best things in life are FREE ... but only till supply LAST ...!

bokasyon, hindi propesyon

2011-11-10T19:25:00.000+08:00

I'm working in retail. at talagang hindi madali ang trabaho.
araw-araw nakatayo ng 8-12 hours, buenas na kapag nakaupo ng 1 oras.
palaging nag-iisip, ano ang gagawin na promotion, panu makaka hit ng quota, panu makaka survive ang shop na hawak ko, panu mag gu grow at marami pang paano.

there come a time na muntik na akong mag resign.
i applied for a new job, nakapag submit na ako ng G50, malaki ng 3x ang salary sa current na sinasahod ko. I will be under government agency, on call nga lang kapag kinakailangan lalu na at sa technical support team ang hahawakan ko.

i have a sum amount inside my savings account na naka ready para ibalik sa company as what my aggreement says na kailangan bayaran ko ang mga company trip kapag nag resign ako 6 months after the trip, at 2 months salary ko dahil hindi ko na mahihintay ang 2 months notice.

i was about to click "send" button para sa resignation letter ko ng biglang mag ring ang aking phone, in the other line was a customer na kasambahay, bumili sya sa akin ng netbook few weeks ago. tinatanong nya panu gamitin ang singtel mobile broadband na nahiram nya sa amo nya using her netbook.

after i finished talking to her, napa isip ako...anong klase nga ba ng trabaho meron ako within my 5 years dito sa singapore. eto bang mga tumatawag sa akin at humihingi ng tulong eh masasagot ko pa kapag nag iba na ako ng linya ng trabaho?

last na naging tanong ko sa aking sarili, NAGING MASAYA ba ako sa trabaho ko at nakatagal ako ng may 5 years na halos paulit ulit lang na routine at katakut takot na stress ang binibigay sa buhay ko.

after asking that to myself, i click "CANCEL" sa ise send ko sana na email.

hindi ko pala kayang talikuran ang mga customers na naging bahagi ng buhay ko. sometimes, it's not the amount of pay you are recieving, it's the HAPPINESS that you are experiencing.

being in a customer service is NOT a profession, it's a VOCATION.

***
kung di ka na masaya sa trabaho mo, you can leave, go on.
_________________

napunit na pangarap

2011-09-21T17:53:00.001+08:00

Hindi ko napansin, malamig na pala ang kape na nasa aking harapan

Time check : 12:45am
ah, maaga pa. hindi pa nagbubukas ang pintuan para makapag pre-boarding ang mga pasahero na bibyahe pauwi ng Pinas.
4 years....parang kailan lang, jobhunter ako sa Singapore.
Halos magmakaawa ako noon sa mga agency, mahanapan lang ako ng trabaho.
Sabi ko, kahit mababa lang ang sweldo basta ang mahalaga magka trabaho ako.
Araw-araw nagsisimba, nananalangin na sana may tawag ng magmula sa mga inaplayan ko na kumpanya.
Mabait talaga si Lord, halos ilang linggo lamang ay natanggap ako sa trabaho.
Sa isang sikat na Hotel.
Hindi ganoon kalaki ang sweldo, pero ayos na para mabuhay ako ng maayos.
Mabilis lumipas ang mga araw, naging buwan hanggang sa naging taon.
Nagkaroon ako ng napakaraming mga kaibigan.
Mga kaibigan na naging kasama ko upang wag malungkot at mangulila sa pamilya na aking naiwan.

2009, nakilala ko si Joan.
Isa syang telemarketer ng isang kilalang Credit Card company.
Dahil S-PASS holder ako at medyo maganda ang nakalagay na Title ng aking posisyon, hinimok nya akong mag apply ng creditcard.
Kaya daw ng kumpanya nila na maipa approve ang application ko at makakatulong din yun sa aking pang araw-araw na gastusin.

Nagpahimok naman ako.

Mula sa $1200, pinalabas nyang $2500 ang aking sinusweldo.
Makalipas ang ilang araw, may natanggap akong makapal na sobre. Laman nito ang card at ilang papeles mula sa kilalang banko.
Natuwa ako, hindi ko alam ano ang gagawin ko sa card na aking hawak.
Napakalaki ng $8,000 na credit limit na binigay sa akin.

Unang kaskas, bumili ako ng laptop.
Pakiramdam ko habang pumipirma ako, isa akong mayaman.
Nakangiti lahat ng sales staff sa akin, welcome na welcome.
Masyado akong natuwa, kaya't sumunod kong binili ay relo, sapatos, ilang pirasong damit.
Kinagabihan, inimbitahan ko ang aking ilang kaibigan na mag hapunan.
Nilibre ko sila. May pambayad ako, may $8000 credit limit ang aking creditcard.

Nagkita muli kami ni Joan, sabi nya pwede na rin daw akong mag apply sa ibang creditcard company.
At hindi nga ako nag dalawang isip, dahil may laptop na ako, nakapag online ako at malaya kong napuntahan ang mga website ng iba't ibang creditcard company.
Apply dito, apply doon.
Wari'y nalunod ako sa kasiyahan ng maraming hawak na gadgets.
Yung maraming damit sa closet, maraming sapatos.

Dumami lalo ang aking mga naging kaibigan.
Nakapunta lahat dito ng mga kapatid ko, maging si Inay naisama rin.
Nagkaroon ng dating ang pangalan ko, naging bukambibig ng mga kaibigan ko.
Minsan nga nagpapa utang pa ako mula sa mga cash advances ng mga creditcards.
Nagpa package ako ng 3 jumbo box sa LBC, hari ng padala ang tawag sa akin ng mga kamag anak ko. Isa-isa nilagyan ko ng mga pangalan ang bawat pasalubong na nasa kahon.

Nakapasyal ako sa mga bansa sa paligid ng Singapore,
nakapag bakasyon ako sa mga lugar na dati-rati'y sa litrato ko lamang nakikita.
Lahat iyon ay UTANG.

UTANG na kailangan ko palang bayaran.

2010. lumipat ako ng inuupahang tirahan.
Hindi ko na kayang magbayad ng 1 kwarto.
Malaki na ang utang ko at kabi-kabila na ang tawag sa akin ng mga banko, naniningil. Ang iba nagbabanta na iba bangkarote daw nila ako.
Nakakasakit ng ulo, nakakawala ng focus.

Hanggang sa nag bukas ang pintuan ng Resorts World Sentosa
Unang tapak ko sa Casino, nanalo agad ako mula sa aking puhunan na $100, lumago ito at naging $5200.
Natuwa ako, na sa sobrang kagalakan, nakalimutan ko ang aking mga problema.
Nabayaran ko unti-unti ang ilang creditcards ko.

Pero hindi parin ito sapat sa laki ng mga naging utang ko, kaya't nagpabalik balik ako sa RWS.

Nang mabuksan ang Marina Bay Sands, mas lalo ako ginanahan. Malapit kase ito sa aking trabaho. Pagkakalabas ko, dito na ako dumederecho.
Minsan pinapalad, pero kung kukwentahin ko ang naging panalo, mas lamang ang natalo kong pera.
dito ko natutunann ang kasabihang "LIFE IS A GAMBLE"

at sa inaraw-araw kong pagsusugal, nanawa rin ako.
Naubos ang aking mga kaibigan.
Ang mga kasama ko dati sa ligaya, isa-isang hindi ko mahagilap.
Pati sa facebook ini ignore na nila ako. Siguro iniisip nila na uutangan ko sila.
Pati trabaho ko naging apektado na. Hindi na ako makapasok ng ayos, ang ilan sa aking mga kasamahan nautangan ko na rin.

Hindi ito ang buhay na aking pinangarap 4 na taon nakakaraan.
Hindi ganito ang mga plano ko sa aking buhay, ngunit ano ang aking magagawa kundi ang ayusin ito habang may panahon pa.

Alam kong mali ang aking desisyon na pagtakbo sa mga utang.
Ngunit mas mahihirapan lamang ako kung mananatili pa ako dito at lalo lamang mababaon sa hirap, na maaring mag resulta ng hindi maganda.

Mababayaran ko din ang aking mga utang, hindi man sa ngayon malamang kapag naiayos ko na muli ang aking buhay.

at ngayon nga ay heto ako, naghihintay sa eroplano na mag-uuwi sa ating bayan.
Sa Pinas, magsisimula akong muli...tatahiin kong muli ang mga napunit kong pangarap.

*****
this is a true story
character is now in Pinas and planning to return here
to pay his debts after selling a parcel of Land

Piring sa Puso

2011-07-06T19:12:00.001+08:00

"this is your captain, welcome to Singapore !"

ang bilis ng oras, kani-kanina lamang ay nasa Pinas pa ako kasama ang mga tao na malapit sa aking buhay.
haharapin ko na naman ang reyalidad, trabaho-internet, bahay-internet, trabaho internet...and so on. paulit-ulit na routine, ganyan ang buhay ko.

Sabay sa pagdapyo ng hangin sa aking mukha ay ang pagbabalik tanaw ko sa nakaraan.

Nakilala kita noong panahon na ako ay nasa magulong estado.
Noong una, kakulitan lamang kita, at dahil kailangan ko ang pirma mo sa papeles na hawak ko, nakipag kulitan naman ako.
Magdamag tayo na nagpalitan ng message sa text, nanakit na nga ang mga kamay ko.
Sino ba naman ang hindi magti tyaga na makipag text eh ang pogi mo.
Isa sa mga kahinaan ko.

Lumipas ang ilang araw, gumimik tayo.
Gimik na nagpaiba ng galaw sa aking mundo.

Minahal kita, at alam kong nagkaroon din ng puwang ako sa puso mo.
Ngunit alam natin pareho na walang patutunguhan ang relasyon na namumuo sa ating pagitan.
Kailangan kita dahil requirements ko ang pirma mo,
Kailangan mo ako, dahil achievement mo ang mga impormasyon na dala-dala ko.
Gamitan, yun ang eksaktong salita para sa klase ng relasyon na meron tayo.

Tao lang ako na natututong magmahal.
Nahulog ng husto ang loob ko sa 'yo at hindi ko namalayaan,
hinahawakan ko na pala ang isang bagay na kailanman ay hindi naman magiging akin.
Gusto kitang ikulong sa aking mundo,
isang pagkakamali na ngayon ay natutunan ko.

Iniwan mo ako...

Nawala ang tao na nagpabago sa inog ng aking mundo.

at makalipas ang 5 taon, muli tayong nagtagpo.

Iba na ako, nagbago na ang damdamin ko sa 'yo. Yan ang sinabi ko sa harapan mo.
At dahil kailangan ikaw ang makasama ko sa ilang araw na pananatili ko sa Pinas, hindi naiwasang sumilip ng puso ko sa tao na aking kasa-kasama.
Andun parin ang pagmamahal, andun parin ang salitang UMAASA.

at para lamang huwag masaktan, tinapik ko ang aking puso upang iwan ang bintana kung saan ka nya nasisilayan.

Mas maayos na ang ganito, mamahalin kita ng patago na lamang.
Kesa ihayag ko sa iyo ang damdamin na kailanman ay hindi magkakaroon ng katugunan dahil pareho nating batid na ito ay isang kalokohan.

Masaya ka sa pamilya mo, malungkot naman ang buhay ko.
Pero ayos na ako sa ganito, kesa naman tuluyang mawala ang tao na nagturo kung paano paikutin muli ang mundo.

Para sa isang kaibigan, pasensya na sa aking pagiging hibang,
Sa susunod natin pagkikita, sisiguruhin kong nakapiring na ang aking puso para hindi na muling makadungaw sa bintana at makaramdam ng
maling pag-asa.

****

huling pagkarga

2011-06-19T23:04:00.005+08:00

"Yvette, kayo, san ang punta nyo sa sunday?"
"sa Eternal siguro, dadalawin si lolo..." malamyang sagot ko.

Friday pa lang naririnig ko na sa mga ka klase ko na pupunta sila ng SM.
na mamamasyal sila, kakain sa labas at magsisimba kasama ang mga papa at daddy nila, kase father's day daw.

Ilang Father's day na ba ang lumipas simula ng makasama namin si Papa?

4 years old pa lang ako nung maghiwalay sila ni mama.
hindi ko alam ang reason, basta natatandaan ko lang, umuwi kami kina lola.
Tapos yung bahay namin dati, iniwan namin, si papa hindi na rin nagpakita.

Ilang linggo lang, si mama naman ang umalis. Nag abroad sya.
Napahinto kami ni kuya sa pag-aaral. Aantayin na lang daw ang bukasan ng klase,
kase hindi na kami pwedeng pumasok sa school namin,
masyado ng malayo at may sakit si lolo.

mahirap mawalan ng magulang, sina lolo at lola lang nakakasama namin.
kalimitan si kuya umuuwi sa bahay, tumatakas sa school.
nahihiya daw sya kase sabi ng mga teacher at kaklase nya lumipat daw kami kase naghiwalay ang mga magulang namin.

minsan nagpunta sa school si papa. may affair kase kami noon sa central.
ang saya-saya ko, kinarga nya ako gaya ng dati nyang ginagawa noong magkakasama pa kami, ang sarap ng feeling!
ipinikit ko ilang beses ang aking mga mata, gusto kong namnamin ang ginhawa ng pakiramdam kasama ang aking ama.
ayokong bumitaw sa kanya, kahit alam kong napapagod na sya dahil medyo malaki na ako. 7 years old na kase at matangkad pa.
after ng event,
nagpaalam na rin sya.

Yun na pala ang huling pagkarga nya sa akin.

Sunod na dumalaw sya, sinabi nya na a abroad na rin daw sya.
natuwa ako, sa wakas, susundan nya si mama.
Pero mali pala ako ng hula, kase sabi nya sa Dubai daw ang punta nya.

Simula noon, di na namin nakita si papa.
si mama naman minsan lang kung umuwi, kami lang nina lola ang dumadalaw sa kanya.

Hanggang sa namatay nga si lolo at kami na lang 3 ang naiwan.

Minsan tumawag si papa, sabi nya may bago na daw kaming kapatid.
nag-asawa na pala sya, yung babae na sumira ng aming pamilya ang sya ngayon kasama nya.
Hindi ako umimik ng sabihin sa akin ni papa ang pangalan ng kapatid daw namin.
Iniabot ko kay kuya ang celphone, at ini off naman ito ni kuya.
hindi ko na kailangan pang itanong kung bakit, obvious naman na galit din sya.

Sino ba ang matutuwa kapag nalaman mo na ang papa na nami miss mo,
ay may kinakarga na palang ibang bata. na imbes na kami ang kasama nya tuwing linggo para mamasyal, ayun at iba ang inaalagaan nya.

si papa rin kaya ang nagtitimpla ng gatas nung bagong kapatid namin?
Kapag nanonood kaya si papa ng tv, hinehele nya rin kaya sya hanggang makatulog gaya ng ginagawa nya dati sa amin?

may kumirot sa dibdib ko.
siguro nauuhaw lang ako, kailangan ko lang uminom ng tubig para mawala ito.
hindi naman ako nagagalit dun sa bata, naiinggit lang ako.

Kanina lang nag open ako ng facebook, nakita ko ang post ni papa.nagpapasalamat sa mga bumati ng happy father's day sa kanya.
Picture ng anak nyang bago yung nasa profile pic nya, parang may pumipitik sa dibdib ko.

nasasaktan ba ako?
hindi, nauuhaw lang siguro.
nauuhaw sa pagkalinga ng isang ama, na hayun at may karga ng iba.

hindi ko na itinuloy mag facebook, nag city ville na lang ako.
mas ok pang maglaro na lang kesa manood ng mga pictures na hindi naman ako masisiyahan.

***

para sa AMA na nilisan ang kanyang pamilya,
sana maging masaya ka sa kabila ng kalungkutan namin ni kuya.
hindi ko kaylanman makakalimutan ang iyong huling pagkarga... SALAMAT sa ALAALA PAPA.
_________________

Sampung paghakbang papunta sa Altar

2011-04-09T02:05:00.000+08:00

Sabay sa pagtugtog ng pyesa na nagmumula sa pipe organ ng simbahan, ay hindi ko napigilan magbalik tanaw sa nakaraan, habang kita'y minamasdan.

unang hakbang mo papasok sa may bungad ng simbahan

- naalala ko kung paano tayo nagkakilala sa Singapore. Nakakatawa ka, baduy pumorma, parang laging pupunta sa fiestahan, naka polo barong ba naman. kahit mainit ang araw, dedma lang, may baon ka namang panyo kaya ang pawis ay pinupunasan na lamang.

ikalawang hakbang papunta sa altar, pinangingiti ka ng cameraman

- gumimik tayo noon sa Lucky Plaza, na diskubre ko, may boses ka naman pala, yun nga lang..parang hinahataw na baldeng walang laman. Inshort, sintunado ka. birit ka parin kahit utas na ako sa kakatawa.

ikatlong hakbang mo, pinahinto ka.
Ilang shots pa mula sa camera.

- namasyal tayo sa Sentosa, anlupit ng attire mo, naka long sleeves at slacks ka ! Daig mo pa ang aatend ng binyagan, nakalimutan mo na ang Sentosa ay pasyalan, at sa palawan beach tayo ay maglalanguyan.

sa iyong ika apat na hakbang, napatingin ka sa kanan, naroon ang mga barkada mo sa kumpanya na iyong pinapasukan.

- nagsimula tayong maghanap ng trabaho, nangarap. nag plano. naranasan natin magtulungan at napatunayan ang salitang pagkakaibigan. dinanas natin ang hirap at nakisama tayo sa mga taong kailan lamang natin naging kakilala at kinalaunan ay naging mga kaibigan.

ikalimang paghakbang, hindi parin mawala ang mga ngiti sa iyong mukha

- nagbunga ang ilang panahon nating pagsa sakripisyo. nagkaroon tayo ng trabaho. lahat ng mga sakripisyo at naging hirap natin noon, mga pag aalinlangan at kawalan ng pag-asa, ngayon ay biglang naging masaya. Narinig mula sa atin ang mga halakhak at nakadikit sa ating mga labi ang ngiti na parang kailanman ay hindi na mawawala pa.

sa ika- anim na hakbang, nagpalakpakan ang ating mga kaibigan na nakilala natin sa Singapore, panay ang ngiti mo sa kanila.

- nagising na lamang tayo na may unawaan. hindi ko maipaliwanag, at hindi mo rin naman masabi ng deretsahan kung meron ba tayo o kung anu pa man. basta pakiramdam natin, meron tayong something out of everything na ating pinagsamahan, na there is something between us. basta yun na yun. ganun. whatever.

ika pitong paghakbang mo papalapit sa altar, sinalubong ka ng mga ngiti mula sa iyong bestman na nakasama rin natin noong mga panahon na tayo ay mga baguhan at naghahanap pa lamang ng trabaho.

- naging masaya ang bawat araw na naging buwan hanggang sa umabot ng 6 na taon. napakarami ng unos at bagyo na nagdaan sa pagitan nating dalawa, pero tumayo parin tayo na magkahawak kamay at nakangiti sa isa't-isa.

mula sa pag hakbang mo ng ika walo, tumigil sa paglakad ang iyong ama. anaki'y hinapo sya at kinailangan huminto muna.

- nagulat na lamang ako isang araw na parang kakaiba ka, hindi na kita maintindihan. palagi ka ng pagalit kapag nakikipag-usap sa akin. wari'y hinahanapan mo ako ng mali kahit sa maliit na bagay lamang. nagsimula ka na rin manlamig sa akin, ang dating samahan natin, ngayon ay parang may kulang. pilit kitang inintindi,na marahil ay napapagod ka lamang.

sa pag hakbang mo ng ika siyam, ang luha ko'y hindi na napigilan

- ang hindi natin pagkikibuan, animoy naging apoy na kumalat at sumunog sa may ilang taon nating naging samahan.
wari'y nakalimot sa mga panahon na ating pinag daanan, nawalan ng saysay ang mga sakripisyo at sumpaan.
tila gumuho sa atin ang lahat,nawala na ang pagmamahalan,

ngunit iba parin talaga ang may pinagsamahan, dahil sa magandang pundasyon na ating nasimulan mula sa pagiging magkaibigan, muling nagbalik sa normal ang lahat na animo'y walang nangyari na trahedya sa ating pagitan.

sakto ikasampung paghakbang papunta sa altar, nagmano ka sa iyong magulang. Tumayo ka sa may carpet at mula sa aking kinatatayuan,tayo ay nagkatitigan, nakikita ko sa iyong mga mata ang ningning ng kasiyahan.

at dito ko naalala ang noon ay sabi nila, it's much better to marry your bestfriend, mawala man daw ang pagmamahal nyo sa isa't-isa, may pagkakaibigan pa na magsasalba sa inyong dalawa upang maging masaya ang pagsasama.

isang kasabihan na kailanman ay hindi ko na mapapatunayan.

dahil mula sa pintuan ng simbahan, ay nagsisimula ng humakbang papuntang altar ang babae na iyong pakakasalan....

*****

when you love someone, you also give him the capacity of hurting you.

Di na kailangan pang i memorize yan. Napatunayan ko na ngayon lang...

+++

MERLION

2011-03-18T21:23:00.001+08:00

i am young, and witty.

Yan ang laging naririnig ko sa mga kaibigan at kakilala ko.
Maganda daw ako, sexy. yummy, yan naman sinasabi ng mga palipad
hangin boys na nakikilala ko.

Masarap pakinggan na may humahanga sa 'yo, nakakataba ng ego.

Pero kung alam lang nila ang katotohanan sa likod ng mga ngiti sa labi ko,
malamang ayawan na nila ako.

I am a single mother, out of crazy love during my college days.
Talandi kase ang panahon, bago pa man ako mag 17, naranasan ko na ang luwalhati kung paano magmahal at mahalin.
Yun nga lang, with the wrong person.

Nabuntis ako ng isang lalake na pamilyado, si Arthur.
sino ba naman ang hindi mahuhulog sa kanya kung araw-araw dinadaanan ka sa school at tini treat ng dinner.
feeling ko, prinsesa ako ng mga panahon na iyon.
At naniwala ako sa mga sinasabi nya na mahal na mahal nya ako.

after na malaman nya na buntis ako, dun na lumabas ang totoo.
hindi nya kayang iwan ang pamilya nya, may mga anak sya at naglalakihan na ang mga ito. Ang mrs nya, nasa ibang bansa at papauwi na rin.
Ang tanging natakbuhan ko na lamang ay ang aking mga magulang.

Sampal, sabunot, sampal ulit magkabilang pisngi.
Kulang na lang tadyakan ako ng tatay ko sa tyan para lang malaglag ang bata sa aking sinapupunan.
Bukod sa mga pagmumura na impit kong tinanggap.
Tanging unan ang aking naging tanggulan upang ilabas ang emosyon na aking kinikimkim.

Sabi ni tatay, ipapa agas na lang daw ang bata.
Ito ang desisyon na hindi ko pinayagan.
Nagkasala na nga ako minsan ng umibig sa lalake na may pamilya, magkakasala na naman ba ako sa pagpatay sa sariling dugo at laman ko bunga ng maling pag-ibig.

naging malungkot ang aking mga araw, linggo, buwan hanggang sa dumating ang araw ng aking pagluluwal.
Noong una, ayaw pang dalawin ni tatay at nanay ako sa ospital, tanging sina tya cely at tyo amado lang ang nagbabantay at nag aasikaso sa akin.
Nang iuuwi na ako, hindi ko alam kung welcome ba ako sa bahay namin.
Nasa isip ko noon, kina tya cely na lang muna ako, hanggang sa makapaghanap ako ng paraan paano bubuhayin ang aking anak.

ikinagulat ko na lang ng makita sina tatay at nanay sa may pintuan ng ospital binayadan ang aking bill at sinundo ako pauwi sa aming bahay.
Hindi magkamayaw ang mga ito sa pag aalaga sa aking anak, sa kanila na nga ito tumatabi sa gabi imbes na sa akin.
Walang tigil ang paghingi ko ng tawad, at pangako na magbabago na pagbigyan lamang ako na muling makapag-aral.

at eto nga, naririto ako ngayon sa Singapore ng 6 na buwan, OJT sa isang restaurant.
Tuwing matatanggap ko ang aking allowance, imbes na bumili ako ng para sa aking sarili, iniisip ko muna ang aking anak. at ang aking mga magulang.
Tuwing makakakita ako ng damit na bagay sa akin, naiisip ko muna kung may gatas pa ba si baby, kahit alam kong ibibili ito nina tatay, ayoko naman na isipin nilang wala na akong inisip kundi sarili ko lamang.

mahirap maging single parent lalu na sa edad kong 20 anyos.
madami akong gustong gawin, madami pa akong gustong maranasan na alam kong hindi na mangyayari dahil sa aking naging kasalanan.

Minsan naitatanong ko sa aking sarili,
bakit sa dinami dami ng tutuksuhin ni Taning, ba't ako pa ang pinili nya.
Sa dami ng lalake na mamahaliin, bakit sa may-asawa pa ako napapunta.

mga katanungan na iniiwasan ko nang sagutin, dahil makapagpapahina lamang ito ng aking loob. walang maganda na maitutulong sa akin.

Ika limang buwan ko sa singapore nang makilala ko si Jared.
Isa syang emplyeyado sa malaking kumpanya ng Electronics.
Noong una palipad hangin lamang palagi ang ginagawa nya, nagsasama ng mga kaibigan sa restaurant kung saan ako nagti training.
Mabait sya, gwapo, simpatiko. Yun nga lang may pagka bolero na talaga namang nakakatuwa kapag nangungulit.

Minsan niyaya nya akong mamasyal nang araw na offday ko.
Kinailangan nya pa na mag MC para lamang makasama ako dahil na rin sa ang off ko ay week days.
Namasyal kami, kumain, walang humpay na tawanan.
Pakiramdam na halos nakalimutan ko na may 3 taon ng nakakaraan.
Pagkahatid nya sa akin sa tinutuluyan kong flat, binibiro ako ng mga kaibigan ko.
Mukhang enjoy daw ako at ni hindi ko napansin na halos 1am na pala at maya-maya lamang ay papasok na ulit ako.

ganun pala ang feeling ng nagdadalaga, parang walang pakelam sa surroundings.
masaya, humahalakhak, as in parang ang tagal tagal kong na miss ang ganung pakiramdam.
sabay sa pagmumuni-muni ko, tumakbo ang aking imahinasyon.
kwelang kasama si Jared, may matatag na trabaho.
simpatiko, at palagi akong pinatatawa.
bagay kami kung sa itsura at height ang titingnan.
binata sya,
may anak naman ako....

at dito ako napabuntong hininga ng napakalalim.

paano kung mahulog ng husto ang loob ko sa kanya,
kakayanin ko bang sabihin sa kanya ang katotohanan na ako ay isang disgrasyada. kaya ko bang tanggapin kapag iniwasan nya ako?

mga tanong na aking nakatulugan na.

March 05, 2011.

Huling offday ko na sa trabaho.
sa makalawa lang ay aalis na ako, magpapaalam na ako sa aking mga naging kaibigan at kakilala dito sa singapore.
Kung makakabalik pa ako, hindi ko alam. Kailangan ko pa kaseng tapusin ang mga naiwan kong subjects.

at gaya ng nakagawian ni Jared, MC na naman ito.
10am pa lamang ay nasa baba na sya ng tinutuluyan kong flat, naghihintay na sa akin.

at habang nakasakay kami sa cable car papuntang sentosa, bigla syang tumabi sa aking kinauupuan.
sabay hila sa aking mga kamay at sabay sa pagtahip ng aking dibdib ay sinambit nya ang mga kataga na hindi ko alam
kung naintindihan ko ba ng malinaw ang pagkakasabi, o nabingi lang ako sa bilis ng tibok ng aking puso.

hindi ko na namalayan ang mga sumunod na pangyayari. naramdaman ko na lamang na napakasaya ko.
oo, mahal ko na si Jared.
pagmamahal na kakaiba kesa sa naramdaman ko 4 years ago kay Arthur.
natapos ang maghapon namin na para bang walang hanggang ligaya, panay kuhanan ng pictures at palaging magkayap at magka akbay.
isang araw na punong-puno ng pagmamahal at kasiyahan.

March 07, 2011.

Habang nag e empake ako ng aking gamit, naghahanda na ako para sa aking pag alis bukas.
Makikita ko na ang aking anak, at ang aking mga magulang.
Bitbit ang ilang pasalubong para sa kanila, inilagay ko at pinagkasya ang aking gamit sa maleta na binili ko pa noong pangalawang buwan ko sa aking training.

Maya'maya lamang ay kumatok ang aking flatmate at sinabing naghihintay daw sa labas si Jared.

oo nga pala, huling gabi namin ni Jared na magkakasama ngayon.

at napadpad kami sa harap ni Merlion.
Magkahawak kamay kaming naglalakad, habang nagbibilin sya sa akin ng mga dapat kong gawin kapag nasa Pilipinas na ako.
Araw-araw mag sms daw ako sa kanyang roaming, mag chat sa gabi after ng trabaho nya, bukod pa sa tatawagan nya naman daw ako araw-araw.
mga bilin na hindi ko na ma absorb.

at sa harap ni Merlion, lumuluha akong humarap sa kanya.
"Jared, mahal kita kaya't ayoko na sa iba mo pa malalaman ang totoo. Isa akong SINGLE MOM. "

at sa puntong iyon ay nakita ko ang reaction sa mukha ni Jared.
Tanging nasambit na lang nya ay paano nangyari sa akin yon.

Naikwento ko sa kanya ang lahat sa loob ng 10 minuto. mula sa simula hanggang sa makilala ko sya.
wala akong nakitang kakaiba sa mukha ni Jared, napalunok lamang sya ng ilang beses. at pagkatapos kong masabi ang lahat,
parang walang anuman na umakbay sya sa akin, sabay yaya kung gusto ko daw munang mag pa picture sa harap ni merlion.

at gaya ng mga nakaraan, inihatid nya ako sa tinutuluyan kong flat, isang mainit na halik ang iniwan nya sa aking mga labi
sabay bulong na "mahal kita, i'll be missing you"

yun ang huling tagpo na hanggang ngayon ay nananatili sa aking isip at puso.
hindi na nya naibigay sa akin ang kanyang roaming number, tinangka ko syang tawagan sa kanyang singtel number ngunit naka off na ito.

siguro ay hindi nya kayang tanggapin ang aking nakaraan.
malamang, nag-iisip pa sya kung kakayanin nya ba akong mahalin sa kabila ng aking sitwasyon.

siguro...siguro... puro na lamang haka-haka at pang aalo ng damdamin ang iniisip ko upang maiwasan ang nararamdamang sakit.

at naisip ko, kailangan kong mag sakripisyo. mas kailangan ako ng aking anak. madami pa naman sigurong lalake na magmamahal sa akin
at tatanggap sa aking nakaraan at kasalukuyang sitwasyon.

sa ngayon, pagbubutihin ko muna ang aking pag-aaral,
pag-aaralan ko na rin kalimutan si Jared, masakit, pero kailangan.

****

i had the right man at the wrong time...

2011-03-06T03:14:00.002+08:00

minsan, akala natin madali lang mabuhay.
madaling mag move on.

pero ang totoo, andito lang sa puso natin ang lahat, kinikimkim.
ayaw pakawalan.
umaasa na kahit papaano,
may isang tao na ikaw ay babalikan...

love is not like a bed of roses,
hindi palaging kasiyahan, kailangan din harapin ang katotohanan.

i was married with a guy who gave me 3 wonderful children.
our relationship only lasted 4 years and he go with another woman.
after a year our marriage was annulled, and i had to put myself back to pieces again.

nakilala ko si Hanz noong panahon na nasa moving on stage ako from a broken relationship.
matured sya mag isip, simpatiko.
napapasunod nya ako, kumbaga sya ang knight in shinning armour na matagal kong hinintay upang maging tagapag ligtas.

naging maganda ang aming pagkakaibigan. .
sya ang tao na kailanman ay hindi ako iniwan noong mga panahon na feeling ko ako ay isa ng talunan.
he keep me alive, sya ang nagbigay ng panibagong pag-asa sa naghihingalo ko ng pagkatao.

araw-araw laging masaya, walang problema.
tanggap nya kung ano ako, aking nakaraan at ang aking kasalukuyan.

nagsama kami dahil feeling namin, may understanding na namamagitan
sa aming dalawa.
sa loob ng may 5 taon namin na pagsasama, wala akong matandaan na
pinaluha nya ako.

iilan lamang sa aming mga kaibigan at kakilala ang nakakaalam ng totoo.
maging magulang at kapatid ni Hanz, hindi alam ang tunay na sitwasyon ko.

tuwing tinutukso kami kung kailan ba kami magpapakasal, natatameme ako.
at nakikita ko sa mukha ni Hanz ang lumbay.
hindi ko malaman kung nahihiya ba sya at gustong itama ang maling akala ng mga tao na kami talagang dalawa.
o nasasaktan sa mga biro at tanong ng mga ito.

gusto na rin nya na magka pamilya,
magkaroon ng sariling mga anak.
nakikita ko kung gaano sya kagiliw sa mga bata.
at wala ako sa posisyon upang mag alok sa kanya ng isang
buhay na kailanman ay alam kong hindi magiging fair para sa kanya.

he is the man that i ever wanted.
kami talaga ang nababagay para sa isa't-isa.

yun ang akala ko.

nagising na lang ako 1 araw na may luha sa aking mga mata.

mahal ko si Hanz, at hindi ko kayang isakripisyo nya ang kanyang sarili
para sa akin at sa aking mga anak,

hindi ako ang nababagay sa kanya.

i love him so much, that i don't want to make his life miserable.

ayoko syang maging katawa-tawa sa mata ng mga tao.

binata sya,

may 3 anak naman ako.

loving someone doesn't mean you have to hold him tight. sometimes,
it's much better to let go. gusto ko sya na maging masaya.

at mangyayari lamang yon kung wala na ako sa tabi nya.

i know it will be hard for me, dahil sa kanya na uminog ang aking mundo.
ngunit mas gugustuhin ko pang masaktan ako,
kesa makita kong hindi masaya ang taong nagparamdam sa akin muli kung paano makarating sa paraiso.

hindi ako naniniwala sa tadhana.

but i'm hoping na sana kami parin in the future.
na kung talagang kami ang para sa isa't-isa, hahanapin nya ako.

i'm trying to move on, although my heart don't want me to let go.

siguro nga, hanggang dito na lang kami.

i had the right man, at the wrong time...huli na syang dumating sa buhay ko.

****

Liham para kay Nene

2011-03-05T17:25:00.000+08:00

isang tulog na lang kaarawan ko na naman
abala ang lahat sa pag aayos ng ihahanda para sa aking
ika 68 taon na kaarawan

taun-taon naman ay laging ganito,
laging may handa .
madaming imbitado.

at gaya ng mga nakaraang taon,
ise celebrate ko ang araw na ito na wala ka.

para namang di pa ako nasanay.
ilang taon na ba akong ganito,
simula ng mag abroad ka hindi na kita nakasama.
umuuwi ka man, pinaka maytagal na ang limang araw
mas inaalala mo pa ang naiwan mong trabaho.

hindi mo na tuloy namalayan ang mga pagbabago sa buhay ko.
hindi ko na nga matandaan kung kailan mo ako huling sinamahan sa pagsisimba.
noong panahon na maging byuda ako,
ang asong si bantay na ang aking naging kaagapay

imbes na ikaw ang umalalay sa akin habang dinaramdam ko ang pagsakit
ng aking tuhod dulot ng rayuma.

hindi kita sinusumbatan anak,
dahil inay mo lang naman ako at wala akong karapatan.
gusto ko lang ipaalam sa 'yo ang aking nararamdaman.

hindi madali ang mawalay sa anak, wala na nga ang iyong tatay
pati ikaw kinalimutan na rin ako.
pakiramdam ko tuloy, galit sa akin ang mundo.
walang nagmamahal.

lagi mong sinasabi na kaya ka nagpapakahirap magpa alipin sa ibang bansa
para mabili ang mga kailangan ko
ni minsan ba anak, naitanong mo kung ano talaga ang makapag papasayasa buhay ko?

aanhin ko ang mga bagay na pinapadala mo, naiipon lamang sa estante
at kalimitan ay pinamimigay ko
hindi kayang takpan ng mga mamahaling gamit na ipinapadala mo
ang pagka uhaw ko sa iyong kalinga.

walang taon anak,
hindi ka ba napapagod at nakakaisip mamahinga man lang kahit sandali dito sa piling ko?
mabuti pa yung kapitbahay natin kahit may pamilya na, nauwi parin para lamang
makita ang magulang nila.

samantalang ako, palaging nag iisa.

minsan tuloy hindi ko maiwasan isipin,na iniwan mo talaga ako dahil ayaw mo sa akin
na pabigat lang ako sa buhay mo.

mas importante pa ba ang pera na kinikita mo,
kesa makasama ang magulang na nagigiliw sa 'yo?
tumatakbo ang panahon anak, tumatanda na ako
ayokong dumating ang araw kung kailan mahina na ako at alagain na
ay saka pa tayo magkikita.

bigyan mo naman sana ako ng pagkakataon na muling makasama ka.
gaya noong munti ka pa lang bata na naaalagaan pa kita.

sana man lang anak matawagan mo man lang ako sa aking kaarawan.

at gaya ng mga nakaraan kong kaarawan, iisa parin ang aking kahilingan.
ang makasama ang pinaka mahalagang tao sa buhay ko.
ikaw iyon 'nak...

maraming salamat sa ipinadala mo, siguradong mabubusog at matutuwa ang mga bisita.
sana sa susunod na may ipapadala ka, pakibalot naman ng yakat at pagmamahal mo
yun man lang ay makapiling ko upang mawala ang pangungulila
ng isang magulang na tulad ko,

nagmamahal,

Inay

facebook

2011-01-19T23:59:00.003+08:00

30 taon.

Panahon pa ng rehimeng Marcos ng ako ay tumulak papunta sa bansa ng mga niyebe. Hindi ako tumakas, manapay, naging timing lang ang tawag ng tungkulin upang ako'y manilbihan sa bansang Switzerland.

Isa akong Nurse.

Sabi nila, mapagkalinga daw ang mga Pilipino. Magagaling magtrabaho. Kung kaya't pinalad akong makapag trabaho sa bansang kailanman ay hindi ko pa nakikita maski sa litrato.

Baon ay yakap mula sa aking mga magulang at kapamilya, luha ko ay hindi mapigilan sa bawat minuto ng pag hihintay sa isang tao na kailanman ay hindi nawalay sa aking isipan.

Sya si Greg.
Isang arkitekto. Second year college ako ng makilala sya at maging kasintahan. Ayaw nya akong umalis ng bansa, dangan lamang at kinakailangan dahil na rin sa hirap ng buhay at kalagayan ng ating bansa. Masyado ng magulo, ayokong manatili ang aking pamilya sa P. Tuazon na laging may ligalig at ambang kapahamakan mula sa rehimeng nanunungkulan.

Isang halik at ilang patak ng luha sa bisig ng Greg sabay bulong na "hintayin mo ako mahal" ang aking iniwan.

Madalas akong sumulat sa aking pamilya, at kasabay nito ay ang liham din para kay Greg.

1986, EDSA Revolution. bumungad sa akin ang balita na malaya na sa rehimeng Marcos ang Pilipinas. Nagbalik na ang demokrasya.
Ngunit kasabay nito ay ang pagdating ng sulat mula sa aking kapatid, na si Greg ay ikakasal na sa kaibigan na malapit sa aming dalawa.

Masakit. Hindi ko alam kung paano ko paglalabanan ang kirot na nadarama ko. Ang tao na minahal ko ng may 10 taon, ngayon ay nawala na. Hindi ko alam kung paano sisisihin ang sarili ko. Bakit ko pa kase kinailangang iwan sya, bakit mas inuna ko pa ang aking mga pangarap kaysa makasama ang pinakamamahal ko.

Bakit nagkaroon ako ng kaibigan na pinagtiwalaan ko, yun pala ay aahasin at kukunin ang mahal ko.

Ibinuhos ko ang lahat sa trabaho. Hindi ako umuwi ng Pilipinas. Ayoko ng maalala ang sakit. Ayokong malaman ang anuman tungkol sa kanya at sa kanyang pamilya. Isinarado ko na ang puso ko.
Ayokong maalala ang taong tumalikod sa aming sumpaan.

Marso 2010.

"Auntie you should use facebook to reconnect with your friends, it's fun you know" pagrerekomenda ng madaldal kong pamangkin.

"that's for bagets, i'm too old for that !"

"who says? even my mom use this, and she chat's with our relatives in Pinas" makulit din talaga ito palibhasa ang bf ay taga Bulacan.

Dala ng kuryosidad, nag sign in ako sa facebook.
Mula sa ilang pamangkin, kaibigan at mga kakilala, unti unti kong nakita at nai research ang aking mga dating kaibigan.

"Aurora, is that you?" wall message ng dating kaklase ko sa anatomy101.
"yes, i'll be online later, hope we can chat" reply ko naman sa kanya.

Dito na nagsimula ang muli naming pagbabalitaan na magkakaibigan. At sa hindi sinasadyang tanong, naungkat sa usapan si Greg.

"byudo na sya, Dulce died 4 years ago from cancer. I heard he got a project in Thailand" pagbabalita ni Criselda.
"oh, really. " eto lamang ang naisagot ko. at muling kumilos ang aking mga daliri na animoy may kanyang pag-iisip, hinanap ko ang pangalan ni Greg sa facebook.

Kung gaano kabilis tumipa ang aking mga daliri sa keyboard ay sya ring bilis ng tahip ng aking dibdib.

At nakita ko ang profile ni Greg.

Parang malulunod ang aking puso sa sobrang tibok nito.
Nagka edad na si Greg, pero ang tindig at porma ay walang nabago. Sya parin ang lalake na minahal ko tatlong dekada na ang nakararaan.
At hindi ko alam kung ano na ang mga sumunod, na i add ko sya sa aking facebook.

January 11, 2011 NAIA.

Habang papalabas ako ng terminal sa Ninoy Aquino International Airport ay hindi ko malaman ang aking pakiramdam. nerbyos ba ito, o excited lamang.

Maya-maya lamang paglabas ko ng arrival area ay wari'y uminog pabalik 1981 ang aking mundo.
Si Greg nasa may bungad ng waiting area, tangan sa kamay ay 1 pumpon ng mga bulaklak. Nakangiti at walang kakurap kurap.
Hindi ko alam kung paano ako nakalabas, naramdaman ko na lamang ay may mga bisig na sa akin ay nakayakap.

At sa labas ng terminal ako ay kanyang iginiya papunta sa parking lot, na aking ikinagulat.

Isang malaking banner at ilang mga pulubing bata na may tangan na rosas ang sa akin ay nagpa mangha.

"WILL YOU MARRY ME ?" ang nakasulat sabay sa aking pagkabigla ay lumuhod sa aking harapan si Greg, inabot ang aking kamay sabay sa pagsusuot nya sa aking daliri ng singsing ay namutawi sa kanyang labi " kay tagal kong naghintay sa 'yong pagbabalik "

Tanging luha na lamang ang aking naisagot.

Nakabibinging palakpakan mula sa aking mga kamag-anak at ilang tao na nakasaksi sa parking lot ang mga sumunod.

At dito ko naalala ang kantang Que sera sera ...what ever will be , will be.

Salamat sa facebook...

kaming apat, 5 years ago.

2011-01-10T15:38:00.005+08:00

5 taon.
halos maluha ako ng makita ang mga litrato namin. mga panahon na patpatin, mga ngiti at lamlam ng mga mata na wari'y nagsasabing " walang bibitaw meron pang pag-asa"

sino nga ba ang makakalimot sa aming 4.
ako,
si kuya emil
si Dex
si Ranier

pagkakaibigan na umusbong mula sa pagsubok na aming naranasan sa bansa ng Oportunidad. Ang Singapore.

March 2006 noong kami ay magkakila-kilala sa Speed box sa Lucky Plaza. Internet shop ito na kung saan ako napadpad upang makapag MIRC. isa akong chatter at hindi kumpleto ang araw kung hindi makakapag online upang makipag balitaktakan sa mga kaibigan sa web.

Dito ko nakilala si Glen kung saan ipinakilala ako sa mga jobhunters na kasalukuyang gumagawa ng kani-knailang mga resume. Si Dex (payatin), si Ranier (medyo malaman), si Kuya Emil (medyo nakakalbo na) at ilan pang mga kababayan.

Sila ang nagyaya sa akin na sumamang maghanap ng trabaho, imbes daw na nakikpag chat ako, bakit hindi na lamang maghanap ng trabaho.

Hindi madali ang mag jobhunting, araw-araw kailangan bumili ng newspaper.
Kailangan mag send ng emails, tumawag at mag walk-in para magbakasakali na tumatanggap sila ng walk-in applicants.

Dumaan ang mga araw, naging buwan, isa-isa kaming naghanap ng pwedeng mag sponsor or mahiraman ng IC para makapag renew sa ICA ng visa. Mula 8am ng umaga, pipila kami at magti tyaga mag hintay ng tawag mula sa officer. kakaba-kaba kung mare renew o hindi. Habang naghihintay sa upuan ay walang tigil ang mga kamay namin at mata sa pagbabasa ng mga job offerings na nasa newspaper. walang pinapalampas na job offering, matapos isulat sa aming mga papel ay ipapasa naman sa katabi upang sya naman ang maghanap ng nauukol sa kanyang propesyon. Kalimitan matatapos kami sa ICA ng bandang 5pm.

Sino ba ang makakalimot sa cold storage ng takashimaya?
tuwing 6pm, sama-sama kaming 4 papuntang cold storage, sa oras na iyon ay half-the-price na lamang ang chicken. Mula sa presyong $8.90 mabibili na lamang namin ito sa halagang $4.50. ipapahiwa kay auntie, kalimitan ay nire request na hiwain ng mas maraming piraso. sabay sasamahan ng 1 balot na loaf bread na mabibili sa halagang $1.20 Patak-patak kami para makabili ng aming pagsasaluhan.

matapos makabili ay de derecho kami sa Novena church, mananalangin. Hihingi ng awa at magpapasalamat sa panibagong araw na ibinigay sa amin. Na sana may makuha na kaming trabaho.

Ang likod ng KFC sa novena square ang piping saksi sa aming pagsa sakripisyo, dito namin kinakain ang 1 balot na loaf at 1 manok na hiniwa-hiwa. pagkakasyahin namin sa aming mga walang laman na tyan. Sa umaga ay kape, sa tanghali ay tubig sa hapunan ay loaf at manok. araw-araw ay ganito ang aming routine. Kailangan mag tipid, dahil walang aasahan na magbibigay sa amin.

Naranasan din namin kumain sa gilid ng kalsada. Bitbit ang manok at loaf bread, inilatag namin ang mga pahina ng dyaryo naming dala sa lupa. binuksan ang manok at tinapay, saktong sumusubo kami ng biglang may mga dumating at pinaalis kami sa aming pwesto. Hindi na daw maaring mag picnic doon dahil ipinagbabawal na ng kontratista. Napakainit noon ng araw, wala naman kaming ibang mahanap na pwesto para maitawid ang aming gutom. Hanggang sa napagawi kami sa gilid ng mrt station, anaki'y mga pulubi na nakatayo habang kumakain. Si kuya Emil ang palaging may dalang tubig sa amin na sya namang pasa-pasa namin iinumin.

Si ranier ay umuwi muna sa Pinas. Si Kuya Emil naman ay nanatiling dito dahil meron syang EPEC. minsan napapa raket, namimigay ng flyers sabay takbo pag may nakitang naka uniform na pulis. Minsan nga kahit NS Servicemans lang tumatakbo na sya, basta naka uniporme na pormang pulis.

Naka ilang uwi rin ako sa Pinas, naranasan ko pa na kabababa lamang ng eroplano ay may tumawag para sa interview, at kinabukasan ay muling bumili ng ticket upang makalipad pabalik dito. Kung saan swerte naman na nabibigyan ng 1month visa.

Si Dex, nakailang uwi rin ng Pinas. Nagbalak na rin na sa ibang bansa na lamang makipag sapalaran gaya ng Dubai at Saudi.

Bawat may uuwi, may pabaon kaming kopya ng resume, pagbalik ay naka xerox copy na ng ilan daan piraso dahil mahal ang pakopya dito.

Ilang agencies rin ang nanloko sa aming 4. Naroon na hingan kami ng $50 at pagkatapos ay paaasahin na magkakaroon ng interview. Ilang beses kami naloko ng mga ganito, ang masakit pa ay kapwa mga kababayan ang mga tauhan nila at humaharap sa amin.

Naranasan namin 4 ang maglakad mula Jurong East MRT papuntang Tuas. May nabasa kami sa dyaryo na hiring ang 1 manufacturing company. Alas onse ng umaga ay naglakad na kami pagkababa ng Jurong East Mrt, kapag magba bus pa kase ay mababawasan ng .90 cents ang ezlink namin, kaya lakarin na lang sabay exercise na rin.

Uhaw, pagod, sobrang init ng araw. Pagdating sa nasabing kumpanya kami ay hindi man lamang inintindi dahil PR, Malaysians at Local lamang pala ang tinatanggap nila.

Ala una ng hapon, katirikan ng araw. Walang tubig na dala, pamaypay ay dyaryo at resume na ibinasura.Mula Tuas ay nilakad muli ang Jurong East Mrt na pinanggalingan kanina. Habang naglalakad ay nagku=kwentuhan upang mawala ang hirap na nadarama. Puro pag-asa at pagpapalakas ng loob ang namamagitan sa bwat kwento at pagbibida.

Dumating ang buwan ng Agosto. ika limang buwan na wala parin kaming trabaho. Isa-isa ng nalaglag ang aming pag-asa. Salamat na lamang at nakilala namin ang mga Ate na nagta trabaho bilang mga outside kasambahays. Part timers kung tawagin sila.

Si Kuya Emil ay sa kanila pumisan, upang makatipid sa upa. Si Ranier naman ay nasa Pinas, babalik na lamang kapag may tawag mula sa apply nya. Tuwing hapon pagkakatapos nilang mag part time sa mga bahay na nililinis nila ay tatawagin kami upang makisalo sa lulutuin nilang pagkain.
Hindi nila kami sinisingilan, bagkus kami ay kanilang tinutulungan. Pinakakain, binibigyan ng matutuluyan lalu na kapag sabado at linggo kung saan walang aaplayan.

Naranasan ko pang sumama sa kanila upang maglinis ng bahay, at mag plantsa. Palibhasa ay hindi sanay, tatawanan lang nila pero bibigyan parin ng bayad sa oras ng pagsama sa kanila. Ayaw namin umasa at manghingi sa kanila dahil ramdam namin ang hirap ng kanilang mga trabaho. Kaya't ang gagawin nila ay yayayaiin akong maglaro ng TONG-ITS. na kalimitan ay bigay ang laban, kumbaga laging ako ang panalo. At ang perang kinita ko ay syang magsisilbing pisi namin ng mga kasama ko.Pambili ng ezlink namin, pambili ng dyaryo at kung minsan kapag malaki ang napanalunan ay pambili ng bigas at sardinas para makain namin kahit papaano.

Nakabalik si Ranier, nabigyan ng trabaho buwan ng Setyembre.
Si kuya Emil naman ay natanggap narin buwan ng Agosto.
Ako naman ay nagsimula rin noong buwan ng Oktubre.
at si Dex ay nagsimula ng buwan ng Nobyembre.

kapag binabalikan ko ang kwento naming 4, lalong lumalakas ang loob ko. Sa kabila ng mga hirap naming dinanas, kami parin ay kumpleto.

Si Kuya Emil ay sa 1 tanyag na hotel na namamasukan.
Si Ranier ay Engineer na rin sa 1 kumpanya.
Ako naman ay pinalad na rin at masasabing maganda ang pwesto.
Si Dex naman ay ang pinaka malupit sa amin, dahil sa 1 MNC napapasok at malaki rin ang sinusweldo.

Lahat kami ay naging matagumpay. PR na ako at si kuya Emil. Kami na tuwing mag-aapply ay sinasabihan na FOR PR or LOCALS only. ngayon ay napapangiti na lamang kami.

Ang mga ATE na nag pakain sa amin at nagbigay ng tulong sa kabila ng kanilang trabaho ngayon ay sya namang kinukuha namin na tagapag linis ng aming mga tirahan. Sila naman ang aming iniimbitahan upang makasalo at makasama sa bondingan.

At ngayon nga, sa pagbaybay ko ng ilan pang mga pahina ng aming mga pinagdaanan, tanging tiwala sa DIYOS, tiwala sa sarili at salitang PAGKAKAIBIGAN ang aral na kailanman ay hindi ko malilimutan

ano lang ba ang meron ako?

2010-12-05T00:35:00.002+08:00

habang naglalakad pauwi sa bahay, nakasabay ko ang dalawang magkapareha.
magkaakbay na, magka holding hands pa.
animo'y ayaw na mawawala ang isa't-isa.

napaisip ako, buti pa sila.

at habang binabagtas ko ang pauwi sa aking tinitirahan ay naglakbay ang aking diwa.

napakaraming bagay na salat sa aking buhay.

magarang kotse
malaking sweldo
marangyang tahanan
high end gadgets
madaming mamahaling sapatos
signatured clothes
alahas
BF

at habang patuloy ang aking pagbibilang ng mga bagay-bagay, naitanong ko sa sarili ko, ANO nga lang ba ang meron ako.

at muli, napaisip ako.

nang mula sa kung saan ay lumitaw ang imahe ng nakangiting mukha mo.

IKAW ang wala sila na meron lang ang isang AKO.

aanhin ko ang lahat ng gamit at yaman sa mundo kung walang isang tulad mo na kailanman ay hindi tumalikod para damayan ang isang ako.

salamat sa pagiging higit pa sa isang kaibigan.

***
money can buy love but not a true friend.

hibang

2010-11-30T12:19:00.003+08:00

gabi na naman.

at gaya ng dati, andito na naman ako sa harap ng computer, nag hihintay na mag pop-out ang pangalan mo at makita kang naka online.

hindi naman kita ini-stalk, makita ko lang na naka online ka at mabati ng "hi, hello musta ka na?" ay buo na ang gabi ko, pwede na akong makatulog.
pero tulad ng nagdaang gabi, at mga sinundan pang gabi...hindi ka pa rin nag o- online.

hindi naman na ako umaasa na sasagot ka or mag ba buzz, gusto ko lang iparamdam sa 'yo ang presensya ko. na andito lang ako, naghihintay na pansinin mo.

kailan lamang ay mga text messages mo ang nagpapamulat sa mga mata ko, walang palya tuwing umaga ginigising mo ako.
at habang nasa trabaho, walang humpay ang send natin ng messages sa isa't - isa, bukod sa facebook, may yahoo messenger pa. kalimitan pa nga ay nag rereklamo tayo pareho na mabilis ma low batt ang mga celphone natin, sabay pareho tayong tatawa.

ang sarap balikan ng mga nakaraan, kung saan ikaw at ako ay nagkakaintindihan. walang alinlangan sa pagbibiruan. jive nga daw tayo di ba.

nagbago lang naman ang lahat nung gumimik tayo at dala marahil ng talanding pagkakataon...hindi ko napigilan ang sarili ko na sabihin sa 'yo ang isang salita na nakapag pabago ng inog ng ating mundo.

kasalanan ko ba ang umibig sa isang katulad mo?

babae lang ako...

at madaling mahulog ang damdamin, lalu na sa isang katulad mo na nagparamdam sa akin ng pagiging isang espesyal.

at sabi mo nga, espesyal ako.

espesyal na KAIBIGAN.

na hindi mo kayang sirain ang buhay at pagkatao dahil lamang sa aking nararamdaman.at simula ng gabing yun, nagbago na ang lahat.

muli, napatingin ako sa aking computer. at wari'y wala sa loob na kusang tumipa ang aking mga daliri sa keyboard ng isang mensahe na hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob para paghugutan.

"salamat at ginising mo ako sa isang kahibangan. Kumusta na lamang sa Mrs mo, nawa'y lalu pang maging matibay ang inyong pagsasama"

sabay sa pag press ko ng enter key ay siya ring pagpatak ng luha sa aking mga mata.

*****

ang pag-ibig madaling matagpuan, pero ang tunay na kaibigan mahirap pakawalan.

sugal

2010-09-12T00:58:00.003+08:00

mahilig ka bang magsugal?

noong bata pa ako, lagi akong hinahabol ng patpat na pamalo ng tyahin ko.
mahilig kase akong makipag laban ng pitik-patong, laro na gamit ay rubberband sabay pipitikin at kapag pumatong sa rubberband ng kalaban yun ang panalo, sabay may taya na piso.

kung sino ang talo, magbabayad.

matagal ko ng tinigilan ang pagsusugal, masama daw kase yun at walang idudulot na maganda sa kinabukasan.

hanggang sa nakilala kita.

at muli, natuto akong magsugal.

this time hindi na piso ang aking taya,
hindi kayang tumbasan ng pera ang aking pusta.
dahil puso at damdamin ko na.

kung hanggang saan tatagal ang aking pakikipaglaban, hindi ko pa alam.
basta ang mahalaga, ginagawa ko ang lahat para mapanalunan ka.

ang umaayaw ay di nagwawagi, at ang mga nagwawagi daw ay yung mga hindi umaayaw.

kahit di mo ako pinapansin at balewala sa 'yo anuman ang ipakita kong damdamin, patuloy kitang mamahalin.

isa kang blackjack na kailangan kong kamtin.

***
_________

manhid

2010-08-14T22:45:00.001+08:00

nakakapagod din pala ang magmahal.

alam kong hindi tama ang umasa, alam kong wala akong mapapala, masasaktan lamang ako. pero ano nga ba ang magiging laban ng isang pusong nagmamahal.

totoo pala ang sabi nila, na malalim ang pagmamahal kapag na develop ito, yung tipong hindi sinasadya.

iniwasan naman kitang mahalin, pero dala na rin siguro ng talanding panahon, sa inaraw-araw natin na magkasama sa iisang bubong, hindi ko napigilan ang puso ko. Minahal kita.

sa mga telenovela at pocketbooks lang nangyayari ang happy endings. sa fairytales lamang nagkakaroon ng prince charming, dahil ang katotohanan ay wala kang pakialam sa akin. isa lamang akong kaibigan para sa 'yo.

kaibigan na handa kang damayan, na laging nariyan lamang sa 'yong tabihan.

minsan naiisip ko, buti pa ang laptop at iphone, lagi mong nakakandong. samantalang ako, ni minsan ay hindi man lang naranasan mahaplos ng 'yong mga palad.

na kahit anuman ang gawin kong pagpaparamdam at papansin ay balewala rin lang, dahil para sa 'yo ako ay wala lamang.

isa lamang kaibigan.

pagod na ang puso ko, naaawa na ako sa sarili ko.
mahirap palang magmahal sa isang manhid, sa isang walang pakiramdam.
tama nga lang siguro na ako na mismo ang lumayo, at umiwas sa 'yo.

ayokong dumating ang panahon na magmumukha akong pulubi na humihingi ng limos para sa pag-ibig mo.

baka kung kailan wala na ako sa piling mo, saka mo lamang maramdaman na may halaga pala ang isang AKO.

*****

i'm just a NOBODY to a SOMEBODY.

*

dear papa

2010-06-01T14:53:00.003+08:00

dear papa,
Sabi ni mam, gumawa daw kami ng sulat para sa aming ama dahil fathers day.
kaya papa, eto ang sulat ko para sa iyo.

salamat sa pinadala mo, may bago na naman akong tshirt at pares ng sapatos.
Si kuya may nike shoes na naman ulit, kasya lang sa amin yung mga sukat, hindi naman siguro ganun kabilis ang mga araw para humaba agad ang sukat ng aming mga paa.
kailan ka ba magbabakasyon ulit? ilang araw na lang bertday ko na.
Ilang bertday ko na ba na hindi tayo magkakasama?
huling bertday na natatandaan ko ay noong magkakasama pa tayong pamilya.
7 taon. ganyan katagal na tayong magkakahiwalay.

Hindi ko pa naiintindihan ang lahat noon, ang alam ko umalis ka lang para magtrabaho sa dubai.
si mama naman para magtrabaho sa Singapor. Iniwan nyo kami kina lolo at lola.
Masaya kami noong una, may mga kalaro kaming kapitbahay, lagi rin kaming namamasyal kasama sila.

Nag bertday ako,
nag bertday si kuya.
Nag bertday rin sina lolo at lola.

Ilang paulit-ulit ng nangyari ito, pero hindi na namin kayo nakakasama.

Noong iwan nyo kami at ilipat ng iskul sa ilaya, natatawa ako sa mga kaklase ko.
Galing pa sila sa tabing dagat at umaahon para lang pumasok habang naka tsinelas.
Samantalang kami, taga nayon lang pero naka sapatos pa.

Wala silang baon na pera, tubig lang at paborita.
sa tanghalian, isda ang ulam nila. samantalang kami ni kuya may ulam na may hotdog pa.
Pag uwian ang sasaya nila habang naglulusong papuntang tabing dagat.

Minsan naiinggit ako sa kanila, lalu na kapag ibinabalik ang report kard na may pirma sa likod ng magulang nila.
may bagsak din sila, pero hindi daw sila pinapagalitan, sinasabihan lang sila na mag aral mabuti at saka sila tinituruan.

Noong sabado, pinayagan kami nina lola na sumama kay Amy sa bahay nila.
Masarap palang maglusong, nakakatuwa lalu na kapag nadudulas kami sa daanan.
Pagdating namin sa kanila may niluto ang inay nya. Yung tatay naman nya ay kakarating lang galing sa aplaya.
Kubo lang ang kanilang bahay, walang kuryente, walang tv. Madami silang magkakapatid.
Isda at gulay ang nakahain, at kahit di kami magkasya sa mesa ang saya-saya namin habang kumakain.

Noon lang namin ulit naranasan maging masaya habang kumakain, masarap pala ang may nanay at tatay na kasama.
Nagagalit ka kanina nung tumawag ka,tinatanong mo kung bakit balik grade 4 ulit si kuya.
Elemtari pa lang bumabagsak na.
Sinisisi mo ang mga paglalaro namin, sinisisi mo sina lola dahil di sya tinuturuan sa mga asaynment nya.
Nasambit mo pa si mama, na sana isama na lang kami para naaalagaan.

Lahat na lang sinisisi mo.

Pero papa, naisip mo bang sisihin ang sarili mo?

Nasan ka ng makipag suntukan si kuya kay Bino dahil inaasar sya na hindi makakasama sa kamping ng father and son?
Noong magkasakit ako at dalhin sa ospital, sinong ama ang nag alaga sa akin. Si lolo lang.
Gaya mo magaling maglaro ng basketbol si kuya,pero wala na sya makasama sa likod bahay para maglaro kaya inayawan na rin nya.
Sino ang tinatanong namin kapag may asaynment, kapag may lod sina lola nakakatawag kami kay mama.
Pag wala, umaabsent na lang kinabukasan kesa mapagalitan ni mam.

OO, bata pa ako. 10 pa lang ako sa susunod na linggo pero marunong na akong umintindi papa.
Naiintindihan ko na kung bakit dinadalaw mo lang kami kapag umuuwi ka,
naiintindihan ko na kung bakit nagpapaalam ka kina lola tuwing hinihiram mo kami
naiintindihan ko na kung bakit hindi ka namin kasama nung dumalaw sa singapore kay mama
ang di ko lang maintindihan ay kung bakit kailangan kaming mawalan ng isang AMA.

Wag mong kagalitan ang pagbagsak ni kuya.wag mong sisihin lahat ng taong nag-aalaga sa kanya.

sagutin mo sana ang mga tanong ko papa,

Bakit ka nag-asawa ng iba?

Di mo ba kami mahal ni kuya kaya ka nag anak sa iba?

Thank you ulit sa padala mo, sana sa susunod may kasama ng picture mo, yung ikaw lang mag isa.

Happy fathers day papa.

love,

nene
*****

hanggang kailan

2010-05-20T00:10:00.003+08:00

ang buhay ng tao ay parang isang sugal, kung minsan panalo kung minsan ay talo.

Mga lyrics sa kanta ni Freddie Aguilar yan, paulit ulit na lamang tumatakbo sa utak ko. Kailan ka kaya matitigil sa bisyo mo, sabi mo noong una naglilibang ka lang, nagpapalipas ng oras habang tumataya ng pakonti-konti lang. Pero lumaon ang mga araw, naging linggo at ngayon nga ay halos 2 buwan, asan ka na?

Dati rati may panahon ka pang magsimba, pagkatapos ay saka tayo kakain sa paborito nating fast food chain, kalimitan pa nga ay sa Lucky Plaza. Simula ng itayo ang RWS at nasundan pa ng MBS, nabago na ang lahat.

Hindi na kita makilala, nag iba na rin ang ugali mo. Masaya ka kapag nananalo, bugnutin at laging mainit ang ulo kapag umuuwi kang talo.

Bumabait ka lang sa akin kapag hihiram ka ng pang puhunan mo papuntang Casino.

Minsan pa nga tinawagan mo ako, nasa baba ka at hindi makababa ng taxi dahil nasimot na ang perang hawak mo. Pati allowance at maging pambayad sa mga bill ng telepono mo hindi mo na naaasikaso.

Hindi dahil sa busy ka, kundi dahil sa wala ka ng pera.

"ang umaayaw ay di nagwawagi at ang nagwawagi ay di umaayaw" ganyan ang ginagawa mo, kahit ubos na ubos ka na, ayaw mo pang umayaw.

Hindi mo naiisip ang perang pinaghihirapan mong pagtrabahuhan ay isang sikmat lamang sa paligsahan na iyong pinupuntahan. Paligsahan na lamang ang talo kesa panalo. Ikaw ang kalimitang talo, at sila ang nananalo.

hanggang kailan ka pa mamumulat sa katotohanan?

Hindi sugal ang sagot sa madaling pagyaman !

kailangan ko pa bang i memorize yan?

****

2 weeks pa ang swelduhan sana naman wag mo akong istorbohin ng tawag or sms na nagpapahiwatig ka na uutang

panghihinayang

2010-04-17T23:41:00.005+08:00

Anlamig ng hangin, palibhasa bagong tapos lang ang ulan, basa pa halos ang semento na dinadaanan ko.

Saan nga ba ako patutungo? ah, level 16. At habang pinipindot ko ang numero 16 sa tabi ng dahon ng elevator, ay naglayag ang aking diwa.

2005 ng makarating ako ng Singapore. Naghanap ako ng trabaho unang araw ko pa lamang dito, hindi naging madali ang lahat. Kinailangan ko pang umuwi ng 3 beses bago ako tuluyang nakapasok sa trabaho.

2006 naging maayos naman ang aking trabaho, minsan nahihirapan pero dahil na rin sa napili kong linya na marketing, nasanay na rin ako sa pakikihalubilo sa iba't ibang klase ng tao.

2007, yumao si itay. sa laki ng nagastos namin sa kanya, napilitan akong mangutang sa credit card sa tulong ng kakilala kong ahente, kailangan nya maka quota kaya't ginawan nya ng paraan na maayos ang apply ko sa card na naging matagumpay naman kaya't nakabayad ako kahit papaano sa iba naming pagkakautang.

2008 naging PR ako, napakasaya ng pangyayaring ito dahil nabigyan ako ng mas malaking sahod sa aming kumpanya. Marahil ay ayaw nilang umalis ako kaya't tinaasan ng may $400 ang aking sweldo.

ngunit hindi ito naging sapat, dahil na rin sa nature ng trabaho ko na marketing, napasama ako sa mga alta sosyedad na mga local. Naging mabilis ang aking pag gastos, dahil PR nga ako, natukso akong mag loan ng sabay-sabay sa mga banko. Nakisabay ako sa lipad ng mga kasama ko, kung saan sila nagbabakasyon, sumasama ako.
Isang pagkakamali ko na hindi ko namalayan agad.

2009 dahil na rin sa laki ng mga utang ko, nag declare ako ng bankruptcy.
ang mga kaibigan ko dati na kasa-kasama sa lahat ng lakad, biglang naglaho na parang bula. May pinadalhan pa nga ako ng SMS ang reply ba naman sa akin "HU U?" as in parang last year lang eh kasama ko pa syang nagsa shopping sa orchard. tapos ngayon di na ako kakilala. Lumiit ang aking mundo, nalaman sa kumpanya ang problema ko, at mula sa pagiging marketing ay ibinaba ang posisyon ko as personnel na lamang, pati sahod ko ay nabawasan ng may halos $1500. na ikinalungkot ko at ikinabahala.

at ngayon nga 2010, hindi ko na alam kung ano ang mga nangyayari, wari'y nawiwindang ako sa bawat araw na dumadaan.

ding dong ! level 16.

napakurap ako, andito na pala ako sa pinaka mataas na palapag ng aming building. Sabay sa aking pag hakbang ay ang pag usal ko ng panalangin, ipinikit ko ang aking mga mata ng may ilang ulit upang hindi tumulo ang luha na kanina ko pa pinipigil.

Malamig ang dapyo ng hangin, wari'y nakikipagsabayan sa aking nararamdaman. Tama ba ang aking gagawin?

Ilang araw ko na itong pinag planuhan, sa dami ng mga naniningil sa akin sa aking mga pagkaka utang, sa dami ng mga tao na nahihiya akong harapin dahil alam na marahil nilang ako ay isang bankrupt, na maraming utang na halos kulang na lamang ay wag kumain sa maghapon para pagkasyahin ang natitirang pera pagkatapos ng swelduhan. Parang hindi ko na kayang humarap sa aking pamilya.

Isa...dalawa..ikatlong hakbang at ako'y tuluyan ng tumalon mula sa ika 16 na palapag....

at habang ako ay nahuhulog, nadaanan ko ang floor ng aking mga kakilala sa building na aking tinitirahan.

sa level 15 ay namataan ko si Mr Choo habang nakaharap sa salamin ay nagsusukat ng bra. Isa syang matipunong lalake, anu at mayroon pala syang itinatagong sikreto, marahil ay ito ang kanyang problema.

sa level 12 ay nadaanan ko ang mag asawang Hanna at George, mayaman sila at may award pa nga last december as best couple of the year, anu itong aking nakikita, binubugbog at sinasaktan ni George si Hanna.

sa level 10 naman ay naroroon ang byudang si Mrs Ghan, hanggang ngayon ay nakatulala.

at sa level 7 naman ay nadaanan ko si Lyka, ang babaeng walang mga paa, hayun at nasa may veranda.

sa level 6 ay nakita ko si Mr Lau, isang tao na maysakit na cancer, kailan lamang ay nagpa chemo pa sya ngunit wala na daw pag asa.

napapikit na lamang ako, sa ilang floor na aking nadaanan ay nakita ko ang kanilang mga buhay kapag wala sa harap ng karamihan. Na mayroon din pala silang dinadalang pasakit at problema.

Gaya ko, may malaki rin silang probema. At bago ako bumagsak sa ground ng aming building ay saka lamang nagliwanag ang aking isip.

Napakaliit lamang pala ng aking problema kumpara sa mga tao na nadaanan ko sa ilang palapag nung ako ay nagpasyang tumalon upang tapusin ang aking buhay. Pera lamang ang aking problema, samantalang sila ay mismong buhay na nila ang problema pero hayun at hindi nakakaisip na tapusin ang lahat sa paraan ng pagpapatiwakal.

at sa pagsayad ng aking katawan sa ground, ang huling natatandaan ko na lamang ay nakita ko silang lahat na dumungaw sa kanilang bintana sabay napailing sa panghihinayang sa buhay na aking winakasan.

****

hindi sagot sa problema ang pagpapatiwakal.

regalo

2010-04-14T20:04:00.003+08:00

Paano nga ba natin mapapasaya ang ating magulang?

June 14, 2009

6:42PM

"hello anak, ang daddy kakausapin ka daw at may sasabihin " mommy ko ang nasa kabilang linya habang ipinapasa ang telepono sa aking ama.

"chok, fiesta ngayon dito sa atin, madaming bisita, andito mga kumare at pare mo. Naulit ko sa kanila na maganda dyan sa Singapore, ipinakikita ko ngayon ang mga picture na iyong pinadala" mahaba nyang bungad sa akin.

Isang retirado ang aking ama, sa edad na 64 hindi pa nya naranasan lumabas ng bansa. Ginugol nya ang kanyang mga taon sa pagtatrabaho.
Ayaw pa nga nyang mag retired, napilitan lamang dahil sumasakit na ang kanyang mga buto dahil sa arthritis. 3 beses ng naoperahan sa puso ang aking ama, at lahat iyon ay matapang nyang hinarap.

Isang ordinaryong empleyado sa gobyerno ang aking ama, hindi kami mayaman at hindi ko rin naman masasabing kami ay mahirap. Kumbaga tama lang. Nasa middle class. Isang teacher ang aking ina. Sa aming probinsya sa Laguna ako nag aral mula elementarya hanggang sa makatapos ng kolehiyo. At pagka graduate nga ay pinalad na makarating dito sa Singapore.

Sa 5 taon na pagta trabaho ko dito, ni minsan ay hindi pa ako umuwi sa Pilipinas. Kalimitan ay si mommy ang dumadalaw sa akin. gustuhin man ni daddy na sumama, hindi naman nya kakayanin ang byahe. Naka wheelchair na si daddy, iginupo ng sakit na arthitis ang kanyang kalusugan. Siguro ay dahil na rin sa sobrang inom ng beer noong kabataan nya kaya tumaas ng tumaas ang uric acid sa kanyang katawan.

August 30, 2009

Malapit na ang birthday ni daddy, siguro naman ay sapat na ang aking naipon para ipambili ng isang espesyal na regalo para sa kanya. Ipapadala ko na lamang
sa fedex para mabilis.

"hello mommy, musta kayo dyan?" bungad ko sa aking ina
"eto, laging puyat, di magpatulog ang daddy mo laging masakit ang paa" reklamo nya
"ipa check up mo kase para malaman kung ano gagawin"
"regular naman ang check up eh, tag ulan kaya ganito. laging malamig at naulan" paliwanag nya

Hindi ko na tuloy nabanggit ang tungkol sa regalo ko na ipapadala kay daddy.

September 27, 2009

11:40am

"hello chok, anak ang daddy ay nahihirapan ng huminga, ilang araw ng hindi makakain ng ayos laging masakit ang katawan nahihirapan ng bumangon" umiiyak na tawag sa akin ni mommy.

"dalhin nyo na sa ospital para mai confined, mahirap yang ganyan" utos ko sa kanya
"ayaw na ni dr Ho na dadalhin sa ospital, ganun at ganun din daw naman ang gagawin, anak nahihirapan na ang daddy..." walang humpay nyang iyak
kasunod noon ay ipinasa nya kay daddy ang telepono

"elo chok .." ramdam ko ang hirap nya sa paghinga, nahihirapan syang magsalita
"hello daddy, anong nararamdaman mo? " pinalalakas ko lang ang aking loob sa pakikipag usap sa kanya
"hirap na akong huminga..."
"gusto mo uuwi ako para magkita tayo?" pigil ko ang aking luha
"wag na, baka mawalan ka ng trabaho dahil uuwi ka. mahirap makahanap ngayon ng trabaho..." sabay ubo nya ng mahina na parang nahihirapan na.

Hindi ko na kinayanan, ibinaba ko na ang telepono at umiyak. Gusto kong umuwi, pero ayaw ni daddy dahil sa natatakot syang mawalan ako ng trabaho. kahit kailan workaholic ang daddy ko. Di bale ng maysakit basta nakakapasok, katwiran nya, mahirap mawalan ng ipapakain sa pamilya.

9:20PM

"anak, nasa hospital na kami. andito mga kumare at kumpare mo nagbabantay at nadalaw sa daddy" masayang tawag ni mommy
"o, di ayos atleast may kasama ka jan, dala mo ang laptop para makapag chat tayo at magkita sa webcam"
"bukas na lamang at gabi na" sabay tapos nya sa aming pag uusap.

September 28, 2009

9:01am

"hello chok, mayamaya ay bubuksan ko ang laptop at tayo eh mag internet" mommy ko ulit
"ok, mag aayos lang ako at para bago pumasok eh nakahanda na ako" sabay pasok ko sa banyo para maligo.

Makalipas ang may 30 minutes muling tumawag si mommy

"anak..." habang humahagulhol ng iyak " ang daddy ipinasok na ulit sa ICU, nag 70/40 ang blood pressure" walang tigil sya sa paghagulhol
"hindi na ba pwede makita kahit sa webcam ang daddy?" iyon na lamang ang aking naging sagot
"tatawagan kita maya maya titingnan ko muna ang daddy" sabay putol nya sa aming pag uusap.

9:45am habang papatawid ako sa MRT area

"chok...ang daddy...pina pump na. iiwan na tayo ng daddy mo.." iyon na lamang ang huli kong naintindihan, tila gumuho sa akin ang lahat.

Hindi ko namalayan, nakaliban na pala ako ng MRT habang umaagos ang luha sa aking mga mata. Ang ama na hindi ko man lang nakita ng may 5 taon, hayun at kami'y iiwan na.

September 29, 2009

Laguna.

Kapapasok ko pa lamang sa bahay ay sinalubong na ako ng may ilang kamag-anak, umiiyak sila. Hindi ko na naintindihan ang kanilang mga sinasabi.
Lumapit ako sa kinahihimlayan ni daddy, payapa at mukhang nakangiti sya sa kanyang pagkaka himlay. Marahil ay talagang gusto na nyang mamahinga.

"dad, sorry ha, matigas ang ulo ko. Eto umuwi parin ako." sabay dukot ko sa aking bulsa.
"dad, eto nga pala ang gift ko sa birthday mo..." at binuksan ko ang ilang piraso ng mga papel sa harapan nya.
"pinag ipunan ko ito, alam kong gustong gusto mong makapasyal sa mga lugar na nakita mo sa mga pictures ko."

hindi ko na napigilan ang pag agos ng luha sa aking mga mata.

Sayang hindi na nya nakita ang plane ticket na binili ko para sa kanya, pinag ipunan kong maibili sila ni mommy ng business class sa Singapore Airlines upang maging kumportable ang kanyang byahe....

isang regalo na kailanman ay hindi na nya nakita.

*****

to let you go

2010-04-14T17:01:00.002+08:00

I was 5 years old nung una akong nagkaroon ng duyan sa ilalim ng punong mangga, tuwang tuwa ako habang urong sulong ka sa pag ugoy
sa akin, tila walang katapusan ang ating tawanan, hanggang sinabi ko sa 'yo na pwede mo na akong bitawan.

Kahit alanganin ka dahil sa pag aalala na baka ako mahulog, nanaig parin ang aking kakulitan, sinabi ko naman sa 'yo kayang kaya ko na,
kaya't maari ka ng bumitaw sa duyan.

Grade 6 ako ng bilhan mo ako ng gitara. Nasa likod kita habang tinuturuan mo akong tumipa sa strings sabay sa himig ng kanta ni Pilita.

Paulit ulit mo akong tinuruan, hanggang sa matuto ako at muli sinabi ko sa 'yo na maari mo na akong bitawan.

Ikaw ang naging gabay ko sa aking paglaki, kapag may nakakagalit ako, ikaw ang unang nagtatanggol sa akin.

You've been my hero, naging idol kita hanggang sa makatapos ako ng pag aaral.

I met my husband to be, at habang naglalakad ako palapit sa altar, lalung umigting ang hawak mo sa aking mga palad. Parang ayaw mo akong bitiwan at ibigay sa lalakeng handang makasama ko habambuhay.

Sabay sa pag agos ng luha sa iyong mga mata, ay ibinulong ko sa 'yo "dad, i'll be okay, pwede mo na akong bitawan"

Ikaw ang isa sa reason kung paano ko naabot ang aking mga pangarap.

Tandang-tanda ko pa noong aalis ako para mag migrate sa canada kasama ang aking pamilya, umiiyak ka. Ayaw mong magkalayo tayo.
Natatakot ka na sa paglayo ko ay hindi ko kayanin ang mamuhay sa bagong mundo ko, at gaya ng dati, sinabi ko sa 'yo "i'll be okay daddy, kakayanin ko ito"

Years have passed na parang hindi ko namamalayan.

Nakatanggap na lamang ako ng tawag na nasa hospital ka at masama ang kalagayan.
Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang sinabi ng doctor mo, that you only have few days to live.
Paulit-ulit mo akong tinatawag kaya't hindi ako umaalis sa tabi ng iyong kama. Hindi ko lubos maisip that the strongest man that i know was here in the hospital, lying in bed, hopeless. Malaki na ang itinanda.

At muli, naglakbay ang aking diwa. Kung paano mo ako inalagaan.
Kung paano mo ako kinalinga at ginabayan.

Umaagos ang luha sa aking mga mata, kita'y niyakap sabay binulungan "Dad, you have to let go. I'll be okay. Kaya ko ng mabuhay mag-isa sa mundo."
Isang pisil sa kamay ang naging sagot mo, sign na naiintindihan mo ako.

"i love you dad, pwede ka ng bumitaw, mommy is waiting for you now..."

***

tanging yaman

2010-03-24T01:41:00.003+08:00

"batiin natin ng kapayapaan ang bawat isa" lahad ng kura paroko sa simbahan na aking kinaroroonan.

"peace be with you" ani ko sa aking katabi
"peace be with you" sambit ko sa nasa kaliwa kong katabi

at ewan kung bakit sa dinami-dami ng makikita ko at babatiin ng peace be with you, ikaw pa ang nakita ko mula sa ikatlong hanay ng mga taong nasa aking likuran.

Mula doon ay tila tumigil ang pag inog ng aking mundo, nagbalik sa aking ala-ala ang lahat. Kung paano tayo nagkakilala, mula sa pagiging magkapitbahay, naging mag BF at GF hanggang sa naging napakapusok natin at umabot sa kasalan.

Nabigyan ako ng magandang offer sa ibang bansa. Ayaw mo akong payagan, hindi naman kamo tayo kinukulang at sapat pa ang ating kinikita. Ambisyosa ako, gusto kong maabot lahat ng aking mga pangarap. Kahit ayaw mo akong umalis ay itinuloy ko pa rin ang aking balak.

Paglayo na humantong sa tuluyang hiwalayan. Lumayo ako, nalunod sa bagong tagumpay na aking tinamasa, nakalimutan ko na may naiwan pala ako.Makalipas ang ilang taon, Papel na lamang na nagsasaad na tayo'y legal ng hiwalay ang aking nahawakan.

At ngayon nga, makalipas ang may 9 na taon, muling nag krus ang ating landas. Hindi parin nagbabago ang iyong mukha, maamo parin at may karisma. Ang tindig mo ay gaya parin ng dati noong tayo ay nagsasama pa.

Sabay sa pagbabalik tanaw ko ay may humila sa 'yong mga kamay at nagpa karga.

Sa puntong iyon ay para akong natauhan. Nasa simbahan nga pala ako.

Hindi ko na alam kung paano natapos ang misa, nagmamadali akong tumalilis at nagpunta sa aking sasakyan.

At mula roon ay napag masdan kita, kasama mo ang bago mong pamilya. Masaya, naka akbay ka sa kanya habang karga ang bunso ninyong anak. Namalayan ko na lamang ang pagpatak ng luha sa aking mga mata, sabay tanong sa sarili ko kung hanggang saan na nga ba ang narating ko na.

Masaya ka dahil buo na ang iyong pinapangarap na pamilya.
Samantalang ako ay heto at hanggang ngayon ay nag-iisa. Nagtagumpay na maabot ang pangarap, ngunit hindi naman masaya.

Naalala ko tuloy ang sabi ng pari sa misa, kailanman ay hindi nadadala sa langit ang kayamanan.

Ngayon ko napagtanto, ikaw ang yaman na aking pinakawalan...

*****

paruparo

2010-01-23T19:05:00.004+08:00

"krissy, pose na!"

nagulat ako sa sigaw na iyon, nakalimot ako. nagpi pictorial nga pala kami dito sa butterfly park. at bayad ang bawat oras na dumadaan.

hindi ko na namalayan ang mga minutong dumaan, pose dito, pose doon. hanggang sa mamalikmata ako sa isang napakagandang paruparo.

kakaiba ang kulay nito, nakakabighani. maliit ngunit napakagandang tingnan, at sa aking pagkagulat, dumapo ito sa aking nakabukas na palad.

naglakbay ang aking diwa, sabay sa bawat click ng camera ay ang pag-inog ng aking gunita.

"san ka na naman pupunta? gagala ka na naman?" litanya ni jon, live-in partner ko.
"may pictorial lang kami sa sentosa, sayang din yun kahit papano pang allowance ko" hindi ko naman kailangan magpaliwanag, pero bakit ba nagpapaliwanag ako.

"anong oras ka na naman makakauwi nyan? kung sini-sino na naman mga kasama mo" dagdag pa nya.

2 beses sa 1 buwan, inaanyayahan ako ng mga kaibigan ko upang mag pictorial, nabiyayaan ako ng maamong mukha, may kurbang katawan at mahabang buhok. angkop na angkop sa tema na maka kalikasan. siguro ay ito na rin ang rason kung bakit tuwing may pictorial tungkol sa kalikasan ay ako ang kanilang inaanyayahan.

mabait si jon, isang marketing executive dito sa singapore. may 3 anak, hiwalay sa asawa. nagkakilala kami noong panahon na wala akong trabaho. tourist lang ang visa ko noon at kinailangan ko ng isang permanent resident para mag extend sa visa ko. kaibigan sya ng nakilala ko sa Lucky Plaza. at simula noon ay naging mabuti rin kaming magkaibigan. hindi ko maipaliwanag kung bakit 1 araw, nagising na lamang ako na kami na palang dalawa.

ilang taon na nga ba kaming nagsasama? mula 2004 hanggang ngayon, halos 6 na taon na.

kapag tinatanong ako ng aking mga kakilala kung anu ba ang plano namin 2, ngiti na lamang ang isinasagot ko. dahil ako mismo ay hindi alam kung ano nga ba ang aming plano.

hindi alam ng aking pamilya ang estado ni jon, hindi nila alam na hiwalay ito at may 3 anak. ayokong malaman nila dahil nahihiya ako, hindi dahil sa estado nya, kundi sa sitwasyon na pinasok ko. madaming binata, pero bakit sa kanya ako sumama. yan ang magiging sumbat ng pamilya ko.

marami na akong isinakripisyo. nagsisilbi akong ilaw ni jon sa gitna ng dilim. kapag nagigipit sya, andito ako. kapag meron syang problema, andito rin ako. at tuwing may magandang nangyayari sa buhay nya, andito parin ako na umaalalay sa kanya.

minsan naitatanong ko sa sarili ko, hanggang kailan ba ako dapat makisama sa kanya. gusto ko rin magkaroon ng sariling pamilya, mga anak. Isang esposo na makakasama sa pagtupad ng aming mga pangarap at makakasama hanggang sa pagtanda.

hindi ako ipokrita, alam kong hindi si jon ang tao na nababagay sa aking pangarap. ngunit hindi ko maipaliwanag kung bakit hindi ko sya maiwan. bakit hindi ako makalayo sa kanya.

"krissy, time is up ! pack-up na tayo" isang sigaw mula kay ritchie. hudyat ng pagtatapos ng aming pictorial.

at noon ko lamang napuna, nasa mga palad ko pa rin ang paruparo.

tumayo ako at ito'y lumipad, kasama ng ibang paruparo na nagsisiliparan sa loob ng garden. nakabukas ang pintuan ngunit hindi sila lumalabas.

sinubukan kong ibukas ng maluwang ang pinto kung lalabas sila, may 3 minuto akong nakatayo at nakahawak sa nakabukas na pintuan naghihintay ng lalabas na paruparo ngunit ni 1 man sa kanila ay walang lumabas, wari'y ayaw kumawala sa hawla na kanilang kinalalagyan.

at mula dito ay naintindihan ko ang lahat. na ako ay isa rin kagaya nila, isang paruparo sa nakabukas na hawla. may pagkakataon na lumabas at makawala ngunit mas pinipili ang manatili sa loob. kung bakit, hindi ko pa sa ngayon masasagot yan...

kung hanggang kailan ako mananatili sa aking hawla, hindi ko pa alam...

alam mo ba ang feeling ng rejected

2010-01-15T19:21:00.002+08:00

alam mo ba yung feeling ng rejected?
na kahit anong gawin mo eh balewala sa taong pinapahalagahan mo.
na kulang na lang eh maglumuhod ka sa harapan nya para lang maipakita sa kanya na nag e exist ka pala.

yan, ganyang ganyan ang pakiramdam ko ngayon.

sa araw-araw na lang na gumigising ako, pagmulat pa lang ng mga mata ikaw na agad ang hanap ko, at gaya ng dati, nakaharap ka na naman sa computer mo.

minsan naiisip ko tuloy, buti pa ang laptop, nakakandong mo. samanatalang ako, palagi na lang sermon at angil ang natitikman ko sa 'yo.

mas madalas mo pang nakukumusta ang mga tao sa friendslist mo kesa tanungin man lang kung humihinga pa ba ako.

rejected, ayan ang pakiramdam ko. na kahit anung gawin ko hindi mo mapapansin.

sino nga ba naman ako para mag demand sa 'yo, eh wala namang TAYO.
sabi mo nga wala tayong commitment, wala tayong pakealamanan, kase nga wala naman tayong relasyon. ako lang naman kase ang feelinggera na umaasang meron tayong something, na ang katotohanan naman ay we have nothing.

sabi nga sa pelikula, napupuno rin ang salop.

at masasabi kong sa oras na ito ay yan ang nararamdaman ko, punong puno na ako sa 'yo, hindi ko na kakayanin pa na makisama sa isang manhid na gaya mo. hindi ko na hahayaan pang ibaba ng husto ang sarili ko sa isang tao na hindi ako nakikita, na hindi nararamdaman ang aking presensya.

sawang sawa na akong magising sa inis tuwing nakikita ko na balewala sa 'yo lahat ng ginagawa ko. ayoko ng matulog na may galit sa 'yo.

ayoko na talaga.

****
at muli

isang panibagong araw na naman ang dumaan, pag mulat ng mga mata ko, gaya ng dati, hayan at nakaharap ka na naman sa laptop mo.
at gaya ng araw-araw na nangyayari, uulit-ulitin ko na naman ang litanya ko...

alam mo ba ang feeling ng rejected?

***

sana ma realize mo isang araw ang existence ko,
baka kung kelan wala na ako, saka mo lang mapansin na may halaga pala ang isang AKO.
_________________

panghihinayang

2010-01-11T23:40:00.002+08:00

paano nga ba ang mag-isa?

Naka-empake ka na pala. Talagang hindi na mapipigilan pa ang pag alis mo.
Ilang taon nga ba tayong magkasama?

apat?

at sa mga taon na iyon, bawat araw ay naging makulay.

ikaw ang naging karamay ko sa kalungkutan.

naaalala mo pa ba noong wala pa tayong mga trabaho. Isang meal pinaghahatian pa natin dahil baka kapusin tayo pareho eh wala pang nahahanap na trabaho.
noong magka trabaho ako, ikaw ang unang natuwa. hindi tayo makapaniwala na malalampasan natin ang kulay abo na mga araw sa ating hinaharap.

nagkasakit ako, ikaw parin ang karamay ko. halos nasa bingit na ako ng kamatayan at ang mga kamay mo ang umalalay sa akin, nagpapalakas ng loob ko na makakaraos din.

ilang beses mo na ba akong tinulungan, hindi ko na mabilang pa sa aking mga daliri. nagsakripisyo ka para sa akin.

isinakripisyo mo ang may 4 na taon mong kaligayahan para lamang maging karamay at kaagapay ko.

ako na walang ibinigay sa 'yo kundi problema.

bakit nga ba tayo umabot sa ganitong punto, kung saan lilisan ka at maiiwan ako.

at habang inaayos mo ang iyong mga gamit ay nagbalik sa alaala ko ang lahat. kung bakit ngayon ay paalis ka at hindi ko na alam kung muli pang magkikita.

naging makasarili ako, pilit kong isiniksik ang sarili ko sa tahimik mong mundo.
naging mabait ka at mabuting kaibigan, ngunit hindi ko iyon nakita, mandi'y naging bulag ako sa lahat.

ang mga sakripisyo mo ay pinara kong bula, hindi inintindi bagkus ay lalu pa akong naging makasarili. hinayaan kong ako lamang ang nasa itaas, gayung ikaw ang adobe na aking kinatutuntungan.

nagpalamon ako sa sistemang bulok, hindi ko naisip na sa likuran ko pala ay naroroon ang isang IKAW. na kung wala ka, hindi ko mararating kung anuman ako ngayon.

at ngayon nga ay paalis ka na, habang bitbit mo ang iyong mga maleta, wari'y ngayon ko lamang naramdaman ang tunay mong presensya. masakit mawalan ng minamahal, ngunit mas masakit ang mawalan ng isang tunay na kaibigan.

isa...dalawa...ikatlo mong hakbang ay hindi ko na napigil ang sarili ko at niyakap kita sa iyong likuran sabay sambit

"patawad, naging masama akong kaibigan. saan ka man makarating sana ako'y wag mong kalimutan. mahala na mahal kita"

at sabay agos ng mga luha sa aking mga mata ay nilingon mo ako.

"sayang, huli na ang lahat. paalam." ang huling kataga na iyong binitawan.

saksi ang ihip ng hanging amihan kung paano ako lumuha na parang wala ng katapusan. ngunit may magagawa pa ba ako? wala na, isa ka ng nakaraan.

at muli, umihip ang hangin tangay ang halimuyak ng kaaalis mo pa lamang na katawan. kung kailan kita muling masisilayan, hindi ko na alam. ang batid ko lamang ay nabawasan ang aking pagkatao. nawala ka...nawala ang kabiyak ng aking kaluluwa.

****

nasaan ka man ngayon, sumagi nawa sa iyong isipan ang aking pangalan.
at maalala mo ang magagandang nakaraan na ating pinagsamahan.

tsong-ki

2009-08-18T18:34:00.003+08:00

Naranasan mo na ba ang pakiramdam ng lumilipad?
yung tipong itinutulak ka ng hangin at pakiramdam mo ay isa kang usok?

naranasan mo na ba maka tsong-ki?!

o, ang kilay mo nakataas na naman, baka akalain mo adik ako.
Inihahalintulad ko lang ang pakiramdam ko sa isang tao na nakaranas mag tsong-ki
parang nakalutang sa alapaap, lumilipad
walang iniisip, walang pino problema...parang kakayanin ang lahat gaya ni Batman.

naaalala ko pa nung una tayong magkakilala, bagong salta pa lang ako sa maynila noon
tatanga-tanga pa kumbaga.
naging kaklase kita sa humanities, anlupit mong mag explain sa klase, daig mo pa si sir reynoso.
hindi ka ganun ka gwapo, pero dahil sa angkin mong talino, daig mo pa si papa Piolo sa paningin ko.
di na nakakapagtaka, kung nag graduate tayo na marami kang medalya, matalino ka nga di ba.

nagpapansin ako sa 'yo,nag pa charming kumbaga.
di naglaon, naging MU tayo, ano nga ba ang tunay na kahulugan ng salitang yun?
Mutual Understanding nga ba? or salitang mag-un. ah ewan basta yun na yun.
nagkahiwalay tayo nung umuwi ako ng probinsya, sa minalas malas, bakit dun pa ako pinatapon ng kumpanya.
nawalan tayo ng communication hanggang sa nagkalimutan na.

makalipas ang 4 na taon, muling nag krus ang ating landas.
sinong mag aakala na sa inilaki ng Pilipinas, dito sa singapore pa tayo magkikita. of all the places,
dun pa sa lucky plaza, habang kumakain ka sa jologs. ang weird di ba?
di ka parin nagbabago, nasa mukha mo parin ang pagiging matalino
pero iba na ngayon ang gayak mo, wala na ang payatot at genius looking style mo
isa ka ng atleta sa paningin ko...isang henyo..isang arkitekto...isang hero..

hindi ko alam kung natuwa ka ba or nagulat lang talaga sa pagkikita nating dalawa,
nagsimula kang mag kwento, mga updates tungkol sa trabaho mo, mga nangyari nung mga panahon na nawala ako
at muli, habang nakatitig ako sa bawat buka ng bibig mo, sa bawat kumpas ng kamay mo
nagbalik sa akin ang pakiramdam na parang nasa alapaap, lumilipad, hinihipan ng hangin...
parang naka tsong-ki na naman ang dating.

nang walang anu-ano ay may mga dumating
doon ko nakita kung paano ka biglanmg nagbago ng anyo
mula sa pagiging atleta, noon ko lamang napuna...isa ka na palang DARNA.
mula sa alapaap, pakiramdam ko ay biglang bumagsak.

at sabi nga ng mga adik, isa kang BAD TRIP.

manhid na

2009-08-17T19:20:00.003+08:00

Dumalaw ka daw sa bahay at binisita ang mga bata
kelan ka pa dumating? Hindi ko ata nabalitaan agad ang pagbabalikbayan mo
Kwento pa sa akin ng tyahin ko, mukhang sabik ka na makalaro ang 2 bata
Panay pa nga daw ang karga mo kay bunso.

Buti naman at hindi ka nakakalimot na bumisita
Kahit na matagal tagal na rin tayong magkahiwalay, naaalala mo parin sila
Sino ba naman ang makakalimot sa mga mumunting anghel na naiwan nating dalawa.
Iniwan ko para mag trabaho, at iniwan mo para magkaron ng kalayaan ang sarili mo.

Ayoko ng ibalik pa sa aking ala-ala ang nakaraan, tama na ang kahapon. eto na ang panahon para makapag bagong buhay...
Makalimot...
Maka move-on...

Pero habang nagku kwento sa akin ang tyahin ko, hindi ko mapigilan sumiksik sa utak ko ang mga tanong
Kumusta ka na kaya?
May pamilya ka na ba?
Anong itsura mo na, pumayat ka ba or baka mas lalu pang naging matipuno.
mga tanong na hanggang sa isip ko na lamang, tatagos sa puso, ilalabas sa buntong hininga.

Tama na ang umasa, panahon na para harapin ang bagong kabanata.
Ang pintuan ng puso ko ay nakapinid na.
Bingi na ang puso ko sa mga tibok na pilit gumagambala lalu't naririnig ang mga balita tungkol sa 'yo.

Manhid na ako.
Kaya't paulit ulit man itanggi ng puso at masaktan ang damdamin
Heto parin ako,
paulit-ulit na umiibig sa 'yo.

PS

wag kang mag-alala, sanay na akong masaktan sa 'yo. Manhid na ako di ba?