กุ้ง หอย ปู ปลา เต่าที่ใช้เลี้ยงชนิดต่างๆ (เน้นแปลกๆนะครับ)

ปลาอามาทัส คมเขี้ยวสยองใต้น้ำลึก

2014-06-01T00:44:00.005-07:00

ปลาอามาทัส (ชื่อวิทยาศาสตร์: Hydrolycus armatus) ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาฟันสุนัข (Cynodontidae) ในอันดับปลาคาราซิน

รูปร่างคล้ายกับ ปลาสคอมบิรอยด์ (H. scomberoides) มาก ซึ่งเป็นปลาที่อยู่ในสกุลเดียวกันมาก ต่างกันที่ปลาอามาทัสมีครีบทุกครีบเล็กกว่า และมีสีแดง ครีบไขมันสีส้มเข้ม หัวมีขนาดใหญ่กว่าและหักลง ไม่ชี้ขึ้นเหมือนปลาสคอมบีรอยด์ และลำตัวเป็นสีเหลืองทองในปลาขนาดเล็ก แต่จะเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวเมื่อปลามีขนาดใหญ่ขึ้น นอกจากนี้แล้ว จุดเด่นที่สำคัญคืออีกประการหนึ่งคือ เมื่อปลาโตเต็มที่ เขี้ยวคู่ล่างที่กรามล่างจะยาวแหลมออกมาจากปากอย่างเห็นได้ชัดนับว่าเป็นปลาที่มีฟันเขี้ยวใหญ่และแหลมคมที่สุดสำหรับปลาในวงศ์นี้

ขนาด: ประมาณ 30-60 เซนติเมตร หรือมากกว่า ลักษณะ: รูปร่างใกล้เคียงกับ สคอมบิรอยด์(Hydrolycus scomberoides) มาก แต่ต่างกันที่ครีบทุกครีบจะเล็กกว่า และมีสีแดง ครีบไขมันสีส้มจัด หวัมีขนาดใหญ่กว่า และหักลง ไม่ชี้ขึ้นเหมือนสคอมฯ และลำตัวเป็นสีเหลืองทองในปลาขนาดเล้ก แต่จะเปลี่ยนเป็นสีเงินวาวเมื่อปลามีขนาดใหญ่ขึ้น

ลักษณะอุปนิสัย: เป็นปลาดักล่าเหยื่อชอบลอยตัวนิ่งๆกลางน้ำ นิสัยไม่ขี้ตื่นตกใจง่าย และไม่กระโดด และดุกว่าราฟิโอดอน และ สคอมบิรอยด์

การเลี้ยง: ไม่ยากมากนัก การเลี้ยงก็แบบปลาปกติทั่วไปไม่ต้องมีอะไรพิเศษนัก ตู้ก็ควรมีเนื้อที่ใหญ่ประมาณ 48-60 นิ้ว เพื่อให้ปลาใช้ในการจับเหยื่อ อาจจะมีขอนไม้ให้ปลาหลบ หรือจะปล่อยโล่งๆก็ได้

อาหาร: เป็นปลาที่ชอบเหยื่อแบบมีชีวิต ยากมากที่จะฝึกให้กินพวกของตาย ควรให้อาหารประเภทปลาเหยื่อพวก ปลากัด ปลาสอด ปลาทอง ปลาไน

แทงค์เมท: สามารถรวมกับปลาที่มีขนาดใหญ่กว่าได้หลายชนิด เช่น พวกเทเมนสิส ออสซีราลิส เสือตอ กระเบนต่างๆ หลีกเลี่ยงการเลี้ยงปลาที่มีขนาดเล็กกว่า เพราะอาจถูกทำร้าย หรือจับกินได้ เพราะอมาทัสมีปากที่กว้างมาก สามารถกลืนปลาที่มีขนาดใหญ่ได้

credit :

http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=115&action=view

http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B1%E0%B8%AA

ปลาหมอ แรมโบลิเวีย (Microgeophagus altispinosus, Bolivian Butterfly Cichlid )

2010-09-24T07:05:00.000-07:00

ปลาหมอแรมโบลิเวียมีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า microgeophagus altispinosa (Haseman, 1911)
มีชื่อทางการค้าว่า Bolivian Butterfly Cichlid
ชื่อ altispinosa เป็นภาษาลาติน แยกออกเป็น 2 คำคือ
Altus แปลว่าสูง และ Spinosus แปลว่าลักษณะที่เป็นหนาม รวมสองคำแล้วแปลว่า “ปลาที่มีครีบกระโดงสูง”
(พิชิต ไทยยืนวงษ์ /มหัศจรรย์พันธุ์ปลาหมอสี พิมพ์ครั้งที่ 1 ISBN 974-90016-2-1 หน้า 82)
โดยเมื่อถูกพบครั้งแรกได้ถูกตั้งชื่อว่า Crenicara altispinosa
ด้วยลักษณะที่คล้ายปลาหมอ รามิเรซ และพบกระจายอยู่ในประเทศ โบลิเวีย จึงถูกตั้งชื่อทางการค้าว่า “ปลาหมอแรมโบลิเวีย”
ลองเอาชื่อวิทย์ของปลาหมอแรมโบลิเวียมาหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตดู
พบว่าปลาที่สายพันธุ์ดีนั้น สีสันสวยงามกว่าที่คิดไว้มาก
แต่ที่เห็นในบ้านเราจะไม่สวยแบบนี้ อาจเพราะสายพันธุ์ที่ได้มาไม่ดีเพียงพอ
ทำให้ครีบเครื่องครีบต่างๆ ดูหงิกงอ สีสันที่ควรสว่างสดใจ
กลับกลายเป็นเพียงรอยปื้น สีน้ำตาลกระจายไปทั่วลำตัว หัวและหน้าของปลา

อีกประการหนึ่งคือ ฟาร์มที่เพาะพันธุ์ไม่ได้สับสายเลือดของปลา
ทำให้ปลาเลือดชิด ผลผลิตออกมาไม่สวยงามเหมือนที่ตลาดคาดหวังไว้

ปลาหมอแรมโบลิเวียที่สวยนั้น พื้นลำตัวต้องเป็นสีเนื้ออมเทานิดๆ
ส่วนแก้มและแผ่นปิดเหงือกจะมีสีเหลือบฟ้า-เขียวสะท้อนแสง
ตรงช่วงหน้าจนถึงกลางลำตัวควรเป็นสีเหลืองออก ไปจนถึงเหลืองเกือบเข้ม
เมื่อถึงช่วงผสมพันธุ์สีตรงที่ว่านี้จะเข้มขึ้นไปอีก
จนทำให้ผู้ซื้อเอือมระอา หมดอาลัยตายอยาก จนไม่สนใจปลาตัวนี้อีกเลย
บริเวณดวงตาจะมีแถบสีดำพาดผ่านดวงตาทั้งสองข้าง
ตรงกลางลำตัวปรากฏจุดปื้นสีดำขนาดใหญ่ อันเป็นสัญลักษณะของปลาหมออเมริกาใต้หลายๆ ตัว
บริเวณกลางลำตัวช่วงท้าย ไล่ไปจนถึงหางปลาจะมีลายเส้นสีน้ำตาลอ่อนพาดไป-มาจนถึงโคนหาง
เหลือบของเกล็ดเมื่อกระทบแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาจะมีเหลือบสีฟ้าบางๆ ดูสวยงามมากทีเดียว

ครีบกระโดงต้องสูง ตรงสง่า ก้านครีบแข็งสามก้านแรกจะมีสีดำสนิท
ส่วนครีบถัดจากนั้นจะมีสีเหลือบเหลือง มีเส้นสีขาวที่ด้านของครีบกระโดง และขลิบด้วยแถบสีชมพูเข้มอีกที
ด้านท้ายสุดของครีบกระโดงจะมีสีออกส้มและมีจุดสีฟ้าสว่าง
ด้านครีบอกจะมีสีชมพูสด ครีบอกจะมีแถบเส้นสีขาว-ฟ้าพาดผ่านประมาณ 4-5 เส้น
ส่วนครีบก้นจะมีสีชมพูเข้ม มีจุดสีขาว-ฟ้า กระจายอยู่ด้านท้ายของครีบ เหมือนช่วงท้ายของครีบกระโดงหลัง
ครีบหางมีลักษณะใส มีก้านครีบพากผ่านไปมาเป็นรูป ตัว วี ในแนวนอน
ขอบบน-ล่างของครีบหางจะมีแถบเส้นสีชมพูเข้มเป็นแนวอยู่ทั้งบนและล่าง
เมื่อปลามีอายุมากขึ้น
เส้นที่ว่านี้จะยาวขึ้นจนเป็นเหมือนเปียสีชมพูเข้มสด ดูน่าหลงใหลมากๆ
ปลาหมอแรมโบลิเวียไม่ใช่ปลาใหญ่โตอะไร ขนาดตัวผู้โตเต็มที่ส่วนใหญ่ก็ราวๆ 3.5 นิ้ว ส่วนตัวเมียเล็กกว่าเล็กน้อย

การแยกปลาเพศผู้-เมียไม่ยากนัก ดูได้จากเครื่องครีบ และสีสันของปลา ที่มีครีบยาว สีเข้ม ก็ตัวผู้
ส่วนตัวที่สีอ่อน เครื่องครีบเล็กและไม่ยาวก็ตัวเมีย
ตัวผู้มักมีขนาดใหญ่กว่า ส่วนตัวเมียเมื่อพร้อมผสมพันธุ์ส่วนท้องจะอ้วนขึ้น
ผู้เพาะพันธุ์ส่วนใหญ่มักเลี้ยงรวมกันหลายๆ ตัว เพื่อให้ปลาจับคู่

เมื่อปลาจับคู่จะแยกปลาออกมาใส่ไว้ในตู้เพาะ ภายในตู้มีเพียงกรองฟองน้ำ
หาที่หลบซ่อนเพื่อให้ปลารู้สึกปลอดภัยเช่น ขอนไม้ผูกติดกับต้นไม้
จัดวางหินแผ่นเรียบวางลงไปแถวๆ ขอนไม้ หรืออาจจะใช้กระถางดินเผาก็ได้
มื่อปลาทั้งคู่พร้อมผสมพันธุ์แล้ว ปลาทั้งสองจะช่วยกันทำความสะอาดแผ่นหินหรือวัสดุจมใต้น้ำ
ปลาตัวเมียจะวางไข่อย่างเป็นระเบียบก่อน จากนั้นปลาตัวผู้จะเข้ามาฉีดน้ำเชื้อเพื่อให้ไข่เกิดการปฏิสนธิ
กิจกรรมสวาทใช้เวลาซักพัก เมื่อเสร็จสิ้นพ่อปลาจะออกไปเฝ้าระวังภัยรอบๆ
ส่วนแม่ปลาจะเฝ้าบริเวณไข่ และใช้ครีบพัดโบกให้ไข่ได้รับออกซิเจน

แม่ปลาสามารถวางไข่ได้ถึง 200 ฟอง
การที่เอาขอนไม้วางบังไว้ที่ด้านหน้าของหินที่ปลาวางไข่ เป็นการป้องกันปลาตกใจกินไข่
เนื่องจากเมื่อปลาวางไข่จะค่อนข้างมีการระวังภัยสูง หาสถานที่เพาะพันธุ์มีสิ่งรบกวนมาก
แม่ปลาอาจเครียด และรู้สึกไม่ปลอดภัย จนกินไข่ปลาเสียหมด
การเลี้ยงปลาหมอ แรมโบลิเวีย นั้นไม่ยาก ไม่ง่าย

อันดับแรกเลยคือมักมีคนบอกว่า แรมโบลิเวีย นั้นอยู่ดีๆ ก็ตายจากกันไป
ข้อนี้ผมเคยได้ยิน แต่ไม่เคยประสบกับตัวเองนะครับ
ข้อสังเกตแรกคือ ก่อนซื้อ เราได้ดูสภาพของปลา ขณะที่อยู่ที่ร้านหรือไม่
ว่าสภาพในตู้นั้น น้ำดี มีระบบกรอง สภาพปลาโอเค ไม่หอบ ไม่แอบ ครีบว่ายไม่ห่อ ปลากินและขับถ่ายดีหรือไม่
ก่อนซื้อ ควรถามทางร้านว่า ให้อาหารอะไร ให้ล่าสุดเมื่อไหร่ นั้นจะเป็นตัวบ่งบอกถึงพฤติกรรมของปลาที่เราจะรับมาเลี้ยงได้อย่างดี

ทางที่ดี ขอให้เจ้าของร้านให้อาหารสักเล็กน้อย เพื่อเราจะได้ดูว่าปลาตื่นตัวดีไหม แต่แนะนำให้น้อยๆ พอนะครับ
พอเห็นว่าปลาสภาพดีแล้ว ก็บอกจองเอาไว้ได้เลย เดี๋ยวมาเอา ทิ้งเวลาซัก 3-4 ชั่วโมง
เพราะการขนย้ายปลาในขณะที่ปลาเพิ่งกินนั้นเป็นเรื่องที่ไม่ควรอย่างยิ่ง
เพราะไหนจะต้องโดนไล่ตัก ใส่ถุง อัดอ๊อก และถูกเราหิ้งปุเลง ปุเลง ไป-มา
กว่าจะได้ปล่อยปลามีหวังปลาคงท้องอืด เครียด และไม่พร้อมสำหรับการปรับตัวแน่ๆ ครับ

ขอให้น้ำสะอาดเหมือนการเลี้ยงปลาเล็กทั่วๆไป นักเลี้ยงปลาส่วนใหญ่ชอบเลี้ยงปลาชนิดนี้ในตู้พรรณไม้น้ำที่หนาแน่นซักหน่อย
มีที่หลบซ่อนให้ปลา แต่จะเลี้ยงในตู้ที่ไม่มีต้นไม้น้ำก็ได้เช่นกัน
ใส่ขอนไม้ กระถางดินเผา หินหลายๆ ขนาดลงในตู้ก็ย่อมได้
ในธรรมชาติ ปลาหมอแรมโบลิเวียกินอาหารจำพวกเนื้อสัตว์ เช่นตัวอ่อนของแมลงน้ำ ที่อยู่ในสายน้ำรวมไปถึงพวกที่ซุ่มซ่อนในพื้นทราย

พฤติกรรมที่น่ารักในการหากินของมัน ทำให้ผู้เลี้ยงต่างหลงใหลกับวิธีการหาอาหารของมัน
ปลาหมอแรมโบลิเวียมักจะจิกกินอาหารต่างๆ ตามเศษซากใบไม้ ขอนไม้ใต้น้ำ
หากอาหารอยู่ใต้พื้นทราย มันมักจะใช้วิธีจิกลงไปทั้งทรายแล้วร่อนทรายออกจากปาก และเหงือก ส่วนอาหารนั้นจะถูกแยกลงคอไป
พฤติกรรมนี้เหมือนปลาหมอในกลุ่ม Eartheater ทั้งหลายที่เชื่อว่าผู้ที่หลงใหลปลาหมอในกลุ่มอเมริกาใต้ต้องเคยเลี้ยงเป็นแน่

ใน ที่เลี้ยงเราสามารถให้อาหารสำเร็จรูปได้เลย ปลามักจะไม่ปฏิเสธ การให้อาหารควรให้แต่เพียงน้อย ให้เยอะปลาอาจตะกละกินเข้าไปมากจนทำให้ท้องอืดได้
อาหารสดปลานั้นชอบมาก แต่ควรล้างทำความสะอาดให้ดีๆ

เครดิต
คุณ ป_ปลาระเบิด(เกร็ดกระจาย)
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=plaraberd&month=03-10-2009&group=1&gblog=19
http://www.ninekaow.com/wbs/?action=view&sub=05&id=0003298

กุ้ง red bee ชื่อนี้ที่เรื่องมาก

2010-09-10T05:55:00.000-07:00

Red Bee Shrimp
เมื่อพูดถึง กุ้งแคระ สวยงามแล้ว พวกมันเพิ่งได้รับความนิยมเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา หลายคนคงนึกถึงกุ้งเชอรี่เป็นอันดับแรก เพราะเป็นกุ้งแคระชนิดแรกๆ ที่ได้นำเข้ามาในบ้านเรา กุ้งเชอรี่นอกจากจะมีสีแดงสวยงามดังชื่อแล้ว ยังสามารถเพาะพันธุ์ได้ง่ายอีกด้วย กุ้งแคระที่ได้รับความนิยมมีอีกหลายสายพันธุ์ อาทิเช่น Tiger Shrimp, Bee Shrimp, Blue Shrimp, Green Shrimp, และ Blackberry Shrimp, ซึ่งแต่ละชนิดมีเอกลักษณ์ที่สวยงามไม่แพ้กันเลย และมีกุ้งแคระอีกชนิดหนึ่งที่ผมยังไม่ได้กล่าวถึง ซึ่งเจ้ากุ้งแคระตัวนี้ เรียกได้ว่าเป็นราชาของกุ้งแคระเลยทีเดียว นอกจากจะสวยที่สุดในบรรดากุ้งแคระด้วยกันแล้ว ยังเรื่องมากที่สุดและราคาแพงที่สุดด้วยครับ ราชาที่ว่านี้คือ เจ้า เรดบี นั่นเอง ( Red Bee Shrimp )

ประวัติความเป็นมาของ Red Bee Shrimp

กุ้งเรดบี ถือกำเนิดครั้งแรกเมื่อประมาณ 10 ที่แล้วในประเทศญี่ปุ่น โดย Mr.Hisayasu Suzuki. บุคคลคนนี้ได้นำกุ้งบีธรรมดา (Bee Shrimp "Caridina serrata") มาผสมพันธุ์กันโดยใช้หลักการผสมพันธุ์แบบสายเลือดชิด (Inbreed) เราสามาถรถพบ Bee Shrimp ได้ตามลำธารทางตอนใต้ของประเทศจีน Bee Shrimp และกุ้งแคระในตระกูล "Caridina" เมื่อโตเต็มที่จะยาวเพียง 3-4 เซนติเมตรเท่านั้น ลักษณะโดยทั่วไปของ Bee Shrimp ลำตัวจะสั้นป้อม มีตั้งแต่สีน้ำตาลเข้ม สีดำไปจนถึงสีดำเหลือบน้ำเงิน มีปล้องสีขาวจางๆ สลับใส ตรงปลายส่วนหัวบริเวณกรีกลางลำตัว และอาจมีบ้างบริเวณปลายหาง

Mr.Suzuki ได้ทดลอง Inbreed กุ้ง bee Shrimp หลายพันตัว เป็นเวลานานกว่า 6 ปี เสียเงินลงทุนไปกว่า 8,000,000 เยน (หรือกว่า 3,000,000 บาท) จนได้กุ้ง Bee ที่มีลักษณะลำตัวเป็นสีแดงสลับกับปล้องใส จึงเป็นที่มาของชื่อ Crystal Red Shrimp (CRS) จากนั้นต่อมาจึงมีการน้ำเจ้า CRS มาพัฒนาสายพันธุ์ต่อให้มีสีขาวที่ชัดเจนขึ้น และมีแถบสีขาวที่กว้างขึ้นเรื่อยๆ เราเรียกกุ้งที่พัฒนาจาก CRS ว่า RedBee ราคาของเจ้าเรดบีขึ้นอยู่กับการแยกเกรด เราสามารถแบ่งเกรดของกุ้งได้จากความแดงของปล้องสีแดง ความหนาแน่นของเม็ดสีขาว และแถบสีขาวที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ เริ่มตั้งแต่เกรดต่ำที่สุด คือ เกรด D (เกรดนี้คือเจ้า CRS ที่กล่าวในข้างต้นนั่นเอง) ต่อมาก็เป็นเกรด C, B, A และ S นับจากเกรด S นี้ สีแดงของกุ้งจะชัดเจน แถบสีขาวมีมากขึ้นและจะเริ่มพัฒนาต่อไปอย่างเห็นได้ชัดจากเกรดนี้ ต่อจากนั้นยังสามารถแยกกุ้งเกรด S ออกเป็น Level ต่างๆ ได้อีก 5 Level โดยเริ่มนับจาก Level 1 ไปจนถึง Level 5 (ในประเทศญี่ปุ่นจะแบ่งเกรดเป็น Normal Grade, S Grade และสูงสุด SS Grade ตัวไหนมีจุดเด่นยังไงราคาก็จะเพิ่มขึ้นตามนั้น และเพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น ผมจึงขอใช้อีกวิธีที่กล่าวไปแบ่งเกรดกุ้งให้ละเอียดและเห็นภาพได้ชัดขึ้นนะ ครับ) และในอนาคตอันใกล้ยังจะมีการพัฒนา Level ขึ้นไปเรื่อยๆ ราคาของ เรดบี เริ่มตั้งแต่ 100 กว่าบาทไปจนถึงหลักแสน เช่น Level 5 ที่ราคาสูงสุดในขณะนี้คือ 300,000 เยน (กว่า 100,000 บาท) หลายคนที่อ่านมาถึงตอนนี้คงสงสัยว่า 300,000 เยนนี้ สามารถซื้อกุ้ง Level 5 ได้กี่ตัว คำตอบคือ "ตัวเดียว" ครับ....
Chart สำหรับเทียบเกรด Red Bee

Chart สำหรับการพัฒนาสายพันธุ์ Red Bee

ทำไมกุ้งตัวกระจิ๊ดเดียวถึงได้มีราคาแพงลิบลิ่วอย่างนี้ แล้วที่ตั้งราคาขนาดนี้มีคนซื้อหรือไม่ หรือว่าแค่ตั้งราคาไว้ให้ดูหรูหราเท่านั้นเอง คำตอบคือในขณะนี้มันเป็นที่นิยมมากที่สุดในประเทศญี่ปุ่น หรืออาจเรียกได้ว่ามันเป็นที่หนึ่งแซงหน้าปลาหลายชนิดไปแล้ว เห็นได้ชัดจากนิตยสารปลาสวยงามของญี่ปุ่นแทบทุกฉบับ มีเรดบีลงหน้าปกเกือบทุกเดือน และลงบทความข้างในอย่างต่อเนื่องกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับ กุ้งเรดบี ออกมาจำหน่ายมากมาย อาทิเช่นน้ำยาสำหรับเรดบี ดินสำหรับเลี้ยงเรดบี อาหารสำหรับเรดบี น้ำแร่สำหรับเรดบี ฯลฯ อย่างที่เรารู้กันอยู่ว่าชาวญี่ปุ่นส่วนมากมีพื้นที่จำกัดในการเลี้ยงสัตว์ ดังนั้นเจ้าเรดบีที่ไม่ต้องใช้พื้นที่มาก บวกกับสีสันของมันที่ละม้ายคล้ายกับสีธงชาติญี่ปุ่นจึงเป็นอีกสาเหตุหนึ่ง ของความนิยม ลายบนตัวของเจ้าเรดบีในแต่ละตัวนั้น มีเอกลักษณ์ที่ไม่ซ้ำกัน ยิ่งมีสีขาวชัดและมากขึ้นเท่าไหร่ ราคาก็ขยับสูงขึ้นไปตามนั้น ในความคิดของผม คิดว่าคนญี่ปุ่น มองเจ้าเรดบีเป็นศิลปะที่มีชีวิตครับ พวกเขาจะให้ความสำคัญกับสิ่งเล็กๆ ที่ละเอียดอ่อน บอบบางและบางคนอาจมองข้ามมันไป... การที่เราสามารถเลี้ยงพวกมันให้มีความสุข มองดูพวกมันออกลูกออกหลาน ก็เป็นเหมือนกันสร้างสรรค์งานศิลปะที่น่าภูมิใจอีกชิ้นหนึ่ง (ว่าไปนั่น) ในอีกมุมมองพวกมันก็เหมือนดั่งปลาคาร์พโคฮากุย่อส่วนลงมา ซึ่งราคาก็ไม่แตกต่างกันเลย (แต่ขนาดแตกต่างกันมาก อิ อิ)

สาเหตุ ที่พวกมันมีราคาแพงและเลี้ยงยาก (มากๆ) ก็มีอยู่หลายสาเหตุครับ เรดบีไม่ใช่กุ้งป่าที่จับและรวบรวมจากธรรมชาติ แต่เป็นกุ้งที่ได้รับการคัดเลือกสายพันธุ์ในที่เลี้ยงอย่างพิถีพิถัน มีการควบคุมคุณภาพน้ำและดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ อย่างที่กล่าวเอาไว้ในข้างต้น กุ้งเรดบีไม่สามารถดำรงชีวิตได้ในธรรมชาติ เพราะเรดบีเป็นกุ้งที่เปราะบางมาก ไม่ถูกกับสารเคมีทุกชนิดและเช่นเดียวกับกุ้งชนิดอื่นๆ คือชอบน้ำที่สะอาดและมีปริมาณออกซิเจนละลายอยู่ในน้ำสูง เรดบีชอบค่าน้ำเป็นกรดอ่อนๆ ค่า pH อยู่ที่ 6.2 - 7.2 ไม่ควรสูงหรือต่ำเกินกว่านี้ เพราะอาจเป็นอันตราต่อกุ้งครับ ค่า pH ที่เหมาะสมที่สุดเฉลี่ยแล้วอยู่ที่ pH 6.5 และเจ้าพวกนี้ก็ชอบน้ำที่เป็นน้ำอ่อนเช่นกัน ค่า KH ของน้ำควรอยู่ที่ 3-6 น้ำในตู้ต้องปราศจากซึ่งไนไตรท์และไนเตรทตลอดเวลา จึงต้องใช้เครื่องกรองที่มีประสิทธิภาพ นอกจากนี้พวกมันยังต้องการอุณหภูมิน้ำที่ค่อนข้างเย็นซักหน่อย คือระหว่าง 22 - 25 ํ C สำหรับประเทศเมืองร้อนอย่างเราจึงควรใช้ชิลเลอร์เพื่อรักษาอุณหภูมิให้คงที่ อยู่เสมอ แล้วเรื่องการเจริญพันธุ์ของพวกมันล่ะ พวกมันถูกเพาะขึ้นมาในที่เลี้ยง แล้วจำนวนของมันน่าจะมีเยอะนะ? สำหรับกุ้งแคระชนิดอื่นๆ เช่น กุ้งแคะเชอรี่สามารถแพร่พันธุ์ได้รวดเร็วครับ แต่สำหรับเจ้าเรดบี ภายใต้การควบคุมคุณภาพของน้ำเป็นอย่างดี ผลผลิตที่ได้ต่อตัวยังมีน้อยมาก ขึ้นอยู่กับความสมบูรณ์ของพ่อแม่พันธุ์ด้วยกว่าสมบูรณ์เพียงใด บางตัวเห็นมีไข่เต็มท้อง แต่อัตราการฟักตัวและการรอดของลูกกุ้งนั้น ไม่ได้เป็นไปตามจำนวนไข่ที่เห็นครับ ในเกรดธรรมดานั้นอัตราการรอดอาจเรียกได้ว่า 50 - 70 % หรือถ้าเป็นเกรดสูงๆ เช่น Level 5 ในแม่กุ้งหนึ่งตัวต่อหนึ่งครอกนั้น จะมีลูกกุ้งเพียง 1-2 ตัวเท่านั้นที่จะรอดและเติบโตเป็นพ่อแม่พันธุ์ต่อไป กุ้งเรดบีสวยๆ เกรดสูงๆ ที่เห็นลงตามแมกกาซีนญี่ปุ่นต่างๆ ในปัจจุบัน ความจริงแล้วมีจำนวนน้อยมากๆ ครับ อาจจะมีเพียงไม่กี่ร้อยตัวเท่านั้น เมื่อนับรวมจากทั่วโลก อ่านมาถึงตรงนี้แล้วหลายๆ คนคงถอนหายใจและเริ่มหวั่นวิตกว่า ทำไมเจ้าเรดบีมันถึงแพงและเรื่องมากมหาโหดขนาดนี้ อย่าเพิ่งท้อนะครับ การควบคุมคุณภาพน้ำ การควบคุมค่าต่างๆ ไม่ยากเย็นอย่างที่คิดครับ ผมมั่นใจว่าความสวยงามบาดใจของมัน คงชนะใจเพื่อนๆ ไปหลายคนแล้ว เราทราบประวัติโดยสังเขปของพวกมันไปแล้ว คราวนี้มารู้วิธีเลี้ยงพวกมันบ้างว่ามีอะไรบ้างและต้องเตรียมตัวอย่างไร

พื้นฐานในการเลี้ยง Red Bee Shrimp

ในบรรดากุ้งแคระทั้งหมด เจ้าเรดบีนับว่าเป็นกุ้งที่เลี้ยงยากที่สุด หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นกุ้งปราบเซียนเลยทีเดียว เพราะฉะนั้นผู้ที่สนใจที่จะเลี้ยงกุ้งชนิดนี้ จึงควรมีพื้นฐานบางประการ เพื่อที่จะเลี้ยงกุ้งชนิดนี้ได้อย่างมีความสุข

1. พื้นฐานในการเซ็ทตู้ไม้น้ำ
การเลี้ยงกุ้งเรดบี จำเป็นต้องมีพื้นฐานในการเลี้ยงไม้น้ำมาก่อนจะดีมากครับ ทั้งนี้ในการเลี้ยงเรดบีควรปลูกไม้น้ำให้พวกมันด้วยครับ เพราะระบบนิเวศน์ที่ดีต้องมีทั้งพืชและสัตว์ที่ต้องเกื้อกูลกัน ทั้งใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว ช่วยลดความเครียด และไม้น้ำยังอยู่ในกระบวนการย่อยสลายไนเตรท์ ไนเตรทของเสียที่เกิดจากกุ้งด้วยครับ

2. พื้นฐานในการเลี้ยงกุ้งแคระ
กุ้งแคระมีมากมายหลากหลายสายพันธุ์ครับ มีทั้งเลี้ยงง่ายและเลี้ยงยาก มีทั้งที่ชอบค่า pH สูง (เป็นด่าง) และชอบ pH ต่ำ (เป็นกรด) เรดบีเป็นกุ้งที่ชอบค่า pH ต่ำครับ และเป็นกุ้งแคระที่เลี้ยงยากที่สุด เรื่องมากที่สุด แต่ก็เป็นกุ้งแคระที่สวยที่สุด ดังนั้นการมีพื้นฐานในการเลี้ยงกุ้งแคระที่เลี้ยงง่ายก่อน จึงมีความจำเป็นอย่างยิ่ง ทั้งนี้เพื่อให้เข้าใจนิสัยและลักษณะความเป็นอยู่ของพวกมัน กุ้งแคระที่เลี้ยงง่ายและเป็นที่นิยมมีหลายชนิด เช่น Cherry, Tiger, Blue, Bee, Green เป็นต้น เช่นเดียวกับการก้าวขึ้นบันได หากเราก้าวข้ามขั้นไปอาจพลาดพลั้งตกลงมาได้ครับ การค่อยเป็นค่อยไปและเดินไปทีละขั้น จึงเป็นการกระทำที่คุ้มกับความพยายามที่สุด

3. มีกำลังใจและความชื่นชอบอย่างแท้จริง
ถ้าหากขาดสองสิ่งนี้ไป การเลี้ยงกุ้งเรดบีคงไม่สำเร็จแน่ๆ และกว่าผมจะมาถึงจุดนี้ได้ มีกุ้งเรดบีหลายชีวิตได้สูญเสียไป หากไม่ใช่เพราะความชื่นชอบและตั้งใจจริง ผมคงเลิกล้มความตั้งใจไปนานแล้ว ชีวิตน้อยๆ ที่ได้สูญเสียไป คงไม่สูญเสียไปอย่างไร้ประโยชน์ แต่กลายมาเป็นบทความ เป็นประโยชน์ให้เพื่อนๆ ...เท่านี้ก็บรรลุความตั้งใจของผมแล้วครับ

อุปกรณ์ที่สำคัญและวิธีการเลี้ยง Red Bee Shrimp

1. ตู้เลี้ยง
ควรมีขนาด 24" ขึ้นไปครับ จากข้อมูลเบื้องต้นที่เราทราบกันไปแล้วว่ากุ้งเรดบีเป็นกุ้งที่มีความเปราะ บางและไวต่อสารเคมีต่างๆ ดังนั้น เมื่อตู้ที่มีขนาดใหญ่เท่าใดก็สามารถรับมือกับปัญหาต่างๆ ได้ดีขึ้นเท่านั้น กุ้งเรดบีเป็นกุ้งขนาดเล็ก ขนาดเพียง 3-4 เซนติเมตรเท่านั้น แต่พวกมันก็ต้องการพื้นที่ในการว่ายน้ำที่กว้างขวาง และเพื่อคุณภาพน้ำที่ดีอยู่เสมอ
===> ตู้ขนาด 24" สามารถเลี้ยงกุ้งเรดบีได้กี่ตัว? **** 30 ตัวหรือมากที่สุดก็น่าจะซัก 60 ตัว ถ้าระบบตู้ของคุณพร้อมและสมบูรณ์จริงๆ ****

2. วัสดุรองพื้นตู้ - วัสดุรองพื้นปลูก
การปลูกไม้น้ำในตู้เรดบีมีความสำคัญอย่างยิ่ง นอกจากจะเป็นที่หลบซ่อนตัวและลดความเครียดให้กุ้งแล้ว ยังช่วยเติมเต็มวัฏจักรของแบคทีเรียอีกด้วย วัสดุปลูกที่นิยมที่ใช้กับตู้เรดบีคือ ดินภูเขาไฟ ดินภูเขาไฟที่ผมแนะนำที่ยี่ห้อ ADA ชนิด Amazonia (หาซื้อได้ตามร้านจำหน่ายไม้น้ำในจตุจักรพลาซ่าและร้านขายไม้น้ำชั้นนำทั่ว ไปครับ) ดินภูเขาไฟนอกจากจะช่วยให้ไม้น้ำที่ปลูกเจริญงอกงามดีแล้ว ในดินภูเขาไฟยังสามารถลดค่า pH และ KH ได้ด้วยครับ แต่ข้อเสียของดินภูเขาไฟอยู่ที่เมื่อใช้นานเข้ามันจะเกิดการยุบตัวลง (แต่ผมใช้มานานกว่า 3 ปี ทำไมไม่มีปัญหาอะไรเลย) เคล็ดลับของผมก็คือ (จริงๆ ไม่ลับหรอกครับ) ผมใช้ ADA Powersand ชื่อนี้เพื่อนๆ หลายคนคงสงสัยว่า มันเป็นทรายอะไร มันไม่ใช่ทรายหรอกครับ มันคือหินพิมมัสขนาดเล็กนั่นเอง ส่วนของยี่ห้อ ADA จะมีการผสมแบคทีเรียและอื่นๆ ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น วัตถุประสงค์คือการช่วยยืดอายุการใช้งานของดินและช่วยให้ออกซิเจนไหลผ่าน ชั้นดินด้วยครับ

3. เครื่องกรองและไส้กรอง
สำหรับการเลี้ยงเรดบี เครื่องกรองที่กรองได้มีประสิทธิภาพที่สุดนั้นคือ กรองนอกครับ กรองนอกมีหลายยี่ห้อ หลายขนาด หลายราคาให้เลือกใช้ ผมไม่เจาะจงที่ยี่ห้อใดครับ เพียงแต่เลือกกรองที่รองรับปริมาณน้ำไหลผ่านได้มากขึ้นกว่ามาตรฐานของตู้เรา หน่อยครับ กรองนอกจะมีพื้นที่ในการกรองมาก สะดวกในการทำความสะอาดและไม่รบกวนภายในตู้ ยิ่งไปกว่านั้น กรองนอกยังสามารถเลือกใส่ไส้กรองได้หลากหลาย เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการกรองให้ดียิ่งขึ้นไปอีกด้วย ไส้กรองนับเป็นสิ่งสำคัญทีเดียวครับ เพราะถึงแม้เครื่องกรองจะแพงและดีซักแค่ไหน แต่ไส้กรองไม่มีประสิทธิภาพก็ไม่มีประโยชน์อะไรครับ ไส้กรองนอกจากจะมีหน้าที่กรองสิ่งปฏิกูลแล้ว ยังเป็นที่อยู่ของแบคทีเรียที่มีประโยชน์ในกระบวนการย่อยสลาย และกำจัดเคมี, แอมโมเนีย, ไนไตรท์ และไนเตรทอีกด้วย ไส้กรองที่ห้ามใช้เด็ดขาดคือปะการัง เพราะปะการังจะทำให้ pH ขึ้นไปสูงมาก อาจสูงถึง pH 11 ในเศษปะการังใหม่ ไส้กรองจากประเทศญี่ปุ่นมีคุณสมบัติช่วยลดค่า pH ด้วยนั้นมีราคาที่สูงมาก ผมจึงขอผ่านสำหรับผลิตภัณฑ์ชนิดนี้ ไส้กรองที่แนะนำควรเป็นเซรามิคริง และ Substrate Pro เพราะมีรูพรุนที่มากขึ้น เพื่อเป็นที่อยู่อาศัยของแบคทีเรียที่มากขึ้น ประสิทธิภาพในการกรองก็จะมากขึ้นตาม นอกจากนี้ถ่านคาร์บอนที่ใส่ในเครื่องกรองก็สำคัญไม่แพ้กัน ทั้งช่วยดูดสี ดูดกลิ่นแล้วยังช่วยดูดสารอาหารหรือปุ๋ยส่วนเกินในน้ำอีกด้วยครับ ข้อสำคัญในการทำความสะอาดเครื่องกรองก็ไม่ควรมองข้ามครับ ในการล้างเครื่องกรองในแต่ละครั้ง ควรจำไว้ว่าห้ามใช้น้ำประปาล้างเด็ดขาด ควรใช้น้ำเก่าจากตู้ชะล้างคราบสกปรกออกจากชั้นกรองแต่ละชั้นเท่านั้น เพราะน้ำประปาจะทำลายอาณาจักรแบคทีเรียในกรองทั้งหมดภายในพริบตา และการล้างกรองไม่ควรล้างบ่อยครับ อาจถอดล้าง 3 เดือนครั้ง แต่ใยแก้วและฟองน้ำควรเปลี่ยนทุกๆ อาทิตย์ครับ
อุปกรณ์ที่สำคัญอย่างยิ่งที่ใช้คู่กับเครื่องกรองนอกคือ ฟองน้ำที่ใช้ครอบท่อน้ำออก (ท่อน้ำที่ดูดน้ำจากตู้มาเข้าเครื่องกรองครับ) ส่วนปลายของท่อน้ำออกจะมีตะกร้อเพื่อดักเศษใบไม้ไม่ให้เข้าไปในเครื่องกรอง อีกที ตรงบริเวณนี้เราควรหาฟองน้ำมาสวมครอบตะกร้อไว้อีกที (เป็นฟองน้ำสำหรับสวมทับตะกร้อโดยเฉพาะ เท่าที่ผมเดินหาซื้อน่าจะมีที่ร้าน White Crane ครับ) ฟองน้ำนี้มีหน้าที่ป้องกันเจ้าเรดบี และลูกๆ ของมันไม่ให้ถูกดูดเข้าไปในเครื่องกรอง และควรทำความสะอาดฟองน้ำดังกล่าวทุกอาทิตย์ด้วยครับ

4. เครื่องทำความเย็น (Chiller)
Chiller เป็นอุปกรณ์ที่สำคัญทีเดียวในการเลี้ยงกุ้งชนิดนี้ เนื่องจากประเทศไทยเป็นเมืองร้อน อุณหภูมิตู้อาจสูงถึง 30 ํ C โดยเฉพาะช่วงหน้าร้อนของเดือนเมษายนแล้ว อุณหภูมิอาจสูง 32 ํ C ได้เลยครับ เครื่องปรับอากาศสามารถช่วยลดอุณหภูมิได้ช่วงหนึ่งเท่านั้น และส่วนมากเมื่อคุณไม่อยู่บ้าน มักจะปิดเครื่องปรับอากาศเสมอ คำถามสุดฮิตคือ เรดบีสามารถดำรงชีวิตในอุณหภูมิที่สูงกว่า 27 องศาได้หรือไม่ ผมตอบได้เลยครับว่า ได้แน่นอน แต่การเจริญเติบโต, สีสัน, อายุขัยและการเจริญพันธุ์จะด้อยลงตามสภาพแวดล้อมที่เราจัดให้พวกเค้าอยู่ ครับ
อุณหภูมิช่วงที่ดีที่สุดสำหรับเรดบีคือ 22-25 ํ C หักลบไม่เกินไปกว่านี้ ซึ่งอุปกรณ์ที่สามารถคงระดับของอุณหภูมิไว้ได้อย่างมีประสิทธิภาพคือ ชิลเลอร์ครับ ส่วนพัดลมนั้นสามารถลดอุณหภูมิได้ 1-2 ํ C เท่านั้น ซึ่งหมายความว่ามันสามารถลดอุณหภูมิตู้คุณได้มากที่สุดคือประมาณ 27-28 ํ C เท่านั้น จากประสบการณ์ของผม กุ้งเรดบีเกรดธรรมดาสามารถดำรงชีวิตได้ในอุณหภูมิเช่นนี้ แต่ความสมบูรณ์เมื่อกุ้งต้องการเจริญพันธุ์นั้น นับได้ว่ามีความสมบูรณ์น้อยมาก จะเห็นได้ชัดว่ากุ้งไม่เจริญอาหาร และชอบแอบซ่อนตัว ยิ่งถ้าเป็นกุ้งเกรดสูงๆ ขึ้นไป คงไม่มีใครกล้าเสี่ยงเป็นแน่แท้ กุ้งในอุณภูมิ 27 องศาขึ้นไป สามารถท้อง และไข่สามารถฟักเป็นตัวได้ครับ แต่อัตราการรอดนั้น มีเพียง 5-10% เท่านั้น ลูกกุ้งส่วนมากที่ฟักออกมาได้ โดยมากจะตายหรือหายสาปสูญไปในอาทิตย์แรก แตกต่างกับตู้ที่มีการติดชิลเลอร์ แม่กุ้งจะแข็งแรง และสังเกตได้ชัดว่ามีไข่เยอะมาก อัตราการฟัก มีถึง 70-80% ลูกกุ้งเจริญอาหารและเติบโตได้รวดเร็ว และนี่คือข้อดีของชิลเลอร์ในการเลี้ยงเรดบี ซึ่งนับได้ว่าสมควรมีอย่างยิ่ง ถ้าใจรักที่จะเลี้ยงพวกเค้าครับ ชิลเลอร์มีหลายยี่ห้อ หลายขนาด หลายราคาครับ ผมไม่ขอเจาะจงยี่ห้อใดๆ ครับ หลักในการเลือกซื้อก็เหมือนเครื่องกรองนอกครับ คือเลือกขนาดที่รองรับน้ำในตู้ของเราให้มากกว่ามาตราฐานสักเท่าหนึ่ง เพื่อที่เครื่องชิลเลอร์จะไม่ต้องทำงานตลอดเวลาและสามารถช่วยยืดอายุการใช้ งานครับ

5. ระบบไฟ - ระบบแสงสว่าง
ระบบไฟในตู้เรดบี นอกจากจะช่วยให้เจ้าเรดบี อวดสีสันได้ชัดเจนขึ้นแล้ว ยังใช้ให้ต้นไม้ที่ปลูกในตู้เรดบีสังเคราะห์แสงและเจริญเติบโตอีกด้วย ผมขอแนะนำต้นไม้ที่นิยมปลูกในตู้เรดบี อาทิเช่นมอสต่างๆ หรือไม้ข้อ (Stem Plant) ชนิดที่เลี้ยงง่ายๆ เช่นโรท่าร่าต่างๆ พวกมันต้องการแสง 20 วัตต์ เพียงสองหลอดเท่านั้น ก็สามารถเจริญงอกงามได้ ยิ่งถ้าใช้ดินภูเขาไฟเป็นพื้นปลูกด้วยแล้ว ไม้น้ำที่ว่ากันว่าต้องการทั้งปัจจัยแสงที่จัดและคาร์บอนที่สูงนั้น กลับขึ้นสวยงามในสภาวะจำกัดอย่างน่าแปลกใจ ยกตัวอย่างเช่น กลอสโซ (Glossositgma elatinoides)

6. อาหารและอาหารเสริม
เราควรมีตำแหน่งหรือบริเวณที่ให้อาหารกุ้งอย่างเป็นสัดส่วนครับ เพราะอาหารที่เราให้เรดบีจะเป็นอาหารชนิดจมน้ำทั้งหมด เวลาอาหารแช่อยู่ในน้ำเป็นเวลานาน อาจโดนกระแสน้ำพัดกระจายไปติดอยู่ตามซอกมุมที่ไม่สามารถทำความสะอาดได้ ควรหาภาชนะขนาดเล็ก เช่น ถ้วยน้ำจิ้มเล็กๆ หรือจานรองแก้วเล็กๆ ผมไม่จำกัดว่าทำมาจากวัสดุใดครับ ใส่ได้ตามใจชอบ ไม่ว่าจะเป็นดินเผาหรือเซรามิค แต่ที่ใช้แล้วรบกวนบรรยากาศภายในตู้น้อยที่สุดคือภาชนะที่ทำจากแก้วครับ
อาหารสำหรับกุ้งเรดบีที่นำเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยนั้นแทบไม่มี เลย จะมีบ้างที่ร้านค้าหิ้วมาเองจากประเทศญี่ปุ่น นั่นคืออาหารเรดบี Shirakura ซึ่งมีส่วนผสมของผักปวยเล้งด้วย แต่เราก็สามารถให้กุ้งเรดบีของเรากินอาหารสำเร็จรูปของปลาแพะหรือปลา ซัคเกอร์ก็ได้ครับ และจากประสบการณ์ของผม Hikari Sinking Carnivore Pellets เป็นอาหารโปรดของเรดบีเลยทีเดียว นอกจากนี้ผักปวยเล้งลวก ก็เป็นอีกหนึ่งเมนูเด็ดที่โปรดปรานของเรดบีเช่นกันครับ เราควรให้ผักปวยเล้งลวกอาทิตย์ละครั้ง อีกเมนูหนึ่งที่จะแนะนำแต่ไม่ควรให้บ่อยมาก นั่นคือ หนอนแดงแช่แข็ง เพราะปลอดภัยจากเชื้อโรคที่ชอบมากับอาหารสดและเราควรดูดเศษอาหารที่กุ้งกิน เหลือวันต่อวันให้เป็นนิสัยนะครับ เพื่อคุณภาพน้ำที่ดีเสมอ

7. Montmorilonite
น้ำที่ใช้เลี้ยงกุ้งเรดบี เพื่อความสะดวกส่วนมากเราใช้น้ำประปาที่ผ่านการกรองและบำบัดคลอรีนเรียบร้อย แล้ว ในประเทศญี่ปุ่นกุ้งเรดบีเกรดสูงที่มีค่าตัวหลายแสนเยน ผู้เลี้ยงจึงต้องเพิ่มความเอาใจใส่ในเรื่องน้ำที่ใช้เปลี่ยนอีกด้วย ดังนั้นจึงมีผลิตภัณฑ์น้ำแร่สำหรับกุ้งเรดบีโดยเฉพาะ ในช่วงแรกๆ ที่ผมเริ่มเลี้ยงเรดบี ผมใช้น้ำแร่เปลี่ยนให้ทุกๆ อาทิตย์ และได้สังเกตเห็นในเมกกาซีนกุ้งเรดบีทุกฉบับ จะต้องมีก้อนสีขาวๆ วางอยู่ในตู้ด้วยทุกครั้ง ผมจึงเริ่มหาข้อมูลว่าก้อนสีขาวๆ นั่นคืออะไร คำตอบคือ Montmorilonite หินที่เกิดจากขี้เถ้าภูเขาไฟ (Volcano ash) จากแหล่งน้ำแร่ร้อนของประเทศญี่ปุ่น และสามารถพบได้อีกหลายแหล่งทั่วโลก มีทั้งในรูปแบบผลึก, หิน, โคลน หรือโคลนร้อน เช่น โคลนจากทะเลสาป Dead Sea ก็เป็น Montmorilonite อีกรูปแบบหนึ่ง หินชนิดนี้มีส่วนประกอบหลักเป็นแคลเซียมและโซเดียม นอกจากนี้ยังประกอบไปด้วย ซิลิคอน แมกนีเซียม ไฮโดรเจนและเหล็กอีกด้วย แคลเซียมและสารประกอบต่างๆ นี้เอง ที่ช่วยในกระบวนการสร้างเปลือกของกุ้ง ช่วยทำให้ส่วนที่เป็นสีขาว มีสีขาวที่สดขึ้น (แต่ไม่ได้เพิ่มความหนาของเม็ดสีแต่อย่างใด) และคุณสมบัติที่น่าทึ่งขอ Montmorilonite อีกอย่างหนึ่งก็คือช่วยดูดซับสารพิษ โดยเฉพาะโลหะหนัก จึงไม่น่าแปลกใจว่า ทางการแพทย์และเครื่องสำอางค์เลือก Montmorilonite ในการบำบัดรักษาโรคอีกด้วย สำหรับตู้กุ้งเรดบีการใส่หินชนิดนี้ลงไป จึงเป็นการบำบัดคุณภาพน้ำ เพื่อให้ปลอดซึ่งสารพิษและโลหะหนักอีกด้วย
หินชนิดนี้แยกได้หลายชนิด แบ่งตามสีซึ่งมีตั้งแต่สีขาว สีเทา สีเหลือง สีเขียวหรือสีชมพู แต่ที่นิยมใช้กับกุ้งเรดบีมีสองแบบ คือ แบบสีเทาและแบบสีขาว ผมขออนุญาตเรียกว่า White และ Grey Stone เพื่อความสะดวกครับ หินชนิดนี้มีจำหน่ายในวางการปลาสวยงามประเทศญี่ปุ่นอย่างแพร่หลาย โดยก่อนที่จะมีกุ้งเรดบี หินชนิดนี้ใช้ในวงการปลาคาร์พเกรดสูง เพื่อสุขภาพที่ดีของปลา ช่วยในด้านสีสันและช่วยบำบัดสารพิษ โลหะหนักในน้ำ ฟาร์มปลาคาร์พบางฟาร์มนิยมใช้ Montmorilonite แบบผงหรือแบบโคลนโรยที่ก้นบ่อดิน Montmorilonite แบบก้อนในบ่อปูนโดยใส่ไว้บริเวณบ่อกรอง สำหรับตู้เรดบีเรานิยมใส่ไว้ในตู้เลย สารประกอบจะค่อยๆ ละลายออกมาเอง สำหรับชนิดสีขาวจะมีความเปราะแตกง่ายเมื่อโดนน้ำ จึงควรหาภาชนะวางอีกทีเพื่อความสวยงามสำหรับชนิดสีเทาควรนำมาผ่านน้ำก่อน เพราะมีเศษผงติดอยู่จำนวนมาก จำนวนที่ใช้ถ้าเป็นแบบสีขาวก้อนเล็กๆ ประมาณนิ้วโป้ง ใช้ 10-15 ก้อน สำหรับตู้ 24" และแบบสีเทาปกติจะมีขนาดก้อนเท่ากำปั้นใช้เพียง 1 ก้อน สำหรับตู้ 24" Montmorilonite ในปริมาณที่แนะนำจะไม่มีผลต่อค่า pH แต่อย่างใด

8. แบคทีเรียสำเร็จรูปและการเซ็ทตู้กุ้ง
การเซ็ทตู้กุ้งเรดบีนั้น ควรทำอย่างช้าๆ และใจเย็นๆ เพื่อให้ระบบแบคทีเรียเซ็ทตัวและทำงานอย่างสมบูรณ์ ในช่วงที่เซ็ทตู้ใหม่นี้ วัฎจักรของไนเตรท แอมโมเนียที่เกิดจากเศษไม้น้ำที่เน่าสลาย ยังไม่สมบูรณ์เต็มที่รวมทั้งแบคทีเรียในเครื่องกรองและในชั้นดินยังมีไม่มาก พอ เราจึงควรเติมแบคทีเรียสำเร็จรูปลงไป เพื่อช่วยเร่งกระบวนการของแบคทีเรีย แบคทีเรียสำเร็จรูปมีหลายชนิด ผมขอแนะนำแบคทีเรียที่สามารถซื้อได้ในประเทศไทย (เพื่อนๆ อาจดัดแปลงใช้ยี่ห้ออื่นได้ครับ) แบคทีเรียยี่ห้อ ADA สองชนิดคือ Green Bacter แบคทีเรียแบบน้ำ ใช้เติมกรณีเซ็ทตู้ใหม่และเติมทุกครั้งเมื่อเปลี่ยนน้ำ และ Bacter Ball แบคทีเรียแบบเม็ด ใช้ใส่ในเครื่องกรองเพื่อช่วยเร่งระบบแบคทีเรีย หรือใส่ลงในตู้กุ้ง เมื่อตู้เซ็ทได้สองเดือนขึ้นไปแล้ว เพื่อช่วยให้ระบบแบคทีเรียในชั้นดินสมบูรณ์ และช่วยให้ระบบย่อยอาหารของกุ้งมีประสิทธิภาพดียิ่งขึ้น เฉลี่ยแล้วในการเซ็ทตู้เลี้ยงกุ้งเรดบี คือ 2-3 อาทิตย์ไปจนถึง 1 เดือน ระหว่างการเซ็ทตู้ควรเปลี่ยนน้ำสองหรือสามวันครั้ง ครั้งละ 20-30% ทุกๆ 5 วันหรือ 1 อาทิตย์ เพื่อคุณภาพน้ำที่ดีอยู่ตลอดเวลา สิ่งที่ควรทำเป็นนิสัยคือดูดเศษอาหารกุ้งกินเหลือทิ้งทุกวันเพื่อป้องกัน ตัวพานาเรีย (มีลักษณะคล้ายปลิงขนาดเล็กประมาณ 1 เซนติเมตร จะปรากฏขึ้นเมื่อคุณภาพน้ำเริ่มแย่ หรือมีเศษอาหารที่กุ้งกินเหลือ และไม่ทำความสะอาดเป็นประจำ)

และ ทั้งหมดนี้เป็นข้อมูลในการเลี้ยงกุ้งเรดบีโดยสังเขปครับ ยังมีรายละเอียดมากมายเกี่ยวกับการเลี้ยงเจ้ากุ้งชนิดนี้ ในการจะเลือกซื้อกุ้งผมแนะนำให้มั่นใจในเรื่องของเกรดกุ้งและราคาครับ สำหรับมือใหม่ควรเริ่มเลี้ยงที่เกรด A หรือ B ไปก่อนครับ เมื่อเริ่มมั่นใว่าเลี้ยงรอด และเข้าใจพวกมันมากขึ้นแล้ว ก็ค่อยๆ เปลี่ยนมาเลี้ยงในระดับ S ขึ้นไปครับ ควรซื้อกุ้งกับร้านค้าที่เชื่อถือได้เท่านั้น อาจสอบถามราคาใน Internet เพื่อเป็นแนวทางไว้ก่อนครับ การดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษคือสิ่งที่เจ้าเรดบีต้องการ

ที่มา :http://www.kapank.com/pets/contents/content_24/content_24.html
ภาพบางส่วนเอามาจาก club aqua ครับผม

ปลาปิรันย่า ฝูงนักล่าสุดสายน้ำ

2009-07-21T09:41:00.001-07:00

ปลาปิรันย่า ถ้าหากบอกว่า ปลาปิรันย่า นี่้ เป็นญาติกับ ปลานีออน (ปลาตัวเล็กๆในกลุ่ม เตตร้า (Tetra)ที่มีสีสันสดใส) จะเชื่อไหมครับ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับ เพราะเจ้านี่อยู่ในวงศ์ (Family) เดียวกันจริงๆครับ เนื่องด้วยในปลาในวงศ์นี้มีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 1111 ชนิด (Species) และจัดเป็นวงศ์ที่มีขนาดใหญ่มาก ดังนั้น ปลาปิรันย่า จะหมายถึงปลาที่อยู่ใน วงศ์ย่อย (Subfamily) Serrasalminae (serra means 'saw', 'sawed' or 'serrated', salmus means 'salmon') เท่านั้น ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 13 สกุล 60 ชนิด มีเพียง สกุล Pristobrycon (5 ชนิด) Pygocentrus (3 ชนิด) Pygopristis (1 ชนิด) และ Serrasalmus (24 ชนิด) ซึ่งถูกจัดเป็นปลาปิรันย่าแท้จริง แต่ก็อาจรวมถึงปลาในสกุล Catoprion (1 ชนิด) ด้วย
ส่วนปลาเปคู และ silver dollars ซึ่งอยู่ในวงศ์ย่อยนี้ ไม่จัดเป็นปลาในกลุ่มปลาปิรันย่าแต่อย่างใด

ในปัจจุบันจำนวนชนิดของปลาปิรันย่า ยังไม่ค่อยแน่ชัดนักเนื่องจากยังมีการพบปลาปิรันย่า ชนิดใหม่อยู่ จนในปี 2003 จึงยอมรับกันว่า มีอยู่จำนวน 38-39 ชนิด ซึ่งรวมไปถึงบางชนิดที่ยังมีข้อสงสัยกันอยู่

การแพร่กระจายพันธุ์
ปลา ปิรันย่า นั้นพบในลุ่มแม่น้ำอเมซอน: ใน โอริโนโค (Orinoco), ในแม่น้ำของกีอาน่า (Guyana), ในปารากวัย-ปารานา (Paraguay-Parana), และในระบบแม่น้ำเซาฟรังซีสกู (Sao Fransico) มีบางชนิดที่มีการแพร่กระจายเป็นวงกว้าง แต่ในทางตรงข้ามก็มีบางชนิดที่มีการแพร่ะกระจายอยู่ในวงจำกัด. อย่างไรก็ตาม ปิรันย่า ได้เคยถูกนำเข้าไปยังสหรัฐอเมริกา, มีบางครั้งบางคราวที่ถูกพบใน แม่น้ำโปโตแม็ค (Potomac RIver) แต่ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ในสภาพหนาวจัดของบริเวณนั้น. จนเมื่อไม่นานมานี้ ปิรันย่า ได้ถูกจับได้โดยชาวประมงใน แม่น้ำคาทาวบา (Catawba RIver) ใน North Carolina นี่เป็นกรณีแรกใน North Carolina. ปลาปิรันย่าได้ถูกพบอีกครั้งที่ทะเลสาปแคปไต (Kaptai Lake) ในตะวันออกเฉียงใต้ของบังคลาเทศ

ลักษณะของปลาปิรันย่า
ลักษณะทั่วไปของปลาปิรันยา มีลำตัวแบนข้าง ส่วนท้องกว้าง บางชนิดมีจุดสีน้ำตาลและสีดำ บางชนิดข้างลำตัวส่วนล่างสีขาว, สีเหลืองและสีชมพู แล้วแต่ละชนิดแตกต่างออกไป
ปลาปิรันย่า โดยปกติมีขนาดตั้งแต่ 15-25 ซม. (6-10 นิ้ว) ในบางชนิดพบว่ามีขนาดถึง 41 ซม. (24 นิ้ว) เลยทีเดียว

ปลา ปิรันย่าในสกุล Serrasalmus, Pristobrycon, Pygocentrus, และ Pygopristis สามารถจำแนกได้ง่ายมาก โดยดูจากลักษณะเฉพาะของฟัน. ปลาปิรันย่าทั้งหมด มีฟันที่มีความคมเรียงกันเป็นแถวเดียวบนขากรรไกรทั้ง 2 ข้าง; ฟันเหล่านั้นจะเรียงตัวกันแน่นเป็นระเบียบและเชื่อมต่อกัน เพื่อใช้ในการกัดและฉีกอย่างรวดเร็ว. ฟันที่มีลักษณะเฉพาะของมันจะมีรูปแบบเป็นทรงสามเหลี่ยม คล้ายใบมีด.ฝีปากล่างยื่นออกมายาวมากกว่าริมฝีปากบน แต่เมื่อหุบปากจะปิดสนิทระหว่างกันพอดี ปลาปิรันย่าส่วนใหญ่จะมีฟันเขี้ยวแบบสามเหลี่ยมที่มีขนาดใหญ่ ยกเว้นในสกุล Pygopristis จะมีฟันเขี้ยวแบบห้าเหลี่ยม และ ฟัน premaxillary มีอยู่ด้วยกัน 2 แถว ซึ่งจะพบได้ในปลาส่วนใหญ่ใน วงศ์ย่อย (Subfamily) Serrasalminae

นิเวศน์วิทยา
ปลาปิรันย่า เป็นส่วนประกอบที่สำคัญเป็นอย่างมากของ สภาพแวดล้อมตามธรรมชาติ. อย่างไรก็ตามในอาณาเขตที่มีขนาดใหญ่ไปจนถึง พื้นที่ลุ่มที่มีการระบายน้ำได้ดี, ปลาปิรันย่ามีการแพร่กระจายและเป็นวงกว้าง และ แหล่งที่อาศัยมีความหลากหลายอยู่ได้ทั้งสภาพแวดล้อมที่เป็น แหล่งน้ำไหล (Lotic) และ แหล่งน้ำนิ่ง (Lentic). ปลาปิรันย่า บางชนิดมีจำนวนมากในบางพืิ้นที่ และ ในหลายๆชนิด อาศัยอยู่รวมกัน. ซึ่งเป็นได้ทั้งผู้ล่า (Predators) และผู้กินซาก (Scarvengers).

ปิ รันยา เป็นที่กล่าวถึงกันเป็นอย่างมาก ปลาปิรันย่า เป็นปลากินเนื้อเป็นอาหาร ที่มีฟันที่มีความคมมาก ปิรันยามักอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ เป็นร้อยหรือเป็นพันๆตัว เมื่อกินอาหาร จะใช้วิธีล่าเหยื่ออย่างหิวกระหาย โดยการพุ่งเข้าโจมตี อย่างรวดเร็ว แล้วรุมกัดแทะ. ความคิดนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากความเชื่อในอดีตเกี่ยวกับ ปิรันย่า แต่ในความเป็นจริงแล้ว จากงานวิจัยเมื่อไม่นานมานี้ ได้มีการนำเสนอความคิดนี้ขึ้นมาว่า แท้จริง การรวมตัวกันเป็นฝูงของพวกมันนั้นเป็นกลไกเพื่อป้องกันตัวพวกมันเองจาก ผู้ล่าตามธรรมชาติ เช่น ปลาโลมาแม่น้ำ จระเข้เคแมน และ อะราไพม่า หาใช่รวมฝูงกันเพื่อโจมตีเหยื่อแต่อย่างใด

ความสัมพันธ์ระว่างปิรันย่ากับมนุษย์
คนในท้องถิ่นจะใช้ฟันของปิรันย่า เป็นเครื่องมือและอาวุธ. ชาว "อินเดียน" ใน "กิอานา" ได้ใช้เป็นอาวุธ โดยนำฟันของปิรันยามาทำเป็นใบมีดหรือหัวของลูกธนู ปิรันย่าเป็นอาหารที่ผู้คนท้องถิ่นชื่นชอบ, ในการจับปิรันย่าด้วยเบ็ดบางครั้งปิรันย่าเคราะห์ร้ายตัวนั้นอาจจะถูกโจตี โดยปิรันย่าตัวอื่นๆ
ปิรันย่าเป็นปลาที่ชาวประมงท้องถิ่นใช้ในการบริโภค เพื่อยังชีพ และนำไปขายเป็นอาหารในตลาดท้องถิ่น. ในช่วง 10 ปีท่ี่ผ่านมานี้, พวกมันถูกนำไปตากแห้งเพื่อทำเป็นของที่ระลึกขายให้แก่นักท่องเที่ยว. ปิรันย่า จะโจมตีเป็นบางครั้ง และ บางเวลาอาจทำให้ได้รับบาดเจ็บ, แต่การตั้งใจโจมตีจริงๆ นั้นค่อนข้างยาก นอกเสียจากว่าจะถูกคุกคามโดยพวกคนที่ไปท้าทายหรือแหย่มัน เช่นเอามือลงไปในน้ำ. การกัดมนุษย์ของปลาปิรันย่า หากพิจารณากันแล้ว ส่วนใหญ่เกิดจากความไม่ระวัง หรือโชคร้าย. แต่ปลาปิรันย่า จะถูกคุกคามเสียมากกว่าที่มันจะคุกคามมนุษย์ ไม่ว่า ทางการค้า และ เกมส์ตกปลา เนื่องจากว่า พวกมันขโมยเหยื่อ, การสร้างความเสียหายให้แก่ตาข่าย และ เครื่องมือ และบางครั้งมันก็กัดเมื่อไปจับมัน

ปิรันย่า หลายชนิด ถูกจับไปขายในตลาดปลาสวยงาม. ปิรันย่า สามารถหาซื้อเป็นปลาเลี้ยงได้ในบางพื้นที่, แต่พวกมันไม่ได้รับอนุญาติให้ค้าในส่วนใหญ่ของสหรัฐอเมริกา. ชนิดที่ดุร้ายมาก ได้แก่ ปิรันย่าแดง Pygocentrus nattereri. หรือ red-bellied piranha. ปิรันย่า สามารถหาซื้อได้ไม่ว่าขนาดโตเต็มที่ หรือ ขนาดวัยเด็กขนาดไม่ใหญ่กว่าหัวแม่มือ. ในการเลี้ยงนั้น ปิรันย่า สกุล Pygocentrus ควรเลี้ยงตัวเดียว หรือไม่ก็เป็นกลุ่ม 3 ตัวขึ้นไป, ไม่ควรเลี้ยงเป็นคู่, การคุกคามของมันนั้นมันแพร่กระจายได้กว้างมาก และจะอยู่รวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ทำให้ปลาตัวที่อ่อนแอมีชีวิตอยู่รอดได้. อาหารของพวกมันได้แก่กุ้ง เนื้อปลา. ในปลาเล็กๆนั้นอาจจะให้อาหารเม็ด หรือเหยื่อที่มีขนาดเล็กๆ ซึ่งพวกมันสามารถฆ่าได้. หนอนแดง หรือ ตัวอ่อนแมลง น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ในปลาขนาดใหญ่ การให้ปลาทองดูเหมือนจะเป็นเหยื่อที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก. ปิรันย่านั้นต้องการสภาพแวดล้อมที่มืดๆ มีพืชน้ำปกคลุมอยู่เป็นจำนวนมาก เพื่อลดการตื่นของปลา. และไม่ควรใช้แสงในตู้สว่างมากนัก เพราะจะทำให้ปลาไม่อยากกินอาหาร

เนื่องจากปลาชนิดนี้แพร่พันธุ์ได้อย่างรวดเร็วมาก ในพื้นที่เขตร้อนชื้นอย่างประเทศไทย ดังนั้นจึงเป็นอันตรายอย่างมาก หากสามารถหลุดรอดลงไปในแหล่งน้ำธรรมชาติได้ ปลาปิรันยาเป็นสัตว์น้ำที่ห้ามมิให้มีไว้ในครอบครอง หรือนำเข้ามาในประเทศ

เครดิต คุณ อีกาตัวดำๆ ครับจากเวปพี่ต้น rof ครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=244&action=view

หอยเขา Horned Nerite Snail: Clithon corona

2009-07-16T09:17:00.000-07:00

หอยเขา Horned Nerite Snail: Clithon corona
ข้อมูลทั่วไป
หอยเขามีชื่อมาจากเขาที่อยู่บนเปลือก มันจะมีสีดำและเหลืองปนเป็นลางเส้นสลับไปมา เปลือกของหอยเขาจะแข็งมากและเขาเป็นส่วนหนึ่งของการป้องกันตามธรรมชาติ มันเป็นสัตว์รักสงบและจะไม่ไปยุ่งกับสัตว์อื่นๆ ในตู้

การเพาะพันธ์
จุด ด้อยของหอยเขา และหอยสาย Nerite อื่นๆ คือไม่สามารถขยายพันธ์ในน้ำจืดบริสุทธิได้ หอยเขาต้องการน้ำกร่อยเพื่อขยายพันธ์ นักเพาะพันธ์บางคนสามารถเพาะมันได้ แต่ดูเหมือนลูกหอยจะมีชีวิตได้ไม่นาน บางคนอาจเห็นจุดนี้เป็นข้อดี เพราะมันหมายความว่าหอยจะไม่ขยายพันธ์จนล้นตู้

รูปร่างหน้าตา
หอย เขาเป็นหอยสาย Nerite ขนาดเล็ก ขนาดเฉลี่ยอยู่ที่เส้นผ่าศูนย์กลาง 1ส่วน4 นิ้ว แต่ตัวแก่อาจใหญ่ได้ถึง 1ส่วน2 นิ้ว มันจะมีสีดำและเหลืองปนเป็นลางเส้นสลับไปมา เมื่อหอยโต ลายเส้นจะขยายใหญ่และกว้างขึ้นเรื่อยๆ หอยเขาบางตัวอาจมีลายเส้นที่แปลกและลายสลับที่แตกต่างออกไป

เขา
เขา ของหอยเขาจะขี้นโดยสุ่มและไม่มีจุดตายตัว สิ่งที่กำหนดจุดและขนาดของเขายังไม่เป็นที่รู้แน่ชัด และยังไม่แน่ว่าเขาจะงอกยาวขึ้นเรื่อยๆเมื่อหอยแก่ตัวลงหรือไม่ เขาจะปรากฏที่จุดเริ่มตรงหลังของเปลือก การจับควรกระทำด้วยความระวัง เนื่องจากเขาอาจทิ่มมือได้

การให้อาหาร
แม้หอยเขาจะตัวเล็ก แต่ความสามารถในการกินตระไคร่นั้นสูงทีเดียว หอยพวกนี้จะทำความสะอาดตู้กระจกจนเรี่ยมและกินตระไคร่ที่ติดตามหินและใบไม้ อีกด้วย ขนาดที่เล็กทำให้มันเหมาะแก่การปีนไปกินตะไคร่ตามใบไม้ หอยเขามีน้ำหนักเบาและจะไม่ตกจากใบไม้ ข้อแนะนำคือควรให้อาหารเสริมหอยเขาเป็น algae wafers หรืออาหารเสริมอย่างอื่นเมื่อเลี้ยงในตู้

พฤติกรรม
หอยเขาจะ ปีนออกนอกตู้ มันเป็นหอยชนิดที่ไปตามน้ำและสามารถอยู่นอกน้ำได้เป็นเวลาชั่วคราว ให้คอยตามจับมันกลับลงตู้ ข้อแนะนำให้คอยจับตามองไว้ให้ดี บางคนสันนิฐานว่าหอยจะหนีต่อเมื่อมันไม่สบายกับสภาพในตู้หรือเกิดอาการ เครียด

เครดิตคนแปล คุณ fall จาก clubaqua ครับ
http://aqua.c1ub.net/forum/index.php?topic=42172.0

"ชะโด" เพชฌฆาตลุ่มแม่น้ำไทย

2009-07-14T06:32:00.000-07:00

ชื่อไทย ชะโด, แมลงภู่, อ้ายป๊อก
ชื่อสามัญ GIANT SNAKE-HEAD FISH
ชื่อวิทยาศาสตร์ Channa micropeltes
ถิ่นอาศัย ในแม่น้ำ และอ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ทั่วทุกภาคของประเทศไทย
สภาพภูมิอากาศ: เขตร้อน 25 – 28 ํC
อาหาร กุ้ง ปลา สัตว์น้ำต่างๆ

ชะโด เป็นชื่อปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์ปลาช่อน Channidae โดยชะโดจัดเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้ โดยมีขนาดโตเต็มที่ได้ถึง 1 เมตร หรือ 1.5 เมตร หนักถึง 20 ก.ก. มีฟันแหลมคมมาก ห่างกันเป็นซี่ๆและมีฟันละเอียดอยู่ระหว่างช่องฟันหลักๆ ไว้ใช้จับเหยื่อได้อย่างแม่นยำ ไม่สามารถที่จะดิ้นหลุดไปได้ เมื่อยังเป็นปลาขนาดเล็กจะมีสีลำตัวเป็นสีน้ำตาลและมีแถบสีดำ ส้ม และเหลืองพาดตามความยาวลำตัว 2 แถบ บริเวณหางสีแดงสด เมื่อมีขนาดโตขึ้นประมาณ 50 เซนติเมตรสีและลายจะเริ่มจางหายไปกลายเป็นสีเขียวครามอมน้ำตาลคล้ายสีของ เปลือกหอยแมลงภู่แทน

โดยการที่สีของปลาเปลี่ยนไปตามวัยนี้ ชะโดจึงมีชื่อเรียกต่างออกไปตามวัย เมื่อยังเป็นลูกปลาจะถูกเรียกว่า " ชะโด " หรือ " อ้ายป๊อก " เมื่อโตเต็มที่แล้วจะถูกเรียกว่า " แมลงภู่ " ตามสีของลำตัว

นอกจากจะเป็นปลาที่ใหญ่ที่สุดในวงศ์นี้แล้ว ยังมีอุปนิสัยดุร้ายมากที่สุดด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูผสมพันธุ์ปลาตัวผู้ซึ่งเป็นผู้ดูแลไข่และลูกอ่อน จะกัดและทำร้ายสัตว์ทุกชนิดที่ผ่านเข้ามาใกล้รัง ไม่เว้นแม้กระทั่งมนุษย์ จึงมักมีผู้ถูกชะโดกัดทำร้ายบ่อยๆ ในช่วงนี้ฤดูผสมพันธุ์ของปลาชะโดจะมีขึ้นในเดือนกรกฎาคม-กันยายน รังมีการตีแปลงใกล้ชายฝั่ง เรียกว่า " ชะโดตีแปลง "

เป็นปลาที่พบได้ทุกภาคของประเทศ และพบในประเทศใกล้เคียงเช่น มาเลเชีย อินเดีย อินโดนีเชีย ตอนใต้ของจีน และประเทศอื่น ๆ ในภูมิภาคเอเชียตะวันอกเฉียงใต้ด้วย

ชะโดมีการเลี้ยงในกระชังตามแม่ น้ำสายใหญ่เช่น แม่น้ำเจ้าพระยา สะแกกรัง และอ่างเก็บน้ำเขื่อนศรีนครินทร์ จังหวัดกาญจนบุรี มักจะบริโภคด้วยการทำเป็นปลาเค็มและตากแห้งมากกว่าปรุงสด เพราะเนื้อแข็งและมีก้างเยอะ

นอกจากเป็นปลาเศรษฐกิจแล้ว ยังมีการเลี้ยงเป็นปลาสวยงามด้วย โดยเฉพาะลูกปลา พบมีขายในตลาดปลาสวยงามบ่อย ๆ และมีราคาถูก

เครดิต คุณ tum_kung29@hotmail.com จากเวปพี่ต้น Rof นะครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=128&action=view
ที่มา http://fisc.er.usgs.gov/Snakehead_circ_1251/html/channa_micropeltes.html

Family: Osteoglossidae (Arowanas) Ord

2009-06-25T20:41:00.000-07:00

Family: Osteoglossidae (Arowanas)
Order: Osteoglossiformes (bony tongues)
Class: Actinopterygii (ray-finned fishes)
FishBase name: Asian bonytongue
ลักษณะ - ปลาน้ำจืดโบราณ ลำตัวยาวประมาณ 1 เมตร น้ำหนักมากกว่า 7 กิโลกรัม ในที่เลี้ยงก็ได้เต็มที่ราวๆเกือบ 30 นิ้ว(ตู้ใหญ่ๆหรือบ่อ) ส่วนในตู้กว้าง 24 นิ้ว ปลาก็ยาวได้ราว 25-26 นิ้วเต็มที่ ส่วนมากก็ได้ 20นิ้วเศษๆ
รูปร่าง - ลำตัวแบนด้านข้างส่วนท้องแบนเป็นสันคม เกล็ดมีขนาดใหญ่และหนา เกล็ดบนเส้นข้างตัวมี 21-24 เกล็ด ครีบหลังและครับก้นตั้งอยู่ค่อนไปทางปลายหาง ครีบอกค่อนข้างยาวประมาณหนึ่งในสามของความยาวลำตัว ครีบหางมนกลมปากกว้างมากเฉียงขึ้นด้านบน ที่ตอนปลายขากรรไกรล่างมีหมวดขนาดใหญ่แต่สั้น 1 คู่
อุปนิสัย - ค่อนข้างก้าวร้าว ในตู้ขนาดไม่ใหญ่นักควรจะเลี้ยงตัวเดียว บางกรณีจะเลี้ยงรวมได้ แต่ตู้ต้องใหญ่ซักหน่อย อย่างน้อย 70*30*30 ปลาอโรซัก8-9 ตัว ขนาดไล่เลี่ยกัน อาหารสมบูรณ์ และการสังเกตการที่ดี เพราะปลาแต่ละตัวดุไม่เท่ากัน ตัวที่อ่อนแออาจเจ๊บหนักถึงตายได้ แต่ยังไงๆปลาก็มักจะมีตำหนิครีบแตกเกล็ดหลุดอยู่ดีครับ และพอมันโตๆกันแล้วคงแน่นดีพิลึก อาจจะเลี้ยงได้ไม่ตลอดด้วยครับ ของเสียของปลาจะเยอะจนต้องเปลี่ยนน้ำบ่อยๆ และไม่แนะนำให้เลี้ยงอโรเอเชียจำนวนน้อยๆสองสามตัวรวมกันนะครับ กัดกันกระจุยแน่นอน
การสืบพันธ์ - ปลาชนิดนี้มีลักษณะการสืบพันธุ์ที่แปลกจากปลาอื่น ๆ โดยวางไข่จำนวนน้อยฟอง แม่ปลาที่มีน้ำหนักตัว3-6 กิโลกรัม จะวางไข่เพียง 40-100 ฟอง ไข่แต่ละฟองมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างเฉลี่ย 1.72 เซนติเมตร เมื่อวางไข่ออกมาแล้วจะฟักไข่โดยการอมเอาไว้ในปากจนกระทั่งไข่ถูกฟักออกเป็น ตัว และจะคอยดูแลลูกปลาหากมีศัตรูเข้ามาใกล้ แม่ปลาจะอ้าปากออกให้ลูกปลาเข้าไปหลบภายในปากหรือ พาหนีไปให้พ้นอันตราย มีบางท่านเพาะพันธ์ได้ในตู้ขนาดใหญ่มากๆ แต่ปลาเพาะส่วนใหญ่ได้มาจากบ่อดินหรือบ่อปูนใหญ่ที่ปล่อยพ่อแม่พันธ์ลงไป หลายสิบคู่ แล้วปล่อยให้ปลาจับคู่กันเอง
การเลี้ยงดู - ขนาดปลาสัมพันธ์กับขนาดตู้ เนื่องจากอโรเอเชียจะมีเกล็ดใหญ่ การกลับตัวจะต้องใช้พื้นที่มากว่าอโรวาน่าเงินหรืออโรวาน่าดำ ที่ลำตัวอ่อนช้อยกว่า ตู้ปลาจึงควรกว้างซักหน่อย เถียงกันไปมาว่าตู้ขนาดไหนเหมาะที่สุดที่จะเลี้บงอโรวาน่าได้ตลอดชีวิต คำตอบส่วนมากคือตู้ขนาด 60*24*24 ลดน้ำ 4 นิ้ว กรองนอกตู้ แต่ในสภาพการเลี้ยงจริง ตู้ขนาดดังกล่าวจะใช้กระจกหนา2หุนครึ่งขึ้นไป ซึ่งแพงกว่าตู้หนา2หุนพอสมควร ทำให้ราคาตู้ขนาดดังกล่าวโดขึ้นไปถึงประมาณ 4000 บาท ซึ่งหลายๆคนก็หันมาใช้ตู้ 60*20*20 กระจก 2 หุน กรองข้างหรือกรองนอกตู้ และบางท่านก็เลี้ยงอโรในตู้ 48*20*20 ไปตลอดชีวิตปลาเป็นสิบปีก็มี ครับ ตู้ใหญ่ย่อมได้เปรียบและดีต่อปลา แต่ตู้ขนาด 48*20*20 น่าจะเป็นขนาดเล็กสุดที่*รับได้สำหรับทั้งปลาทั้งคนเลี้ยงครับ เพราะปลาขนาด 20 นิ้วคงอึดอัดพอสมควรกับตู้ที่เล็กกว่านี้
อาหาร - ในธรรมชาติกินปลาขนาดเล็ก กบ เขียด ลูกกุ้งและสัตว์น้ำอื่น ๆ ในที่เลี้ยงก็ให้ปลาเหยื่อ หนอนนก เขียด กบ กุ้งฝอยเป็นและตาย ตอนขนาดไม่เกิน 5 นิ้วก็ให้ไรทะเลก่อน จนกว่าจะโตได้ที่ค่อยให้อาหารอื่นๆ พวกเนื้อหมู เนื้อไก่ก็กินได้ แต่ไม่ดีเพราะจะย่อยยาก และทำให้น้ำเสียง่าย
อโรอดอาหารได้เป็นเดือน บางทีเอามาลงตู้ใหม่ๆ ปลาไม่กินอะไรก็อย่าเครียดก่อนปลานะครับ

อุณหภูมิที่เหมาะสมก็ 24-30 องศา ที่บ้านเราหน้าร้อนจะร้อนกว่านั้นนิดหน่อย ไม่เกิน 33 พอรับได้ เกินนี้ควรหาทางลดอุณหภูมิบ้าง

ข้อ ควรระวัง - อโรกระโดเก่ง ปิดฝาตู้นะครับ ถ้าเลี้ยงบ่อต้องมีฝาปิด หรือขอบบ่อสูงซักฟุตครึ่งกันเหนียวครับ การโดดลงไปตายในช่องกรองข้างเป็นเรื่องปกตินะครับ หาอะไรมาปิดไว้ก็ดีครับ

ใแห ล่งที่พบ - นธรรมชาติปลาชนิดนี้เหลือน้อยเต็มที ในไทยแทบๆจะไม่เจอตัว แหล่งต้นกำเนิด Indonesia, Malaysia, Thailand, Cambodia และ Viet Nam.

โรคที่เจอบ่อยๆ
- เกล็ดพอง สาเหตุ คุณภาพน้ำแย่มาก ติดเชื้อจากอาหาร ติดเชื้อภายใน เป็นเมื่อไรถามหมอรอฟครับ
- ตาขุ่น เหตุ น้ำไม่สะอาด ปลาว่ายเอาตาไปถูผนังตู้ สายออกซิเจนจนติดเชื้อ หมั่นขัดผนังตู้ เปลี่ยนน้ำบ่อยขึ้นอีหน่อยก็หายเองได้
- เหงือกบาน เหตุ อุณหภูมิเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว น้ำเย็นไป ออกซิเจนน้อย เลี้ยงปลาในตู้แคบเกินไป บางกรณีที่แก้ไขที่ต้นเหตุได้ ปลาจะอาการดีขึ้นหรือหายเหงือกบานเอง บางทีไม่หายก็ต้องตัดเหงือกอ่อนทิ้ง ถามหมอรอฟได้เช่นกัน
- หนวดปลาหมึก เกิดจากตู้เล็ก ปลาอึดอัด เอาหนวดถูตู้ ตู้ไม่สะอาด เลยติดเชื้อ แก้ที่สาเหตุอาการจะดีขึ้น
- ปรสิต พวกหนอนสมอ ทำให้เกิดการระคายเคือง
เป็นโรคอะไรถามหมอรอฟได้ที่เวปนี้ครับ

การเปลี่ยนน้ำ - ประมาณอาทิตย์ละครั้งที่ราว 20-30 เปอร์เซน

อย่าใส่ยาในกรณีที่ปลาไม่ป่วย อโรวาน่าแพ้ยามาลาไคท์กรีนอย่างรุนแรงและทำให้ถึงตาย

สายพันธ์ มีมากมาย บางทีก็เรียกต่างๆกันไป
- ทองอ่อน
- เขียว
- เรดบี หรือแดงเกรดสอง
- ทองอินโด
- ไฮแบค ลูกผสมทองอินโดกะมาเลย์
- อโรแดง
- ทองมาเลย์
และ ยังมีชื่อย่อยๆอีกหลายชื่อ จะซื้อก็ศึกษาก่อนซื้อครับ ส่วนตัวแนะนำให้ซื้อกะเจ้าของเวปนี้แหละ คัดปลาดี แข็งแรง ราคาถูกเมื่อเทียบกะตลาดกลาง
รูปภาพ - เนื่องจากกลัวเวปเต็ม ลองหารูปดูจากกระทู้ในเวปนี้แหละครับ มีทุกสายพันธ์ให้ชม

เพื่อนร่วมตู้
อโร วาน่าเลี้ยงกะปลาอื่นๆได้ครับ เช่นพวกบิเซีย เสือตอ การ์ต่างๆ แคทฟิชหลายชนิด นกแก้ว ตะเพียน อินซีเนต ปลาหมอบางชนิด ปลากระทิง และอื่นๆอีกมากมายมากมาย หาอ่านดูได้จากกระทู้เก่าๆเช่นกันครับ นิสัยของอโรบางตัวก็อยู่กะเมทได้มากมาย บางตัวก็ไล่กัดเขาไปทั่ว เล่นถึงตายก็มี ต้องลองกับปลาคุณเองครับ ว่าเขาชอบแบบไหน

หลักๆคือ อย่าให้อยู่กะปลาที่ดุมากๆ ใหญ่กว่าหรือเล็กกว่าอโรมากๆ อย่าให้ปลาอโรเล็กกว่าปลาในตู้จนเกินงาม อย่าให้เพื่อนร่วมตู้เล็กกว่าปากอโรวาน่า ไม่ควรรวมกับปลาอื่นที่ว่ายระดับผิวน้ำ เพราะอโรจะไล่งับเอา ปลาที่ว่ายระดับใกล้พื้นตู้จะอยู่กะอโรได้ดีกว่า และปลาที่รวมกะอโรควรเอาตัวรอดได้ เช่น หนังหรือเกล็ดหนา ว่ายน้ำเร็ว ซ่อนเก่ง หรือหุ่นใกล้เคียงกับอโรของเราครับ
1 ทองมาเลย์
2 ทองอินโด
3 แดงอินโด/blood red/ chilli red
4 เขียวมาเลย์

เขียวครับ

chilli red

blue/purple base

RTG/ทองอินโด

Red B

็ำHigh Black

Blood Red หรือ แดงอินโด

ทองมาเลย์ Blue base งามๆ

ทองอ่อน

ส่วน สี อื่นๆ ก็เป็นการครอสบรีดระหว่างสายพันธุ์กันมาเรื่อย เช่น blue/purple base ก็เป็น ทองมาเลย์ ผสม ทองอินโด เป็นตัน
แล้วแต่ฟาร์ม แล้วแต่คนขาย ว่าจะเรียกว่าอะไร

นำมาจากเวปพี่ต้น Rof ครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=81&action=view

Thalassophryne amazonica สัตว์ประหลาดยุคดึกดำบรรพ์

2009-06-23T21:15:00.000-07:00

ก่อนจะเข้าเรื่องเกี่ยวกับเจ้าสัตว์ประหลาดตัวนี้เราลองมาทำความรู้จักปลาในกลุ่มนี้กันก่อนดีกว่านะครับ

ปลาในวงศ์ปลาคางคก (Batrachoididae (Toadfish)) ถูกเรียกชื่อนี้เนื่องจากพวกมันมีสีที่ไม่เป็นระเบียบ ดูสกปรกเลอะเทอะดูค้ลายกับคางคกบก (คำว่า Batrachus ในภาษากรีกหมายถึง กบ) พวกมันมีอยู่ด้วยกัน 79 ชนิด ใน 21 สกุล ซึ่งส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ในทะเล ในส่วนของการแพร่กระจายพันธุ์จะพบได้บ้างในเขตน้ำกร่อย และใน สกุล Thalassophryne จะมีชนิดที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด ในอเมริกาใต้ ซึ่งก็คือชนิด Thalassophryne amazonica (Prehistoric Monster fish).
ปลากลุ่มปลาคางคก นี้ มีวิธีการล่าเหยื่อยแบบซุ่มโจมจี (Ambush) พวกมันจะชอบฝังตัวกับพื้นทราย ด้วยสีที่ดูเลอะเทอะไม่สะดุดตาช่วยให้มันหลบพ้นจากสายตานักล่าชนิดอื่นๆได้ เป็นอย่างดี. หนามแหลมบริเวณหลังและหนามแหลมบริเวณส่วนคลุมเหงือกของปลากลุ่มนี้ โดยเฉพาะในกลุ่ม Thalassophryne จะมีเป็นท่อซึ่งสามารถฉีดพิษไปยังนักล่าที่ต้องการที่จะล่าพวกมันเป็นอาหาร
ปลา คางคกนี้เรารู้กันว่าพวกมันสามารถส่งเสียงร้องได้ ในตัวผู้จะมีการใช้ถุงลมช่วยในการว่ายน้ำ ในการทำให้เกิดเสียงเพื่อดึงดูดตัวเมีย.

ลักษณะรูปร่าง : ปลาคางคก เป็นปลาไม่มีเกล็ด โดยที่ตาอยู่ด้านบนของหัวที่มีขนาดใหญ่. ปากมีขนาดใหญ่ รับกับ Premaxilla และขากรรไกรบน (Maxilla). เหงือกมีขนาดเล็กและมีเพียงข้างละอัน, มีหนามแหลม 1 เส้น พร้อมกับเส้นครีบอ่อนๆจำนวนมาก.

การแพร่กระจาย พันธุ์ : สามารถพบได้ในทะเลทั่วโลก มีเพียงแค่ไม่กี่ชนิดที่อาศัยออยู่ในแหล่งน้ำจืด เช่น Daector quadrizonatus ที่พบในโคลัมเบีย, Potamobatrachus trispinosus ที่พบในอเมซอน รวมถึงเจ้า Thalassophryne amazonica ก็เป็นชนิดน้ำจืดที่พบในแม่น้ำอเมซอนเช่นกัน

พฤติกรรม : ปลาคางคก จะอาศัยอยู่บริเวณพื้นใต้น้ำ ขอบเขตตั้งแต่แถบชายฝั่งไปจนถึงทะเลลึก. ปลากลุ่มนี้เป็นพวกกินไม่เลือก (Omnivorous) เหยื่อก็ได้แก่ หนอนทะเล, สัตว์กลุ่มกุ้ง ปู, หอย รวมถึงปลาที่มีขนาดเล็ก. พวกมันจะหลบซ่อนอยู่ตามรอยแตกของหิน หรือ ขุดพื้นทรายเพื่อซ่อนตัวล่าเหยื่อ
ตัว ผู้จะสร้างรังและคอยปกป้องไข่หลังจากที่ตัวเมียทำการวางไข่แล้ว. ในปลาตัวผู้จะดึงดูดความสนใจตัวเมียด้วยการส่งเสียงร้อง โดยการปล่อยอากาศโดยการหดตัวของกล้ามเนื้อของถุงลม. เสียงจะฟังคล้ายเสียงฮัม หรือ เสียงผิวปาก

ทีนี้มาเข้าเรื่องของพระเอกของงานกันบ้างนะครับ

เจ้ามอนสเตอรฟิช มีญาติร่วมสกุล (Genus) อยู่ด้วยกัน 6 ชนิด และมีสมาชิกร่วมวงศ์ (Family) อยู่ด้วยกัน 79 ชนิด
สกุล Thalassophryne มีดังนี้
Thalassophryne amazonica (Monster fish)
Thalassophryne maculosa (พบอาศัยอยู่แถบชายฝั่ง-เขตน้ำลึกตั้งแต่ 1-200 เมตร)
Thalassophryne megalops (พบอาศัยอยู่ในทะเล ที่ระดับความลึก 77- 183 เมตร)
Thalassophryne montevidensis (พบอาศัยอยู่ในทะเล)
Thalassophryne nattereri (พบอาศัยอยู่ในเขตน้ำกร่อย และ ทะเล)
Thalassophryne punctata (พบอาศัยอยู่ในทะเล)
จะเห็นได้ว่า เจ้า Monster Fish เป็น Thalassophryne เพียงชนิดเดียวที่อาศัยอยู่ในน้ำจืด

ชื่อ "Prehistoric monster fish" อันแปลกประหลาดของมันทำให้มันดูเป็นที่สนใจกว่า ปลากลุ่มปลาคางคกชนิดอื่น (batrachoidid) จากอเมริกาใต้.

ชื่อเรียกกันทั่วไป Prehistoric monster fish
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ เปรู บราซิล และ เอกวาดอ; Rio Conambo, Corriantes and Shiona.
ขนาดโตเต็มที่ 10-15 ซม. (4-6 นิ้ว)
น้ำ : สามารถปรับตัวอยู่ในน้ำนิ่งได้ดี และสามารถเลี้ยงได้ในน้ำที่เป็นกรดและมีความกระด้างเล็กน้อย รวมถึงน้ำที่เป็นด่าง (pH อยู่ในช่วง 6.5 -7.5)
สภาพภูมิอากาศ : เขตร้อน
อาหาร ได้แก่ ปลาหรือกุ้งโดยเฉพาะที่แช่แข็ง. ผู้เลี้ยงบางคนอาจจะให้อาหารชนิดอื่นๆแทนกุ้ง,ปลามีชีวิต ก็สามารถทำได้
ลักษณะ นิสัย : ค่อนข้างขี้อาย และ ชอบหลบซ่อน. และใช้เวลาส่วนใหญ่ของวันไปกับการมุดตัวลงไปในทราย. พวกมันเป็นนักล่าที่โหดเ *** ้ยมและจะคอยจับปลาเล็กๆที่ผ่านหัวมันไป
ตู้ เลี้ยง : ควรเป็นตู้ที่มีทรายปูพื้นค่อนข้างหนาที่จะให้มันสามารถซุกตัวลงไปได้. ทรายควรเป็นทรายละเอียดหนาประมาณ 5-8 ซม. (2-3 นิ้ว).
เจ้ามอนสเตอร์ฟิช นี้ ไม่จำเป็นต้องมีตู้ขนาดใหญ่สำหรับเลี้ยงมันก็ได้. สำหรับในตัวเต็มวัย 1 คู่ สามารถเลี้ยงได้อย่างสบายในตู้ขนาด 24 นิ้ว
เพศ: การแยกเพศทำได้ยาก นอกจากการดูขนาดของมัน คือ ตัวเมียจะใหญ่กว่าตัวผู้.
แทงค์เมท : ควรเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่กว่าปากของเจ้านี่

เป็นอย่างไรบ้างครับ เริ่มสนใจที่จะเลี้ยงเจ้านี่กันหรือยัง สำหรับผมขอบอกว่าเจ้านี่น่าเลี้ยงเอามากๆเลยครับผม

ขอเพิ่มเติมอีกนิดนะครับ ในบทความนี้จะมีศัพท์คำหนึ่งที่ผมใช้ทับศัพท์ไปเพราะหาความหมายมันไม่ได้ เลยให้ดูรูปประกอบแทนแล้วกันนะครับ

Premaxilla

เครดิตคุณ อีกาตัวดำๆ จากเวปพี่ต้น Rof ครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=208&action=view

เต่าหมูบิน( Fly River Turtle )

2009-06-22T21:01:00.000-07:00

เต่าหมูบิน Fly River Turtle
ชื่อสามัญ : Fly River turtle, Pig-nosed turtle,Pig Nose Turtle
Pitted-shell turtle , New Guinea Plateless Turtle
ชื่อวิทยาศาสตร์ : Carettochelys insculpta
ถิ่นกำเนิด : ทางตอนเหนือของออสเตรเลีย New Guinea
สภาพแวดล้อมที่อยู่อาศัย : ทะเลสาบ บึงขนาดใหญ่ แม่น้ำที่มีกระแสน้ำไม่รุนแรง
ลักษณะโดยทั่วไป :
ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ออกจะคล้ายเต่าทะเลมาก เพราะชีวิตความเป็นอยู่
ของ Fly River จะอาศัยอยู่แต่เฉพาะในน้ำ โครงสร้างต่างๆทางร่างกายจึงเป็นลักษณะให้เอื้อ
แก่การว่ายน้ำเท่านั้น ส่วนแขนขาจะไม่มีนิ้วเหมือนเต่าน้ำชนิดอื่นๆ(แต่มีเล็บ)
สีกระดองจะเป็นสีเทา ใต้กระดองจะมีสีขาวอมชมพู หดแขนขาเข้ากระดองไม่ได้
เพราะส่วนผิวหนังจะติดกับกระดองอ่อนอย่างเห็นได้ชัด หน้าตาแน่นอนว่าต้องมีส่วนที่คล้ายหมู
นั้นคือจมูกที่ใหญ่(Pig Nose)มีรูจมูกที่กว้างเพื่อใช้รับกลิ่นและดมหาอาหารใต้น้ำ
ตาสีดำกลมโต(แต่สายตาไม่ค่อยดีเท่าไหร่) ส่วนปากจะมีความแข็งแรงเป็นอย่างมากเพื่อขบกัด
และช่วยฉีกเนื้อสัตว์(แข็งและคมมาก)

เพศ : ตัวผู้จะมีส่วนหางที่ใหญ่ยาวกว่า ตัวเมียจะมีส่วนปลายหางที่สั้นแหลมและเล็กกว่า(ดูจากรูป) โตเต็มวัยจะอยู่ที่ 17-22 นิ้ว
อายุ : อยู่ในช่วง 25-30 ปี

อาหาร : เนื้อสัตว์ เนื้อกุ้ง เนื้อปลาตาย(เมนูแนะนำ) อาหารเม็ด ผัก ผลไม้

การเลี้ยงดู :
เต่าหมูบิน เต่าจมูกหมู เป็นเต่าที่อยู่ในน้ำตลอดเวลา กินนอนในน้ำ สถานที่เลี้ยงควรเป็นบ่อน้ำลึก
พอประมาณ ไม่ตื้นจนเกินไป(ควรมีที่กั้นสูงอย่างดีเพราะอาจจะปีนออกมาเดิน เล่นเป็นเพื่อนสุนัขที่บ้านได้) ถ้าเลี้ยงในตู้กระจกควรเป็นตู้ทรงสูง เพื่อ รองรับการว่าย(บิน)ของเต่าที่ชอบว่ายไปมา
อาจจะออกแบบให้ตู้โล่งๆ เพื่อสะดวกในการทำความสะอาด หรือมีทราย หรือหิน ให้ เพราะเต่าบินชอบฝังตัวในทราย(เหมือนตะพาบ) ไม่เหมาะเลี้ยงในตู้หรือ อ่างๆแคบๆ เพราะเต่าจะโตช้าและเครียดได้ เต่าจะว่ายขึ้นมาหายใจเป็นระยะ หา กินเวลากลางคืน หากมันว่ายไปมา ดมๆพื้นตู้
นั้นแสดงว่ามันกำลังหาอาหาร อาหารสดเป็นๆ จำพวก ลูกปลาต่างๆนั้น เต่าไม่ สามารถจับมากินได้มากนักเนื่องจากความเชื่องช้าในการล่า(ไม่ใช่เต่านัก ล่า) ควรให้เนื้อปลา เนื้อกุ้งที่ตายแล้วมากกว่าให้มันล่าเอง อาจจะบอกได้ ว่าเต่าบินเป็นเต่าที่มีจมูกที่ไว แต่สายตาแย่ เพราะหากมีกลิ่นอาหารมันจะดม หาและตามกลิ่นได้ดีกว่ามองด้วยตามันเอง กินทุกอย่างที่อยู่ก้นตู้ เต่าบิน เป็นเต่าที่ต้องรักษาความสะอาดของน้ำมากพอสมควร เพราะหากเกิดการหมักหมมของ น้ำ ที่มีระบบกรองที่ไม่ดี
หรือไม่ได้เปลี่ยนน้ำให้สะอาดสม่ำเสมอ ขี้เต่าหรือของกินที่เต่ากิน เหลือ ความสกปรกของน้ำ จะมีผลทำให้กระดองเต่าเกิดคราบสกปรก ทำให้เต่าเกิดมี แผลเปื่อยลอกของกระดองและผิวหนัง การดูแลที่ดีที่สุดคือรักษาน้ำให้สะอาด

จากที่ได้เลี้ยงมา ก็เป็นเต่าที่เลี้ยงง่ายครับ ไม่กวน ทำตัวน่ารักกับคน เลี้ยง กินง่าย นอนน่ารัก(สุดๆ) ว่ายน่ารัก แต่ไม่น่ารักกับเพื่อนร่วมตู้ เท่าไหร่ โดยนิสัยแล้วเต่าบินดุครับ หากต้องการเลี้ยงรวมกันหลายตัวมักจะกัด กัน ตัวใหญ่รังแกตัวเล็ก ไล่กัด ไล่งับปลาตัวอื่นที่เลี้ยงรวมกัน(แต่ก็เป็น เฉพาะบางตัวนะครับ) หากต้องการเลี้ยงเต่าบินร่วมกันคงต้องใช้ตู้ขนาด ใหญ่ เพราะเต่าสามารถว่ายไปมาได้อย่างเต็มที่ การกัดกันเองก็จะลดลงหรือไม่ มีเลย ส่วนปลาที่จะเลี้ยงรวมไปในตู้ด้วยกัน ควรเป็นปลาที่ว่ายเร็ว ไม่เหมาะ กับปลาที่ว่ายช้าๆ (หางปลาแหว่งแน่ๆครับ) ผมเลี้ยงรวมกับปลาเสือตอครับ
เต่าบินกินทุกอย่างที่มันดม เจอและคิดว่าเป็นอาหาร แม้แต่อึมันเองมันก็งับ กิน(ตักออกแทบไม่ทัน) ระบบกรองที่ดีจะทำให้น้ำสะอาด ผมไม่นิยมให้อาหารเม็ด กับผักครับ เพราะทำให้น้ำมีสีเขียว
และมีเศษฝุ่นฟุ้งกระจายมากทำให้ต้องเปลี่ยนน้ำบ่อยมากขึ้น ส่วนใหญ่จะให้เนื้อกุ้ง เนื้อปลา มันกินเหลือก็ตักออก(ส่วนใหญ่กินหมด)

พูดถึงความนิยมในเต่าชนิดนี้ผมคิดว่ามีพอสมควรเพราะความน่ารักโดยเฉพาะคุณ ผู้หญิง ราคาก็ไม่สูงมากนักเมื่อเทียบกับเต่านอกชนิดอื่นๆ การหามาเลี้ยง นั้นอาจจะอยู่ในช่วงฤดูที่มีการนำเข้ามา
(แล้วไม่ถูกจับ ฮ่า) อัตราการเติบโตก็ไม่ได้โตเร็วมากนัก ปีนึงอาจจะโตแค่ 1-2 นิ้ว
ซึ่งเหมาะแก่การดูแลเลี้ยงให้อยู่ในระยะยาวได้โดยที่ไม่เบื่อ(เหมือนเต่าน้ำ น่าสงสารบางชนิดที่โตแล้วคนก็เบื่อ) ยังไงถ้าสนใจเลี้ยงหรือมีไว้ครอบครอง ดูแลแล้ว ก็รักษามันไว้ให้ดีๆนะครับ

เพศผู้ครับ

เพศเมียครับ

เครดิตคุณ Jiwpaethong จาก
http://www.siamreptile.com/webboard/webboard_show.php?id=22068
http://www.tortoise.org/archives/pignose.html
http://flyriverturtle.com/default.html
http://www.austinsturtlepage.com/Care/caresheet-fly_river_turtle.htm
http://homepage3.nifty.com/yoshina/modoki/

ปลาปอด Lepidosiren paradoxa หนึ่งเดียวแห่งป่าอเมซอน

2009-06-22T04:40:00.000-07:00

ปลาปอดอเมริกาใต้ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Lepidosiren paradoxa (Fitzinger, ค.ศ. 1837) อยู่ในชั้น (Class)Sarcopterygii ชั้นย่อย (Subclass) Dipnoi ลำดับ (Order) Lepidosireniformes ตระกูล (Family) Lepidosirenidae สกุล (Genus) Lepidosiren

ปลาปอดเมริกาใต้ หรือ ปลาปอดพาราด๊อกซ่า ขนาดเมื่อโตเต็มที่ประมาณเมตรครึ่ง หัวมีลักษณะกลมกว่าปลาปอดแอฟริกา ลำตัวมีสีดำคล้ำ มีรูปร่างเรียวยาวกว่าปลาปอดแอฟริกา และมีนิสัยที่สุภาพกว่า มีพฤติกรรมการกินอาหารที่แปลกไปกว่าปลาปอดจำพวกอื่น ๆ คือ สามารถกินพืชจำพวกเห็ดราได้ด้วย

เมื่อปลาปอดยังเป็นลูกปลานั้น ปลาปอดพาราด็อกซ่า จะมีจุดสีทอง บนพื้นสีดำ, แต่เมื่อโตขึ้นสีพื้นเหล่านั้นจะจางลงไปเป็นสีน้ำตาล หรือเทา. ชุดฟันบนขากรรไกรบน (premaxillary และ maxillary) มีความเป็นเอกลักษณ์ เช่นเดียวกับปลาปอดชนิดอื่นๆ. ปลาปอดอเมริกาใต้มี ขากรรไกรบนที่เชื่อมต่อโดยตรงกับกระโหลก ทำให้กล้ามเนื้อยึดขากรรไกรมีกำลังมาก ซึ่งพบได้ในปลาปอดทั้งหมด, ลำตัวมีลักษณะยาวและเพรียว ซึ่งดูคล้ายกับสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอย่างแอมฟิอุม่า, ครีบหางเป็นแบบ ไดฟิเซอคอล (diphycercal). ปลาปอดชนิดนี้สามารถโตได้ถึง 1.25 เมตร (4.1 ฟุต). ครีบอกจะมีลักษณะผอมเรียวคล้ายเส้นด้าย, ในขณะที่ครีบเชิงกรานจะค่อนข้างใหญ่กว่า และอยู่ห่างกันมาก. เหงือกจะหดสั้นลงไปเรื่อยๆ และจะหายไปเมื่อโตขึ้น

ปลาปอดพาราด๊อกซ่าสามารถอาศัยอยู่ในบริเวณที่มีน้ำเพียงแค่บางช่วงของปีได้, เช่น หนองน้ำตื้นๆ, แหล่งน้ำนิ่งของแม่น้ำสาขา และคลองเล็กๆ. พื้นที่เหล่านี้จะแห้งในช่วงฤดูแล้ง ในช่วงฤดูแล้งที่น้ำแห้งขอดเหลือแต่โคลน พวกมันจะฝังตัวลงไปในโคลนลึกประมาณ 30-50 ซม., สร้างเป็นโพรงบริเวณปลายหลุมนั้น เหลือเพียงช่องเล็กๆที่ทำหน้าที่รับอากาศจากภายนอกเท่านั้น ภายในนั้นปลาปอดจะขดตัวหางไปจรดถึงหัว, หลังจากนั้นจะขับเมือกออกมาเพื่อสร้างเป็นดักแด้เพื่อรักษาความชุ่มชื้นเอา ไ้ว. อากาศจะเข้ามาทางช่องที่ขุดไว้ผ่านทางหลุมเล็กๆบริเวณด้านบนของโคลนที่แห้ง. ปลาปอดจะเข้าสู่สภาวะการจำศีล พวกมันจะหยุดการเจริญเติบโต รวมทั้งหยุดกิจกรรมอื่นๆทั้งหมดลงชั่วคราว เท่าที่ทราบพวกมันสามารถมีชีวิตอยู่ในช่วงนี้ได้นานถึง 4 ปี.ในช่วงระหว่างการจำศีล ปลาปอดจะทำการลดการเผาผลาญพลังงานลง และใช้สารอาหารจากส่วนไขมันบริเวณหาง จนกว่าสภาพแวดล้อมจะเหมาะสม พวกมันถึงจะออกมาอีกครั้ง

เมือกเคลือบตัวของปลาปอดอเมริกาใต้นี้ จะคล้ายคลึงกับพวกสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ. มากกว่าปลาปอดออสเตรเลีย (Neoceratodus fosteri)

จนกระทั่งเข้าสู่ฤดูฝนพวกมันจะออกมากจากการจำศีลนั้น ปลาปอดที่โตแล้วจะย้ายไปยังบริเวณพื้นที่น้ำท่วม ทำการจับคู่ผสมพันธุ์ เและจะเริ่มสร้างรังและวางไข่อีกครั้ง ปลาปอดทั้งตัวผู้ตัวเมีย จะรวบรวมเศษต่างๆ เพื่อนำมาสร้างเป็นรัง ในขณะที่ตัวผู้จะคอยปกป้องไข่ในช่วงที่ยังเป็นไข่จนกระทั่งไข่ฟักออกมาเป็น ตัว ในช่วงเวลานี้ตัวผู้จะพัฒนาโครงสร้างที่ประกอบไปด้วยท่อจำนวนมากซึ่งดูคล้าย ขนนกปกคลุมอยู่โดยพัฒนามาจากครีบเชิงกราน โครงสร้างนี้จะทำให้ตัวผู้สามารถนำอ๊อกซิเจนออกจากเลือดของมันไปยังบริเวณ รอบๆของรัง และขจัดคาร์บอนไดอ๊อกไซด์ออกไปด้วย เพื่อเพิ่มอ๊อกซิเจนในน้ำให้แก่ไข่ที่กำลังฟักเป็นตัว โครงสร้างนี้จะหายไปหลังจากพ้นผ่านฤดูผสมพันธุ์ไปแล้ว

ลูกปลาปอดพาราด๊อกซ่า เมื่อแรกออกมาจากไข่ จะคล้ายกับพวกสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำมาก. พวกมันมีเหงือกภายนอก 4 ชุด เพื่อใช้ในการหายใจในช่วง 7 สัปดาห์แรกนับตั้งแต่เกิดมา. หลังจากพ้นช่วงเวลานั้น พวกมันจะสามารถหายใจด้วยอากาศได้อย่างแท้จริง และเหงือกภายนอกเหล่านั้นจะเริ่มหดหายไป

ปลาปอดพาราด๊อกซ่า เป็นปลาปอดเพียงชนิดเดียวที่พบในอเมริกาใต้ พบอาศัยอยู่ตามหนองน้ำ แหล่งน้ำนิ่ง หรือมีการเคลื่อไหวเพียงเล็กน้อย เช่น หนองน้ำ หรือทะเลสาป ของอเมซอน, ปารากวัย และ ตอนล่างของลุ่มแม่น้ำปารานา รวมถึงอาร์เจนติน่า โบลิเวีย บราซิล โคลัมเบีย เฟรนช์ เกียน่า, เปรู และ เวเนซูเอล่า โดยอุณหภูมิที่เหมาะจะอยู่ระหว่าง 24 - 28 องศา

ปลาปอด อเมริกาใต้ เป็นที่รู้จักอย่างมากเนื่องจากพวกมันสามารถพบเห็นได้ง่าย พวกมันมีความเกี่ยวโยงกันใกล้ชิดระหว่างปลาปอดอีกตระกูลหนึ่งคือ Protopteridae (ตระกูลปลาปอดแอฟริกา). คือมีรูปร่างคล้ายปลาไหล, โดยมีลำตัวคล้ายท่อ และมีเกล็ดเล็กๆ ฝังอยู่บนลำตัว. ครีบอก และ ครีบเชิงกราน มีลักษณะยาวคล้ายเส้นด้าย.

อวัยวะช่วยในการหายใจของ ปลาปอด Paradoxa คือปอด 2 ข้าง โดยข้างหนึ่งจะเชื่อมต่อกับปาก ปอดข้างนี้ผนังเป็นร่อง ทำหน้าที่ให้อ๊อกซิเจนแก่เลือด. ปลาปอดทั้ง 2 กลุ่มนี้ เมื่อยังเล็ก จะมีเหงือกภายนอกลักษณะเป็นฝอยและยาว อยู่บริเวณหลังหัว โดยจะหายไปเมื่อพวกมันยาว 4 ซม (1.6 นิ้ว)

เมื่อปลาปอดอยู่ในน้ำ พวกมันจะหายใจโดยขึ้นมายังผิวน้ำ และยื่นส่วนปลายจมูกพ้นเหนือผิวน้ำ แล้วจึงอ้าปากออก จากนั้นจึงฮุบเอาอากาศเข้าไปในปอด. โดยที่จะมีโพรงจมูกภายในจะทำหน้าที่ช่วยให้พวกมันหายใจเอาอากาศที่ผิวน้ำ เข้าไปโดยไม่ต้องเปิดปาก และกลืนน้ำเข้าไป. เพราะว่าปลาปอดนั้นหายใจโดยปอดแทนที่จะใช้เหงือกเหมือนปลาทั่วไป, อากาศที่ปลาปอดหายใจเข้าไปเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้พวกมันมีชีวิตรอดอยู่ได้ ถ้าหากว่าปลาปอดถูกทำให้จมลงไปใต้น้ำโดยไม่ให้มันขึ้นมาเอาอากาศที่ผิวน้ำ พวกมันก็จะจมน้ำตายในที่สุด

อายุขัยโดยเฉลี่ยของปลาปอดพาราด๊อกซ่า (ป่า) อยู่ที่ 8.3 ปี ส่วน ปลาปอดพาราด๊อกซ่าในที่เลี้ยงจะอยู่ที่ประมาณ 8.25 ปี ซึ่งจะเห็นว่าแทบไม่ต่างกันเลย

ปลาปอดพาราด๊อกซ่าในที่เลี้ยง
ปลาปอดพาราด๊อกซ่า เราอาจพิจารณาได้ว่ามันเป็นพวก กินทั้งพิชและสัตว์ (omnivores) ก็น่าจะได้เนื่องจากพวกมันกินอาหารได้แทบทุกอย่างที่มันหาได้ ไม่ว่าปลาเป็นๆ หรือปลาตาย หรือเศษซาก. ทั้งยังกินแมลง, กุ้ง, กุ้ง crayfish หรือสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่ไม่เคลื่อนที่เร็วพอจากแรงดูดจากปากของพวกมัน. แต่อย่างไรก็ดี ลูกปลาปอดเมื่อแรกเกิดกลับเป็นพวกกินเนื้ออย่างเดียว (carnivorous)

ตู้ที่ใช้เลี้ยงปลาปอดชนิดนนี้ จำเป็นต้องใช้ที่ที่กว้างขวางเพียงพอเพื่อให้มันสามารถยืดตัวได้อย่างไม่อึด อัด. โดยตู้ปลาต้องมีขนาดไม่น้อยกว่า 48 นิ้ว (ประมาณ 55 แกลลอน) ตู้ที่ใช้ควรเหมาะกับช่วงการเจริญเติบโตของมัน. การมีพื้นที่ให้มันว่ายน้ำนั้นไม่จำเป็นเนื่องจากพวกมันเป็นปลาที่ไม่ค่อย เคลื่อนไหวมากนัก. แนวคิดที่ว่าสิ่งต่างๆไว้ให้มันเป็นที่หลบซ่อนนั้นทำได้แต่ไม่ควรรกจนเกินไป จนทำให้ไปกีดขวางทางขึ้นมาหายใจของปลาปอดได้ ไม่เช่นนั้นอาจจะทำให้ปลาปอดจมน้ำตายได้
อุณหภูมิที่เหมาะกับการเลี้ยงอยู่ที่ 24-28 องศาเซลเซียส (แต่ในความเป็นจริงนั้นอุณหภูมิอาจสูงกว่านั้นได้)

พฤติกรรมทางด้านสังคม
พวกมันไม่ก้าวร้าว แต่มันก็สามารถกินปลาตัวไหนก็ได้ที่มีขนาดพอดีกับปากของมัน. ถึงแม้ว่าปลาขนาดใหญ่ชนิดอื่นๆจะอาศัยอยู่ร่วมกันกับปลาปอดได้นั้น แต่ก็ค่อนข้างเสี่ยงที่จะโดนปลาปอดทำร้าย หรือทำร้ายปลาปอดก็ได้. ในกรณีที่ปลาปอดทำร้ายนั้น มันไม่ใช่มาจากความก้าวร้าวของมัน แต่เป็นเพราะให้อาหารแก่ปลาปอดนั้นไม่เพียงพอ. รวมถึงปลาปอดตัวอื่นที่อาจจะเกิดครีบหายได้

การเพาะพันธุ์
ยังไม่เคยมีการเพาะพันธุ์ปลาปอดชนิดนนี้ได้ในที่เลี้ยง ในธรรมชาติ ตัวที่โตเต็มวัยแล้วจะสร้างหลุมจากโคลน พร้อมกับพวกซากพืช. หลังจากนั้นจะถอยออกมาแล้วผิดหลุมนั้น. จนถึงช่วงฤดูผสมพันธุ์ตัวเต็มวัยเหล่านั้นจะไม่หายใจผ่านปอด, พวกมันไม่จำเป็นต้องขึ้นมาหายใจที่ผิวน้ำแล้ว. แต่จะหายใจด้วยเหงือกที่เต็มไปด้วยก้านฝอยยื่นออกมาแทน ซึ่งจะอยู่เพียงชั่วเวลาหนึ่งเท่านั้น

ปลาปอดในลำดับ Lepidosireniformes (ปลาปอดอเมริกาใต้และปลาปอดแอฟริกา)
ปลา ปอดอเมริกาใต้ (Lepidosiren paradoxa) เป็นปลาปอดชนิดแรกที่ได้มีการบรรยายลักษณะไว้ (ในปี 1837 โดย Leopold J. F. J. Fitzinger) ซึ่งถูกค้นพบและจับได้จากแม่น้ำอเมซอน โดย Johann Natterer , และได้มอบให้เป็นของขวัญแก่นักธรรมชาติวิทยาชาวออสเตรีย ที่เป็นนักสะสมที่มีชื่อเสียงในประเทศบราซิล (ปี 1817-1835). ส่วนปลาปอดแอฟริกา ได้ถูกบรรยาย ในช่วงเวลาไม่นานหลังจากนี้ ในปี 1839 โดยนักกายวิภาคชาวอังกฤษ ที่ชื่อ Richard Owen (1810–1890), ผู้ที่เชื่ออย่างแน่วแน่ว่า ปลาปอดนั้นเป็นปลาจริงๆ หาใช่พวกสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำแต่อย่างใด นักสัตววิทยาในช่วงกลางศตวรรษที่ 19 ได้จำแนกบรรพบุรุษปลาปอดไว้อย่างน่าสงสัยว่า ปลาปอดนั้นมีความใกล้ชิดกับสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ หรือปลากระดูกแข็งกันแน่. ในปัจจุบันได้มีการจำแนกปลาปอดไว้เป็นอีกกลุ่มต่างหากนั่นคืออยู่ใน ชั้น (class) Sarcopterygii โดยได้รวม ปลาซีลาแคนธ์ ไว้ด้วยรวมถึงฟอสซิลปลาที่มีครีบเป็นพูเนื้อ, เพราะพวกมันใกล้เคียงและมีความเชื่อมโยงกับสัตว์มีกระดูกสันหลังบนบกมากกว่า พวกปลากระดูกแข็งทั้งหลาย (Actinopterygii)

ปลาปอดในลำดับ (order) Lepidosireniformes จากการเปรียบเทียบของตัวจากตัวอย่างทั้งหมดได้พบว่า มีอยู่ด้วยกัน 2 ตระกูล แต่พวกเขาได้ตัดสินใจจัดให้อยู่ในลำดับ (order) เดียวกัน โดยใช้ชื่อตระกูล (Family) ของปลาปอดอเมริกาใต้ ที่มีอยู่เพียงชนิดเดียวซึ่งเป็นชนิดที่เก่าแก่ที่สุด เป็นชื่อลำดับ ส่วนอีกตระกูลนั้นก็คือตะกูลปลาปอดแอฟริกา (Protopterus) ซึ่งมีอยู่ด้วยกัน 4 ชนิดนั้น ที่ได้รับการยืนยันได้แก่ P. annectens, P. aethiopicus, P. dolloi, และ P. amphibius. บางชนิดนั้นเป็นการยากในการจำแนกชนิดพวกมัน ต้องพิจารณากันโดยละเอียดทาง Taxonomic , รวมถึงความถูกต้องแน่นอนของชนิดย่อย

ความสัมพันธ์ของการวิวัฒนาการของพวกมันในแต่ละชนิดนั้นยังไม่ได้มีการศัก ษาอย่างเต็มที่นัก. Lepidosiren และ Protopterus ถูกจัดไว้อยู่ในลำดับเดียวกัน, แต่จะแยกกันชัดเจนในชั้นตระกูล (Family) พวกมันมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับปลาปอดออสเตรเลีย (Neoceratodus forsteri) และมีความสัมพันธ์กับฟอสซิลที่พบ, ในขณะที่มีการคาดว่าฟอสซิลปลาปอดที่พบนั้นยังมีจำนวนน้อยมากเมื่อเทียบกับ จำนวนทั้งหมด (มีเพียง 60 สกุล, 280 ชนิด ที่รู้จักกันในปัจจุบัน) ปลาปอดที่ยังมีชีวิตอยุ่ในปัจจุบันนี้อาจจะเรียกพวกมันได้ว่าเป็น "ฟอสซิลที่มีชีวิต" ที่สืบสายมากจากปลาในยุคดึกดำบรรพ์, ปลาปอด มีอยู่อย่างมากมายเมื่อยุคเดโวเนี่ยน (Devonian ประมาณ 417-354 ล้านปีก่อน) และยุคไทรแอสสิก (Triassic ประมาณ 248-205 ล้านปีก่อน). ฟอสซิลที่มีความเกี่ยวข้องกับ Lepidosiren และ Protopterus (ปลาปอดอเมริกาใต้ และ ปลาปอดแอฟริกา) ซึ่งทราบจากอเมริกาใต้ และ แอฟริกา ในยุคครีเตเชียส (Cretaceous), ซึงปลาปอดในสกุล (genus) นี้ คล้ายกับ Neoceratodus, ซึ่งเป็นปลาสัตว์ที่มีกระดูกสันหลังเก่าแก่ที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน

การแพร่กระจายพันธุ์
ปลาปอดอเมริกาใต้ มีการแพร่กระจายอย่างกว้างขวาง มากกว่าปลาปอดชนิดอื่นที่พบในปัจจุบัน, พบในแม่น้ำสาขาของแม่น้ำอเมซอน และ ในระบบแม่น้ำพารานา ของปารากวัย และยังพบในเฟรนช์ เกียน่า. ในชนิด Protopterus จะพบอยู่ในพื้นที่จำกัด, P. annectens พบในแอฟริกากลาง และแอฟริกาตะวันตก, P. aethiopicus พบในแอฟริกากลางและแอฟริกาตะวันออก, P. dolloi พบในพื้นที่จำกัดในแหล่งน้ำคองโก และ P. amphibius พบในชายฝั่งของแอฟริกาตะวันออก

ถิ่นอาศัย
ปลาปอดอเมริกาใต้และปลาปอดแอฟริกา จะพบได้ทั่วไปในแม่น้ำที่ไหลเอื่อย, ที่เต็มไปด้วยพืช และ หนองน้ำ,แหล่งน้ำนิ่ง (พบเฉพาะ Lepidosiren paradoxa). นอกจากนี้ยังพบในทะเลสาปเปิด (เช่น P. aethiopicus พบในทะเลสาปวิคตอเรีย). พื้นที่น้ำท่วมถึง (เช่น P. dolloi พบในลุ่มแม่น้ำคองโก และ P. annectens พบในเซเนกัล, แกมเบีย, ไนเจอร์ และ แม่น้ำโวลต้า ในแอฟริกาตะวันตก) ใกล้สามเหลี่ยมปากแม่น้ำ, (P. aethiopicus ในทะเลสาปแทงกันยิกา, P. amphibius ในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแซมเบซี), รวมทั้งในสระเล็กๆอีกด้วย

พฤติกรรม
ปลาปอดอเมริกาใต้ และ ปลาปอดแอฟริกา จะมีลักษณะเฉื่อยชา, โดยการว่ายน้ำจะเป็นลักษณะเคลื่อนตัวเป็นคลื่นคล้ายการเคลื่อนที่ของงู หรือโดยการคลานด้วยครีบอก และครีบเชิงกราน, โดยเฉพาะการเคลื่อนตัวไปกินซากสัตว์ที่พื้นน้ำ. ปลาปอดทั้งสองสกุลนี้ต้องหายใจด้วยอากาศ,ไม่เหมือน ในสกุลปลาปอดออสเตรเลีย (Neoceratodus) ที่จะสามารถหายใจผ่านเหงือกแบบดั้งเดิมได้. ปลาปอดอเมริกาใต้ (Lepidosiren) และ ปลาปอดแอฟริกา (Protopterus) ที่จะสามารถจมน้ำตายได้หากถูกบังคับให้อยู่ใต้น้ำตลอดเวลา, เนื่องจากเหงือที่ผิวนอกของพวกมันไม่ขนาดไม่ใหญ่เพียงพอต่อการต้องการรับ อ๊อกซิเจนของมันได้. โดยที่ทั้ง 2 สกุลจะมีความสามารถในการจำศีล, โดยจะอาศัยอยู่ในโพรงที่ขุดไว้ตลอดช่วงฤดูแล้ง, และพวกมันจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเข้าสู่ฤดูฝน (ภาวะจำศีล (estivation) ยืนยันได้จากปลาปอดในยุคเปอร์เมียน (Permian), ที่พบในหลุมที่กลายเป็นฟอสซิล. has been documented for Permian lungfishes, in the form of fossilized burrows). อุณภูมิที่ทำให้เริ่มการจำศีลนั้นไม่แน่นอนแล้วแต่ชนิด, แต่ที่สามารถยืนยันได้ชัดเจนนั่นคือ P. annectens. พวกมันจะขุดโดยการใช้การกัดดิน และดันโคลนผ่านเหงือกที่เปิด. จากปลาปอดจะกลับตัวโดยหันหัวไปทางปากหลุมที่เปิดอยู่, เพื่อรับอ๊อกซิเจน. ทำให้พวกมันมีชีวิตอยู่รอดได้ ระบบการเผาผลาญพลังงานปรับลดลง สร้างเมือกเคลือบผิวเพื่อลดการสูญเสียความชุ่มชื้น. อย่างชนิด P. aethiopicus สามารถอยู่ในรังดักแด้นี้ได้ถึง 4 ปี ในที่เลี้ยง. ปลาปอดจะไม่กินอาหารเมื่ออยู่ในภาวะจำศีล. โดยการใช้ไขมันที่สะสมไว้ที่ส่วนหาง

ปลาปอดส่วนใหญ่เป็นปลากินเนื้อ, อาหารส่วนใหญ่เป็นสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง (แมลง,ตัวอ่อนของแมลง, หอย, และพวกกุ้ง) แต่ก็สามารถกินปลา และ สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำได้เช่นกัน. ในทั้ง 2 สกุลนี้ บางครั้งจะกินพืชน้ำด้วย. ปลาปอดนั้นมีศักยภาพในการล่าเหยื่อ โดยการซุ่มรอ หรือ การตามเหยื่อ แล้วจึงจับเหยื่ออย่างรวดเร็วด้วยปากที่มีแรงดูดมากพอที่จะดูดเหยื่อเข้าไป. แต่ผู้ล่าปลาปอดเป็นเหยื่อในธรรมชาตินั้น เราทราบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น, แต่พอจะสมมติฐานได้ว่า น่าจะเป็นปลากินเนื้อที่มีขนาดใหญ่ หรือสัตว์นักล่าที่มีกระดูกสันหลังชนิดอื่นๆที่จะเป็นผู้ล่าปลาปอด, โดยเฉพาะปลาปอดที่ยังอยู่ในวัยเด็ก

ช่วงฤดูวางไข่ของทุกปี, พวกมันจะเลือกช่วงฤดูฝนไข่จะถูกผสมภายนอก. ในปลาปอดทั้ง 2 ตระกูล ตัวผู้จะเป็นผู้ดูแลไข่ และคอยเพิ่มอากาศเข้าไปในรัง. ตัวเมียของปลาปอดแอฟริกา จะวางไข่ในหลุม ที่ขุดโดยตัวผู้ ไข่มีขนาดเล็ก (4-7 มิลลิเมตร), ใช้เวลาในการฟัก 1-2 สัปดาห์, ซึ่งช่วงนี้พวกลูกปลาปอดจะดูคล้ายลูกอ๊อเพรียวๆ, มีเหงือกภายนอกคล้ายขนนก, หลังจากผ่านช่วงระยะนี้ไป 1 เดือน - 55 วัน ตัวอ่อนของปลาปอดจะเริ่มหายใจด้วยอากาศ. ในระยะนี้พวกมันจะมีความยาวประมาณ 1 นิ้ว - 1.6 นิ้ว และยังมีเหงือกภายนอกอยู่. พวกตัวอ่อนเหล่านี้จะยังไม่ค่อยเคลื่อนไหว. และยังอาศัยอยู่ในรังไม่ไปไหน จนกว่าถุงไข่แดงที่ติดอยู่จะหมดไป และพวกมันจะเริ่มออกหาอาหาร จำพวกตัวอ่อนของแมลง,พวกกุ้ง ปู และจะหายใจจากอากาศได้

ความสำคัญสำหรับมุนษย์
ปลาปอดทั้ง 2 สกุลนี้จะพบได้ทั่วไปตามแหล่งน้ำ, ถึงแม้ว่าพวกมันจะถูกนำมาเป็นอาหารในบางพื้นที่ของแอฟริกา, แต่พวกมันก็ไม่ใช่ปลาที่นิยมนำมาเป็นอาหาร. พวกมันเป็นปลาที่ไม่มีอันตราย, แต่ถ้าหากไปรบกวนอาจจะทำให้คนที่ไปรบกวนเจ็บตัวจากการกัดได้ เนื่องจากพวกมันมีขากรรไกรที่แข็งแรงและฟันที่คมมาก

เครดิต อีกาตัวดำๆ เป็นผู้รวบรวมครับ
เครดิตครับ
http://en.wikipedia.org/wiki/South_American_lungfish
http://animaldiversity.ummz.umich.edu/site/accounts/information/Lepidosiren_paradoxa.html
http://animal-world.com/encyclo/fresh/Misc_PseudoBony/SouthAmericanLungfish.php
http://www.sciencedirect.com/science?_ob=ArticleURL&_udi=B6X16-4TCHKM5-1&_user=10&_rdoc=1&_fmt=&_orig=search&_sort=d&view=c&_acct=C000050221&_version=1&_urlVersion=0&_userid=10&md5=aa243eb19f7cc5986a74a36443107d61
http://jeb.biologists.org/cgi/content/abstract/46/2/205
http://www.neosys.ne.jp/neo/english/hg01.html
http://scienceblogs.com/laelaps/2009/02/giant_killer_lungfish_from_hel.php
http://science.jrank.org/pages/4010/Lungfish-African-South-American-lungfish.html

บลูชาร์ค ( Cetopsis coecutiens )

2009-06-20T08:14:00.000-07:00

เรามาดูลำดับทางอนุกรมวิธานของปลาชนิดกันก่อนตามระเบียบครับ จะได้รู้ว่า มันอยู่ในพวกไหนหรือเป็นญาติกะใครดังนี้
Domain: Eukaryota - Whittaker & Margulis,1978
Kingdom: Animalia - Linnaeus, 1758 - animals
Subkingdom: Bilateria - (Hatschek, 1888) Cavalier-Smith, 1983
Branch: Deuterostomia - Grobben, 1908
Infrakingdom: Chordonia - (Haeckel, 1874) Cavalier-Smith, 1998
Phylum: Chordata - Bateson, 1885 - Chordates
Subphylum: Vertebrata - Cuvier, 1812 - Vertebrates
Infraphylum: Gnathostomata - Auct. - Jawed Vertebrates
Superclass: Osteichthyes - Huxley, 1880 - Bony Fishes
Class: Osteichthyes - Huxley, 1880 - Bony Fishes
Subclass: Actinopterygii - Ray-Finned Fishes
Infraclass: Actinopteri
Cohort: Clupeocephala
Order: Siluriformes
Family: Cetopsidae - Whalelike Catfishes
Genus: Cetopsis- Olivieira, Vari & Ferraris, 2001
Specific name: coecutiens - (Lichtenstein, 1819)
Scientific name: - Cetopsis coecutiens (Lichtenstein, 1819)

หลาย คนคงดูออกทันทีนะครับ จากข้อมูลข้างบนว่า เจ้านี่เป็นเป็นแคทฟิชชนิดหนึ่งนั่นเอง แสดงว่า มันไม่มีเกล็ดหรือเรียกง่ายๆว่าปลาหนัง ถูกจัดอยู่ในครอบครัว Cetopsidae ซึ่งปลาในครอบครัวนี้ จะมีรูปร่างหน้าตาคล้ายๆกับวาฬ (Whalelike Catfishes) ตามสายตาของฝรั่ง แต่คนไทยอาจมองว่า มันคล้ายฉลามก็ได้ครับ ในเมื่อมันเป็นแคทฟิช ก็หมายความเช่นเดิมครับว่า มันแพ้สารเคมีพวกมาลาไคท์กรีน ฟอร์มาลีน ดิพเทอเร็กซ์ และสารเคมีอันตรายหลายอย่างในท้องตลาดเช่นกัน เวลาใช้ต้องระวังด้วยครับ

ปลาชนิดนี้ มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Cetopsis coecutiens อ่านว่า ซีทอปสิส โคคคูเทียนส์ ถูกบรรยายลักษณะทางอนุกรมวิธานครั้งแรกโดย Lichtenstein, 1819 ชื่อสกุล มาจากภาษากรีก cetos ซึ่งแปลว่า วาฬ และคำว่า cosis ซึ่งแปลว่า คล้าย รวมกันเป็นคำแปลว่า คล้ายวาฬ นั่นเอง มีชื่อพ้อง(Synonyms) คือ Silurus coecutiens, Silurus caecutiens ส่วนชื่อสามัญ ก็มีชื่อเรียกมากมายหลายชื่อครับ เช่น Baby Whale Catfish, Blue Shark Catfish, Blue Torpedo Catfish, Blue Whale Catfish, Whale Catfish และ Canero ส่วนนักเลี้ยงปลาแปลกชาวไทย นิยมเรียกมันว่า บลูชาร์ค ทับศัพท์ไปเลยครับ ไม่ต้องไปแปลว่า ฉลามสีน้ำเงิน บางคนอาจเรียก คาเนโร่ ก็มีบ้างเช่นกัน ปลาในสกุลนี้ มีสมาชิกทั้งหมดประมาณ 26 สปีชีส์ครับ แต่สปีชีส์ หรือชนิดที่นำเข้ามาจำหน่ายในไทยบ่อยที่สุด ก็คือ C. coecutiens นั่นเองครับ

การแพร่กระจายและแหล่งที่อยุ่อาศัย
เดาได้ไม่ยากใช่ไหมครับว่า มันต้องมาจากทวีปอเมริกาใต้แน่นอน ใช่แล้วครับ ปลาชนิดนี้พบที่ แม่น้ำหลายสาย ในทวีปอเมริกาใต้ เช่น อเมซอน โทแคนติน และ โอริโนโค่ เป็นต้น ปลาบลูชาร์ค อาศัยหากินอยู่ในน้ำหลายระดับความลึก ตั้งแต่บริเวณพื้นท้องน้ำ จนมาถึงกลางน้ำครับ อุณหภูมิของน้ำในธรรมชาติ อยู่ที่ประมาณ 22-28 องศาเซลเซียส pH 6.0-7.4 เรียกได้ว่า เหมือนๆกับบ้านเรานี่แหละครับ สามารถอยู่ได้ทั้งน้ำไหลและน้ำนิ่ง ตามแต่ที่พวกมันจะว่ายน้ำไปหาเหยื่อได้ แต่ปกติจะพบทั่วไปในแหล่งน้ำไหลขนาดใหญ่ครับ

ลักษณะรูปร่าง นิสัย และอาหาร
ปลาบลูชาร์ค มีรูปร่างคล้ายปลาฉลาม หรือ วาฬ สมชื่อนี่แหละครับ ส่วนหัวมีขนาดใหญ่ จะงอยปากบนยื่นยาวกว่าจะงอยปากล่าง ดวงตามีขนาดเล็กมาก ลำตัวเพรียวยาว ครีบหลังเป็นรูป สามเหลี่ยมปลายแหลมคล้ายฉลาม มองดูหน้าตาแล้วน่ารักครับ เหมือนปลาตัวนี้ กำลังยิ้มให้เราตลอดเวลา ลำตัวเพียวยาว รูปตอร์ปิโด ไม่พบครีบไขมัน ไม่มีเกล็ด สีของลำตัว ด้านบนเป็นสีน้ำเงินเข้ม ส่วนด้านท้องเป็นสีขาว มีสีเหลือบฟ้าทั่วทั้งลำตัว ขนาดโตเต็มที่ทั่วไป ประมาณ 26 เซนติเมตร แต่ก็สามารถพบขนาดเกิน 1 ฟุตได้บ่อยๆในธรรมชาติครับ

ปลาบลูชาร์ค จัดอยู่ในกลุ่มปลาอันน่ากลัวมากชนิดหนึ่งของโลก ที่มีชื่อว่า ปลา แคนดิรู (Candiru) คนพื้นเมืองรู้ถึงความน่ากลัวของปลาชนิดนี้ดีครับ ปิรันย่า เค้าไม่กลัวกันครับที่นั่น แต่กลัวปลาพวกนี้มากกว่า ปลาในกลุ่มนี้ มีหลายตัวที่ดำรงชีวิตเป็นปรสิต ในร่างกายสัตว์น้ำ ตลอดจนร่างกายมนุษย์ มีความไวต่อกลิ่นเลือด และแอมโมเนีย เป็นอย่างยิ่ง โดยจะตามเลือดและปัสสาวะไปยังร่างกายของเหยื่อ และเจาะเข้าไปอาศัยอยู่ในร่างกาย ซึ่งจะสร้างความเจ็บปวด ทรมาน อย่างยิ่ง โดยเฉพาะในมนุษย์ครับ จะลงน้ำต้องระวัง

ส่วนปลาบลูชาร์คนั้น ไม่มีพฤติกรรมการเป็นปรสิตในร่างกายสัตว์อื่นครับ เพราะมันตัวโตได้เป็นฟุตนั่นเอง แต่ปลาบลูชาร์ค ก็มีพฤติกรรมที่คล้ายๆกันกับญาติๆของมัน นั่นก็คือ ถึงแม้สายตาจะไม่ดี มีดวงตาขนาดเล็ก แต่มันก็มีประสาทรับกลิ่นที่ไวมากๆ โดยเฉพาะกลิ่นเลือด มันเป็นปลาที่ว่ายน้ำได้รวดเร็วว่องไวอยู่แล้วครับ และว่ายน้ำอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยหยุดนิ่ง แต่ เมื่อมันพบปลาที่บาดเจ็บ มีบาดแผล มันก็จะตรงเข้ารุมกัดกิน ปลาตัวนั้นทันที ด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมเสียอีกครับ โดยเริ่มจากที่บาดแผลก่อนครับ การกัดของมันนั้น น่ากลัวครับ เรียกว่า กัดที ก็เนื้อหลุดไปเป็นก้อนๆเล็กๆ เท่าขนาดปากอย่างใดอย่างนั้น ถ้าฝูงหนึ่งมี ร้อยตัว ก็กัดหลายพันครั้งล่ะครับ ไม่นานเนื้อก็หายไปจนหมดตัว ที่น่ากลัวกว่านั้น ปลาบลูชาร์คที่มีขนาดเล็ก ยังมีพฤติกรรม ชอบ ชอนไชเข้าไปในร่างกายเหยื่อ เพื่อกินอวัยวะภายในอีกด้วยครับ ปลาที่เคราะห์ร้ายที่มักโดนเจ้าพวกนี้กินบ่อยๆ ในธรรมชาติ ก็คงหนีไม่พ้นพวกแคทฟิชขนาดใหญ่ที่พบทั่วๆไปในอเมซอน เช่น เรดเทลแคทฟิช (Phractocephalus hemioliopterus) และ ไทเกอร์โชเวลโนส (Pseudoplatystoma fasciatum) ที่ทุกๆท่านรู้จักกันดีนั่นเอง มันจะเจาะท้องปลาขนาดใหญ่เข้าไปกินอวัยวะภายในอย่างรวดเร็ว รุนแรง และบ้าคลั่ง ถึงแม้ว่าเราจะเอาปลาโชคร้ายดังกล่าว ขึ้นมาพ้นน้ำแล้วก็ตาม บลูชาร์ค ที่ยังคงอยู่ในท้อง ก็ไม่หยุดกัดกินเครื่องในให้เสียเวลาครับ -*-

การเลี้ยงและการดูแลรักษา
เมื่อเราได้ทราบถึงลักษณะทางชีววิทยาของปลาใดๆ ในธรรมชาติแล้ว เราย่อมปรับปรุงดัดแปลงความรู้ดังกล่าว นำมาใช้เลี้ยงปลาชนิดนั้นๆได้เสมอครับ บลูชาร์ค เป็นปลาที่ว่ายน้ำเร็ว ตลอดเวลา และว่ายอยู่กลางน้ำเป็นส่วนใหญ่ อยู่รวมฝูง กินเก่ง โตเร็ว โดยเฉพาะช่วงแรกๆ ดังนั้น ตู้ที่ควรใช้เลี้ยงอย่างต่ำ ในระยะยาว ควรเป็นตู้ 48x20x20 นิ้วครับ หรือจะเล็กกว่านั้นก็ได้ ถ้าเลี้ยงจำนวนน้อย เช่น ไม่เกิน 5 ตัว อาจเลี้ยงในตู้ 30-36 นิ้ว ได้อีกนาน ระบบกรอง ใช้ กรองข้าง หรือกรองนอกก็แล้วแต่สะดวก สับสเตรท ก็หินพัมมีสเป็นหลัก ปะการังนิดหน่อย วางด้านบนด้วยใยแก้วเช่นเคย จัดตู้โล่งๆดีที่สุดครับ อาจปูพื้นบางๆด้วยหินกรวดกลม หรืออาจแต่งตู้แบบไม่รกก็ไม่มีปัญหา ปลาชนิดนี้ เป็นปลาฝูงครับ ถ้าจะให้สวย ก็ควรเลี้ยงเป็นฝูง สัก 5 ตัวขึ้นไป แต่ก็สามารถเลี้ยงเดี่ยวหรือน้อยกว่านั้นได้เช่นกัน ไม่ส่งผลต่อการดำรงชีวิต แต่อาจดูไม่สวยงามเท่าที่ควร จนกว่ามันจะโต คุณภาพน้ำ เป็นเรื่องสำคัญครับ อย่าให้น้ำเน่าน้ำเสียเป็นอันขาด เพราะมันเป็นปลากินของสดและชอบน้ำที่มีออกซิเจนสูง คุณภาพดีครับ ทำระบบกรองของคุณให้มีประสิทธิภาพ การถ่ายน้ำ ประมาณ 25-30 เปอร์เซ็นต์ทุกๆสัปดาห์ เป็นต้น ทำความสะอาดใยแก้วบ่อยๆ และอย่าลืมดูดเศษอาหารที่ด้วยนะครับ

ส่วนอาหาร ถ้าผู้เลี้ยงใจดี จะให้มันกินเรดเทล หรือ ไทเกอร์ฯ เหมือนในธรรมชาติก็ได้นะครับ แต่ถ้าไม่อยากทำแบบนั้น ปลาบลูชาร์ค วัยอ่อนขนาด 1-3 นิ้ว สามารถเลี้ยงด้วย ไรทะเล (ล้างและแช่น้ำจืดก่อนให้สัก 30 นาที) หนอนแดง เป็น หรือแช่แข็ง หรือไส้เดือนน้ำ ลูกน้ำ ได้เป็นอย่างดีและเหมาะสม สลับกับกุ้งฝอยเด็ดหัว เมื่อปลาโตขึ้นสัก 4 นิ้ว ก็ให้เฉพาะกุ้งฝอยเด็ดหัว เนื้อปลาสด เนื้อหอย หรือปลาที่พึ่งตายใหม่ๆก็ได้เช่นกัน และที่สำคัญ ปลาชนิดนี้ เลี้ยงด้วยอาหารเม็ดได้สบายๆครับ โดยเฉพาะอาหารโปรตีนสูงๆ กลิ่นหอมๆทั้งหลาย เช่นเตทตร้าบิท ปลาพวกนี้ชอบมากๆครับ กินจนท้องกางแทบระเบิด เรียกได้ว่า เป็นปลาที่ไม่เลือกกินและไม่เรื่องมากเรื่องอาหารเลยครับ

ปลาชนิดนี้เป็นที่ทราบกันดีนะครับว่า มันมีพฤติกรรมการล่าเหยื่ออย่างไร ดังนั้น ผมจึงไม่ขอแนะนำให้ทุกท่านประมาท โดยการนำปลาชนิดอื่นๆใดๆทั้งสิ้น ลงไปเลี้ยงรวมกับพวกมันครับ แค่มีแผลนิดเดียว ก็ทำให้ปลาทั้งฝูง คลั่งได้แล้วครับ ไม่เหลือแน่นอน และที่สำคัญอีกอย่างคือ ถึงแม้ว่าปลาพวกนี้จะเป็นปลารวมฝูง และอยู่ด้วยกันได้ก็ตาม แต่ถ้ามีตัวใดบาดเจ็บ ป่วย หรือมีบาดแผล ควรรีบแยกออกมารักษานะครับ ไม่งั้นเพื่อนๆในฝูงจะช่วยกันส่งผู้ป่วยไปลงนรกได้อย่างรวดเร็วช่นกัน
โรค ที่พบได้บ่อย ก็คือโรคจุดขาว ครับใช้การรักษาเดิมๆครับ หลีกเลี่ยงสารเคมีที่ปลาแคทฟิชแพ้ ส่วนปัญหาอื่นที่พบบ่อยๆก็คือ การป่วย เพราะคุณภาพน้ำไม่ดีเป็นระยะเวลานานๆ ขาดออกซิเจน ปลาก็จะไม่ว่ายน้ำ นอนนิ่งหรือหงายท้องอยู่ก้นตู้ครับ แก้ที่ต้นเหตุ ก็อาจจะรอดได้ ระวัง การเปลี่ยนแปลงคุณภาพน้ำและอุณหภูมิฉับพลันด้วยครับ มันค่อนข้างเซนสิทีฟตรงจุดนี้เช่นกัน

การแยกเพศและการเพาะขยายพันธุ์
ยังไม่มีรายงานการเพาะพันธุ์ปลาบลูชาร์ค ในที่เลี้ยงครับ ส่วนความแตกต่างระหว่างเพศ พบว่า เพศผู้จะมีลำตัวที่เพรียวยาวกว่า และมีครีบหลังที่ชี้ยาวกว่าเพศเมีย เห็นได้ชัดเจนในปลาวัยเจริญพันธุ์ครับ

credit by พี่ต้น Rof เช่นเคยครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=257&action=view

Charax gibbosus ฝูงนักล่าขนาดมินิ

2009-06-18T22:42:00.000-07:00

Charax gibbosus ยังไม่มีชื่อไทยครับ ขอเรียกมันว่า กิบบิโอซัส ละกันครับ ปลาชนิดนี้มีชื่อสามัญว่า Glass headstander ครับ สำหรับ คำว่า headstander นั้นเราจะใช้เรียกปลาที่มีการว่ายน้ำแบบหัวทิ่มทั้งหลายครับ เช่น ปลาปล้องอ้อย ปลาดินสอหัวทิ่ม ชนิดต่างๆเป็นต้น
ปลาชนิดนี้ เป็นปลาในกลุ่มคาราซิน Characidae เช่นกัน และมีการว่ายน้ำโดยเอาหัวทิ่มลงดินเล็กน้อยด้วยครับ
คล้ายๆกับพวก สคอมบริรอยด์ ปลาชนิดนี้เลี้ยงเป็นแทงก์เมทกับสคอมบริรอยด์ได้ดีครับ ทำให้ปลากินอาหารได้เยอะขึ้น ง่ายขึ้นอีกด้วย

เรามาดูปลาที่ได้ชื่อว่าเป็น headstander จากลิงค์นี้กันนะครับ
http://www.aqualandpetsplus.com/Tetras,%20Headstanders.htm

Charax gibbosus (Linnaeus, 1758)
มีถิ่นกำเนิดจากทวีปอเมริกาใต้ตามเคยครับ จากแม่น้ำ Essequibo River basin และ coastal rivers แห่ง Suriname
มีขนาดโตเต็มที่ประมาณ 5-6 นิ้ว ในธรรมชาติ ส่วนในที่เลี้ยง ก็สามารถเลี้ยงโตได้ 5 นิ้วได้ไม่ยากครับ

ปลาชนิดนี้ มีจุดเด่นที่มีปากกว้าง มีฟันขนาดเล็กเรียงอยู่บนขากรรไกร สามารถจับเหยื่อที่มีขนาดใหญ่กินได้สบายๆ ชอบอาศัยรวมกันเป็นฝูง ไม่ดุร้าย สามารถรวมก้บปลาอื่นๆที่มีขนาดเท่ากันได้ แต่อย่าเล็กกว่าปากมันล่ะ แต่บางครั้ง พบปัญหาการตอดปลาใหญ่บ้างเหมือนกันครับ ถ้าหิวจัด
ลองนึกภาพสคอมบริรอยด์ย่อส่วนดูละกันครับ ต่างกันที่กินเก่งกว่า ปรับตัวง่ายกว่า ว่ายน้ำเยอะกว่าครับ
อาหาร ที่กิน ก็เป็นปลาเล็กๆ ไรทะเล หนอนแดง ไส้เดือนน้ำ ลูกน้ำ หนอนนก และอาหารเม็ดครับ เลี้ยงง่าย เหมือนพวกเตทตร้าขนาดเล็กทั่วไป แต่ได้อารมณ์โหด เหมือน คาราซิน ล่าเหยื่อขนาดกลาง แถมรวมฝูงได้อีก

ในเวปต่างประเทศบอกว่า ปลาชนิดนี้ สามารถฆ่า บาราคูด้า ขนาดเดียวกันได้ อ่านดูแล้ว มันโหดใช่เล่นนะครับ แต่คงต้องเป็นปลาขนาดใหญ่หน่อย สัก 5 นิ้ว ที่กำลังหิวจัดครับ
แต่เท่าที่ผมเลี้ยงดู มันสามารถรวมกับปลาขนาดเท่ากันได้เป็นอย่างดี เช่น อโรวาน่าขนาด 4 นิ้ว และ ปลากรายขนาด 5 นิ้ว สคอมบริรอยด์ขนาด 5 นิ้ว ฯลฯ
แต่อะไรก็ไม่แน่นอนครับ ปลาทองยังกัดกันเองจนตายเลยก็มี ดังนั้นการสังเกตุอาการอยู่เสมอจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด

กิบบิโอซัส นั้น เพาะขยายพันธุ์ได้ในประเทศไทยครับ และท่าทางจะเป็นปลาที่เพาะได้ไม่ยากด้วย ปลาผสมพันธุ์เป็นฝูง วางไข่ติดวัสดุจมน้ำต่างๆครับ

เลี้ยงง่ายกินเก่งโตเร็ว ตู้ขนาดสัก 30 นิ้วก็เลี้ยงได้เป็นฝูงแล้วครับ
ลองหามาเลี้ยงกันดูครับ
สวัสดีครับ

เครดิต พี่ต้น Rof เจ้าของบ้าน genepoolaquarium ครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=124&action=view

ปลา อัลลิเกเตอร์ หรือ ปากไอ้เข้ (Atractosteus spatula)

2009-06-18T21:43:00.000-07:00

ปลา อัลลิเกเตอร์ หรือ ปากไอ้เข้
ชื่อทางการว่า Atractosteus spatula
ถิ่นอาศัย อเมริกาเหนือ และ ใต้ (อเมซอน)
สภาพแวดล้อม น้ำจืด อุณภูมิ 28-30 องศา ท้องน้ำกว้างๆ
อาหาร สัตว์น้ำทุกชนิดที่เล็กกว่าปากมัน อาจยกเว้นพวก เต่า
ขนาด โตเต็มที่ 3 เมตร หนักราว 130 กิโลกรัม
ปลา อัลลิเกเตอร์ เข้ามาบ้านเรานานมากแล้ว มีลักษณะเด่นที่ปากคล้ายจรเข้มาก มีฟันแหลมคม และ ขากรรไกรอันทรงพลัง นิยมเลี้ยงกันในบ่อ หรือ ตู้ใหญ่ๆ เพราะมันโตเร็วมาก การเลี้ยงดูไม่ยากเย็นนัก อาหารเป็นพวก ลูกปลา ลูกกุ้งตลอดจน เนื้อปลา เนื้อกุ้ง ทั่วไป ไม่นิยมเลี้ยงรวมกับแทงค์เมท ที่มีขนาดเล็ก กว่า เพราะปลาตัวนี้นิสัยค่อนข้างดุร้าย กัดไม่เลือก หรือ บางทีก็กินเลย คนทางอเมริกา นิยมใช้ปลาพวกนี้ เป็นเกมส์ตกปลา ล่าเหยื่อด้วยความเร็วสูง ชอบลอยตัวนิ่งๆพอเหยื่อมาไกล้ก็ ฮุบเต็มๆ ครับ

เครดิต คุณ the palmmint จากเวปพี่ต้น Rof ครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=72&action=view

เต่าสเเนปปิ้งสุดเถื่อน Snapping Turtle

2009-06-18T06:58:00.000-07:00

จากเท่าที่เห็นกระเเสการเลี้ยงเต่ากำลังมาเเรงในยีนพูล ไอ้เราก็ขุดบทความเก่าเก็บออกมายั่วกิเลสกันซักหน่อย นั่นคือ เต่าสเเนปปิ้งสุดเถื่อนนั่นเอง..เต่าชนิดนี้อยู่ในกลุ่ม Family Chelydridae เป็นกลุ่มเต่าน้ำที่มีหางยาว มีหัวขนาดใหญ่ ไม่สามารถหดหัวเข้าไปในกระดองได้ทั้งหมดเเละมีพฤติกรรมล่าเหยื่ออันดุร้าย เเละซุ่มรอคอยดักเหยื่อ เต่าในวงศ์นี้มีอยู่ 3 ชนิดได้เเก่ เต่าปูลู(Platysternon megacephalum) เต่าสเเนปปิ้ง(chelydra serpentina)เเละเต่าอัลลิเกเตอร์สเเนปปิ้ง(Macroclemys temminckii)ที่หลายๆท่านรู้จักกันดีนั่นเอง

ในชนิดเเรกที่จะกล่าวถึงคือ เต่าปูลู(platysternon megacephalum)ของไทยๆนี่เเหล่ะครับ พบได้ในบ้านเรา จีนเเละอินโดนีเซีย มีนิสัยโหดร้ายทารุณที่สุดในเเฟมิลี่นี้ เเค่เดินไปเจอก้อนหินก็ยังกัด มีรูปร่าง
ประหลาดกว่าเพื่อนๆของมันคือ ด้วยกระดองที่เเบน สามารถโตเต็มที่ได้ถึง 20 ซม. ถิ่นอาศัยที่สามารถพบเต่าชนิดนี้ได้นั้น คือในป่าลึกครับ อากาศเย็น มีความชื้นสัมพัทธิ์ในอากาศสูง ที่สำคัญน้ำจะต้องเป็นน้ำที่เย็น ไหลเอื่อยเเละมีคุณภาพดี ..จากการสำรวจพบว่า ผู้เลี้ยงหลายคนได้พยายามเต่าเหล่านี้มาเลี้ยง เเต่ตัวเต่าก็ไม่สามารถอยู่ได้นานเพราะไม่สามารถปรับตัวได้ ยังไงก็ดีมีผู้ที่สามารถเลี้ยงเต่าชนิดนี้มาเลี้ยงในสภาวะจำลองธรรมชาติ ก็อยู่ได้เพียง 2 ปีเท่านั้นเองครับ ฉะนั้นจึงไม่สนับสนุนที่จะนำมาเลี้ยงเป็นอย่างยิ่งครับ เเละที่สำคัญก็ใกล้สูญพันธุ์เต็มทีเเล้ว

ชนิดต่อมา คือ เต่าคอมม่อนสเเนปปิ้ง(chelydra serpentina)ดาวรุ่งพุ่งเเรงของเวปในขณะนี้ครับ เต่าชนิดนี้พบได้กระจัดกระจายทั่วทวีปอเมริกา
สำหรับเต่าตัวนี้มีชนิดย่อยไปอีก 4 ชนิดครับ ได้เเก่
- chelydra serpentina serpentina
- chelydra serpentina rossignoni
- chelydra serpentina osceola
- chelydra serpentina acutirostris
เรา มาเปรียบเทียบเป็นตัวๆไปครับ ตัวเเรก chelydra serpentina serpentina หรือ northen common snapping นั่นเอง สำหรับตัวนี้เป็นชนิดที่มีวางขายในตลาดเมืองไทยอย่างเเพร่หลายครับ สำหรับชนิดนี้พบได้ทางตอนเหนือเเละตอนใต้ของเเคนาดา เเละสามารถพบได้ทั่วไปในอเมริกาเหนือ
สามารถเเยกเเยะชัดเจนจากส่วนของกระดอง(carapace)เป็นสีม่วงอมน้ำเงินดังภาพ

ตัวต่อมาครับ chelydra serpentina rossignoni หรือ mexican snap พบได้ทางตอนใต้ของกัวเตมาลา เเละเมกซิโก
สำหรับ ตัวนี้มีหลุดเข้ามาในไทยบ้าง เคยผ่านมือผมตัวนึงเหมือนกันครับ ตัวนี้จะตรงข้ามกับตัวเเรกครับ มี carapace สีดำเข้มเเละมีติ่งเนื้อเล็กๆขึ้นตามตัว คล้ายๆของอัลลิเกเตอร์ สเเนปปิ้งครับ

ต่อมาเป็นรูปของ chelydra serpentina osceola หรือ florida snap ครับ พบได้เเค่เเหลมฟลอริด้าที่เดียว..

เเละ chelydra serpentina acutirostris หรือ equadorian snap พบกระจายในตอนเหนือของ honduras,นิคารากัวร์ คอสตาริก้าจนถึงปานาม เเปซิฟิกโคลัมเบียเเละเอกวาดอร์ เเละตอนใต้ของ guayaquil
สำหรับสองชนิดล่างนี้หารูปภาพได้ยากเหลือเกินครับ ก็ดูๆกันไปก่อนละกัน

สำหรับเต่าในกลุ่ม chelydra นี้ก็สามารถโตถึง 2 ฟุตได้อย่างไม่ยากเย็นในที่เลี้ยงนัก วิธีการเลี้ยงก็ง่ายๆครับ คุณภาพน้ำดีๆที่กว้างๆอาหารถึง ติดกรองหน่อยก็ดีครับเพราะเต่าพวกนี้ทำน้ำสกปรกง่าย เดี๋ยวจะเป็นโรคได้ครับ ในส่วนของอาหารก็ ให้ๆไปเหอะครับ กินได้หมด เนื้อสัตว์น้ำต่างๆ กุ้ง เครื่องใน อาหารเม็ดก็ฝึกให้กินได้พอเป็น snack..อัตราการโตของเต่าพวกนี้ก็รวดเร็วเหมือนกันครับ เดือนละนิ้วเลยช่วงเเรกๆ ที่สำคัญก็อย่าลืมเอาเต่ามารับเเดดในช่วงเช้าบ้าง(ช่วง 8-11 โมง)เพื่อให้เต่าได้รับ uva เเละ uvb เพื่อสังเคราะห์วิตามิน d ไปสร้างกระดองครับ ในธรรมชาติเต่าชนิดนี้เป็นผู้ล่าที่น่ากลัวครับ สามารถล่างูหรือนกเป็ดน้ำได้!! โอ้?

เป็นที่น่าเสียดายครับ ในทุกๆปีจะมีเต่ากว่า 1 พันตัวถูกรถทับตายบนท้องถนน น่าไปจับมาขายจะดีกว่านะ อิอิ

เเบบไฮโปก็มีครับ เป็นอีก variety นึงเหมือนกัน ส่วนเรื่องราคาก็ถีบไปตามลำดับ ในราคาประมาณ 2-3 หมื่นที่สามารถเป็นเจ้าของได้

วิธีเเยกเพศครับ ในส่วนตอนปลายของ plastron ของตัวผู้จะเป็นมนๆ เเละมีช่วงหางที่ป้อมกว่า เเตะของตัวเมียจะเเหลมกว่า เเละมีช่วงหางที่เรียวกว่าครับ

เเละตัวสุดท้ายที่จะนำเสนอก็คือ Macroclemys temminckii หรือเต่าอัลลิเกเตอร์สเเนปปิ้ง ที่เเทบจะเรียกได้ว่าเป็นเต่าขึ้นหึ้งเเล้วละครับถ้าคุณเลี้ยงเต่าน้ำ เเล้วไม่เคยเล่นเจ้านี้ ก็เลิกเลี้ยงไปเหอะครับ(ยกเว้นหาซื้อไม่ได้ 55)เต่าชนิดนี้มีกรามที่งองุ้มคล้ายจงอกปากนกอันทรงพลัง มีกระดองที่เป็นสันหนามเเหลมเป็นเอกลักษณ์ เเละมีลิ้นที่ดูคล้ายหนอนสีชมพูไว้ใช้ดักล่าเหยื่อสามารถโตได้ถึง 1.80 ซึ่งจัดเป็นเต่าน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุดในโลก เต่าขนาด 1 ฟุตมีเเรงกัดกว่าพันปอนด์(เป็นอันดับ 3 อันดับ 2 เป็นหมาไฮยีนาเเละอันดับ 1 คือจรเข้น้ำเค็ม) วิธีการเลี้ยงก็ไม่เเตกต่างจากคอมม่อนสเเนปเท่าไหร่ครับ

วิธีเเยกกันง่ายๆในความเเตกต่างระหว่างเต่าคอมม่อน กับอัลลิเกเตอร์ก็ง่ายๆครับ บริเวณรอบดวงตาของอัลลิเกเตอร์จะมีติ่งเล็กๆรอบดวงตาเเต่ในคอมม่อนไม่มี ดังรูป..

วิธีจับเต่าในกลุ่มนี้อย่างถูกวิธี ดังรูป..

เเละวิธีจับเต่าที่ไม่ถูกต้อง ซึ่งส่งผลเสียต่อตัวเต่า เหมือนเคสการจับตัวเต่าหงายขึ้นเเล้วปอดเต่าจะถูกทับ ดังรูป..คุ้นๆมั้ย เต่าใคร อิอิ

เริ่มอยากเลี้ยงกันบ้างยังครับ

เต่าคอมม่อนสามารถเลี้ยงในน้ำลึกได้เพราะว่ายน้ำได้ เเต่อัลลิเกเตอร์ไม่ได้นะครับ ว่างๆก็พาเต่ามาเดินเล่นบนสนามหญ้าซักครึ่งชั่วโมงต่อเดือนก็ดีครับเพื่อ ผลดีต่อสมองเต่า สำหรับผู้ที่สนใจก็ติดต่อเจ้าบ้านได้เลยครับ ในชั่วโมงของคอมม่อนสเเนปปิ้งนี้ ไว้เจอกันในโอกาสหน้า บายๆครับ

เครดิต คุณ J@Y จากเวปพี่ต้น Rof อีกแล้วครับท่าน
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=209&action=view
อ้างอิงจาก http://www.chelydra.org/

ปลาช่อนเล็ก ( Channa asiatica )

2009-06-18T06:44:00.000-07:00

ชื่อวิทย์ - Channa asiatica
ชื่อทั่วไป - Small snakehead ปลาช่อนเล็ก
Family: Channidae (Snakeheads)
Order: Perciformes (perch-likes)
Class: Actinopterygii (ray-finned fishes)
ขนาด : 20.0 cm มิน่า เลี้ยงโตขึ้นมาหน่อยเดียว
อุณหภูมิ: เขตร้อน; 22 – 28°C
ถิ่นอาศัย แม่น้ำแยงซีเกียงในประเทศจีน ไต้หวัน เกาะไหหนาน จนถึงแม่น้ำแดง (Red River) ของเวียดนาม
การ เลี้ยงดู ปลาช่อนตัวนี้กินง่ายเหมือนปลาช่อนทั่วไป ชอบอยู่ตู้รกๆ มีที่แอบซ่อนพอสมควร อาหารก็กุ้งเป็น กุ้งตาย ไรทะเล ปลาเหยื่อเล็กๆ ชอบน้ำเก่าแต่ไม่สกปรก ตู้ไม่ต้องใหญ่มาก 24-30 นิ้วก็โอเคครับ ก้าวร้าวบ้างตามประสาปลาช่อน แต่ไม่โหดร้ายนัก
ก็แปลกและน่าเลี้ยงไปอีกแบบสำหรับคนรักปลาช่อนครับ

เครดิต คุณเจ จาก เวปพี่ต้น Rof ครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=70&action=view

ปลาหมอมานาเกวนเซ่ หรือ ปลาหมอจากัวร์

2009-06-18T06:22:00.000-07:00

ปลาหมอมานาเกวนเซ่ หรือปลาหมอจากัวร์ครับ
คนที่ทายถูกขอให้ได้ของขวัญวันเกิดเป็นตู้ปลาครับ สาธุ
เจ้ามานาเกวนเซ่นั้นชื่อทางวิทยาศาสน์นั้นก็คือ Nandopsis managuense

เจ้าปลาหมอมานาเกวนเซ่นั้นถือได้ว่ามีขนาดลำตัวใหญ่โตมโหฬารอันดับต้นๆเลยทีเดียว ด้วยความยาวกว่า 50 ซม.
ทำให้มันแทบจะอญุ่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร ยกเว้นวันดีคืนดีดันไปกินเบ็ดหรือติดร่างแหในคดีซุกหุ้น เอ๊ยไม่ใช่ แห่ดักปลาของชาวบ้านเข้าก็แทบจะไม่มีผู้ใดทำอะไรพี่เขาได้เลยละครับ

ทีนี้เรามาดูบ้านเกิดของน้องมานาเค้าบ้างนะครับ ปลาหมอมานาเกวนเซ่มีถิ่นกำเนิดในแหล่งน้ำของประเทศ ฮอนดูรัส นิคารากัว และคอสตาริก้า ครับ

นิสัยของน้องมานานั้น พี่แกค่อนข้างจะเป็นปลาขี้หงุดหงิดครับ เห็นอะไรว่ายมาขวางหูขวางตา น้องมานางับหมด ถ้าตัวเล็กก็เป็นอาหารครับ แต่ถ้าเกินจะกินก็กลายเป็นคู่ชกแทน (ขอบอกว่าน่วมแน่ครับ)
น้องมานานั้น หวงถิ่นสุดๆ ในตู้เลี้ยงนั้นควรเลี้ยงแบบขังเดี่ยวครับ
เพราะถ้าตู้ไม่ใหญ่ล่ะก็อาการหงุดหงิดจะเกิดบ่อยมาก จนเมทตายหมดตู้ล่ะครับแกถึงจะสงบได้

รู้ยังครับ ว่าทำไมเพื่อนร่วมตู้เจ้านี่ ถึงไปอยู่กะท่านยม

เอาเป็นว่าผมจะไม่พูดถึงในเชิงวิชาการมากนัก เพราะกลัวเพื่อนๆที่หลงเข้ามาอ่านจะเบื่อเอา (จริงๆ ความรู้น้อยครับ)
ตู้ที่เลี้ยงน้องมานาได้ก็ 36 นิ้วถึง72นิ้วโน่นนะครับ
จริงๆ ตู้ขนาด24-30ก็เลี้ยงได้ครับ แต่คุณอาจจะบ่นว่า ไรวะ ไหนบอกว่าใหญ่ได้ครึ่งเมตรไง ไหงโตแค่20ซมเอง เลี้ยงมาก็หลายชาติแล้ว วัยรุ่นเซ็ง เลยเอาไปปล่อยลงคลองซะ แล้วเอาตู้มาเลี้ยงปลาหมออัลเตอร์ ใครทำแบบนี้บ้างครับ กรุณาบอกชื่อและเบอร์โทร เดี๋ยวจะจ้างเด็กไปโขกกระหม่อมซัก3ที
ต่อดีกว่า ชักนอกเรื่อง
ตู้36-18-18 เลี้ยงน้องมานาได้ตัวเดียวครับ การเลี้ยงควรปูด้วยกรวดละเอียดสีขาว เพราะน้องมานาจะปรับสีตามครับ ทำให้ลายคมชัด สวยมากๆเลย
ส่วนใครอยากปู กรวดในแนวภูผา ป่าดิบแล้วนั้น ควรฝังหินให้ถึงพื้นกระจกเลยครับ เพราะน้องมานาเราชอบขุดครับ บางทีขุดจนหินถล่มใส่พื้นตู้ ไม่ต้องคิดต่อครับ แตกชัวร์

ส่วนตู้ใหญ่ๆก็เลี้ยงน้องมานากับเพื่อนๆได้ครับ แต่เพื่อนของน้องเค้าต้องมีมากและขนาดต้องพอฟัดกันก็จะดีครับ
ไม่ ใช่เอาน้องมานาไปเลี้ยงกะปลาทอง ไม่นานครับปลาทองใส้แตกแน่ ปลาที่ควรเลี้ยงกะมานาเกวนเซ่ก็พวกปลาหมออเมกาใต้ครับ เช่นเรดเดวิล เรดอเมกา ปลาหมอเปรโตรเท็กซัส(เทคเขียว) แล้วก็พวกบิ๊กๆทั้งหลายครับ อ่อ ปลาหมอนกแก้วก็สวยนะครับ
ไม่ควรเลี้ยงรวมกับปลาหนังครับ เพราะปลาหนังนั้นไม่มีเกร็ดคอยปกป้อง อาจไม่เหลือหนังเลยก็ได้

มาดูเรื่องอาหารกันบ้างนะครับ
น้องมานาไม่เกี่ยงครับ เรื่องอาหาร ไม่ว่าจะเป็นกุ้งขี้โม้(ฝอย)
ปลาเหยื่อ ปลาสอดก็ได้นะครับ กบ อาหารเม็ดคุณภาพดีหน่อย มีโปรตีน(ขออภัยครับ ใช้คำไม่สุภาพ)สูง
การให้อาหารสดนั้น ผมเห็นผู้เลี้ยงบางท่านให้อาหารแบบผิดๆ
คือให้กุ้งฝอยทั้งถุงบวกปลานิลอีก กะว่าน้องมานาอิ่มแน่ กลับมา อ้าวไหงน้องมานาตัวเปื่อยหยังกะโดนรุมโทรมมางั้นแหละ
ก็จะไม่ให้เปื่อยได้ไงล่ะครับ ทั้งกุ้งฝอยและลูกปลานิล สกปรกทั้งนั้น แถมเป็นพาหะชั้นเลิศทำให้น้ำเสีย เพราะมากันเยอะ ของเสียมาก
น้องมานาเราอยู่อย่างคุณหนูพอเจอพวกแก๊งสลัม ก็เลยโดนยำซะตาค้าง
การให้อาหารสดควรให้แต่พออิ่มครับ ปลาเล็กให้วันละ2มื้อ ปลาใหญ่ให้วันละมื้อ 3วันอด1วันก็ดีให้ปลาได้พักท้องบ้าง
ยิ่งตอนหน้าหนาวอาจให้อาหารวันเว้นวันยิ่งดีครับ เพราะหน้าหนาวปลาไม่ต้องการพลังงานมากนัก

น้องมานานั้นเป็นที่เลื่องลือในวงการว่าเป็นปลาที่ไข่บ่อย ไข่ดก เพราะน้องเขาไข่ที5000ฟอง ใครที่มีที่ทางน้อยไม่ต้องคิดเพาะเลยครับ ไม่มีที่เลี้ยงแน่ๆ ผมว่าปลาหมอมานาน่าจะให้ลูกดกกว่าปลานิลอีกตะหากทำไมไม่เพาะกันเป็นปลา เหยื่อไปเลย น่าจะกำไรตุง จนกระเป๋าแทบปริ
ลูกปลามานานั้นเมื่อตอนเล็กๆ จะแข่งกันโตครับ ผู้ใดในครอกเล็กกว่าเป็นเสร็จโดนพี่ๆรุดแทะจนตายคาบ้าน พ่อแม่ปลาก็ไม่ว่าอะไร สงสัยคิดว่าลูกๆหยอกกัน

การจับคู่มักเกิกขึ้นโดยบังเอิญ ตัวผู้ที่ใหญ่กว่าจะเข้าหาตัวเมียและหาทำเลเหมาะในการผสมพันธุ์ โดยหาพวกหินก้อนเรีบยๆหน่อย ขอนไม้ หรือไม่ก็กระถาง จากนั้นตัวเมียจะวางไข่และเฝ้าดูแลไข่
ช่วงนี้ตัวเมียและตัวผู้จะดุสุดๆ (ธรรมดาก็ดุกว่าชาวบ้านอยู่แล้ว)

อ่า... กว่าจะเสร็จ เมื่อยนิ้วมากครับ
ผมว่าปลาหมดมานาเกวนเซ่นี่ได้ใจ ผมหลายอย่าง อย่างแรกคือไม่แพง แม้มันจะไม่ใช่ปลาราคาสูงมากมายอะไร แต่การได้เห็นปลาที่มีเสน่ห์อย่างนี้ก็อดชื่นชมธรรมชาติไม่ได้ที่สร้างเจ้า ปลาใหญ่ลายสวยนี่ให้พวกเราได้เชยชม
ข้อสองก็ความดุนี่ล่ะครับ แม้จะไม่ใช่พวกที่ไล่สังหารปลาอื่นเหมือนหนังฆาตรกรรม แต่เจ้านี่จะใช้วิธีกินแบบหมัดเดียวจอด(คลายออสก้า แต่ออกจะมันส์กว่าด้วยซ้ำ)คงเป็นที่ชอบของผู้ที่นิยมปลาโหดทั้งหลาย
ขอให้น้องมานาเป็นตัวเลือกของเพื่อนๆผู้ซาดิสครับ

เครดิต คุณ ป_ปลาระเบิด ครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=89&action=view

CORYDORAS COLLECTION (กองทัพปลาแพะ)

2009-06-16T21:50:00.000-07:00

ปลาแพะ มีขนาดเล็ก และนิสัยไม่ดุร้าย จึงทำให้เข้ากับปลาอื่นได้เกือบทุกชนิดที่ไม่ใช่ปลากินเนื้อะเหมาะอย่างยิ่ง กับตู้ที่จัดตกแต่งไว้อย่างรกครึ้ม เช่น ตู้พรรณไม้น้ำ หรือตู้แบบป่าฝนเขตร้อนที่มักจัดด้วยขอนไม้และพืชน้ำสลับซับซ้อนจนมองแทบไม่ เห็นพื้นกรวด และการทำความสะอาดตู้ก็มักอาศัยวิธีเปลี่ยนถ่ายน้ำเพียงส่วนเดียว ไม่สามารถใช้สายยางลักน้ำ (Water Siphon) ดูดเอาของเสียจากใต้พื้นกรวดออกมาได้เลย ปลาแพะจะมีบทบาทมากเพราะสามารถซอกซอนชอนไชกินเศษอาหารได้ทุกหลืบมุม จนกลายเป็นแม่บ้านขวัญใจของนักเลี้ยงตู้พรรณไม้น้ำมานานปี

ปลาแพะ จัดอยู่ในกลุ่มของปลาหนัง (catfish) หรือปลาไม่มีเกล็ดขนาดเล็ก แต่มันก็สามารถพัฒนาผิวหนังไร้เกล็ดของมันให้แข็งเหมือนเกราะเพื่อปกป้อง อันตรายจากศัตรูได้ดียิ่งกว่าเกล็ดจริงๆเสียอีก อาวุธป้องกันตัวของมันแทบไม่มีอะไรนอกเหนือไปจากก้านแข็งของครีบว่ายน้ำ ทำให้ปลาอื่นที่หวังจะเคลมมันเข้าท้องทำได้ด้วยความยากลำบาก ลักษณะภายนอกของปลาแพะนั้นดูตลก รูปร่างของมันค่อนข้างป้อม ลำตัวกลม ส่วนหัวค่อนข้างโตกว่าลำตัว ที่ปากมีหนวดสั้นๆ ยื่นออกมาสำหรับคลำหาอาหาร หนวดที่ว่านี้ดูผิวเผินคล้ายเคราของแพะ นักเลี้ยงปลาบ้านเราเลยนิยมเรียกเจ้าปลาชนิดนี้ว่า "ปลาแพะ" ในขณะที่ฝรั่งจะเรียกมันว่า "คอรี่" ซึ่งก็มาจากชื่อสกุลของมันคือ Corydoras

ปลาแพะ เป็นปลาขนาดเล็ก โดยเฉลี่ยมีความยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร แต่ก็มีบางชนิดที่อาจใหญ่กว่านั้นเล็กน้อย ปลาแพะ มีจำนวนชนิดพันธุ์มากมายหลายสิบชนิด แต่ละชนิดแตกต่างกันทางรูปร่างและลวดลายสีสัน บางชนิดอ้วนป้อมมาก เช่น แพะเขียวโบรคิส (Brochis splendens) ซึ่งเป็นแพะที่มีขนาดใหญ่ที่สุด โตเต็มที่ตัวเมียจะมีความยาวถึง 9 เซนติเมตร จึงได้ชื่ออีกชื่อหนึ่งว่า "ปลาแพะยักษ์"แหล่งอาศัยตามธรรมชาติของปลาแพะอยู่ในทวีปอเมริกาใต้ โดยเฉพาะลุ่มน้ำอเมซอนที่มีสาขามากมายกว้างใหญ่ไพศาล พวกมันจะหากินเป็นฝูงตามหน้าดิน โดยใช้ซากต้นไม้ใบไม้ที่ซ้อนทับถมกันเป็นเครื่องกำบังซ่อนตัวจากผู้ล่า ปลาตัวเมียมีขนาดใหญ่กว่าตัวผู้ รูปร่างอ้วน ท้องกลมจนดูหัวเล็ก ส่วนตัวผู้ลำตัวจะเรียวกว่ามาก

ปลาแพะ เลี้ยงง่าย มีความอดทนสูง ราคาถูก ไม่ค่อยจะมีปัญหามากนัก แม้กระทั่งในบ่อที่ออกซิเจนต่ำก็สามารถเอาตัวรอดได้เป็นอย่างดี เพราะมีอวัยวะช่วยหายใจพิเศษ และหากเศษอาหารไม่ค่อยจะมีให้กิน พวกมันก็ยังสามารถปรับตัวโผขึ้นมาแย่งอาหารจากผิวหน้าน้ำเหมือนกับปลาอื่นๆ ได้เช่นกัน การเลี้ยงปลาแพะควรระมัดระวังเรื่องของกรวดที่ใช้ปูพื้น หลีกเลี่ยงกรวดมีคมหรือหินเกล็ดซึ่งอาจทำอันตรายกับหนวดของปลาแพะเวลาคุ้ยหา อาหารได้ ในธรรมชาติปลาแพะไม่ค่อยชอบแสง ในตู้ควรมีวัสดุตกแต่งจำพวกพืชน้ำ ขอนไม้ หรือก้อนหินใหญ่ เพื่อพรางแสงลงและเพื่อให้ปลาได้ใช้หลบซ่อนตัวเวลาที่มันกินอิ่มต้องการพักผ่อน
ปลาแพะเลี้ยงรวมกับปลาอื่นๆ ได้แทบทุกชนิดที่ไม่ดุร้าย อาหารของมันนอกจากเศษตกๆ หล่นๆ ที่ปลาอื่นในตู้กินเหลือแล้ว อาจจะต้องเสริมเพิ่มพิเศษให้บ้างเพื่อความสมบูรณ์ของตัวมันเอง ในธรรมชาติปลาแพะกินสิ่งมีชีวิตที่หลบซุกซ่อนตัวอยู่บริเวณผิวหน้าของดิน เช่น ตัวอ่อนแมลงน้ำ ไส้เดือน และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง เราอาจเสริมอาหารปลาแพะด้วยไส้เดือนน้ำโดยโรยไส้เดือนลงบนพื้นกรวดโดยตรง เพื่อให้ไส้เดือนชอนไชลงใต้ผิวกรวด ปลาแพะจะใช้หนวดของมันคลำหาและจับกินด้วยพฤติกรรมตามอย่างธรรมชาติของมัน

นอกเหนือจากไส้เดือนน้ำ อาจสลับให้อาหารสำเร็จรูปที่ออกแบบมาสำหรับปลาแพะโดยเฉพาะ ซึ่งมีขายทั่วไปตามร้านขายปลา ลักษณะคล้ายแผ่นกลมๆเล็กๆอัดแน่น จมน้ำเร็วแต่ละลายช้ามาก อาหารประเภทนี้มีคุณค่าทางโภชนาการเหมาะสมกับปลาแพะมากที่สุด แต่ก็อาจจะราคาสูงสักนิด การให้ไม่จำเป็นต้องให้ทุกมื้อหรือทุกวัน แต่ให้แบบสลับนานๆที เพื่อให้ปลามีสุขภาพแข็งแรงอ้วนท้วนและอายุยืนนาน ปลาแพะที่ถูกเลี้ยงสมบูรณ์ดีจะมีชีวิตอยู่ได้นานถึงสิบปีทีเดียวเชียวครับ

การผสมพันธุ์ของปลาแพะทำได้เป็นบางชนิด ปลาตัวเมียเมื่อมีไข่สุกท้องจะอวบอูมป่องออกมาผิดสังเกต ในระยะนี้จะมีแพะตัวผู้เข้าไปเคลียคลอก้อร่อก้อติกอยู่เกือบตลอดเวลา และมักมีตัวผู้มากกว่าหนึ่งตัวต่อการผสมพันธุ์หนึ่งครั้ง เมื่อถึงเวลาปลาตัวผู้จะเข้าไปสั่นร่างเป็นสัญญาณเชิญชวน และถ้าตัวเมียพร้อมมันก็จะมีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการขยับเข้าหา ตัวผู้จะปล่อยน้ำเชื้อออกให้ตัวเมียอมไว้ในปาก จากนั้นตัวเมียจะออกไข่มาจำนวนหนึ่งแล้วอุ้มไว้ด้วยครีบท้องที่มีลักษณะกลม กว้างคล้ายตะกร้า มองหาทำเลวางไข่ซึ่งก็มักจะเป็นบริเวณที่มีพรรณไม้ร่มครึ้มและมีใบแผ่เช่น ต้นอเมซอน (Echinodoras) พอเจอที่จะวางไข่ แม่ปลาจะพ่นน้ำเชื้อในปากลงบนใบไม้ก่อนเอาไข่ที่อุ้มไว้แปะลงไป หลังจากนั้นก็ทำวิธีการเดียวกันซ้ำอีกเรื่อยๆ จนกระทั่งไข่หมดท้อง ซึ่งก็จะมีราวๆ300 ฟอง พวกมันไม่ค่อยสนใจดูแลไข่นัก ปล่อยให้ฟักเป็นตัวออกมาเองภายในสามวัน ลูกปลาระยะแรกจะยังมีถุงอาหารที่เรียกว่าถุงไข่แดงติดอยู่ตรงท้อง และจะใช้อาหารเหล่านี้หมดไปภายในสามสี่วัน หลังจากนั้นก็จะต้องว่ายหาจับกินแพลงตอนที่ลอยมาตามน้ำกินกันไปตามอัธยาศัย

ปลาแพะ ที่มีเลี้ยงกันทั่วไปและราคาไม่แพงเลยก็คือ ปลาแพะสีบรอนซ์หรือแพะเอนีอุส (Corydoras aeneus) บ้านเราเรียกว่า "แพะเขียว" ซึ่งก็มีสายพันธุ์ที่ผ่าเหล่าออกมาจากเอนีอุสเป็นปลาเผือก (Albino) ลำตัวสีขาวนวลอมชมพูนัยน์ตาสีแดง ก็เรียกว่า "แพะเผือก" สองตัวนี้เพาะง่ายที่สุด สามารถเพาะเล่นๆ ในตู้ได้เลย ถ้าปลามีอายุมากพอ ส่วนปลาแพะอื่นๆ โดยมากมักเพาะพันธุ์ยากถึงยากมาก บางชนิดถึงได้มีราคาแพง ตัวหนึ่งเป็นร้อยๆ บาท ในขณะที่แพะเขียวแพะเผือกแค่ไม่กี่บาท แต่ทุกชนิดเลี้ยงง่ายเหมือนกันหมดครับ

ชื่อของปลาแพะแต่ละตัว อยู่ในภาพเรียบร้อยข้างล่างแล้วนะครับเป็น CORYDORAS COLLECTION ของคุณ Angle007 จาก clubaquaplanet ครับสวยมากๆ

credit บทความของคุณ torz จาก http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=148&action=view
ส่วนภาพถ่าย คุณ Angle007 จาก http://aqua.c1ub.net/forum/index.php?topic=34418.0

Cyrtocara moorii (โลมาสีฟ้าแห่งทะเลสาบมาลาวี)

2009-06-16T21:00:00.000-07:00

เจ้านี้เป็นปลาหมอสายพันธุ์แท้ธรรมดาๆชนิดหนึ่งแค่นั้นเองครับ แต่มันมีจุดเด่นตรงที่สีสันมีสีน้ำเงินสดใส และก็เป็นปลา 1 เดียวแห่งทะเลสาบมาลาวี ที่มีหัวโหนกครับ แถมค่อนข้างที่จะว่องไวปราดเปรียว ด้วยเหตุนี้มันจึงได้ชื่อเล่นว่า โลมาสีน้ำเงินแห่งทะเลสาบมาลาวี (Malawi Blue Dolphin )(บอกเท่านี้พอจะทราบกันหรือยังครับว่าเจ้าปลาหมอชนิดนี้ชื่อว่าอะไร) ครับเจ้าปลาหมอชนิดนี้มีชื่อว่า Cyrtocara moorii ชื่ออื่นที่ใช้เรียกกันก็มี Blue Moorii, Blue Lumphead และชื่อที่ส่วนใหญ่รู้จักกันดีคือ Blue Dolphin

ลักษณะโดยทั่วไปของปลาหมอ Cyrtocara moorii ซึ่งต่อไปจะขอเรียกว่าบลูดอลฟินนะครับ จุดเด่นของปลาหมอบลูดอลฟินก็คือเรื่องของสีสรรค์ สีจะมีสีน้ำเงินสดใส มีมาร์กกิ้งบริเวณครีบและหลัง เป็นสีเข้ม จนถึงดำ และจุดเด่นอีกจุดก็คือโหนกบริเวณหัวที่โหนกพองาม บลูดอลฟินเมื่อโตเต็มที่จะใหญ่ได้ถึง 10 นิ้ว (25.4 ซม.) จัดว่าเป็นยักษ์ใหญ่ใจดีที่น่าขบขันแห่งทะเลสาบมาลาวีเลยก็ได้นะครับ อีกทั้งจัดว่าเป็นปลาที่เลี้ยงง่ายและกินเก่ง แต่ก็ต้องแลกกับการที่มันโตค่อนข้างช้านะครับ คือในระยะเวลา 16 เดือนโตเพิ่มขึ้นได้เพียงแค่ประมาณ 1 นิ้วเท่านั้น

อุปนิสัยของเจ้าบลูดอลฟินนี้มีลักษณะนิสัยที่สุภาพเรียบร้อย ไม่ไล่กัดกันให้ตายกันไปข้างหนึ่งเหมือนอย่างปลาหมอในกลุ่มอเมริกากลาง อีกทั้งบลูดอลฟินเป็นปลาที่มีสังคมคืออยู่รวมกันเป็นฝูง มีอาณาเขตเป็นของตัวเอง อาณาเขตของมันจะกินอาณาบริเวณทั้งตู้คือ บริเวณผิวน้ำ บริเวณกลางน้ำ หรือบริเวณพื้นน้ำ เจ้าพวกนี้ก็ไปหมดดังนั้นตู้ควรทำเป็นตู้โล่งๆเพื่อให้ปลามีพื้นที่ในการ ว่ายน้ำ ในธรรมชาติพวกมันจะมีสังคมแบบ "harem polygyny" (มีตัวเมียหลายตัวอยู่ภายใต้การดูแลของตัวผู้ 1 ตัว). ตัวผู้จะเป็นผู้ดูแลรักษาอาณาเขต ตัวผู้ 1 ตัวจะมีตัวเมียในฝูงได้หลายตัว

ดังนั้นในการเลี้ยงในตู้นั้นควรเลี้ยงโดยจัดให้มี ตัวผู้ 1 ตัว ต่อตัวเมีย 3 ตัวขึ้นไปนะครับ ถ้าหากอยากหาแทงค์เมทให้แก่เจ้าบลูดดอลฟิน แทงค์เมทที่เหมาะที่สุดก็ได้แก่ปลาหมอพีค็อก (peacock cichlids) หรืออาจจะเป็นปลาหมอในกลุ่ม mbuna ซึ่งมาจากทะเลสาบมาลาวีเหมือนกัน แต่หากจะเลี้ยงรวมกับปลาชนิดอื่นผมแนะนำว่าให้หาปลาที่มีความไวพอๆกับเจ้า บลูดอลฟิน มิเฉ่นนั้นปลาที่เป็นแทงค์เมทของท่านอาจจะผอมเอาผอมเอาเพราะแย่งอาหารไม่ทัน เจ้าบลูดอลฟิน นี้ก็เป็นได้นะครับ

การแยกเพศ ทำได้ค่อนข้างเป็นเรื่องยากที่จะแยกความแตกต่างระหว่างตัวผู้กับตัวเมีย ต้องรอจนกระทั่งพวกมันพัฒนาโหนกขึ้นมาจึงจะสามารถแยกได้ว่าตัวไหนตัวผู้หรือ ตัวเมีย โดยที่ตัวผู้จะมีโหนกที่ใหญ่กว่าตัวเมีย และเรื่องของสีสันตัวผู้สีจะสว่างกว่าตัวเมีย แต่วิธีแยกสีก็ไม่สามารถแยกเพศได้ถูกต้อง 100%

แหล่งกระจายพันธุ์ บลูดอลฟินเป็นปลาที่อาศัยอยู่ในทะเลสาบมาลาวีมาในทวีปแอฟริกาตั้งแต่เริ่ม แรก โดยในธรรมชาตินั้นเจ้าบลูดอลฟินจะอาศัยอยู่บริเวณพื้นทรายแถบชายฝั่ง และมีหินเพียงเล็กน้อย ดังนั้นการเลี้ยงในตู้เลี้ยงควรปูพื้นด้วยทราบ และมีหินเล็กน้อยทำเป็นถ้ำเพื่อให้เจ้าบลูดอลฟินใช้เป็นที่อาศัยและหลบภัย อีกทั้งตู้นั้นควรจัดให้โล่งเพื่อให้เมีพื้นที่ในการว่ายน้ำ และไม่ควรมีต้นไม้น้ำอยู่ด้วยเพราะว่าเจ้าบลูดอลฟิน ก็มีนิสัยชอบขุดชอบทึ้งเช่นเดียวกับปลาหมอชนิดอื่นๆครับ

การดูแลและการให้อาหาร บลูดอลฟินจัดว่าเป็นปลาเลี้ยงง่ายกินได้ทุกอย่างเพราะว่าเจ้าพวกนี้เป็นพวก omnivorous กล่าวคือกินได้ทั้งพืชและสัตว์ ดังนั้นเจ้าบลูดอลฟิน จะสามารถกินอาหารที่มีชีวิตได้ทุกชนิด และก็กินอาหารเม็ดได้เป็นอย่างดีด้วย. ทางที่ดีที่สุดคือให้พวก อาหารที่ให้โปรตีนสูง สลับกับอาหารชนิดเม็ดทุกๆวัน

ค่าน้ำและอุณหภูมิที่เหมาะสม
น้ำที่ใช้ควรเป็นน้ำกระด้าง มีค่า pH 7.2 – 8.8 อุณหภูมิ 74-79 องศาฟาเรนไฮท์ หรือ 24-26 องศาเซลเซียส

การเพาะพันธุ์ บลูดอลฟินเป็นปลาหมอในกลุ่ม mouthbrooders (ปลากลุ่มอมไข่) ตัวเมียจะวางไข่ 20 -90 ฟอง บริเวณหินที่ราบเรียบ หลังจากนั้นจะเก็บขึ้นไปไว้ในปาก และดูแลจนกระทั่งฟักออกมาเป็นตัวและก็จะยังอยู่ภายใต้การดูแลในปากต่อไปอีก ซักระยะหนึ่ง ซึ่งจะต่างจากปลาหมออเมริกากลาง หรือครอสบรีดที่เราเลี้ยงกันนะครับ (ซึ่งพวกนี้จะใช้วิธีวางไข่ที่พื้น)

มว่าเจ้าพวกนี้มีเสน่ห์ในตัวของมันเอง หากใครเบื่อๆปลาหมอในกลุ่มอเมริกากลาง หรือ ครอสบรีดทั้งหลาย ลองหันมามองและลองเลี้ยงเจ้าโลมาสีน้ำเงินตัวไม่น้อยตัวนี้กันบ้างนะครับ

เครดิต คุณ อีกาฯ จากเวป พี่ต้น Rof ครับ
นี่ link โดยตรงครับ http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=41&action=view
หากไม่ต้องการให้เผยแพร่บอกได้นะครับจะลบทันที

กุ้งเครฟิช

2009-06-15T23:29:00.000-07:00

แต่ เดิมคนไทยที่คิดจะเลี้ยงกุ้งเครฟิสมาเลี้ยงในตู้ปลาเป็นกุ้งสวยงามจะต้องมี การสั่งนำเข้ามาจากต่างประเทศซึ่งมีราคาสูงมาก อีกทั้งยังพบปัญหาในการรอดต่ำ คุณมาโนช ลักษณกิจ ชาวอำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ หนึ่งในผู้มีประสบการณ์ในการเพาะพันธุ์ปลารันชู, กุ้งแคระและกุ้งเครฟิส ทำให้ราคาซื้อ-ขายกุ้งเครฟิสที่เพาะขยายพันธุ์ได้ในบ้านเรามีราคาถูกลงมาถึง 1-2 เท่าตัว คุณภาพของกุ้งไม่แพ้ที่นำเข้ามาจากต่างประเทศ คุณมาโนชได้ให้คำแนะนำเบื้องต้นสำหรับผู้สนใจที่คิดจะเลี่ยงกุ้งเครฟิสเป็น กุ้งสวยงามควรจะเริ่มต้นเลี้ยงกุ้งสวยงามที่เลี้ยงง่ายก่อน เช่น กุ้งบลูล็อบเตอร์หรือกุ้งมังกรฟ้า ซึ่งเป็นกุ้งล็อบเตอร์น้ำจืด เลี้ยงกุ้งชนิดนี้ให้เกิดความชำนาญเสียก่อนและค่อยมาเลี้ยงกุ้ง เครฟิสสายพันธุ์อื่นต่อไป

สำหรับ วิธีการเลี้ยงกุ้งเครฟิสในตู้เลี้ยงปลา ควรจะใช้ตู้ที่มีขนาด 24 นิ้วขึ้นไปและมีระบบกรองน้ำในตัว ในแต่ละตู้จะเลี้ยงกุ้งชนิดนี้เพียง 1-2 ตัวเท่านั้น เนื่องจากนิสัยของกุ้งเครฟิสจะคล้ายกับปลาหมอสีที่มักจะหวงถิ่นและชอบรังแก ตัวที่อ่อนแอกว่า บางครั้งพบการกินกันก็มี ตู้ปลาควรรองพื้นตู้ด้วยก้อนกรวดหินสีต่าง ๆ สำหรับผู้เลี้ยงที่รักศิลปะอาจจะเลือกสีของกรวดให้ตัดกับสีตัวกุ้งเครฟิสก็ ได้ พันธุ์ไม้น้ำไม่เหมาะที่จะนำมาใส่ไว้ในตู้ปลาเพราะกุ้งเครฟิสจะใช้ก้ามตัด และรื้อทำลายจนหมดควรหากระถางหรือแจกันดินเผาหรือท่อ PVC หรือขอนไม้เพ่อให้กุ้งได้เป็นที่หลบซ่อนตัว

อาหาร หลักที่ใช้เลี้ยงกุ้งเครฟิสจะใช้อาหารเม็ดสำเร็จรูปประเภทอาหารจม และควรจะเสริมด้วยอาหารสด เช่น หนอนนก เพื่อเพิ่มโปรตีนช่วยให้กุ้งมีสีสด โตเร็วและก้ามโต แต่ข้อควรระวังในการใช้อาหารสดคือน้ำที่ใช้เลี้ยงอาจจะเสียได้ จะต้องหมั่นเปลี่ยนถ่ายน้ำโดยในการเปลี่ยนแต่ละครั้งควรเปลี่ยนน้ำเก่าออก ประมาณ 20-30% ของตู้แล้วเติมน้ำสะอาดใหม่ลงไปทดแทนถ้าใช้น้ำคลอรีนควรพักน้ำในบ่อนาน ประมาณ 7-10 วัน

คน ที่เลี้ยงกุ้งเครฟิสจะหลงเสน่ห์ของกุ้งสวยงามชนิดนี้ ผู้เลี้ยงจะได้เห็นพัฒนาการของกุ้งในแต่ละช่วงชีวิต ตั้งแต่ลูกกุ้ง หลังการลอกคราบทุกครั้งขนาดของตัวกุ้งจะใหญ่ขึ้นและมีสีสันที่เปลี่ยนไป เสน่ห์อยู่ตรงที่ผู้เลี้ยงกุ้งจะได้ลุ้นว่าตัวกุ้งจะขนาดใหญ่ขึ้นเท่าไรและ สีสวยสดมากขึ้นหรือไม่ ในการเลี้ยงกุ้งเครฟิสนั้นมักจะนิยมเลี้ยง 1 ตัวต่อ 1 ตู้ก่อนและหากุ้งตัวที่ 2 มาใส่ลงเลี้ยงทีหลังและใน 2 ตัวจะต้องเป็นตัวผู้และตัวเมียอย่างละตัว ช่วงแรกหมั่นสังเกตว่ากุ้งทั้ง 2 ตัว เข้าคู่กันได้หรือไม่ ถ้าเข้ากันได้ในอนาคตจะมีโอกาสผสมพันธุ์กัน ในกรณีที่ผสมพันธุ์กันสำเร็จตัวเมียจะมีไข่ให้แยกเอาตัวผู้ออกมาจากตู้ เมื่อไข่ฟักออกเป็นลูกกุ้งให้แยกลูกกุ้งออกมา (พ่อ-แม่จะกินลูกกุ้ง) ให้เอาลูกกุ้งไปอนุบาลต่างหาก ปัจจุบันกุ้งเครฟิสจะแยกได้ 2 กลุ่มตามลักษณะของก้าม คือ “กลุ่มก้ามหนาม”(Procambarus) และ “กลุ่มกล้ามโต”(Cherax) ส่วนมากจะเรียกกัน สาย P กับสาย C ครับ
ต่อไปเป็นกุ้งเครที่มีขายในบ้านเรานะครับ
กุ้งบลูล็อบเตอร์

กุ้งแอพพลิคอต Cherax holthuisi

กุ้งม้าลาย Cherax zebra

กุ้งCherax sp. Tricolor

กุ้งโอเชียนบลู หรือ บลูมูน Cherax sp. blue moon

กุ้งนิวเรด Cherax sp. redbrick

กุ้งบลูเพิล Cherax destructor

กุ้งบลูสปอต Procambarus clarkii blue

กุ้งแดง Procambarus clarkii

กุ้งไบรท์ออเรนจ์ Procambarus clarkii orange (ตัวนี้ผมเลี้ยงเองครับเคยโดนหนีบนิ้วเลือดซิบเลย 5555)

กุ้งสโนว์ Procambarus clarkii white (ตัวนี้ผมเลี้ยงเองครับ)

กุ้งมาเบิล (เกิดจากการผสมข้ามสีของสาย P สีต่างๆมีสีสรรที่หลากหลาย)

กุ้ง Cherax sp. Orange Tip

กุ้ง Cherax Preissii Black jet (ตัวนี้หลายๆท่านคงอยากได้แต่เลี้ยงไม่ค่อยจะรอดครับ)

เครดิต คุณ crazy cray จาก http://aqua.c1ub.net/forum/index.php?topic=8185.0
ที่มา : ทวีศักดิ์ ชัยเรืองยศ. คอลัมน์ “สัตว์สวยป่างาม”. เดลินิวส์ ฉบับที่ 21,233 วันเสาร์ที่ 1 ธันวาคม 2550 หน้า 16.
http://www.thaigreenagro.com/aticle.aspx?id=2166

บิเชีย หรือ ไบเคอร์

2009-06-15T20:24:00.000-07:00

เจ้าปลาชนิดนี้ค่อนข้างน่าสนใจมากนะครับซึ่งเดี๋ยวผมจะบอกให้ทราบทีหลังนะ ครับ ไม่พูดพร่ำทำเพลงเรามาเริ่มกันเลยดีกว่าครับสำหรับเจ้าบิเชียด้วยความที่บิเชียเป็นปลาที่มีลักษณะโบราณ และมีเอกลักษณ์อย่าชัดเจน ทำให้เป็นที่น่าสนใจในการศึกษาทางโครงสร้างและวิวัฒนาการของมัน ด้วยบิเชียมีลักษณะบางอย่างที่แตกต่างไปจากปลากระดูกอ่อน และ พวกปลากระดูกแข็ง คือในส่วนของกระดูกแข็งนั้นพบว่ามีการค้นพบกระดูกออกเป็นจำนวนมาก และภายในลำไส้มี spiral valve และ spiracles 1 คู่ ซึ่งจะเป็นลักษณะเฉพาะของปลาในกลุ่มฉลามและกระเบน ทั้งยังมีเหงือกแบบพิเศษอยู่หลังตาแต่ละข้าง ซึ่งนับว่าค่อนข้างน่าทึ่งกับการพัฒนาในส่วนต่างๆของเจ้าบิเชีย อีกทั้งมันยังมีความพิเศษอีกอย่างคือสามารถปรับตัวให้มีชีวิตรอดในสภาพแวด ล้อมที่แห้งล้อมได้อีกด้วย ดูๆไปแล้วบิเชียเหมือนกับเป็นรอยต่อระหว่างปลาโบราณกับปลายุคปัจจุบันเลยบิเชียร์ เป็นปลาในอันดับ Polypteriformes ซึ่งมีปลาอยู่ในกลุ่มนี้เพียงแค่ ตระกูลเดียว คือ Polypteridae มีอยู่ด้วยกัน 17 ชนิด ลักษณะทั่วไปของปลาในกลุ่มนี้ เกล็ดเป็นแบบ ganoid รูปทรงข้าวหลามตัด (เดี๋ยวจะอธิบายรูปแบบของเกล็ดอีกทีนะครับ), หัวมีขนาดเล็กแต่กว้าง ช่วงลำตัว รวมกับส่วนอก (pelvics)มีลักษณะยาวเรียว คล้ายกับรูปทรงของงู รับกับครีบหาง, ส่วนอกนั้น มีครีบที่ค่อนข้างแข็งแรง มีลักษณะเป็นฐานพูเนื้อคลุมด้วยเกล็ด คอยช่วยยึดเส้นครีบทั้งหลายที่แผ่ออกมาเป็นแฉกๆเหมือนจานพังผืด(ส่วนนี้ทำ ให้ดูเหมือนว่าปลาบิเชียจะมีขา เหมือนกับปลาโบราณในกลุ่ม ซีลาแคนธ์ ซึ่งจะมีครีบเป็นแบบครีบเนื้อ ซึ่งครีบนี้มีความพิเศษคือมันสามารถใช้ในการเดินได้)., ในส่วนท้องจะมีถุงลม 2 ถุง ช่วยในการหายใจทำหน้าที่คล้ายกับปอด ถุงลมด้านซ้ายมีการพัฒนาน้อยกว่าด้านขวา (เหมือนในกลุ่ม Lung fish) ตั้งอยู่บริเวณช่องท้องโดยยึดติดกับหลอดอาหาร; โดยที่ทำงานร่วมกับเหงือก ทำให้พวกบิเชียสามารถอยู่โดยปราศจากน้ำได้เป็นเวลาหลายชั่วโมง, ในชนิด Calamoichthys calabaricus (Reed fish) จะไม่มีส่วนท้อง, ส่วนหลังของปลาบิเชียจะมีชุดครีบ (finlets) ประกอบไปด้วย 5 - 18 ครีบ ซึ่งรวมกันเป็นครีบหลังของปลา แต่ละครีบนั้นจะมีแกนครีบเดี่ยว 1 แกน รองรับด้วยพังผืดเล็กๆในแต่ละครีบเกล็ดของปลาบิเชียนั้นเป็นลักษณะ เกล็ดแบบ ganoid ซึ่งเกล็ดแบบ ganoid นี้จะพบได้ในปลากลุ่มบิเชีย (Polypteridae),Bowfin (Amia calva), ฉลามปากเป็ด (Polyodontidae), การ์ (Lepisosteidae), และ สเตอร์เจียน (Acipenseridae) ซึ่งเกล็ดของปลาบิเชีย เป็นเกล็ดที่พบในปลามีกระดูกสันหลังในยุคแรก (เจอในฟอสซิลของ ปลา paleoniscoid). เกล็ดชนิดนี้จะมีรูปทรงเป็นสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน และมีส่วนยื่นรับกับข้อต่อ ระหว่างเกล็ดแต่ละชิ้นบิเชีย นั้น มีการกระจายพันธุ์อยู่แต่ในแหล่งน้ำจืดในแอฟริกา ปลากลุ่มบิเชียนั้นบางชนิดมีความยาวได้เต็มที่ประมาณ 1.2 เมตร แต่ส่วนใหญ่แล้วจะมีขนาดประมาณ 30 ซม. 9 ใน 10 ชนิดของปลาบิเชีย จะพบแค่ใน แหล่งเก็บน้ำ Zaire (ในปลาบิเชียที่ยังเล็กนั้นจะมีลักษณะพิเศษที่แตกต่างจากตัวเต็มวัยก็คือ เหงือกจะโผล่ออกมาเป็นกิ่งก้านสาขาคล้ายต้นไม้ให้เห็นออกมาภายนอกบริเวณแผ่น ปิดเหงือกด้านข้างลำตัว และจะค่อยๆหายไปเมื่อพวกมันโตขึ้น)การแยกเพศของปลาบิเชียสามารถแยกได้โดยดูลักษณะครีบก้น (anal fin) เพศผู้จะมี ครีบก้นที่มีขนาดใหญ่กว่าเพศเมีย การเพาะพันธุ์ทำได้ค่อนข้างยากในที่เพาะเลี้ยง ตัวเมียจะออกไข่ครั้งละ 300 ฟอง และตัวอ่อนจะออกจากไข่ภายในระยะเวลา 4 วันนับจากแม่ปลาวางไข่การเลี้ยงดูโดยปกติแล้ว บิเชีย เหมาะจะเป็นแทงค์เมทปลาอื่นๆได้เป็นอย่างดีเพราะมันเป็นปลาที่ไม่มีนิสัย ก้าวร้าวแต่อย่าใด (แต่ถ้าปลาที่เลี้ยงด้วยกันเล็กกว่าปากของบิเชียร์ ก็อาจจะกลายเป็นเหยื่อของปลาบิเชียได้นะครับ) และด้วยเกล็ดที่มีความหนาและเหนียวทำให้มันสามารถทนการงับของปลาใหญ่เช่น อะโรวาน่าได้ การเลี้ยงเจ้าบิเชียนั้นควรทำที่หลบซ่อนให้มันด้วย และระดับน้ำควรลึกอย่างน้อย 1 ฟุต และควรมีฝาปิดตู้ด้วยครับ เพราะเจ้าบิเชียสามารถโดดได้เช่นเดียวกับปลาอื่นๆ อาหารการกินนั้น บิเชียสามารถกินได้ทั้งอาหารเม็ด และ ปลาเหยื่อ หรือสัตว์อะไรก็ตามที่เล็กกว่าปากมัน สามารถเขมือบได้หมด อาหารเม็ดนั้นผมให้อาหารชนิดจมดูท่ามันจะชอบเป็นพิเศษ

ทีนี้ลองมาดูข้อมูลแต่ละชนิดกันดูบ้างนะครับ
ตัวแรกก็ Reed fish
Erpetoichthys calabaricus Smith, 1865
โตเต็มที่ 90 ซม.
สภาพแวดล้อม pH range: 6.0 - 8.0; dH range: 5.0 - 19.0
อุณหภูมิ 22 - 28°C
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: Ogun River mouth in Nigeria to Chiloango River in Congo Brazzaville

Polypterus ansorgii Boulenger, 1910
Guinean bichir
โตเต็มที่ 28 ซม.
สภาพแวดล้อม pH range: -; dH range: -
อุณหภูมิ -°C
แหล่ง แพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: แม่น้ำ Corbal (Corubal) ใน Guinea Bissau และมีรายงานว่าพบใน ลุ่มน้ำ Niger basin ใกล้ Kouroussa ใน Guinea และในทะเลสาป Kainji และ แม่น้ำ Ogun ใน Nigeria

Polypterus bichir bichir (Lacepède, 1803)
Nile bichir
โตเต็มที่ 72 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; potamodromous (Ref. 51243); freshwater pH range: -; dH range: -
climate : tropical
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: แม่น้ำ Nile , ทะเลสาป Turkana และแม่น้ำ Omo ; ทะเลสาป Chad, แม่น้ำ Chari และ แม่น้ำ Logone

Polypterus bichir katangae Poll, 1941
โตเต็มที่ 46 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater pH range: -; dH range: -
climate : tropical
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ลุ่มน้ำ Congo
ยังหารูปไม่ได้นะครับ

Polypterus bichir lapradei (Steindachner, 1869)
Bichir
โตเต็มที่ 74 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater pH range: -; dH range: -
climate : tropical
แหล่ง แพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: พบในแม่น้ำ Senegal, แม่น้ำ Gambia , แม่น้ำ Geba , แม่น้ำ Volta ,แม่น้ำ Niger, แม่น้ำ Benoue และ แม่น้ำ Ou้m้. ทะเลสาป Chad และ Logone และแม่น้ำ Chari

Polypterus delhezi (Boulenger, 1899)
Barred bichir
โตเต็มที่ 44 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater pH range: -; dH range: -
climate : 26 - 28°C
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ลุ่มน้ำส่วนกลางของแม่น้ำ Congo

Polypterus endlicheri congicus (Boulenger, 1898)
โตเต็มที่ 97 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater ;pH range: -; dH range: - ;depth range 0 - 10 m
climate : -°C
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ลุ่มน้ำ Congo และทะเลสาป Tanganyika.

Polypterus endlicheri endlicheri (Heckel, 1847)
Saddled bichir
โตเต็มที่ 63 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; potamodromous ; freshwater ;pH range: -; dH range: - ;
climate : tropical
แหล่ง แพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: แม่น้ำ Nile , ลุ่มน้ำ Chad , แม่น้ำ Niger , แม่น้ำ Volta , แม่น้ำ Bandama , แม่น้ำ Comoé ตอนบน และ แม่น้ำ Ouémé

Polypterus ornatipinnis (Boulenger, 1902)
Ornate bichir
โตเต็มที่ 60 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater ;pH range: -; dH range: - ;
climate : tropical ; 26 - 28°C
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ลุ่มแม่น้ำ Congo (ประเทศ Congo, Angola, Cameroon) ; ทะเลสาป Rukwa ทะเลสาป Tanganyika

Polypterus palmas palmas (Ayres, 1850)
Shortfin bichir
โตเต็มที่ 30 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater ;pH range: 7; dH range: 10 ;
climate : tropical ; 26 - 28°C; 7°N - 10°S
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ลุ่มแม่น้ำใน Côte d'Ivoire ลุ่มแม่น้ำของ Liberia ตะวันออก ขึ้นไปถึง แม่น้ำ St. John

Polypterus retropinnis (Vaillant, 1899)
West African bichir
โตเต็มที่ 32.5 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater ;pH range:-; dH range: - ;
climate : tropical ; - °C;
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ช่วงกลางลุ่มแม่น้ำ Congo และ แม่น้ำ Ogooué

Polypterus senegalus meridionalis (Poll, 1941)
โตเต็มที่ 70 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater ;pH range:-; dH range: - ;
climate : tropical ; - °C;
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ลุ่มแม่น้ำ Congo ลงไปถึง Yangambi, รวมถึงแม่น้ำ Lualaba และ Katanga

Polypterus senegalus senegalus (Cuvier, 1829)
Gray bichir
โตเต็มที่ 50.5 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; potamodromous ; freshwater; pH range: 6.0 - 8.0; dH range: 5.0 - 19.0 ;
climate : tropical; 25 - 28°C
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ลุ่มน้ำ Nile และ แอฟริกาตะวันตก รวมไปถึง Senegal, Gambia, Niger, Volta ทะเลสาป Chad

Polypterus teugelsi (Britz, 2004)
โตเต็มที่ 41.5 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater; pH range: 7.4 - 7.5; dH range: 1.0
climate : tropical; 25 - 27°C
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: มีการพบในท้องถิ่น ในแม่น้ำ Cross
ชนิดนี้ไม่มีรูปให้ดูนะครับ

Polypterus weeksii (Boulenger, 1898)
Mottled bichir
โตเต็มที่ 54 ซม.
สภาพแวดล้อม demersal; freshwater; pH range: -; dH range: -
climate : tropical;
แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ ทวีปแอฟริกา: ส่วนกลางของลุ่มแม่น้ำคองโก

หมดแล้วครับ
เครดิต คุณอีกาตัวดำๆ จากเวปพี่ต้น Rof ครับ
ที่มาครับที่คุณอีกาตัวดำๆ รวบรวมมาครับ
http://www.fishbase.org
http://www.polypterus.info
http://www.britannica.com
http://www.tiscali.co.uk
http://www.whozoo.org/Anlife99/eduardo/Bichir4.htm
http://www.encyclopedia.com
http://www.thetropicaltank.co.uk
http://badmanstropicalfish.com
http://www.practicalfishkeeping.co.uk
http://www.digimorph.org
http://forums.aquariumhobbyist.co
http://www.infoplease.com
และนี่ link ที่นำมาครับ http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=29&action=view

ปลาอะราไพม่า ปลาช่อนยักษ์อเมซอน

2009-06-15T19:24:00.000-07:00

ปลาอะราไพม่า ปลาอะราไพม่า ซึ่งเป็นปลานลุ่มน้ำอะเมซอน ประเทศบราซิล ชาวพื้นเมืองเรียกว่า " ปลาพิรารูดู " จัดเป็นปลาในครอบครับเดียวกับ ปลา ตะพัด หรือปลาอโรวาน่า ที่มีชื่อวิทยาศาสตร์ ว่า " ARPAIMA GIGAS. " คำว่า " GIGAS " แปลว่า " ใหญ่โตมาก " ลักษณะที่เป็นความสวยเฉพาะตัวของอะราไพม่า คือ รูปร่างที่มีขนาดใหญ่ มีสีดำเงาเป็นมัน ครีบบน ครีบล่าง มีตำแหน่งค่อนไปทางหาง มีแถบสีแดง - ส้ม ตัดกับพื้นสีดำ และมีการว่ายน้ำที่ช้า

ากการศึกษาของนักวิชาการต่างประเทศ บอกว่า ปลาอะราไพม่าในธรรมชาติจะโตถึงวัยสืบพันธุ์ได้เมื่อมีอายุ 4 - 5 ปีและจะมีอายุยืนมากกว่า 20 ปี ปลาเพศผู้ เพศเมีย สังเกตดูเพสจากภายนอกได้ยาก แต่ในฤดูผสมพันธุ์ในช่วงเดือนธันวาคมถึงเดือนพฤษภาคมของอเมริกาใต้ ปลาเพศเมียจะมีไข่ จะเห็นบริเวณท้องจะขยายใหญ่ขึ้นได้ชัดเจน ส่วนเพศผู้หัวและลำตัวจะสีเข้ม และสีแดงอมส้มแถบโคนหางได้ชัดเจนและสวย งามมาก ในฤดูวางไข่ ปลาวัยเจริญพันธุ์จะตีแอ่งสร้างรังใต้น้ำ ในระดับความลึกประมาณ 40 -50 ซม.ในบริเวณพื้นที่เป็นทราย แล้วนำหญ้า หรือพืชน้ำมาสร้างเป็นรัง พ่อแม่ปลาจะช่วยกันสร้างรัง จากนั้นตัวเมียจะวางไข่ ในตำราบอกไว้ว่า แม่ปลา 1 ตัวสามารถมีไข่ได้เป็นหมื่น ๆ ฟอง และจะฟักเป็นตัวในเวลาประมาณ 3 -4 วัน แม่ปลาจะฟักไข่หรือดูแลตัวอ่อนไว้ในปาก ส่วนพ่อปลาจะช่วยป้องกันอันตรายจนกว่าลูกปลาจะแข็งแรง และช่วยตัวเองได้

ปลาอะราไพม่า นิยมเลี้ยงไว้เป็นปลาสวยงามในบ้านเรามานานกว่าสิบปีแล้ว ที่ผ่านมาพบว่า ถึงแม้ปลาอะราไพม่าจะเป็นปลาขนาดใหญ่ที่มีความทนทานต่อสภาพแวดล้อมได้ดี แต่ยังมีข้อด้อยบางประการของปลาอะราไพม่าที่ควรจะต้องระวัง ก็คือ หากเลี้ยงในตู้กระจกหรือบ่อปูน ควรใช้ระบบกรองน้ำและระบบเพิ่มอากาศ ให้เหมาะสมกับขนาดของจำนวนปลา หากน้ำเสียหรือขาดออกซิเจนเพียงระยะเวลาสั้น ๆ ก็จะทำให้ปลาอะราไพม่าตายได้ทันที ฉะนั้นจึงควรเลี้ยงในที่กว้าง ให้อาหารในปริมาณที่พอเหมาะ และควรให้อาหารที่สด ปลาอะราไพม่าขนาดใหญ่สามารถฝึกให้กินอาหารเม็ดได้ หากเลี้ยงในบ่อดินขนาดใหญ่ ปลาอะราไพม่าสามารถปรับตัวเข้าสภาพแวดล้อมได้เป็นอย่างดี และจะสังเกตได้ว่า บรรดากบ เขียด งู และปลาตัวเล็ก ๆ ที่เคยมีมากในบ่อ จะหายไปพร้อมกับขนาดที่ใหญ่โตขึ้นผิดหูผิดตาของปลาอะราไพม่า ที่ขยันหากินทั้งกลางวันและกลางคืน

สำหรับผู้ที่คิดอยากจะหาซื้อปลาอะราไพม่ามาเลี้ยงนั้น ก็ควรมองถึงความสิ้นเปลืองด้วย เพราะปลาที่มีขนาดใหญ่ อย่างอะราไพม่า ต้องกินอาหารจำนวณมาก และต้องใช้ " เหยื่อเป็น " เลี้ยงแม้จะเป็นปลาอะราไพม่าขนาดเล็ก ก็มีผู้ที่ซื้อไปเลี้ยง พูดให้ฟังอยู่เสมอว่า โดนอะราไพม่ากินซะจนเลยทีเดียว ฉะนั้นปลาชนิดนี้จึงควรเลี้ยงตามสถานที่ใหญ่ ๆ เหมาะสมกับขนาดปลาด้วยนะครับ

เครดิต คุณ อัศวินปลาทองจากเวป พี่ต้น Rof ครับที่ได้นำมาจาก วารสารเทคโนโลยีชาวบ้าน แล้วก็ wiki ด้วยครับ
http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=8&action=view

ปลาเสือพ่นน้ำ (Archer Fishes)

2009-06-15T11:00:00.000-07:00

ปลาเสือพ่นน้ำ (Archer Fishes) เป็นปลาในอันดับ (Order) Perciformes วงศ์ (Family) Toxotidae พบอยู่ทั้งหมด 6 ชนิดด้วยกัน
ซึ่ง ปลาในวงศ์นี้มีลักษณะที่แตกต่างจากปลาในวงศ์อื่นๆ คือ ปลาเสือพ่นน้ำจะมีลำตัวที่แบนลึกข้างค่อนข้างมาก ขอบหลังไล่ตั้งแต่ช่วงครีบไปจนถึงหางมีลักษณะเกือบเป็นเส้นตรง ซึ่งเป็นลักษณะพิเศษในกลุ่มปลาที่อาศํยอยู่บริเวณผิวน้ำ ปากมีขนาดใหญ่และมีลักษณะเฉียงลงลึก ครีบหลังและครีบก้นอยู่ค่อนไปทางด้านท้ายลำตัว พื้นลำตัวทางตอนบนจะมีสีออกเขียวอมเหลืองและจะจางเป็นสีเงินบริเวณใต้ท้อง ข้างลำตัวจะมีจุดสีดำแต้มอยู่ ซึ่งจุดจะมีขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากันขึ้นอยู่กับชนิดของมัน
ในประเทศไทยพบปลาเสือพ่นน้ำถึง 3 ชนิด
ปลาเสือพ่นน้ำมีวีธีหาอาหารที่มี รูปแบบเฉพาะตัว คือ มันจะใช้วีธีพ่นน้ำใส่แมลงที่เกาะกิ่งไม้หรือใบไม้บริเวณผิวน้ำให้ตกลงในน้ำ หลังจากนั้นแมลงก็จะตกเป็นอาหารของมัน
เมื่อปลาเสือพ่นน้ำพ่นน้ำออกไป โดยการปิดฝาปิดเหงือกอย่างทันที น้ำในช่องเหงือกจะถูกดันให้ออกมาทางปากทีละหยดๆต่อเนื่องกันไปเรื่อยๆจนกว่า เหยื่อจะตกลงมา การพ่นน้ำทีละหยดๆอย่างต่อเนื่องทำให้เรามองเห็นน้ำพุ่งเป็นสายออกมาจากปาก ปลาเสือพ่นน้ำ

มิใช่ว่าปลาเสือพ่นน้ำทุกตัว จะใช้วิธีล่าเหยื่อแบบนี้เสมอไป การพ่นน้ำเพื่อล่าเหยื่อนั้นทำได้จริงๆกับพวกปลาเสือพ่นน้ำที่โตเต็มที่แล้ว แต่ไม่ใช่ว่าตัวที่ยังโตไม่เต็มที่จะพ่นน้ำไม่ได้ ทุกตัวสามารถพ่นน้ำได้หมดแต่ระยะทางของน้ำที่พ่นออกไปในตัวยังเล็กก็จะพ่น น้ำออกไปได้เพียงแค่ 10 เซนติเมตร ในขณะที่ตัวเต็มวัย จะสามารถพ่นน้ำได้ไกลถึงเกือบ 2 เมตร

มีข้อสังเกตุอีกอย่าง คือ หากว่าในแหล่งน้ำที่ปลาเสือพ่นน้ำอาศัยอยู่ หรือ ในตู้เลี้ยง ที่มีอาหารให้มันเพียงพอ พวกมันจะไม่แสดงพฤติกรรมการพ่นน้ำ เพราะโดยธรรมชาติปลาเสือพ่นน้ำจะกินพวก แมลง และสัตว์ตัวเล็กๆตามผิวน้ำ เช่น ปลาเข็ม หรือลูกปลา

หากปลาเสือพ่นน้ำ พ่นน้ำใส่เหยื่อของมันแล้วเหยื่อมันก็ไม่ร่วงซักทีมันก็มีอีกวิธีหนึ่งที่จะ เอาแมลงเคราะห์ร้ายมาลงท้่องของมัน คือ มันจะดีดตัวพุ่งขึ้นมาเหนือผิวน้ำเพื่อใช้ปากของมันงับเหยื่อเคราะห์ฺร้าย ตัวนั้น โดยมันสามารถโดดได้สูงถึง 1 ฟูตเลยทีเดียว แต่วิธีนี้ปลาเสือพ่นน้ำไม่ค่อยนิยมใช้ซักเท่าไหร่

ลักษณะนิสัยของปลาเสือพ่นน้ำ จัดเป็นปลารักสงบ อาศัยอยู่บริเวณผิวน้ำ
แหล่งอาศัย ของปลาเสือพ่นน้ำ สามารถพบได้ตามแหล่งน้ำจืดต่างๆตามธรรมชาติ รวมถึงแม่น้ำ และบริเวณน้ำกร่อย
ปลา เสือพ่นน้ำมีแพร่กระจาย ในแถบเอเชียใต้ (อินเดีย,ศรีลังกา)ไล่ไปยัง เอเชียวตะวันออกเฉียงใต้ (พม่า, ไทย, อินโด, เป็นต้น) ไปจนถึง ออสเตรเลีย

ปลาเสือพ่นน้ำ บางชนิดเมื่อโตเต็มที่มีขนาดใหญ่ได้ถึง 40 เซนติเมตร ในขณะที่สายพันธุ์็ที่พบอยู่ในประเทศไทย มีขนาดเมื่อโตเต็มที่อยู่ที่ประมาณ 15 เซนติเมตร
การแพร่พันธุ์ ปลาเสือพ่นน้ำจะว่ายออกมาในเขตแนวประการังเพื่อออกมาวางไข่ จำนวน 20,000 - 150,000 ฟอง เมื่อลูกปลาออกจากไข่ก็จะอาศัยอยู่ในเขตป่าชายเลน

ปลาเสือพ่นน้ำที่พบ มีด้วยกัน 6 ชนิด ได้แก่
1. Toxotes blythii (Boulenger, 1892)
2. Toxotes chatareus (Hamilton, 1822)
3. Toxotes jaculatrix (Pallas, 1767)
4. Toxotes lorentzi (Weber, 1910)
5. Toxotes microlepis (Günther, 1860)
6. Toxotes oligolepis (Bleeker, 1876)

เครดิต คุณ อีกาฯ จากเวป พี่ต้น Rof ครับ
นี่ link โดยตรงครับ http://www.pantown.com/board.php?id=2888&area=4&name=board5&topic=16&action=view
หากไม่ต้องการให้เผยแพร่บอกได้นะครับจะลบทันที