pegam. – Ele se curvou para tocá-la nos lábios novamente. Ela sorriu e concordou com o beijo, que fora menos duradouro que o anterior. – Eu esqueci do mundo agora. – Ele terminou dizendo. &lt;p&gt;- Então somos dois. – Ela o abraçou como se quisesse apertá-lo. – O que faremos agora? &lt;p&gt;Traduções (Via &lt;a href=&quot;http://translate.google.com.br/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Google Tradutor&lt;/a&gt;): &lt;p&gt;&lt;i&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;60 - Será um grande prazer para acompanhá-la. [...] Se o seu pai para autorizar, é lógico.&lt;/font&gt;&lt;/i&gt; &lt;p&gt;&lt;i&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;61 - Não é o certo, [...] mas se for o desejo da minha filha, eu confio nela, senhor Miguel.&lt;/font&gt;&lt;/i&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;62 - &lt;i&gt;Onde esta é a casa de sua amiga?&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;63 - &lt;i&gt;Eu sei muito pouco dessa linguagem, mas o suficiente para entender que você não é daqui!&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;64 - &lt;i&gt;Eu não sei do que você está falando!&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;65 - &lt;i&gt;De onde você é? Ou melhor, de onde eles são? Você e seu primo...&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;66 - &lt;i&gt;Eu sei que você está escondendo alguma coisa e não quer me contar, mas eu sou bastante persistente.&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;67 - &lt;i&gt;O que você quer de mim?&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;68 – &lt;i&gt;Eu quero a verdade!&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;69 - &lt;i&gt;A verdade? Acredito Minerva que você não acreditaria na verdade ... Sério! [...] As coisas não são tão simples, se é que me entende. Não importa o quanto o meu primo Joshua fale sobre isso comigo, eu ainda não acredito, também.&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;70 - &lt;i&gt;Joshua? Mas o nome de seu primo não é Josué?&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;71 - &lt;i&gt;Você já leu o livro &quot;A Máquina do Tempo&quot;?&lt;/i&gt;&lt;/font&gt; &lt;p&gt;&lt;font size=&quot;1&quot;&gt;72 - &lt;i&gt;Sim, eu li este livro recentemente. É um livro muito bom...&lt;/i&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;  &lt;div class=&quot;blogger-post-footer&quot;&gt;Se gostou, opine! Se não, opine também, assim vejo no que posso melhorar. Valeu por apreciar!&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/feeds/843403243202948783/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment/fullpage/post/5009218965158031725/843403243202948783?isPopup=true' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/843403243202948783'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/5009218965158031725/posts/default/843403243202948783'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://contosdopeewee.blogspot.com/2013/07/discesa-quarta-parte.html' title='Prole – Quarta Parte'/><author><name>André Luz</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07712436276469558836</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='32' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgV3NVfc2huKBS7ZtMmVt6AiQcCkXMUXPL6-RJHWxjgtHtTixFoWxyCLoV8tu1HfxW3iVUTd1tye-RsjgZO31rJzQLV4d6Y4-MeYn5gSjrtusXNH7L6vk3ZWAgoMuMLuCArTl6DArgO9EX2C3fgyfMY6JKRbRqTd9uSeD5u73ZJrn7bOeo/s220/Andr%C3%A9%20Luz%20(1).jpeg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjUxvNW5krosXxrmNcfJHE4KuwvHBkRdbtfsdZ1wsVnknI79W8qNPdUtyPZqAvsiBCQSpJ4EfPvK2XBKhW8Hnmj_Yh2Tp7jjIqQqqI7BGJGKjxewYYJSrNg9vahLcg-IHWiUvLU0yZ5428/s72-c/?imgmax=800" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry></feed>