Όσα Φτάνει ο Νους...

Boston Bombing Suspects: Grassroots Militants from Chechnya

2013-04-21T21:09:00.005+03:00

Jared Wickerham/Getty Images

Timothy Alben (C) of the Massachusetts State Police and Boston Police Commissioner Edward Davis (Center R) in Watertown, Mass., on April 19

The identities of the suspects in the Boston Marathon bombing -- Chechen brothers Dzhokhar Tsarnaev, 19, and Tamerlan Tsarnaev, 26 -- appear tentatively to confirm several of Stratfor's suspicions. From this profile, the simple nature of the attack, their efforts to rob a convenience store and their lack of an escape plan, we can at least say at this point in time that they were what we refer to as grassroots militants. Despite being amateurs, such militants clearly still pose a significant threat.

Analysis

Just after 10 p.m. on April 18, the Tsarnaev brothers were identified after having robbed a convenience store in Cambridge, Mass., just three miles from Boston, hours earlier. A Massachusetts Institute of Technology police officer, who responded to the robbery, was shot and killed and found in his car by fellow responding officers. The two suspects later hijacked an SUV at gunpoint, releasing the driver unharmed. Authorities later caught up to the suspects, and a car chase ensued.

Just after midnight, the car chase ended with a gunfight in Watertown, Mass. The suspects reportedly threw explosive devices at police, though it is not yet confirmed what types of explosives allegedly were used. During the firefight, Tamerlan Tsarnaev was wounded, taken into custody and later reported dead. Some press reports suggest he may have been wearing some sort of suicide belt or vest. Dzhokhar escaped by driving the stolen SUV through the police barricade and remains at large. According to media reports, a third accomplice was detained earlier this morning by authorities and is being questioned.
According to The New York Times, the two men are from Chechnya. Their family also reportedly lived briefly in Makhachkala, the capital of Dagestan, before moving to the United States in 2002. Dzhokhar Tsarnaev's profile on VKontakte, a Russian social media website, said he attended school at the School No. 1 of Makhachkala, spoke English, Russian and Chechen and listed his worldview as Islam. A school administrator from the School No. 1 said the two suspects and their family had previously lived in Kyrgyzstan before moving to Dagestan.

VIDEO: History of the North Caucasus' Instability

Given that they are grassroots actors, there is likely only a small chance that the authorities will discover a formal link between the suspects and a state sponsor or a professional terrorist group such as al Qaeda or one of its franchise groups. Any link will likely be ideological rather than operational, although it is possible that the two have attended some type of basic militant training abroad. Given what we have learned about the suspects and the nature of the improvised explosive devices they constructed, it is very likely that the authorities will find that the brothers had read and studied al Qaeda in the Arabian Peninsula's Inspire Magazine.
This case also highlights our analysis that the jihadist threat now predominantly stems from grassroots operatives who live in the West rather than teams of highly trained operatives sent to the United States from overseas, like the team that executed the 9/11 attacks. This demonstrates how the jihadist threat has diminished in severity but broadened in scope in recent years -- a trend we expect to continue.
There will always be plenty of soft targets in a free society, and it is incredibly easy to kill people, even for untrained operatives. In this case, the brothers conducted an attack that was within their capabilities rather than attempting something more grandiose that would require outside assistance -- and which could therefore have put them in jeopardy of running into a government informant as they sought help. It is thus important for citizens to practice good situational awareness and to serve as grassroots defenders against the grassroots threat.

Stratfor

Ο Νταβούτογλου, οι μειονοτικοί βουλευτές και η… διγλωσσία των εθνοπατέρων μας

2012-10-25T20:47:00.003+03:00

Της ΕΛΛΗΣ ΜΗΤΑΚΙΔΟΥ Τα τρία χρόνια της οικονομικής κρίσης οι Θρακιώτες τα βίωσαν σκληρά στο πετσί τους. Όχι μόνον επειδή η τσέπη στένεψε στα όρια της ασφυξίας, η ανεργία ακούμπησε κάθε οικογένεια και το κοινωνικό κράτος άρχισε να γίνεται μια πικρή ανάμνηση, αλλά γιατί αυτή η ευάλωτη κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα υπογράμμισε
–καθρέφτισε επί της ουσίας– την πολιτική ολιγωρία, την ανακολουθία, αλλά και το κομματικό παζάρι που εκτυλίχθηκε όλα αυτά τα χρόνια, με φόντο «το συγκριτικό πλεονέκτημα της περιοχής», τη μειονότητα. Η ώρα του «ταμείου» φαίνεται ότι έφτασε και οι γείτονες, με όχημα το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και τα τοπικά παπαγαλάκια του, εισέρχονται, απροκάλυπτα πλέον, σε μια περιοχή που θεωρούν δική τους – και δεν δυσκολεύονται να το διακηρύττουν (σε άπταιστα τουρκικά) στις επισκέψεις τους στους μειονοτικούς δήμους της περιοχής… Όταν έγινε γνωστή η επίσκεψη του κ. Νταβούτογλου στη χώρα μας, επίσκεψη που δεν περιλάμβανε και τη Θράκη, όπως συνηθίζουν οι τούρκοι αξιωματούχοι, πολλοί εξέπνευσαν με ανακούφιση. Η περιοχή θα «γλίτωνε», έστω αυτήν τη φορά, από μια ακόμα τουρκομπαρόκ φιέστα, με τη συμμετοχή δεκάδων εκπροσώπων της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, επιχειρηματιών, αλλά και των αναγκαίων τουρκικών ΜΜΕ που καταγράφουν συναντήσεις με ψευδομουφτήδες, εκπροσώπους παράνομων συλλόγων και τουρκοπροπαγανδιστές γενικότερα – με την ελληνική Πολιτεία, πάντα, εκκωφαντικά σιωπηρή. Ωστόσο, την ώρα που η συνάντηση μεταξύ του τούρκου ΥΠΕΞ και του προέδρου της Βουλής… χανόταν στη μετάφραση, οι μειονοτικοί βουλευτές της Ροδόπης και της Ξάνθης ήταν ήδη στην τουρκική πρεσβεία, αναμένοντας την προγραμματισμένη συνάντησή τους με τον κ. Νταβούτογλου.

Εκεί ήταν και ο τούρκος πρόξενος στην Κομοτηνή, Ιλχάν Σενέρ, που είχε ήδη φτάσει αεροπορικώς από την Αλεξανδρούπολη στην Αθήνα για να υποδεχθεί τον πολιτικό του προϊστάμενο. Η συνάντηση δεν ήταν κρυφή στους δημοσιογράφους του τοπικού Τύπου και των ΜΜΕ. Απλώς, δεν είχαν προσκληθεί στο σύνολό τους για να «καλύψουν» το γεγονός.
Οι μόνοι που δέχτηκαν μια τέτοια πρόσκληση ήταν δημοσιογράφοι μειονοτικών εφημερίδων, απ’ όπου η συγκεκριμένη συνάντηση έλαβε και την απαραίτητη δημοσιότητα.
Οι φωτογραφίες με τους βουλευτές από τη Ροδόπη Αϊχάν Καραγιουσούφ του ΣΥΡΙΖΑ και Αχμέτ Χατζηοσμάν του ΠΑΣΟΚ, καθώς και του Χουσεΐν Ζεϊμπέκ του ΣΥΡΙΖΑ από την Ξάνθη, που πλαισίωναν τον τούρκο ΥΠΕΞ, με τις απαραίτητες επισημάνσεις ότι ο κ. Νταβούτογλου «στα πλαίσια της επίσκεψης που πραγματοποίησε στην Αθήνα στις 10 Οκτωβρίου δέχτηκε εκπροσώπους της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης, σε μια συνάντηση που… έγινε στην τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα και διήρκεσε περίπου μία ώρα», δημοσιεύθηκαν σε μειονοτικές εφημερίδες και διακινήθηκαν στο διαδίκτυο. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθεί ότι στο παρελθόν το «παρών» σε αντίστοιχες «εκδηλώσεις» έχουν δώσει εκλεγμένοι μειονοτικοί βουλευτές με όλους τους κομματικούς φορείς, που σημαίνει ότι κανένα ελληνικό κόμμα δεν είναι άμοιρο ευθυνών.
Αν, λοιπόν, το ερώτημα που τίθεται, «για ποιον λόγο εκπρόσωποι του ελληνικού Κοινοβουλίου τρέχουν να συναντήσουν έναν ξένο υπουργό» παραμένει αναπάντητο όσο και αφελές, τότε η συμμετοχή κι άλλων εκπροσώπων από τη Θράκη, όπως οι δήμαρχοι Ιάσμου Καδή Ισμέτ, Αρριανών Ιμπραήμ Σερίφ (από τη Ροδόπη) και Μουσταφά Τσουκάλ από τη Μύκη Ξάνθης, αλλά και των ψευδομουφτήδων Ροδόπης και Ξάνθης –με τα αναγκαία φωτογραφικά ενσταντανέ– δεν επιδέχεται περαιτέρω σχολιασμό. Για τις επόμενες μέρες η κοινωνία της Θράκης ζούσε στον απόηχο μιας επίσκεψης που μπορεί να μην έγινε πραγματικά εντός των ορίων της, αλλά κάποιοι φρόντισαν να τη «φέρουν» σε αυτά, τακτική της εικονικής πραγματικότητας που τόσο εύστοχα οι παραπάνω πρωταγωνιστές καταφέρνουν ανενόχλητα και ανεμπόδιστα να χρησιμοποιούν.

Παράνομα νηπιαγωγεία

Η συγκεκριμένη άλλωστε συνάντηση ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αναζωπυρωθεί το ζήτημα που… ταλάνισε τη Θράκη στις αρχές του φθινοπώρου, όταν ξέσπασε το θέμα των παράνομων νηπιαγωγείων που λειτουργούν με ευθύνη των μειονοτικών συλλόγων στην περιοχή. Το θέμα ανέκυψε όταν 21 παιδιά από το ορεινό χωριό Εχίνος στην Ξάνθη δεν μπόρεσαν να εγγραφούν στο δημοτικό σχολείο, γιατί δεν παρακολούθησαν τα μαθήματα στο δημόσιο νηπιαγωγείο, βάσει του ελληνικού νόμου.Γιατί όμως οι γονείς προτίμησαν να στείλουν τα παιδιά τους σε νηπιαγωγεία που δεν είχαν αδειοδότηση, αφού δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος, όπως η υγιεινή, η ασφάλεια και η αντισεισμική προστασία; Μήπως είναι αμελείς γονείς; Μήπως δεν νοιάζονται για τα ίδια τους τα παιδιά; Ή μήπως, τελικά, αναγκάστηκαν να στείλουν τα παιδιά τους εκεί, ικανοποιώντας σκοπούς και στόχους των τουρκικών διεκδικήσεων; Ο «μπερντές» για τις επιδιώξεις που εκφράζονται μέσω του τουρκικού προξενείου και των συν αυτώ, έχει σηκωθεί εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια, όταν η ένταξη της τουρκικής γλώσσας στα σχολεία, από το υπουργείο Παιδείας, πολεμήθηκε λυσσαλέα από τους ίδιους κύκλους και φυσικά (!) δεν «περπάτησε» ποτέ. Τους τελευταίους δύο μήνες το θέμα των «δίγλωσσων» νηπιαγωγείων επανήλθε δριμύτερο από «τουρκικούς», όπως παρανόμως αποκαλούνται, συλλόγους που δραστηριοποιούνται στη Θράκη και με τη σχετική κινητικότητα από εκπροσώπους του ελληνικού Κοινοβουλίου, όπως ο κ. Αϊχάν Καραγιουσούφ που ακολουθώντας τη «γραμμή» του κόμματός του θεωρεί ότι τα δίγλωσσα νηπιαγωγεία είναι αναγκαιότητα στην περιοχή, ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Τσετίν Μάντατζη από την Ξάνθη, ο οποίος σε ανακοίνωσή του έφτασε να επικαλείται ανύπαρκτο άρθρο στη Συνθήκη της Λωζάννης περί δίγλωσσων νηπιαγωγείων στη Θράκη, αλλά και η παρέμβαση του κ. Ζεϊμπέκ με την οποία… οι γονείς πείστηκαν για την αναγκαιότητα παρακολούθησης της υποχρεωτικής δημόσιας νηπιακής εκπαίδευσης, οπότε και το «πρόβλημα» φαίνεται ότι λύνεται για τις επόμενες χρονιές.Από κοντά και η Ρεπούση Οι παρεμβάσεις όμως δεν σταματούν εδώ. Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, η γνωστή μας Μαρία Ρεπούση, ζήτησε με ερώτησή της που κατέθεσε στη Βουλή τη δημιουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων στην περιοχή. «Με στόχο την ευκολότερη ένταξη και προσαρμογή των παιδιών της μειονότητας στο Δημοτικό Σχολείο, εξετάζεται η προοπτική στελέχωσης των υφιστάμενων δημόσιων νηπιαγωγείων με εκπαιδευτικούς που να κατέχουν τη μητρική γλώσσα των παιδιών της μειονότητας ή και της ίδρυσης μειονοτικών νηπιαγωγείων με δίγλωσσο εκπαιδευτικό πρόγραμμα», σημειώνει η βουλευτής προς τον υπουργό Παιδείας, θεωρώντας ότι η μειονότητα στη Θράκη είναι, στο σύνολό της, τουρκογενής… Η ελληνική Πολιτεία συνεχίζει τη γνωστή τακτική: Αδιαφορεί, υποτιμά τις καταστάσεις, ομφαλοσκοπεί και, στην καλύτερη περίπτωση, ενεργεί σπασμωδικά και συνήθως κατόπιν εορτής… Έτσι, την ώρα που η χώρα περνά ίσως τις πιο τραγικές στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας της, το «καραβάκι» της Θράκης ταξιδεύει ακυβέρνητο, απροστάτευτο και τυφλό σ’ ένα «ελεύθερο» πέλαγος.

Ινφογνώμων

2012-10-25T20:02:00.003+03:00

By George Friedman

STRATFOR

Monday night's presidential foreign policy debate probably won't change the opinion of many voters. Proponents of President Barack Obama are still convinced that Mitt Romney is a fool and a liar. Proponents of former Gov. Romney have the same view of the president.

Of course, this is normal in any American presidential race. Along with the eternal conviction that the party in power is destroying the country, we have regarded Abraham Lincoln, during the 1860 election, as a simple-minded country bumpkin with a touch of larceny; Franklin Roosevelt as a rich dilettante and socialist; and Dwight Eisenhower as a bumbling fool who is lazy and incapable of understanding the complexity of the world -- this about the man who, during World War II, led the most complex military coalition on the planet to victory.

We like to think that our politics have never been less civil than they are today. Given that Andrew Jackson's wife was accused of being a prostitute, Grover Cleveland was said to have illegitimate children and Lyndon Johnson faced the chant "Hey, hey, LBJ, how many kids did you kill today?" I will assert that the Obama-Romney campaign doesn't even register on the vilification scale.

The founders wouldn't have minded this culture of contempt for politicians. In founding the republic, their fundamental fear was that the power of the state would usurp the freedoms of the states and individuals. They purposefully created a political regime so complex that it is, in its normal state, immobilized. They would not have objected if professional politicians were also held in contempt as an additional protection. Ironically, while the founders opposed both political parties and professional politicians, preferring to imagine that learned men take time from their daily lives to make the sacrifice of service, many became full-time politicians and vilified one another. Thomas Jefferson's campaign said of John Adams that he had a "hideous hermaphroditical character, which has neither the force and firmness of a man, nor the gentleness and sensibility of a woman." Adams' campaign stated that Jefferson was "a mean-spirited, low-lived fellow, the son of a half-breed Indian squaw sired by a Virginia mulatto father." And Jefferson and Adams were friends. I would suggest suspending the idea that we have never had so vicious a politics.

Let me move to a more radical thought. Both Mitt Romney and Barack Obama are capable men, as well intentioned as ambitious men seeking power can be. Just as I doubt that Jefferson and Adams were as stupid and malicious as their campaigns tried to portray one another, the same can be said of Romney and Obama. I am not suggesting for a moment that the circus of accusations stop, however. To the contrary, seeing how one endures slander is an outstanding measure of a leader's character and an opportunity to learn how the candidate will react to the sorts of unreasonable and unfair conditions that the president is sure to encounter.

A president will face a world that does not wish the United States well in all cases and an opposition that will try anything, fair or foul, to make the president fail. A president who breaks down when he is mistreated -- as Edmund Muskie, a senator running for president in 1972, did over charges made against his wife -- is a non-starter. Muskie's campaign immediately collapsed, as it should have. A president who expects to be treated fairly is an immediate liability.

The True Objective of Debates

A debate is not about policy. It is impossible to state a coherent policy on any complex matter in 90 seconds. The debates between Lincoln and Steven Douglas did go far in that direction, but then it wasn't on national television, and it was for senator of Illinois, not the presidency. That left room for contemplation. It should be remembered that prior to the Kennedy-Nixon race of 1960, there were no debates, partly because there was no television and partly, perhaps, because the ability to debate was not seen as the appropriate measure of a president.

Debates test one thing: the ability to quickly respond to questions of numbing complexity that are impossible to answer in the time available. They put a premium on being fast and clever but don't say much about how smart a candidate is. Nor are they meant to, in part because being smart, in an academic sense, is not essential to be president -- as many have demonstrated. At their best, debates test a candidate's coolness under pressure and ability to articulate some thought at least vaguely connected to the question while convincing the viewers that he or she is both personable and serious.

That is, after all, what leadership is about. We have had enormously intelligent presidents who simply couldn't lead. Here, I think of Herbert Hoover and Jimmy Carter, both of whom had substantial and demonstrable intellects but neither of whom, when confronted by the disastrous, could rapidly contrive both a response and a commanding and reassuring presence in public. In that sense, their intellects betrayed them. Each wanted the right answer, when what was needed was a fast one. Each was succeeded by someone who could provide a fast answer. FDR's famous first 100 days did not solve the Depression, but they did give the sense that someone was in charge. FDR and Ronald Reagan could reassure the country that they knew what they were doing while they rapidly tried things that might work.

Therefore, the question of who won Monday's debate is not one that a viewer who spends his time focused on foreign policy can answer. The candidates weren't speaking to those who make their livings involved in or watching foreign affairs. Nor can we possibly extract from the debate what either candidate intends to do in foreign policy, because conveying that was not what they were trying to do. They were trying to show how quickly and effectively they could respond to the unexpected, and that they were leaders in the simplest sense of being both likeable and commanding, which is the incredibly difficult combination the republic demands of its presidents.

Technology's Impact

It is important to remember that for most of our history there were no televisions and no debates. Knowledge of the candidates filtered through speeches and letters. The distance between the president and the public was even greater than today. In a sense, the imperial presidency -- the president as first among equals of the three branches of government -- really began with FDR, who used radio brilliantly. But there were no debates or public press conferences in which to challenge him.

The distance collapsed with television and rapid-fire interplays, yet at the same time increased in another way, as the president became the most public and pseudo-known character in government. I say pseudo-known because, in fact, the president's greatest skill lies in revealing himself selectively, in a way and to the extent that it enhances his power.

What could be sensed in debates were things like meanness of spirit, ability to listen, willingness to improvise and, ultimately, there was a chance to look for humor and good will. There was also a danger. The debate put a premium on articulateness, but it is not clear that the well-spoken candidate -- or at least the candidate who could speak most clearly most quickly -- also thought more clearly. There are many people who think clearly but speak slowly while acting quickly. They are not meant for Bob Schieffer or Candy Crowley's meat grinder.

The point of this is to continue a previous argument I have been making. The issues-based candidacy is a fallacy, especially because events determine the issues, and the most important events, such as 9/11 and the financial crash, are not always expected. Therefore, reality divides the candidate's policy papers from the candidate's policies.

I am arguing that the subject of the debate and the specific answers in the debate are doubly unimportant. First, the nature of these debates makes coherent presentation impossible. Second, the stated policies, such as they are, have little to do with the results of the debate. Nor will the better debater win. The winner of the debate will be the one whose soul, when glimpsed, appears able to withstand the burdens of the presidency. Romney's surge had less to do with Obama's performance and more to do with what the viewer learned of Romney.

This has always been what American presidential campaigns are about. All that has happened is that television intensified it and the debate purified it. A debate is a 90-minute opportunity to see a candidate under pressure. What the viewer determines he saw will be critical.

I am also making a parallel argument that our perception of today's political campaigns as uniquely vicious is untrue. We have always been brutal to our candidates, but this served a purpose. We may not know what his policy on trade reform is, but we need to know what kind of person he is for the unexpected issues that will come faster and be more deadly than any moderator's questions. I think this is the purpose debates serve. They are not some public policy review but a dissection of the soul of someone who wants to be president. It is not necessarily a good one, or always an accurate one. It is, however, why we have them.

The question may come up as to who I think won the debate. My opinion on that is no better than anyone else's, nor, as I pointed out, do I think it really matters. The winner of the debate may or may not have persuaded enough voters of his virtue to be elected. But in the end, our response to the debate is idiosyncratic. What moved me may not have moved others. After all, the country appears divided down the middle on this election, so obviously we are seeing different things. Therefore, who I think won the debate is as irrelevant as who I think should be president. Besides, there are more important questions than our own opinions on the candidates. For me, one of those is trying to understand what we are doing when we elect a president.

Με αντάρτικο στην Β.Ελλάδα απειλεί το πολιτικό σκέλος του UCC - Εμπλοκή της Τουρκίας;

2012-09-06T19:52:00.000+03:00

Με έναρξη πολεμικών επιχειρήσεων από τον UCC στο εσωτερικό της Ελλάδας απειλεί ο πρόεδρος του κινήματος για τη "Μεγάλη Αλβανία", Αλβανός Κότσο Ντανάϊ υποστηρίζοντας ότι "Η εμπόλεμη κατάσταση η οποία δεν έχει αρθεί από την Ελλάδα για την Αλβανία, δεν δημιουργεί ζημιές στην Αλβανία, αλλά, απειλεί να αποσταθεροποιήσει την ίδια την Ελλάδα. Διατηρώντας αυτόν τον παράλογο νόμο με την Αλβανία, σε μια εποχή που η Ελλάδα και η Αλβανία είναι μέλη του ΝΑΤΟ, η ελληνική πολιτική και διπλωματία δίνει τη θέση της στην αποσταθεροποίηση. Ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι η εμπόλεμη κατάσταση που διατηρείται μεταξύ των δύο χωρών, σημαίνει τη χρήση των μέσων του πολέμου".

Όντως η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας για μία σειρά λόγων, αντίθετα απ'ότι πιστεύεται, δεν έχει αρθεί, απλώς έχει υπογραφεί το 1996 μια συμφωνία φιλίας μεταξύ των δύο χωρών. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι του σημείου να απειλεί ο κάθε εξτρεμιστής Αλβανός με αντάρτικο, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη....

Το κίνημα που ηγείται ο Κότσο Ντανάι θεωρείται το πολιτικό σκέλος του UCC ("Απελευθωτικού Στρατού της Τσαμουριάς") που δημιουργήθηκε βασικά από πρώην στελέχη του UCK και το ότι εκδηλώνεται δημοσίως τώρα, μόνο άσχετο δεν είναι με το ότι η Ελλάδα "αιμμοραγεί": Το αίμα συγκεντρώνει "σκυλόψαρα" και δείχνει αδυναμία την οποία φυσικά οι κάθε λογής εχθροί της χώρας θα προσπαθήσουν να το εκμεταλλευθούν.
Χρησιμοποιώντας πάντα ακραία ρητορική το κίνημα "Μεγάλη Αλβανία" κάνει λόγο για "αποικιοκρατική προσάρτηση" της "Τσαμουριάς" (σ.σ. Νότιος Ήπειρος), και προτείνει "Η Ελλάδα να αποδεχθεί τη Τσαμουριά ως Ελεύθερη Ζώνη μεταξύ της Αλβανίας και της Ελλάδας, ως πρώτο βήμα και ως δεύτερο βήμα να αποδεχθεί τη γενοκτονία των Αλβανοτσάμηδων και να τους αποζημιώσει με 5 δισεκατομμύρια ευρώ για τις ζημίες που τους προκάλεσε"!
Με άμεση διασύνδεση με το UCC (αρκετά στελέχη των δύο οργανώσεων συναντώνται και συνομιλούν συχνά αναφέρουν πληροφορίες των ελληνικών υπηρεσιών", η "Μεγάλη Αλβανία" φιλοδοξεί να παίξει την πολιτική πλατφόρμα του αντάρτικου μηχανισμού που στήνεται στην περιοχή του Τέτοβου στην FYROM και σε περιοχές της Βορείου Ηπείρου...
Η συνέχεια της υπόθεσης αυτής θα έχει σίγουρα μεγάλο ενδιαφέρον. Το ερώτημα είναι αν είναι μόνοι τους ή αν η Άγκυρα που έχει ιδιαίτερα στενή σχέση με τα Τίρανα, θα επιδιώξει να δημιουργήσει κάτι ανάλογο με αυτό που υφίσταται η ίδια στη Ν.Α. Τουρκία, έστω σε μιρκότερη κλίμακα, αλλά το οποίο αρκεί για να αποδιοργανώσει μια τελείως διαφορετικά δομημένη κοινωνία, όπως είναι η ελληνική...

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Η Ελλάδα των ξεπερασμένων…

2012-09-06T00:07:00.003+03:00

Το εύρος, το βάθος και οι αντιστάσεις ανθεκτικότητας μιας κρίσης, μπορούν να υπολογιστούν, κατά ένα μεγάλο μέρος και από τον βαθμό συνειδητοποίησης όσων προηγήθηκαν και οδήγησαν τη συγκεκριμένη κοινωνία στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Και νωρίτερα, της απαξίωσης.

Στην περίπτωση της ελληνικής κρίσης, η συγκεκριμένη ανάγνωση της πραγματικότητας δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Οι παθογένειες, και οι φορείς τους, που μας οδήγησαν εδώ, παραμένουν κοντά μας. Σφυρίζουν αδιάφορα. Υπονοούν ότι το θέμα δεν τους αφορά. Ότι είναι ξένο προς τους ίδιους, τις συμπεριφορές που υιοθέτησαν και τη μοιραία, διόλου ανέφελη εθνική διαδρομή τους στα κοινά.

Είναι η Ελλάδα των ξεπερασμένων, αυτή την οποία πρέπει να αφήσουμε πίσω. Ξεπερασμένων πολιτικών, που συνεχίζουν να περιφέρουν, μονότονα και κουραστικά, την άγνοιά τους για την ουσία των προβλημάτων αλλά και γενικά των θεμάτων που καλούνται να διαχειριστούν. Πολιτικών χωρίς γωνίες, χωρίς εθνικό όραμα, χωρίς αναζήτηση των ρήξεων που θα φέρουν την αλλαγή. Ανακυκλώνοντας ξεπερασμένες αντιλήψεις και ιδέες.

Ξεπερασμένων ανθρώπων των τεχνών και των γραμμάτων. Οι οποίοι έχουν σταματήσει προ πολλού να παράγουν, να δημιουργούν, να συναρπάζουν και να καθοδηγούν. Περιφέρονται απλώς στη γειτονιά των «ισχυρών», ή όσων, σε κάθε περίπτωση, θεωρούν ότι έχουν δύναμη, και την ίδια στιγμή περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό τους. Ανακυκλώνοντας ξεπερασμένες αντιλήψεις και ιδέες.

Ξεπερασμένων παραγόντων της λεγόμενης «αγοράς» και της «επιχειρηματικότητας». Που εξακολουθούν να συναρπάζονται με την προοπτική του πρόσκαιρου κέρδους, έστω και σε βάρος του εθνικού μέλλοντος. Που δεν διστάζουν να παίξουν… CDS για την επιβίωση της κοινωνίας, για το πόσοι θα μείνουν-μείνουμε πίσω.

Ξεπερασμένων δημοσιογράφων. Που αποφοίτησαν, με άριστα φυσικά, από το… ΙΕΚ της ημιμάθειας. Ισοπεδώνοντας κάθε έννοια ποιοτικού γραπτού και προφορικού λόγου, μαθαίνοντας την κοινωνία να περιμένει βουλιμικά το φωτορεπορτάζ από τις παραλίες και τη Μύκονο, την ώρα που δεν αφιερώνει παρά ελάχιστες γραμμές στην απώλεια του πρώτου ανθρώπου ο οποίος πάτησε στη Σελήνη. Είναι η δημοσιογραφία που… έμεινε στο ράφι, κάνοντας παρέα στη Γενιά του Πολυτεχνείου, την ανίκανη και μοιραία πολιτικά γενιά των Ελλήνων.

Η Ελλάδα που πρέπει να αφήσουμε πίσω, μέσα ακριβώς από αυτή την κρίση, είναι η Ελλάδα των ξεπερασμένων. Τους ξέρουμε. Τους γνωρίζουμε. Κουραστήκαμε να τους βλέπουμε. Γύρω μας. Δίπλα μας. Μπροστά μας. Η Ελλάδα των εξαιρέσεων δεν θα αργήσει…

http://kostasxan.blogspot.gr

Ράσμουσεν σε Σκοπιανούς: Αν θέλετε να μπείτε στο ΝΑΤΟ βρείτε τα με την Ελλάδα…

2012-09-05T03:36:00.000+03:00

Την πάγια θέση του ΝΑΤΟ ως προς την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ επανέλαβε ο Γενικός Γραμματέας της Ατλαντικής Συμμαχίας ‘Αντερς Φογκ Ράσμουσεν, τονίζοντας πως τα Σκόπια θα μπουν στη Συμμαχία μόνο όταν επιλυθεί το ζήτημα της ονομασίας με την Ελλάδα.

Στη συνάντησή του με τον πρόεδρο των Σκοπίων Γκιόργκι Ιβάνοφ, ο λόρδος Ράσμουσεν τόνισε πως η συναίνεση του συνόλου των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ αποτελεί προϋπόθεση για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΠΓΔΜ και αναφέρθηκε στην απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Βουκουρεστίου του 2008, σύμφωνα με την οποία, η Συμμαχία δηλώνει έτοιμη να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΠΓΔΜ, μόλις εξευρεθεί κοινά αποδεκτή λύση στο θέμα της ονομασίας. «Πρόκειται για μια απόφαση, την οποία υποστήριξαν όλες οι χώρες- μέλη του ΝΑΤΟ, καθώς στον οργανισμό οι αποφάσεις λαμβάνονται με συναίνεση» υπογράμμισε.

Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ είπε ότι εναπόκειται στις δύο πλευρές να καταλήξουν σε συμφωνία στο πλαίσιο του ΟΗΕ και κάλεσε τις πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας και της ΠΓΔΜ να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για την εξεύρεση λύσης.

Πάντως, ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ συνεχίζει να χρεώνει στην Ελλάδα την έλλειψη προόδου στο πρόβλημα του ονόματος, καλώντας μάλιστα τη χώρα μας «να σεβαστεί τις υποχρεώσεις της» και να επιδείξει εποικοδομητική στάση στις συνομιλίες. Τόνισε ακόμη, ότι αναμένει από τις υπόλοιπες χώρες της Συμμαχίας να καλέσουν την Ελλάδα να σεβαστεί αυτές τις υποχρεώσεις. Ο κ. Ιβάνοφ είπε ακόμη, ότι τα τελευταία 21 χρόνια δεν έχει υπάρξει συνάντηση μεταξύ των Προέδρων των δύο χωρών και σημείωσε ότι οι τέσσερις προσκλήσεις που απηύθυνε στην ελληνική πλευρά για τη διεξαγωγή τέτοιας συνάντησης έτυχαν αρνητικής απάντησης.

Στη συνέχεια, ο κ. Ιβάνοφ είχε συνάντηση, στην έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τον αρμόδιο για τη διεύρυνση επίτροπο Στέφαν Φούλε. Σε δηλώσεις του, ο κοινοτικός επίτροπος επανέλαβε ότι η περιφερειακή συνεργασία και η διατήρηση σχέσεων καλής γειτονίας, συμπεριλαμβανομένης της εξεύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης στο θέμα της ονομασίας, είναι ουσιώδους σημασίας. Τόνισε ακόμη, ότι η Επιτροπή υποστηρίζει τις επαφές μεταξύ των δύο πλευρών, καθώς και τις προσπάθειες που καταβάλλονται στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών…

nonews news

Η μετά τον Άσαντ εποχή στη Μέση Ανατολή

2012-02-11T00:34:00.001+02:00

Χρήστος Ιακώβου

Σήμερα στη Συρία, τόσο οι εσωτερικές εξελίξεις όσο και ο διεθνής παράγοντας, επιταχύνουν την καθεστωτική αλλαγή. Η παρατεταμένη διάρκεια που λαμβάνει η εξέγερση με τη σταδιακή στρατιωτικοποίησή της ενισχύει σημαντικά τον αντικαθεστωτικό πυρετό. Το καθεστώς Άσαντ, από τη στιγμή που δεν μπόρεσε να ελέγξει την κρίση από την αρχή, έχει εκ των πραγμάτων εμπλακεί σε ένα φαύλο κύκλο που θυμίζει την αντίδραση του Μουαμμάρ Καντάφι όταν άρχισε η εξέγερση στη Λιβύη. Όσο παρατείνεται η εξέγερση άλλο τόσο εξανεμίζονται οι όποιες ελπίδες για το καθεστώς Άσαντ να επιβιώσει και μαζί διακυβεύεται το όποιο σενάριο συνέχισης της μειονότητας των αλαουιτών επί της πλειοψηφίας των σουννιτών.

Με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα είτε με απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ είτε χωρίς, η εμπλοκή της Δύσης στην προσπάθεια αποδυνάμωσης του καθεστώτος Άσαντ παίζει καταλυτικό ρόλο.

Ένας άλλος παράγοντας που εξανεμίζει τις ελπίδες του σημερινού συριακού καθεστώτος είναι οι καθολικές προσπάθειες της Δύσης να αποδυναμώσει την επιρροή του Ιράν στη Μέση Ανατολή, το πιο βασικό στυλοβάτη της Συρίας τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Ήδη οι κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ εναντίον της Τεχεράνης αναγκάζουν το καθεστώς λειτουργεί υπό περιορισμούς σε σχέση με το παρελθόν.

Το τέλος της κυριαρχίας των αλαουιτών στη Συρία θα είναι σημαντικό γεωπολιτικό πλήγμα για το Ιράν. Η Τεχεράνη χωρίς τη συνεργασία της Συρίας δεν θα μπορεί να έχει την επιρροή που έχει στην περιοχή αφού τέτοιο ενδεχόμενο θα υποβαθμίσει και το άξονα που δημιούργησε με το καθεστώς Άσαντ, τη Χιζμπολλάχ και τη Χαμάς. Αυτό το σενάριο με τη σειρά του θα καταστήσει το Ιράν πιο ευάλωτο στις πιέσεις της Δύσης σε σχέση με τις ισχυρές πιέσεις που δέχεται για το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Ένα μείζονος σημασίας θέμα το οποίο εγείρεται από αυτά τα δεδομένα είναι σε περίπτωση ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, και κατ’ επέκταση γεωπολιτική αποδυνάμωση του Ιράν στην περιοχή, θα ενισχυθεί ακόμη περισσότερο το κενό ισχύος στην περιοχή, αν λάβουμε υπόψη και τη ρευστή κατάσταση στο Λίβανο, στο Ιράκ και στις Παλαιστινιακές περιοχές.

Ήδη, ο Λίβανος κινείται επί ξυρού ακμής αφού η εύθραυστη πολιτική συγκατοίκηση των αντίπαλων θρησκευτικών και κοινωνικών ομάδων, που αντανακλούν το βαθύτατα κατακερματισμένο πληθυσμό της χώρας, επετεύχθη εν πολλοίς ένεκα της επικυριαρχίας και του παρεμβατισμού της Συρίας. Για τη Δαμασκό, υπήρξε από τη δεκαετία του 1970 θέση ότι η κατάρρευση του Λιβανικού κράτους έδιδε το δικαίωμα στο Ισραήλ να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της χώρας και να ενισχύει τη θέση έναντι της Συρίας και, επιπλέον, τυχόν κατάρρευση του Λιβάνου θα προκαλούσε επέκταση της κρίσης στο εσωτερικό της χώρας και θα δημιουργούσε συνθήκες αστάθειας για το καθεστώς.

Σε περίπτωση μίας ασύντακτης κατάρρευσης του καθεστώτος Άσαντ θα δημιουργηθεί γεωπολιτικό κενό στην περιοχή, λαμβανομένου υπόψη του γεωπολιτικού ρόλου που παίζει η Συρία στην περιοχή από τη δεκαετία του 1960. Την κάλυψη του κενού θα σπεύσουν να την καλύψουν πρώτες και μάλιστα ανταγωνιστικά η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία. Έτσι εξηγείται η επιλογή της Τουρκίας να υποστηρίξει την ανατροπή του μπααθικού καθεστώτος της Δαμασκού παρά τη δυναμική που διαμόρφωσε η ειδυλλιακή σχέση με τον Άσαντ από το 2003 μέχρι το 2011.

www.geopolitics-gr.blogspot.com

“Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα!“

2012-02-10T22:05:00.001+02:00

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία’ μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη’ επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!
Τώρα!
Με χαμόγελο και αισιοδοξία!
(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)

www.protagon.gr

Η Ελλάδα υπογράφει τη συμφωνία κατά της πειρατείας ACTA!

2012-02-09T14:19:00.001+02:00

Μπορεί η μαζική διαμαρτυρία του διαδικτυακού κόσμου να πέτυχε όπως είδαμε την αναστολή των νομοσχεδίων SOPA και PIPA, τώρα όμως μια νέα συμφωνία κατά της πειρατείας έρχεται να ταράξει και πάλι τα νερά…

Πράγματι, 22 κράτη μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης -ανάμεσα τους και η χώρα μας-υπέγραψαν χθες στο Τόκυο τη συμφωνία κατά της πειρατείας ACTA (Anti-Coutnerfeiting Trade Agreement), με τις διαπραγματεύσεις να πραγματοποιούνται χωρίς δημόσιες διαβουλεύσεις -σχεδόν στα κρυφά.

Στην πράξη, το ACTA αφορά τη θέσπιση διεθνών προτύπων σε ζητήματα που σχετίζονται με την προστασία και την επιβολή των πνευματικών δικαιωμάτων και την καταπολέμηση της πειρατείας. Μεταξύ άλλων, η συμφωνία προτείνει σοβαρότατες κυρώσεις -όπως απαγόρευση πρόσβασης στο διαδίκτυο, πρόστιμα ή ακόμα και φυλάκιση- για όσους επιχειρήσουν να χρησιμοποιήσουν ή να μοιραστούν αρχεία προστατευμένα με copyrights.

Η υπογραφή της συμφωνίας έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην Ευρώπη με χιλιάδες οργανώσεις, ακτιβιστές αλλά και απλούς πολίτες να κατηγορούν το ACTA για κατάργηση της ελευθερίας της έκφρασης στο διαδίκτυο.

Ειδικότερα στην Πολωνία, η κατάσταση δείχνει να έχει ξεφύγει εκτός ελέγχου. Από την περασμένη εβδομάδα πλήθος κόσμου εκδηλώνει την αντίθεση του στη νέα συμφωνία με καθημερινές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Οι διαμαρτυρίες είναι έκδηλες και στον κόσμο του διαδικτύου, όπου ακτιβιστές hackάρουν κυβερνητικές ιστοσελίδες, όπως αυτές του Πρωθυπουργού και του Κοινουβουλίου της χώρας.

Από την 1η Οκτωβρίου 2011 τη συμφωνία έχουν υπογράψει και οι ΗΠΑ, Αυστραλία, Καναδάς, Νότια Κορέα, Σιγκαπούρη, Νέα Ζηλανδία και Μαρόκο. Οι πέντε ευρωπαϊκές χώρες που δεν υπέγραψαν είναι οι Γερμανία, Ολλανδία, Εσθονία, Σλοβακία και Κύπρος.

Στο σημείο αυτό να τονίσουμε ότι προκειμένου να τεθεί σε ισχύ η συμφωνία θα πρέπει να λάβει την έγκριση του Ευρωκοινοβουλίου τον προσεχή Ιούνιο. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη συμφωνία ACTA διαβάστε εδώ.

http://www.techgear.gr

Σοκ στην Τουρκία. Ο νυν, ο πρώην διοικητής και η πρώην υποδιοικητής της ΜΙΤ, στον εισαγγελέα ως ύποπτοι για παράβαση καθήκοντος!

2012-02-08T18:21:00.002+02:00

Σοβαρή ανησυχία έχει προκαλέσει στους κύκλους της τουρκικής κυβέρνησης η απόφαση του εισαγγελέα που διεξάγει την έρευνα για την υπόθεση του ΚCK, που είναι ένας άτυπος πολιτικός και διοικητικός σχηματισμός των Κούρδων, προσομοιάζων με μια παράληλλη κρατική δομή προς αυτήν του τουρκικού κράτους, να καλέσει να καταθέσουν ως ύποπτοι ο νυν διοικητής της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, ο πρώην διοικητής Εμρέ Τανέρ και η πρώην επιχειρησιακή υποδιοικητής Αφέτ Γκιουνές.

Την είδηση, που επιχείρησε να διαψεύσει χθες το βράδυ ο Γενικός Εισαγγελέας Κωνσταντινούπολης, Τουράν Τσολακαντί, επιβεβαίωσε σήμερα ο αρμόδιος αντιεισαγγελέας ειδικών αρμοδιοτήτων Φικρέτ Σετσέν, ο οποίος είπε ότι τα τρία άτομα εκλήθησαν από τον εισαγγελέα Σαντρετίν Σαρίκαγια, που διεξάγει την ανάκριση της υπόθεσης KCK.

Η τριάδα των υπόπτων είχε συμμετέχει το 2011 σε κύκλους διαπραγματεύσεων που έγιναν μεταξύ του τουρκικού κράτους και του ΡΚΚ, στο Όσλο, με τη διαμεσολάβηση και εποπτεία “τρίτης χώρας”, με στόχο την εξεύρεση μόνιμης πολιτικής λύσης στο Κουρδικό. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η κατηγορία που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν είναι παράβαση καθήκοντος, αφού η ΜΙΤ, σύμφωνα με το σχετικό νόμο, έχει ως αποκλειστική αποστολή τη συλλογή πληροφοριών, ενώ για να εκτελέσει άλλη αποστολή, πρέπει να προηγηθεί σχετική απόφαση το Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας.

Ο Χακάν Φιντάν συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις ως επρόσωπος της κυβέρνησης Ερντογάν, ενώ οι άλλοι δυο ως διοικητής και υποδιοικητής της ΜΙΤ.

Για το θέμα έκαναν δηλώσεις στήριξης του διοικητή της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, που μπορούν αν ερμηνευθούν ως ευθεία παρέμβαση στο έργο της δικαιοσύνης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς και ο υπουργός εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου.

http://www.anixneuseis.gr

Αμερικανός καθηγητής προς ΕΕ για το Καστελόριζο: Συνετίστε την Άγκυρα! - Kastelorizo - Mediterranean Flashpoint?

2012-02-08T15:34:00.005+02:00

Στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος μετακινείται σταδιακά το Καστελόριζο, αφού όλο και περισσότεροι ανακαλύπτουν την δυσανάλογη με το μέγεθός του σημασία, στον τομέα της εκμετάλλευσης των αποθεμάτων υδρογονανθράκων της Μεσογείου.

Με μια παρουσίαση του ζητήματος στο «National Review Online», ο διακεκριμένος Αμερικανός αναλυτής, Ντάνιελ Πάιπς, αναδεικνύει τη σημασία του Καστελορίζου, περιγράφει με μελανά χρώματα την «διπλωματίας των κανονιοφόρων» της Τουρκίας, ενώ καλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση να υποστηρίξει την Ελλάδα στην ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Ο τίτλος του άρθρου είναι «Kastelorizo – Mediterranean Flashpoint?» (Καστελόριζο – Μεσογειακό σημείο έκρηξης;) το οποίο δημοσιεύθηκε χθες στην ιστοσελίδα του Φόρουμ Μέσης Ανατολής (Middle East Forum), διευθυντής του οποίου είναι ο Πάιπς, ο οποίος είναι και συνεργάτης τουΙνστιτούτου «Hoover» στο φημισμένο αμερικανικό πανεπιστήμιο του Stanford.

Εντύπωση προκαλεί ο τρόπος με τον οποίο ξεκινάει το άρθρο του ο αναλυτής: «Θυμηθείτε το όνομα Καστελόριζο, το ακούτε εδώ για πρώτη φορά»! Για να συνεχίσει παραθέτοντας γεωγραφικά στοιχεία, ότι δηλαδή απέχει μόλις ένα μίλι από τις τουρκικές ακτές, 80 μίλια από τη Ρόδο και 170 από την Κύπρο. Μιλάει για τους 430 κατοίκους του στα μόλις πέντε τετραγωνικά μίλια έκταση και αναφέρει ότι η περιοχή θεωρείται από το «Lonely Planet Travel Guide» από τις τέσσερις κορυφαίες σε ελληνικά νησιά για καταδύσεις.

Στη συνέχεια εξηγεί τη γεωστρατηγική του σημασία, το πως αποκόπτει τη δυνατότητα στην Τουρκία να… βάλει χέρι σε μεγάλα θαλάσσια τμήμα που ενδεχομένως περιέχουν πλούσια αποθέματα, ενώ επιτρέπει σε Ισραήλ, Κύπρο και Ελλάδα να δημιουργήσουν έναν νοητό θαλάσσιο «διάδρομο» για τη μεταφορά των υδρογονανθράκων στην Ευρώπη, χωρίς να απαιτείται τουρκική άδεια. Η «λεπτομέρεια» αυτή είναι πολύ σημαντική για τον αναλυτή, καθώς η Τουρκία έχει δηλώσει ότι δεν θα επιτρέψει τη διέλευση του ισραηλινού φυσικού αερίου από το έδαφός της.

Στη συνέχεια μιλάει ανοικτά για την πολιτική εκφοβισμού του Ερντογάν και της κυβέρνησης του τουρκικού AKP απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, τις υπερπτήσεις πάνω από το Καστελόριζο, κάτι που αποκαλύπτει ότι η ελληνική νήσος θα μπορούσε να αποτελέσει «θερμό σημείο», ενώ εκτιμά ότι η κατάληψή του από στρατιωτικής απόψεως θα χρειαζόταν «όσο χρόνο χρειάζεστε για να διαβάσετε αυτό το άρθρο»…

Ο Πάιπς αναφέρεται και στις δηλώσεις του Ισραηλινού αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Ντάνι Αγιαλόν, ο οποίος ότι η ασφάλεια των περιοχών εξόρυξης υδρογονανθράκων και της Κύπρου αποτελεί προτεραιότητα για τη χώρα του και πως κάθε απειλή δεν θα μείνει αναπάντητη.

Για να καταλήξει το άρθρο – παρουσίαση του προβλήματος, λέγοντας ότι «τέτοια ξεκάθαρα σημάδια αποφασιστικότητας είναι ευπρόσδεκτα. Καθόσον η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει την Ελλάδα να κάνει γεωτρήσεις για να εξασφαλίσει νέες πηγές εισοδήματος, θα πρέπει να υποστηρίξει την Αθήνα να ανακηρύξει ΑΟΖ, να απορρίψει τη δημιουργία προβλημάτων από το AKP αναφορικά με το Καστελόριζο και ξεκάθαρα να εννοήσει ότι οποιαδήποτε έγερση προβλημάτων από την Τουρκία θα έχει σοβαρότατα αποτελέσματα»…

Ας ελπίσουμε ότι η έγερση του ζητήματος ενός πασίγνωστου διεθνώς αναλυτή με τεράστιες διασυνδέσεις στο «κατεστημένο» της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής σε Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, στέλνει τα κατάλληλα μηνύματα, όχι τόσο στην Τουρκία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά στην Ελλάδα, επειδή το να κατανοήσουν οι Έλληνες το τεράστιο γεωστρατηγικό «παίγνιο» που εξελίσσεται πλέον στην ευρύτερη περιοχή, είναι σαφέστατα το πρώτο βήμα για την αποφασιστική έξοδο της χώρας από την κρίση…

defence point

Kastelorizo - Mediterranean Flashpoint?

Remember the name Kastelorizo; you heard it here first.

It is the far-flung, easternmost island of Greece, 80 miles from Rhodes, 170 miles west of Cyprus, but just 1 mile off the coast of Turkey. Kastelorizo (in Greek, Καστελόριζο; or officially Megisti, Μεγίστη) is tiny, comprising just 5 square miles, plus some yet smaller, uninhabited islands. Its 430 inhabitants are way down from 10,000 in the late nineteenth century. The Lonely Planet travel guide has picked it as one of the four best Greek islands (out of thousands) for diving and snorkeling. There's no public transportation from nearby Anatolia, only from distant Rhodes by airplane or ferry.

That Athens controls this wisp of land implies it could (but does not yet) claim an exclusive economic zone (EEZ) in the Mediterranean Sea that reduces the Turkish EEZ to a fraction of what it would be were the island under Ankara's control, asmaps reproduced from the Cypriot newspaper I Simerini illustrate show. The top map shows the Greece claiming its full 200-nautical mile EEZ and controlling Kastelorizo EEZ (indicated by the red arrow); the bottom one shows the Greek EEZ minus Kastelorizo (indicated by the white arrow).

Were Athens to claim its full EEZ, Kastelorizo's presence would make its EEZ contiguous with the EEZ of Cyprus, a factor with great import now, at a moment of massive off-shore gas and oil discoveries. Kastelorizo with an EEZ benefits the emerging Greece-Cyprus-Israel alliance by making it possible to transport either Cypriot and Israeli natural gas (via pipeline) or electricity (via cable) to Western Europe without Turkish permission. This has taken on special urgency since Nov. 4, when Turkey's minister for energy, Taner Yıldız, announced that his government would not permit Israeli natural gas to transit Turkish territory; Ankara will likely also ban Cypriot exports.

Turkey's Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan and his ruling AKP party colleagues accept Greek controlof Kastelorizo and its six nautical miles of territorial waters, but not more and certainly not its full EEZ rights. Indeed, in their eyes, Greek assertion of an EEZ constitutes a casus belli. By neutering Kastelorizo, Ankara can lay claim to large economic area in the Mediterranean and block cooperation among its adversaries. This is why the island could become a flashpoint.

Top: Greece's EEZ with Kastelorizo. Bottom: Greece's EEZ without Kastelorizo.

Several developments point to AKP intimidation of Greece concerning Kastelorizo. First, in September, it authorized a Norwegian ship, the Bergen Surveyor, accompanied by other sea craft, to begin prospecting for gas and oil south of Kastelorizo, including some of the island's continental shelf. Second, Turkishwarships have trained with live ammunition between Rhodes and Kastelorizo. Finally, Turkish military aircraft four times in 2011 overflew Kastelorizo without permission, sometimes very low with reconnaissance aircraft.

This bellicosity fits a larger pattern. The AKP government, especially since it has took full control of the armed forces in late July, has shown increasing hostility toward Cyprus, Israel, Syria, and Iraq. In addition, Ankara has long denied Cyprus its EEZ, so doing the same vis-à-vis Kastelorizo builds on an established policy. Indeed, the Turks' brutal, napalm-assisted 1974 conquest of the northern 36 percent of Cyprus set a precedent for seizing nearby island territory. Grabbing Kastelorizo would require about as much time as reading this article.

So far, responses to heightened Turkish aggressiveness in the Mediterranean have focused on deterring Turkish feints toward gas and oil reserves in the Cypriot EEZ, with navies and statements from the United States and Russia backing the Republic of Cyprus' right to exploit itseconomic resources. Cypriot president Demetris Christofias warned that if Ankara persists with its gunboat diplomacy, "there will be consequences which, for sure, will not be good." Israeli Deputy Foreign Minister Danny Ayalon told the Greeks that "If anyone tries to challenge these drillings, we will meet those challenges" and his government enhanced security not only for its own maritime fields but also for drilling areas in Cypriot waters. On at least one occasion, Israeli warplanes have confronted Turkish ships.

Such clear signals of resolve are welcome. As the European Union pushes Greece to drill for hydrocarbons to find new sources of income, it should also support Athens declaring its EEZ, reject AKP troublemaking vis-à-vis Kastelorizo, and clearly indicate the dire results for Turkey of any trouble-making toward an island now happily renowned for its diving and snorkeling.

Mr. Pipes (www.DanielPipes.org) is president of the Middle East Forum and Taube distinguished visiting fellow at the Hoover Institution of Stanford University. © 2012 by Daniel Pipes. All rights reserved.

http://infognomonpolitics.blogspot.com

Στο αίμα πνίγεται η Συρία

2012-02-08T05:17:00.001+02:00

Σε 21 ανήλθαν οι άμαχοι που έχασαν σήμερα τη ζωή τους στη Συρία, οι 15 εκ των οποίων σκοτώθηκαν από τους βομβαρδισμούς των δυνάμεων του συριακού καθεστώτος στην πόλη Χομς, αναφέρει σε νεώτερη ανακοίνωσή του το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Εννέα άμαχοι, μεταξύ των οποίων μία γυναίκα, σκοτώθηκαν από πυροβολισμούς, βομβαρδισμούς και μια απόπειρα επίθεσης στη συνοικία Χαλντιγέ ενώ άλλοι έξι άμαχοι σκοτώθηκαν σε παρόμοια επεισόδια βίας στην Μπάμπα Αμρ. Ένας 15χρονος έχασε επίσης τη ζωή του στη Χούλα, κοντά στη Χομς.

Επίσης τέσσερις στρατιώτες σκοτώθηκαν από ομάδα λιποτακτών στην Χαλντιγέ, σύμφωνα με το Παρατηρητήριο.

Επιπλεον, στην επαρχία της Δαμασκού, στην πόλη Ζαμπάντανι, πέντε πολίτες σκοτώθηκαν από βομβαρδισμό του συριακού στρατού, ο οποίος έχει περικυκλώσει εδώ και αρκετές ημέρες την πόλη αυτή.

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο, οι συνθήκες είναι δύσκολες από ανθρωπιστικής άποψης στην πόλη αυτή, η οποία έχει εγκαταλειφθεί από πολλούς κατοίκους.

«Τα προϊόντα διατροφής δεν φτάνουν στις ζώνες που πολιορκούνται από τον συριακό στρατό», δήλωσε παράλληλα ο Άχμαντ αλ Κάσιρ, εκπρόσωπος του «Συμβουλίου της Επανάστασης», μια οργάνωση ακτιβιστών στη Χομς.

«Πλέον υπάρχει μόνο ένα νοσοκομείο εκστρατείας, το οποίο λειτουργεί στην Μπάμπα Αμρ, αλλά υπάρχουν ελλείψεις σε φάρμακα και αίμα. Στην Μπάμπα Αμρ υπάρχουν 400 τραυματίες», συμπλήρωσε ο Φάντι Αμπντάλα, ένας άλλος ακτιβιστής, μέλος της «Γενικής Επιτροπής της Συριακής Επανάστασης», μια άλλη οργάνωση αντικαθεστωτικών.

Ο ίδιος διευκρίνισε ότι το νοσοκομείο βομβαρδίστηκε χθες.

http://troktiko.eu

Απελευθέρωση 49 πρακτόρων ζητά η Τουρκία

2012-02-08T04:42:00.001+02:00

Διαπραγματεύσεις με τη Δαμασκό έχει ξεκινήσει η Τουρκία για την απελευθέρωση 49 αξιωματικών των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών... που κρατούνται στη Συρία.
Η Δαμασκός και η Άγκυρα «άρχισαν διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση 49 αξιωματικών των Τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών που δρούσαν στην παρανομία πριν συλληφθούν από τις συριακές αρχές», μετέδωσε ο τουρκικός ραδιοσταθμός Cham FM, που πρόσκειται στην κυβέρνηση.

«Η Συρία έθεσε τρεις προϋποθέσεις για την απελευθέρωσή τους: Την ανταλλαγή των Τούρκων αξιωματικών με μέλη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (ASL) που βρίσκονται στο έδαφος της Τουρκίας, να θέσει η Τουρκία τέρμα στη διείσδυση στοιχείων του ASL από το τουρκικό έδαφος προς τη Συρία, και να σταματήσει να εκπαιδεύει τα μέλη του ASL», διευκρίνισε ο Cham FM.

Η Δαμασκός έχει επίσης απαιτήσει «το Ιράν να είναι μάρτυρας της συμφωνίας μεταξύ των δύο μερών», προσέθεσε η ίδια πηγή.

http://tro-ma-ktiko.blogspot.com

Twenty Years Since the First Gulf War- Achievements and Failures

2012-02-08T02:51:00.004+02:00

The decision of Iraqi leader Saddam Hussein to invade Kuwait in the summer of 1990 confronted the Bush Administration with a critical test. The question under examination was not merely the valid conquest of Kuwait by Iraq but also the larger issue of the international territorial status quo. Since the end of the Second World War, the international community has been operating under a rather general consensus: The status quo that was created after the war should be accepted by all nations. States might have aspirations to change the existing status-quo. However, any change could be achieved only by peaceful means.

Zaki Shalom*

The U.S. administration was well aware that acknowledging the conquest of Kuwait by Iraq might lead to two disastrous consequences. a. Iraq, realizing that its violent move was not met by significant punitive measures, would not be satisfied with the conquest of Kuwait only, and would try to enlarge its territorial expansions to other states in the region, mainly the Gulf States and Saudi Arabia. b. Members of the international community would also conclude that a violent move against other states bares no real risk. Thus, they also would be tempted to carry out aggressive measures against their neighbors. These two developments might certainly destabilize the international community and would have far-reaching consequences not only in the political arena but also on its economic stability.

The U.S. under the Bush senior administration has successfully handled this matter. The United States had a choice of undertaking an appeasement policy towards Saddam Hussein.

It had good reasons to choose this option. Saddam Hussein demonstrated determination and exceptional self-confidence in the months preceding the war.

There was also information that he had unconventional weapons in his stockpile.

Nobody could disprove this possibility. He made it clear he was determined to achieve his strategic goals and was ready to pay any price needed for that. Furthermore, any military option against Saddam Hussein by the United States could have endangered U.S. forces in the region and also the interests of U.S. allies in the region, such as Israel, Saudi Arabia, Egypt, and Jordan.

Notwithstanding these apparent risks, the Bush administration decided not to undertake the appeasing course. It was made clear to the Iraqi regime that the U.S. was ready to make certain concessions that would satisfy the Iraqi leaders but would not in any way acquiesce with the demand of the Saddam Hussein regime to annex Kuwait into Iraqi territory.

On January 17, 1991, the military operation, Desert Storm, began in a huge air strike by the United States against the Iraqi army. The land operation of the coalition forces had begun shortly afterward on Feb 24, 1991. In the beginning of March, Iraq was forced to ask for a ceasefire following the near total crush of its army. The U.S. army had made very wise use of its huge air superiority over the Iraqis. The use of air force had dramatically decreased the number of causalities of American forces. As a result, there was no significant opposition from the American public to the war.

The United States' decision to undertake a military option with the support of its allies had certainly enhanced its credibility and deterrence power. Beyond the operation's success, the First Gulf War was also accompanied by an impressive diplomatic achievement of the United States in at least two aspects:

a. The establishment of an international coalition, which was comprised of thirty-four states including Arab nations who fought against Iraq under the umbrella of the United Nations.

b. The ability of the U.S. to restrain Israel from carrying out retaliation against Iraq following the launching of thirty nine rockets from Iraq to Israeli cities. The Bush administration correctly feared that retaliation by Israel would destabilize the coalition that they worked so hard to establish.

However, in a historical perspective one must emphasize that together with the operational and diplomatic successes, the U.S. also had strategic mishaps whose consequences are apparent even today. The first was related to the fact that the United States refrained from bringing about the downfall of Saddam Hussein during this war. It seems that the Bush administration had abstained from doing so in order to let Iraq be a counterbalance to Iran. It rightly feared that the downfall of Saddam's regime would cause regional instability by increasing the power of Iran.

However, from today's perspective we see that this American assessment was not close to being fulfilled. Saddam Hussein continued to provoke U.S. interests and forced the Americans to go to another war against him, which had been much less successful than the first one. Today, Iraq is a weak state whose stability both in terms of its regime and territorial integrity is in real danger while Iran is much stronger. Its regime seems to be quite stable and is continuing its endeavors to build its nuclear capabilities. Notwithstanding repeated American threats to prevent Iran from achieving a nuclear capability, Iran appears to perceive that the United States is hesitant to cross red lines and to undertake military measures against it.

We may assume, although there is no certainty, that if the United States had undertaken tougher measures to bring about the downfall of Saddam Hussein during the First Gulf War it would not have needed to enter the "muddy swamp" again in the Second Gulf War. If the United States had demonstrated unshaken determination and decisiveness during the first war, there is a likelihood that the Iranian regime would have hesitated to continue its provocative policy against U.S. interests. Perhaps it would have even decided to refrain from prolonging its nuclear project.

The other U.S. letdown was related to its policy with regard to the Arab-Israeli conflict in general and the Israeli-Palestinian conflict in particular. The Bush administration has backed the argument even after the Gulf War, that the Israeli-Palestinian conflict was the main factor in the creation of the lack of stability in the Middle East. It further argued that the resolution of this conflict would bring about a much more stable and peaceful Middle East. This principle has been adapted by all the presidents who followed Bush and is certainly a central axis in President Obama's Middle East policy.

The practical significance of this erroneous doctrine is that there is almost no possibility to establish an alliance of moderate pro-Western Middle Eastern states against Iran as long as there is no solution to the Israeli-Palestinian conflict. There is no doubt that the lack of such an alliance dramatically enhances the power of Iran in both the region and the international community and makes it much more difficult for the U.S. and its allies to struggle against the Iranian nuclear project.

* Prof. Zaki Shalom is a senior researcher at the Ben-Gurion Research Institute, Ben-Gurion University and a senior research fellow at the Institute for National Security studies.

http://www.cemmis.edu.gr

Τουρκικό «Βαθύ Κράτος»: Δύο Εσωτερικοί Πόλεμοι με τον Ίδιο Πρωταγωνιστή

2012-02-07T21:21:00.004+02:00

Στους κόλπους του τουρκικού «βαθέος κράτους» διεξάγονται σήμερα δύο πόλεμοι: ένας γνωστός και εμφανής και ένας άγνωστος και σκιώδης. Και στους δύο αυτούς εσωτερικούς πολέμους πρωταγωνιστής είναι το ίδιο πρόσωπο: ο μυστηριώδης ιμάμης Φετουλλάχ Γκιουλέν.Ο πρώτος πόλεμος ήταν αυτός που εκδηλώθηκε με την αποκάλυψη των σκανδάλων του Σουσουρλούκ και της Εργκενεκόν, που οδήγησαν στο αποφασιστικό «ξήλωμα» του κεμαλικού κατεστημένου σε κάθε βαθμίδα εξουσίας - και παραεξουσίας … Στον πόλεμο αυτό, που εν πολλοίς μοιάζει σήμερα να έχει κριθεί, ο Γκιουλέν και το δίκτυο ανθρώπων που ανήκουν στο το κίνημά του, ιδίως στις τάξεις της τουρκικής Δικαιοσύνης, ξεκίνησαν τις διαδικασίες που τα τελευταία χρόνια έχουν καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου άλλοτε πανίσχυρους εκπροσώπους της κεμαλικής-κοσμικής νομενκλατούρας, ιδίως στον τουρκικό στρατό.

Αν και στην Δύση η εκκαθάριση αυτή χαιρετίζεται ως μία «κατάκτηση του κράτους δικαίου», της «δημοκρατίας» και της «διάκρισης των εξουσιών», στην πραγματικότητα εκτυλίσσεται σε μία διαδικασία υποκατάστασης του κεμαλικού «βαθέος κράτους» από ένα νέο «βαθύ κράτος», που φέρει την σφραγίδα του Γκιουλέν και σηματοδοτεί πολιτικά την σημερινή ηγεμονία του κόμματος του Ερντογάν στις «αθέατες» περιοχές του πλέγματος εξουσίας στην Τουρκία.

Έκδηλο παράδειγμα της πραγματικότητας αυτής είναι η προσαγωγή στη δίκη της Εργκενεκόν του δημοσιογράφου Ahmet Şık και η κατάσχεση του βιβλίου του «Ο Στρατός του Ιμάμη», στο οποίο περιγράφεται η διείσδυση του δικτύου υποστήριξης - αδελφότητας ( Cemaat) του Γκιουλέν στις δομές εξουσίας της Τουρκίας. Για τους «παροικούντες την Ιερουσαλήμ», ο Şık προσήχθη όχι επειδή είναι αναμεμειγμένος στην υπόθεση πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν, στα πλαίσια της συνωμοσίας της Εργκένεκον, αλλά γιατί το κατασχεθέν βιβλίο του παρέχει αποδείξεις για το ότι η εν λόγω υπόθεση αποτελεί μία πολλή καλή πρόφαση για τον Ερντογάν και τον Γκιουλέν να αλώσουν εσωτερικά το – μέχρι πρότινος κεμαλικό – «βαθύ κράτος» της γείτονος.

Ο Γκιουλέν, που ζει αυτοεξόριστος στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, διατηρεί ένα δίκτυο χιλιάδων σχολείων σε 140 χώρες σε όλον τον κόσμο και προωθεί μία «πεφωτισμένη»εκδοχή του ισλαμισμού, ανοικτή στον διάλογο με τις άλλες θρησκείες και με την επιστημονική γνώση. Η εκδοχή του Ισλάμ που λανσάρει ο Γκιουλέν αποτελεί βασικό κορμό των ιδεών του «μετριοπαθούς ισλαμισμού» που λανσάρει στον τουρκικό κρατικό μηχανισμό το AKP του Ερντογάν στη θέση της φθίνουσας κεμαλικής ιδεολογίας. Η σχέση Γκιουλέν και Ερντογάν είναι πολύ παλιά, ενώ το Cemaat αποτελεί ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) με τα μέλη του να έχουν καταλάβει τις κορυφαίες θέσεις στην κρατική διοίκηση, την αστυνομία και – όπως ήδη αναφέραμε - στην Δικαιοσύνη.

«Οι έρευνες για την Εργκενεκόν είναι το πιο σημαντικό τμήμα της προσπάθειας των Cemaat να πάρουν την εξουσία στην χώρα…», γράφει ο Şık σε χειρόγραφο σημείωμά του από την φυλακή σε ερωτήσεις του αμερικανικού περιοδικού Foreign Policy. «Πρέπει να πω ότι το “βαθύ κράτος” είναι ακόμη άθικτο. Απλά ο ιδιοκτήτης άλλαξε» και προσθέτει ότι η ιδιοκτησία έχει περάσει πλέον στα χέρια του ΑΚΡ και του Cemaat.
Όμως, καθώς το «ξήλωμα» του κεμαλικού κατεστημένου μοιάζει να φτάνει στο τέλος του, οι νέοι «συνιδιοκτήτες» φαίνεται πως διαλύουν το «γάμο συμφέροντος» που είχαν συνάψει. Κάποιες ενδείξεις κάνουν τους αναλυτές να πιστεύουν πως έχουν εισέλθει σε φάση ανταγωνισμού, η οποία μπορεί είναι η έναρξη του δεύτερου, αφανούς και σκιώδους πολέμου στο εσωτερικό του «βαθέος κράτους», με σοβαρές επιπτώσεις για την Τουρκία.

Ενδεικτικά αναφέρουμε την πρόβλεψη που διατύπωσε ο διαπρεπής Τούρκος καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Harvard, Ντάνι Ρόντρικ, σε συνέντευξή του στην ελληνική εφημερίδα « Free Sunday» (08-10-2011). Συγκεκριμένα, ερωτήθηκε για το πώς βλέπει τις οικονομικές και πολιτικές προοπτικές της Τουρκίας. Για την οικονομία εμφανίστηκε αισιόδοξος, αναμένοντας μία διόρθωση που θα αντανακλά τον «υποκείμενο δείκτη ανάπτυξης 5%-6%, που βασίζεται στον εξαιρετικά δραστήριο ιδιωτικό τομέα».

Όμως, αναφορικά με το μέλλον της πολιτικής σταθερότητας της χώρας τόνισε ότι ανησυχεί ιδιαιτέρως. «Το δικαστικό σύστημα στην Τουρκία έχει κυριευτεί από μια νομική μαφία, που εξαπλώνεται σαν καρκίνος. Προβλέπω αυξανόμενη αντιπαράθεση μεταξύ του Ερντογάν και του στενού του κύκλου στο AKP από τη μία και του κινήματος Γκιουλέν, που στηρίζει τις νομικές παρατυπίες οι οποίες υπονομεύουν το κράτος Δικαίου», υπογράμμισε ο οικονομολόγος της Σχολής Διακυβέρνησης «John F. Kennedy» του Harvard.

Ήδη, μία σειρά από γεγονότα μάς προϊδεάζουν για την επερχόμενη αυτή σύγκρουση. Κατά την πρόσφατη αεροπορική επιδρομή στις κουρδικές περιοχές της Τουρκίας, όπου σκοτώθηκαν 35 Κούρδοι πολίτες, ο Ερντογάν δικαιολόγησε το στράτευμα, σε αντίθεση με ΜΜΕ προσκείμενα στον Γκιουλέν, που έκαναν λόγο για παρακρατική ενέργεια με στόχο την αποσταθεροποίηση της χώρας. Αλλά και στο θέμα του στολίσκου για την Γάζα, ο Γκιουλέν εμφανίστηκε να παίρνει εφέτος αποστάσεις από την αντιισραηλινή ρητορική του Τούρκου πρωθυπουργού.

Ωστόσο, ακόμη και όσοι αναλυτές μελετούν χρόνια το φαινόμενο «Φετουλλάχ Γκιουλέν», δεν μπορούν να προβλέψουν ποιοι είναι οι πολιτικοί σκοποί του ιμάμη και του Cemaat. Όπως αναφέρει ο Şık στο παραπάνω σημείωμά, «κάτι έχει πάρει την εξουσία στην Τουρκία, αλλά δεν είναι η σαρία», για να προσθέσει: «δεν μπορώ να κατονομάσω σωστά αυτό το “πράγμα”» !

Ας μας επιτραπεί, από τα παραπάνω περιστατικά, αλλά και από την θρησκευτική φυσιογνωμία τόσο του ΑΚΡ, όσο και του Γκιουλέν και του ρεύματος που εκφράζει, να εικάσουμε ότι οι τελευταίοι ίσως να φιλοδοξούν να αποτελέσουν μία εναλλακτική φόρμουλα γι’ αυτό που, όπως έχουμε και άλλες φορές τονίσει, απέτυχε να προωθήσει ο Ερντογάν: την ριζική αναθεώρηση του μονοεθνικού χαρακτήρα της Τουρκίας – όπως ήθελε η κεμαλική «ορθοδοξία» – και με στόχο την ισότιμη ενσωμάτωση των Κούρδων σε ένα μεταμοντέρνο «μιλλέτ» από κοινού με τους τουρκικής εθνότητας πολίτες της χώρας.

Φυσικά κι αυτοί καλούνται να ανταποκριθούν σε ένα πολύ υψηλό στοίχημα, στο πλαίσιο αυτό, καθώς οι Κούρδοι της Τουρκίας έχουν αφυπνιστεί εθνικά, ενώ η ύπαρξη του μορφώματος του κουρδικού Βορείου Ιράκ δεν αποτελεί ασφαλή εγγύηση για την μετατροπή του σημερινού τουρκικού κράτους σε ένα είδος μεσανατολικής «Αυστροουγγαρίας» του 21ου αιώνα.

Εντωμεταξύ, καθώς το 2012 αναμένεται να ψηφιστεί το νέο τουρκικό Σύνταγμα, που ο Ερντογάν φιλοδοξεί να θεσμοποιήσει την δική του «ενός ανδρός αρχή», μία νέα εστία διαφωνίας ανάμεσα στους δύο πόλους της σημερινής, μετα-κεμαλικής, ιθύνουσας τάξης της Τουρκίας μοιάζει να αναδεικνύεται. Την ίδια στιγμή, ο πρόεδρος Γκιουλ θεωρείται ότι έχει στενούς δεσμούς με το Cemaat– και στην γείτονα πληθαίνουν οι φήμες για την υγεία του Ερντογάν …

http://www.energia.gr/article.asp?art_id=53908

Με το βλέμμα στο Ιράν

2012-02-06T08:25:00.002+02:00

Ανεβαίνουν επικίνδυνα οι τόνοι της αντιπαράθεσης μεταξύ Ιράν και Δύσης. Χθες η Washington Post έγραφε ότι οι ΗΠΑ θεωρούν πιθανό το ενδεχόμενο να αναλάβει το Ισραήλ στρατιωτική δράση εναντίον της Τεχεράνης την άνοιξη.Το θέμα απασχολεί και τη Διεθνή Διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια που ολοκληρώνεται αύριο.Το 2012 θα είναι η χρονιά που θα τελειώσουν οι πόλεμοι, είπε πρόσφατα ο επικεφαλής της Διάσκεψης Βόλφγκανγκ Ίσινγκερ. Αναθεωρεί τώρα τις εκτιμήσεις του;

"Ελπίζω πως όχι. Αναφερόμουν στις εξελίξεις στο Αφγανιστάν και το Ιράκ. Στο Μόναχο θα πρέπει να καταστήσουμε σαφές με όλους τους συμμετέχοντες και εμπλεκόμενους ότι σε περίπτωση αποτυχίας της πολιτικής των κυρώσεων εναντίον του Ιράν, η ανάληψη στρατιωτικής δράσης, δηλαδή ο πόλεμος, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως η μοναδική πλέον επιλογή. Θα ισοδυναμούσε με τη χρεοκοπία της πολιτικής, της διπλωματίας και αυτό ακριβώς θέλουμε να αποτρέψουμε μέσω του φόρουμ στο Μόναχο".

Ποιά θα ήταν όμως η εναλλακτική επιλογή;

"Καταρχήν δεν έχει διαφανεί ακόμη εάν η πολιτική των κυρώσεων αποφέρει αποτελέσματα. Θα πρέπει να το δούμε το προσεχές διάστημα. Κατά δεύτερον, σε περίπτωση αποτυχίας, θα μπορούσαμε να πάρουμε ως μέτρο σύγκρισης το μοντέλο της αντιπαράθεσης μεταξύ Δύσης και Ανατολής στον Ψυχρό Πόλεμο. Γιατί να μην αποδώσει μια πολιτική περιορισμού των χωρών της Δύσης, του ΝΑΤΟ, των αραβικών χωρών, της Ρωσίας έναντι του Ιράν;"

Ο πόλεμος η χειρότερη επιλογή

Ίσινγκερ: Ο πόλεμος θα ισοδυναμούσε με τη χρεοκοπία της πολιτικής

Το Ισραήλ γνωρίζει ότι η ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον του Ιράν είναι η χειρότερη δυνατή επιλογή, εκτιμά ο ειδικός: "Γιατί έτσι θα δημιουργήσουμε νέες εστίες κρίσης και το ζήτημα της τρομοκρατίας θα βρεθεί και πάλι στο επίκεντρο της διεθνούς πολιτικής. Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερη επιλογή από την ανάληψη στρατιωτικής δράσης εναντίον του Ιράν".

Τι θα γίνει όμως με τις "παλιές" εστίες κρίσης; ΗΠΑ και Γαλλία θέλουν να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το Αφγανιστάν ήδη την ερχόμενη χρονιά. Γιατί αυτή η βιασύνη;

"Τα όσα ακούμε από την Ουάσιγκτον δεν οφείλονται μόνον στην κατάσταση στο Αφγανιστάν ή σε μια νέα ανάγνωση αυτής της κατάστασης. Σχετίζεται άμεσα και με τον πολιτικό βίο, με τον προεκλογικό αγώνα στη χώρα. Προσωπικά έχω κατανόηση για τα αισθήματα των αμερικανών πολιτών, που έχουν σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος των ευθυνών στο Αφγανιστάν και οι οποίοι μετρούν και τα περισσότερα θύματα".

Λάθος στρατηγική στο Αφγανιστάν;

Οι ΗΠΑ θεωρούν πιθανό το ενδεχόμενο να αναλάβει το Ισραήλ στρατιωτική δράση εναντίον της Τεχεράνης την άνοιξη

Ο υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων Μιτ Ρόμνει άφησε να εννοηθεί ότι είναι τελείως παράλογο να ανακοινώνει κανείς στον εχθρό την ημέρα της αποχώρησής του. Γιατί συζητείται εντέλει τόσο ανοιχτά το ζήτημα αυτό;

"Είναι οι εσωτερικές πιέσεις που δεχόμαστε όλοι, στην Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, το Παρίσι, ειδικά στο Παρίσι. Φυσικά και δεν είναι ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης των πραγμάτων, αλλά ζούμε σε δημοκρατίες. Η πολιτική ζητά συμβολικά και πραγματικά βήματα προς τον τερματισμό αυτού του πολέμου. Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι είναι πιο συνετό να αφήνεις τον εχθρό σου στην αβεβαιότητα, να μην γνωρίζει τα σχέδιά σου, αυτό το γράφει κάθε στρατιωτικό εγχειρίδιο. Αλλά σε μια ανοιχτή και διάφανη δημοκρατία δεν μπορείς να κρατάς τέτοια μυστικά. Αυτό βέβαια καθιστά τη διεξαγωγή πολέμων δύσκολη για μια δημοκρατία".

Christoph Heinemann (DLF) / Κώστας Συμεωνίδης

Υπεύθ. σύνταξης: Σταμάτης Ασημένιος
http://www.dw.de/dw/article/0,,15716487,00.html

38.000 ΟΧΙ στη Γερμανία από έναν Έλληνα!Μια απίστευτη ιστορία

2012-02-05T17:55:00.004+02:00

Ο Ουϊνστον Τσώρτσιλ είχε πει το ιστορικό “οι ήρωες πολέμανε σαν ΄Έλληνες”. Όπως φάνηκε βέβαια εκ των υστέρων δεν ήταν μόνο αναγνώριση του αγώνα των Ελλήνων ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα, αλλά και εκδήλωση της ανησυχίας του,γι΄ αυτό το λαό που στα πολύ δύσκολα με κάποιο μαγικό τρόπο αφυπνίζεται,ενώνεται,πολεμά μέχρι θανάτου για την εθνική του αξιοπρέπεια. Γι΄ αυτό και αμέσως μετά τα καλά και θερμά του λόγια, ο Τσώρτσιλ, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον εθνικό διχασμό που ακολούθησε το τέλος της Κατοχής.

Δεν γνωρίζουμε αν ο Βρετανός πρωθυπουργός είχε στο μυαλό του κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό που τον έκανε να εκφράσει το θαυμασμό του για τη μαχητικότητα των Ελλήνων. Δεν γνωρίζουμε αν είχε ακούσει ποτέ την ιστορία ενός Έλληνα λοχία που έχοντας απέναντί του τη πιο σύγχρονη πολεμική μηχανή της εποχής, έμεινε μόνος του μέσα σ΄ ένα πολυβολείο και “έριξε” 38.000 σφαίρες εναντίον των Γερμανών εισβολέων! Σταμάτησε όταν του τελείωσαν οι σφαίρες και αφού είχε προξενήσει απίστευτες απώλειες στους Γερμανούς!

Η ιστορία του λοχία Δημήτρη Ίτσιου και το τραγικό του τέλος είναι ίσως το καλύτερο μήνυμα αυτή την ημέρα μνήμης. Και είναι ένα μήνυμα ότι κανείς δεν μπορεί να σε αναγκάσει να σκύψεις,αν δεν το επιτρέψεις εσύ ο ίδιος.

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941

Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε το 1906 στην ακόμα σκλαβωμένη τότε Μακεδονία από Βλάχους γονείς. Παντρεύτηκε την Άννα Κ. Νανοπούλου, με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τη Μαρία και τον Αναστάση. Με την κήρυξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου επιστρατεύθηκε ως έφεδρος λοχίας και υπηρετούσε στο Μπέλες, πάνω από το χωριό του, τα Άνω Πορόια Σερρών.
Εκεί επάνω, στην κορυφογραμμή του Μπέλες, ήταν στημένα τα πρώτα πρόχειρα φυλάκια της προκάλυψης της «γραμμής Μεταξά».

Λίγο πιο κάτω, σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων από την οροθετική γραμμή, βρίσκονταν τα εννέα σκυρόδετα ελληνικά πυροβολεία, στημένα κατά μήκος της δεύτερης αμυντικής γραμμής. Οι υπερασπιστές των πυροβολείων, είχαν εντολή να αμυνθούν ώσπου ο στρατός του υποτομέα Ροδοπόλεως να συμπτυχθεί χωρίς απώλειες προς τα Κρούσια κι αμέσως μετά, να εγκαταλείψουν κι αυτοί τις θέσεις τους με κανονική υποχώρηση, έχοντας ως πλεονέκτημα την άριστη γνώση της περιοχής.

Ο Ίτσιος κατά την εισβολή των Γερμανών στο Μπέλες, στις 6 Απριλίου 1941, βρέθηκε να είναι επικεφαλής του Πολυβολείου Π8. Η ώρα είναι 5.15΄ όταν ψηλά στην «Ομορφοπλαγιά» του Μπέλες η πιο τέλεια πολεμική μηχανή της εποχής αρχίζει το καταστροφικό της έργο. Το πρώιμο γλυκοχάραμα έρχεται συντροφευμένο από ομοβροντίες Γερμανικών πυροβόλων, όλμων και πολυβόλων. Αρχίζει η επίθεση. Ανταπαντούν οι υπερασπιστές της προκάλυψης. Τα μάτια του Ίτσιου και των συντρόφων του κατακόκκινα απ’ την ολονύχτια αγρυπνία ερευνούν πόντο - πόντο το έδαφος μπροστά τους. Με το δάχτυλο στην σκανδάλη είναι έτοιμοι να αντιτάξουν σκληρή αντίσταση στην ιταμή επίθεση. Η προκάλυψη αντιστέκεται ηρωικά.

Ο ήλιος, στις πλαγιές του Μπέλες, αρχίζει σιγά - σιγά το καθημερινό του ανηφόρισμα. Κάποια στιγμή ακούγεται βόμβος αεροπλάνων. Τρία ή τέσσερα «στούκας» πλησιάζουν την περιοχή και ξερνούν σίδηρο και φωτιά. Στη σφοδρότητα των επίγειων και ουράνιων επιθέσεων δεν αντέχει άλλο η προκάλυψη. Αναδιπλώνονται οι υπερασπιστές της πρώτης γραμμής.

Έρχεται η σειρά των πολυβολείων. Θερίζουν τα πολυβόλα τους. Ατσάλινοι οι υπερασπιστές τους καθηλώνουν τους Γερμανούς. Τα αεροπλάνα βουτούν και ξαναβουτούν με λύσσα σκορπώντας φωτιά και όλεθρο. Τα οχυρά αντιστέκονται. Οι υπερασπιστές των πολυβολείων ποτίζουν με το αίμα τους τα ιερά χώματα της γενέθλιας γης.

Σταδιακά τα ελληνικά πυροβολεία Π3, Π4, Π5 και Π9, σιγούν. Ακολουθεί το Π6 που, περικυκλωμένο από τον εχθρό, έπειτα από σθεναρή αντίσταση, καταλαμβάνεται το μεσημέρι…

Τα πυροβολεία Π7 και Π8, όμως, συνεχίζουν να μάχονται. Μέσα, βρίσκονται Έλληνες με ψυχή, θρεμμένοι με τα ιδεώδη της ελευθερίας, με τα ιδανικά της αυτοθυσίας. Έλληνες, που δε διαπραγματεύονται ούτε μια σπιθαμή ελληνικής γης… Γνωρίζουν πως δεν υπάρχει ελπίδα γι’ αυτούς. Αλλά, δεν τους νοιάζει. Το πυροβολείο Π8, έχει στη διάθεσή του 38.000 φυσίγγια, που οι υπερασπιστές του είναι διατεθειμένοι να τα «ξοδέψουν» με τη «δέουσα τσιγκουνιά».

Κάποια στιγμή ο λοχίας Ίτσιος βλέποντας το μάταιο της θυσίας, διατάζει τους στρατιώτες της μονάδας του να εγκαταλείψουν το Π8. Ο ίδιος θα μείνει και θα προσπαθήσει να καλύψει μόνος του την σωτηρία τους. Μερικοί υπακούουν. Οι Ανωπορογιώτες όμως μένουν. Φίλοι και σύντροφοι στις δουλειές και στα γλέντια στο χωριό. Πιστοί συμμαχητές του τώρα στο Π8 στην απόφασή του για αντίσταση μέχρις εσχάτων. Στη θυσία.

Μεθυσμένος ο Ίτσιος από τους καπνούς και τη βαριά μυρωδιά της μπαρούτης, αλλά και σε κατάσταση έκστασης, αποκρούει με το πολυβόλο του τις λυσσασμένες απόπειρες των Γερμανών για κατάληψη του οχυρού του. Γυαλίζουν τα κράνη των σκοτωμένων Γερμανών στρατιωτών της Βέρμαχτ στον απριλιάτικο ήλιο. Οι επιθέσεις συνεχίζονται, πληθαίνουν, σκληραίνουν.

Μα ο Ίτσιος δε σταματά με το πολυβόλο του να σκορπά τον όλεθρο και το θάνατο στο Γερμανό εισβολέα. Όσο πιο πολύ κρατήσει στο μετερίζι του, τόσο ποιό ασφαλής θα γίνει η υποχώρηση των άλλων προς τα Κρούσια. Ούτε σκέψη για τη δική του σωτηρία με φυγή.

Η χαρά της θυσίας για την πατρίδα δίνει φτερά στην ψυχή, στα χέρια, στο πολυβόλο του λοχία. Οι άδειοι κάλυκες γεμίζουν τον ελεύθερο χώρο του πολυβολείου. Το τηλέφωνο με τη Διοίκηση από ώρα έχει σιγήσει. Κάποια στιγμή τελειώνουν τα πυρομαχικά. Αμέσως μετά ακολουθεί μια αλλόκοτη σιωπή.

Οι Γερμανοί λουφάρουν. Αυτό φαίνεται, περίμεναν. Το τελείωμα των φυσιγγιών. Ο Λοχίας με τους συντρόφους του, γνωρίζουν πως έπραξαν το καθήκον τους. Πολέμησαν για την πατρίδα, για τις οικογένειές τους, τους φίλους τους. Ξέρουν πως μάλλον δεν θα ξαναδούν ποτέ τους δικούς τους ανθρώπους, για τους οποίους υπεραμύνθηκαν.

Με δυσκολία ανοίγουν τη βαριά σιδερόπορτα του φρουρίου τους. Τα άδεια φυσίγγια την έχουν φρακάρει. Σε λίγο βρίσκονται έξω. Στο γεμάτο από καπνούς, μυρωδιά μπαρούτης και θάνατο αέρα του βουνού.

Είναι προχωρημένο απόγευμα. Κράτησαν για καλά. Στην κατάσταση αυτή -μισοζαλισμένοι και ιδρωμένοι από την περίεργη σιωπή - ούτε που κατάλαβαν την περικύκλωσή τους, άοπλοι αυτοί, από ομάδα Γερμανών.

«Οι άνδρες, όσοι δεν εφονεύθησαν, συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι και μαζί μ’ αυτούς κι ο Λοχίας Ίτσιος Δημήτριος, αρχηγός του Πυροβολείου Π8. Το πυροβολείον τούτο, δια του φοβερού, πράγματι, πυρός, επέφερεν εις τους Γερμανούς τεραστίας φθοράς. Δι’ αυτό ο επικεφαλής αυτών Αξιωματικός, ζητάει να μάθει τον Αρχηγόν», μας πληροφορεί ο Συνταγματάρχης Γιακουμής στο πολεμικό του ημερολόγιο.

Ο επικεφαλής αξιωματικός σε άπταιστα Ελληνικά ζητά τον αρχηγό του φρουρίου Π8. Η σκηνή που ακολουθεί, ζωντανεύει, χωρίς υπερβολή, την Αλαμάνα με το Διάκο της πάνω στα Μακεδονικά βουνά. Ευθυτενής, με αγέρωχη αξιοπρέπεια χωρίς ίχνος πρόκλησης και ανόητης επίδειξης, κάνει ο Ίτσιος δυο - τρία βήματα μπροστά, χαιρετά στρατιωτικά το Γερμανό Αξιωματικό και με σταθερή φωνή αναφέρει:

- Ίτσιος Δημήτριος, λοχίας πεζικού.

Ξαφνιάζεται ο άλλος. Στα μάτια του εύκολα θα μπορούσε να διακρίνει κανείς το θαυμασμό του για το παλληκάρι.

- Συγχαρητήρια λοχία. Με τη γενναιότητά σου ζωντάνεψες εδώ πάνω, σε τούτα τα βουνά, την πανάρχαια ιστορία των προγόνων σου.

Αμέσως μετά του κάνει νεύμα να τον ακολουθήσει. Τον οδηγεί στο ξέφωτο μπροστά από το πολυβολείο, και δείχνοντας του τις δεκάδες των πτωμάτων των στρατιωτών του - πάνω από 200 κατά έγκυρη εκτίμηση - του λέει:

- Αυτό που βλέπεις λοχία είναι έργο δικό σου.

Ο Ίτσιος γαλήνιος σαν όλους τους πραγματικούς ήρωες απαντά λακωνικά:

- Έπραξα το καθήκον μου.

- Εσύ έπραξες το καθήκον σου. Τώρα η σειρά μου να «εκτελέσω» κι εγώ το δικό μου καθήκον.

Και μπροστά στα έκπληκτα μάτια των Ελλήνων και Γερμανών στρατιωτών, βγάζει το πιστόλι του και στυλώνοντάς το στον κρόταφο του παλληκαριού τον εκτελεί εν ψυχρώ. Πέφτει άψυχο το παλληκάρι στα πόδια του εκτελεστή του. Μια αυλακιά άλικο αίμα πνίγει τα πρώτα αγριολούλουδα της «Ομορφοπλαγιάς» σημαδεύοντας τα όρια της γενναιότητας της πατριδολατρίας και της θυσίας από τη μια και της βαρβαρότητας, του φασισμού και της απανθρωπιάς από την άλλη. Ψυχρή, εγκληματική δολοφονία.

Ο Γερμανός ήξερε καλά πως τη στιγμή εκείνη, διέπραττε ένα έγκλημα πολέμου, μια στυγνή κι αποτρόπαια δολοφονία, μπροστά στα απορημένα βλέμματα των δικών του στρατιωτών και στα γεμάτα πίκρα και αγανάκτηση βλέμματα των συμπολεμιστών του Ίτσιου. Γιατί, ο λοχίας τους, δεν έπεσε. Δολοφονήθηκε εν ψυχρώ. Έφυγε από τη ζωή άδικα, μια όμορφη Απριλιάτικη ημέρα στην καρδιά της άνοιξης…

Η θυσία του έχει καταγραφεί σε σχετική πολεμική έκθεση του 111/70 τάγματος Πεζικού, όπου μεταξύ των άλλων, αναφέρονται:

«….ο γενναίος Ίτσιος Δημήτριος με το σκληρό θάνατό του θα εισέλθει στο πάνθεον των ηρώων και η ιστορία θα αναγράφει το όνομά του προς παραδειγματισμό των επερχόμενων γενεών....»

Το πτώμα του, μαζί με αυτά των άλλων συμπολεμιστών του, ετάφη στην Ομορφοπλαγιά. Το 1946, η σύζυγός του, Άννα, μαζί με άλλους συγχωριανούς, ξέθαψαν και μετέφεραν τα οστά του και των άλλων πεσόντων στο Ηρώο του χωριού Άνω Πορόια. Είναι η χρονιά που απονέμεται μεταθανάτια στο λοχία ο βαθμός του Επιλοχία και το Αργυρό Αριστείο Ανδρείας για τη γενναιότητα και το θάρρος του. Πολλά χρόνια μετά στήνεται στην «Ομορφοπλαγιά» και κοντά στο θρυλικό πλέον Π8 αναμνηστική στήλη, το δε στρατόπεδο που υπάρχει στο χώρο της θυσίας του ονομάζεται «Στρατόπεδο Ίτσιου». Τέλος στις 10 Αυγούστου 1980, σε επίσημη τελετή γίνονται τα αποκαλυπτήρια της γλυπτικής σύνθεσης της κεντρικής πλατείας του χωριού Άνω Πορόια.

Σήμερα, επίκαιρα όσο ποτέ, σύμφωνα με το δημοσίευμα στο onalert.gr, ο ήρωας Δημήτριος Ίτσιος βροντοφωνάζει με τη χάλκινη σιωπή της προτομής του από την κεντρική πλατεία του Μακεδονίτικου κεφαλοχωριού, σε απόσταση αναπνοής από τα συμβατικά σύνορα του ασύνορου Ελληνισμού, ότι τα κόκκαλα των παλαιών και νέων Μακεδόνων ηρώων τσακίζουν αλύπητα τα βέβηλα χέρια φίλων και εχθρών, για όποια απόπειρα καπήλευσης της Ελληνικής ιστορίας.

- Ίτσιος Δημήτριος του Ευσταθίου...

- Παρών!

http://www.flashnews.gr/page.ashx?pid=3&aid=43213&cid=2

Επίκαιρο όσο ποτέ. Η ελληνική ψυχή σε όλο της το μεγαλείο.

Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο

2012-02-04T21:28:00.006+02:00

Τελικά δεν έχουμε αντιληφθεί την ιστορικότητα των στιγμών που ζούμε σαν πολίτες αυτού του δύσμοιρου τόπου. Είναι σαν την πρωινή ομίχλη που καθαρίζει σιγά σιγά για να δεις που είναι ο αντίπαλος και να τον περιμένεις να σου επιτεθεί αμυνόμενος. Γιατί ακόμα και στην αντιμετώπιση των ξένων «συμβούλων» της Τρόικας εφαρμόζουμε το … αμυντικό δόγμα.

Και όλα αυτά ενώ οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται με κάθε «κρισιμότητα» που επιβάλλει η χειραγώγηση ενός λαού ο οποίος θα είναι αναγκασμένος για μια φορά ακόμα να αντιμετωπίσει τη δαμόκλειο σπάθη των περικοπών. Διαβουλεύσεις σε εξέλιξη με κύριο σημείο την οριστικοποίηση του PSI με σκληρούς διαπραγματευτές. Με το PSI ο έλληνας κάποτε μετρούσε την πίεση των ελαστικών του Τζιπ του πριν πάει για σκι στην Αράχοβα και τώρα είναι αυτό που δεν τον αφήνει να ξαναπάει εκεί λες και του σκάσανε τα λάστιχα.

Ούτε λίγο ούτε πολύ ζητούν να κατέβουν τα μισθολογικά όρια, να ξεχάσουμε τον αριθμό 600 και να μετράμε μέχρι το 500 και κάτι, ίσως και λιγότερο, καθόσον αμειβόμεθα πολύ καλύτερα από τους … βούλγαρους και τους ρουμάνους! Επίσης θα πρέπει να βγάλουν αναμνηστική φωτογραφία την τελευταία ημέρα στη δουλειά τους, περίπου 15.000 εργαζόμενοι. Με λίγη προσπάθεια ακόμα και θα κάνουμε πρωταθλητισμό στην … ανεργία στην ευρωζώνη τουλάχιστον.

Κάτι που απεφεύχθη όπως αναφέρθηκε, είναι οι απολύσεις στο προσωπικό των Ε.Δ. και των Σωμάτων Ασφαλείας. Να δούμε ποιος θα φυλάει τα σύνορα. Η παράταξη, κατά μήκος των συνόρων, των χιλιάδων λαθρομεταναστών που εισέρχονται καθημερινά, από την περιοχή του Έβρου θα έλυνε και το πρόβλημα της κατασκευής φράχτη. Αστειεύομαι, για να προλάβω τους θερμόαιμους υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά η αλήθεια είναι πως η μείωση του έμψυχου υλικού των Ε.Δ. πλήττει το αξιόμαχο τους.

Το θρίλερ συνεχίζεται με σενάριο που θα ζήλευε και ο Χίτσκοκ. Η ένταση αμείωτη όταν ακούς για περικοπές σε επικουρικές συντάξεις 30%. Επιπλέον, ξυπνάς με εφιάλτες από τις ομοβροντίες στο θέμα του 13ου και 14 ου μισθού. Πάντως η στρατιωτική δεοντολογία λέει πως ακόμα και αν χάσεις μια μάχη δε σημαίνει πως έχασες τον πόλεμο. Πολύ φοβάμαι πως στη δική μας περίπτωση συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: χάσαμε τον πόλεμο και πολεμάμε στα αποκαΐδια για τη χαμένη μας αξιοπρέπεια…

Ιωάννης Γιαννακόπουλος

Activists Say Over 200 Dead in Syria Attack

2012-02-04T13:44:00.004+02:00

Associated Press

BEIRUT – Syrian forces unleashed a barrage of mortars and artillery on the battered city of Homs on Saturday, killing more than 200 people in what appears to be the bloodiest episode in the nearly 11-month-old uprising, activists said.

The government denied the assault, saying the reports are part of a "hysterical campaign" of incitement by armed groups against Syria, meant to be exploited at the Security Council as it prepares to vote on a draft resolution backing an Arab call for President Bashar Assad to give up power.

With the violence in Syria growing increasingly chaotic, diplomatic efforts to find a solution to the crisis have gained pace. But Russia, a strong ally of Syria, signaled Saturday it would oppose any resolution calling for a political transition in the country and had submitted its own amendments to the Western-backed draft.

Foreign Minister Sergey Lavrov warned Washington that any attempt to put a resolution to vote without taking Russia's opinion into account will only lead to "another scandal" at the Security Council. He spoke in an interview broadcast Saturday on Russian state television Rossiya.

Meanwhile, telephone calls to Khaldiyeh, the hardest hit district in Homs, were not going through, but residents of nearby areas described a hellish night of ceaseless shelling.

"Homs is on fire," said one opposition activist in a quieter area near the city, who did not want to be identified for fear of reprisal.

"All sides are attacking each other and the number of casualties is more than anyone can count," he said.

The government denied the assault and said that corpses shown in amateur videos posted online -- bodies that activists said were victims of the assault -- were purportedly of people kidnapped by "terrorist armed groups" who filmed them to portray them as victims of the alleged shelling.

One video showed a chaotic scene as men, with various wounds and gashes, were being tended to or were praying in what appeared to be a makeshift clinic in Khaldiyeh. Another showed a fire ravage a house in the district, as people desperately tried to put out the blaze with water.

Two main opposition groups, the British-based Syrian Observatory forHuman Rights and the Local Coordination Committees, said the death toll in Homs was more than 200 people and included women and children in mortar shelling that began late Friday. More than half of the killings -- about 140 -- were reported in the Khaldiyeh neighborhood, they said.

"This is the worst attack of the uprising, since the uprising began in March until now," said Rami Abdul-Rahman, the head of the Observatory, which tracks violence through contacts on the ground.

The reports could not be independently confirmed.

It was not immediately clear what precipitated the attack, but there have been reports that army defectors set up checkpoints in the area and were trying to consolidate control.

Unconfirmed reports also said gunmen, possibly army defectors, had attacked a military checkpoint in Khaldiyeh, captured 17 of its members, prompting intense clashes with the military.

Homs, Syria's third largest city, is a hotbed of dissent to Assad's regime and is known to shelter a large number of army defectors known as the Free Syrian Army. The city has seen several crackdowns by security forces but many parts of it remain outside of government control.

Ammar, a resident of the Bab Tadmur district of Homs, said the real death toll exceeded 330 people, and hundreds of others were wounded. He did not elaborate.

"A few more nights like this one and Homs will be erased from the map," said the distraught man by telephone. "We are being massacred, what is the Security Council still waiting for?" he asked.

The LCC called on residents of Homs and surrounding areas to support the people of Khaldiyeh and nearby Bayada by donating blood and housing families fleeing from the bombing.

It called for sit-ins in front of all Syrian embassies and consulates in capitals across the world.

An Egyptian security official said that at least eight people were arrested, among them Syrians, after protesters attacked the Syrian Embassy in Cairo and set part of it on fire. It was the second time in around a week that activists storm the Syrian embassy in Cairo.

Egyptian activists urged people early Saturday to march to the embassy from Tahrir Square, the focal point of Egypt's protests, where a large tent has been erected in solidarity with the Syrian uprising.

In Kuwait, demonstrators stormed into the Syrian Embassy compound on Saturday, breaking windows and hoisting the flag of the opposition, witnesses there said, speaking on condition of anonymity because they were not authorized to talk to the media.

The Kuwait Society for Human Rights said one protester was slightly injured and crowds panicked when someone fired shots into the air. It was unclear who fired the shots.

The Kuwait News Agency said "a number of security personnel" were hurt but gave no details. KUNA said the interior ministry denounced the protest as a "breach of international law and norms."

Earlier on Friday, deadly clashes erupted between government troops and rebels in suburbs of the Syrian capital and villages in the south, sparking fighting that killed at least 23 people, including nine soldiers, activists said.

Assad is trying to crush the revolt with a sweeping crackdown that has so far claimed thousands of lives, but neither the government nor the protesters are backing down and clashes between the military and an increasingly bold and armed opposition has meant many parts of the country have seen relentless violence.

The U.N. Security Council will meet Saturday morning to take up a much-negotiated resolution on Syria, said a diplomat for a Western nation that sits on the council.

The diplomat spoke Friday on condition of anonymity because he was not authorized to be quoted by the media.

The move toward a vote came after U.S. Secretary of State Hillary Rodham Clinton spoke by telephone with Mr. Lavrov in an effort to overcome Russian opposition to any statement that explicitly calls for regime change or a military intervention in Syria.

The U.S. and its partners have ruled out military action but want the global body to endorse an Arab League plan that calls on Assad to hand power over to Syria's vice president.

Assad's regime has been intensifying an assault against army defectors and protesters. The U.N. said weeks ago that more than 5,400 people have been killed in violence since March. Hundreds more have been killed since that tally was announced.

Η «Αραβική Άνοιξη» έχει χρώμα κόκκινο και μυρίζει πετρέλαιο

2012-02-03T00:48:00.003+02:00

Η Συρία αποτελεί μια από τις χώρες που εντάχθηκαν ατύπως στη λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη», ένας ιδιότυπος χαρακτηρισμός της εξέγερσης των λαών της Μέσης Ανατολής ενάντια στα καθεστώτα που τους κυβερνούν για πολλές δεκαετίες. Διαδηλώσεις κλιμακούμενες από τα τέλη του 2011 σε εθνικό επίπεδο, έφεραν την κατάσταση στο απροχώρητο και η απαίτηση των εξεγερμένων παραμένει η παραίτηση του προέδρου Άσαντ μαζί με την κυβέρνησή του. Μέχρι τώρα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις οι νεκροί ξεπερνούν τις 5.000 και καθημερινά σχεδόν, οι σφοδρές συγκρούσεις αφήνουν πίσω τους δεκάδες θύματα.

Παράλληλα, είδαν το φως της δημοσιότητας μέσω του WikiLeaks στοιχεία που εμπλέκουν τις ΗΠΑ, οι οποίες με μυστική χρηματοδότηση ύψους 6 εκατ. Δολαρίων συντηρούσαν δορυφορική τηλεόραση (Barada TV) και άλλες «δραστηριότητες» εντός συριακού εδάφους. Οι σύριοι από την πλευρά τους δηλώνουν επίσημα ότι εντόπισαν και σκότωσαν μέλη τρομοκρατικών ομάδων που σχετίζονται με ξένα συμφέροντα.

Σύμφωνα με όσα υποστήριξαν και Ιρανοί αξιωματούχοι υποστηρίζοντας τη Συρία, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είναι υπεύθυνοι για την εξέγερση του συριακού λαού. Από την πλευρά των ΗΠΑ αναφέρεται ότι το Ιράν παρέχει στη Συριακή κυβέρνηση τεχνολογικό υλικό και άλλα μέσα. Πέρα από τα παραπάνω, το διπλωματικό παιχνίδι μεγαλώνει όσο οι ΗΠΑ και ευρωπαϊκές χώρες εξέφρασαν την επιθυμία να τεθεί η κατάσταση υπό έλεγχο με κυρώσεις επιβαλλόμενες από τον ΟΗΕ.

Ωστόσο, η συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν είχε θετικό αποτέλεσμα. Η υιοθέτηση του σχεδίου που ζητά την απομάκρυνση του Άσαντ βρήκε αντίθετες την Κίνα και τη Ρωσία οι οποίες αντιτίθενται καθόσον θεωρούν ότι το σχέδιο αποτελεί αλλαγή καθεστώτος. Νωρίτερα, το Κρεμλίνο δήλωσε την πρωτοβουλία της Ρωσίας να διεξάγει ανεπίσημες διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης του Άσαντ και των αντικαθεστωτικών. Ο πρόεδρος του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου Μπουρχάν Γκαλιούν, έθεσε ωστόσο ως απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε διαπραγμάτευση την αποχώρηση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ, κάτι που δε φαίνεται εφικτό στην παρούσα φάση.

Την ίδια χρονική περίοδο, ρωσικό αεροπλανοφόρο που βρέθηκε σε συριακό λιμάνι, δείχνει πολύ καθαρά την πρόθεση της Ρωσίας να μην επιτρέψει την επιβολή κυρώσεων στη Συρία, ιδιαίτερα με τη χρήση στρατιωτικών δυνάμεων. Παρά τις ασκούμενες πιέσεις από τη Δύση, τα οικονομικά (πώληση όπλων) και γεωπολιτικά συμφέροντα της Ρωσίας κρατούν ζωντανή την στήριξη της κυβέρνησης Άσαντ. Το μέλλον διαμηνύεται μάλλον δυσοίωνο για τον Άσαντ αλλά θα δείξει κατά πόσο θα είναι σε θέση να ελέγξει τους αντικαθεστωτικούς και να παραμείνει στην εξουσία. Η ρωσική πρωτοβουλία διαπραγματεύσεων δεν θα εξομαλύνει την κατάσταση αλλά πολύ περισσότερο εκφράζει την περιφερειακή παρουσία της στην περιοχή.

Επιπρόσθετα, η Κίνα δια μέσω του απεσταλμένου της στον ΟΗΕ Λι Μπαοντόνγκ, δήλωσε πως αντιτίθεται στις πιέσεις για αναγκαστική αλλαγή καθεστώτος στη Συρία. Αυτό θα παραβίαζε τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και θα διαταράξει την πρακτική των διεθνών σχέσεων. Είναι η δεύτερη περίπτωση τους τελευταίους μήνες όπου η Κίνα κάνει αισθητή την παρουσία της ως ισχυρό παράγοντα στη γεωπολιτική αν-ισορροπία της περιοχής. Η επιβολή κυρώσεων στο Ιράν εξαιτίας του πυρηνικού του προγράμματος εξαρτάται σε ένα μεγάλο βαθμό από τη στάση του Πεκίνου. Όπως αφήνεται να εννοηθεί, η Κίνα θεωρεί το Ιράν «σύμμαχο» στην προσπάθεια περιορισμού της ανάπτυξης δυτικών (κυρίως των ΗΠΑ) δυνάμεων στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ασίας. Παράλληλα δε, δείχνει απρόθυμη να υιοθετήσει εμπάργκο στα ιρανικά πετρέλαια. Η Τεχεράνη απειλεί με τη σειρά της να κλέίσει τα Στενά του Ορμούζ με άμεση συνέπεια την αύξηση της τιμής του πετρελαίου.

Ρωσία και Κίνα από τη μία και οι ΗΠΑ με μέρος ευρωπαϊκών χωρών από την άλλη δοκιμάζουν τις διπλωματικές τους αντοχές (η όποια στρατιωτική επέμβαση δε συνίσταται καθώς θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες) προκειμένου να ελεγχθεί η περιοχή και σίγουρα όχι λόγω της ευαισθησίας τους για το μέλλον της «Αραβικής Άνοιξης». Ο εκδημοκρατισμός των χωρών αυτών πλημμύρησε από το αίμα αθώων πολιτών στο όνομα μιας νέας Μέσης Ανατολής όπου οι ηγέτες τους, παλιοί δυτικοί σύμμαχοι, χαρακτηρίστηκαν δικτάτορες και δυνάστες και έπρεπε να εξοντωθούν. Μόνο που αυτό που έμεινε δεν αποτελεί ούτε καν δείγμα δημοκρατίας αλλά πολύ περισσότερο η μυρουδιά του αργού πετρελαίου.

Ιωάννης Γιαννακόπουλος

Kosovo Seeks Full Independence in 2012

2012-02-01T22:42:00.006+02:00

Kosovo's parliament has adopted a resolution calling for the international community to permit full independence by the end of this year.

Four years after seceding from Serbia, Kosovo’s parliament has adopted a resolution calling for an end to "internationally supervised" independence at the end of 2012, pledging to meet all obligations needed to reach this goal.

In vote the vote, 83 MPs voted for and 13 against a resolution tabled by Hashim Thaci's ruling Democratic Party of Kosovo, PDK, at an extraordinary session called on Tuesday.Prime Minister Thaci said adoption of the resolution marked the beginning of a new phase for Kosovo.

“Kosovo enters a new era,” he said, calling on the international community to set the benchmarks and priorities for the work needed to be done in implementing the remaining provisions of the Comprehensive Kosovo Status Settlement Proposal, known as the Ahtisaari Plan.

Kosovo declared independence from Serbia on February 17, 2008. Since then 86 states, including 22 EU member states and the US, have recognized it. But as part of the independence process, the country has remained under a form of international monitoring.

The group of 25 member states, known as the “Friends of Kosovo”, met last week Vienna, and announced that preparations for winding up these activities will start soon.

The International Steering Group, the body tasked with overseeing Kosovo's supervised independence, has endorsed a twin-track strategy for the beginning of the end of the process, asking for more guarantees from the Kosovo government in such fields as decentralization, community rights, cultural heritage and dealing with the past.

Pieter Feith, the International Civilian Representative in charge of implementation of the Ahtisaari plan, said adoption of the resolution by the Assembly set out the next steps needed to reach the objective. He welcomed signs of a political consensus on beginning constitutional amendments.

“If a national consensus is maintained throughout, this will send a powerful message about the sustainability of the reforms and their implementation, thus enhancing Kosovo’s international reputation and credibility as a modern European state,” he said.

The ISG has reiterated that the Ahtisaari Plan's core principles of strengthening transparent, legitimate local democracy, and respecting community rights and identities, provide the best model for the future of the troubled, Serb-run northern municipalities of Kosovo.

http://www.balkaninsight.com/

"Ημέρα Οργής" στη Συρία για το λουτρό αίματος

2012-01-31T14:09:00.002+02:00

Τα βίαια επεισόδια στη Συρία στοίχισαν τη ζωή τουλάχιστον 100 ανθρώπων τη Δευτέρα, εκ των οποίων 54 άμαχοι, από τα πυρά των δυνάμεων ασφαλείας, στην πλειοψηφία τους στην περιοχή της Χομς της κεντρικής Συρίας, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Πενήντα πέντε πολίτες σκοτώθηκαν, εκ των οποίων οι 40 στη Χομς και την περιφέρειά της, εννέα στη Ντεράα (νότια), πέντε στα προάστια της Δαμασκού και ένας στην Ιντλέμπ (βορειοδυτικά). Επίσης δέκα λιποτάκτες του συριακού στρατού, έξι μέλη των δυνάμεων ασφαλείας και 25 στρατιώτες του τακτικού στρατού έχασαν τη ζωή τους.

Τα πτώματα μιας εξαμελούς οικογένειας - ο πατέρας, η μητέρα και τα τέσσερα παιδιά που σκοτώθηκαν την Πέμπτη - βρέθηκαν στην τοποθεσία Καρμ αλ-Ζεϊτούν, κοντά στη Χομς, προσθέτει το Παρατηρητήριο.

Ο σύρος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε ότι η Συρία "θα συνεχίσει να αμύνεται απέναντι στην τρομοκρατία" και κατηγόρησε τις ΗΠΑ και τις χώρες της Δύσης ότι θέλουν να σπείρουν "το χάος".

"Ημέρα Οργής"

Η σημαντικότερη οργάνωση της αντιπολίτευσης στη Συρία, το Εθνικό Συριακό Συμβούλιο, κήρυξε τη σημερινή ημέρα "Ημέρα Οργής", κατηγορώντας τις δυνάμεις του καθεστώτος ότι εντείνουν την καταστολή, διαπράττοντας "σφαγές" εναντίον πολιτών.

Σε ανακοίνωσή του, το Συμβούλιο καταγγέλλει την έλλειψη "άμεσων μέτρων" από την πλευρά της διεθνούς κοινότητας "για την προστασία των πολιτών με κάθε διαθέσιμο μέσο" και υποστηρίζει πως το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ "εκμεταλλεύεται τις διεθνείς διαφωνίες για να εντείνει την καταστολή".

"Το καθεστώς πραγματοποιεί μια εκστρατεία σφαγών και τρομοκρατίας, που στοίχισε χθες τη ζωή σε εκατό ανθρώπους, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά... στην Χομς, χρησιμοποιώντας άρματα μάχης και βαρέα όπλα για να βομβαρδίσει συνοικίες", επισημαίνει η οργάνωση.

Το Εθνικό Συριακό Συμβούλιο συντονίζει τη δράση του με άλλες οργανώσεις και κήρυξε "ημέρα πένθους και οργής σε όλη τη χώρα στη μνήμη των θυμάτων των άγριων σφαγών".

Επίσης επισήμανε "την αποφασιστικότητα του λαού να πολεμήσει για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά του", υπογραμμίζοντας πως "δεν θα απαρνηθεί την επανάστασή του όποιες και αν είναι οι θυσίες".

"Το καθεστώς εκμεταλλεύεται την κάλυψη που του προσφέρουν ορισμένοι, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, για να εντείνει την καταστολή, καταλήγει το Συμβούλιο, αναφερόμενο στο Ιράν και τη Ρωσία.

Κινητικότητα στο ΣΑ του ΟΗΕ

Παράλληλα οι υπουργοί Εξωτερικών των ΗΠΑ και αρκετών ευρωπαϊκών χωρών συνεδριάζουν την Τρίτη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να στηρίξουν το αραβικό ειρηνευτικό σχέδιο για τη Συρία, παρά τη διαφωνία της Ρωσίας.

Η Αμερικανίδα Χίλαρι Κλίντον, ο Γάλλος Αλέν Ζιπέ και ο Βρετανός Ουίλιαμ Χέιγκ θα ζητήσουν το Συμβούλιο να βγει από μια αδράνεια δέκα μηνών και να υιοθετήσει απόφαση που καταγγέλλει την καταστολή στη Συρία (5.400 νεκροί από το Μάρτιο του 2011, σύμφωνα με τον ΟΗΕ) και ζητεί μια δημοκρατική μετάβαση στη Δαμασκό.

Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη χθεσινή σύνοδο κορυφής στις Βρυξέλλες ζήτησαν από τον ΟΗΕ να "λάβει τα αναγκαία μέτρα για να τερματιστεί η καταστολή".

Η Ρωσία και η Κίνα είχαν ασκήσει το δικαίωμα αρνησικυρίας τους τον Οκτώβριο του 2011 σε ένα προγενέστερο κείμενο των χωρών της Δύσης. Το νέο κείμενο που βασίζεται στο σχέδιο διευθέτησης του Αραβικού Συνδέσμου δεν εγκρίνεται από τη Ρωσία, κυρίως γιατί προβλέπει την εκχώρηση της εξουσίας από τον πρόεδρο Μπασάρ αλ-Ασαντ. Κατά τον ρώσο υφυπουργό Εξωτερικών Γκενάντι Γκατίλοφ πρόκειται για "ανάμειξη στις συριακές υποθέσεις".

Ωστόσο, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί. "Το καθεστώς ενισχύει την όλο και πιο αιματηρή καταστολή", λένε δυτικοί διπλωμάτες.

Η αμερικανίδα πρεσβευτής στον ΟΗΕ Σούζαν Ράις είπε ότι "βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο και είναι ζωτικής σημασίας το Συμβούλιο να υιοθετήσει τη διαδικασία που ξεκίνησε ο Αραβικός Σύνδεσμος". Η διαπραγμάτευση, διευκρίνισε, θα συνεχιστεί ύστερα από μια σύντομη υπουργική επίσκεψη που δεν βρίσκονται εδώ για να διαπραγματευτούν το κείμενο αλλά για να ασκήσουν πιέσεις.

Οι εμπειρογνώμονες των 15 χωρών άρχισαν να εξετάζουν το κείμενο αυτό το Σαββατοκύριακο. Οι συνομιλίες αυτές είναι "δύσκολες και μακρές", αναφέρει η γαλλική αντιπροσωπεία στη διεύθυνσή της στο Twitter.

Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Μίχαελ Λινκ θα εκπροσωπήσει τη Γερμανία, που προωθεί το σχέδιο αυτό στη σύνοδο. Αντίθετα ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας Σεργκέι Λαβρόφ δεν θα μεταβεί στη Νέα Υόρκη.

Η συνεδρίαση θα αρχίσει την Τρίτη στις 15:00 τοπική ώρα (22:00 ώρα Ελλάδος) με μια έκθεση του γενικού γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου Νάμπιλ αλ-Αράμπι και του πρωθυπουργού του Κατάρ σεΐχη Χαμάντ μπεν Γιάσεμ αλ-Θάνι και θα διαρκέσει περίπου τρεις ώρες.

Η Ρωσία πρότεινε να φιλοξενήσει στη Μόσχα άτυπες συνομιλίες μεταξύ της συριακής κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Ωστόσο ο πρόεδρος του Συριακού Εθνικού Συμβουλίου Μπουρχάν Γκαλιούν, έθεσε ως απαραίτητη προϋπόθεση για κάθε διαπραγμάτευση την αποχώρηση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ.

http://www.nooz.gr/world/loutro-aimatos-sti-suria-me-8imata-amaxous

Report identifies Hashim Thaci as 'big fish' in organised crime

2012-01-30T17:34:00.009+02:00

Kosovo's prime minister accused of criminal connections in secret Nato documents leaked to the Guardian

Kosovo's prime minister, Hashim Thaçi, has been identified as one of the "biggest fish" in organised crime in his country, according to western military intelligence reports leaked to the Guardian.

The Nato documents, which are marked "Secret", indicate that the US and other western powers backing Kosovo's government have had extensive knowledge of its criminal connections for several years.

They also identify another senior ruling politician in Kosovo as having links to the Albanian mafia, stating that he exerts considerable control over Thaçi, a former guerrilla leader.

Marked "USA KFOR", they provide detailed information about organised criminal networks in Kosovo based on reports by western intelligence agencies and informants. The geographical spread of Kosovo's criminal gangs is set out, alongside details of alleged familial and business links.

The Council of Europe is tomorrow expected to formally demand an investigation into claims that Thaçi was the head of a "mafia-like" network responsible for smuggling weapons, drugs and human organs during and after the 1998-99 Kosovo war.

The organ trafficking allegations were contained in an official inquiry published last month by the human rights rapporteur Dick Marty.

His report accused Thaçi and several other senior figures who operated in the Kosovo Liberation Army (KLA) of links to organised crime, prompting a major diplomatic crisis when it was leaked to the Guardian last month.

The report also named Thaçi as having exerted "violent control" over the heroin trade, and appeared to confirm concerns that after the conflict with Serbia ended, his inner circle oversaw a gang that murdered Serb captives to sell their kidneys on the black market.

The Council's of Europe's parliamentary assembly in Strasbourg will debate Marty's findings and vote on a resolution calling for criminal investigations. The vote is widely expected to be passed.

Kosovo functioned as a UN protectorate from the end of the Kosovo war until 2008, when it formally declared independence from Serbia.

Thaçi, who was re-elected prime minister last month, has been strongly backed by Nato powers. His government has dismissed the Marty report as part of a Serbian and Russian conspiracy to destabilise the fledgling state.

However, the latest leaked documents were produced by KFOR, the Nato-led peacekeeping force responsible for security in Kosovo. It was KFOR military forces that intervened in the Kosovo war in 1999, helping to put an end to a campaign of ethnic cleansing by Slobodan Milosevic's Serbian forces.

Nato said in a statement tonight that it had instigated an "internal investigation" into the leaked documents, which are intelligence assessments produced around 2004, shortly before tensions with ethnic Serbs fuelled riots in Kosovo.

In the documents, Thaçi is identified as one of a triumvirate of "biggest fish" in organised criminal circles. So too is Xhavit Haliti, a former head of logistics for the KLA who is now a close ally of the prime minister and a senior parliamentarian in his ruling PDK party. Haliti is expected to be among Kosovo's official delegation to Strasbourg tomorrow and has played a leading role in seeking to undermine the Marty report in public.

However, the Nato intelligence reports suggest that behind his role as a prominent politician, Haliti is also a senior organised criminal who carries a Czech 9mm pistol and holds considerable sway over the prime minister.

Describing him as "the power behind Hashim Thaçi", one report states that Haliti has strong ties with the Albanian mafia and Kosovo's secret service, known as KShiK. It suggests that Haliti "more or less ran" a fund for the Kosovo war in the late 1990s, profiting from the fund personally before the money dried up. "As a result, Haliti turned to organised crime on a grand scale," the reports state.

They state that he is "highly involved in prostitution, weapons and drugs smuggling" and used a hotel in the capital, Pristina, as an operational base. Haliti also serves as a political and financial adviser to the prime minister but, according to the documents, is arguably "the real boss" in the relationship. Haliti uses a fake passport to travel abroad because he is black-listed in several countries, including the US, one report states.

Haliti is linked to the alleged intimidation of political opponents in Kosovo and two suspected murders dating back to the late 1990s, when KLA infighting is said to have resulted in numerous killings.

One was a political adversary who was found "dead by the Kosovo border", apparently following a dispute with Haliti. A description of the other suspected murder – of a young journalist in Tirana, the Albanian capital – also contains a reference to the prime minister by name, but does not ascribe blame.

Citing US and Nato intelligence, the entry states Haliti is "linked" the grisly murder, going on to state: "Ali Uka, a reporter in Tirana, who supported the independence movement but criticised it in print. Uka was brutally disfigured with a bottle and screwdriver in 1997. His roommate at the time was Hashim Thaçi."

Haliti is also named in the report by Marty, which is understood to have drawn on Nato intelligence assessments along with reports from the FBI and MI5.

Marty's report includes Haliti among a list of close allies of Thaçi said to have ordered – and in some cases personally overseen – "assassinations, detentions, beatings and interrogations" during and immediately after the war.

Haliti was unavailable for comment. However, in an interview with the media outlet Balkan Insight last week he dismissed the Marty report as "political" and designed to "discredit the KLA". "I was not surprised by the report. I have followed this issue for years and the content of the report is political," he said.

But he accepted that the Council of Europe was likely to pass a resolution triggering investigations by the EU-backed justice mission in the country, known as EULEX.

"I think it's a competent investigating body," he said, "It's a European investigation body. I think that there is no possibility that EULEX investigation unit to be affected by Kosovo or Albanian politics."

Responding to the allegations in the NATO intelligence reports tonight, a Kosovo government spokesman said: "These are allegations that have circulated for over a decade, most recently recycled in the Dick Marty report. They are based on hearsay and intentional false Serbian intelligence.

"Nevertheless, the prime minister has called for an investigation by EULEX and has repeatedly pledged his full cooperation to law enforcement authorities on these scandalous and slanderous allegations.

"The government of Kosovo continues to support the strengthening of the rule of law in Kosovo, and we look forward to the cooperation of our international partners in ensuring that criminality has no place in Kosovo's development."

Road to Strasbourg

It has taken more than two years for an inquiry into organ trafficking in Kosovo to reach the Palace of Europe, a grand building in Strasbourg that serves as the headquarters of the Council of Europe.

The formal inquiry into organ trafficking in Kosovo was prompted by revelations by the former chief war crimes prosecutor at The Hague, Carla Del Ponte, who said she had been prevented from properly investigating alleged atrocities committed by the Kosovo Liberation Army.

Her most shocking disclosure – unconfirmed reports the KLA killed captives for their organs – prompted the formal inquiry by human rights rapporteur Dick Marty.

His report, published last month, suggested there was evidence that KLA commanders smuggled captives across the border into Kosovo and harvested the organs of a "handful" of Serbs.

His findings, which will be subject to a parliamentary assembly vote tomorrow, went further, accusing Kosovo's prime minister and several other senior figures of involvement in organised crime over the last decade.

guardian.co.uk, Monday 24 January 2011 18.34 गमत

Οι παραπάνω αποκαλύψεις δεν αποτελούν έκπληξη παρά χρονική επιβεβαίωση της μεθόδευσης που επιτελείται στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στην Πρώην Γιουγκοσλαβία τα χρόνια μετά τη διάλυσή της. Οι σχέσεις του οργανωμένου εγκλήματος με την πολιτική και κάθε άλλη μορφή εξουσίας είναι άρρηκτες. Χαρακτηρίζονται δε από σύμπνοια όσον αφορά στην επίτευξη κοινού στόχου που έχει να κάνει κυρίως με την οικονομική και πολιτική ενδυνάμωση. Δεν γνωρίζει σύνορα ούτε εθνικιστικά εμπόδια. Πολλά περισσότερα δε, αναμένεται να αποκαλύπτονται μελλοντικά για τη σκοτεινή περίοδο των ένοπλων συγκρούσεων στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 90 και την εμπλοκή ξένων παραγόντων.

Karadzic Wants Greek President Questioned

2012-01-30T00:32:00.004+02:00

Accused asks for subpoena to get Karolos Papoulias to disclose "relevant and necessary" information.

By Rachel Irwin - International Justice - ICTY
TRI Issue 726,
27 Jan 12

Former Bosnian Serb president Radovan Karadzic this week asked judges to subpoena the current president of Greece so he can be interviewed by the accused’s defence team.

In the written request filed on January 26, Karadzic asserts that he met Karolos Papoulias, Greece’s president since 2005 and its foreign minister during most of the Bosnian war, ten days after a mortar attack on Sarajevo’s Markale market on February 5, 1994. The attack killed more than 60 people and injured over 100.

During his trial, Karadzic has repeatedly claimed that this attack was staged by the Bosnian government itself, and that bodies found at the scene were “dummies and old corpses”. He is challenging previous tribunal findings that the mortar shell was fired from Bosnian Serb-controlled territory.

In the request, Karadzic argues that he met with Papoulias on February 15, 1994, he informed him that “the Bosnian Serbs had not been responsible for the shell that landed on Markale market”.

In the same meeting, Karadzic said that he told the then Greek foreign minister that “the Serbs were ready to place some of their heavy weapons under UN control”.

The accused goes on to outline several other discussions he had with Papoulias during the course of the war, among other things concerning UN personnel who were taken hostage in 1995, and Karadzic’s desire for a “peace process”.

“There is ample reason to believe that President Papoulias has information which is relevant and necessary to Dr. Karadzic’s defence against charges that he was responsible for the Markale-1 shelling, that he was part of joint criminal enterprise against Muslims in 1994 and 1995, and that he was responsible for ‘hostage taking’ of UN personnel in May 1995,” the request states.

“Markale-1” refers to the February 1994 attack; a second mortar bombardment hit the same location in August 2005.

In previous communications between the Karadzic defence team and the government of Greece, President Papoulias has indicated that “he has no intention to satisfy the request of Dr. Karadzic” for an interview. The accused argues that a subpoena is therefore necessary.

Karadzic was arrested in July 2008 after 13 years on the run. Witness testimony in his trial, which is still ongoing, began in April 2010. The accused is representing himself in the courtroom.

http://iwpr.net/report-news/karadzic-wants-greek-president-questioned

Η Αυτοδιάθεση του Κοσόβου

2012-01-29T04:33:00.006+02:00

Λίγα χρόνια μετά την έκδοση του ψηφίσματος 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, την επέμβαση του ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα μετά τη μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, εμφανίστηκε ένα κίνημα που προήγαγε τη λεγόμενη «αυτοδιάθεση» με την έννοια της επιλογής για το πόσο ο λαός του Κοσόβου έχει το δικαίωμα να ζήσει στη δική του χώρα.

Δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο όνομα από αυτό της έννοιας που εξυπηρετεί. Και δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο καθοδηγητή από έναν νεαρό φοιτητή, τον Αλμπίν Κούρτι, ο οποίος και ξεκίνησε με γκράφιτι στους τοίχους της Πρίστινας και των άλλων πόλεων γράφοντας «Vetëvendosje» (Αυτοδιάθεση στα αλβανικά).

Πέτυχε να αγγίξει το νέο κόσμο, άνεργοι οι περισσότεροι που αναζητούσαν κάποια ανατρεπτική ιδεολογία να τους αναπτερώσει το ηθικό και να συνεχίζουν να τρέφουν ελπίδες για ένα μελλοντικό «ανεξάρτητο και αυτόνομο» Κόσοβο. Οι διαδηλώσεις και όποια άλλη εκδήλωση του κινήματος αποτελούσε τροφή για τα τοπικά ΜΜΕ και ενίσχυε τη φήμη και δύναμη επιρροής του.

Ο Κούρτι διακήρυττε ότι δεν υποστηρίζει μόνο τους Κοσοβάρους, για την ακρίβεια ασκούσε και ασκεί ακόμα ισχυρή κριτική στους πολιτικούς της κυβέρνησης της Πρίστινας, τόση όση και στην στάση της Σερβίας. Προωθούσε την ιδέα ενός Κοσόβου που θα έχει την προοπτική να απεξαρτηθεί από κάθε τι παλιό όπως η Σερβική κηδεμονία και ότι νέο όπως ήταν η διεθνής κοινότητα.

Ιδεολογικά ορθό και σίγουρα για το μέσο κοσσοβάρο θα ακούγεται μάλλον φιλόδοξα αληθινό. Αυτό βέβαια όσον αφορά στην αποκόλληση από την οικονομική και τεχνοκρατική βοήθεια που παρέχει ο διεθνής παράγοντας με την πλειάδα των ξένων αποστολών στην περιοχή.

Για το θέμα με τη Σερβία, η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου ήταν από ότι φαίνεται, μια ήττα για τη σερβική διπλωματία. Η Σερβία παίζει ακόμα τα τελευταία της χαρτιά με το διάλογο μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας να περιορίζεται σε τεχνικά θέματα επιφάνειας και όλοι περιμένουμε να δούμε πως θα μπορούσε να ρυθμιστεί το ζήτημα του βορείου Κοσόβου με τη σερβική πλειονότητα. Εκεί άλλωστε παρατηρούνται όλες σχεδόν οι εστίες εντάσεως τα τελευταία χρόνια. Εκεί θα τελειώσει και το διπλωματικό παιχνίδι.

Το κίνημα του Κουρτι ποτέ δε δέχτηκε να θεωρηθεί αυτό το κομμάτι γης σέρβικο και παρά το γεγονός ότι πήρε θεσμική μορφή όταν μεταμορφώθηκε σε κόμμα, δε δίστασε να προκαλεί επεισόδια κλείνοντας διαβάσεις προκειμένου να εμποδιστούν σέρβικα φορτηγά να εισέλθουν στο Κόσοβο. Αντίποινα θα μπορούσε να πει κανείς σε ότι οι σέρβοι εκδηλώνουν κατά καιρούς προσπαθώντας να δείξουν ποιος έχει τον έλεγχο στην περιοχή και κατά πόσο αδιάφορους τους αφήνουν οι αρχές επιβολής του νόμου των κοσοβάρων γειτόνων τους.

Η εξέλιξη αυτή με την πολικότητα που αναπτύσσεται, ένα εθνικιστικό - κατά χαρακτηρισμό - κόμμα που δρα με τέτοιες τακτικές από τη μια και τους σκληροπυρηνικούς σέρβους του βορείου Κοσόβου να ρίχνουν λάδι στη φωτιά σε κάθε ευκαιρία, από την άλλη, είναι το λιγότερο ανησυχητικό.

Το θέμα είναι ότι η περιοχή δεν έχει ησυχάσει ακόμα. Η εθνικιστική στάση του Κούρτι, με το κόμμα του να συμμετέχει στη Βουλή της Πριστινας με εκφάνσεις αλβανικού εξτρεμισμού και αλυτρωτισμού σε πολιτικό πλέον επίπεδο, είναι αποτέλεσμα κοινωνικοπολιτικών ζυμώσεων πολλών ετών.

Η μετάβαση από τους «ήρωες» μαχητές του UCK, του απελευθερωτικού στρατού του Κοσόβου, σε ένα πολιτικό σύστημα που τους μετέτρεψε σε πρωθυπουργούς και αρχηγούς κομμάτων, είχε τις παρενέργειες της. Σε όλα αυτά βέβαια υφίσταται η μητρική - όπως κάποιοι εθνικιστικοί κύκλοι θέλουν να εξελιχθεί – σχέση με την Αλβανία. Μια σχέση που περισσότερο συντηρεί αποσχιστικές τάσεις και ακραίες επεκτατικές αντιλήψεις στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και ελάχιστα προάγει την καλή γειτονία.

Ιωάννης Γιαννακόπουλος