Aga Mundo - zapiski z podróży

Majorka w moim obiektywie: 10 miejsc, które trzeba zobaczyć na Majorce

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sat, 13 Nov 2021 14:07:00 +0000

"Niebo jak turkus, morze jak lazur, góry jak szmaragd, powietrze jak w niebie. Dookoła palmy, cedry, kaktusy, oliwki, pomarańcze, cytryny, aloesy, figi, granaty..." Takimi słowami opisywał swoje wrażenia z Majorki Fryderyk Chopin w listach do jednego z przyjaciół. I choć rozwój turystyki przyniósł ze sobą wiele zmian na Balearach, to z pewnością słowa Chopina są nadal aktualne. Majorka pełna jest malowniczych zakątków, ukrytych lagun i zatok, zabytkowych miasteczek, wspaniałych krajobrazów pełnych ciszy i spokoju.

Kiedy byłam na Majorce po raz pierwszy, pomyślałam, że to miejsce naprawdę wygląda jak na pocztówkach: pastelowe zachody słońca, miodowy odcień zabudowań, soczysta zieleń, róż i fiolet kwitnących bugenwilli i oleandrów oraz ten intensywny kolor morza naprawdę nie potrzebują Photoshopa. Majorka po prostu zachwyca i oto 10 miejsc, które są na to dowodem (kolejność przypadkowa).

1. VALLDEMOSSA

Ta malownicza miejscowość ukryta jest w górach Sierra de Tramuntana. Miasteczko jest niezwykle urokliwe i romantyczne. To tutaj właśnie przebywali Fryderyk Chopin i George Sand i tutaj Chopin skomponował niektóre ze swych najbardziej znanych utworów. Spacer uliczkami tego uroczego miasteczka to prawdziwa przyjemność.

2. CAP DE FORMENTOR

Przylądek Formentor to niewątpliwie jedno z najpiękniejszych miejsc na całej wyspie. Najlepiej odwiedzić go w czasie zachodu słońca, by podziwiać magię pastelowo-złocistego nieba i słońca leniwie chowającego się w morzu.

3. SON MARROIG

To wspaniała dawna rezydencja arcyksięcia Luisa Salvadora z rodu Habsburgów, który zachwycony Majorką, postanowił tu zamieszkać. Malownicze położenie tego miejsca oraz przepiękne widoki sprawiają, że naprawdę warto tu przyjechać. Dodatkowo prowadzi tu jedna z najbardziej malowniczych dróg w Europie.

4. CALÓ DES MORO

Niewielka plaża, dość trudno dostępna, o czym informują znaki do niej prowadzące, ale absolutnie zachwyca! Z resztą tutaj słowa naprawdę nie są potrzebne, zdjęcia mówią same za siebie.

5. SÓLLER i PORT DE SÓLLER

Miasteczko Sóller pachnie i smakuje pomarańczą, a to dlatego, że jest pięknie położone wśród gajów cytrusowych. Połączone jest z nadmorskim Port de Sóller zabytkową linią tramwajową. Podróż drewnianym pomarańczowym tramwajem jest okazją do delektowania się widokami sadów owocowych i unoszącym się w powietrzu zapachem cytrusów.

6. DEIÀ

To absolutna perełka Majorki, której udało się uniknąć wpływów masowej turystyki. W tym położonym na górskim zboczu miasteczku urzekają stare kamienne domy z zielonymi okiennicami, strome wąskie uliczki, piękny kościół położony na wzgórzu oraz liczne galerie, które potwierdzają artystyczny charakter tego miejsca.

7. CALA DE DEIÀ

Z Deià warto wybrać się do położonej niedaleko zatoczki Cala de Deià. To jedna z tych malowniczych zatoczek z dala od turystycznego zgiełku. Znajduje się tu pięknie położona restauracja, natomiast bez rezerwacji nie ma co liczyć na wolny stolik.

8. SA CALOBRA

Jeśli chodzi o tą zatokę, to jej położenie zdecydowanie zachwyca, natomiast droga do niej zdecydowanie przeraża... To kilkanaście kilometrów wąskiej stromej drogi pełnej zakrętów i serpentyn. Z jednej strony skała, z drugiej przepaść, ale nie ma innej drogi, żeby dostać się do tego przepięknego miejsca.

9. ALCÚDIA

Miasto Alcúdia zachwyca piękną, doskonale zachowaną średniowieczną starówką, pełną wąskich uliczek, urokliwych placów, zabytkowych kościołów i domów szlacheckich. Uliczki udekorowane kwiatami i kolorowe okiennice tworzą naprawdę niezwykły klimat.

10. PALMA DE MALLORCA

No i na koniec zostawiłam przepiękną Palmę. Stolica Majorki to tętniące życiem miasto ze wspaniałą architekturą. Nad miastem góruje imponująca gotycka katedra. Piękna starówka pełna jest zabytkowych budynków, ciasnych uliczek i ukwieconych dziedzińców. Ponadto mnóstwo tu stylowych butików, galerii, ciekawych restauracji, barów oraz kawiarni.

Gdańsk- fotograficzny spacer po Starym Mieście

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Tue, 14 Jul 2020 13:36:00 +0000

Ostatnio opisałam plan pobytu w Trójmieście, a dzisiaj zabieram was na spacer po gdańskim Starym Mieście. Gdańsk naprawdę mnie zachwycił i uważam, że jest to najładniejsze polskie miasto, do czego na pewno przyczynia się jego położenie i wszystkie widoczne tutaj morskie akcenty. Mam nadzieję, że moje zdjęcia oddają jego urok. To co, idziemy?

Z lewej strony gmach Polskiej Filharmonii Bałtyckiej na wyspie Ołowianka i zacumowany SS Sołdek, a z prawej gdański Żuraw i Rybackie Pobrzeże

Nasz spacer zaczynamy na Moście Zielonym, skąd możemy podziwiać piękny widok na rzekę, zabudowania Starego Miasta i równie ciekawe, choć nowoczesne budynki na Wyspie Spichrzów.

Statek niczym z Piratów z Karaibów czeka, aby zabrać chętnych na rejs po Motławie

Zabudowania przy Długim Pobrzeżu

A tu już zrewitalizowana Wyspa Spichrzów- tętniące życiem serce Gdańska

Przez Bramę Zieloną Głównego Miasta wchodzimy na Długi Targ. To największa i najprawdopodobniej najstarsza brama wodna Gdańska. W oddali już widać niezwykle imponujący budynek Ratusza Głównego Miasta. Ale za nim się tam udamy proponuję dokładnie przyjrzeć się kamienicom dookoła, bo Długi Targ to prawdziwa galeria sztuki! Każda fasada tutaj jest wyjątkowa: jedne bardziej zdobne inne mniej, ale wszystkie piękne.

Brama Zielona Głównego Miasta to pierwszy przykład manieryzmu niderlandzkiego w Gdańsku. Dzisiaj mieści się tu jeden z oddziałów Muzeum Narodowego w Gdańsku.

Najpopularniejszy gdański deptak, czyli Długi Targ i widoczny Ratusz Głównego Miasta

Długi Targ i jego architektoniczne perełki

Na Długim Targu znajduje się także symbol miasta: Fontanna Neptuna, boga morskiego świata oraz piękny Dwór Artusa.

Fontanna Neptuna, a za nią okazały Dwór Artusa

Długi Targ przechodzi w ulicę Długą, przy której stoi imponujący Ratusz. Ulica Długa prowadzi nas do Złotej Bramy.

My jednak chwilę wcześniej skręcamy w prawo w ulicę Tkacką, żeby dojść na kolejną bardzo malowniczą ulicę Gdańska- położoną tuż obok Długiej ulicę Piwną. Na początku tej ulicy stoi niezwykle okazały budynek Wielkiej Zbrojowni.

Wielka Zbrojownia

Zakamarki ulicy Piwnej

Ulica Piwna przechodzi w ulicę Chlebnicką. Ta z kolei jest zakończona Bramą Chlebicką, która prowadzi nas na Długie Pobrzeże. Stąd możemy podziwiać pięknie zrewitalizowaną Wyspę Spichrzów. Tamtejsze nowe zabudowania świetnie wpisują się w styl architektoniczny miasta.

Ulica Chlebnicka

Brama Chlebnicka i widoczne zabudowania na Wyspie Spichrzów

Wyspa Spichrzów to obecnie gwarne serce miasta pełne hoteli, restauracji i kawiarni

Idziemy dalej i przez Bramę Mariacką wchodzimy na niezwykle urokliwą ulicę o tej samej nazwie. Wejścia do budynków poprzedzają piękne przedproża ozdobione kamiennymi kulami oraz ciekawymi poręczami. Za dnia tętni tu życie, w licznych sklepikach można kupić pamiątki oraz wyroby z bursztynu, naszego narodowego złota. Można też w jednej z tutejszych kawiarni odpocząć przy filiżance kawy. Ulica Mariacka z jednej strony zakończona jest niezwykłą Bazyliką Mariacką, a z drugiej przepięknym budynkiem, w którym dzisiaj mieści się Muzeum Archeologiczne.

Malownicza i jakże fotogeniczna ulica Mariacka

W oddali widać Bazylikę Mariacką

A ta urocza wieżyczka to Muzeum Archeologiczne w Gdańsku

Kontynuujemy nasz spacer i kierujemy się na ulicę Świętego Ducha. Tutaj też znajdziemy wiele pięknych zakątków, przytulnych kawiarni czy barów.

Z ulicy Świętego Ducha ponownie wychodzimy na Długie Pobrzeże i idziemy w kierunku kolejnego symbolu miasta, słynnego Żurawia.

Wyspa Ołowianka- napis Gdańsk, koło widokowe AmberSky i zabudowania filharmonii

Naprzeciwko, po drugiej stronie Motławy znajduje się wyspa Ołowianka z również pięknie odrestaurowanymi budynkami dawnych spichlerzy. Za chwilę na nią pójdziemy, musimy tylko Rybackim Pobrzeżem i ulicą Wartką dojść do mostu zwodzonego, czyli podnoszonej kładki dla pieszych. Przechodząc przez kładkę warto przystanąć i popatrzeć w prawo- przed nami będzie rozciągał się widok na nadbrzeże.

Gdańskie wieże możemy podziwiać z kładki pieszej na Ołowiankę

Jesteśmy na Ołowiance. To tutaj znajduje się Polska Filharmonia Bałtycka i Narodowe Muzeum Morskie w Gdańsku. Także tutaj można zrobić sobie zdjęcie przy słynnym napisie "Gdańsk", czy skorzystać z innej atrakcji, jaką jest koło widokowe AmberSky i podziwiać panoramę miasta. Także tutaj stoi zacumowany SS Sołdek- pierwszy zbudowany przez polski przemysł stoczniowy statek pełnomorski, który dzisiaj stanowi obiekt udostępniony dla zwiedzających.

To już prawie koniec naszego spaceru. Pozostaje nam tylko przejść ulicą Ołowianka i znajdziemy się przy gdańskiej marinie, gdzie możemy podziwiać zacumowane jachty. Idąc wzdłuż mariny wracamy na Wyspę Spichrzów, gdzie rozpoczęliśmy nasz spacer.

Trójmiasto w cztery dni

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Tue, 07 Jul 2020 08:44:00 +0000

Gdańsk już od jakiegoś czasu zajmował pierwsze miejsce na mojej liście miejsc do odwiedzenia w Polsce i na początku tego roku postanowiłam, że w tym roku tam pojadę. Potem wiadomo, sprawy nieco się skomplikowały, ale w końcu się udało, a w czasie wyjazdu odwiedziliśmy nie tylko Gdańsk, ale całe Trójmiasto.

Nasz wyjazd do Trójmiasta trwał 4 dni- to niewiele, ale wystarczająco, żeby poczuć atmosferę miejsca. A plan dzień po dniu wyglądał następująco:

Dzień 1:

Wyjechaliśmy z Warszawy około 9.00 rano. Przed przyjazdem do centrum Gdańska odwiedziliśmy jeszcze Wyspę Sobieszewską. Wyspa Sobieszewska to niezwykła dzielnica miasta, ponieważ jest otoczona ze wszystkich stron wodą. Znajduje się tutaj ponad 1000 ha lasów oraz szeroka i czysta plaża, która jest najdłuższą plażą w Gdańsku- ma 11 km. Na krańcach wyspy utworzone są dwa rezerwaty przyrody: Ptasi Raj Przy zachodnim krańcu i Mewia Łacha przy wschodnim. W tym drugim oprócz ptaków można także spotkać foki.

Rezerwat Ptasi Raj

Przepiękny pachnący las

I nareszcie widać morze...

Dzień był ciepły, ale deszczowy i w drodze na plażę przez rezerwat Ptasi Raj nie mogliśmy się opędzić od ogromnej ilości komarów. Nasz spacer przypominał w związku z tym raczej marszobieg. Plaża była zupełnie pusta, ale pogoda też nie sprzyjała nadmorskim wycieczkom i plażowaniu. Niemniej jednak bardzo polecam odwiedzić Wyspę Sobieszewską ze względu na dzikie plaże, piękny las pełen przeróżnych ptaków oraz jagód, a także zdecydowanie mniejszą ilość turystów niż na innych trójmiejskich plażach. Może traficie na lepszą pogodę.

Cała plaża tylko dla nas... Tylko dlaczego pada deszcz?

A w oddali widać gdański port i stocznię

Morza szum, ptaków śpiew, dzika plaża...

Potem pojechaliśmy już do centrum Gdańska, który jak już wspomniałam przywitał nas deszczem, choć muszę przyznać, że taka deszczowa i mglista aura ma tez swój urok w takim mieście jak Gdańsk.

Deszczowe chmury nad Starym Miastem

To już słoneczny poranek na Długim Targu

I niezaprzeczalny symbol miasta- Neptun i Dwór Artusa

Dzień 2:

Drugiego dnia pogoda zdecydowanie dopisała i rano pojechaliśmy kolejką SKM do Gdyni. Tam przy Nabrzeżu Pomorskim stoją okręt- muzeum ORP Błyskawica- niszczyciel z II wojny światowej oraz statek-muzeum Dar Pomorza "Biała Fregata". My weszliśmy na pokład tego drugiego. Muszę przyznać, że statek zrobi wrażenie nie tylko na miłośnikach żeglarstwa.

Żagle staw!- imponujący Dar Pomorza

Kiedy rum zaszumi w głowie,
Cały świat nabiera treści,
Wtedy chętnie słucha człowiek
Morskich opowieści.

Do zwiedzania dostępne są cztery poziomy statku. Można zobaczyć pokładową kuchnię i jadalnię, miejsca do spania dla załogantów, można przyjrzeć się dokładnie ogromnemu silnikowi, a także zajrzeć do gabinetu kapitana oraz kajut i saloników oficerskich.

Wszędzie liny... A każda inaczej się nazywa i do czego innego służy... Prawdziwy mętlik...

Łajba to jest morski statek,
Sztorm to wiatr co dmucha z gestem,
Cierpi kraj na nie dostatek,
Morskich opowieści.

Hej, ha! Kolejkę nalej!
Hej, ha! Kielichy wznieśmy!
To zrobi doskonale
Morskim opowieściom

Cała naprzód!

Mogliśmy także podziwiać Dar Młodzieży

Następnie po krótkim spacerze po marinie i plaży, pojechaliśmy do Orłowa, gdzie punktem obowiązkowym jest orłowskie molo z widokiem na tutejszy klif. Potem spacerem po plaży udaliśmy się do Sopotu. Odległość od mola w Orłowie do mola w Sopocie to ok. 3 km i spacer zajął nam ok. 1,5 h. Plaża na tym odcinku jest naprawdę bardzo ładna i podobno nie tak tłoczna jak ta w Sopocie czy Jelitkowie. W Sopocie oczywiście nie można pominąć wizyty na słynnym molo.

Gdyńska marina

Orłowskie molo

Sopot już coraz bliżej...

No i dotarliśmy...

Sopockie molo w całej okazałości

Słynny Grand Hotel- klasyk polskiego hotelarstwa

Lato w kurorcie...

Dzień 3

Kolejny dzień przeznaczyliśmy na poznanie Gdańska i jak to mamy w zwyczaju, włóczyliśmy się po ulicach i uliczkach podziwiając architekturę i poszukując różnych uroczych zakątków. Myślę, że Gdańsk jest miastem, które nie rozczaruje nikogo: piękna architektura, ciekawe muzea i zabytki, niesamowita atmosfera i bardzo mili ludzie. Przez lata Gdańsk bardzo się zmienił i stał się tętniącym życiem miastem na europejskim poziomie pod każdym względem. Podczas spaceru nie zapomnij zajrzeć na takie uliczki jak Mariacka, Piwna i ulica Świętego Ducha oraz na Wyspę Spichrzów i Ołowiankę, skąd można podziwiać piękne zabudowania Starego Miasta. Jeden dzień to oczywiście za mało, żeby obejrzeć wszystkie atrakcje tego miasta, dlatego ja już myślę o kolejnej wizycie, żeby odwiedzić okolice Stoczni, Oliwę czy Westerplatte.

Piękne kolorowe kamienice wyglądają jak domki z piernika

Neptun z innej perspektywy

I Ratusz Głównego Miasta- zmieścił się cały w kadrze :-)

A tu już kolejny symbol Gdańska- Żuraw

Dzień 4

W dzień wyjazdu wstałam wcześnie i ruszyłam w miasto, żeby zrobić zdjęcia zanim ulice zapełnią się mieszkańcami i turystami, a okoliczne restauracje i kawiarnie rozstawią swoje ogródki. Spacer po takim budzącym się do życia mieście jest niezwykle przyjemny i bardzo to lubię. Co rusz mijali mnie mieszkańcy pędzący na rowerach do pracy bądź też amatorzy porannego joggingu wzdłuż Motławy.

O siódmej rano na ulicy Mariackiej jest pusto... W ciągu dnia tętni tu życie, można kupić bursztynowe pamiątki i napić się kawy w jednej z licznych kawiarni

W drodze powrotnej do Warszawy postanowiliśmy zwiedzić jeszcze zamek w Malborku. Ta niezwykła budowla jest naprawdę imponująca, a zwiedzanie jest świetnie zorganizowane. Każdy zwiedzający otrzymuje audioprzewodnik, który jak za rękę prowadzi po zamku, objaśnia i barwnie opowiada ciekawe historie. To naprawdę fascynująca podróż do epoki średniowiecza. Ale to już temat na zupełnie inną opowieść...

Krzyżacka twierdza robi wrażenie...

Przydatne adresy*:

Hotel: Nocowaliśmy w Holiday Inn Gdańsk. Hotel jest usytuowany w fantastycznej lokalizacji na Wyspie Spichrzów, czyli w samym centrum. Z całą odpowiedzialnością mogę polecić to miejsce: jest bardzo czysto, obsługa jest miła i pomocna, w pokoju znajdziemy czajnik, kawę i herbatę oraz wodę. Na ostatnim piętrze hotelu znajduje się Sky Bar z pięknym widokiem na rzekę i Stare Miasto.

Widok ze Sky Baru w ciągu dnia i podczas deszczowego wieczoru

Gdzie jeść: oferta gastronomiczna Trójmiasta jest niezwykle bogata i pewnie każdy znajdzie tu coś dla siebie. Oto miejsca, gdzie jedliśmy i mogę je polecić:

Café Libertas przy ul. Chlebnickiej 37/38 to przyjemne miejsce utrzymane w klimacie lat dwudziestych, idealne na śniadanie albo na kawę i ciastko. Pyszna beza, a w tle świetna muzyka.

W Mon Balzac (ul. Chmielna 10) jedliśmy zarówno śniadanie, jak i kolację. Jedzenie naprawdę bardzo smaczne, a do tego widok na Motławę i kamienice Starego Miasta.

Cała naprzód (ul. Tokarska 21/25) to restauracja z tarasem widokowym. Raczej ostrożnie podchodzę do takich atrakcji, ale tutaj to był strzał w dziesiątkę. Widoki piękne, bardzo dobre jedzenie i miła obsługa. Polecamy gołąbki i zupę z młodego szczawiu.

Na Wyspie Sobieszewskiej polecam wpaść na smażoną rybkę do Przystani Ptasi Raj (ul. Nadwiślańska 139). Flądra przepyszna, a najlepszą rekomendacją jest to, że na obiad licznie przychodzą tutaj także miejscowi.

Taki widok rozciąga się z tarasu widokowego w restauracji Cała Naprzód

No i jedno z najbardziej znanych miejsc w Trójmieście, sopocki White Marlin (Sopot, Aleja Wojska Polskiego 1). Miejsce jest przepiękne i położone w fantastycznym miejscu, tuż przy plaży. Utrzymane w morskim klimacie i urządzone z dbałością o każdy szczegół. Wiem, że ma różne opinie, ale nasze doświadczenia są bardzo pozytywne, zarówno jeśli chodzi o jedzenie, jak i obsługę. Jedyne do czego można by się przyczepić to rzeczywiście trochę wygórowane ceny.

Trójmiasto to świetny pomysł na kilkudniowy wypad. Ja wróciłam pod naprawdę dużym wrażeniem tego miejsca. A tych którzy po tym wpisie czują niedosyt, uspokajam- kolejne wpisy już się piszą :-)

Wyspa Ołowianka i zacumowany przepiękny żaglowiec Generał Zaruski

A to widok na pięknie zrewitalizowaną Wyspę Spichrzów

Mały i duży, dla każdego znajdzie się miejsce...

No i domek z piernika na zakończenie :-)

*ze statystyk bloga wiem, że są tutaj nowi czytelnicy, dlatego przypomnę tylko, że nie współpracuję z żadną organizacją, restauracją czy obiektem turystycznym, a wszystkie polecane miejsca to moje subiektywne opinie, nie są to płatne współprace.

Zachęcam też do zostawienia komentarza :-) Dajcie znać, czy relacja wam się podobała . A może macie jakieś pytania?

La Rioja- hiszpański region winem płynący i wizyta w winnicy

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 05 Jan 2020 11:45:00 +0000

Kiedy byłam na pierwszym roku iberystyki, na przedmiocie "Wiedza o Hiszpanii" każda osoba z grupy miała przygotować prezentację na temat jednej ze wspólnot autonomicznych Hiszpanii. Mi przypadła La Rioja i doskonale pamiętam moje pierwsze rozczarowanie z tym związane i zazdrość, że inni będą przygotowywać prezentacje o Andaluzji czy Katalonii. Malutki region na północy, praktycznie pomijany w przewodnikach... O czym ja mam mówić?- pomyślałam. Dodam, ze o winie wiedziałam wtedy tylko tyle, że może być czerwone i białe, a różowe to zapewne jakaś dziwna hybryda.

Krajobraz Riojy- winnice ciągnące się po horyzont i urocze miasteczka

Z upływem czasu, kiedy hiszpańskie wino zaczęło mnie coraz bardziej interesować (i coraz bardziej mi smakować), wzrosło także moje zainteresowanie regionami, gdzie jest produkowane, rodzajami win oraz samą ich produkcją, a podróż do krainy jednego z najlepszych win na świecie, czyli do Riojy, stała się moim marzeniem.

Riojańskie bezdroża

Winogrona, to one nadają życiu sens.

La Rioja jest powszechnie uważana za najmniejszą wspólnotę autonomiczną Hiszpanii, co nie do końca jest prawdą. Jest najmniejsza na Półwyspie Iberyjskim, ale mniejszą powierzchnię zajmuje Wspólnota Autonomiczna Balearów. Małe terytorium regionu położone w malowniczej dolinie praktycznie w całości wykorzystane jest na uprawę winorośli. Ciągnące się po horyzont winnice z równo posadzonymi krzakami to naprawdę niezwykły widok! Wino jest obecne w La Rioja dosłownie na każdym kroku, w każdym miasteczku można dostrzec akcenty z nim związane, takie jak na przykład stare beczki wykorzystywane w celach zarówno dekoracyjnych, jak i użytkowych, jako stoły barowe.

Stare beczki często są wykorzystywane jako elementy dekoracyjne...

...bądź jako stoły w barach

Stolicą regionu jest Logroño, nieduże bardzo przyjemne miasto, którego mieszkańcy są niezwykle serdeczni. Znajduje się na szlaku pielgrzymkowym Camino de Santiago, dlatego na ulicach można spotkać wielu pielgrzymów z charakterystycznymi muszlami, a symbol muszli i strzałki wskazujące kierunek do Santiago de Compostela znajdują się na chodnikach i budynkach. Logroño tętni życiem i jest wypełnione barami pełnymi pysznego jedzenia i wina. Miłośnicy zwiedzania klasycznych zabytków nie będą się nudzić, znajduje się tu m.in. katedra, stare mury miejskie, baszta obronna i Muzeum Riojy, ale jednak najlepiej atmosferę miasta oddaje jego barowe życie. Główną i bardzo znaną w całej Hiszpanii ulicą jest Calle Laurel na której znajduje się bar obok baru. Nie polecę tutaj żadnego konkretnego miejsca, bo prawda jest taka, że w każdym znajdziecie ogromny wybór pysznych tapas, a wybór win będzie jeszcze większy!

Wieża katedry w Logroño

To Calle Laurel i sąsiadujące z nią ulice są idealne do uprawiania typowego hiszpańskiego "tapeo", czyli chodzenia od baru do baru i próbowania różnych tapas. Praktycznie nie można źle trafić, czasami trzeba tylko przepchać się przez tłum klientów, ale naprawdę warto!

Na szlaku Camino de Santiago do Santiago de Compostela

W tym sklepie znajdującym się na placu obok katedry można kupić tradycyjne produkty regionalne, np. przepyszną marmoladę z pieczonej papryki, idealną do serów.

Jednak prawdziwy urok Riojy kryje się w licznych małych miasteczkach położonych na wzgórzach. Ich kamienna romańska zabudowa, wąskie kręte uliczki i widoczne z oddali kościelne wieże przywołują na myśl odległe czasy średniowiecza. Panuje w nich niezwykły spokój, nawet za dnia. Wiele z nich położonych jest na szlaku św. Jakuba, a ich mieszkańców cechuje bardzo duża otwartość i gościnność.

Położone 35 km od Logroño miasteczko Haro jest niepodważalną winiarską stolicą regionu. Starówka pełna jest tawern i restauracji, a wielu producentów win oferuje wycieczki z przewodnikiem i degustacje w swoich winnicach, czyli bodegas. Będąc w miejscu, gdzie powstaje jedno z najlepszych win na świecie naprawdę warto skorzystać z takiej atrakcji. Zwiedzanie oferują między innymi takie znane winnice jak Campo Viejo, Márques de Riscal, Muga czy Cune oraz wiele innych.

Haro i jej winnice. Miasteczko jest bardzo dumne ze swojej winiarskiej tradycji.

Główny plac w Haro.

Winiarskie akcenty są widoczne na każdym kroku.

Wiele bodeg zostało zaprojektowanych przez światowej sławy architektów. Bodega Márques de Riscal i towarzyszący jej hotel zostały zaprojektowane przez Franka Gehrego, tego samego, który zaprojektował m.in. Muzeum Guggenheima w Bilbao czy Tańczący dom w Pradze.

A to już bodega Ysios zaprojektowana przez Santiago Calatravę, innego wybitnego architekta.

My podczas naszego pobytu w Rioja zwiedziliśmy winnicę Márques de Cáceres, która mieści się w uroczym miasteczku Cenicero. Zdecydowaliśmy się na tą właśnie winnicę ze względów głównie sentymentalnych. To w mieście Cáceres kiedyś mieszkaliśmy i tam poznaliśmy właśnie to wino. Jednak jak dowiedzieliśmy się potem podczas zwiedzania winnicy, nie ma ona nic wspólnego z naszym ukochanym miastem :-) Nie zmienia to jednak faktu, że zwiedzanie było bardzo interesujące, a przewodniczka opowiadała o historii winnicy oraz cierpliwie i szczegółowo udzielała odpowiedzi na pytania. Podczas wizyty poznaje się dogłębnie wszystkie etapy produkcji wina, a na zakończenie na gości czeka degustacja czterech rodzajów trunku.

Pierwszym etapem produkcji wina jest przygotowanie moszczu gronowego. Moszcz uzyskuje się dzięki wyciskaniu winogron w prasach. Po zgromadzeniu moszczu gronowego następuje proces fermentacji alkoholowej do której uzywa się kadzi stalowych.

Wino najpierw dojrzewa w drewnianych beczkach...

... a następnie w butelkach.

A te butelki już są gotowe do wypicia :-)

Największym producentem korka na świecie jest Portugalia.

Wszędzie unosił się piękny zapach wina i drewna...


Smak, zapach i kolor wina zależą w dużej mierze od podłoża.

Zwiedzanie winnicy można zarezerwować na stronie www.marquesdecaceres.com/en/wine-tourism-rioja-visit-winery/ . Zwiedzanie trwa 1,5h i kosztuje 15 euro od osoby.

Cała gama win oferowanych przez bodegę Márques de Cáceres.

A na koniec czekała na nas degustacja wina. Pamiętajcie: dobre wino to takie, które nam smakuje :-)

Wycieczka do Riojy pokazała mi, że to przepiękny region, przesączony winiarską tradycją, gdzie wino nadaje życiu tempa, koloru i smaku. Dlatego przepraszam cię Riojo za ówczesny brak entuzjazmu za młodu i mam nadzieję, że tym wpisem udało mi się oddać należną ci uwagę. A wszystkich moich czytelników, zwłaszcza miłośników wina, gorąco zachęcam do odwiedzenia tego regionu.

I najważniejsza lekcja z wizyty w winnicy: wino najlepiej przechowuje się w pamięci!

Spacer po Warszawie- jesienna Starówka w moim obiektywie

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 27 Oct 2019 17:26:00 +0000

Tegoroczny październik jest wyjątkowo piękny i rozpieszcza nas swoją ciepłą pogodą. A Warszawa w promieniach jesiennego słońca wygląda wspaniale. Zapraszam na jesienny spacer po Starym i Nowym Mieście.

Zaczynamy nasz spacer na ulicy Świetojerskiej i kierujemy się w stronę Barbakanu, a dalej ulicą Nowomiejską na Rynek Starego Miasta.

Czekolada u Wedla to zawsze dobry pomysł!

Widok na ulicę Mostową, jedną z najpiękniejszych na Starówce.

Międzymurze Jana Zachwatowicza.

Lapidarium- sklep z antykami na ulicy Nowomiejskiej.

Na Rynku idziemy na kawę i ciastko do kawiarni Café Keks. Na ścianach kawiarni obejrzeć można zdjęcia starej Warszawy i pobawić się w zgadywanie, jakie miejsca przedstawiają.

W tych kamienicach na Rynku ma swoją siedzibę bardzo ciekawe Muzeum Warszawy.

Kataryniarz warszawski.

Restauracja U Fukiera to prawdziwa ozdoba Rynku Starego Miasta.

Do kawiarni Keks można wpaść na kawę i ciasto...

...oraz żeby pooglądać zdjęcia starej Warszawy.

Jak Keks to keks :-)

Następnie kierujemy się na Zapiecek i ulicą Piwną na Plac Zamkowy.

Z Placu Zamkowego udajemy się na Kanonię, a potem ulicą Dawną schodzimy na ulicę Brzozową, gdzie z punktu widokowego podziwiać można widok na Pragę.

Pastelowa warszawska Kanonia

Widok na katedrę św. Floriana na Pradze.

Ulica Brzozowa prowadzi nas na międzymurze Jana Zachwatowicza, gdzie mamy piękny widok na kolorowe kamienice przy ulicy Mostowej.

Malownicza ulica Brzozowa.

Rzut oka na Kamienne Schodki i idziemy dalej...

Jesienne światło.

Ulica Stara widziana z międzymurza.

Kamienice przy ulicy Mostowej.

Barbakan

Na koniec tyłami ulicy Freta dochodzimy na Rynek Nowego Miasta.

Na tyłach ulicy Freta znajdują się piękne zakątki.

Rynek Nowego Miasta

Mam nadzieję, że się podobało :-) Dziękuję za wspólny spacer!

Kraj Basków- dlaczego trzeba odwiedzić ten region?

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 15 Sep 2019 16:26:00 +0000

Kiedy po raz pierwszy odwiedziłam Kraj Basków był listopad. Było deszczowo, szaro i, jak na Hiszpanię, zimno. Mimo pogody tak mi się spodobało, że bardzo chciałam wrócić tam na dłużej. Bo Kraj Basków to miejsce wyjątkowe pod wieloma względami. Przede wszystkim tutejsza przyroda zachwyca! Ale region ma naprawdę wiele do zaoferowania: piękne miasta, ciekawą kulturę, wyśmienite jedzenie, gwarne rybackie miasteczka... A i ludzie są tu niezwykle serdeczni i pomocni. Ten kierunek to świetny pomysł na kilkudniowy albo tygodniowy wyjazd np. na długi weekend. Oto kilka powodów dla których naprawdę warto odwiedzić Kraj Basków, czyli w języku baskijskim Euskadi, a na końcu kilka przydatnych informacji dotyczących organizacji podróży.

Wyspa San Juan de Gaztelugatxe robi niesamowite wrażenie!

1. SAN SEBASTIÁN

Najbardziej znane miasto w Kraju Basków i, co tu dużo mówić, najładniejsze nie tylko w regionie, ale też jedno z najładniejszych w całej Hiszpanii. Eleganckie, wytworne i bogate, przez co również niestety drogie. Światowa stolica pintxos słynie przede wszystkim właśnie z jedzenia. Znajdują się tu jedne z najlepszych restauracji na świecie! Ale wcale nie trzeba wybierać restauracji z gwiazdkami Michelin, żeby w San Sebastián dobrze zjeść. Wystarczy pójść do zwykłego baru, najlepiej w obrębie strego miasta- znajdziemy ich tam całe mnóstwo, a lady wszystkich będą się uginały pod kolorowymi przekąskami. Jednak poza jedzeniem San Sebastián ma jeszcze wiele do zaoferowania! Tutejsza plaża, Playa de la Concha, należy do jednych z najładniejszych plaż Hiszpanii i jest naprawdę malownicza, natomiast plaża Zurriola przyciąga surferów z całego świata. Dzieciom niewątpliwie spodoba się oceanarium, a poszukujących kulturalnych wrażeń zadowoli bogata oferta kulturalna miasta: to tutaj co roku odbywają się m.in. Międzynarodowy Festiwal Filmowy czy Jazzaldia- festiwal muzyki jazzowej. San Sebastián z pewnością należy do miast, które naprawdę potrafią zachwycić!

Urząd Miasta w San Sebastián

Port i Playa de la Concha

Ciekawa architektura miasta

Uliczka na Starym Mieście

Port

2. BILBAO

Pięknie położone miasto otoczone zielonymi wzgórzami. Nie za duże, nie za małe. Niegdyś ośrodek przemysłowy, w tej chwili stało się nowoczesnym, przyjaznym miastem, w którym po prostu dobrze się mieszka. Wizytówką miasta jest oczywiście charakterystyczne Muzeum Guggenheima. Już sam budynek muzeum, zaprojektowany przez amerykańskiego architekta Franka Gehrego jest bardzo ciekawy i robi naprawdę duże wrażenie. Natomiast najbardziej znane instalacje znajdują się na zewnątrz i można je zobaczyć bezpłatnie, ponieważ są ogólnodostępne. A są to: ogromny przezabawny pies Puppy- kwiatowa konstrukcja zmieniająca kolory w zależności od pory roku, rzeźba pająka Mamá, czy kolorowe stalowe tulipany. Rzeka Nervión dzieli Bilbao na dwie części: z jednej strony mamy piękne bogate kamienice i ekskluzywne sklepy, czyli eleganckie Bilbao, natomiast z drugiej bardzo ładną starówkę z urokliwymi uliczkami i placami, na których znajdziemy setki barów, restauracji i kawiarni. Mnie urzekła przede wszystkim atmosfera miasta, które nie jest tak turystyczne, jak pobliskie San Sebastián.

Eleganckie Bilbao...

...i uliczki na Starym Mieście

Deszczowa noc

3. SAN JUAN DE GAZTELUGATXE

San Juan de Gaztelugatxe to miejsce wręcz bajkowe, dosłownie i przenośni, ponieważ stanowiło plener do bardzo popularnego serialu "Gra o tron". To niewielka wyspa, którą kamienny most łączy ze stałym lądem. Na jej szczycie znajduje się pustelnia, zbudowana najprawdopodobniej przez templariuszy w XI w. Miejsce robi naprawdę ogromne wrażenie, a widoki są niezwykłe! Ze względu na popularność, jaką to miejsce zyskało po sukcesie serialu, w tej chwili, aby się tu dostać latem albo w weekendy trzeba mieć specjalną "wejściówkę". Bilety są bezpłatne, rezerwowane na konkretny dzień i godzinę, a żeby je zdobyć trzeba zarejestrować się na stronie: https://www.tiketa.eus/gaztelugatxe/?lang=en . Dobrze zrobić to odpowiednio wcześniej.

Przepiękne widoki!

Dojazd:
Autobusem linii A3518 z Bilbao do Bakio, gdzie trzeba się przesiąść na autobus linii 3524. Więcej informacji na temat linii autobusowych znajdziecie na stronie Bizkaiabus.
Najlepiej dostać się na miejsce samochodem. Podróż z Bilbao trwa ok. 45 min. Parking jest bardzo duży, jednak w weekendy w godzinach natężonego ruchu (10:00-16:00) może być ciężko znaleźć miejsce. Dlatego najlepiej odwiedzać to miejsce w dni powszednie.
Na miejscu jest informacja, toalety oraz restauracja i bar.

4. MAŁE NADMORSKIE MIASTECZKA

Wybrzeże Kraju Basków usiane jest małymi miasteczkami, które mają wybitnie rybacki charakter. Cała tutejsza kultura ukształtowana jest na bliskości morza i Morze Kantabryjskie od zawsze odgrywało znaczącą rolę w krajobrazie, gospodarce i życiu ludzi tu mieszkających. A te wpływy do dzisiaj są bardzo duże i doskonale widoczne w małych nadmorskich miejscowościach, zamieszkanych przez rybaków wypływających co dzień rano na połów. Ich łódki i kutry zacumowane w porcie tworzą malownicze obrazki na tle kolorowych fasad. Jeśli chcecie poznać prawdziwy charakter Euskadi, koniecznie odwiedźcie takie perełki jak Bermeo, Lekeitio, gdzie znajduje się także plaża, czy Getxo.

Bermeo

Lekeitio

Chłopięce zabawy

Getxo

5. MOST BISKAJSKI

Znajdujący się nieopodal Bilbao Puente de Vizcaya to most gondolowy nad rzeką Nervión, który przewozi pojazdy i ludzi z jednego brzegu rzeki, z miejscowości Portugalete, do miejscowości Getxo. Stanowi naprawdę imponującą stalową konstrukcję, którą zaprojektował uczeń i przyjaciel Gustawa Eiffla- Alberto Palacio. Został oddany do użytku w 1893 roku i był pierwszym mostem gondolowym na świecie. W 2006 roku most został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Atrakcją turystyczną jest wjazd windą na stalową konstrukcję o długości 160 m, gdzie z wysokości 61 m nad taflą wody można podziwiać ujście rzeki do morza oraz okolice.

Dojazd: z Bilbao można dojechać metrem linią L1 do stacji Areeta albo linią L2 do stacji Peñota.

Szczegółowe informacje na temat godzin otwarcia mostu oraz cen znajdują się na stronie www.puente-colgante.com.

6. WYBRZEŻE

Baskijskie wybrzeże potrafi być mgliste, dzikie i tajemnicze. Jest postrzępione, pełne wysokich klifów, małych zatoczek i ukrytych plaż. Świetną przygodą może być podróż wzdłuż wybrzeża odwiedzając liczne latarnie morskie. Baskijskie plaże są bardzo zróżnicowane i każdy znajdzie coś dla siebie. Są rajem dla surferów, którzy przyjeżdżają tu z całego świata, choć popularne są tu także inne sporty, takie jak kajakarstwo czy nurkowanie. Osoby lubiące nieco spokojniejsze i bardziej ustronne miejsca też będą się tu czuły wspaniale, bo niektóre plaże są dość trudno dostępne i nie każdy ma ochotę i możliwości, żeby się na nie dostać. Niezwykłym zjawiskiem są formacje skalne i klify nieopodal miejscowości Zumaia- Ruta del Flysch. A do tego wszystkiego bujna zieleń, której służy niezbyt ostre słońce i wilgotność powietrza oraz kwitnące na każdym kroku przepiękne hortensje i glicynie przyprawiające o zawrót głowy. Tutejsze krajobrazy i przyroda bez wątpienia na zawsze zostają w pamięci!

Klify w miejscowości Barrika

Dzieci z obozu surfingowego na plazy w Gorlitz

Gorlitz

Plaża w Bakio

Amatorzy kajaków w Lekeitio

I wszędzie kwitną hortensje...

7. JEDZENIE

I to chyba powinien być punkt numer 1 :-) Kraj Basków słynie ze swojej kuchni na całym świcie. Opiera się ona na lokalnych produktach, a trzeba przyznać, że i morze i ziemia niezwykle łaskawie obdarowują ten region, a jego mieszkańcy potrafią świetnie te dary wykorzystać. Tutejsi kucharze to prawdziwi wirtuozi i razem zebrali aż 29 gwiazdek Michelin. Ale nie trzeba wcale rezerwować stolika w ekskluzywnej restauracji, żeby zjeść dobrze. Tutejsze restauracje opierają swoje menu na rybach, owocach morza i świetnej jakości mięsie. Baskijski txuletón to ogromny kawał mięsa wyśmienicie przyrządzony na grillu. W restauracjach portowych najlepiej zamówić ryby: białego tuńczyka (bonito) albo sardynki. Nie można także zapomnieć o pintxos, które nazywane są sztuką kulinarną w miniaturze. Każde pintxo jest doskonale przemyślane, a kombinacje smaków czasami są naprawdę nieoczywiste. Kolorowe i pachnące małe cudeńka kuszą w każdym barze i naprawdę trudno im się oprzeć! O tym jak ważną rolę odgrywa jedzenie w kulturze baskijskiej świadczą także liczne festiwale i konkursy kulinarne.

Do wyboru, do koloru...

Pintxos

Ryby i owoce morza królują na stołach

Tematowi jedzenia w Hiszpanii poświęciłam wpis: Hiszpania kulinarnie- co zjeść, gdzie zjeść i o której godzinie? Znajdziecie tam także adresy polecanych barów i restauracji.

8. WINO

A dobremu jedzeniu musi towarzyszyć dobre wino. Najbardziej charakterystycznym baskijskim winem jest txacoli, które zdobywa coraz większe uznanie. To lekkie, orzeźwiające, delikatnie musujące wino wytwarzane z endemicznych szczepów Hondarrabi Zuri (wina białe), Hondarrabi Zuri Zerratie (białe) i Hondarribi Beltza (czerwone). Prawie wszystkie txacoli to wina białe, choć w dokumentach apelacji jest też zapisane czerwone txacoli. Txacoli świetnie pasuje do ryb i owoców morza: do białego tuńczyka czy anchoas jest idealne, choć równie dobrze smakuje w towarzystwie pintxos. O wyjątkowości tego wina trzeba przekonać się na własnym podniebieniu, a jedno jest pewne: idealnie oddaje baskijski charakter! Alternatywą dla txacoli jest czerwone aromatyczne wino, pochodzące z regionu Rioja Alavesa. Mimo iż region należy administracyjnie do Kraju Basków, to produkowane tu wino przynależy do apelacji Rioja. To właśnie na tym terenie znajdują się m.in. takie winnice jak Márques de Riscal czy Ysios, których siedziby to kolejne perełki architektoniczne w regionie, zaprojektowane przez wybitnych architektów.

Para idealna- txacoli i czerwona Rioja

INFORMACJE PRAKTYCZNE

Dojazd i komunikacja.
W Bilbao znajduje się lotnisko międzynarodowe, na które latają samoloty większości linii europejskich. Z Polski najlepiej polecieć liniami Lufthansa z przesiadką w Monachium albo we Frankfurcie.

Autobus z lotniska.
Do Bilbao: z lotniska do centrum Bilbao autobusy kursują co 15 min (linia A3247). Bilet w jedną stronę kosztuje 3 euro, a kurs trwa ok 20 min.
Do San Sebastian: autobusy linii Pesa kursują co godzinę, podroż trwa 1h15min, a bilet kosztuje 17,10 euro. Na stronie przewoźnika można sprawdzić rozkład jazdy oraz kupić bilety.

Z Bilbao autobusy Bizkaiabus jeżdżą do wielu okolicznych miasteczek. Bardzo dobrze działa także metro, którym można dojechać z Bilbao do nadmorskich miejscowości takich jak Getxo, Plentzia czy Gorlitz.

Komunikacja Bilbao-San Sebastian.
Między dwoma największymi miastami regionu kursują autobusy linii Alsa. Cena biletu uzależniona jest od kursu, a podróż trwa ok. 1,5h.

Kiedy jechać?
Ze względu na pogodę najlepszą porą, żeby wybrać się do Kraju Basków jest wiosna i lato. Lato nie jest takie upalne, jak w innych częściach Hiszpanii- pogoda pozwala zarówno na plażowanie, jak i zwiedzanie. Trzeba natomiast pamiętać, że bywa kapryśne, więc dobrze być przygotowanym na przelotny deszcz. Zimą natomiast jest pochmurno, wilgotno i pada.

Język.
Warto wspomnieć także o języku baskijskim, czyli euskera. To najstarszy z wciąż używanych języków w Europie, a jego pochodzenie nie jest znane. Jest to bardzo dziwny w brzmieniu język, dlatego niektóre baskijskie nazwy tak trudno przeczytać. W Kraju Basków jest równorzędnym językiem do powszechnie używanego kastylijskiego (czyli hiszpańskiego), dlatego wszystkie nazwy ulic i sklepów, tablice na autostradach oraz karty dań w restauracjach są zazwyczaj w dwóch językach.

Euskadi to bez wątpienie region, w którym można zakochać się po uszy i kto raz tu przyjechał, będzie chciał wrócić! Bo tak naprawdę jest tutaj wszystko: ocean i góry, plaże i klify, duże miasta i klimatyczne miasteczka, niezwykła przyroda, jedzenie jakiego nigdzie indziej na świecie nie ma, wino i cudowni ludzie! Jedźcie i przekonajcie się sami :-)

Kajakowa tęcza w San Sebastián

Hiszpania kulinarnie- co zjeść, gdzie zjeść i o której godzinie?

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Mon, 26 Aug 2019 07:34:00 +0000

Jednym z najczęściej pojawiających się pytań w kontekście podróży do Hiszpanii jest pytanie dotyczące jedzenia. Zarówno pytanie co zjeść, jak również prośby o polecenie konkretnych miejsc. Temat to bardzo obszerny, ale mam nadzieję, że ten wpis odpowie na wasze oczekiwania i potrzeby. A w dodatku jest to temat bardzo przyjemny, bo jedzenie w czasie moich podróży odgrywa niezwykle ważną rolę, a ci co mnie znają, wiedzą że mogę o nim rozmawiać bez końca :-)

Restauracja jeszcze przed otwarciem... Pewnie za chwilę wszystkie stoliki będą zajęte.

Do tego, że w Hiszpanii można zjeść dobrze, chyba nikogo już przekonywać nie muszę. Kuchnia hiszpańska jest też dosyć popularna, a o takich potrawach jak paella, tortilla, czy gazpacho słyszał chyba każdy. W sklepach też coraz częściej można kupić hiszpańskie produkty: suszoną szynkę hiszpańską jamón (choć to redundancja, bo jamón to po prostu szynka po hiszpańsku), kiełbasę chorizo, hiszpańskie sery, nie wspominając już o oliwkach czy winie. Jednak kuchnia hiszpańska jest bardzo różnorodna i ma do zaoferowania dużo więcej smakołyków. I choć większość tradycyjnych potraw to dania raczej proste, wykorzystujące podstawowe składniki, to Hiszpanie zawsze zwracają uwagę na jakość oraz świeżość produktów. Mam nadzieję, że ten wpis pozwoli wam podczas podróży wyjść poza turystyczny schemat zestawu "paella & sangría" i zachęci do próbowania nowych rzeczy i odkrywania nowych smaków.

A tu już powoli się zapełnia...

HISZPAŃSKIE ZWYCZAJE JEDZENIOWE

Zanim jednak przejdę do tego, co jeść i gdzie, kilka słów o zwyczajach jedzeniowych Hiszpanów, które zdecydowanie różną się od polskich i o których warto pamiętać w podróży. Dla Hiszpana jedzenie jest sprawą pierwszorzędną i cały jego dzień kreci się wokół tego, co będzie jadł, a godziny posiłków są wręcz święte. Zacznijmy od śniadania. Pierwszy posiłek dnia Hiszpanie jedzą najczęściej poza domem, zazwyczaj w drodze do pracy, codziennie w tym samym barze i właściwie trudno nazwać go posiłkiem. Bo śniadanie to przede wszystkim kawa, najczęściej z mlekiem (café con leche). Dzieci zazwyczaj piją cola- cao, czyli kakao. A do kawy albo jakaś słodka bułeczka, croissant, czy też tosty- najczęściej z roztartym pomidorem i oliwą (tostadas con tomate). W niektórych regionach, np. w Madrycie, Andaluzji albo Estremadurze, bardzo popularne są smażone churros, albo nieco grubsze porras. Około 11.00 następuje tzw. hora de café, czyli przerwa na kawę i wówczas bary zapełniają się ponownie.

Typowe hiszpańskie śniadanie na słodko.

Pora obiadowa to przedział między 14:30- 16:30 i wtedy wszyscy Hiszpanie idą na obiad. Nawet podróżujący zatrzymują się w przydrożnych restauracjach, a autostrady jakby pustoszeją. W czasie obiadu praktycznie każda restauracja czy bar oferuje menú del día, czyli zestaw dnia. Składa się on z pierwszego i drugiego dania (do wyboru z kilku proponowanych dań), do tego podawane jest pieczywo, a w cenie jest jeszcze deser oraz woda albo wino, a czasem kawa. Jest to najbardziej popularna forma obiadu, a przy tym najbardziej ekonomiczna. Ceny różnią się oczywiście w zależności od miejsca i restauracji, w miejscowościach turystycznych i dużych miastach jest oczywiście drożej, ale zazwyczaj jest to przedział 10- 18 euro. Warto pamiętać o godzinach obiadu, bo wiele miejsc zamyka kuchnię o 16.00 i ponownie otwiera dopiero na kolację, także pozostanie nam tylko kebab albo McDonald's.

No i kolacja. W Hiszpanii zapomnijcie w ogóle o pojęciu "wczesna kolacja"! Stolik w restauracji na kolację możecie zarezerwować najwcześniej na 20:00, a i tak przez jakieś dwie godziny będziecie sami na sali, bo Hiszpanie zaczną się schodzić dopiero przed 22:00... No i kolacja nie bywa lekka. Ten posiłek wybiera się już z karty dań (la carta), w której znajdziemy m.in. przystawki (entrantes), sałatki (ensaladas), dania mięsne (carnes), ryby (pescados) oraz desery (postres). A do kolacji zazwyczaj wino, białe albo czerwone (vino blanco/ vino tinto) wybierane z karty win (la carta de vinos).

Decyzja nie jest łatwa, co by tu zjeść?

TAPAS- JAK TO W OGÓLE Z NIMI JEST?

Trzeba jeszcze wspomnieć o słynnych hiszpańskich tapas. Tapas to przekąski podawane do wina i piwa. Natomiast zwyczaje dotyczące sposobu ich podawania oraz wielkości różnią się w zależności od regionu. W Andaluzji, Estremadurze, Galicji czy Madrycie możemy liczyć na najlepsze tapasy. W Granadzie spokojnie zastąpią nam nawet obiad! Są też takie regiony, gdzie dostaniemy tylko talerzyk chipsów, albo parę oliwek, ale to i tak już coś :-) Inną sprawą są tapasy, które możemy normalnie zamówić w barze- wtedy są to niewielkie porcje jedzenia i kilkoma tapasami też można się najeść. W Hiszpanii istnieje nawet czasownik określający zwyczaj wychodzenia na tapas: tapear albo ir de tapas. Zwyczaj ten praktykuje się wieczorami i razem ze znajomymi chodzi się po barach i próbuje różnych tapas. Bardzo polecam spróbować, bo świetnie zastępuje kolację!

A bardziej popularne tapas to:

Pincho de tortilla- kawałek hiszpańskiej tortilli ziemniaczanej (nie mylić z meksykańską!)

Croquetas - krokiety z masy beszamelowej, najczęściej z dodatkami szynki, chorizo, dorsza. Jedne z moich ulubionych tapas.

Pimientos de Padrón- zielone smażone papryczki posypane grubą solą, mój kolejny faworyt. Kiedyś w porcji trafiały się egzemplarze bardzo pikantne, więc jedzenie papryczek było loterią. Obecnie wycofano się z tego, przez co nie ma już takiej zabawy, ale nadal są pyszne :-)

Patatas bravas- opiekane ziemniaki z ostrym sosem.

Boquerones en vinagre - sardele w occie.
Boquerones fritos- smażone sardele. Trochę jak frytki :-)

Ensaladilla rusa- sałatka jarzynowa z majonezem.

Berenjenas con miel- bakłażany z miodem.
Chorizo a la sidra- kawałki kiełbasy chorizo smażonej z dodatkiem asturyjskiego cydru.
Gambas al ajillo- smażone krewetki z czosnkiem.

Chipirones- małe smażone kalmary.
Calamares a la romana- smażone krążki kalmarów w panierce.

Zestaw idealny

CZEGO WARTO SPRÓBOWAĆ W HISZPANII

Są takie dania i produkty, które pomimo, że tradycyjnie pochodzą z jakiegoś regionu, można zjeść wszędzie, albo prawie wszędzie w Hiszpanii. Poniżej opisuję te najbardziej popularne dania, jak również te może trochę mniej znane, ale których moim zdaniem naprawdę warto spróbować.

Zacznijmy od najbardziej znanego hiszpańskiego dania, czyli paelli. Pochodzi ona z Walencji jednak jest tak popularna, że dostaniemy ją w wielu miejscach. Paella to najprościej mówiąc ryż z dodatkami, a najczęściej są to owoce morza i warzywa. Ale rodzajów paelli jest bardzo dużo, popularna jest także paella z kurczakiem, z królikiem, albo paella z czarnym ryżem. Istnieje również odmiana, w której zamiast ryżu używa się makaronu i jest to fideúa. Niestety popularność paelli bardzo wpłynęła na jej jakość. W wielu turystycznych regionach właściciele restauracji wiedzą, że turyści będą koniecznie chcieli ją zamówić, dlatego będzie droga i niekoniecznie najlepszej jakości. Na zjedzenie paelli najlepiej zatem poszukać takiej restauracji, gdzie nie będzie turystów, może nieco oddalonej od centrum.

Tortilla to prawdziwy hiszpański klasyk! Ale uwaga! Hiszpańska tortilla nie ma nic wspólnego z bardzo popularną meksykańską. Ta hiszpańska to omlet jajeczny z ziemniakami. Jada się ją wszędzie i o każdej porze: na śniadanie, na drugie śniadanie, jako przekąskę, na kolację... A z tortillą jest trochę jak z bigosem: w każdym miejscu jest trochę inna: raz bardziej ścięta, innym razem rzadsza, raz z cebulą, a w barze obok bez cebuli, w jednym miejscu podawana na ciepło, a w innym jedzona zimna... Trzeba spróbować w różnych miejscach i zdecydować jaka tortilla smakuje nam najbardziej.

Gazpacho czyli zimna pomidorowa zupa pochodzi z gorącej Andaluzji i w upały jest naprawdę jak znalazł. W sezonie letnim bardzo popularna. Tradycyjne gazpacho to potrawa bardzo prosta i składa się zaledwie z kilku składników, a jej podstawą są pomidory. Pewną odmianą gazpacho jest salmorejo, które jest gęstsze niż gazpacho, ponieważ do jego przyrządzenia używa się więcej chleba. Ponadto można spotkać gazpacho z migdałów, czosnku, melona...

Salmorejo.

Jamón, jamón... Któż nie słyszał o słynnej suszonej szynce hiszpańskiej? A ci którzy byli w Hiszpanii na pewno zwrócili uwagę na wiszące świńskie nogi, obrazek bardzo charakterystyczny, a na początku pewnie i trochę szokujący :-) Prawdę mówiąc nie spotkałam jeszcze Hiszpana, który nie lubiłby jamona... Ale do rzeczy, szynka hiszpańska ma dość specyficzny smak, a jej najważniejsze dwa rodzaje wyróżnia się ze względu na gatunek świń, z których pochodzą. I tak mamy jamón serrano- tańszy, wytwarzany z popularnej rasy świni białej oraz jamón ibérico, wytwarzany z rasy czarnej świni iberyjskiej, która jest autochtoniczną rasą występującą w południowo- zachodniej części Półwyspu Iberyjskiego. Ta druga jest już znacznie droższa, no ale dużo lepsza jakościowo. Hiszpanie szynkę dodają do wielu potraw, do kanapek, albo po prostu cienko pokrojonymi plasterkami zakąszają wino. Talerz szynki hiszpańskiej można zamówić jako przystawkę w większości restauracji. Latem popularną przystawką jest też melon z plasterkami jamona.

Arroz con bogavante, czyli ryż z homarem, to typowe danie w wielu nadmorskich miejscowościach w Hiszpanii, zarówno na północy, jak i na południu. Przypomina paellę, ale tutaj głównym dodatkiem do ryżu są właśnie kawałki homara. Jest to danie, które najczęściej proponowane jest dla min. 2 osób.

Kolejną propozycją dla miłośników owoców morza (ale nie tylko!) jest pulpo a la gallega- ośmiornica po galisyjsku. To gotowana ośmiornica, pokrojona na kawałki, przyprawiona cebulą i sproszkowaną wędzoną papryką, podawana z ziemniakami.

Bacalao al pil pil to danie z dorsza pochodzące z Kraju Basków. Dorsz to bardzo popularna ryba w Hiszpanii, a ten akurat tradycyjnie przygotowywany i podawany jest w glinianym naczyniu. Są to kawałki dorsza w sosie czosnkowym z dodatkiem ostrej papryczki.

Osobom, które wolą mięso polecam spróbować rabo de toro, czyli ogon wołowy. Nazwa nie brzmi zachęcająco, ale jest to gęsty, aromatyczny gulasz z mięsa wołowego i warzyw, bardzo dobrze przyprawiony i podawany z ziemniakami.

Typowym daniem dla Madrytu i okolic jest cocido madrileño. To danie dość ciężkie i syte przygotowywane z ciecierzycy, różnych rodzajów mięs i warzyw. Jest prawdziwą dumą wszystkich madrytczyków.

Fabada asturiana to z kolei tradycyjne danie z Asturii. Podobne do cocido, z tymże zamiast ciecierzycy w fabadzie używa się białej fasoli.

Migas extremeñas to proste danie typowe dla kuchni z regionu Estremadury. Do jego przygotowania używa się czerstwego chleba (migas oznacza po hiszpańsku okruchy), oliwy i czosnku. Dodaje się boczek, kiełbasę chorizo oraz warzywa.

Pintxos to absolutny klasyk kuchni baskijskiej. Kraj Basków słynie z barów, które oferują różnego rodzaju pintxos, czyli małe kanapeczki, albo porcje jedzenia, najczęściej przekłute wykałaczką, stąd ich nazwa (pinchar oznacza kłuć). Ich różnorodność, kolory i smaki przyprawiają o zawrót głowy! Ostatnio stają się coraz bardziej popularne także w innych częściach Hiszpanii, np. w Barcelonie znajdziemy też sporo barów pintxos. Bary pintxos w przeciwieństwie do restauracji, serwują pintxos non stop od otwarcia, tak więc ich zaletą jest to, że nie trzeba czekać na konkretną godzinę otwarcia kuchni.

Owoce morza, czyli marisco, to tak naprawdę odrębne szerokie zagadnienie, gdyż ze względu na swoje położenie, z jednej strony nad Morzem Śródziemnym, a z drugiej nad Atlantykiem, Hiszpania na brak owoców morza narzekać nie może. I tak poza wspomnianymi już homarami (bogavante) oraz ośmiornicą (pulpo) mamy tutaj naprawdę całe mnóstwo przeróżnych innych mięczaków: almejas (małże), mejillones (omułki), navajas (brzytwy), berberechos (sercówkowate), calamares (kałamarnice), chipirones (małe kalmary) oraz skorupiaków: cigalas (langustynki), gambas (krewetki), camarones gallegos (małe krewetki podawane z pancerzem i głową), carabinero (bardzo duża krewetka z twardym pancerzem), centollos i necoras (kraby), percebes (kaczenica)... I pewnie można by jeszcze długo wymieniać, a niektóre z nich to nawet trudno nazwać po polsku...

Nie sposób wymienić wszystkich potraw typowych dla Hiszpanii, ale w podróży na pewno warto odkrywać nowe smaki i próbować lokalnej kuchni.

Pintxos...

Carabinero i piemientos de Padrón

A to już camarones gallegos.

A NA DESER...

Osoby, które mnie znają, wiedzą, że mimo iż nie nie jestem jakimś szczególnym miłośnikiem słodyczy, to kartę w restauracji zaczynam przeglądać od deserów właśnie. Dzięki temu od razu wiem, czy mam zostawiać miejsce na deser, czy niekoniecznie. Jeśli mam być szczera, to w Hiszpanii z deserami bywa różnie. Często się zdarza, że w zestawie menú del día na deser dostaniemy np. jakiś sezonowy owoc (ale też np. pomarańczę czy banana), jogurt albo lody w kubeczku bądź na patyku znanej firmy należącej do dużego koncernu spożywczego. Wtedy zazwyczaj rezygnuję z deseru w restauracji i idę poszukać lodziarni z prawdziwego zdarzenia. Najbardziej lubię jeśli desery są casero- czyli domowej roboty. I tak najpopularniejsze hiszpańskie desery to: natillas (delikatny krem z żółtek, mleka i cukru z dodatkiem cynamonu), flan (słodki mus podobny nieco do budyniu, polany karmelem), crema catalana (podobny do francuskiego crème brûlée, ale przygotowany na bazie mleka, również z twardą skorupką skarmelizowanego cukru), flan de queso (flan z białego serka) oraz arroz con leche (ryż na mleku z dodatkiem cynamonu i skórki cytrynowej).

Flan de queso.

NO I NAJWAŻNIEJSZE: GDZIE?

Tutaj chciałabym zamieścić listę restauracji i barów w różnych hiszpańskich miejscowościach. Wszystkie adresy to sprawdzone przeze mnie miejsca, w których byłam. Będę tą listę na bieżąco uaktualniać, tak, żeby była jak najbardziej przydatna. Najczęściej w Hiszpanii pytam w recepcjach hoteli, jakie miejsca są godne polecenia i zawsze zaznaczam, żeby to były restauracje, gdzie sami polecający chodzą, niekoniecznie w najbardziej centralnych punktach miasta. Proszę też znajomych Hiszpanów o rekomendacje oraz wyszukuję na Google Maps i czytam recenzje. Jeżeli jestem w Hiszpanii, to interesują mnie przede wszystkim recenzje napisane przez Hiszpanów. No i zadaję się też na intuicję. Pamiętajcie, w Hiszpanii im większy gwar w barze i im więcej śmieci na podłodze, tym lepsze jedzenie i atmosfera lokalu :-)
No to zaczynamy!

MADRYT:
Taberna de la Daniela (Calle del General Pardiñas, 21)- restauracja z wieloletnią tradycją, najlepsze miejsce w Madrycie na zjedzenie cocido i innych lokalnych dań.
Restaurante El Lacon (Calle Manuel Fernández y González, 8)- klimat kastylijskiej gospody sprzed dwóch wieków, typową hiszpańska kuchnia, tapas, wino i hiszpański gwar.
Restaurante Viva Madrid (Calle Manuel Fernández y González, 7) miejsce z prawdziwą atmosferą Madrytu, gdzie można zjeść dania kuchni regionalnej.
Bar La Campana (Calle Botoneras, 6)- najlepsze miejsce, żeby zjeść typową kanapkę z kalmarami, czyli bocadillo de calamares.
Chocolatería San Gines (Pasadizo San Ginés, 5) kultowe wręcz miejsce, żeby zjeść churros con chocolate. Czynne całą dobę.
Restaurante Triana (Calle Narváez, 48) to restauracja andaluzyjska serwująca pyszne jedzenie w przystępnej cenie. Świetna zarówno na obiad jak i na kolację.
Estay Pinchos & Vinos (Calle Hermosilla, 46) to świetny wybór win z różnych regionów, fachowa obsługa, która naprawdę zna się na winach oraz niesamowite kombinacje pintxos.
Orio (Calle Fuencarral, 49) to kuchnia baskijska, a zatem dostaniecie tu wszelkiego rodzaju pintxos.
El Gran Barril (Calle Goya, 107)- owoce morza najwyższej jakości. Bardzo duży wybór różnych morskich specjałów, które na pewno was zaskoczą.

BARCELONA:
El Chigre 1769 (Carrer dels Sombrerers, 7) to typowy bar łączący kuchnię katalońską i asturyjską.
Carballeira (
Sagardi BCN Gòtic (Carrer de l'Argenteria, 62) to w sumie dwa lokale: typowy bar z pintxos oraz dość ekskluzywna restauracja.
La Colosal (Rambla de Catalunya, 23)- nowoczesne i eleganckie wnętrze, duży wybór smacznych tapas oraz różnego rodzaju koktajle i drinki.
Golfo de Bizkaia (Carrer del Pi, 5)- typowa baskijska tawerna.

COSTA BRAVA i COSTA DORADA:

Rocambolesc (

Fragata ( to idealne miejsce na romantyczną albo rodzinną kolację. Wyśmienite ryby i owoce morza.
Cafetería Montroig (Lokal oferuje bogaty wybór zestawów śniadaniowych i na pewno każdy znajdzie tu coś dla siebie.

ANDALUZJA:
Bodegas Castañeda (

KRAJ BASKÓW:
Café Lago (

GALICJA:
Pan de millo (
Casa do Arco (
La Quesera (

ASTURIA:
La Taberna del Pindal (
La Madreñeria (
Bar Restaurante Casa Julio (

ESTREMADURA:
Puerta de Merida (

Bar, miejsce, gdzie toczy się życie...

Smacznego!

Lubicie podczas podróży próbować nowych rzeczy? Może byliście już w Hiszpanii? Jakie są wasze spostrzeżenia dotyczące tamtejszej kuchni? Co wam najbardziej smakowało? A może możecie polecić jakieś fajne miejsce? Chętnie się dowiem!

Północna Hiszpania- trasa i informacje praktyczne

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Mon, 19 Aug 2019 19:04:00 +0000

W tym wpisie zawarłam przede wszystkim informacje praktyczne na temat organizacji wyjazdu na północ Hiszpanii, opis naszej trasy i krótkie podsumowanie odwiedzanych miejsc.

La Coruña

Nasza podróż trwała 15 dni i obejmowała pięć hiszpańskich wspólnot autonomicznych: Kraj Basków, Kantabrię, Asturię, Galicję i La Rioja, a trasa była następująca:

Bilbao (3 noce)- Arenas de Cabrales (1 noc)- Oviedo (3 noce)- Ferrol (1 noc)- Pontevedra (3 noce)- Logroño (2 noce)- San Sebastián (1 noc)- Bilbao (1 noc)

Na mapie zaznaczona jest większość odwiedzonych przez nas miejsc. Pominęłam tylko krótkie, spontaniczne przystanki po drodze.

Po drodze odwiedzaliśmy wiele innych miejsc, a miasta, w których nocowaliśmy więcej niż jedną noc, stanowiły dla nas bazę wypadową do zwiedzania okolicy. Nierzadko było też tak, że jakieś miejsce mijane po drodze wydało nam się bardzo malownicze i ciekawe i zatrzymywaliśmy się na chwilę, a czasem na trochę dłużej. Od razu też wyjaśnię, że celowo pominęliśmy na naszej trasie dwa duże miasta: Santander w Kantabrii oraz Santiago de Compostela w Galicji. Woleliśmy skupić się na mniejszych, mniej turystycznych miejscowościach, a jak to zwykle bywa czasu jest zawsze za mało, żeby zobaczyć wszystko. Dwa tygodnie na taką podróż były i tak niewystarczające...

Asturia

Lecieliśmy do Bilbao liniami Lufthansa z Warszawy, z przesiadką w Monachium. Na miejscu podróżowaliśmy wynajętym samochodem. Skorzystaliśmy z firmy Drivalia. Biuro tej firmy znajduje się poza lotniskiem, ale z lotniska co kilka minut kursuje bezpłatny busik wożący klientów. Wynajem samochodu (Kia Rio) na 15 dni w taryfie Ultimate (pełne ubezpieczenie i dodatkowy kierowca) kosztowało 590 euro. Silnik w samochodzie nie powalał, ale za to był bardzo ekonomiczny :-)

"Nasz" samochodzik w środku zielonego baskijskiego lasu.

Hotele rezerwowaliśmy przez Booking.com. Ich ceny oraz standard różniły się w zależności od miejsca, ale wszystkie okazały się być bardzo udane i mogę je spokojnie polecić. W Pontevedrze wynajęliśmy apartament z pralką, co było bardzo dobrym rozwiązaniem, jako że byliśmy tam w połowie podróży. Na końcu wpisu zamieszczam adresy wszystkich miejsc noclegowych oraz krótki opis. Jeśli podróżujecie po Hiszpanii samochodem, to warto wybrać hotele z parkingiem. Oczywiście często jest to opcja dodatkowo płatna (w granicach 12-18 euro za noc), ale warto w to zainwestować, bo znalezienie miejsca w strefie bezpłatnej często graniczy z cudem.

Planując podróż po północnej Hiszpanii trzeba pamiętać, że pogoda tam potrafi być naprawdę zmienna. Lato to dobry okres na wyjazd, ponieważ zazwyczaj nie ma takich upałów jak na południu, czy w centrum Hiszpanii. Niestety czasem pada, więc trzeba być przygotowanym na deszcz i wiatr. W czasie naszego pobytu mieliśmy zarówno 20 stopni, jak i 34, a i deszcz też nas nie ominął. A zatem pogoda jak latem w Polsce, więc trzeba mieć mieć ze sobą coś cieplejszego, długie spodnie oraz kurtkę przeciwdeszczową. No i wygodne, nieprzemakalne buty. Jesień, czy zima to nie najlepszy moment na podróż ze względu na obfite deszcze.

Parasol nie jest najlepszym rozwiązaniem na spacery po plaży przy wietrznej pogodzie. Ten dokonał żywota chwilę po rozłożeniu...

Lepiej zaopatrzyć się w przeciwdeszczową kurtkę z kapturem :-)

Północna Hiszpania jest zdecydowanie mniej turystyczna niż wybrzeże Morza Śródziemnego. Po opuszczeniu Kraju Basków w zdecydowanej większości miejsc byliśmy chyba jedynymi turystami z zagranicy. Dlatego planując taką podróż warto poznać choć podstawy języka hiszpańskiego, bo ze znajomością języka angielskiego u Hiszpanów bywa naprawdę kiepsko, czasem nie można nawet dostać menu w języku angielskim.

KRAJ BASKÓW

To tutaj rozpoczęliśmy i zakończyliśmy naszą podróż i spokojnie mogę powiedzieć, że Kraj Basków to region Hiszpanii, który zdecydowanie najbardziej mi się podoba (a byłam we wszystkich regionach kontynentalnej Hiszpanii). To pewnie przez niezwykłą zieleń, bujne lasy, przepiękne wybrzeże oraz absolutnie wyśmienitą kuchnię. No i ludzi... Jadąc przez Kraj Basków co rusz mija się piękne drewniano- kamienne domy (tzw. caseríos) z ogrodami, w których bujnie kwitną kolorowe hortensje, glicynie i bugenwille. Bilbao było naszą bazą wypadową, gdzie spędzaliśmy wieczory, natomiast w ciągu dnia zwiedzaliśmy region. Na naszej trasie znalazły się takie miejscowości jak San Juan de Gaztelugatxe- wyspa na której znajduje się stara pustelnia. Miejsce obecnie bardzo popularne, gdyż kręcono tu sceny do serialu "Gra o tron" oraz malownicze rybackie miasteczka, takie jak Bermeo, Lekeitio, Getxo i Portugalete. Po dwóch tygodniach podróży wróciliśmy do Kraju Basków, żeby zatrzymać się jeszcze w pięknym i eleganckim San Sebastián.

Bilbao

San Juan de Gaztelugatxe

Bermeo

Lekeitio

Getxo

Portugalete

San Sebastián

KANTABRIA

Po kilku dniach spędzonych w Kraju Basków ruszyliśmy na zachód, wzdłuż wybrzeża do Kantabrii. Kantabria to mały region, a my mieliśmy w planach kilka niedługich przystanków w małych miasteczkach: Castro- Urdiales, Santillana del Mar i San Vicente de la Barquera. Parę razy też spontanicznie zatrzymaliśmy się, żeby podziwiać widoki. To tutaj też trafiliśmy na jedną z piękniejszych plaż w czasie naszej podróży. Przyroda w Kantabrii jest równie piękna jak w Kraju Basków i na pewno warto bardziej zagłębić się w ten region.

Castro Urdiales

Santillana del Mar

San Vicente de la Barquera

ASTURIA

Kolejnym regionem, w którym zatrzymaliśmy się na dłużej była Asturia. Pierwszy nocleg mieliśmy w górskiej miejscowości Arenas de Cabrales. Patrząc na wysokie zielone góry Picos de Europa, pełne strumyków i pastwisk, które otaczają to miasteczko, trudno uwierzyć, że to też Hiszpania, bo krajobraz jest tu podobny do tego w Tatrach albo Alpach. Poza Arenas de Cabrales, w górach odwiedziliśmy jeszcze Covadongę oraz Cangas de Onís. Kolejny nocleg mieliśmy już w Oviedo, które przez następne parę dni było naszą bazą wypadową. W Asturii poza najważniejszymi miastami, takimi jak Oviedo właśnie oraz Gijón, odwiedziliśmy jeszcze parę małych nadmorskich miejscowości: Llanes, Ribadesella, Candás oraz Cudillero, które ze wszystkich miasteczek chyba najbardziej nam się spodobało. Asturia to wąski pas na północy Hiszpanii, który z jednej strony kończy się wysokimi górami, a z drugiej morzem, tak więc krajobraz jest tu naprawdę malowniczy.

Arenas de Cabrales

Covadonga

Cangas de Onís

Oviedo

Gijón

Llanes

Ribadesella

Candás

Cudillero

GALICJA

Odwiedzane dotąd regiony należą do najmniejszych w Hiszpanii, natomiast Galicja terytorialnie jest już zdecydowanie większa. Położna jest na samym końcu Europy, a tutejsze wybrzeże ma charakter riasowy: obfituje w długie kręte zatoki, wyspy i półwyspy, które często spowite poranną mgłą tworzą piękne obrazy! Północne wybrzeże Galicji to strome wysokie klify przypominające bardzo Irlandię. Galicję warto odwiedzić właśnie ze względu na niezwykłe krajobrazy i piękną przyrodę. My zwiedzanie tego regionu zaczęliśmy od spaceru po magicznej wręcz plaży: Playa de las Catedrales. Następnie poruszając się wzdłuż wybrzeża pojechaliśmy do Ferrol, gdzie nocowaliśmy. Po drodze zatrzymaliśmy się na obiad w malutkim miasteczku Viveiro oraz w punkcie widokowym na jednym z klifów, gdzie znajduje się tzw. "Najładniejsza ławka na świecie", z widokiem na bezkres oceanu. Ferrol to miasto, które nieco nas zaskoczyło- niegdyś ważny ośrodek przemysłowy oraz baza wojskowa, dziś opustoszałe miasto, gdzie połowa lokali usługowych upadła w związku z ograniczeniem produkcji stoczniowej. Następnego dnia pojechaliśmy do La Coruñi oraz całkowicie przypadkowego małego miasteczka Laxe na obiad. Po południu dotarliśmy do kolejnego miejsca noclegowego, czyli do Pontevedry. Jednym z miejsc, które bardzo chciałam zobaczyć w Galicji były wyspy Islas Cíes. Udało się, a prom na wyspy odpływał z Vigo, więc przy okazji zobaczyliśmy też trochę tego miasta. Kolejnym punktem na naszej mapie był półwysep O Grove, gdzie bardzo przyjemnie spędziliśmy prawie cały dzień.

Playa de las Catedrales

Viveiro

El banco más bonito- najładniejsza ławka

Ferrol

La Coruña

Laxe

Pontevedra

Vigo

Islas Cíes

LA RIOJA

Przejazd do Riojy zajął ok. 7 godzin, ponieważ musieliśmy przejechać prawie całą Hiszpanię z zachodu na wschód. La Rioja to najmniejsza wspólnota autonomiczna Hiszpanii i naprawdę, zadziwiające jest to, że na tak małej powierzchni rośnie taka ilość winorośli, żeby ten region mógł być stolicą wina! Ale tak jest: gdzie nie spojrzeć, to po horyzont ciągną się winnice. Głównym miastem w regionie jest Logroño- tętniące życiem i pełne barów. Jednak prawdziwy zachwyt budzą małe stare miasteczka wznoszące się na wzgórzach. My odwiedziliśmy Haro i Cenicero.

Logroño

Haro

Winnica w Cenicero

Tak wyglądał przebieg naszej podróży. Jak już wspomniałam, na końcu wróciliśmy do Kraju Basków, żeby zobaczyć jeszcze San Sebastian i szesnastego dnia wróciliśmy do domu.

GDZIE SPAĆ

Bilbao:

Hotel Gran Bilbao (****) - duże przestronne pokoje i łazienka. W holu dostępne dla gości napoje, woda i owoce, a w pokojach kawa i herbata. Nieco oddalony od centrum, ale hotel dysponuje busem dla gości. Poza tym tuż przy hotelu znajduje się przystanek komunikacji miejskiej.

Ercilla Hotel (****) - ekskluzywny hotel z obsługą na najwyższym poziomie oraz barem na dachu. Urządzony z dbałością o każdy szczegół. Nasza wisienka na torcie, gdzie spędziliśmy ostatnią noc naszej podróży.

Arenas de Cabrales:

Hotel Picos de Europa (***) - przyzwoity hotel, czysto, miła atmosfera, ładne widoki.

Oviedo:

Ayre Hotel Oviedo (****) - architektoniczne dzieło jednego z najbardziej znanych architektów hiszpańskich: Santiago Calatravy. Bardzo designerski wystrój, duże i jasne pokoje oraz łazienka, gdzie znajdziemy osobno wannę i kabinę prysznicową. Ponadto bardzo pomocna obsługa, szczególnie pan Jorge :-)

Ferrol:

Hotel Silva (*) - lata świetności ma już za sobą, ale jest bardzo czysto, a obsługa jest przemiła!

Pontevedra:
Apartament w centrum, który zarezerwowaliśmy przez booking - niewielka kawalerka, bardzo czysto. Kuchnia w pełni wyposażona, pralka, dostęp do wifi. Świetna lokalizacja.

Logroño:
Hotel Murrieta (***) - bardzo dobra lokalizacja, blisko centrum, barów i atrakcji turystycznych. Może i nie najnowszy, ale dobrze utrzymany i czysty. Uwaga! Hotelowy parking nie dla mięczaków ;-)

San Sebastián:
Pensión Régil (**) - świetnie zlokalizowany pensjonat bardzo blisko plaży, pokoje nieduże, ale bardzo czyste. Właściciel Iñaki jest przesympatyczny i bardzo pomocny! Polecone przez niego bary okazały się strzałem w dziesiątkę.

Hotel Ayre w Oviedo

Ja jestem zachwycona północną Hiszpanią i uważam, że jest to miejsce, które naprawdę warto odwiedzić. Szczególnie jeśli szukamy miejsc mniej turystycznych, mniej znanych.

O moich wrażaniach możecie przeczytać we wpisie Północna Hiszpania- zielony raj, w którym zostawiłam swoje serce. Tam tez znajdziecie dużo więcej zdjęć.

Poza niesamowitą przyrodą i malowniczymi krajobrazami, na uwagę zasługuje także kuchnia tych regionów, ale to już temat na zupełnie inny wpis...

A może macie jakieś pytania dotyczące północnej Hiszpanii, organizacji podróży czy zaplanowania trasy? Zostawicie komentarz, a ja chętnie pomogę!

Na półwyspie O Grove...

Północna Hiszpania- zielony raj, w którym zostawiłam swoje serce

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 11 Aug 2019 19:13:00 +0000

Trudno podsumować tę podróż w kilku słowach. Tak wiele miejsc, doznań, wrażeń... 15 dni, 8 hoteli, 5 regionów Hiszpanii, około 30 odwiedzonych miejscowości. Przepiękne widoki, niezwykła przyroda, klimatyczne nadmorskie miasteczka, gwarne miasta, rozciągające się po horyzont winnice, urokliwe zatoki i bezludne plaże. Prawie 3000 km. Temperatury od 20 stopni w Kraju Basków po 34 w La Rioja. Deszcz i piekące słońce. A oprócz tego litry wina, dziesiątki filiżanek kawy, niezliczone ilości pintxos, parę ośmiornic, jeżowiec i jeden ogromny homar. Przywieźliśmy ze sobą parę zakładek do kolekcji, dwa nowe kapelusze, trochę opalenizny, kilka dodatkowych kilogramów, niezliczoną ilość bezcennych wspomnień i apetyt na więcej... Nie było łatwo wybrać z ponad 2000 zdjęć tych kilka do tego wpisu. Zapraszam na moje wrażenia i relację zdjęciową z objazdówki po północnej Hiszpanii.

Baskijskie wybrzeże: postrzępione, pełne klifów, skał i małych plaż.

Bilbao, to tutaj rozpoczęła się i zakończyła nasza podróż. Na tym zdjęciu widać fragment muzeum Guggenheima, które jest wizytówką miasta oraz jeden z eksponatów: pająka, który nazywa się Mamá.

Widok na kamienice w Bilbao.

Kraj Basków to także liczne małe rybackie miasteczka. Tutaj na zdjęciu Bermeo i jego kolorowe domki.

Motyw rybacki towarzyszył nam przez całą podróż.

Nie brakuje także takich śmiałków, którzy dla świeżej ryby są gotowi na naprawdę duże poświęcenie.

Północna Hiszpania jest zupełnie inna od tej, którą znamy z większości folderów turystycznych czy ofert biur podróżny. Od gorącej południowej części kraju różni się diametralnie. Jest cudownie zielona, a przyroda jest tu niezwykle bujna! Krajobraz jest bardzo zróżnicowany i górzysty. Atlantyckie wybrzeże jest postrzępione, a woda w oceanie ma naprawdę niezwykły kolor! Mnóstwo tu wysokich klifów, skał oraz małych zatoczek i ukrytych plaż. Nieco dalej na południe rozciągają się piękne, wysokie góry pełne zielonych wzgórz, rwących rzek i strumyków oraz pastwisk. Przyroda jest zdecydowanie tym, co wyróżnia tę część Hiszpanii i sprawia, że można się w niej zakochać bez reszty!

Wyspa San Juan de Gaztelugatxe stała się bardzo popularną atrakcją turystyczną dzięki serialowi "Gra o tron". Nic dziwnego, widok tutaj jest naprawdę piękny! (Kraj Basków)

Niesamowite wybrzeże Atlantyku!

Miłośnikom surfowania pogoda niestraszna.

Gdzieś na wybrzeżu w Kantabrii... Tłumów na plaży nie ma...

Santillana del Mar- doskonale zachowane średniowieczne miasteczko w Kantabrii.

Mewy nieustannie towarzyszyły nam w podróży. To akurat mieszkanka Castro Urdiales (Kantabria).

Pogoda bywa kapryśna. Często pada, wieje i jest wilgotno. Ale pochmurne niebo tylko dodaje uroku tej krainie, a ołowiane chmury sprawiają, że krajobraz staje się bardzo tajemniczy... Lato raczej nie jest tak upalne jak np. w Andaluzji, a woda w Atlantyku chłodna, choć wielu tutaj śmiałków, których temperatura wody nie odstrasza. Kraj Basków i Santander ze względu na fale stanowią raj dla surferów.

Picos de Europa, wysokie szczyty, bujna zieleń i to zaledwie ok. 30 km od morza (Asturia).

A to już niewielka plaża w uroczym miasteczku Llanes w Asturii.

I bujnie obrośnięte roślinnością kamienne średniowieczne domy. Llanes (Asturia)

Nasza trasa pokrywała się z drogą pielgrzymkową do Santiago de Compostela, Camino de Santiago. I choć to nie był nasz cel, a na naszej drodze pominęliśmy Santiago, to muszelki wskazujące drogę pielgrzymom spotykaliśmy bardzo często.

Ribadesella, kolejne urocze nadmorskie miasteczko o rybackim charakterze.(Asturia)

Covadonga, monumentalne sanktuarium położone wysoko w górach Picos de Europa. Miała tu miejsce pierwsza wygrana przez chrześcijan bitwa w czasie rekonkwisty, w 722 r. (Asturia)

Nadmorskie Gijón...

i eleganckie Oviedo to dwa najważniejsze miasta Asturii.

Cudillero, piętrowo ustawione kolorowe domki są totalnie urzekające! Atmosfera w tym miasteczku była niesamowita. (Asturia)

To już Galicja i plaża Playa de las Catedrales. Miejsce absolutnie magiczne, które zasługuje na osobny wpis.

Nie zdążyliśmy uciec przed przypływem... Playa de las Catedrales (Galicja).

Tego typu niewielkie leniwe miasteczka do których trafialiśmy przypadkiem, najbardziej nas urzekły... Tutaj Viveiro w Galicji, położone daleko na północnym wybrzeżu. Dalej już jest tylko Irlandia.

Ci, którzy maja czas i siłę mogą zejść na te plaże... Tylko potem trzeba wejść z powrotem... (Galicja)

W stronę morza...Gdzieś na końcu Europy... (Galicja).

Trochę tajemniczo, mrocznie, ale wciąż pięknie (Galicja).

Miasto Ferrol w Galicji sprawia trochę przygnębiające wrażenie. W związku z ograniczeniem działalności stoczni oraz zatrudnienia w bazie wojskowej wiele lokali usługowych upadło, a ludzie wyjechali do innych miast w Hiszpanii.

Pani fotograf i ośmiornice na wystawie. Ośmiornica, czyli pulpo to niekwestionowany symbol Galicji.

Przed południem jeszcze spokój, ale za chwilę będzie tu prawdziwy szał na punkcie ośmiornicy. La Coruña (Galicja).

La Coruña, hiszpańskie Miami.

Poranek w Vigo... (Galicja).

Wyspy Islas Cíes, prawdziwy raj na ziemi- drobny piasek, niezwykle czysta woda i praktycznie brak cywilizacji... (Galicja).

Idealnie... Islas Cíes, Galicja.

Półwysep O Grove, miejsce gdzie spędziliśmy cały dzień gapiąc się na morze i obserwując przypływ... (Galicja)

O Grove (Galicja), jeszcze przed przypływem...

La Rioja, najmniejszy region Hiszpanii, a produkuje najwięcej wina! Tutaj na każdym kroku spotyka się jakiś winny akcent. Haro.

No i znowu Kraj Basków... Na koniec wpadliśmy jeszcze do San Sebastian na jedną z najsławniejszych plaż Hiszpanii, Playa de la Concha.

San Sebastián (Kraj Basków).

No i to jedzenie! Każdy region ma swoje typowe dania, jednak bezsprzecznie królują tu wszelkiego rodzaju owoce morza i ryby: od niezliczonej ilości skorupiaków i muszli, wielu rodzajów krewetek, przez sardynki, anchois i bardzo cenionego białego tuńczyka z Kantabrii, aż po królową wszystkich stołów w Galicji: jej wysokość ośmiornicę. Nie można zapomnieć o typowych baskijskich pintxos, czyli małych przekąskach, których różnorodność i kompozycje smakowe przyprawiają o zawrót głowy. No i rarytasy, które szczególnie lubię: ser Cabrales z Asturii- bardzo ostry i intensywny ser z niebieską pleśnią oraz pimientos de Padrón- zielone smażone papryczki pochodzące z Galicji.

Taki homar to nie lada wyzwanie! Po jego zjedzeniu mój mąż otrzymał pochwałę od przyglądających się miejscowych za wzorowe posługiwanie się narzędziami do jedzenia homara! (Galicja)

Te krewetki nazywają się camarones.

Polbo po galicyjsku, a po hiszpańsku pulpo, czyli ośmiornica. Przyrządza się ją w Galicji na wiele sposobów.

O na przykład tak.

Ser Cabrales z Asturii, bardzo intensywny o ostrym smaku. Najlepszy z musem jabłkowym i miodem. Pycha!

Pintxos, do wyboru do koloru! Kraj Basków to ich prawdziwe królestwo.

A żeby złowić te wszystkie morskie żyjątka używa się takich oto klatek.

Koniecznie trzeba też wspomnieć o trunkach, bo każdy region tutaj ma się czym pochwalić. W Kraju Basków jest to txakoli- białe, trochę kwaskowate wino, niegdyś używane do gotowania, dziś przeżywa swój renesans. Asturia to oczywiście sidra, czyli cydr. Obowiązkowo nalewany w specjalny sposób ze swoim specyficznym kwaśnym smakiem w niczym nie przypomina popularnego u nas cydru lubelskiego, ale ma swoich zwolenników. W Galicji produkuje się białe wino albariño, uchodzące za jedno z najlepszych białych win na świecie. No a Rioja mówi sama za siebie- czerwone wino w najlepszym wydaniu!

Białe winogrona do produkcji galisyjskiego albariño.

Winnica w Galicji.

La Rioja i czerwone wino. Wszystkim miłośnikom wina polecam zwiedzanie winnicy! My byliśmy w winnicy, gdzie produkuje się jedno z naszych ulubionych win, Márques de Cáceres.

La Rioja...

...gdzieś przy drodze...

Cydr z Asturii, czyli sidra...

I specjalista od nalewania (Cangas de Onis, Asturia).

Nie sposób opisać wszystkiego w jednym tylko wpisie, a pomysłów na kolejne mam naprawdę mnóstwo: stopniowo będą się pojawiały wpisy o poszczególnych regionach, miastach, atrakcjach. Mam nadzieję, że północna Hiszpania spodoba się wam tak jak mi!

A jeśli chodzi o dokładny opis, mapę naszej podróży i informacje praktyczne dotyczące wyjazdu, to wszystko znajdziecie w tym wpisie: Północna Hiszpania- trasa i informacje praktyczne.

Wielki błękit... (Galicja)

Torre de Hercules, najstarsza działająca latarnia morska na świecie. I ocean, i dalej długo długo nic... ( La Coruña, Galicja)

I znaleziona gdzieś na plaży muszla św. Jakuba...

Sitges - pełne uroku katalońskie miasteczko

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 19 May 2019 16:10:00 +0000

Labirynt wąskich uliczek, białe tynki budynków, drzwi i okiennice w kobaltowym kolorze, balkony przystrojone doniczkami z kwiatami, piękne widoki oraz szum morza. To wszystko znaleźć można w Sitges, katalońskim miasteczku nieopodal Barcelony.

Najbardziej charakterystyczny widok w Sitges: promenada, plaża i wieże kościoła św. Bartłomieja i św. Tekli.

Kościół św. Bartłomieja i św. Tekli oraz port.

Podczas ostatniego wyjazdu do stolicy Katalonii postanowiłam zobaczyć coś więcej niż tylko Barcelonę, w której byłam już kilkakrotnie. Zależało mi na łatwym dojeździe komunikacją publiczną, a ze względu na porę wyjazdu, chciałam, żeby było to miejsce nad morzem. Wybór padł na Sitges i był to strzał w dziesiątkę, ponieważ miasteczko praktycznie od razu mnie zachwyciło. Sitges to świetny pomysł na wakacyjny wypoczynek, ale także nawet na jednodniowy wypad z zatłoczonej Barcelony.

Takich pełnych uroku uliczek jest tu bardzo dużo!

W wolnym tłumaczeniu: "Ten kto nie zna się na sztuce, nie ma czego szukać w Sitges"- nie bez powodu miasteczko upodobali sobie liczni artyści.

1. DOJAZD

Do Sitges najlepiej bezpośrednio dostać się z Barcelony koleją podmiejską Rodalies. Pociągi linii R2 Sud odjeżdżają z głównych stacji w mieście: Estació de França, Passeig de Gracia oraz Estació Sants. Podróż trwa ok. 30-40 min, a bilet w jedną stronę kosztuje 4,20 €. Można też dojechać od razu z lotniska El Prat przesiadając się w El Prat de Llobregat.

Drzwi i okna w pięknym niebieskim kolorze spotkać tu można na każdym kroku.

2. GDZIE JEŚĆ

W Sitges mnóstwo jest restauracji wszelkiego rodzaju i na każdą kieszeń: od kebaba i "chińczyka" po ekskluzywne, eleganckie restauracje. Sporo tu typowych barów hiszpańskich z tapas i pinchos, a nadmorskie położenie gwarantuje świeże ryby i owoce morza.

Wino i tapas- podstawa wyżywienia każdego Hiszpana!

No, ale zacznijmy od śniadania. W Cafetería Montroig (można bez pośpiechu zjeść śniadanie w bardzo ciekawym wnętrzu. Lokal oferuje bogaty wybór zestawów śniadaniowych i na pewno każdy znajdzie tu coś dla siebie: od typowych hiszpańskich śniadań, takich jak tosty z roztartym pomidorem przez śniadania kontynentalne, angielskie po zdrowe zestawy z musli i smoothie.

Cafetería Montroig

Na obiad proponuję typowy bar pinchos: El Donostiarra. W Sitges są dwa bary o tej nazwie i należą do tego samego właściciela, przy

El Donostiarra przy Carrer Nou.

Bar ugina się pod ciężarem rożnych pinchos.

El Donostiarra przy Carrer Maior.

Poranek w Sitges i dostawa piwa do El Cable.

Natomiast restauracja Fragata ( to idealne miejsce na romantyczną albo rodzinną kolację. Obsługa świetnie się tobą zajmie i sprawi, że poczujesz się wyjątkowo. A co tu zjeść? Ryby i owoce morza do wyboru do koloru! Świetne langustynki i homar oraz niebanalne desery.

Muszę też wspomnieć o miejscu, które należy omijać z daleka: Bar Villa Lola przy Passeig de la Ribera 2. Kusi ładnym położeniem i wystrojem, natomiast wstąpiliśmy tam tylko na kieliszek wina, a zapłaciliśmy jak za dwie butelki. Nie polecam tym bardziej, że z tego co przeczytałam potem w internecie, nie byliśmy jedyni, których to spotkało.

CO ZOBACZYĆ?

Już sam spacer uliczkami miasteczka, plaża czy nadmorska promenada są atrakcją i gwarantują przyjemny wypoczynek, niemniej jednak Sitges ma także sporo do zaoferowania osobom lubiącym zwiedzanie.

Wszystkie drogi prowadzą nad morze...

Wietrzny dzień nad morzem.

Promenada w Sitges.

Museu Maricel (to muzeum sztuki i rzeźby, które jest przepięknie położone z widokiem na morze. Naprawdę warto je odwiedzić. Znajdują się tu dzieła z różnych epok: obrazy, rzeźby, meble oraz przedmioty dekoracyjne.

W tym pięknym budynku znajduje się Museu Maricel.

Galeria rzeźb z widokiem na morze.

Tuż obok, a wejście jest w tym samym budynku, znajduje się udostępniony do zwiedzania dom i pracownia malarza i pisarza Santiago Rusiñola: Museu del Cau Ferrat (. Podziwiać tu można piękne wnętrza ozdobione azulejos oraz kolekcję malarstwa, ceramiki, szkła, mebli oraz przedmiotów z kutego żelaza.

Azulejos w Museu del Cau Ferrat.

Na przeciwko mieści się piękny pałac Palau de Maricel. Bogato zdobiony, z pięknymi dziedzińcami i tarasami. Jednak liczba odwiedzających jest ograniczona, dlatego należy pamiętać, żeby wcześniej kupić bilet.

Rum Bacardí, brzmi znajomo? To właśnie z Sitges pochodziła rodzina Bacardí, która wyemigrowała na Kubę, gdzie założyła swój rumowy biznes. W miasteczku znajduje się muzeum Casa Bacardí (, w którym można poznać historię rodu oraz marki, a także zgłębić tajniki produkcji rumu oraz wziąć udział w degustacji koktajli.

Wietrzny kwietniowy dzień i ratownik nie ma zbyt wiele do roboty...

Wieczór nad morzem.

Wieczór w mieście.

Sitges to miasteczko, które bez wątpienia warto odwiedzić. Jego położenie oraz dobra komunikacja sprawia, że można tu przyjechać nawet na jeden dzień, poczuć małomiasteczkową atmosferę i odpocząć w miejscu, gdzie życie płynie w zupełnie innym rytmie niż w dużym, turystycznym mieście.

Kolorowe ceramiczne płytki zdobią budynki w różnych częściach miasteczka.

Barcelona w moim obiektywie

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Mon, 13 May 2019 19:49:00 +0000

Barcelona w moim obiektywie. Zapraszam na spacer po Barcelonie i do obejrzenia zdjęć, które przedstawiają nieco inny obraz tego wyjątkowego miasta, niż ten który znamy z pocztówek i folderów turystycznych. Mam nadzieję, że udało mi się uchwycić ulotne chwile oraz niebanalne zakątki Barcelony.


Budynek portowy w Barcelonie i wieża kolejki liniowej prowadzącej z portu na wzgórze Montjuïc. Bardzo polecam taką wycieczkę, bo widoki są naprawdę piękne!

Takie zakątki można znaleźć nawet w tak zatłoczonym i tętniącym życiem mieście jak Barcelona.

Dzielnica gotycka o poranku. Tylko wtedy można zobaczyć to miejsce bez ludzi.

Poranna wyprawa po świeży chleb do piekarni.

Przerwa na papierosa.

Rozwieszone pranie to częsty widok na uliczkach dzielnicy gotyckiej.


Pablo Picasso czujnym okiem spogląda na okolicę.

Plaça Reial to miejsce tętniące życiem, a wśród palm można dostrzec zielone papużki.

Mieszkając w dzielnicy gotyckiej czy El Born wcale nie trzeba daleko jeździć po świeże warzywa. Takich sklepików jest tu sporo.

Warto czasem podnieść głowę spacerując uliczkami Barcelony, bo balkony potrafią być pięknie przystrojone roślinami i kwiatami.


Cukiernia La Colmena na Plaza de Angel, jedna z najstarszych w całym mieście.

Sagrada Familia z bliska.


I Sagrada Familia nie w pełnej okazałości :-)

Podczas naszej wizyty fasada Casa Batllo była w remoncie, dzięki temu mam jedno z najbardziej oryginalnych zdjęć tego niezwykłego domu Gaudiego :-)

Piękne fasady i balkony w dzielnicy Eixample.

Targ kwiatowy w Eixample.

Uliczne spotkanie barcelońskich czworonogów.

W Barcelonie nawet psy chadzają do barów.

Poranna kawa oczywiście w barze!

Bar, tapas, wino- barowe życie kwitnie!

Kawa i gazeta- hiszpański poranny klasyk.

Popołudnie w barze, a jakże!

Fajny kolor, prawda? W sam raz na przejażdżkę po Barcelonie.

Uliczne występy są tu codziennością.

Rower czy hulajnoga to świetny sposób poruszania się po mieście.

Jedno z moich ulubionych zdjęć. Zatytułowałam je "Best friends forever".

Kawa...?

... czy cava?

Jeśli wybieracie się do Barcelony, to zachęcam także do przeczytania mojego dość subiektywnego wpisu: Jak ugryźć Barcelonę?- czyli subiektywnie o mieście Gaudiego. Natomiast wiele praktycznych informacji znajdziecie tutaj: Barcelona praktycznie, czyli gdzie jeść, co kupić i dokąd pójść.

Mam nadzieję, że podobał wam się taki spacer. Lubicie tego typu kadry, które przedstawiają życie miasta i jego mieszkańców? Będzie mi bardzo miło, jeśli zostawicie jakiś komentarz :-)

Barcelona praktycznie, czyli gdzie jeść, co kupić i dokąd pójść

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 05 May 2019 17:41:00 +0000

Barcelona od kilku lat jest kierunkiem, który cieszy się ogromną popularnością wśród turystów. Skutkuje to tym, że ilość restauracji, barów, hoteli i sklepów z pamiątkami jest tu ogromna, a ich jakość czasami pozostawia wiele do życzenia. Dlatego przed wyjazdem dobrze zrobić rozeznanie, bo zdanie się na przypadek nie zawsze może skończyć się dobrze. Oto lista moich ulubionych miejsc, sprawdzonych i pewnych, a także kilka sugestii dotyczących pobytu w Barcelonie.

Dzielnica El Born pełna jest urokliwych uliczek

1. GDZIE JEŚĆ I CO?

Jedzenie musiało znaleźć się na początku, bo dla mnie to jeden z najważniejszych punktów każdej podroży. Dlatego przed wyjazdem zawsze wyszukuję miejsca, czytam opinie i interesuję się tym, co zjeść w danym miejscu.

Pinchos, typowe hiszpańskie przekąski pochodzące z Kraju Basków

W Barcelonie bardzo modne są bary pinchos (czyt. pinczos). Pinchos to małe przekąski pochodzące z Kraju Basków. Najczęściej są to małe kanapeczki, których smaki, kolory i kombinacje składników przyprawiają o zawrót głowy! Każdy pincho ma wykałaczkę, której nie należy wyrzucać! W tego typu barach ilość zjedzonych pinchos liczy się właśnie na podstawie wykałaczek. Kilka takich kanapeczek i kieliszek czerwonego wina albo szklaneczka wermutu spokojnie zastępują lunch i nie nadwyrężają zbytnio kieszeni. Ponadto ze względu na swoje nadmorskie położenie Barcelona jest też świetnym miejscem, żeby spróbować wszelkiego ryb i owoców morza. No i nie można też wyjechać stąd bez spróbowania katalońskiej cavy, czyli wina musującego, które bez problemu można dostać w każdej knajpce oraz słynnego deseru crema catalana.

Barcelona to idealne miejsce, żeby zjeść rożnego rodzaju owoców morza

Miejsca, które mogę polecić w Barcelonie to:

El Chigre 1769 (Carrer dels Sombrerers, 7) to typowy bar łączący kuchnię katalońską i asturyjską. Panuje tu niesamowita atmosfera, a jedzenie jest przepyszne! W El Chigre można spróbować różnych rodzajów cydru oraz wermutu. Kuchnia opiera się na lokalnych produktach, a menú zmienia się w zależności od dostępności składników, dlatego dobrze zdać się na rekomendacje kelnera. Tutejszym daniem popisowym są patatines al cabrales- ziemniaczane kulki z asturyjskim ostrym serem cabrales. W godzinach obiadu lokal pęka w szwach, dlatego radzę zarezerwować stolik. Po ostatnim pobycie w Barcelonie mój numer 1!

El Chigre, mój bar numer 1

Patatines al cabrales

Sagardi BCN Gòtic (Carrer de l'Argenteria, 62) to w sumie dwa lokale: typowy bar z pinchos oraz dość ekskluzywna restauracja. Polecam obydwa miejsca, ale uczciwie uprzedzam, że wizyta w restauracji do tanich nie należy. Natomiast bar oraz różnorodność pinchos zadowoli każdego i po kilku kanapeczkach można ruszyć na dalsze zwiedzanie miasta. Pamiętaj tylko, żeby nie wyrzucać wykałaczek :-)

Bar Sagardi

Typowa baskijska tawerna Golfo de Bizkaia (Carrer del Pi, 5) znajduje się w samym sercu dzielnicy gotyckiej i również tutaj można spróbować przeróżnych pinchos. Warto tu przyjść, żeby poczuć wyjątkową atmosferę tego miejsca.

Jeśli masz ochotę na drinka, udaj się do La Colosal (Rambla de Catalunya, 23)- nowoczesne i eleganckie wnętrze, duży wybór smacznych tapas oraz różnego rodzaju koktajle i drinki. Idealne miejsce na wieczór w modnej dzielnicy Eixample.

La Colosal to świetne miejsce na wieczór: na drinka lub kieliszek wina

Krewetki, langusty, małże, homary, kraby, jeżowce, wszelkiego rodzaju ryby i inne owoce morza, które chyba nawet nie mają swojej nazwy w języku polskim? Tak? To zachęcam do odwiedzenia restauracji Carballeira (

Różnorodność owoców morza przyprawia o zawrót głowy

2. CO KUPIĆ?

Sklepów z typowymi pamiątkami w Barcelonie nie brakuje, ale jeśli szukamy oryginalnych, nietypowych pamiątek i upominków, to może pojawić się problem. Co zatem przywieźć z Barcelony?

Jedną z tradycji katalońskich są figurki El Caganer przedstawiające postaci w trakcie... robienia kupy. Takiej figurki nie może zabraknąć w bożonarodzeniowej szopce Katalończyków, a symbolizują one równość wszystkich ludzi bez względu na pochodzenie społeczne, w końcu kupę robią wszyscy niezależnie od statusu społecznego. Pierwotnie figurki przedstawiały chłopca ubranego w tradycyjny strój: czerwoną czapkę i białą koszulę. Obecnie bardzo modne są figurki przedstawiające osoby ze świata polityki, sportu, muzyki, sztuki, a także z bajek. Dlatego nie bądźcie zdziwieni widząc wystawę pełną tego typu figurek.

Wierzcie lub nie, ale ci panowie właśnie... robią kupę...

W księgarni La Central położonej tuż obok Muzeum Historii Barcelony można kupić wiele interesujących książek, albumów i innych publikacji dotyczących miasta, a także ciekawe pamiątki takie jak notesy, torby bawełniane, puzzle, kubki i nietypowe widokówki.

Tuż obok znajduje się jedna z najstarszych cukierni w Barcelonie, miejsce w którym czas się zatrzymał: La Colmena (

Jedna z najstarszych cukierni w mieście

Innym miejscem, gdzie również można kupić wszelkiego rodzaju słodkości własnej produkcji: czekoladki, ciastka, herbatniki, turrony jest La Cure Gourmande (

La Cure Gourmande- raj dla wszystkich łasuchów

Prawdziwe hiszpańskie espadryle to też świetny pomysł na pamiątkę czy upominek, tutaj sklep marki Toni Pons przy

W tym sklepie przy Carrer de Montcada można kupić m.in. oryginalne wachlarze

A może kaczuszkę?

3. NIETYPOWE MIEJSCA

O moich ulubionych dzielnicach w Barcelonie, El Born i Eixample, pisałam już w tym wpisie. Dlatego po obejrzeniu wszystkich przewodnikowych atrakcji, warto poznać trochę mniej znanych zakątków miasta i tam poczuć prawdziwą atmosferę Barcelony.

Barcelona pięknie wygląda ze wszystkich punktów widokowych, a jest ich tutaj sporo: m.in. wzgórze Montjuïc, wzgórze Tibidabo, pomnik Kolumba, wieże Sagrady Familii, dach katedry czy tak popularne ostatnio bunkry del Carmel. Zazwyczaj jednak w tych miejscach trzeba liczyć się z dużą ilością turystów, a także często zapłacić za wstęp. Natomiast niewiele osób wie, że niektóre hotele w Barcelonie na ostatnim piętrze, bądź dachu urządziły bary z tarasami widokowymi. Ja sprawdziłam hotel NH Collection Barcelona Gran Hotel Calderón, który znajduje się na Rambla de Catalunya 26. Na ostatnim, jedenastym piętrze znajduje się bar Eleven BCN i taras widokowy, z którego roztacza się piękny widok na dachy miasta. Mimo iż nie byliśmy gośćmi hotelowymi, nie było żadnego problemu, żeby wjechać na taras, a obsługa zarówno w recepcji, jak i w barze była bardzo miła. No i kawa z takim widokiem smakuje naprawdę wyjątkowo.

Widok z hotelu NH Collection Barcelona Gran Hotel Calderon

Bar z tarasem widokowym Eleven BCN

Będąc w okolicach Sagrady Familii warto zobaczyć jeden z najbardziej niezwykłych szpitali na świecie, a mianowicie modernistyczny kompleks szpitala św. Pawła, czyli Hospital de Sant Pau (Carrer de Sant Antoni Maria Claret, 167). Bogato zdobione budynki z czerwonej cegły robią niesamowite wrażenie. Kompleks, w którym obecnie mieszczą się różne instytucje oraz przestrzenie kulturalne jest udostępniony do zwiedzania.

Główne wejście do kompleksu szpitala Sant Pau

4. CO JESZCZE WARTO WIEDZIEĆ

Warto dobrze przemyśleć termin wyjazdu do Barcelony i w miarę możliwości unikać długich weekendów i okresów świątecznych, gdyż wtedy miasto dosłownie zalewają turyści, a ceny hoteli rosną.

Dojazd z lotniska: z lotniska najlepiej pojechać koleją podmiejską Rodalies. linia R2 Nord dojeżdża do dworca Barcelona Sants oraz do stacji Passeig de Gracia gdzie można przesiąść się na inne linie oraz na metro. Bilet kosztuje 4,20 euro. Inna opcją jest autobus Aerobus, który kursuje między lotniskiem a Plaça de Catalunya. Bilet w jedną stronę kosztuje 5,90 euro, a bilety można kupić także przez internet.

Po mieście spokojnie można poruszać się pieszo, jeśli jednak zdecydujesz się na metro, to radzę naprawdę bardzo uważać, bo złodziei nie brakuje. Również w zatłoczonych turystycznych miejscach bardzo uważnie pilnuj swoich rzeczy.

Rowery miejskie to świetny pomysł na poruszanie się po Barcelonie

Kto z was był już w Barcelonie? Jakie miejsca polecacie?

A na koniec jeszcze odsyłam was do tego wpisu, jeśli macie ochotę na zwiedzenie także trochę Costa Brava: Co robić na Costa Brava poza plażowaniem?

Zestaw idealny na przerwę w zwiedzaniu: wermut i una caña

Jak ugryźć Barcelonę? - czyli subiektywnie o mieście Gaudiego

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Wed, 01 May 2019 19:23:00 +0000

Tytuł dość przewrotny, bo wcale nie będzie o jedzeniu. Przyznam szczerze, że z Barceloną zawsze miałam pewien problem. Przeciwnie do Madrytu, nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Po raz pierwszy pojechałam do Barcelony już prawie piętnaście lat temu, jeszcze przed turystycznym boomem i masowym napływem turystów, choć niewątpliwie Barcelona zawsze była turystycznym kierunkiem. Od tamtego momentu odwiedziłam to miasto jeszcze pięć razy i z każdym kolejnym lubiłam je coraz bardziej, a wyjeżdżałam z niedosytem.

Taki widok na Barcelonę roztacza się z baru na jedenastym piętrze w hotelu NH Collection Barcelona Gran Hotel Calderón przy Rambla de Catalunya

Na czym zatem polega problem? Ano na tym, że z jednej strony wiem, że Barcelona to taka nie do końca Hiszpania, a z drugiej próbowałam znaleźć w Barcelonie właśnie te typowe hiszpańskie klimaty. Moje rozczarowanie po pierwszym pobycie właśnie z tym było związane i dopiero kiedy zaczęłam na to miasto patrzeć inaczej, przepadłam.

Palmy na Plaça Reial

Jadąc do Barcelony po raz pierwszy na pewno trzeba uzbroić się w cierpliwość, uodpornić na tłumy turystów i przede wszystkim trzeba wiedzieć dokąd iść i czego unikać. Oczywiście rozumiem, że będąc tam po raz pierwszy, koniecznie trzeba zobaczyć barcelońskie topowe atrakcje: Sagradę Familię, domy Gaudiego, Parc Güell, katedrę czy Ramblę. Jednak cały urok Barcelony ukryty jest zupełnie gdzie indziej.

Okolice katedry w Barri Gòtic

Moje ulubione dzielnice Barcelony, które nieustannie mnie zachwycają to El Born, czyli Barrio de La Ribera i Eixample, dwie zupełnie różniące się od siebie części miasta.

Zaułki El Born

El Born to najlepsze miejsce, żeby zagubić się wśród wąskich, często pięknie i oryginalnie przystrojonych uliczek. Mnóstwo tu ciekawych sklepów, często z rzemiosłem i produktami lokalnych twórców, barów z niesamowitą atmosferą i restauracji z pysznym jedzeniem. Mogę kręcić się tu w kółko i wciąż mi mało i wciąż dostrzegam nowe zakątki, ciekawe miejsca, kolejne piękne okno czy oryginalne drzwi. Dzielnica tętni życiem i moim zdaniem jest dużo ciekawsza niż Barri Gòtic. A już na pewno mniej tu turystów niż na przykład na Rambli. To w El Born znajdują się moje ulubione miejscówki z jedzeniem, takie jak Sagardi, gdzie bar ugina się pod oryginalnymi pinchos, czy tętniący życiem El Chigre z wybornym wermutem, cydrem i pysznymi tapas.

Uliczki El Born często są oryginalnie udekorowane

Buenos días señor Picasso

Eixample natomiast ma zupełnie inny charakter. Piękne kamienice w stylu modernistycznym, szerokie zadrzewione aleje, eleganckie restauracje, ekskluzywne sklepy, galerie i targi kwiatowe. Można cały czas głowę mieć podniesioną do góry, bo każda fasada jest piękna i wyjątkowa. Ale na dole też jest wspaniale, a oryginalne witryny sklepowe przyciągają wzrok. Tutaj miasto zdecydowanie zwalnia tempo i nie ma nic przyjemniejszego niż spokojnie popijać wino, a najlepiej katalońską cavę w którymś z tutejszych stylowych barów, takich jak La Colosal przy Rambla de Catalunya czy La Moderna.

Targ kwiatowy w Eixample

Piękne modernistyczne fasady w Eixample

Eixample to szerokie aleje i ulice wzdłuż których rosną drzewa

Barcelona niewątpliwie jest miastem wyjątkowym, z niepowtarzalnym klimatem. Rozumiem jednak, że turystyczny gwar może wpłynąć na odbiór miasta. Na pewno podczas pierwszej wizyty chce się odwiedzić wszystkie tak bardzo znane zabytki Barcelony, ale generalnie radzę unikać Rambli: mnóstwo tam kiepskich restauracji, sklepów z tandetnymi pamiątkami oraz złodziei. Jeśli jakaś restauracja wabi gości sloganem "paella i sangría", omijaj ją z daleka- najprawdopodobniej nie dostaniesz ani dobrej paelli, ani dobrej sangrii. W metrze bardzo pilnuj swoich rzeczy! Złodziej na pewno wygląda zupełnie inaczej niż się spodziewasz. To wszystko nie zmienia jednak faktu, że do Barcelony na pewno choć raz trzeba się wybrać, zagubić wśród pełnych uroku uliczek, poczuć atmosferę miasta, spróbować wyśmienitych pinchos w typowych barach i wypić cavę z widokiem na morze.

Byliście już w Barcelonie? Jakie są wasze wrażenia? Bedzie mi bardzo miło jeśli w komentarzu napiszecie, czy miasto was zachwyciło i czym?


A na koniec uliczka z gwiazdkami w El Born, według mnie najpiękniejsza w całej Barcelonie

Spacer po Warszawie- punkty widokowe

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 14 Apr 2019 07:49:00 +0000

Są takie miejsca, z których Warszawa wygląda wyjątkowo pięknie. To tarasy widokowe. Znam cztery takie punkty, ogólnodostępne, a z każdego roztacza się inny, za każdym razem wyjątkowy widok na miasto. Często pada pytanie o ciekawe miejsca w Warszawie oraz tarasy widokowe, więc podpowiadam:

Widok na Rynek Starego Miasta z "latarni" w Muzeum Warszawy

1. TARAS WIDOKOWY PRZY KOŚCIELE ŚW. ANNY

To zdecydowanie mój numer 1. Taras widokowy znajduje się na dzwonnicy przy kościele przy Krakowskim Przedmieściu i do niedawna jeszcze był bardzo mało znany. Aby się na niego dostać trzeba samodzielnie pokonać kilka pięter, jednak wspinaczka po kamiennych schodach naprawdę się opłaca. Roztacza się stąd piękny widok na Plac Zamkowy, kolorowe kamienice i czerwone dachy Starówki, Krakowskie Przedmieście oraz Mariensztat, Pragę i Stadion Narodowy z drugiej strony.

Plac Zamkowy widziany z dzwonnicy kościoła św. Anny

Mariensztat i Wisła

Krakowskie Przedmieście

Adres:
Krakowskie Przedmieście 68. Wejście na dzwonnicę znajduje się z lewej strony kościoła.
Bilet wstępu kosztuje 6 zł.
www.taraswidokowy.pl

2. PUNKT WIDOKOWY W MUZEUM WARSZAWY

Muzeum Warszawy mieści się w pięknie odrestaurowanych kamienicach przy Rynku Starego Miasta. Oprócz bogatej i bardzo ciekawej kolekcji eksponatów, w muzeum na ostatnim piętrze znajduje się tzw. "latarnia", czyli ogólnodostępny punkt widokowy. Można stąd podziwiać wyjątkowy widok na Rynek oraz okoliczne kamienice i ich dachy.

Widok na kamienice przy Rynku Starego Miasta

Widok z okna "latarni" w Muzeum Warszawy

Staromiejskie dachy

Adres:
Rynek Starego Miasta 38-42.
Bilet wstępu do muzeum kosztuje 20 zł i ważny jest na dwa wejścia w przeciągu miesiąca.
www.muzeumwarszawy.pl

3. OGRÓD NA DACHU BIBLIOTEKI UNIWERSYTETU WARSZAWSKIEGO.

Dach gmachu biblioteki UW porasta 2 tys. m² różnorodnej roślinności. Ogrody są ogólnodostępne od kwietnia do późnej jesieni, a wstęp jest bezpłatny. Z mostków i tarasu widokowego można podziwiać panoramę Warszawy: Stadion Narodowy, Most Świętokrzyski, Pragę i Powiśle.

Warszawska Praga

Adres:
ul. Dobra 56/66
Wstęp bezpłatny

4. TARAS WIDOKOWY W PAŁACU KULTURY

Na XXX piętrze Pałacu Kultury i Nauki znajduje się chyba najsławniejszy taras widokowy w Warszawie, z którego rozpościera się panoramiczny widok na stolicę i okolice. Na górę wwożą odwiedzających dwie windy obsługiwane przez operatorów. Niestety szczególnie w weekendy ustawiają się do nich dość długie kolejki. Przyznam szczerze, że osobiście wolę tarasy widokowe na Starówce, ale na XXX piętro tarasu chociaż raz warto wjechać. Nie byłam tam nocą, a taka wizyta i widok nocnej Warszawy może być bardzo ciekawy...

Adres:
Plac Defilad 1
Bilet wstępu kosztuje 20 zł, nocny wjazd 22 zł.
www.pkin.pl/strefa-turysty-taras-widokowy

Kolorowe kamienice i czerwone dachy- widok z dzwonnicy kościoła św. Anny

A wy znacie jakieś miejsca, ogólnodostępne punkty widokowe z których można podziwiać Warszawę?

Okolice Madrytu- gdzie warto pojechać

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Wed, 20 Mar 2019 20:36:00 +0000

W okolicach Madrytu znajduje się wiele pięknych i ciekawych miejsc. Bardzo często pada pytanie, co można zobaczyć przy okazji wizyty w stolicy Hiszpanii, dokąd pojechać na jednodniową wycieczkę. A zatem dzisiaj chciałam wam opowiedzieć o kliku naprawdę wyjątkowych miejscach, łatwo dostępnych z Madrytu i znajdujących się około godziny drogi od miasta.

Widok na Toledo z punktu widokowego na wzgórzu po przeciwnej stronie miasta

1. TOLEDO

Toledo musiało znaleźć się na pierwszym miejscu tego zestawienia. To absolutnie wyjątkowe i piękne miasto, malowniczo położone ok. 80 km od Madrytu. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że jest historycznym i kulturalnym sercem Hiszpanii. Spokojnie można by mu poświęcić nawet kilka osobnych wpisów na blogu, co mam nadzieję kiedyś uda mi się zrobić.

Toledo nazywane jest miastem trzech kultur ponieważ kiedyś przez wieki żyli tu w harmonii wyznawcy chrześcijaństwa, islamu i judaizmu. Ich spuścizna artystyczna i kulturalna widoczna jest na każdym kroku w postaci licznych kościołów, synagog, meczetów i pałaców. Spacer po Toledo to spacer w daleką przeszłość- historię tutaj czuć i widać na każdym kroku. Wielowiekowe mury, ulice i zakamarki Toledo kryją mnóstwo tajemnic, a ilość dobrze zachowanych zabytków czyni z tego miasta prawdziwe muzeum na wolnym powietrzu.

Widok na piękne dachy miasta w ceglanym kolorze

Alkazar, jeden z najważniejszych zabytków Toledo mieści dzisiaj Museo del Ejercito- muzeum wojskowości

Zwiedzanie Toledo najlepiej zacząć od zatrzymania się w jednym z punktów widokowych (hiszp. mirador) na przeciwległym wzgórzu, przy drodze TO-3100. Roztacza się stąd bajkowy wręcz widok na miasto!

Toledo to miasto pachnące marcepanem, który wyrabiany jest tradycyjną metodą i posiada geograficzny certyfikat pochodzenia. Znajdziemy tu szeroką gamę produktów opartych na tym migdałowym przysmaku: marcepanowe figurki, ciasteczka z marcepanem, marcepanowe sztabki, likier marcepanowy... Pięknie zapakowane pudełeczka i bombonierki z marcepanem są też świetnym pomysłem na pamiątki i upominki z Toledo.

Monumentalna gotycka katedra

Toledańskie detale

Najłatwiej dostać się z Madrytu do Toledo autobusem. Kursy obsługuje firma Alsa (www.alsa.com). Autobusy odjeżdżają z Plaza Elíptica, kursują co pół godziny, a w godzinach szczytu co 15 min. Bilet w dwie strony kosztuje ok. 12 euro, a podróż trwa ok. godziny.

Wybierając się samochodem trzeba pamiętać o problemach z parkowaniem- najlepiej zaparkować poza ścisłym zabytkowym centrum na jakimś parkingu podziemnym. No i absolutnie nie wjeżdżać samochodem w obręb zabytkowej starówki- to prawdziwy labirynt często bardzo wąskich i jednokierunkowych uliczek.

Wąskie wielowiekowe uliczki Toledo i mały człowiek

Kolorowe ozdobne płytki ceramiczne mogą być świetną pamiątką z Toledo

2. SEGOWIA

Segowia to jedno z najpiękniejszych kastylijskich miast. Położona jest zaledwie 92 km od Madrytu i bardzo łatwo się tu dostać ze stolicy Hiszpanii pociągiem z dworca Atocha.

Ogromny rzymski akwedukt przecina miasto

Bajkowy Alkazar

Nad miastem wznosi się przepiękny, wręcz bajkowy zamek- Alkazar. Przez wielu uznawany za najpiękniejszy zamek w całej Hiszpanii. Ponadto uroku Segowii nadają liczne wąskie uliczki na starówce, a także świetnie zachowany wysoki na 29m rzymski akwedukt, który przechodzi przez miasto. Wybudowany w I w.n.e. jeszcze w XX w. dostarczał wodę do miasta. Choć ciężko w to uwierzyć, to wielkie granitowe bloki trzymają się na swoich miejscach bez zaprawy murarskiej! Ponadto Segowia wypełniona jest kościołami, z których najważniejszym jest późnogotycka katedra, klasztorami, ogrodami oraz domami szlacheckimi.

Casa de los Picos- jeden z ciekawszych budynków w Segowii

Pełne uroku zakamarki miasta

Tutejsze restauracje słyną z wyśmienitego jedzenia. Wiele osób przyjeżdża tu poucztować przy daniach z wieprzowiny i baraniny pieczonych w piecach opalanych drewnem.

3. ÁVILA

To kolejne malownicze kastylijskie miasteczko. Wizytówką Ávili są jej doskonale zachowane średniowieczne mury obronne. Położona 113 km od Madrytu na wysokości 1128 m n.p.m. jest najwyżej położonym miastem w Hiszpanii. Zabytkowe mury o średniej wysokości 10m i grubości 3m ciągną się wokół starówki na długości prawie 2 km. Można na nie wejść przy bramie głównej do miasta i podziwiać rozciągający piękny widok na okoliczne równiny. Innym zabytkiem Ávili jest wkomponowana w miejskie mury katedra, która również ma charakter obronny i jest najstarszą gotycką świątynią Hiszpanii. Miasto, które jest miejscem narodzin św. Teresy jest ponadto ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym.

Świetnie zachowane mury obronne otaczają miasto

Okolice Ávili i Segowii słyną z wyśmienitego jedzenia. Wielu mieszkańców Madrytu przyjeżdża tu na weekendowy obiad. Naprawdę warto tu się wybrać chociażby ze względów kulinarnych!

4. EL ESCORIAL i VALLE DE LOS CAÍDOS

Miasteczko San Lorenzo de Escorial znajduje się u podnóża gór Sierra de Guadarrama, 63 km od Madrytu. Można tu dojechać pociągiem podmiejskim Cercanías. Znajduje się tu niezwykle okazały kompleks pałacowo- klasztorny wybudowany z polecenia króla Filipa II. W Panteonie Królów pochowani są prawie wszyscy hiszpańscy królowie począwszy od Karola V. We wnętrzach pałacu znajdują się wspaniałe dzieła malarskie wielkich mistrzów. Mieści się tu także biblioteka z bogatymi zbiorami. Ustępuje ona rozmiarami jedynie bibliotece watykańskiej. Gromadzi największą na świecie kolekcję arabskich manuskryptów oraz dzieł z zakresu historii naturalnej i kartografii z czasów średniowiecza. Malowniczo położony, otoczony górami klasztor naprawdę warto odwiedzić. Choć główną atrakcją jest ta monumentalna budowla, to samo miejsce też jest urokliwe, pełne restauracji z pysznym lokalnym jedzeniem.

Jedyne zdjęcie z Escorialu, jakie udało mi się znaleźć w moich zbiorach. A na nim oczywiście motyw kulinarny ;-)

Natomiast Valle de los Caídos, czyli Dolina Poległych, to unikatowe, bardzo specyficzne i budzące wiele kontrowersji miejsce. Znajduje się 12 km od Escorialu i ok. 50 km od Madrytu. Mieści się tam mauzoleum upamiętniające ofiary wojny domowej w Hiszpanii, którego budowę zadekretował Franco, hiszpański dyktator. Rozmach tego przedsięwzięcia i jego położenie są naprawdę imponujące. Mauzoleum zostało wykute w skale przez więźniów, ma formę podziemnej krypty o długości 262m, a jego budowa trwała 20 lat. Natomiast nad centralnym punktem bazyliki, na wzgórzu stoi ogromny krzyż, który ma ponad 150m wysokości, waży ponad 200 ton i jest widoczny z odległości 50 km. Jest to także miejsce pochówku Franco. Bez względu na polityczne znaczenie tego miejsca, warto je odwiedzić, ponieważ jest przepięknie położone w górach Guadarrama i roztacza się stamtąd zapierający dech w piersi widok na Madryt i jego okolice. Do Valle de los Caídos najlepiej wybrać się samochodem, choć kursuje tam także autobus z Madrytu (nr 664 z dworca Moncloa), który dojeżdża do Opactwa Benedyktynów, skąd można pieszo udać się do bazyliki. Z Escorialu można pojechać autobusem nr 660.

Widok na okolicę

5. ÁLCALA DE HENARES

Plaza de Cervantes w Álcala de Henares z pomnikiem pisarza w centrum

Álcala de Henares to miasteczko, które jest słynne z dwóch powodów: znajduje się tu jeden z najbardziej prestiżowych uniwersytetów hiszpańskich oraz urodził się tu jeden z największych pisarzy wszech czasów: Miguel de Cervantes.

Urok tutejszych zabudowań uniwersyteckich, klasztornych i kościelnych potrafi zachwycić. Ponad czterystuletnie mury miasta oraz małomiasteczkowa atmosfera stwarzają także doskonały klimat do degustacji lokalnej kuchni. Budynki założonego na początku XVI w. uniwersytetu to główny zabytek miasta. Pięknie zdobione, skrywają wiele renesansowych i barokowych krużganków i dziedzińców.

Don Kichote i Sancho czekają na chętnych do wspólnego zdjęcia

Duch Cervantesa jest tu obecny prawie na każdym kroku. Znajduje się tu Museo Casa Natal de Miguel de Cervantes, czyli muzeum poświęcone życiu i twórczości pisarza. Można w nim zobaczyć m.in. różne wydania "Don Kichota" i przekłady dzieła.

Álcala de Henares leży ok. 35 km od Madrytu i kursują tu pociągi podmiejskie ze stacji Atocha. Ponadto w soboty w okresie od kwietnia do lipca i od września do grudnia kursuje specjalny pociąg turystyczny, pociąg Cervantesa, w którym podczas podroży aktorzy prezentują fragmenty "Don Kichota".

Okolice Madrytu są naprawdę ciekawe i wizyta w którymś z tych miejsc może być świetną odskocznią od wielkomiejskiego zgiełku. A może znacie jeszcze jakieś inne warte odwiedzenia miejsca niedaleko stolicy Hiszpanii?

Przejście dla pieszych? Nie, to cień akweduktu w Segowii

Spacer po Warszawie- Stare Miasto

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sat, 05 Jan 2019 16:02:00 +0000

Lubię odkrywać zakątki Warszawy, poznawać jej historię oraz słuchać anegdot związanych z tym miastem. I bardzo lubię spacerować wąskimi uliczkami Starego Miasta. Zapraszam dzisiaj na zimowy spacer po malowniczej, pełnej pięknych uliczek, warszawskiej Starówce.

Taki widok na Starówkę rozpościera się z tarasu widokowego znajdującego się na dzwonnicy kościoła św. Anny przy Krakowskim Przedmieściu. Warto od tego miejsca zacząć swój spacer, ponieważ widok jest naprawdę piękny, nie tylko na Starówkę, ale także Krakowskie Przedmieście, Wisłę i Pragę oraz Stadion Narodowy.

Chyba wszyscy znają historię warszawskiej Starówki: dzielnica ta została całkowicie zniszczona w czasie wojny, a następnie odbudowana. Patrząc na kolorowe i bogato zdobione kamienice ciężko w to uwierzyć. Uroda tutejszych budynków potrafi zachwycić. Za każdym razem kiedy tu przyjeżdżam moją uwagę zwraca kolejna, dotąd niezauważona fasada.

Barwne polichromie i sgraffita na fasadach kamienic przy ulicy Wąski Dunaj.

Ta pięknie ozdobiona scenami batalistycznymi kamienica, to Kamienica Szelągowska odbudowana w latach 1954- 55. Znajduje się przy ulicy Nowomiejskiej 15.

Widok z Barbakanu na Międzymurze Jana Zachwatowicza.

Fasadę jednej z kamienic przy ulicy Mostowej zdobi barwna mozaika.

Na Rynku Starego Miasta zimą ustawiane jest lodowisko, a w okresie przedświątecznym odbywa się jarmark bożonarodzeniowy. Można kupić ozdoby świąteczne, tradycyjne wyroby oraz rozgrzać się przy grzanym winie albo gorącej czekoladzie. Poza sezonem świątecznym swoje prace plastyczne prezentują tu lokalni artyści.

Rynek Starego Miasta w świątecznej oprawie.

Moje ulubione warszawskie uliczki to ulica Mostowa i ulica Brzozowa. Moim zdaniem to właśnie te kolorowe, wybrukowane ulice są najbardziej malowniczymi ulicami w stolicy.

Położona na pograniczu Starego i Nowego Miasta ulica Mostowa i jej piękne kamienice.

Przy ulicy Brzozowej znajduje się wiele zabytkowych kamienic. Pod numerem 11/13 mieści się Centrum Interpretacji Zabytku, oddział Muzeum Warszawy prezentujący historię odbudowy Starego Miasta.


Nawet w deszczu spacer uliczkami Starego Miasta to przyjemność.

Kolejna bardzo malownicza uliczka na Starówce to Kamienne Schodki...

...ulica położona jest na skarpie, stąd jej duże nachylenie, wymagające ułożenia na całej jej długości schodków.

Przy ulicy Krzywe Koło mieszkał Bazyliszek, legendarny potwór zmieniający wszystko na co spojrzał w kamień.

Warszawska Starówka to też duże ilości restauracji, kawiarni i sklepów, których właściciele bardzo dbają o to, żeby ich lokale ładnie się prezentowały. Warto zwrócić uwagę na ciekawe witryny sklepowe oraz dekoracje.

Świąteczne dekoracje przy wejściu do restauracji Bazyliszek przy Rynku Starego Miasta.

Lapidarium Jacka Kilińskiego to sklep z antykami oraz pracowania, które mieszczą się w pięknej kamienicy przy ulicy Nowomiejskiej 15/17. Ich działalność rozpoczęła się w 1974 roku. Naprawdę niezła gratka dla miłośników antyków oraz sztuki.

Ulica Piekarska.

Takie niespodzianki przy ulicy Brzozowej.

W sklepach z pamiątkami można kupić miedzy innymi takie piękne ceramiczne domki, odwzorowujące warszawskie kamienice.

Na koniec jeszcze jeden widok z tarasu widokowego na czerwone dachy Starego Miasta.

Ciekawa jestem, czy udało mi się was zachęcić do odwiedzenia w najbliższym czasie Starówki?

Trzy propozycje na dzień wolny w okolicach Warszawy

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Mon, 20 Aug 2018 18:39:00 +0000

Ostatnio zamieniłam dalsze podróże na poznawanie najbliższej okolicy i odkrywam mnóstwo pięknych i ciekawych miejsc! To prawda, że nie trzeba wcale wyjeżdżać na drugi koniec świata, żeby znaleźć interesujące zakątki. Kilka takich miejsc zebrałam w tym poście i przedstawiam wam trzy propozycje na spędzenie wolnego dnia w okolicach Warszawy.

Zespół pałacowo- parkowy w Radziejowicach

1. ZESPÓŁ PAŁACOWO- PARKOWY W RADZIEJOWICACH

Radziejowice położone są niecałą godzinę drogi z centrum Warszawy w stronę Katowic, tuż przy zjeździe z drogi głównej. Znajdziecie tu piękny pałac w stylu klasycystycznym i otaczający go rozległy park. Od 1965 roku Pałac w Radziejowicach funkcjonuje jako Dom Pracy Twórczej, w którym organizowane są liczne spektakle teatralne, wystawy, warsztaty, plenery i koncerty. Znajduje się tu także największa w Polsce wystawa dzieł Józefa Chełmońskiego. W pałacu mieści się ponadto jadalnia, czynna codziennie i oferująca dania nawiązujące do tradycyjnej kuchni staropolskiej. Starannie skomponowane menu i niezwykła atmosfera tego miejsca pozwolą wam poczuć się naprawdę wyjątkowo i odprężyć z dala od zgiełku miasta. Bardzo polecam!

Pałac w stylu klasycystycznym

W parku znajduje się bardzo duży zbiornik wodny

Idealne miejsce na odpoczynek

Co ciekawe pałac oferuje pokoje gościnne, więc można tu spędzić nawet cały weekend.

W skład całego kompleksu wchodzą jeszcze m. in. zamek, gdzie znajdują się apartamenty wyposażone w stylowe meble i obrazy, Dwór Modrzewiowy o typowej architekturze szlacheckiej oraz kuźnia, która służy jako miejsce warsztatów, konferencji i bankietów.

Dwór Modrzewiowy

Pałac w Radziejowicach to doskonały pomysł, żeby złapać oddech spacerując po parku i przy dźwiękach muzyki klasycznej obejrzeć wystawę, wypić kawę i zjeść pyszny sernik.

2. OGRÓD BOTANICZNY PAN W POWSINIE

Ogród botaniczny Polskiej Akademii Nauk w Powsinie znajduje się jeszcze w granicach administracyjnych Warszawy i można się tam dostać także komunikacją miejską. To miejsce to oaza spokoju i piękna, bogata kolekcja roślinności. Warto tu się wybrać przede wszystkim wiosną i latem. Ogród jest podzielony na 5 działów: dział flory Polski, arboreum, dział roślin użytkowych, ozdobnych i egzotycznych. Ogród zgromadził ponad 8500 gatunków i odmian roślin.

Jak na obrazie Moneta

Przed wejściem do szklarni

Ogromne wrażenie robi rozarium, gdzie znajdziecie ponad 600 gatunków i odmian tych najpiękniejszych wg mnie kwiatów, w tym także bardzo rzadkie już róże damasceńskie, burbońskie czy portlandzkie. Bardzo ciekawa jest też kolekcja roślin egzotycznych, która znajduje się w szklarniach. Obejmuje m. in. cytrusy, kaktusy, agawy i paprocie.

To nie Włochy, to Warszawa!

Róża, zdecydowanie najpiękniejsza ze wszystkich kwiatów!

W ogrodzie jest mnóstwo ławek i zakątków, gdzie można przysiąść i odpocząć, a po spacerze, który może trwać nawet kilka godzin, można zajrzeć do kawiarni Cafe Ogród.

Ponadto ogród prowadzi bardzo bogatą działalność kulturalną: organizuje wystawy, warsztaty, spacery edukacyjne oraz koncerty.

Feeria barw.

Arboreum i piękne alejki

Ogród botaniczny jest obowiązkowym punktem wycieczki w okolice Warszawy nie tylko dla prawdziwych pasjonatów świata roślin.

3. ZALEW ZEGRZYŃSKI

Kolejna propozycja to także odpoczynek od zgiełku miasta na łonie natury nad Jeziorem Zegrzyńskim. Znajduje się ok. 40 km od centrum Warszawy i można tam zorganizować nie tylko jednodniowy wypoczynek, ale także wypad weekendowy, a nawet cały urlop. Wiele ośrodków wypoczynkowych i ośrodków sportów wodnych, plaże w Nieporęcie i Serocku, liczna baza gastronomiczna oraz szereg innych atrakcji umilą pobyt nad wodą. Idealne miejsce dla miłośników żeglarstwa, kajakarstwa, wioślarstwa, windsurfingu oraz wędkarstwa. Jeśli wolicie nieco spokojniejsze miejscowości, to wybierzcie Jadwisin, albo Zegrzynek.

Ahoj, Panie Kapitanie!

W okolicy znajduje się wiele zabytków historycznych, takich jak np. Dworek Szaniawskich w Jadwisinie, Kasyno Oficerskie w Zegrzu czy fortyfikacje Twierdzy Zegrze, a także szlaki turystyczne.

Klub Mila w Zegrzynku- miejsce na relaks :-)

Prawie jak w Sopocie ;-)

Jak będziecie nad Zalewem Zegrzyńskim, to koniecznie pojedźcie do restauracji Złoty Lin w Serocku na najlepszego sandacza w śmietanie na świecie. Oczywiście jest tam szeroki wybór dań rybnych, wszystkie bardzo smaczne, ale sandacz moim zdaniem jest daniem numer 1. Sama restauracja, szczególnie w okresie letnim, kiedy dostępny jest ogródek, jest bardzo ładnym i przyjemnym miejscem.

Sandacz w śmietanie, mistrzowskie danie!

Mam nadzieję, że te trzy propozycje pozwolą wam zorganizować czas w wolne dni. Która najbardziej przypadła wam się spodobała? A jakie ciekawe atrakcje znajdują się niedaleko miejsc, w których wy mieszkacie?

Piękne Radziejowice

Pomysł na weekend- Katowice

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Mon, 06 Aug 2018 18:07:00 +0000

Przemysłowe Katowice nigdy nie były miastem turystycznym. Kojarzono je zawsze z kopalniami, brudem i zanieczyszczeniami. Ponieważ tam się wychowałam, to darzę je ogromnym sentymentem i z radością obserwuję jak się zmieniają. Zapraszam na spacer po moich rodzinnych Katowicach, które stały się ciekawą propozycją na weekendowy wypad.

Nikiszowiec, zabytkowa dzielnica Katowic

Już od ponad dziesięciu lat nie mieszkam w Katowicach i wracam tam bardziej w charakterze turysty, co sprawia, że inaczej patrzę na miasto niż jego mieszkańcy. Natomiast pamiętam jakie było kiedyś i widzę, jakie jest teraz. Teraz mogę opisać Katowice jako interesujące nowoczesne miasto z ciekawą ofertą kulturalną. W weekendy centrum tętni życiem, jest mnóstwo ciekawych lokali, gdzie ludzie chętnie spędzają czas. Nie można też zapomnieć o pięknej architekturze Katowic, o takich dzielnicach jak Nikiszowiec, Giszowiec oraz o pięknych kamienicach w centrum miasta.

W centrum miasta jest wiele pięknych kamienic

Nikiszowiec to zabytkowe osiedle robotnicze powstałe na początku XX w. z charakterystyczną zabudową z czerwonej cegły. Centralnym punktem osiedla jest rynek, na którym znajdują się kawiarnie, sklepy, punkty usługowe oraz kościół św. Anny. Nikiszowiec był tłem wielu filmów znanych reżyserów, takich jak Kazimierz Kutz, Lech Majewski czy Janusz Kidawa Błoński. Swoją siedzibę ma tutaj Dział Etnologii Miasta Muzeum Historii Katowic organizujący wystawy stałe i czasowe.

Widok na wieżę kościoła św. Anny na Nikiszowcu

Panienka z okienka

Kawiarniane życie kwitnie

Rynek Nikiszowca

Podobnie osiedle Giszowiec jest unikatową kolonią robotniczą zbudowaną dla górników z tutejszej kopalni. Architekci projektujący dzielnicę wdrożyli w życie ideały "miasta- ogrodu", w którym pochodzący na ogół ze wsi górnicy czuliby się jak w domu. Stoją tu najczęściej dwurodzinne parterowe domy z ogródkami. Obecnie centrum Giszowca stanowi Plac Pod Lipami, przy którym znajduje się Karczma Śląska oraz budynki użyteczności publicznej: zabudowania szkolne i nadleśnictwa.

Karczma Śląska przy Placu Pod Lipami

Typowa dla Giszowca niska zabudowa

Górnicze tradycje stały się potencjałem turystycznym Katowic

Pełne uroku zakamarki Giszowca

Wyjazd do Katowic warto połączyć z jakimś wydarzeniem kulturalnym. W charakterystycznej hali widowiskowej Spodek, w pięknym budynku Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia czy w nowej siedzibie Muzeum Śląskiego odbywają się liczne koncerty, wystawy, festiwale. Oferta kulturalna regionu jest bogata i na pewno znajdziecie coś dla siebie. Wystarczy wspomnieć odbywający się każdego roku festiwal Industriada- święto Szlaków Zabytków Techniki czy OFF- Festival, jeden z najważniejszych festiwali muzycznych w Polsce.

Spodek, najbardziej charakterystyczny budynek w Katowicach

Budynek Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia

Nowa siedziba Muzeum Śląskiego

Podczas ostatniego pobytu w Katowicach zatrzymaliśmy się w EuroResidence Apartament Home. Gorąco polecam to miejsce! To dość kameralny obiekt znajdujący się w starej modernistycznej kamienicy tuż przy dworcu głównym. Oferuje zarówno pokoje jak i apartamenty bogato wyposażone i urządzone w pięknym stylu. Przyjmie was przemiła i bardzo pomocna obsługa. Ponadto ogromny plus za zamknięty parking oraz śniadania i domowej roboty ciasto.

EuroResidence Apartament Home

Jeśli chodzi o miejsca, gdzie warto pójść: bary, kawiarnie i restauracje, to jest kilka adresów gdzie lubię chodzić kiedy jestem w Katowicach. Niektóre znam od lat, inne odkryłam dopiero niedawno.

Synergia. Dobre miejsce (ul. Andrzeja 29/2, Katowice) to bardzo przyjemny lokal, gdzie można nie tylko napić się kawy i zjeść ciasto, ale także zjeść pyszny i zdrowy lunch. Wybór kaw jest tutaj bardzo duży, od tradycyjnych po bardziej udziwnione rodzaje i sposoby parzenia kawy. Naprawdę warto spróbować czegoś nowego, ponieważ obsłucha fachowo objaśnia wszystko nawet zupełnie zielonym w temacie kawy klientom.

Pozostając w temacie kawiarni polecam także wybrać się do Cafe Kattowitz (ul. Świętego Jana 7, Katowice). Znajdziecie tu wystrój z przełomu XIX/ XX wieku, kuchnię regionalną oraz tradycyjne wypieki i desery. Nazwa "cafe" jest trochę myląca, bo spokojnie można tu zjeść obiad. Elegancko urządzony lokal przenosi do czasów, kiedy w Katowicach kwitło życie kawiarniane godne samego Wiednia czy Paryża. Bardzo żałuję, że takiego miejsca, gdzie można by pójść na kawę między zajęciami nie było za moich studenckich czasów!

Eleganckie wnętrza Cafe Kattowitz

Życie towarzyskie Katowic skupia się w okolicach ulicy Mariackiej i tu znajduje się wiele ciekawych lokali, barów, klubów, restauracji.

Ulica Mariacka

Centrum miasta pełne ciekawych lokali

Jednym z najciekawszych miejsc jest Browar Mariacki (ul. Mariacka 15, Katowice). Jest to hotel, restauracja oraz całkowicie rzemieślniczy browar, gdzie warzy się kilka rodzajów piwa. Nie jestem jakimś szczególnym piwoszem, ale piwo tutaj bardzo mi smakowało. Dodatkowo urokowi temu miejscu dodaje niebanalny industrialny wystrój oraz kelnerzy i barmani, którym zawadiacki uśmiech nie schodzi z twarzy. Miejsce naprawdę godne polecenia, ponieważ stanowi bardzo oryginalny punkt nie tylko na mapie Katowic, ale myślę, że i w całym kraju.

Oryginalne wnętrza Browaru Mariackiego

Jasne czy ciemne?

Świetnym miejscem na wieczorne spotkanie ze znajomymi jest znajdująca się również w ścisłym centrum Ambasada (ul. Mielęckiego 1, Katowice). To elegancko urządzony lokal, nieco w przedwojennym stylu. Znajdziecie tu duży wybór alkoholi: wódki, piwa, drinki oraz tradycyjne przekąski takie jak gzik, śledź z kartoflem, bułkę ze smalcem, barszcz z krokietem, frytki czy też podobno najlepszy w całym mieście tatar.

Centrum Katowic

Najbardziej charakterystyczny obrazek ze Śląska

Jeśli ktoś nie był w Katowicach przez kilka lat, to może doznać potężnego szoku. Miasto ma coraz więcej do zaproponowania nie tylko mieszkańcom, ale też turystom. Daleko im do typowych turystycznych atrakcji Polski, ale najważniejsze, że zachowując swój charakter i wykorzystując swój przemysłowy potencjał oraz górnicze tradycje stały się bardzo ciekawym miejscem i wciąż zmieniają się na lepsze.

Charakterystyczna turkusowa kopuła katowickiej archikatedry o świcie...

... i w blasku księżyca

Praga- 5 rzeczy, które warto zrobić w Pradze

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Fri, 29 Jun 2018 06:37:00 +0000

Praga zdecydowanie należy do miast, w których nudzić się nie można. Ilość zabytków, muzeów, ciekawych miejsc, restauracji i wszelkiego rodzaju możliwości spędzenia czasu jest tutaj bardzo duża. W tym wpisie, chcę wam przedstawić 5 miejsc, które na mnie zrobiły ogromne wrażenie, 5 rzeczy, które moim zdaniem warto w Pradze zrobić.

Mala Strana, a po prawej stronie wzgórze Petřín

1. PODZIWIANIE PANORAMY MIASTA Z WIEŻY PETŘÍN

Aby dotrzeć na szczyt wzgórza Petřín można skorzystać z kolejki linowo- terenowej, która należy do transportu miejskiego i obowiązuje na nią ten sam bilet, co na tramwaj czy metro. Można oczywiście wejść na piechotę, ale przejażdżka kolejką stanowi frajdę samą w sobie. Samo wzgórze jest bardzo przyjemne, mnóstwo tu zieleni, róż, alejek. Ale prawdziwą atrakcją tego miejsca jest stalowa wieża widokowa zbudowana na wzór wieży Eiffla w Paryżu. Na szczyt wieży prowadzi 299 schodów. Dla osób, które nie mają lęku wysokości i przestrzeni polecam wejść po schodach. Jeśli jednak jesteście w gorszej kondycji, bądź też obawiacie się zawrotów głowy, można także wjechać windą (za dodatkową opłatą). Widok, który rozciąga się ze szczytu wprawia w totalne oniemienie! Cała Praga, jak na dłoni: jej liczne kościoły, zamek na Hradczanach, wieże i wieżyczki oraz charakterystyczne czerwone dachy. Zdecydowanie jest to najlepszy punkt widokowy w mieście!

Wieża widokowa, na którą prowadzi 299 schodów

Praga jak na dłoni!

Czerwone dachy Malej Strany

Park różany na wzgórzu Petřín

2. WIECZORNY SPACER WZDŁUŻ RZEKI

Jeśli lubicie piękne zachody słońca, nie możecie pominąć tego punktu. Najlepiej spacer zacząć w okolicach Wyszehradu i kierować się do centrum. Bulwary nad Wełtawą tętnią życiem w godzinach wieczornych. Ludzie siedzą nad brzegiem rzeki, urządzają pikniki, rozmawiają, śmieją się. Na licznych barkach są bary i restauracje. A wszystkiemu towarzyszą piękne widoki na zamek praski oraz wzgórze Petřín.

Tętniące życiem bulwary nad Wełtawą

Ależ romantycznie! A w tle wieża widokowa na wzgórzu Petřín

Można tylko zatrzymać się i gapić. W tle Hradczany.

3. ZWIEDZENIE KATEDRY ŚW. WITA

Piękna architektura, nieważne czy świecka czy sakralna, zawsze robi na mnie duże wrażenie. A katedry gotyckie bardzo lubię. Takie miejsca zawsze skłaniają mnie do refleksji i wprawiają w zadumę. I nie chodzi tu o to, czy jesteś wierzący czy nie. Wielkość, monumentalność oraz kunszt tych budowli jest niesamowity. Katedra św. Wita na Hradczanach nie jest wyjątkiem. Jest to największa i najważniejsza świątynia w Czechach i uważana jest za jedną z najpiękniejszych na świecie. We wnętrzu katedry znajdują się 22 kaplice, mauzoleum cesarskie i groby królewskie, ołtarz, oraz przepiękne witraże (autorem jednego z nich jest Alfons Mucha). Można dodatkowo wejść na wieżę katedry i podziwiać panoramę Pragi. Wieża skrywa także największy czeski dzwon, Zikmund. Do przedsionka katedry można wejść za darmo, natomiast, żeby móc zwiedzić całą katedrę trzeba kupić bilet. Wejście na wieżę jest dodatkowo płatne.

Katedra robi wrażenie, zarówno z zewnątrz...

... jak i wewnątrz!

4. WYPICIE PIWA W "U FLEKŮ"

W wielu przewodnikach przeczytacie, że jest to miejsce przereklamowane i bardzo turystyczne. Ale ja i tak będę się upierać, że warto tam pójść na piwo. O browarze pisałam już w moim poprzednim wpisie o Pradze, więc nie chciałbym się powtarzać. Ponieważ lubię ciemne piwa o karmelowym posmaku, to to, które warzą tutaj, bardzo mi odpowiada. Podawane nalewki: ziołowa becherovka i miodowa też są wyśmienite. Urok tego miejsca polega na naprawdę wyjątkowej gwarnej atmosferze. Zabawni, choć trochę cwani kelnerzy roznoszą piwo, a grajek przygrywa do kufla. Lokal składa się z ośmiu sal i ogromnego ogrodu, więc na pewno znajdziecie miejsce. Dodatkowo można zwiedzić muzeum i browar. Należy pamiętać, że kelnerzy po prostu kursują między stolikami z tacami pełnymi kufli i błyskawicznie, nie pytając o nic, zamieniają puste kufle klientów na pełne i dopisują kolejne kreski do rachunku, według panującej tutaj tradycji, że nikt nie siedzi przy pustym kuflu.

Dej Bůh Štěstí- piwowarskie pozdrowienie (tłum. Szczęść Boże)

Długie ławy, jak w prawdziwej gospodzie

Flekovský Tmavý Ležák 13°, piwo warzone "U Fleku"

5. SPACER PO WYSZEHRADZIE

Jeśli będziecie zmęczeni tłumami turystów w centrum Pragi, polecam wybrać się w górę Wełtawy, na wzgórze wyszehradzkie. Pewnie gdyby nie to, że nasz hotel znajdował się właśnie w tej części Pragi, to byśmy tu nie trafili. A naprawdę warto! To tutaj znajduje się najstarsza siedziba królewska w Pradze. Z zamku, który się tu znajdował nie zostało zbyt wiele, ale wzgórze kryje wiele ciekawych zabytków i zakątków: twierdza, rotunda św. Marcina, podziemne kazamaty, bazylika św. Piotra i Pawła, cmentarz, gdzie pochowani są m. in. Bedřich Smetana, Alfons Mucha, Antonín Dvořák, Karel Čapek, a także piękny park. Największe wrażenie jednak robi rozciągający się stąd niezwykły widok na Wełtawę oraz inne dzielnice miasta.W miesiącach letnich tętni tu bogate życie kulturalne, pod gołym niebem wystawiane są sztuki, odbywają się festiwale i koncerty.

Z centrum można się tu dostać spacerem wzdłuż rzeki, tramwajem do stacji Albertov, albo metrem do stacji Vyšehrad.

Panorama Pragi ze wzgórza wyszehradzkiego

Zachód słońca nad Pragą

Jedna z tutejszych restauracji

Wieczorami życie towarzyskie na Wyszehradzie kwitnie

Na zakończenie przypominam jeszcze o tym wpisie, gdzie znajdziecie praktyczne informacje dotyczące wyjazdu do Pragi.

Kościół Najświętszej Marii Panny przed Tynem na Starym Mieście

Praga- informacje praktyczne

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 24 Jun 2018 08:25:00 +0000

Praga to miasto niezwykłej urody, w którym panuje niepowtarzalna atmosfera. O stolicy Czech napisano i powiedziano już chyba wszystko i trudno silić się na bycie oryginalnym. Wszystkie używane określenia odnoszące się do tego miasta: Praga złota, Praga stuwieżowa, Praga magiczna, Praga romantyczna wydają się niezwykle trafne. Bez wątpienia jest to miasto, które przynajmniej raz w życiu trzeba odwiedzić.

Hradczany: Zamek Praski i katedra św. Wita

Postanowiłam napisać kilka postów o Pradze, ponieważ trudno jest zawrzeć wszystko w jednym tekście. I tak w tym poście znajdziecie informacje praktyczne, dotyczącym organizacji wyjazdu i pobytu w Pradze.

Widok na Klasztor na Strahowie

Praga stuwieżowa

Kiedy, na ile i jak pojechać do Pragi?

My wybraliśmy się do Pragi pod koniec maja i uważam, że to świetny czas na zorganizowanie wyjazdu. Trafiliśmy na piękną słoneczną pogodę, przy czym nie było jeszcze zbyt gorąco. Idealna pogoda na zwiedzanie. Spędziliśmy w Pradze dwa i pół dnia. Przydałby się jeszcze jeden dzień dla dogłębnego poznania miasta i zwiedzenia wielu ciekawych miejsc, ale czas, który mieliśmy był wystarczający, żeby poczuć atmosferę Pragi i zobaczyć to, co najważniejsze. Wyjechaliśmy w sobotę rano i po południu byliśmy na miejscu. Jeśli macie taką możliwość, to bardzo polecam właśnie takie rozwiązanie- przynajmniej w jakimś stopniu pozwoli uniknąć weekendowych tłumów w Pradze. Podróż odbyliśmy własnym samochodem, dzięki czemu mogliśmy po drodze podziwiać piękne krajobrazy Dolnego Śląska.

Leniwa niedziela w Pradze

Nocleg

Ze względu na fakt, że podróżowaliśmy samochodem, zależało nam żeby hotel miał parking, a ponadto był w dość dobrej lokalizacji, oferował śniadanie i nie kosztował fortuny. Znaleźliśmy taki w okolicach wzgórza Wyszehrad: Hotel Coronet (). Bardzo przyjemny, czysty hotel. Obsługa bardzo miła i pomocna. Jedynie sala śniadań dość niewielka. Ponadto bardzo dobra lokalizacja: blisko metra i tramwaju, a do centrum spacerem idzie się niecałą godzinę wzdłuż rzeki, dzięki czemu można podziwiać piękne widoki. Samo wzgórze Wyszehrad też jest bardzo ciekawe i wieczorami tętni życiem.

Widok na Wyszehrad

Gdzie jeść i pić?

W Pradze, jak w każdym dużym europejskim mieście na brak restauracji nie można narzekać. Na pewno są lepsze i gorsze, tańsze i droższe i często nie wiadomo dokąd pójść. Znajdziecie tu zarówno restauracje i gospody jak w opowieści o wojaku Szwejku, a także eleganckie kawiarnie z pięknymi wnętrzami. Opiszę te, w których my byliśmy i wiem, że mogę je polecić.

Restaurace Pod em (

Tutaj nikt nie siedzi przy pustym kuflu.

Przepiękne wnętrza.

Czas na coś słodkiego.

I można poczytać codzienną prasę.

Sympatyczny Krecik jest wszędzie :-)

Sklep sieci Manufaktura.

Oryginalnym

Sklep z zabawkami na Złotej Uliczce.

Na licznych straganach można kupić słodycze, nalewki, obrazy...

Co jeszcze warto wiedzieć?

Poruszanie się po mieście: samo zabytkowe centrum Pragi jest na tyle niewielkie, że dla osób lubiących spacery nie będzie problemem poruszanie się na piechotę. Tym bardziej, że praskie uliczki są bardzo urocze, a architektura naprawdę piękna i praktycznie na każdym kroku znaleźć można jakąś piękną kamienicę, zdobienia, bramę czy drzwi. Komunikacja miejska działa tutaj bardzo dobrze i zawsze można gdzieś podjechać tramwajem albo metrem. Oznaczenia i rozkłady jazdy są bardzo czytelne. Na wszystkie środki komunikacji miejskiej obowiązuje ten sam bilet i jeśli zamierzacie z niej korzystać, to warto kupić bilet czasowy.

Tramwaj to świetny sposób poruszania się po Pradze.

Wojak Szwejk, prawie tak popularny jak Krecik.

Czerwone dachy Malej Strany.

Jak zamówić kawę w Hiszpanii

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Tue, 22 May 2018 20:47:00 +0000

Jak zamówić kawę w Hiszpanii? No jak to?! - pewnie pomyślisz. Sprawa wydaje się przecież prosta. Ale czy na pewno? Jeśli pijesz kawę i wybierasz się do Hiszpanii, warto wiedzieć kilka rzeczy. Po pierwsze kawa w Hiszpanii jest pyszna i nawet na podejrzanie wyglądającej stacji benzynowej możesz być pewien, że kawa będzie dobra. W czym zatem problem? Ano w tym, jaką kawę zamówić.

Kawa z widokiem na morze? Tak, poproszę!

W typowym hiszpańskim barze, a takie przecież są najlepsze, królują trzy rodzaje kawy: café con leche, café solo i café cortado. Na słowo cappuccino barman pewnie się skrzywi, a przy latte macchiato w ogóle nie będzie wiedział, w która stronę baru się udać. Oczywiście wszelkiego typu wynalazki kawowe znajdziecie w Starbucksie i innych podobnych kawiarniach, ale przecież nie ma nic lepszego niż atmosfera prawdziwego hiszpańskiego baru! Bar to miejsce gdzie toczy się życie, a picie kawy w Hiszpanii stało się rytuałem, wydarzeniem towarzyskim z którego żaden Hiszpan nie zrezygnuje! Jaką zatem kawę piją Hiszpanie?

Bar- miejsce, gdzie toczy się życie (Sewilla).

Café con leche to typowa śniadaniowa kawa z mlekiem. Pija ją chyba każdy Hiszpan w drodze do pracy. Aromatyczna i pyszna pozwala się obudzić, może być podana z mlekiem gorącym (leche caliente) lub letnim (leche templada). Jeśli się spieszysz, wybierz tą druga opcję, ponieważ pierwsza jest wściekle gorąca.

Café solo to popularne espresso: mała, czarna i super mocna kawa. Postawi na nogi każdego! Hiszpanie najczęściej piją ją chyba po obiedzie.

Café cortado to espresso z niewielką ilością mleka- tylko tyle, żeby zmniejszyć goryczkę kawy. Osobiście mój wybór. Mocna, ale przełamana mlekiem.

Śniadanie w Granadzie i obowiązkowo café con leche.

Ale żeby nie było, Hiszpanie mają jeszcze kilka innych rodzajów kawy. Nie są one tak często pite jak te trzy wyżej wymienione, ale pewnie dostaniecie je bez problemu w każdym barze.

Carajillo to mała kawa (café solo) z dodatkiem brandy lub rzadziej rumu albo orujo (to hiszpański mocny winiak). Podaje się ją w małych szklaneczkach. W dobrze przygotowanym carajillo można rozróżnić warstwy, ponieważ ze względu na rożną gęstość, płyny nie mieszają się. Krótko mówiąc coś dla twardzieli.

Z kolei dla miłośników słodyczy Hiszpanie mają café bombón: mocna café solo z dużą dawką słodkiego skondensowanego mleka. Po wymieszaniu mamy pyszny słodki cukierek.

Zapomnijcie w Hiszpanii o wszelkiego rodzaju kawach mrożonych, czy innych frappe. Latem, gdy doskwiera hiszpańskie słońce bardzo popularna jest café con hielo. Jeśli ją zamówisz, dostaniesz café solo albo cortado (w zależności od upodobania) oraz w osobnej szklance trzy kostki lodu. Klient sam przelewa płyn do szklanki z lodem, w której błyskawicznie się on chłodzi i można wypić zimną, ale mocną kawę. Uwierz mi, sprawdza się świetnie.

Wielu obcokrajowców zamawia café americano, jednak przez Hiszpanów postrzegana jest ona jako brudna woda zbyt słaba, żeby nazwać ją kawą. To podawana w dużej filiżance kawa z dużą ilością wody. Dlatego jeśli nie chcesz, by traktowano cię jak nieznającego hiszpańskich zwyczajów turystę, lepiej nie zamawiaj americano.

No to chyba już wiesz to, co najważniejsze na temat kawy w Hiszpanii. A swoją drogą, to jaką kawę lubisz najbardziej?

Café solo

Zapiski kulinarne- 5 rzeczy, które musisz zjeść w Tyrolu oraz przepis na cesarki przysmak!

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Thu, 17 May 2018 12:15:00 +0000

W ostatnim czasie parę razy odwiedziliśmy austriacki Tyrol. Wyjazdy były raczej narciarskie i nie o tym chcę pisać, bo wiem, że nikt za zimą chwilowo nie tęskni. Ponieważ jednak Tyrol jest także często odwiedzanym regionem wiosną oraz latem, dziś kilka słów na temat tamtejszej kuchni. Kuchnia tyrolska to kuchnia górska, w której prym wiodą wszelkiego rodzaju kluski i knedle przygotowywane na wiele sposobów. Podstawowe składniki tejże kuchni to przede wszystkim ziemniaki, cebula, jaja, przepyszne lokalne sery oraz tyrolska szynka, czyli speck. Z tych prostych produktów można przygotować bardzo wiele rożnych pyszności. Oto 5 rzeczy, których koniecznie musisz spróbować podczas wizyty w austriackich górach. A na koniec austriacki przepis :-)

Mglisty poranek w górach. Prawda, że pięknie?

1. Käsespätzle.

To niewielkie kluseczki przygotowywane z mąki i jajek, gotowane, a następnie zapiekane z górskim serem, cebulką oraz bardzo często ze skwarkami. Wszystko posypane na koniec zieloną pietruszką oraz smażoną cebulką. Danie do lekkich nie należy, natomiast jest to pozycja obowiązkowa dla miłośników sera, do których ja również się zaliczam. Nie zapomnij zamówić butelki dobrego wina, najlepszy będzie wytrawny Riesling. Satysfakcja gwarantowana!

Käsespätzle- jak widać z piwem też smakują wyśmienicie!

2. Graukassuppe, czyli zupa serowa.

Jest to zupa z szarego sera Graukäse, czyli ręcznie wyrabianego sera ze zsiadłego mleka. Ten pochodzący z doliny Zilletral ser ma bardzo intensywny "aromat" (o ile można tak powiedzieć ;-)) i korzenny smak. Samego sera nie próbowałam, ale zupa absolutnie podbiła moje podniebienie! Podaje się ją z grzankami i smakuje naprawdę rewelacyjnie. Jest bardzo prosta w przygotowaniu, mam nawet na nią sekretny przepis od samego szefa kuchni z hotelu, w którym się zatrzymaliśmy, ale niestety ser jest bardzo trudno dostępny w Polsce. Aczkolwiek jeśli ktoś będzie chętny na przepis, chętnie się podzielę.

Zdjęcie: www.gutekuche.at

3. Tiroler gröstl mit spiegelei.

Kolejne danie przygotowane na bazie sztandarowych składników kuchni tyrolskiej. Świetny sposób na wykorzystanie resztek z obiadu. To smażone kartofle z boczkiem, cebulą, czasem także kawałkami mięsa, a na tym wszystkim jeszcze jajko sadzone. Pyszny posiłek, który warto zjeść po dniu spędzonym na nartach bądź na wspinaczce. Ja absolutnie uwielbiam takie proste, nieskomplikowane połączenia.

Takie proste, a takie smaczne!

4. Germknödel.

No i przyszła pora na słodkie! Germknödel to danie popularne w całej Austrii, nie tylko w Tyrolu. To słodka drożdżowa kluska na parze z nadzieniem z powideł śliwkowych. Serwuje się go najczęściej z gęstym waniliowym sosem albo topionym masłem (ja osobiście wolę tą drugą wersję), a na koniec posypuje mielonym makiem. Jest tak sycący, że może stanowić samodzielne danie. Gwarantuję, że germknödel podbije nie tylko dziecięce podniebienia. Ja nie wyobrażam sobie pobytu w Austrii bez "odhaczenia" właśnie tego dania.

Mój "must eat" na stoku... i nie tylko.

5. Kaiserschmarrn.

Na koniec iście cesarski przysmak, bo "kaiser" to po niemiecku cesarz. To słodki racuch, czy też omlet, porwany na kawałki w trakcie smażenia. Przypadnie do gustu każdemu.

Powszechnie uważa się, że deser został po raz pierwszy przygotowany dla cesarza Franciszka Józefa I, od imienia którego także pochodzi nazwa tego dania. Jest jednak wiele wersji na temat jego powstania, ale ta, która najbardziej mi się podoba mówi, że dworski kucharz przyrządził ten deser specjalnie dla Elżbiety Bawarskiej, żony Franciszka Józefa I. Cesarzowa jednak miała obsesję na punkcie zachowania szczupłej talii i uznała deser za zbyt obfity i odmówiła zjedzenia go. Na to cesarz miał zażartować: "Zobaczmy co za schmarren (z niemieckiego miszmasz, bałagan, a także śmieci) nasz kucharz przyrządził." Omlet posmakował mu tak bardzo, że zjadł swoją porcję oraz porcję żony.*

W Austrii Kaiserschmarrn najczęściej podawany jest jako deser, ale trzeba z nim uważać, bo cesarzowa miała rację: jest tak duży i sycący, że po normalnym obiedzie tylko prawdziwe łakomczuchy będą w stanie go zjeść jako deser! Lepiej zamówić omlet jako samodzielne danie.

Ja proponuję przygotować go na śniadanie albo słodki obiad w okresie letnim. Tradycyjnie serwowany jest z powidłami śliwkowymi, ale świetny będzie również ze świeżymi owocami sezonowymi. W jednej restauracji w Mayrhofen jadłam go z jagodami- pycha!

KAISERSCHMARRN

Składniki (na dwie małe porcje lub jedną dużą):

2 jajka

pół szklanki mleka

pól szklanki mąki

szczypta soli

1 łyżeczka cukru waniliowego

1 łyżka cukru pudru + cukier puder do posypania

garść rodzynek namoczonych w rumie

masło do wysmarowania patelni

powidła śliwkowe

Przygotowanie:

1. Wymieszaj mąkę z cukrem waniliowym. Wlej mleko, dodaj dwa żółtka i dokładnie wymieszaj (możesz użyć miksera, żeby masa była naprawdę gładka).

2. Ubij dwa białka ze szczyptą soli. Pod koniec ubijania dodaj stopniowo cukier.

3. Dodaj białka do mlecznej masy i delikatnie, ale dokładnie wymieszaj.

4. Wlej masę na rozgrzana patelnię wysmarowana masłem. Wrzuć na wierzch odsączone rodzynki. Smaż na średnim ogniu, aż omlet się zetnie. Trzeba uważać, żeby ogień nie był za duży, żeby omlet nie spalił się od spodu. Przewróć na drugą stronę i podsmaż przez chwilę.

5. Rozdrobnij widelcem na kawałki i smaż jeszcze przez moment. Uwaga! Nie krój nożem- to profanacja. Omlet ma być porwany!

6. Przełóż na talerz i posyp cukrem pudrem. Podawaj od razu z powidłami.

Smacznego!

Byliście w Tyrolu? Czego wg was trzeba tam spróbować? Napiszcie w komentarzu, jakie są wasze typy!

*za Wikipedia

Bo picie też jest ważne! Najlepiej Almdudler- tradycyjna lemoniada ziołowa, albo lokalne piwo :-)

Brno- spacer z piwem w tle

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Wed, 09 May 2018 20:56:00 +0000

W tym roku jadąc na majówkę do Austrii, postanowiliśmy zatrzymać się i przenocować w Brnie. Decyzja została podjęta praktycznie w ostatnim momencie, a zatem nie było czasu na przygotowania i nie wiedziałam czego się po Brnie spodziewać. Jak się potem okazało, miasto bardzo pozytywnie nas zaskoczyło: atmosferą, architekturą oraz jedzeniem.

Tramwaje- jeden ze znaków rozpoznawczych Brna

Liczące zaledwie ok. 400 tys. mieszkańców Brno jest drugim co do wielkości miastem w Czechach i stolicą Moraw Południowych. Ma wybitnie studencki charakter (znajduje się tu 6 uczelni) i studencką atmosferę czuć na ulicach, którymi przechadzają się młodzi ludzie różnych narodowości. Brno zrobiło na mnie wrażenie miasta tętniącego życiem. Był piątkowy wieczór i wszystkie bary, restauracje i ogródki kawiarniane pełne były ludzi siedzących przy kuflu piwa.

Brno tętniące życiem miasto

Mnóstwo tu barów, pubów i restauracji

Nasz pobyt w Brnie był bardzo krótki, zaledwie parę godzin, więc czasu starczyło jedynie na spacer uliczkami urokliwej starówki oraz w okolicach monumentalnej katedry na wzgórzu Petrov. Będąc w Brnie na pewno należy zwrócić uwagę na piękne kamienice oraz liczne pałace mieszczańskie: renesansowe, secesyjne, barokowe. Miasto pełne jest także pięknych, romantycznych zaułków i zakamarków oraz ciekawych sklepików oraz modnych barów i pubów.

Katedra w Brnie

Piękna architektura

Ulica Jakubska na której znajduje się pub Pegas

Czarny kocur musi być!

Jeden z romantycznych zaułków Brna

Spacery spacerami, ale człowiek przecież jeść (i pić) musi. O ile byliśmy pewni, że piwo w Czechach nas nie rozczaruje, to jedzenie okazało się bardzo pozytywną, smaczną niespodzianką. Owszem, czeskie specjały nie należą do lekko strawnych i dietetycznych, wręcz przeciwnie, to ciężka i sycąca kuchnia. Ale za to bardzo smaczna, no i raz na jakiś czas można zaszaleć.

Na późny obiad poszliśmy do restauracji Pod Radničním kolem (Mečová 368/5, Brno). Panuje tu niepowtarzalny klimat, albowiem ta restauracja i winiarnia zarazem znajduje się w piwnicy starej kamienicy. Podobno serwują tu wyśmienite wina morawskie, my natomiast skusiliśmy się na piwo. Jeśli chodzi o jedzenie, to podają tu tradycyjną czeską kuchnię. Bardzo polecam gulasz na ciemnym piwie podawany z knedlikiem (Hovězí guláš na černěm pivě)- coś przepysznego! Dla samego tego gulaszu warto wybrać się do Brna!

Wybór morawskich win

Gulasz na ciemnym piwie- przepyszny!

Na zdrowie!

Kolejnym miejscem, gdzie można spędzić niezapomniany czas przy kuflu piwa jest pub Pivnice Pegas (Jakubská 4, Brno). Jest to także pierwszy prywatny browar na Morawach. We wnętrzu znajdują się warzelnie oraz inne przyrządy do produkcji złotego płynu. Można tu skosztować czterech rodzajów produkowanego na miejscu piwa- wszystkie bardzo smaczne! Oczywiście nie mogło się także obyć bez smażonego sera. A wszystko w klimacie dawnej gospody w otoczeniu biesiadujących przy długich stołach miłośników piwa.

Pub Pegas i kadzie do warzenia piwa

Piwo i smażony ser- zestaw idealny!

Bardzo żałuję, że nie mieliśmy więcej czasu, żeby trochę lepiej poznać Brno. Jestem pewna, że ma do zaoferowania dużo więcej niż widzieliśmy. Zaledwie posmakowaliśmy tej magicznej atmosfery tętniącego życiem miasta, które łączy w sobie historię, architekturę, kulturę, pyszną kuchnię oraz tradycję winiarską i piwowarską. No cóż... Jak do wielu miejsc- trzeba będzie jeszcze wrócić. Gorąco polecam na weekendowy wypad. Naprawdę warto!

Czekoladki czy kwiatki?

Oto jest pytanie!

Zapiski kulinarne: Sałatka z chorizo i pomidorów

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Wed, 18 Apr 2018 14:06:00 +0000

Poza podróżowaniem, jazdą na nartach, uczeniem hiszpańskiego lubię też gotować. Lubię przywozić z podróży ciekawe przepisy, pomysły i inspiracje kulinarne. W związku z tym postanowiłam, że jednym z działów na blogu będą Zapiski kulinarne, gdzie od czasu do czasu zaproponuję wam sprawdzony przepis na potrawy z różnych stron świata i Polski. A przy okazji pojawią się również ciekawostki kulinarne. Na pierwszy ogień idzie Hiszpania i pyszne sałatka z chorizo i pomidorów- o ten przepis pytało mnie ostatnio kilka osób ;-)

Chorizo to hiszpańska kiełbasa wieprzowa z dodatkiem wędzonej suszonej papryki pimentón, której zawdzięcza swój charakterystyczny kolor. Jest wiele typów chorizo, które różnią się pod względem ostrości, sposobu zmielenia mięsa, rasy świń, z których zostały zrobione, metody wykonania... Hiszpanie nie wyobrażają sobie życia bez kiełbasy chorizo, a można ją wykorzystywać na bardzo wiele sposobów: można jeść pokrojone plasterki same, dodać do kanapek albo pizzy, a pokrojone w kostkę do tortilli. Chorizo świetnie się też smaży, a podczas smażenia wytapia się aromatyczny tłuszcz w kolorze pomarańczowym, który wystarczy zlać na talerzyk i wycierać go chlebem. Pycha!

W przepisie wykorzystuję ocet sherry, czyli vinagre de Jerez albo ocet z Jerez- to jeden z najwyżej cenionych octów winnych. Wytwarza się go w Andaluzji w okolicach miasta Jerez. Smak i gatunek octu zależy od czasu leżakowania w beczkach dębowych oraz od rodzaju użytych winogron. Minimalny czas leżakowania to 6 miesięcy, jeśli ocet leżakuje 2 lata to zyskuje miano Vinagre de Jerez Reserva, a po 10 latach- Vinagre de Jerez Gran Reserva. Natomiast jeśli chodzi o użyte do jego produkcji winogrona, to najczęściej spotykany jest szczep Palomino. Słodszy ocet wytwarzany jest na bazie szczepu Pedro Ximenez lub rzadziej Moscatel. Naprawdę warto zaopatrzyć się w butelkę octu sherry, bo to świetny dodatek do sałatek. Coraz częściej można go spotkać w sklepach stacjonarnych w Polsce oraz w internecie. Dostępny jest także w Lidlu w czasie Tygodnia Hiszpańskiego. Ja zawsze używam go do tej sałatki, ale myślę, że ewentualnie można zastąpić go innym octem winnym.

Sałatka jest bardzo prosta w przygotowaniu, a efekt i doznania smakowe fantastyczne! Jeśli szukasz jakiejś nowej, nietypowej sałatki, to dzisiejsza propozycja jest idealna. Do sałatki świetnie nadaje się chorizo Sarta dostępne w wielu supermarketach w Polsce. Ponieważ chorizo występuje w wersji łagodnej i pikantnej, ja zazwyczaj mieszam oba rodzaje, żeby zrównoważyć smak. Ponadto najlepiej wykorzystać naprawdę dojrzałe, aromatyczne pomidory. Sałatka wiosną i latem nadaje się jako dodatek do grila, albo po prostu jako przekąska zagryzana wiejskim chlebem z kozim serem. Do tego hiszpańskie czerwone wino i mamy wystrzałowy zestaw!

SAŁATKA ZE SMAŻONEGO CHORIZO I POMIDORÓW

Składniki na 4 porcje:
1 pętko surowej kiełbasy chorizo - tak jak napisałam ja mieszam dwa rodzaje
oliwa
3 duże dojrzałe pomidory grubo pokrojone
3 garści pomidorków koktajlowych pokrojonych na połówki
1 szalotka pokrojona w cienkie plasterki
sól morska i świeżo zmielony pieprz
ocet sherry
posiekana natka pietruszki
2 ząbki czosnku obrane i pokrojone w plasterki

Przygotowanie:
1. Chorizo pokrój na grube plasterki i usmaż na patelni z oliwą na średnim ogniu. Mieszaj od czasu do czasu. Smaż naprawdę na niewielkim ogniu i uważaj, żeby się nie przypaliło- będzie wtedy twarde i gorzkie.

2. Włóż pokrojone pomidory i cebulę do salaterki. Dodaj sporą szczyptę soli oraz pieprzu. Dolej trochę oliwy i octu sherry (nie przesadź z ilością octu ;-)). Posyp pomidory natką pietruszki, wymieszaj i odstaw.

3. Gdy kiełbasa będzie chrupiąca i wytopi się z niej sporo tłuszczu, dorzuć na patelnię plasterki czosnku i mieszaj całość. Uważaj, żeby czosnek się nie przypalił. Kiedy całość zacznie pięknie pachnieć, zdejmij z ognia i wlej na patelnię troszkę octu sherry, żeby zatrzymać smażenie. Wymieszaj całość.

4. Przełóż chorizo z czosnkiem na sałatkę i polej częścią sosu z patelni. Przemieszaj wszystko i od razu podawaj.

Prawda, że proste? Smacznego!

Nie jestem specjalistą od fotografii kulinarnej, więc zdjęcia może są mało profesjonalne, ale sałatka naprawdę jest pyszna!

Jeśli macie jakieś pytania, co do przepisu, zadajcie je w komentarzach- chętnie pomogę!

*przepis pochodzi z książki Jamiego Olivera "Kulinarne wyprawy Jamiego".

Gdzie na narty- Andora, Grandvalira

noreply@blogger.com (Aga Mundo) — Sun, 18 Mar 2018 20:44:00 +0000

Pewnie wielu osobom Andora kojarzy się przede wszystkim z bezcłowymi zakupami i możliwością kupna taniego alkoholu i papierosów, a wyjazd na narty do Andory traktują jako jakąś dziwną fanaberię. Zupełnie niesłusznie! Andora to malutkie państwo położone w całości w Pirenejach, wciśnięte między Francję i Hiszpanię. Ze względów politycznych, administracyjnych i historycznych Andora stanowi bardzo ciekawy twór. Jednak przede wszystkim na uwagę zasługuje jej przepiękne górskie położenie!

Andora to gwarancja śniegu i słońca!

Na narty do Andory wybraliśmy się już po raz drugi, ponieważ za pierwszym razem fantastyczne warunki narciarskie w stacji Grandvalira totalnie nas zauroczyły. Ale o tym za chwilę. Na razie kilka słów na temat organizacji wyjazdu.

Przepiękne górskie widoki to również zaleta Andory

Do startu gotowi... Start!

Jadąc na narty z Polski do Andory raczej trzeba skorzystać z oferty jakiegoś biura podróży. Tak, już widzę skrzywione miny wszystkich prawdziwych podróżników myślących w tej chwili "No jak to? Wycieczka zorganizowana z biurem podróży?!". No cóż... Jest to jedyna sytuacja, kiedy korzystamy z biura podróży, natomiast biorąc pod uwagę przejazd do Andory z Barcelony- najbliższego lotniska- oraz transport sprzętu narciarskiego, jest to w tym przypadku najlepsze rozwiązanie. My wybraliśmy ofertę Rainbow Tours. W cenie wycieczki jest przelot do Barcelony (bagaż nadawany + bagaż ponadwymiarowy: narty, snowboard), transfer autokarem z lotniska w Barcelonie do Andory (ok. 260 km), 6 noclegów w hotelu ze śniadaniem i obiadokolacją, ubezpieczenie, opieka rezydenta. Biuro ma w ofercie kilka hoteli położonych w różnych miejscowościach. My, ze względu na położenie, już po raz kolejny zdecydowaliśmy się na Hotel Ski Plaza w miejscowości Canillo. To bardzo mała, kameralna miejscowość, w której znajduje się jedna z kolei gondolowych wiozących na trasy. Jeśli wolisz większe miasteczka z bogatszą ofertą "apres ski" wybierz coś raczej w miejscowości En Camp.

Hotel Ski Plaza w Canillo

Z hotelu jesteśmy bardzo zadowoleni: pokoje czyste, łazienka duża, przemiła i bardzo pomocna obsługa, ładne wnętrza utrzymane w górskim i narciarskim klimacie. A do tego pyszne jedzenie w formie bufetu, w którym każdy znajdzie coś dla siebie i na pewno nie będzie głodny! Naprawdę hotel godny polecenia! Po południu czas można spędzić w hotelowym Spa, basenie, lobby barze lub w sali gier z bilardem i piłkarzykami. Dla dzieci jest też specjalna sala zabaw.

Najważniejszy pierwszy ślad :-)

No dobrze, ale pozostaje najważniejsza kwestia: czy warto pojechać na narty do Andory??? Tak! A oto kilka powodów dlaczego:

1. Ośrodek narciarski Grandvalira oferuje ponad 200 km tras narciarskich w sześciu malowniczych miejscowościach. Jest największym ośrodkiem w Pirenejach. Trasy są bardzo zróżnicowane i doskonale przygotowane: jest wiele szerokich, długich i łagodnych tras, są kręte trasy prowadzące przez las, czarne strome stoki, a także ogromne powierzchnie do bezpiecznej jazdy poza trasami.

Jest po czym jeździć!

2. Każdy, bez względu na wiek i umiejętności narciarskie, znajdzie coś dla siebie! Dla najmłodszych jest wiele zorganizowanych atrakcji zapewniających bezpieczną zabawę i naukę. Wymagający i zaawansowani narciarze znajdą tutaj wiele świetnych i ciekawych pod względem ukształtowania czarnych tras, w tym trasę zawodniczą FIS na której odbywają się zawody pucharu świata i Europy w narciarstwie alpejskim i trasę na której odbywają się zawody Speed Skiing. Natomiast miłośnicy freeride'u i freestyle'u na pewno będą zadowoleni z terenów poza trasami oraz instalacji w snowparkach.

Niebieska, czerwona, czarna? Dla każdego coś się znajdzie!

3. Gwarancja śniegu i słońca! Od kilku lat to chyba w Pirenejach jest najwięcej opadów śniegu, jeśli chodzi o europejskie ośrodki narciarskie, dlatego Andora zapewnia gwarancję naturalnego, wspaniałego białego puchu. No a do tego przepiękne słońce! Pamiętaj, że Andora leży na południu Europy, więc nic dziwnego, że słońce grzeje tu wyjątkowo mocno i często: ponad 300 dni w roku!

3. Brak kolejek! Rozległy narciarski teren, duża sieć wyciągów oraz świetna organizacja sprawiają, że nie tworzą się kolejki do wyciągów, a na trasach nie ma tłumów.

4. Gastronomia. Położenie Andory między Hiszpanią i Francją sprawia, że wspaniałe tradycje kulinarne tych dwóch krajów łączą się tutaj i można delektować się m. in. pysznymi serami, hiszpańską szynką, owocami morza oraz napić się pysznego wina.

Na stokach jest wiele miejsc, gdzie można bardzo dobrze zjeść

5. Bezcłowe zakupy w stolicy Andorra la Vella. Ok, nie jest to sprawa pierwszorzędna jadąc na narty, ale można przy okazji skorzystać. Choć w stolicy jest wiele ekskluzywnych butików i centrów handlowych, a atmosfera przypomina trochę bożonarodzeniową gorączkę zakupową, to szczerze mówiąc szału nie ma. Owszem, na pewno opłaca się kupić perfumy, alkohol, cygara i papierosy. Jest też wiele marek niedostępnych w Polsce, ale jeśli chodzi o inne produkty to lepiej dobrze się upewnić, czy oby na pewno warto.

Wszystko to sprawia, że wg mnie Andora to fantastyczne miejsce dla miłośników białego szaleństwa. Wspaniałe stoki i obłędne górskie widoki chyba nikogo nie rozczarują. U mnie jedno z czołowych miejsc jeśli chodzi o narciarskie miejscówki. Owszem, czasem trochę powieje, ale zakładamy wtedy kominiarkę i gogle i dalej w drogę, bo szkoda czasu tutaj na marudzenie czy przesiadywanie w knajpach!

Ze względu na to, że Andora jest dość interesującym państwem, podaję kilka praktycznych informacji:

- Andora nie należy do Unii Europejskiej, ale żeby przekroczyć granicę wystarczy dowód osobisty lub paszport.

- Waluta: euro. Mimo iż Andora jest poza Unią, dla ułatwienia stosunków handlowych przyjęła euro i bije nawet swoje monety.

- Język urzędowy: kataloński, choć bez problemu można porozumieć się po hiszpańsku, gdyż większość osób pracujących w usługach to Hiszpanie. Jest też wielu Portugalczyków i Argentyńczyków, którzy posługują się także angielskim.

- Uwaga na roaming! Pod tym względem obowiązuje roaming jak poza Unią, dlatego za rozmowy telefoniczne oraz przesył danych słono zapłacimy! Natomiast praktycznie wszędzie dostępne jest darmowe wifi.

- W Andorze nie ma zastosowania Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego EKUZ, dlatego należy pamiętać, żeby się ubezpieczyć przed wyjazdem.

Naprawdę gorąco polecam wyjazd na narty do Andory. A może już byliście? Podzielcie się wrażeniami! A jeśli nie, to zachęcam. Chętnie odpowiem na wszystkie pytania dotyczące wyjazdu!

Zdrowie wszystkich narciarzy!