Bir milyon kalem

Üzerimde ...

2026-04-02T22:48:00.008+03:00

Nedir bu sitemin?

Seni üzen neydi?

Kalabalıklar içinde yalnız kalmak mı?

Buna mı içerledi? O dağınık gönlün.

-Mevzu o değil dedi ömrüm:

Sana ait bir şeyler aradım,

Bir bakış, bir tebessüm,

Belki tanıdık bir kelime,

içinde sen olan bir cümle..

Artık yoktu,

Bana ait değildi şu yaşanan,

İçinde sen olmayan herşey

Üzerime yük oldu

Salih Yıldırım

Ah

2025-05-19T02:28:00.000+03:00

Bir dervişe sormuşlar:

— “Ne yaparsın tekkede?”

— “Unuturum” demiş.

— “Peki şeyhin ne yapar?”

— “O da bana hatırlatır.”

İşte bu, tezekkürdür; hakikatin izini sürerken yolda unutulan pusulanın yeniden elimize verilmesidir.

Aynı şarkı - şiir

2020-07-09T14:38:00.002+03:00

Lütfen efendim değiştirmeyin şarkıyı,
Hayır canımı yakması önemli değil,
Zaten can yaksın diye kadehler,
Canımız yanmasa ne anlamı olurdu,
Zaten mutluluk yasak bize,
Zaten yarım yaşıyoruz hepimiz,
Bu şarkı bana hatırlatıyor, bu yüzden değiştirme,
En azından şarkı bitene kadar misafir olsun,
Sonra gidebilir zaten, sonra herkes gidebilir,
Ben gittikten sonra kimse kalmaz artık,

Efendim şarkıyı değiştirmeyin,
Yaralarım hala taze, kanıyorum, eksiliyorum,
Ben şarkı olsaydım mesela hep kanatırdım,
Hep eksilirdim ben,
Kadeh bitiyor efendim, gece uzun, hayatımdan bile uzun,
Her şeyi başa alalım, şarkıyı da başa alalım, zamanı da başa alalım,
Tekrar yaşansın tüm ayrılıklar,
Hep aynı şarkı çalsın, hep ağlayalım mesela,
Canım yanıyor efendim, dayanamıyorum,
Kadehimi doldur benim, düşünmek istemiyorum artık,

Yine aynı şarkı, yine aynı ben,
Efendim tutun lütfen beni, düşeceğim yoksa,
Parça parca dökülmek istiyorum,
Lanet olsun kurallara,
Evet efendim asalım şimdi cümleleri,
Düşüncelerim ne olacak peki, onları da mı asalım,
Katil değiliz ki biz, en fazla ceset oluruz, hedef tahtası oluruz ama katil olmayız,
Biz ölmeyi biliriz efendim,

Kadehler şahittir ölümlerimize,

Kadehim bitiyor ama şarkı bitmesin,
Cümle kurmayalım artık, konuşmayalım, düşünmeyelim,
Ben kendimi kaybettim efendim,
Beni benden aldılar, benden aldılar herşeyimi, kimsem yok artık benim,

Ben bile gittim benden, şarkım gitmesin ama,
Ne olur tutun beni efendim, yoksa düşeceğim,
Yağmur yağıyor şimdi, hava karanlık,
Mutluluk zaten yasak, kadehim bitiyor,
Şarkıyı değiştirme sakın en çok o can yakıyor,
Zamanı başa alalım mesela, tekrar ve tekrar gitsin benden, tekrar ve tekrar bitsin,
Tüm kelimeler yansın mesela,
Efendim lütfen tutun beni ben yanmak istiyorum,
Düşersem donarım,
Şarkı efendim şarkı, bitmesin lütfen,
Sonra gidebilir zaten ama biraz daha kalsın bende,

www.dusmezarligi.blogspot.com

BİLMEZ

2020-04-29T19:16:00.000+03:00

İnsanı ateş değil, kendi kibri yakar
Derdi doğruluş değil, sana eğri bakar
Hakla yoğrulmuş değil, sana doğru çakar
Herkeste kusur görür, kırmak bilmez şaşı

Kimi evliya olmuş, hakka yolun bulmuş

Kimi eşkıya olmuş, nefse malın çalmış

Kimi kaskıya kalmış, ömrü talan olmuş
Şeytana yakın durur, ırmak bilmez başı

Diyecek bey yok demez, dil aşkadır ilmek
Elde bir şey yok demez, sadakadır gülmek
Çalacak ney yok demez, bambaşkadır bilmek
Gözleri ağlar kurur, durmak bilmez yaşı

Nefis denen bed mahal, bizleri kurmasın

Demeden haram helal, isteyip durmasın

Söylese de hep delal, kandırıp vurmasın
Doldukça dolar gurur, kurmak bilmez kaşı

İnsanız ya sonuçta, şaşarız ve beşer

Bilmez isek kim düşte, nerde niye yaşar
Dalında yaprak işte, vakti gelen düşer

Toprak olmaya yürür, sormak bilmez naşı

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Mahallesi / Dursunbey

MİZANI UNUTUR

2020-04-23T18:35:00.001+03:00

İçi boş insanın, başı hava dadır

Edepsiz insanın, aklı kova dadır

Hep ister inanın, otlar ova dadır

Hak adalet bilmez, yazanı unutur

Elden ne gelir ki, deyip sakın susma
Harami şerrinden, sinip sakın pusma

Sen ben susarsam, daha ister yosma

Hak adalet bilmez, mizanı unutur

Önce yönetimi, sözleriyle asar

Sonra ‘fakirim’ der, kalıbını basar

Ele fırsat geçer, devlete kin kusar

Hak adalet bilmez, kazanı unutur

Belki oy vermiştir, partiye adaya
Girip yatar gayri, evindeki odaya
En doğru odur ki, dalar dedi koduya

Hak adalet bilmez, hazanı unutur

Seçilmiş bir şekil, her şeyi o bilir
Niye öyle yaptın, diyenler ekilir
Ben bilirim der, karşına dikilir

Hak adalet bilmez, bozanı unutur

Üç kuruşu vardır, başı hava dadır
Unutur selamı, aklı tava dadır

Sabiler hakkı yer, otlar yuva dadır

Hak adalet bilmez, ozanı unutur

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Mahallesi / Dursunbey

GEL ÖMÜR GÖZLÜM

2020-04-19T12:28:00.000+03:00

İnsan bazen hüzün, bazen dolar neşe
Bazen solar yüzün, dönersin güneşe
Bahar salar güzün, vuslat doysan eşe

Süsüm, diğer yanım, gel kömür gözlüm

Gel eşim, gel karım, bu ulvi bir emek
Gel! El veren yarım, birlik huzur demek
Gül! Benim gülzârım, yeriz getir yemek
Süsüm, değer canım, gel ömür gözlüm

Yokluğun bir ölüm, al beni yanına

Bende seven kulum, kan olsam canına
Haykırman bir zulüm, yansıtma anına
Süsüm, seher tanım, gel samur gözlüm

Çok ekelim darı, sana olurum uşak

Saçın kumral sarı, kaşın kür, yumuşak

Gençliğin baharı, bele sardım tuşak

Süsüm ciğer kanım, gel yağmur gözlüm

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Mahallesi / Dursunbey

ÖLÜNCE BİTMEZ

2020-04-12T12:22:00.000+03:00

Uzanır dikçe

Son salda yatar,

Dünya döndükçe

Gün doğar, batar.

Sen ben fukara

Rızkın var, ara

Düşmezsin dara
Allah var yeter.

Gözü kara kul

Tek dert para pul

Gel hak yolu bul

Bil sonun beter.

Ölünce bitmez

Sade söz yetmez

Kim amel etmez

Yanar, öz biter.

Doğruyu dışlar

Şeytanı hoşlar

Ey! Günah işler
Ateş var çiter.

Kuranı oku
Özünde doku

Mis, amber koku

Allahtan kader.

Duasız asla

Göz, yaşlı ısla

O’na sırt yasla

Bulmaya keder.

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Mahallesi / Dursunbey

HUZURU BİLELİM

2020-04-12T12:19:00.000+03:00

İmanın sinesinde birlik,

Ey sağa ve sola sapanlar
Bozulmasın yine de dirlik
Gafletle cahillik yapanlar

Ebedi huzuru bilelim

Kuran’ın yoluna gelelim

Karanlık geceyi delelim

Kırılsın kurulu kapanlar

Hakikate çağıran varken
Mevla bize en ulu yarken

Geç değil henüz daha erken
Bilin paraya pula tapanlar

Varlık işlenmiş bir ibrişim
Sonsuz huzur için girişim
Allah’a kulluk benim işim
Bilmez bunu haktan kopanlar

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Mahallesi / Dursunbey

SEVGİLİ PEYGAMBERİM

2020-04-02T18:59:00.001+03:00

Sevgili peygamberim;
O hep ömrünü serdi, insan kurtuluşuna

Çocukları severdi, okşar yetim başına
İnsan ayrımı olmaz, değerliydi her canlı
Herkese özen verdi, severdi oluşuna.

Sevgili peygamberim;
Kendisine yapılan, kötülüğe aldırmaz
Ve gaflete kapılan, bir kulu daldırmaz
Nefreti kini bilmez, sevecen ve vicdanlı
Doğruluktan sapılan, hiçbir sözü kaldırmaz

Sevgili peygamberim;
Suçlu bile olsalar, kimseyi utandırmaz
Zorda bile kalsalar, insanları kandırmaz

Söylenen sözü bölmez, dinlemekten yanlı
Yorgun bile olsalar, ben sıkıldım sandırmaz

Sevgili peygamberim;

Hem alçak gönüllüydü, büyüklük taslamazdı

En emin insan oydu, hem de emân ıslamazdı
Kahkaha ile gülmez, güler yüzüyle şanlı
Atalet kem bir huydu, yan gelip yaslamazdı

Sevgili peygamberim;

Dilenciyi hoş görmez, olmazdı ataletli
Zulme rıza göstermez, adil ve adaletli
Asla intikam almaz, hoşgörülü irfanlı
Boş zamana es vermez, bil gece ibadetli

Sevgili peygamberim;

İsteyene yok demez, elde varsa verirdi
Bil ki kendisi yemez, yoksulu görürdü
İyilik eder yılmaz, dost düşmana sanlı
Övgüyü önemsemez, hak yemeyi yerirdi.

Sevgili peygamberim;

Geceye vuran ayken, ümit kesmez, erkendi
En sevgili kuluyken, Allah’tan çok korkandı
Rabbi çaresiz kılmaz, gece sabahlı, tanlı
Varlık gayesi oyken, ‘Rabbim affet’ der kendi

Sevgili peygamberim;

Kara çalmaya siper, yalan sözü hep yerdi

Yumuşak huylu kibar, hem de konuk severdi
Gelen ayakta kalmaz, üst yoksa yer tabanlı

Hem gösterir itibar, hem kalkıp da yer verdi

Sevgili peygamberim;

Hiç günah işlemedi, dedi kodu yapmadı
Kimseyi fişlemedi, asla puta tapmadı
Yüzü ay gibi solmaz, sarsılmayan imanlı
Soruları hiçlemedi, hak yolundan sapmadı

Sevgili peygamberim;

Cennete giden yolun, huzuru derişidir
Canlar da İslam bolun, kemale erişidir
Başka bir elçi gelmez, O son elçi ve anlı
Yaşayan her bir kulun, tek amel kirişidir.

Feyzullah Kırca

Akbaşlar Köyü / Dursunbey

YÜRÜYORUM EZELE

2020-04-01T16:27:00.000+03:00

Nereye gidiyorsun, demişler bir dervişe,
Yolculuk ediyorum, rastlaşalım ermişe
Çiçekleri ezmeden, gönülleri üzmeden
Diyarlar didiyorum, gül kokusu dermişe.

Evvelden geliyorum, yürüyorum ezele
Sözlerden eliyorum, varmak için özele
Yorulup da bezmeden, bilgileri süzmeden
Geçmişten biliyorum, ulaşılmaz güzele

Yolların sır kolu var, kimi cennete akar
Herkesin bir yolu var, kimi kor od’a çıkar
Ölümü sezmeden, azıkları düzmeden
Bir imansız ölü ver, cehennem seni yakar

Ya Allah’a baş eğer, kimselere eğmezsin

Ya başın taşa eğer, hiç bir şeye değmezsin

Kâtip günah yazmadan, can vererek sızmadan
Uz gelsin, başa değer; sanma kefen giymezsin

Güzel haber yollayıp, neşeli güldüren var
Deprem ile sallayıp, neşeyi böldüren var
Mezarını kazmadan, akıl takın gezmeden

Örümcekle kollayıp, sinekle öldüren var

Bir virüsle yoklayıp, hidayete getirir
Çığ altında saklayıp, kurtarmaya yetirir

İnanıp da azmadan, son nefesi dizmeden
Gör! Senide haklayıp, ansız ömrün bitirir

Dedi sözü bitirdi, edecek bir sözüm yok
Baktı gözü bitirdi, gidecek yüzüm yok
Nasip aldım süzmeden, yol aldım huzmeden
Artık yazı bitirdi, kaybedecek güzüm yok…

Feyzullah Kırca
Akbaşlar Mahallesi / Dursunbey

ŞU VİRÜS DE VAR MI KAŞ GÖZ

2020-03-27T22:08:00.000+03:00

1
İlk belirti yüksek ateş, kuru öksürük sonrası
Haftasına yavaş yavaş, nefes darlığı yapıyor,
Hapşırmayla baş ağrıyor, böbrek yetmezlik sırası
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, gafil gözleri kapıyor.

Salgın kayırmaz çölleri; enişte, elti, kayın
Suyla sabunla elleri, yirmi saniye yıkayın
Mesafe de hep ileri, bir metre de tıkayın
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, cahiller hala sapıyor.

Öksürük ve hapşırıkta, tek mendil kullanıp atın
Ya da bir kolu kırıp da, ağzı dirsekle kapatın
Toka yapma sarılıp da, tedbir alıp riski satın
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, sanki kıyamet kopuyor.

Göze, ağız ve buruna, elinizle dokunmayın
Kapalı alan koruna, cam çerçeve kapanmayın
Havlu yıkanıp kuruna, ama ortak kullanmayın
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, hala kötülük sepiyor.

Doksan derece de suyla, yıkayın deterjan katıp
Giysilere karşı böyle, mikroba yollar kapatıp
Düzenli birer uykuyla, dinç kalın yeterli yatıp
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, her yerde zulüm tipiyor.

Meyve, bol sıvı tüketip, dengeli beslenin sizde
Gezmeyi de iptal edip, yurt dışına gitme tez de
Gidip geldiysen sabredip, evinde kal kırıp diz de
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, ayaklar sokak tepiyor.

Dezenfekte olsun her yer, temas edilince bakın
Soğuklama varsa eğer, hiç ihmalsiz maske takın
Ya tedaviye gidi ver, ya onlar gelsin bırakın
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, neden, kim ne napıyor?

2
Okuluna gidemeyip, Suriye’de bomba yemek
Çamur ve çapak demeyip, kaçışırken bin bir emek
Bir varil neft edemeyip, ağlayarak ölüme gülümsemek
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, insan insanı çapıyor?

Demokrasi diye gelip, gezen postalla ezilmek
Feryatlarla dehliz delip, kör kurşunlara dizilmek
Ar, namus, talan edilip; Irak da evde büzülmek
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, insan insanı çarpıyor.

Çoktan gelecekti gayrı, Libya hazırdı bahara
Kalmadı kendine hayrı, yanıyor koca sahara
Dalıp sevdiğinden ayrı, bebek doldu kıyılara
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, denizler ceset serpiyor.

Afrika açlıktan ölür, biz yedik mi yeterince
Mısır darbede boğulur, Yemen daha beterince
Orta doğu yangını bulur, yanar sahalar derince
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, petrol eceli kırpıyor.

Oluk oluk kanlarımız, nice dereden akar ya
Uygur insanlarımızı, Çin zulmü ölüm kusar ya
Keşmir’deki canlarımız, öz yurtlarında parya
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, canlar kanadın çırpıyor.

Filistin bir hapishane, ilaç yok, yiyecek yoktur
Elinde bıçak bahane, ölüme diyecek yoktur
Katil İsrail bir tane, zulmünü giyecek yoktur
Şu virüs de var mı kaş göz, insanlık kime tapıyor
Yanar dünya harlandı köz, sualsiz kurşun serpiyor.

Feyzullah kırca 25.03.2020
Akbaşlar Mahallesi / Dursunbey

EZBERİME ALDIM HÜZNÜMÜ

2020-03-19T13:18:00.001+03:00

Gecenin kağıdına yazamadım efkarımı,
Sitemim varsın,kalsın yarına,
Ezberime aldım hüznümü,
Yüzün,suretin hayal meyal rüyamda,

Uykuda tutmadı bak yine !
Sen yoksun diye bu gece,
Ey gecem ! Yine zifirim,
En gündüzüm ! Neredesin? Haydi ! Aydınlat yüzümü,

Gecenin kağıdına yazamadım efkarımı,
Yine sana döktüm bak, gözyaşımın mürekkebini,
Islakken al beni, divit ucuyla,
Sıkı sıkı sar, biraz da sarmala,

Mühürle kalbimin sayfalarını kaleminin dip ucuyla,
Yak kalbimi ,kasıp kavur,
O deniz gözlerinle serinlik kat içime,
Yaşam kıyılarımda dolaş,
Aman haa ! Sakın uzaklaşma !

Şiir : Salih Yıldırım

ÇARESİZSİNİZ !

2020-03-12T16:01:00.000+03:00

Hayat her zaman cömert davranmıyor insana.

Çoğu zaman yaşamın hoyratlığından muzdarip olup çaresiz kalırsınız.
Çare diye nelere kucak açarsınız da o elleriniz hep boş kalır.
Aslında çaresizsiniz !!!

Yanlış anlamayın çaresiz değilsiniz.
Sadece acizliğinize bulunmuş panzehirin varlığından habersizsiniz.
Sizi sizden iyi kimse anlamaz !
Boş yere uzaklarda aramayın size yardım edecek birini,
Aslında siz tek başına kalmış kendinizsiniz.
Birbirinizi en iyi siz anlarsınız.

Beyhude çabayla boşa zaman kaybetme!
Kandırma boş yere kendini !
Ümidini yitirme, tüketme kendinde ki mevcut hazineyi,
Çaresiz kaldım diye de sakın boş yere hayıflanma!
Çaresizliğin de çaresi bulundu artık bir bakıma,
Hani demin dedim ya,

'' Çare(siz)siniz '' !!!

Salih Yıldırım

HEVES ETMİŞ ÇOCUK

2020-02-23T18:52:00.000+03:00

Bilmediğin çok şeyler var dostum. Diyerek girdiğim cümlelerim oldu arkadaş arasında.Çok şey biliyorum ama anlatamam şimdi. Bir anlatırsam gündem olur,siyasi kriz olur.Ekonomi bozulur.Dış güçlerin oyununa geliriz.Sosyal medyada trend oluruz ne gerek var şimdi ağrısız başımızı derde sokmaya?Diyerek gizem kattığım cümlelerim söylemlerim çok oldu yalan değil.

İlk başlarda inanlar az değildi hani.Anlat abi benden sır çıkmaz diyeni de gördüm. İnanmış gibi yapıp arkadan söveni de. Direk açık sözlü olup hadi ordan git işine. Senin bildiklerini kim ne yapsin diyip gizemimin gizli kalmasına engel olan arkadaşlar getirdi beni kendime.

Gece düştüğü yerde uyuya kalan,ertesi güne planı olmayan ,sadece uyandığı güne şükreden bir adamım ben. Haftalık plan yapmayı bırak günlük plan yapamam.bir telefonla değişir plan program.

John Lennon üstad ne güzel demiş:
"Hayat,biz gelecek için planlar yaparken başımızdan geçenlerdir"

Bu söz tam beni anlatıyor. Tam plan yapayım derken başıma yeni bir olay
geliyor. Bırak gelecek için plan yapmayı , bir haftalık süre için bile program yapamam ben. Belkide o yüzden severim bu sözü.

Bu arada acayip bir huy tebelleş oldu bana bu sıralar.
Her gün yeni bir şeye ilgi duyarım. Heves edip kendimi hemen inandırırım o işi yapabileceğime. Bir gün bir yazarın hayatını okurum bir kaç eserini araştırırım hemen tamam ben de yazar olacağım derim. Ben de yapabilirim.
Aradan çok az zaman geçer bir film,dizi seyrederim bu senaryo böyle olmamış der bi güzel eleştiririm ben daha iyisini yaparım der işe koyulurum. O branş la ilgili kaynakları toplar az karıştırıp daha el sürmem. Ben ona ,
o bana bakar dururuz.
Geçen gün Özdemir Asaf'dan,Cemal Süreyya'dan şiir okurken birden şiir yazarken buldum kendimi.
Hak getire iyi ki tanıdık pilot ,kaptan felan yok çevremde.Onlara heves etmek bile pahalı.
Anlayacağınız heves etmek benim işim. Çok hızlı gaza gelirim. Siz mesleği söyleyin yeter ki bana.Öyle fizibilite felan da yok bende ,kısa bi düşünür hemen yaparım derim.

Zaten ne geldiyse başıma bu gereksiz heveslerden geldi. İnsanın bir ölçüsü olur arkadaş! Önce bi kendini bilir dime.? Yeteneğini bil ona göre hareket et sende.
İçimdeki ses bana çoçukluğumdan belli der ki; sen de öyle bir yetenek var ki, bir keşfedebilsen!Biri keşfetse! Uff Dünyan değişecek.
Çocucukluğumdan belli iç sesim bile bana yalan söyledi. Belki de gereksiz heveslerimin tek sebebi kendisi!

Bugün plansız bir şekilde halısaha maçına çağırdılar beni.Ordan dönüyorum şimdi.Adam eksikmiş akıllarına ilk ben gelmişim. Akıllarına ilk ben geldigim için sevineyim mi? Üzüleyim mi? Onu bile kestiremedim.
Dönüş yolunda kendi kendime iç sesimle konuşurken buldum kendimi. Ona cevap veriyordum.Galiba yanımdan geçenlerde de duydu.
- Yok yok yokk... benden futbolcu felan olmaz .

""Oysa ki :büyük hayaller kuran ,sıradan insanlardık"
Salih Yıldırım

Az önce bakkaldan aldığım çekirdeği çitlerken, hayalere dalıp, çekirdeğin kabuğunu yere düşürdüm. Eğilip alırken birden aklıma bu söz geldi. Hazır iç sesimde ortada yokken , öyle ulu orta bir söz de ben söyleyeyim dedim...

John Lennon

Temsiliyet

2020-02-13T17:03:00.000+03:00

İslam zulmü ortadan kaldırıp adaleti tesis etmek için gönderilmiştir. İşte bu da kulluk ile tahakkuk eder. Dolayısıyla müslümanlar adaleti tesis edebildikleri nisbetle İslam’ı temsil edebilirler.

EVVEL ZAMAN İÇİNDE ...

2020-01-19T01:33:00.003+03:00

Uyumamak için direniyordu çoçuğum ,televizyonda gördüğü çizgi filme bakarken belki de hayaller kuruyordu. Dedim ki ; yavrum gel sana bir masal anlatayım birlikte uyuyalım.

''Hangi masalı anlatacaksın baba? ''dedi.

Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde ...

Yazmayı çok seven, birbirinden güzel yazılar kaleme alan bir o kadar güzel paylaşımlar yapan çok değerli insanlar varmış bu diyarlarda. Kimisi blog sayfalarında günlük yazılar yazar, kimisi haftalık paylaşımlarda bulunur. fakat bir şekilde yazarmış ve çokça okurmuş. Çünkü bu insanlar için yazı yazmak,yazdıklarını okutabilmek ekmek gibi su gibi hava gibi elzem bir ihtiyaçmış.

Yazmak; içini dökmek ,rahatlamak ,ruhunun ihtiyacını karşılamak , varlığını var olanlara anlatabilmekmiş tek gayesi. Gün gelmiş büyük bir tufan kopmuş! Yer yerinden oynamış !

Yok yok böyle olmamış( sil o cümleyi).. Aniden olmamış bu tufan. Önce insanlar sosyalleşmek istemiş.Başka arayışlar içerisine girmiş.Bu zaman zarfında teknoloji çok gelişmiş ve haliyle insanlarda çok değişmiş. Bunu fırsata dönüştüren şirketler çok fazla programla, uygulamayla ,oyunla kazanma hırsıyla , insanları baştan çıkarmış . İnsanlar sosyalleşeyim derken bu arayışta kaybolup gitmiş. Rivayet odur denilir ki , dün ne yediğini unutan insan arkadaşının paylaşımlarından yediğini içtiğini takip eder hesap sorar olmuş birbirinden. İnsanlar zamanını hiç için tüketip eğlenir gününü gün eder ne okur ne de yazarmış.

Neden sonra anlamış ki , bu gidişe bi son vermek gerekir. Başlamış hemen bir kenara attığı kitapları okumaya. Notlar almış okuduğu kitaplardan.Yeni fikirler gelmiş aklına birden hevesi artmış.Yaşama sevincini artıran havasına ,suyuna kalemine kavuşmuş.Masalda burda bitmiş.

Gözleri dalan çoçuğum uyumadan tek bir cümle söylemişti.

''Anlattıklarından hiç bişey anlamadım baba''

Evet bende anlamadım yavrum bende ... Yazmadan neden geçirdim onca zamanı?
İşte böyle mişli 'zamanlarda kaybolduk biz.!

Yazılarını okumaktan zevk aldığım arkadaşlarım ,üstadlarım nerede acaba şimdi?

Kim bilir? Ne yapıyorlar şimdi ? ...

Gayr-ı kabil-i tahammül

2020-01-16T16:17:00.000+03:00

Şimdi okuyacaklarınız gerçek bir hayat öyküsüdür:

“Lan, kilitli kapıyı bile tekmesiyle kıran bir hayat yaşadım ben.”

Daktilonun tuşlarına dokunan parmaklarımın özgürlüğünden bile utandığım kahvenin sıcaklığına yorduğum bir telaşla yazılıyor bu öykü; tüm devrimcilerin adına ve yasına...

Size annemin trajik ölümünden seneler önce yaşadığım hapishane yıllarımdan ve çocukluğumdan bahsedeceğim. Mutlu bir aileyken babamı iş kazasında yitirene kadar geçen sürede hiç aşık olamayışımdan yakınacağım mesela. Mesela milyon insanın içinde en kötüsü dediğim öz ağabeyimin hayatımızı nasıl bir zindana çevirdiğini söylerken bile sinirlenmeyeceğim asla, çünkü ben babamdan sükuneti öğrendim.

17 yaşımda başladım insan ve hayvan haklarının savunucusu olmaya; nerede bir ezilmiş halk varsa onlar için mücadele etmeye hazırdım. En çok gece çıkardık sokaklara ve hepimizin kendine has bir duvar yazısı şekli olurdu. Bayram'ın fırçasından ayrı gülümserdi koca duvar, Ali'ninkinden apayrı... Bir sembol koyardık hep yazarken bi' nevi artisttik işte. Recep çok severdi bu lafımı.

Oturup bir ekmeği ateşin yanında bölüşürken gülümserdik. Çünkü, gülmek devrimin en güçlü giriş kelimesidir; bunu bilirdik.

Üniversite yıllarımda sıkı komünisttim. Güzel bir davanın insanlarıydık biz. Asla ölümden, öldürmekten yana olmayan. Güvercinlerim vardı. Onları da özgür bırakmıştım o yıllar, çünkü çok sevdiğin için hiçbir canlıya esir hayatı yaşatamazdın, sevmek sana bu hakkı tanımazdı. Uçtuklarında çok üzülmüştüm, ama bir yanım mutluydu; sol yanım yani.

85 yılında üniversiteden mezun oldum ve iki yıl sendika çalışmalarına katıldım. Öğretmenlik hayatıma başladığım yıllarda da ötekilenmiş halkın her daim yanındaydım. 85 yılından 92 yılına kadar aktif bir hayatım oldu. 92 yılı benim için 97 yılına kadar sürecek tutukluluk haliydi.

Cezaevi yıllarım

Cezaevinde daha çok düş kurarsınız, umut hep vardır. Onu öldürmemek için bir saksı menekşe bulundurursunuz yanınızda. Ya bağlama çalmayı öğrenirsiniz ya da sadece bir gün çalarım ümidiyle yanınızda bekletirsiniz. Mutlaka güzel fıkralar anlatan birileri vardır orada ve yahut güzel sesi olan türkücüler...

Farklı söylenir cezaevinde türkü daha içli yani, daha derinden. Alır götürür sizi başka yerlere, ama hiçbir zaman ağabeyimin o korkunç kalbine değil. Çünkü o çok kötüydü. Bir gün onu da anlatırım. Hiç susmasın öyküler!

Cezaevi zamanla özgürlüğü unuttuğumuz bir yerdi. Onu ancak görüş günlerinde tekrar tekrar hatırlardık. Hapishane yaşam alanımız olurdu. Yani bir süre dışarıda hayat olmadığına inandırırdık kendimizi. Ta ki görüş gününe kadar...

Birileri gelirdi; birileri giderdi. Ya hu derdik, “dışarısı” diye bir yer varmış. O an özgürlüğü bir kez daha ve defalarca kıskanırdık.

Biz bazılarına göre siyasi suçlulardık. Neredeyse hiçbiri bilmezdi ya da bilirdi de belli etmezdi karakollarda ve hücrelerde nasıl dayak yediğimizi.

Mesela cezaevinden çıktıktan sonra artık çocuk sahibi olamayacağımı bir doktordan öğrendim; yine başka bir hekimden yaşadığım zulümlerden sonra ciğerlerimin su topladığını...

85 yılında hapse girdim 86 yılına kadar adli suçlularla aynı koğuştaydım tıpkı siyasi suçtan yargılanan diğer arkadaşlarım gibi...

Bir sene boyunca aynı koğuşta tutulduktan sonra bize ayrı bir koğuş verdiler. Kendimize sosyal faaliyetler bulduk; hafta içinde yapılan kitap okuma saatleri gibi...

Tutuklu kalmak içimizde kalan çocukluğu öldürmedi.

12 yaşındayım babam o zamanlar Kayseri Cezaevi'nde yatmakta olan, Çirkin Kral'ın görüş günlerine gitmeyi hiç ihmal etmiyor ve o günler bir Yılmaz Güney heyecanı sarıyor beni. Babamla aramızda anlaşma yapıyoruz; ben sözümü tutuyorum sonra tutuyoruz cezaevinin yolunu bir odaya varıyoruz. Orada Yılmaz Güney gerçekten tüm gerçekliğiyle orada duruyor. Bana ileride ne olmak istediğimi soruyor ona devrimci olacağımı söylüyorum. Saçımı okşuyor ve gülümsüyor. Yanında getirdiği tahtadan oyma bir araba veriyor bana. Hapishanedekiler yapmış...

Nasıl mutlu oluyorum. Üzerine bir Yılmaz Güney fotoğrafı yapıştırıp arkadaşlarıma gösterip, “bunu bana Yılmaz amca verdi” diyorum. Kimse inanmıyor, ama ben biliyorum ya, gülümsüyorum.

Cezaevinde 1992- 97 arası mahpusluğum başlamadan önce şakağıma tüm çirkinliğiyle dokunan o emniyet görevlisinin yüzü beliriyor yüzümde, şimdi ölsem diyorum içimden asık suratla gitti derler. İnadına gülümsemek lazım. Gülümsemeye başlıyorum inadına vurmuyorlar beni, hep inadına...

Bilmem, belki de “gülümseyen ceset mi olur lan?” deyip vazgeçiyorlar öldürmekten.

Ölüm orucu

Devrimci bir yoldaş tutuklandığı için ve tüm devrimciler adına ölüme yatırdık bedenlerimizi ben de o kişilerin arasındaydım. Elli dört gün ölüm orucu tuttum. Bedenim yavaş yavaş küçüldü, ama vazgeçmedim, ta ki bir kalp taşıdığımızı anlayacakları güne kadar.

Bir keresinde ablam geldi görüşe -annem tutuklu kaldığım sürece beş yıl boyunca hiç uğramadı yanıma. Belki de beni parmaklıkların ardında görmek istemedi. Ana yüreği işte, dedim sonradan öğrendim ne acılar çektiğini- Yanıma yaklaştı bana beni sordu o derece değiştirmişti beni grev. Öz ablam bile tanıyamadı.

Ölüme yatırılan beden oruçtan çıkmış olsa bile kolay kolay yenileyemiyordu kendisini zor toparlandım. Ayaklanmak bile zordu.

Banyo günleri

Biz özgürlüğe doğru giden günleri sayarken bir yöntem bulmuştuk kendimize.

Cuma günleri banyo günleriydi ve herkes tahliyesini ona göre hesaplardı. On beş banyo günü, elli banyo günü diye. Ben kaçıncı banyo gününde çıktım, güneşe baktım hatırlamıyorum belki de hatırlamak istemiyorum.

Cezaevinden tahliye olduktan sonra her birimiz bir başka yerlere savrulduk. Zamanla koptuk birbirimizden fakat hayat tüm arsızlığıyla o son lokmayı kursağıma dizdi.

Annemin ölümü

Nereye giderseniz gidin hiçbir yol annenizin o kapıya doğru ilerleyip, “kim o” demeye bile yeltenmeden kalbine hızla dokunan bir ağrıyla gidişini size unutturamaz.

Hızlıca indi merdivenleri; kapıya uyduruk bir hava katan buzlu cama doğru yöneldi.

Sonra tek el silah sesi...

Annemi vurdular;kalbi tuzla buz oldu.

O gitti ve kimsesizliğe mahkumluğum ise hiç bitmedi.

Avê sar

2019-04-10T17:01:00.003+03:00

Önüme koyulan eteklere burun kıvırdığım ve gömleklere gülümsediğim bir çağdan geçiyordum.

“Sar, kemerli geçitlerin altından çıplak ayakla akıp giderken, onun bağırışlarını duymayan insanların arasından geçerken ağlayan adamın omzundaki çuvalda bir başka bedenden arta kalanlar vardı ya da varsayalım hikâye böyle başlamadı; o kömür gözlü çocuk avê sarı avucuna doldurup yudumlamadı. Ne güzel olurdu değil mi?
Sar'ın babası daha o doğmadan bir mayının kurbanı olan kardeşinden ayrılan parçaları omzundaki çuvala doldurmamış olsaydı. Yani mayın hiç patlamasaydı. Annesi onu doğururken öldüğü için koca bir eksiklikle yaşamasaydı Sar yahut yaşamaya mecbur bırakılmasaydı.”

Benim adım Sar; bu öykünün baş kahramanıyım. Yara almış tek transseksüel kahramanı...
Doğuşum, ölümün şahidi olduğu için annemin uçsuz bucaksız bir yolmuşum gibi bana bakışına hiç tanık olmadım. Ağrıma giden en büyük şey belki de buydu. Babam üniformasının içine hapsettiği ve asla gün yüzüne çıkarmadığı merhametini benden esirgediğinde henüz burnundan akan sümüğü elinin tersiyle silen o beş yaşındaki çocuktum. Diyarbekir'in sokaklarında yediğim pembe pamuk şekerlerin haricinde şuncacık yaşından hiçbir beklentisi olmayan biriydim sadece. Kendimi bildim bileli kız çocuğu kıyafetlerinden kaçındığım lale devrimdi çocukluğum. Mahallenin haylazıydım; maçlarda hep en çok golü atan ve en çok düşüp dizlerini kanatan.
Amcamın yanında büyüdüm. Yengem üzerimde anne rolünü üstlenen kendi halinde bir kadındı; giysileri Diyarbekir toprağı kokan. En çok o kokuyu sevdim. Önüme koyulan eteklere burun kıvırdığım ve gömleklere gülümsediğim bir çağdan geçiyordum. Kimse bana karışmıyordu. Hep öyle olacak zannetmiştim. İleride yağız bir genç olacaktım ve saçlarımı uzamadan hemen kestirecektim. Esmerliğin babana çok benziyor, diyeceklerdi. Gözlerin aynı o...

Babaannemin kurduğu yer sofralarında geleceğimi düşlerken bulacaktım kendimi ve sonra o ellerini görecektim, kışın hep çatlayan tenini, birçok şeye geç kalmışlığımı yüzüme vuracaklardı. Odama kapanacaktım sonra. Babamın polis olmanı istiyorum, bağırışları arasında geleceğime asla bir şekil veremeyecek olmanın çaresizliğini yaşayacaktım. “Çünkü biz babamla hiç anlaşamadık o benim boyun eğmemi istedi, ben dik başlı olmayı seçtim. Sanırım bizi ayıran onun otoritesiydi. Bir ipe tutundum koptu işte. Düğüm de işe yaramadı. İki yabancı olduk birbirimize.”

Erişkin biri olduğumda içimde taşıdığım erkeğe zarar vermeye çalışan bir şehirde hayatta kalma mücadelesinin içinde buldum kendimi. Bir adamla evlenmemi isteyecek kadar transseksüel kimliğimi bastırmaya çalıştı Diyarbekir. Çünkü bu şehir başkaydı. Çünkü bu şehirde senden başka herkesin sözü geçerdi. Vajinanı kollamanı söyleyen ürkek kadınlar yüzünden yanlışlıkla bekaretim giderse korkusuna kapılırdın, düşersem bir kaza olursa, diye...

Baskılar üzerimde çoğaldıkça ben de ağırlaştım. Ankara'ya nasıl gittimse, İstanbul'a da öyle kaçtım. Üzerimdeki pantolon ve gömlekten başka hiçbir şeyim yoktu. Kıştı. Açtım. Parasızdım. İşte tam da böyle kısa cümleler kuruyordum, susamayayım, diye. Susamak var ya, hele ki meteliğin yoksa ölüm gibi bir şeydi. Açlığa bir şekilde alışıyordun, ama dilin damağın kuruduysa bu bir işkence halini alıyordu.
Taksim Meydanı'nda seks işçiliği yapmam için zorlandığımda kurumuş dudaklarımın arasından çıkan ‘hayır’ yanıtıyla nasıl düştüysem yere ve ucu sivri ayakkabısından gelen darbeyi nasıl yediysem bacak aramdaki en hassas yere üzerimdeki son kıyafetim nasıl kan olduysa o kadar öldürdü beni İstanbul.
Adım Sar, bir transseksüel erkeğim...
Babaannen çok hasta, bahanesiyle Diyarbekir'e dönmek zorunda bırakılan yirmisine henüz basmamışken annesinin kardeşi tarafından, kemerle günlerce canı yakılan, kalorifere bileklerinden zincirlenen bir berfin çiçeğiyim. Üzerine türküler yakılan şehirden geliyorum Diyarbekir'den. Bedenimin ağırlığı ellisine ulaşmamışken trans erkek olduğum halde Kadın Sığınma Evi'nde yaşamak zorunda bırakılanım ben.
Sana ne yaptılar, diye soran polise tehditlerden korktuğu için, “hiçbir şey” yanıtını veren o insanım. Açlığını dindirmek için birazcık suyun içine oradan buradan bulduğu bir tutam şekeri karıştırıp içen o yağız çocuğum. Ankara'nın soğuk sokaklarında, İstanbul'un ayazında günlerce sokakta yaşayıp tacize uğrayan Sar'ım ben; çocukluğumdaki lakabımla mahallenin Çetosu, ama en çok insanım.
Akrabalarının ölüm tehditlerinden sürekli kaçan, bir telefon numarasına bile iki yıl sığınabilen, kaybettiği kimliğini bir evi olmadığı için tekrar eline alamayan bunun için, ağrılarını dindiremeyen, hastaneye bile gidemeyen, göz önünde olmaktan kaçınan ah orayım! Diyarbekir'im. Akrabasının kurşununa hedef olan, şükürler olsun sıyırıp geçti, diye gözlerinde donup kalan yaşlarla inadına gülümseyen, belki de bir ezidiyim, sesim, sessizim!

“Başka bir şehirdeyim şimdi. Bir öykü daha yazılıyor bir yerlerde. Mücadelemin kadınıyla dolaşıyorum, o bize yasak edilen sokakları. Kıskançlık giriyor aramıza. Kıskançlığın bile güzel, diyorum. Bilmiyor mu sanki, ondan başka güzeli yok! Bir de Diyarbekir işte! Ne de yakışıyor diline.”
İki defa intihara sarılmış birine bu hayatta pek az insanın şanssız olduğunu anlatamazdınız; tıpkı bana da anlatamayacağınız gibi; halen devam eden bir yolculuk benimkisi. Yalnızca bir yerlerde vurulmamayı diliyorum. Yoksa yenilmiş olurum. Yenilgiyi kabul edemiyorum. ‘En çok ne yapmak isterdin’ diye soruyor yazar. Yanıtlıyorum: Üniversiteyi okuma şansım olursa bir gün, çocuklara ve yaşlılara rehabilitasyon merkezleri açacağım ve başına kendim geçeceğim. İyiliği dinim eylemişim. Bir gün o sonsuz uykuya düşersem bilin ki, bu hayattan bir avê sar akıp gitti; sevdiği kadının saçlarına dağılarak ve geçerek Diyarbekir Kalesi'nin önünden.

*Bir transseksüel erkeğin yaşadığı gerçek olaylardan derlenmiştir. Fotoğraf Mehmet Şahin'e (xelas) aittir.

Karanlık

2019-03-23T12:18:00.003+03:00

Karanlık bazen ürkütücüdür. Aşk da karanlığı sevmez. Beni de hiç sevmedi. Çünkü ben zifiri olandım. Sadece, oyunlarımdan yorulmuş olan bir başka bedenle sevişiyormuş gibi yaptım. Kollarını yatak başlığına doğru gerip boynundan omzuna kayan diş izlerimi saydım. Hoşuma gidiyordu. Bir süre hoşuna gitti. Kavgalarımız başladığında ben pis bir ayyaşın tekiydim. Uyandığım an başlayan saçma sapan gerçeklerden birine dönüşmüştü her şey. Yatağın kenarına oturmuş ağlıyordu. O büyük gerçek tam da orada, ayak ucumda duruyordu. İnsanın canını acıtan bir duyguydu bu. Ayrılık demiyorum çünkü bizim ilişkimizde acı, serçe parmağımızdan başlayıp tüm bedenimizi sarıyordu.

Asla iyi bir çocuk olmadım. Resim kalemiyle karaladığım koyu puntolu şiirlerimin dışında zamanımı harcadığım kayda değer hiçbir şeyim olmadı. El becerilerim yalnızca dibi tutmuş vanilya aromalı muhallebilerden ibaretti.
Saçımı kazıyıp, memelerimin içini boşalttığımda hemen bir kimlik yapıştırıldı üzerime. Oysa kimliksiz olmayı da sevebilirdi insan. Ben oydum; “hiç” olmayı isteyen...
Sen karşıma çıkana kadar geçmişimi arıyordum. Beni yüzüstü bırakıp giden anamın giysilerini yakıyordum çıkmaz sokaklarda ve birkaç fotoğrafı lavabonun griliğinde infaz ediyordum. Düdüklü çaydanlığın çıkardığı o sesten sonra rafta yalnız duran ince belli bardağa sarılıyordum ve sayıyordum 1'den milyona, kaç sayı varsa. Bir kez olsun insan olacaktım yani ne bileyim,kendimden daha çok düşündüğüm biri olacaktı. Merak edecektim. Abuk subuk kıskançlıklarla dolacaktı içim ve kavga edecektim olur olmadık şeylerle.
“Keşke,” sakızını çiğnemeyecektim. İç çekmeyecektim umudun yedi tokat attığı raf ömrü bitmişlere.
Ah be kadın! Vallahi diyorum bak, vallahi sevişmeyi yüzüme gözüme bulaştırmasaydım birazcık anlasaydım seni, Tarlabaşı'nda başıma attığın o taşın kurbanı olmayacaktım. Çocukluğumu ziyan eden şiddeti seven bir adamın gölgesi altında büyümeseydim ciddi anılarım olacaktı; şöyle nargile dumanının altında sana anlatırken gülümsediğini gördüğüm... Tuhaf bir geçmişi olunca insanın; insan ya da hayvan gibi davranamıyorsun. Garip oluyorsun ya, çok fazla gülemiyorsun, bir başkasının saçını okşamaya korkuyorsun. Bi' kere elin titriyor hep. Daha erken yaşlanıyorsun. Saçlarındaki beyazlar genetiğinden uzak çıkmaya başlıyor. Bir bakmışsın, deden gibi olmuşsun. Ona benzemişsin lan! Seni en çok aşağılayana...
Terkedilmişsen eğer; annenin bakışlarını görüyorsun gözlerinin içinde ve aynalardan korkuyorsun. Bir kez bakarsam anama benzerim,diye. İnanır mısın, düştüğümde hiç kaldıranım olmadı. Dayak yedim, yaralarımın üzerine birikti enfeksiyon. “Tentürdiyot da mı yoktu lan?” diye sitem edebileceğim kimse olmadı.

Sensizliğin anlamını arıyorum günlerdir. Her şeye bir mana yüklemenin yersiz telaşındayım. En çok üzerinde taşıdığın anne kokusunu özlüyorum. Ne tuhaf,arada sırada kendini tekrarlayan bir yalnızlığın içinde buluyorum kendimi. Soğukkanlı bir babanın tokadı gibi yüzüme vuran ayrılığına hayıflanıyorum. Varlığını haketmişim gibi...
O kadar da yüzsüzüm işte. Birçok şeyden mahrum büyüyünce bir başkasında buluyormuşsun sende tamamlanmayan şeyleri.

Tekrar bir araya gelmek için dayandığımda kapına korkup arkadaşlarına harcatsan da beni. Sana kırılmamıştım. Kıran kırılmıyormuş ve sarhoşken kaç yumruğa karşılıksız kaldığını anlayamıyormuş insan. Bunu öğendim.
Ağır bir bedel ödüyorum. Koltuk altında biriktirdiğim dudak izlerimi unutma, diye sana değebilecek bedenleri öldürüyorum. Ayrılığımızdan sonra posta kutusunun üzerine yapıştırdığım notlara hiç olmazsa bir kez göz atman için dua ediyorum. Hatta erkeklerin bulunduğu katta mı, yoksa kadınların katında mı durmam gerektiğini kestiremeyenler yüzünden camiden kovulmuşluğum bile var. Her şey cinsiyet olmuş cananım. Nedendir bilmiyorum.

Not:
“Susmanın ağırlığını üzerimde taşırken elimde kalan son şeyin kimsesizlik olduğunu anladım. Sensizlik yani...”
“O da neden âşık olduğunu soranlara şunu söyledi: Fena bir şey yapmak istedim. Canımı yakmasına izin verip yaşıyormuşum gibi davrandım.Aşk ikimize göre farklı bir şeydi. Sen hakkıyla yaşıyordun; ben ise, haksızlığımla...
Belli bir tanımı yoktu yani belirsizdi. O yüzden ayırdı yollarımızı. Çok bencildi, ama ufak tefek şeyler diye biriktirdiğimizi yüzümüze kusana kadar tüm tuhaflığıma rağmen doğru dürüst biri olmayı becerdiğimi gösteriyordu. Aşk, belki de beni seviyordu.Ta ki; mutedil rüzgârda balkonda yaşlanırken, “Fakat ah! Bir yalnızlık kaldı bana. Ondan sonra metruk bir ev, boş bir sandalye, lekeli bardakta unutulmuş bozuk rakı ve sırt çevrilen bir kapı...”

Cananım, aslında her şey benden önce olmuştu, sevgisiz bir sevişmeden sonra dünyaya gelmiştim sonra sadece bana ait olan tek kişilik bir oda bulmuştum kendime. Yalnızca beşikten düştüğüm için bedenime yerleşen epilepsi nöbetlerimi taşımıştım ceketimin iç cebinde. Sen karşıma çıkınca afalladım tabi. Tek kişilik dünyamdan çıkıp yalnızca sana soyununca bir süre sonra üşümeye başladım. Üşümenin ne olduğunu bilene ısınmayı kolay kolay öğretemezsiniz bunu anladım.

Sana yazdıklarımın iki sayfayı geçmesini istemedim. Eğer beni affedersen değişemeyeceğimi bilmeni isterim. Belki bir ihtimal uyku saatlerim bozulur, ayarını bir türlü tutturamadığım kıskançlıklarım devam eder ve sevişmeyi yine yüzüme gözüme bulaştırırım ama sanma ki yüreğim senin için atmaz bir gün. Seni ilelebet seveceğim (ya da say ki tezgâhın üzerinde yorgun zamanı yaşayan unutulmuş bir saksı menekşeyim avuçlarını bekleyen).

“Abla”ya Göre Hâl ve Gidiş 65 (Tanrı Olmak ya da Olmamak-3)

2019-01-21T21:16:00.003+03:00

“Abla”, filmleri gönlünde ayrı yer tutan, güvenlik kameraları dükkânında kısacık görünüp bir kaç satır da konuşan M. Night Shyamalan’ın son filmi Glass’ı izler. “2000 yapımı Ölümsüz (Unbreakable), 2016 yapımı Parçalanmış (Split) filmlerinin süper kahramanlarına kıyamamış da James McAvoy, Bruce Willis, Samuel L. Jackson’ı yeniden bir araya getirmiş” diye düşünüp bir hayal kırıklığı girdabına kapılmak üzereyken “abla” filmin, içten içe derin bir başka mesaj taşıdığını keşfeder.

Bir ışığa çıkıp bir karanlığa dönen, teki canavar bir kaçı kötülük tezgâhlayan yirmiden fazla kimlikle ortalarda dolanan, dokuz yaşına takılıp kalmış Kevin ile Cam Adam’ın yarattığı tren kazasından tek sağ kurtulan, iyilik peşinde Dunn karşılaşır. Kazadan sonra kazandığı, Spielberg’in Azınlık Raporu’ndaki kızı –P. K. Dick romanından esinlenilerek, önbilici, kâhin anlamına precog’u- anımsatır biçimde, dokunduğu insanlarla ilgili görüntüler aracılığıyla Dunn, dört genç kızı kurtarır.

Bir seri aksiyon sonrası kapatıldıkları ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde, sürekli uyutulmakta Cam Adam’la birlikte terapi görürler. Bir kadın doktor, üçünü “aslında olağanüstü yetenekler taşımadıklarına, sadece buna inandıklarına” inandırmaya çalışır.

Cam Adam’ın düzenlediği gösterişli finalde, bileklerinde birer yonca dövmesi bulunan, aralarında kadın doktorun da bulunduğu özel eğitimli birlik her üçünü de, bir bakıma ikna etmekte, pek zorlanmaz. Operasyon sırasında, “Aramızda” der kadın, “tanrıların dolaşmasına izin veremeyiz”.

Tanrı olmak ya da olmamak üzerine üç yazı: Az gelişmiş bir toplumu, iyilikten yana ufak dürtmelerle gözleyen bir grubu anlatan Tanrı Olmak Zor İş isimli kitap; bilgisayar oyunu yazarken kahramanlarına sunduğu fazla seçenek yüzünden çıkmaza saplanan Stephan’ı anlatan Bandersnatch isimli TV dizisi; bir de tanrısal üstünlüklerinin farkında olup vazgeçmeleri beklenen süper kahramanları anlatan film, Glass.

“Size şah damarınızdan daha yakınız”, “DNA’nızın boyutlar arası kısmında tanrı parçanızı taşıyorsunuz” ifadeleri üzerine, yaşamının son on beş yılında, “kendi tarikatının biricik şeyhi ve müridi” sıfatıyla “abla”, kendi tanrısallığının peşinde.

21 Ocak 2019 sabahı gün doğmadan az önce Kova ve Aslan’da gerçekleşen dolunay tutulması sayesinde, benzeri astrolojik olaylarda, tüm tutulmalarda olduğu gibi rahmetin (kozmik enerji aktarımı), kendisini özgürce ifade etmekten geri tutan, çoğu kendi yaratımı korkularından bir parça daha özgürleşeceği bilinciyle “abla”, bin bir emekle, bir o kadar gayretle günü geldiğinde, kendi tanrısallığına kavuşacağının bilincinde…

“Abla”ya Göre Hâl ve Gidiş 64 (Tanrı Olmak ya da Olmamak-2)

2019-01-21T21:14:00.001+03:00

İngiliz bilimkurgu dizisi Black Mirror’ın, “abla”nın da çok beğenerek izlediği 19 bölümü ardından, epey zaman sonra, 28 Aralık 2018’de yayınlanan Bandersnatch interaktif formatta:

Netflix abonesi kızı, HBT seminerinde duyup yeni bölümün peşine düşmüş annesi “abla”nın, hevesini kursağında bırakan bir açıklama yapar; “Telefonuna indiriyorsun, olay akışına göre sunulan seçenekleri tıklayıp farklı sonuçlara vararak izliyorsun”.

Hakkında yazılanları okudukça daha da meraklanan “abla” 2019 Ocak’ı ikinci yarısında bir gece, izlemek için iyi bir bilimkurgu ararken birden Bandersnatch ile karşılaşır!

Kendisi gibiler için film sitelerine konduğu anlaşılan beş saatlik filmin, sürükleyici ilk üç saatinden sonrası, aralara farklı sonuçların serpiştirildiği, izlenmesi zor tekrarlardan ibaret. Bu noktada “abla” meraklısına, kendisi gibi yapmayıp orijinal biçimiyle izlenmesini önerir.

“Abla” kendisine gerekeni almıştır:

1984’te İngiltere’de bir delikanlı, Stephan, -yazarı daha çok, kendisine ilaç veren karısının kafasını kesmesiyle tanınan- tuhaf kitap Bandersnatch’i bilgisayar oyunu haline getirmeye niyetlenir. İlk görüşmede, hayranı olduğu bir tasarımcının, Colin’in de aralarında olduğu firmayla yaptığı anlaşmada verdiği iki farklı yanıt, ofiste ya da evinde çalışma kararı, iki farklı şekilde sonuçlanır.

“Abla”, “Gerçek hayatta da olduğu gibi,” diye düşünür, “aldığımız her karar, yaptığımız her seçim farklı sonuçlara ulaşmakta… Bir ihtimal farklı boyutlardaki varoluşlarımız, diğer yaşam deneyimlerimiz de benzer biçimde şekillenmekte, gerçekleşmekte.”

Bu arada Stephan’ın, çocukluğuna ait, annesinin ölümüyle bağlantılı travması, psikiyatrı denetiminde ilaç kullanmasını gerektirir; baba ise, bir bakış açısına göre oğluna fazlaca düşkündür. Patron da boş durmaz, oyunun yılbaşına yetişmesi için yaptığı baskıyı artırdıkça artırır. Böylece geçmişi ile geleceği arasında sıkışıp bunalırken Stephan’ın, bir anlamda “tanrısı olduğu” kahramanlarının seçeneklerini artırması, oyunun çıkmaza girmesine neden olur.

Bunalım anında peşine takıldığı Colin, -bir seçenekte rızasıyla, diğerinde onun adına seçim yaparak çayına attığı- uyuşturucu etkisindeyken Stephan’a, birbirimize bağlı olduğumuzu, yaptıklarımızın her birimizi etkilediğini, zaman göreceli olduğundan geçmişimizi değiştirebileceğimizi ve özgür irade olmadığını anlatır. Labirentten kurtulamayan Pac Man’ın, PAC = Program And Control demeye geldiğini, sistemin de aynı şekilde, bizden beklentisinin tüketimden başka bir şey olmadığını söyler.

Colin’in “Mirasım” diyerek Stephan’a tanıttığı bebeği, –bir seçenekte- genç bir kadın olarak görünür. Pearl, hayata geçirilmemiş Bandersnatch’i bulur, ilgi duyar ama çalışmaları tıkanınca önce bir bardak su döktüğü klavyeyi alır, ekranı parçalar.

Stephan’ın dibe vurduğu bir zaman aralığında tavana bakıp “Orada biri var biliyorum, bir işaret gönder” diyerek yalvarmasına cevaben bilgisayarının ekranında beliren, sonrasında kimsenin bir anlam veremediği “Netflix bir eğlence platformudur” mealindeki yazı, “abla”nın en eğlendiği bölümdür.

“Abla”ya Göre Hâl ve Gidiş 63 (Tanrı Olmak ya da Olmamak-1)

2019-01-21T21:12:00.001+03:00

İthaki Yayıncılık, Bilimkurgu Klasikleri serisinden, “abla”nın çok beğendiği –Tarkovsky’nin Stalker filmine esin kaynağı olmuş- Uzayda Piknik’in de yazarı, Arkadi ve Boris Strugatski kardeşlerden, Tanrı Olmak Zor İş:

Kitap, fiziki açıdan Dünya’nın aynısı, Dünya’ya bin yıl, bin parsek uzaktaki bir gezegendeki, okuma yazma bilenlerin linç edildiği Arkanar Krallığı’nın gelişimini gözlemlemeye gelmiş, olayların akışını etkilemeksizin elinden geldiğince aydın kurtarmaya çalışan, Don Rumata adı altında Anton’un tanıklığını anlatır.

Sayfa 46’dan; “… Rumata acıyla güldü. ‘Biz beklerken,’ dedi, ‘planlarken ve amaçlarken, bu hayvanlar her gün, her dakika insanları yok edecekler.’

‘Anton’ dedi Don Kondor. ‘Kâinatta hâlâ gitmediğimiz ve kendi tarihini yaşayan daha binlerce gezegen var.’

‘Ama burası farklı: Buraya geldik, buradayız!’

‘Evet, geldik. Ama adalete susamışlığımızı, öfkemizi tatmin etmek için değil, bu gezegendeki insanlığa yardım etmek için. Eğer zayıfsan gidebilirsin. Evine dön. Nihayetinde gerçekten de çocuk değilsin; görevi kabul ettiğinde burada ne göreceğini biliyordun.

… ‘Ben de şahsen bütün bunları yaşadım. An oldu, bu güçsüzlük ve alçaklık duygusu, bu utanç, dayanılmaz oldu. Daha güçsüz olan bazıları bu yüzden akıllarını kaybettiler, bunları Dünya’ya geri gönderdik ve şimdi tedavi ediyoruz. Dostum, en korkunç şeyin ne olduğunu anlamak için on beş yıl gerekti bana. İnsan yüzünü kaybetmek korkunç bir şey, Anton. Ruhunun kirlenmesi insanlıktan çıkarıyor. Biz burada tanrıyız, Anton; bu gezegenin insanlarının imgelemlerinde, efsanelerinde yarattıkları, kendilerine benzer tanrılardan daha akıllı olmalıyız…”

Kitabın arka kapağındaki tanıtım yazısının altında italik harflerle, “abla”yı derin düşüncelere salan biçimde, “Tanrı Olmak Zor İş, neden tanrı olunmaması gerektiğinin bir panoraması.” denilmekte.

Soluk

2019-01-16T16:33:00.001+03:00

Öyle ertelendik ki sevgili, yakamızı bırakmadı hiç milletin cinsiyet kalıpları.

Bu kez fazla bekletmedim. Tamam, biliyorum, yine kış ayına rastladı gelişim. Kar, tufan, paçalarım çamur, kabanım ıslak, yüzüm ter içinde...
Sana yıllar önce bugünün tarihini verip geleceğimi söylemiştim. Bak geldim! Seni hiç bu kadar zayıf görmemiştim. Ellerini tutmaya kalkışsam un ufak olacak, diye sevgilinin ödü koptu. Bizi bir saniye yalnız bıraksın diye içimden bildiğim tüm duaları okudum hepsi yarım yamalak...
Belki de bu yüzden kabul olmadı. Beklenti işte!
Devrimci gülüşümü getirdim uzaklardan. Öpüşürken daha iyi hissettiğin soluğumu ve tüm arkası yarında son bulan aşklara inat, sol yanımı. Gözlerinde kalan sarılık ve ay ışığında bir halta yaramayan gölgemin utancıyla girdim o soğuk odaya. Çokça Oğuz Atay okudum sırf sen seviyorsun diye tutunamayanlara tutundum. Olric ile albayın muhabbetlerinde ince belli bardaktaki demli çay aroması oldum. Bir gün senden af dilemeye cesaretim olursa diye saçma sapan otomobil posterleri biriktirdim. Yokluğunda seninle tekrar hayata döneceğim günü bekledim. Sensiz geçen son beş yılda,ipsiz sapsız biri olup çıktım ve anladım ki birinin yaşaması bazen bir başkasına bağlıymış. Ne çok şey öğretti bana yokluğun; mesela Özdemir Asaf sevmeyen ben; şiirlerini ilmek ilmek işledim dilimin tatlı tarafına. Onun söylediği gibi yaptım. Düşlerin, sevi'nin ve saygının giysilerini maviye boyadım. Ayrılığın gömleğini ise kara çizdim.
Tanıştığımız mevsimi hatırlamıyorum, ama mutlaka güzdü ve sen güze inat, hafızamdan asla silinmeyecek olan o ilk gülümseyişteki gamzelerini koydun avucuma. Sonra üzerindeki paltonun parlement rengini, dudaklarının arasındaki sigaranın filtreye yakın yerini, kirpiklerinin uzun bir yol gibi uzanan eşsiz kıvrımını -ki onlar benim kasidemdi.-
Bir kahvaltıydı sanırım masaya ilk oturuşumuza sebep olan ve kahvelerimizi yudumlayışımız ilk öpüşmemizin hemen ertesiydi. Acelen vardı. Gitmek zorundaydın. Otobüsün hangi saate rastlayan seferine yetişmeye çalışıyordun kim bilir? Acemiydim. O gün durağa doğru birlikte yürümedik, ama ben o günden sonra hep senden önce vardım bekleyeceğin kaldırıma.

Uzaklaştım ve yıllarca bir kitap kahramanıyla yaşadım. Nevi şahsına münhasır kitapçı dükkânlarının içinde dolaşıp Olric'i aradım. Bulamadım. Bir şansım daha olsaydı emin ol, durdururdum zamanı. Kadıköy'de hep yazarların ve şairlerin mekânı olan o pastanede ellerime vuran heyecanla beklerdim seni. Sen hiç saçların dökülmemiş, kirpiklerin rüzgâra karışmamış, beyaz bez spor ayakkabılarını kapı eşiğinde unutmamışsın gibi sarılırdın bana. Ben, saçma sapan hatalar yapmamış, seni bir sonbahar akşamı kapı dışarı atmamış ve her şeye rağmen merhametinin karşısında ezilmemiş gibi serilirdim çıplak sırtına.
Son evrede olduğunu söylediler. Beş para etmez biri olduğum için bunu başkalarından duydum. “Görsen tanıyamazsın,” dediler. “Soluğunu hatırlarım,” dedim. O son nefes kesilmeden yetişirsem onu avuçlarımda saklarım.
Sana gelene kadar kaç şehrin tuhaf yalnızlığından geçtim? Kaç çocukluk eskittim? Kaç kere yaşlandım? Kaç kere öldüm? Kaç kere dirildim? Dayak da yedim. Yere de serildim. Yine de kalktım. Kaç tren çıktı raydan ve kaç otobüs otobandan? Kaç kere fırladım otomobilden?
Geldim bak! Yüzüne yüzümü sürmeye geldim. Biri var yanında. Bana çok yabancı, ama zor günlerinde benim aksime hep yanında olmuş ve sen uyurken sürekli ağlıyor, ben ağlamaya bile utanıyorum. Birileri buna aşk demiyor. Çünkü her şeyin belli kalıpları varmış gibi yaşıyorlar.
Oysa benim hikâyem başkaydı. Kaçtım. Hep kendimden...
Sana karşı olan duygularımı yalanlayıp durdum. Sevişirken bile...
Gülümsüyordun. Gülümseyince bırakamıyordum seni. Öyle ertelendik ki sevgili, yakamızı bırakmadı hiç milletin cinsiyet kalıpları. Alnımızda bir etiketmiş gibi taşıdık; bize dayatılan ne varsa. Annem, “askere gideceksin,” diye tutturdu. Eğitimimi yarım bıraktım. Babam, hal ve hareketlerimden rahatsızlık duydu; gelinlikli bir kadını koynuma soktular. Evlenmek deniliyormuş buna. Kendi hayatımın başkaları tarafından nasıl yok edildiğine tanık oldum. Sonra İstanbul'da sana aktım. İnanamadım. Hani alışkın değilim ya ondan. Ailem seni öldürmekle tehdit etti; haberin olacak diye ödüm koptu. Bir akşam işten eve geldiğin vakit o büyük kavgayı çıkardım ve kovdum seni. Sırf ölme diye. Şimdi bir hastane odasında o boş yatağa bakıyorum. Kimse inanmayacak biliyorum son solukta beni öptüğüne...
Sevgilin ıslak toprağın üzerine hercai menekşesi ekerken, arada bir onun bana yönelen bakışlarına aldırış etmeden, düştüğüm yeri, mermerini okşuyorum. Sabahattin Ali, senin bir ikindi vakti çıktığımız balkonda kulağıma fısıldadıklarını söylüyor:
Bu sükût, çiğnenen bir muhabbetin yasıdır.

“Abla”ya Göre Hâl ve Gidiş 62 (İçindeki Burhan Altıntop ile Yüzleşmek)

2018-12-26T08:47:00.001+03:00

2004’te yayına başlayan çok beğendiği TV dizisi Avrupa Yakası’nın 140’lı bölümlerine geldiğinde “abla”, halâ, en fazla Engin Günaydın’ın canlandırdığı Burhan Altıntop karakterine tepki duyduğunu fark eder:

Yüzsüz, açgözlü, saygısız, saldırgan, haddini bilmez… Pek çok olumsuz karakter özelliği arasında “abla”yı en fazla rahatsız eden, haddini bilmez’lik:

Sınırları, alanı üzerinde epey mesai yapmış “abla” haddini bilir; o kadar ki, bildiği belirlediği sınırlar sonunda kendisini, içinde sonsuzca özgür, hatta mutlu olduğu bir eve kapatır: Üst üste birkaç gün, yazar, minikartlarına boncuk dizer, okur, örer, müzik dinler… Sonra bunalır, arada sevinçle karşıladığı torun nöbeti çıkmazsa, “insanlarla bir arada olmam gerek” ihtiyacıyla sinemaya, alışverişe, en sevdiği Tahtakale’ye gider, arkadaşlarıyla buluştuğu da olur. Sonra yalnızlığı özler yine birkaç gün eve kapanır.

Fiziksel sınırları bu gibi görünse de “abla”, son zamanda Nesin Vakfı’na yaptığı gibi, yardım amaçlı minikart üretip, yazılarıyla da ihtiyacı olduğunu düşündüğü / sandığı insanlara ulaşmaya çalışır.

Asıl niyeti, elinden gelenin en iyisini yaptığı duygusuyla ürettiklerinin kendisini mutlu ettiği bu tek kişilik hapishanenin, özgürlüğünü yitirme korkusunun sağlamlaştırdığı metafiziksel sınırları dışına çıkmak, çıkabilmek. Kapının açık olduğunu bilmesi yetmez, buna razı gelmesi, hayatında değişikliklere, yeni insanlara izin vermesi gerekir.

Açıklanması imkânsız, yüksek özgüveniyle Burhan Altıntop’un ise hiç sınırı yok; yalakalık kısa gelmişse, “ağzını yüzünü dağıdurum bak!” tehdidiyle yol alır. Enkarnasyonları boyunca, her birimiz gibi, defalarca Burhan Altıntop olmayı deneyimlediği kesin “abla”nın yol alıp, duvarlarını kendisinin ördüğü duygusal hapishanesinden çıkabilmesi için, görünen o ki, içinde gizlenmiş Burhan Altıntop’la yüzleşmesi, hoş görmesi, sevmesi gerekli, kim bilir?

“Abla”ya Göre Hâl ve Gidiş 61 (Roma ve Ölü Doğan Bebeğe Veda)

2018-12-26T08:45:00.002+03:00

Kız kardeşinin demesine göre festivale yetişemeyen, Alfonso Cuaron’un yönettiği 2 saat 15 dakikalık siyah beyaz Roma’yı, kızı ve damadıyla Netflix’ten izleyen “abla” çok etkilenir. ‘70’li yıllarda Meksika’da, bir doktor dört çocuklu ailesini terk eder; karısı kendi trajedisiyle başa çıkmaya çalışırken, hizmetçilerden, yerli Cleo, iktidar tarafından sokak dövüşlerinde kullanılmak üzere gladyatör gibi yönlendirilip eğitilmeye özendirilen sevgilisinden hamile kalır ama baba, çocuğu da kadını da reddeder.

Evin, geniş toprak sahibi bir ailenin üyesi görünse de ekonomik açıdan zorlanan sahibesi ile annesinin desteğinde hamileliği sürerken Cleo, anneanne ile beşik alışverişine gittikleri sıra patlayan sokak olayları sırasında bebeğinin babasının cinayet işlediğine tanık olur, yaşadığı şokla doğum başlar. Yollar olaylar yüzünden tıkalıdır, Cleo hastaneye zamanında yetiştirilemez, bebeği ölür doğar.

Sarılıp göğsüne konan minik kız ile annenin vedalaşması, gidişine rıza göstermesi, izin vermesi beklenir. Bunun öneminin farkında “abla”, ülkesi doğumevlerinde benzer bir uygulama olup olmadığını düşünür.

Yaşamını depresyonda sürdürürken Cleo’nun, asıl travmasıyla yüzleşip dile getirerek normale dönebilmesi için ailenin deniz kıyısına bir yolculuk yapması gerekir.

Doğru anlatılmış filmin, Cleo’nun akşam saatlerinde yürüdüğü cadde çekiminde olduğu gibi şahane uzun planları da muhteşem güzellikte.